-Οδός Κεμάλ – Αριθμός μηδέν

Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ο Ατατούρκ

Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1881. Μητέρα του ήταν η Τουρκομακεδόνισσα Ζουμπεϊντέ Χανούμ και πατέρας του ο Αλβανός Αλή Ριζά. Υπήρξε αξιωματικός καριέρας και μέλος εθνικιστικών ομάδων. Η κορυφαία οργάνωση απ΄αυτές, με την επωνυμία “Ένωση και Πρόοδος”, προκάλεσε το πραξικόπημα του 1908, με το οποίο οι στρατιωτικοί -γνωστοί ως Νεότουρκοι- έλαβαν την εξουσία.

   Ο τουρκικός εθνικισμός είχε ως κέντρο της δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη. Εκεί αποφάσισε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Οι Νεότουρκοι εθνικιστές, έχοντας ως όνειρο τη δημιουργία μιας απέραντης τουρκομουσουλμανικής αυτοκρατορίας από τις παρυφές της Κίνας έως τη Μεσόγειο, εισήλθαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών.

Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ρύθμιση του εθνικού ζητήματος με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων. Έτσι, ως πιθανότερη εξέλιξη φαινόταν η αντικατάσταση της πολυεθνικής μουσουλμανικής Αυτοκρατορίας, από έθνη-κράτη. Η Συνθήκη των Σεβρών, ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό τους πόθους των υπόδουλων εθνών. Η Τουρκία, ως εθνικό κράτος πλέον, θα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας, η Ιωνία και η Αν. Θράκη θα ενώνονταν με την Ελλάδα, η Αρμενία και το Κουρδιστάν θα αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους. Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν περί το ένα τέταρτο του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού, βρέθηκαν να ελέγχουν το ένα έκτο του οθωμανικού εδάφους, ενώ εξαιρέθηκε το έδαφος του Πόντου. 

 

  (Ο Κεμάλ με Γερμανούς ιμπεριαλιστές αξιωματικούς)

Η προοπτική αυτή, που διασφάλιζε εν μέρει τους πληθυσμούς από την πλήρη εξόντωση δεν υλοποιήθηκε τελικά. Η ελλαδική παρουσία στην Ιωνία την περίοδο 1919-1922, ουδόλως ανέτρεψε τα όσα είχαν δρομολογηθεί από το 1908. Ο τουρκικός εθνικισμός, με την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, έδωσε την ύστατη μάχη του, βοηθούμενος από τους μπολσεβίκους, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, το μουσουλμανικό κόσμο και τον ελληνικό Διχασμό.

Κεμάλ και γενοκτονίες των Χριστιανών

Στις 19 Μαϊου 1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και άρχισε την οργάνωση του τουρκικού εθνικιστικού στρατού. Αυτονομήθηκε από την επίσημη οθωμανική κυβέρνηση και οργάνωσε τις παλιές εθνικιστικές συμμορίες, οι οποίες βαρύνονταν με την εξόντωση των Ελλήνων, των Ασσυροχαλδαίων και των Αρμενίων κατά την περίοδο του πολέμου. Στόχος του ήταν η ανατροπή των μεταπολεμικών πολιτικών διευθετήσεων. Ήταν ακριβώς το αντίστοιχο πολιτικό φαινόμενο του Χίτλερ, ο οποίος επίσης προσπάθησε πετυχημένα -λίγο αργότερα- να ανατρέψει τις μεταπολεμικές πολιτικές διευθετήσεις.

(Οι τρεις υπεύθυνοι της τελικής φάσης της γενοκτονίας στην Ανατολή: Κεμάλ, Ινονού, Τοπάλ Οσμάν)

Πρώτο του στρατιωτικό μέλημα ήταν η εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού, ώστε να εκκαθαρίσει τα μετόπισθεν. Η ύπαρξη ελληνικού αντάρτικου στις βόρειες περιοχές της Μικράς Ασίας, αποτελούσε, όπως φαίνεται, μεγάλο κίνδυνο για τις προσπάθειες του Μουσταφά Κεμάλ. Δύο σώματα του εθνικιστικού τουρκικού στρατού στάλθηκαν κατά των Ποντίων ανταρτών. Παράλληλα αξιοποιήθηκαν περιθωριακές έκνομες ομάδες, όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν, ώστε να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της γενοκτονίας. Επίσης επανενεργοποιήθηκαν τα έκτακτα “Δικαστήρια Ανεξαρτησίας”, τα οποία είχαν δράσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εκατοντάδες Έλληνες καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν απ’ αυτά με την κατηγορία της αυτονομιστικής δράσης.

Το τέλος του 1921 σφραγίστηκε από φοβερές ωμότητες στο μικρασιατικό Πόντο. Ο Βρετανός αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη Sir Horace Rumbold πληροφορεί τον υπουργό εξωτερικών Curzon ότι: “Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων… Ολοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις.”

Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons. The Parliamentary Debates, Fifth Series, τομ. 157): “…(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Ελλήνων) ανδρών, γυναικών και παιδιών απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. “Εξολόθρευση” δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή”.

 (Ορφανά στην Τραπεζούντα. Οι γονείς τους είχαν θανατωθεί από τους εθνικιστές)

Σοβιετικές μαρτυρίες

Ακόμα και οι σοβιετικοί απεσταλμένοι, οι οποίοι έχουν πλήρη γνώση των τουρκικών ωμοτήτων κατά των Ελλήνων, δεν μπορούν να κρύψουν τον αποτροπιασμό τους για τα φρικτά εγκλήματα των συμμάχων τους. Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στη Αγκυρα, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του που κυκλοφόρησαν το 1960 στη Μόσχα με τον τίτλο Vospominaniya Sovietskovo Diplomata 1922-1923, ενημερώνεται στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Ελληνες που είχαν σφαγιαστεί “βάρβαρα σκοτωμένους Ελληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες”. Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι πρόκειται να συναντήσει: “…πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους”.

Η σφαγή των Ελλήνων που κατοικούσαν σε περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας, που δεν βρισκόταν στον έλεγχο του ελληνικού στρατού, ήταν μέρος της τακτικής των Κεμαλικών. Σε τηλεγράφημα -που βρέθηκε στα γαλλικά στρατιωτικά αρχεία που φυλάσσονται στον πύργο του Vencennes στο Παρίσι από τον ερευνητή Χ. Τσιρκινίδη- της Επιτροπής Κατοίκων των πόλεων Αϊδινίου, Ντενιζλί κ.ά. προς τον Γάλλο πρωθυπουργό διαβάζουμε τα εξής: “…στις 22 Ιουνίου 1920, Κεμαλικοί ενεργώντας στην περιοχή Ναζλή σε συνεργασία με εγκληματίες που ήρθαν από τα Σώκια, προφασιζόμενοι προέλαση του ελληνικού στρατού λεηλάτησαν σπίτια χριστιανών αποκομίζοντας λεία. Κάψανε την πόλη με εκρηκτικά εξαιρώντας τη μουσουλμανική συνοικία και τέλειωσαν την αποστολή τους με σφαγές και βασανιστήρια… Σύμφωνα με υπολογισμούς, ο αριθμός των αγρίως σφαγιασθέντων και νεκρών κάτω από τα ερείπια ξεπερνά τα 500 άτομα. Το υπόλοιπο πλέον των 3.000, εκ των οποίων οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά, εντελώς απογυμνωμένοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε αξιοθρήνητη κατάσταση προς το εσωτερικό… Αδύνατοι γέροι, μη μπορώντας να ακολουθήσουν το καραβάνι σκοτώθηκαν αγρίως καθ’ οδόν. Τα πτώματά τους παραμένουν άταφα… Η τύχη των κατοίκων του Σαράκιοϊ είναι τελείως άγνωστη. Στο Ντενιζλί, 20.000 Έλληνες συγκεντρωθέντες υπέστησαν την ίδια τύχη. Ο άρρην πληθυσμός χωρίς εξαίρεση οδηγήθηκε επί της ερήμου νήσου της λίμνης Εγκιρντίρ. Οι Τούρκοι επεδόθησαν σε λεηλασία, όργια κατά γυναικών και παιδιών. Οι αρχηγοί των Κεμαλικών μαλώνουν για τη διανομή της λείας…. Εξοχώτατε, στο όνομα του ανθρωπισμού παρακαλούμε λάβατε μέτρα για την οριστική απαλλαγή μας από την ανυπόφορη τυραννία, που είναι χωρίς προηγούμενο στις δέλτους της ιστορίας”. 

 

                                                                         

                                                              

 (Η Σμύρνη πυρπολήθηκε συνειδητά από τους κεμαλικούς μετά τη νίκη τους. Τα θύματα εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Θεσσαλονίκη και στις προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας)

                                                            

                                               

Η σφαγή της Σμύρνης

Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1922 στη Σμύρνη, την ιωνική πρωτεύουσα, κάτω από τα απαθή βλέμματα των συμμάχων μας και ενώ ο ελληνικός στρατός είχε αποχωρήσει, εγκαταλείποντας τους Έλληνες της Ιωνίας στο έλεος των κεμαλικών στρατευμάτων. Όπως γράφει ο Ουϊνστον Τσόρτσιλ: “Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού.”

 (Από ελλαδική εφημερίδα εποχής)

Η προσπάθεια του τουρκικού εθνικισμού για μετατροπή του πολυεθνικού οθωμανικού χώρου σε εθνικό τουρκικό πέτυχε απόλυτα. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξέφρασε αυτήν ακριβώς την ομογενοποίηση. Γι’ αυτό εξάλλου τιμήθηκε με την προσαγόρευσή του σε Ατατούρκ, δηλαδή γεννήτορα των Τούρκων. Η εξόντωση των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αποφάσισαν οι Νεότουρκοι στη Θεσσαλονίκη το 1911, ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία από τον Μουσταφά Κεμάλ.Τα αποτελέσματα όμως ήταν τραγικά για τον ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής. Από τον πληθυσμό των 2.601.312 που ήταν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία (Πόντο, Ιωνία και Καππαδοκία) και στην Ανατολική Θράκη πριν το 1914, επέζησαν 1.221.849 -οι οποίοι καταμετρήθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1928- καθώς και όσοι εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ή διέφυγαν κατευθείαν σε χώρες του εξωτερικού. Το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη -η οποία υπήρξε η μήτρα του τουρκικού εθνικισμού- έμελε να κατοικηθεί από τα θύματά του, αναδεικνύει την ειρωνεία που χαρακτηρίζει πολλές φορές την Iστορία.

 (Μακρόνησος ‘22: Πρόσφυγες στην καραντίνα)

Εν κατακλείδι

Όσον αφορά την επίσημη Ελλάδα, αυτή δεν πολυασχολήθηκε με τον κεμαλισμό. Τον αποδέχτηκε ως απαραίτητο ιδεολογικό πλαίσιο και ως φυσιολογική μορφή διακυβέρνησης της Τουρκίας. Ένα από τα νεοελληνικά παράδοξα είναι ότι η αντιμετώπισή του ήταν θετική από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Με την ίδια ευκολία που οι παλαιοελλαδικές ηγεσίες μετά το ‘22 αποφάσιζαν να εξοντώσουν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας στην καθ’ ημάς Ανατολή, προτιμούσαν να μετατραπούν οι Πομάκοι σε Τούρκους από το να γίνουν κομμουνιστές, πραγματοποιούσαν το πραξικόπημα στην Κύπρο,, με την ίδια λοιπόν ευκολία ονοματοδοτούσαν παλιότερα προς τιμήν των υπευθύνων της Γενοκτονίας. Έτσι το 1938 ο αντικομμουνιστής, εθνικιστής δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς μετονόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Μια μετονομασία που θα καταργηθεί το ‘55, μετά το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

 

                                                                           

                                                                              

                                                                        

(Κερασούντα. Μνημείο προς τιμήν του Τοπάλ Οσμάν, που έκανε “απελευθερωτικό αγώνα” -σύμφωνα με την τουρκική οπτική- και «εξολόθρευσε τους Ρωμιούς της Μαύρης Θάλασσας και τους πέταξε στην Άσπρη Θάλασσα», όπως αναγράφεται επ’ αυτού.)    

                                                                                                                                         

                                                                                                                               

Ήδη από τη δεκαετία του ‘80 άρχισαν να ακούγονται ευρύτερα οι κριτικές φωνές. Ήταν αποτέλεσμα ενός δημοκρατικού κινήματος για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης που εξέφρασε τις μικρασιατικές (ποντιακές και ιωνικές) οργανώσεις και τους απογόνους των προσφύγων του ‘22. Το κίνημα αυτό πέτυχε την επίσημη ανακήρυξη από τη Βουλή των Ελλήνων δύο σημαντικών ημερομηνιών ως “Ημέρες Εθνικής Μνήμης”: Τη 19η Μαϊου -ημέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα- ως ημέρα αφιερωμένη στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τη 14η Σεπτεμβρίου -ημέρα που οι Κεμαλικοί πυρπόλησαν τη Σμύρνη- ως ημέρα αφιερωμένη στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Σήμερα, που και η δημοκρατία έχει κατακτηθεί και η κοινωνία των πολιτών εν μέρει λειτουργεί, προσπάθειες θετικής παρουσίασης του Κεμάλ Ατατούρκ, θα προσκρούουν σε ουσιαστικές αντιδράσεις. Αντιδράσεις παρόμοιες μ’ αυτές που έχουν οι λαοί που υπέστησαν γενοκτονία (Εβραίοι, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι, Παλαιστίνιοι, ιθαγενείς της Αμερικής και της Αυστραλίας, μουσουλμάνοι του Καυκάσου).

Βλάση Αγτζίδης

Ο τίτλος του άρθρου προέρχεται από μια ιδέα του Πάνου Ζέρβα (βασισμένη στον τίτλο “Οδός αβύσσου-αριθμός μηδέν” του Μενέλαου Λουντέμη)

 

(από Euxin TV)

——————————————————————–

ΔΙΑΦΟΡΑ

Μπαϊράκι για τον άγνωστο Κεμάλ

  

Δευτέρα, 10.11.08

 

Το πρώτο ντοκιμαντέρ για την ανθρώπινη πλευρά του Κεμάλ Ατατούρκ ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων στη γειτονική Τουρκία. Το επίμαχο έργο, με την υπογραφή του γνωστού Τούρκου δημοσιογράφου, συγγραφέα και ντοκιμαντερίστα Τζαν Ντουντάρ, έχει τίτλο «Μουσταφά» και κυκλοφόρησε στη μεγάλη οθόνη στις 29 Οκτωβρίου, ανήμερα της 85ης επετείου από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Τις πρώτες πέντε ημέρες της προβολής του μισό εκατομμύριο Τούρκοι -μαθητές στην πλειοψηφία τους- πλημμύρισαν τις αίθουσες.

 

Η ταινία παρουσιάζει τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ως ένα μελαγχολικό άνδρα, με υπερβολική αδυναμία στο ποτό, τις γυναίκες και το τσιγάρο, ο οποίος ενίοτε αισθανόταν αποκομμένος από το λαό. Αρχίζει με τις προσπάθειες ενός νεαρού αγοριού να εισαχθεί στη στρατιωτική ακαδημία, παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του. Τον περιγράφει ως ένα φιλόδοξο και ατίθασο φοιτητή και μιλάει για το όραμά του να αλλάξει τη χώρα, αλλά και για τη θλίψη που βίωσε στη δύση της ζωής του.

 

Η αυτοκτονία της ερωμένης του, ο αποτυχημένος γάμος του και οι απόπειρες δολοφονίας εναντίον του τον σημάδεψαν, όπως επίσης και οι περιηγήσεις του σε μία χώρα φτωχή και βασανισμένη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κεμάλ περιφέρεται απογοητευμένος στην Αγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, καπνίζει και πίνει μανιωδώς, συχνάζει σε ανιαρά δείπνα «με τους ίδιους και τους ίδιους» και ενίοτε… κλαίει! Η εικόνα του αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το μύθο της προσωπικότητάς του «πατέρα των Τούρκων».

 

«Ο Ατατούρκ παρουσιάζεται ως ένας μοναχικός και απελπισμένος γυναικάς που πίνει ένα μπουκάλι ρακί την ημέρα και μετανιώνει για τις πράξεις του. Δεν είναι αλήθεια όλα αυτά», αντέδρασε ο Ντενίζ Μπαϊκάλ, ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), του κόμματος που ίδρυσε ο Κεμάλ.

 

Το ντοκιμαντέρ αναζωπύρωσε τα πάθη μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών. Οι τελευταίοι έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν λόγο για «δυτική συνωμοσία» αποδυνάμωσης του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους. «Οι ΗΠΑ μεταχειρίστηκαν τους στρατιώτες μας ως κοινούς εγκληματίες στο Ιράκ», γράφει ο αρθρογράφος της εφημερίδας Vatan, Γιγκίτ Μπουλούτ, αναφερόμενος στη σύλληψη των Τούρκων στρατιωτών το 2003. «Το εν λόγω φιλμ είναι μέρος της ίδιας στρατηγικής» προσθέτει, παροτρύνοντας τους αναγνώστες να το μποϊκοτάρουν.

 

Στο ίδιο μήκος κύματος, δύο επιφανείς γιατροί ανακοίνωσαν χθες ότι θα μηνύσουν το δημιουργό, επειδή στην ταινία του διαφημίζει το κάπνισμα και μάλιστα με τη βοήθεια ενός «εθνικού συμβόλου».

 

http://www.e-tipos.com/newsitem?id=60031 

 

Συγγραφέας του άρθρου: Νατάσα Παυλόπουλου

—————————————————————————-

 

The land a dictator turned into a democracy

The Father of All the Turks (who left no legitimate heirs) was born in 1881 in Salonika, then part of the Ottoman Empire, of a mild Albanian father and a forceful Macedonian mother. Mustafa was a rebel from the start. His pious Mohammedan mother urged him to become a holy man, but he became a soldier; at 22, a captain, he rebelled against the Sultan and was nearly executed; at 27, he joined the Young Turks rebellion, then rebelled against the Young Turks. The army, fearful of him, shunted him from post to post, but could neither shake him nor subdue him. At Gallipoli, in 1915, he defeated the British; in the Caucasus, he checked the Russians; in Berlin, 1918, he drunkenly needled the high panjandrum of his allies, Field Marshal von Hindenburg; in Arabia, 1918, he held off T. E. Lawrence’s Bedouin hordes. At 38, he came out of the crash of the Ottoman Empire the only Turkish commander untouched by defeat.

Six Day Marathon. Eight years later, smartly turned out in his favorite civilian attire—the morning coat and striped pants of the Western diplomat—he stood before the Turkish National Assembly (which he created), in the capital at Ankara (which he created), and for six full days told in the Turkish language (which he purified and revised) the full story of what he had done. He began:

“Gentlemen, I landed at Samsun on the 19th of May, 1919. This was the position at the time…”

To his hearers, it was well-remembered history. Turkey in 1919 was crushed, defeated from without, disintegrating within. Gone was the fury and might which, beginning in 1299, had sent Ottoman legions smashing at Vienna’s gates and made Budapest a suburb of Constantinople. Gone was the conquering fervor that created a tri-continental empire the size of the U.S., encompassing what are now 20 modern nations stretching from the Dniester to the Nile, from the Adriatic to the Persian Gulf. In 1919, British warships still rode in the Bosporus and British troops held Constantinople; Italy, France and Greece were secretly dividing up the best of the remainder. The greatest empire between Augustus and Victoria had shrunk to a small, lifeless inland state in the barren interiors of Asia Minor; its Sultan was reduced to the status of a borough president of Constantinople. There was talk of asking Woodrow Wilson to take over the mess as a U.S. mandate.

Mustafa Kemal Pasha returned from his skillful but useless defense of Syria and asked for a job. “Get this man away—anywhere—quickly,” the Sultan cried. The government hoped to save itself by submission to the conqueror; Kemal’s unyielding patriotism endangered these schemes. So Mustafa got magnificent and meaningless titles—Inspector General of the Northern Area and Governor General of the Eastern Provinces—and was put aboard a leaky Black Sea steamer bound for Samsun, in remote Anatolia.

This suited Kemal fine. Arriving in Anatolia, he convoked a congress and proclaimed: “The aim of the movement is to free the Sultan-Caliph from the clutches of the foreign enemy.” Desperately, the Sultan, who did not want to be so freed, wired: “Cease all activity!” Replied Kemal: “I shall stay in Anatolia until the nation wins its independence.” Turkey, or what was left of it, had two governments: Kemal’s and the Sultan’s.

Monday, Oct. 12, 1953

http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,860057-2,00.html

—————————————————————————————-

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΤΟΥ 2006 ΠΟΥ ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ ΤΟ 2009 Ο ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ

“Κατά την περίοδο της «επίθεσης φιλίας» προς την Τουρκία την περίοδο 97-99 πρότεινα να επαναφέρουμε το όνομα της οδού Αποστόλου Παύλου, κάθετης στην οδό Αγίου Δημητρίου, που μέχρι το 1955 ονομαζόταν οδός Κεμάλ Ατατούρκ, όνομα που είχε αποκτήσει επί δημαρχίας Κοσμόπουλου (πατρός) με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, όταν πέθανε ο Κεμάλ Ατατούρκ (1938).”