Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

dsc04565.jpg

 Η γενοκτονία στο μικρασιατικό  Πόντο, όπως και σ΄ όλη την Ανατολή, από τον τουρκικόεθνικισμό, αποτελεί μια από  τις “λευκές σελίδες” της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η αποσιώπηση είχε ηθική και πολιτική σημασία. Δεν αποτίσαμε κατ’ αρχάς τον οφειλόμενο σεβασμό στους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς που εξοντώθηκαν στον μικρασιατικό Πόντο κατά τις εκτεταμένες εθνικές εκκαθαρίσεις που έκαναν οι Νεότουρκοι σωβινιστές(2).  Η αποσιώπηση  μας στέρησε  επιπλέον την δυνατότητα να κατανοήσουμε τις μεθόδους με τις οποίες δημιουργήθηκαν τα έθνη-κράτη και  τον τρόπο διαμόρφωσης των σύγχρονων γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή μας με την επικράτηση της “νέας τάξης πραγμάτων του 1922“. 

       

   Για αυτούς τους λόγους, η ομόφωνη αναγνώριση από την Βουλή των Ελλήνων της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού το 1994 και η καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης, αποτελεί την οφειλόμενη απόδοση τιμής στην ιστορική μας μνήμη.

trabzon_sahil.jpg

 (Η Τραπεζούντα)

          Οι Έλληνες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

          Η κατάσταση που υπήρχε στον μικρασιατικό χώρο πριν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  περιγράφεται γλαφυρά από τη σοσιαλιστική εφημερίδα “Ο Λαός” που εκδίδονταν στην Κωνσταντινούπολη:

dsc04484.jpg    “Όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν ίσοι αναμεταξύ τους. Όλοι μπορούσαν να γίνουν πασάδες ή στρατηγοί. Μα δεν παραδέχονταν για ίσους με τον εαυτό τους τους χριστιανούς και τους εβραίους παρά τους ονομάζανε γκιαούρηδες. Τους απογόνους των παλαιών κατοίκων τους μεταχειρίζονταν σαν ξένους. Δεν τους επέτρεπαν να γίνουν αξιωματικοί ή υπάλληλοι. Δεν τους δέχονταν για μάρτυρες στα τουρκικά δικαστήρια. Η τουρκική κυβέρνηση τους ανέχονταν μόνο, βάζοντάς τους να πληρώνουν ένα χωριστό φόρο, το χαράτσι. Τους ονόμαζαν ραγιάδες (κοπάδια) και δεν τους ήθελαν για άλλο τίποτα παρά για να τρέφουν το μουσουλμανικό λαό. Στις επαρχίες μόνο οι μουσουλμάνοι ήτανε γεωχτήμονες. Οι χριστιανοί ήταν αγρότες, απαράλλαχτα όπως οι δούλοι στο μεσαίωνα. Πριν την κατοχή, οι χριστιανοί αυτοί ήσαν έθνη ανεξάρτητα και πάντα είχαν βαστάξει τη γλώσσα, τη φορεσιά τους και τις συνήθειες τους…”. (3)

    Με την παραπάνω ανάλυση του Μικρασιατικού χώρου συμπίπτουν  απολύτως  οι αναλύσεις αρκετών  σημαντικών πολιτικών όλου του φάσματος των αρχών του αιώνα μας. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο έργο της “Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία” γράφει:

delacroix.jpg “Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπαστούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση.” (4)

          Οι γηγενείς εθνότητες της Μικράς Ασίας, οι Έλληνες και οι Αρμένιοι,  ενσαρκώνουν και εκφράζουν την αναγκαιότητα για  δημοκρατικό μετασχηματισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

          Η έλλειψη τουρκικής αστικής τάξης καλύπτεται από την οθωμανική γραφειοκρατία και το στρατό. Ένας από τους λόγους που επιταχύνει την νεοτουρκική “επανάσταση”, είναι ο έλεγχος των οικονομικών δραστηριοτήτων από το χριστιανικό στοιχείο του πληθυσμού. Το κίνημα των Νεότουρκων το 1908, αποτελεί την αντεπανάσταση εναντίον των δημοκρατικών κινημάτων των υπόδουλων εθνών.

         Η απόφαση για τις γενοκτονίες

dsc04503.jpg          Οι σοβινιστικές τάσεις των Νεότουρκων φαίνονται από πολύ νωρίς. Οι Νεότουρκοι αρνιούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην Τουρκία και επιλέγουν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών μειονοτήτων. Σε μια μυστική σύσκεψη υπό την προεδρία του Ταλαάτ Πασά, ο δρ. Σακίρ Μπεχαεντίν, στέλεχος των Νεοτούρκων λέει:

    “Τα έθνη που απομείναν από παλιά στην Αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Να ξεκαθαρίσουμε τη γη μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός της επανάστασής μας.” (5)

    Στην ίδια σύσκεψη ο δρ. Ναζίμ λέει:

    “…Θέλω να ζήσει ο Τούρκος. Και θέλω να ζήσει μόνο σ αυτά τα εδάφη και να είναι ανεξάρτητος. Εκτός των Τούρκων όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν. Αυτή η χώρα πρέπει να καθαρίσει από τα ξένα στοιχεία. Οι Τούρκοι πρέπει να κάνουν την εκκαθάριση.” (6)

          Η εφημερίδα “Ο Λαός” της Πόλης προειδοποιούσε τους Τούρκους ηγέτες:

    “Σήμερα με το τουρκικό σύνταγμα, αν έχετε ακόμα τα ίδια μυαλά, αν προσπαθάτε με το φανατισμό και με τον τουρκισμό να πνίξετε κάθε ξέχωρη εθνική ζωή, θα χυθεί αίμα πολύ κι από τα δύο μέρη και η Ευρώπη θα σας καθήσει στο σβέρκο. Τούρκοι που τυραννάτε τους λαούς της Αυτοκρατορίας, να μάθετε πως κανένας λαός δεν είναι τόσο πρόστυχος, τόσο ελεεινός, που να δέχεται να τυραννιέται και να κυβερνιέται από τον τύραννό του, τον  ξένο, τον αλλόφυλο. Και τότες πια, σα δε σωφρονιστείτε, θα διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και η Τουρκία θα σβήσει.” (7)

    Το 1911 οι Νεότουρκοι αποφασίζουν σε Συνέδριό τους την εξόντωση των μη τούρκικων εθνοτήτων. Στην απόφαση γράφεται:

    “Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία… Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία.” (8 )

          Έτσι διαμορφώνεται στο Μικρασιατικό χώρο μια κατάσταση, σύμφωνα με την οποία έχουμε από τη μια τις απαιτήσεις των Ελλήνων και των Αρμενίων για ελευθερία και ανεξαρτησία και από την άλλη τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό.

          Ένας παράγοντας που παρεμβαίνει υπέρ των οθωμανικών συμφερόντων είναι ο γερμανικός. Οι Γερμανοί έχουν τεράστια συμφέροντα στην Τουρκία. Οικονομικά και στρατιωτικά. Ελπίζουν ότι με μια ισχυρή Τουρκία θα ανταγωνίζονται καλύτερα τους Βρετανούς. Γι αυτό το λόγο η γερμανική πολιτική εκπονεί ένα πρόγραμμα ακεραιότητας της Τουρκίας, η υλοποίηση του οποίου προϋποθέτει την εξόντωση των πληθυσμών εκείνων που ενισχύουν τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. (9)  Η Τουρκία γίνεται το πιο σημαντικό πεδίο δράσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Κινητήρια δύναμη είναι οι γερμανικές τράπεζες, οι οποίες έχουν κολοσσιαίες επιχειρήσεις στην Ασία.

dsc04432.JPG Ο Γερμανός Λίμαν φον Σάντερς με τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά. Ο τουρκικός εθνικισμός υπήρξε προνομιακός σύμμαχος του γερμανικού ιμπεριαλισμού.

          Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους οι Γερμανοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να φανατίσουν τις τουρκικές μάζες εναντίον των χριστιανών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σε μια προκήρυξη που κυκλοφορεί η “Γερμανική Τράπεζα της Παλαιστίνης” γράφεται:

    “Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία είναι οι γκιαούρηδες που στα χέρια τους κρατούν τον πλούτο μας και το εμπόριό μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε τις προκλήσεις τους. Μποϋκοτάρετε τα προϊόντα τους. Σταματήστε κάθε δοσοληψία μαζί τους. Τι τη θέλετε τη φιλία τους; Ποιο το όφελος να συναδελφώνεστε και να τους προσφέρετε με τόση ειλικρίνεια την αγάπη και τον πλούτο μας…” (10)

dsc045451.jpg    Mετά τους Βαλκανικούς πολέμους και κυρίως με την έναρξη  του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, υλοποιείται η αποφασισμένη από το 1911 απόφαση των Οθωμανών οριστική λύση του εθνικού προβλήματος της Αυτοκρατορίας με την φυσική εξόντωση των γηγενών εθνοτήτων. Έκθεση που στάλθηκε στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών από την Κωνσταντινούπολη αναφέρει:

  “Μεταξύ των υπό του Νεοτουρκικού κομιτάτου ληφθεισών αποφάσεων είναι και ο εκτουρκισμός των ελληνικών πληθυσμών, ο οποίος δεν είναι δυνατός, εφ’ όσον υπάρχουσι συμπαγείς ελληνικοί συνοικισμοί.”(11)

    Το κλίμα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται περιγράφεται στο άρθρο με τίτλο “Οθωμανοί εις τα όπλα” στις 13-10-1911 της εφημερίδας “Ηχώ” της Σαμψούντας:

  “Ο ιερός πόλεμος είναι θεία εντολή, της οποίας η εγκατάλειψις εις τοιαύτην εποχήν είναι αδύνατος… Εμπρός αδελφοί, ας ετοιμασθώμεν από σήμερον να συγκρουσθώμεν μετά των εχθρών, να πίωμεν το αίμα των.” (12)

          Η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής

          Το 1914 αρχίζουν οι μεγάλες διώξεις κατά των Ελλήνων της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης. Το 1915 γίνεται η γενοκτονία των Αρμενίων με ενάμιση εκατομμύριο νεκρούς ενώ το 1916 αρχίζει η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο με 350.000 νεκρούς ως το 1923.(13)  Σε έγγραφο του Αυστριακού υπουργού εξωτερικών προς το Βερολίνο αναφέρονται τα εξής:

      dsc04520.JPG Ορφανά στην Τραπεζούντα

“Η πολιτική των Τούρκων είναι μέσω μιας γενικευμένης καταδίωξης του ελληνικού στοιχείου, να εξοντώσει τους Έλληνες ως εχθρούς του Κράτους, όπως πριν τους Αρμένιους. Οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης των πληθυσμών, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης, απ’ τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπιζόμενοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από πείνα. Τα εγκαταλειπόμενα σπίτια των εξοριζομένων λεηλατούνται από τα τούρκικα τάγματα τιμωρίας ή καίονται και καταστρέφονται. Και όλα τα άλλα μέτρα τα οποία εις τους διωγμούς των Αρμενίων ευρίσκοντο εις ημερησίαν διάταξιν, επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον των Ελλήνων.” (14)

          Από την έναρξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου αρχίζουν οι διώξεις κατά των Ελλήνων στις περιοχές των πολεμικών αναμετρήσεων στον Καύκασο. (15)

          Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για  τη γενοκτονία των Ελλήνων στον μικρασιατικό Πόντο φαίνεται από το παρακάτω κείμενο της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Ελλήνων εκείνης της περιόδου στο οποίο αναφέρονται οι τρόποι εξόντωσης:

             ”Οι Τούρκοι εκτόπιζαν και εξώριζαν τους Ελληνες μέσα στην βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέψουν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα, ούτε στρώματα. Τα κυβερνητικά όργανα που συνόδευαν τους εκτοπιζόμενους δεν επέτρεπαν στα θύματά τους να σταθμεύουν σε κατοικημένα μέρη, αλλά μόνο σε μέρη έρημα και εκτεθειμένα στις χειμερινές συνθήκες. Ο σκοπός ήταν διπλός: πρώτα να μην μπορούν να στεγασθούν και έπειτα να μην μπορούν να αγοράσουν τρόφιμα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και στους αρώστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και στα δάση και πέθαιναν από την πείνα ή αποτελειώνονταν από την λόγχη των Τούρκων.

            Σε διάφορα μέρη της χώρας ιδρύθηκαν λουτρώνες δήθεν για στρατιωτικούς λόγους. Τα κυβερνητικά και αστυνομικά όργανα που οδηγούσαν τους μετατοπιζόμενους εξανάγκαζαν τους δυστυχείς για λόγους δήθεν υγιεινής να λουσθούν. Έβαζαν κατά εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά, γυμνούς με θερμοκρασία 40 βαθμών. Τα ενδύματα των δυστυχών ελεηλατώντο.

   Όταν έβγαιναν από το λουτρό, τους εξανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός και να περιμένουν επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος ποτέ δεν ερχόταν πριν από μία ώρα. Έπειτα άλλη μία ώρα περίμεναν το γιατρό για ιατρική επιθεώρηση. Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν άρρωστοι οι νεότεροι και υγιέστεροι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο.” (16)

          Η επιτροπή του ελληνικού υπουργείου που στέλνεται στον μικρασιατικό Πόντο καταγράφει με λεπτομέρειες τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι για την εξόντωση την πρώτη περίοδο της γενοκτονίας περισσότερους από διακόσιες χιλιάδες Έλληνες. (17)

          Ακόμη και οι σύμμαχοι των Τούρκων διατυπώνουν εγγράφως τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Pallavicini γράφει τον Ιανουάριο του 1918:

    “Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοουμένως πολιτικούς σκοπούς.” (18 )

    Σχεδόν συγχρόνως ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισσού Κβιατόφσκι αναφέρει:

  “Όπως επανειλημμένως ετόνισα, θεωρώ τον εκτοπισμόν των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας εν τω πλαισίω της εκτελέσεως του προγράμματος των Νεοτούρκων, το οποίον επιδιώκει την εξασθένησιν του Χριστιανικού στοιχείου ως μίαν καταστροφήν μεγίστης απηχήσεως, ήτις θα έχη εις την Ευρώπην ζωηρότερον αντίκτυπον από τας αγριότητας εναντίον των Αρμενίων”. (19)

          Στις εκθέσεις της επιτροπής που στέλνεται στον Πόντο το 1919 από το ελληνικό υπουργείο περιθάλψεως, για την καταγραφή των προβλημάτων του ελληνικού πληθυσμού αναφέρονται όλοι οι  τρόποι που χρησιμοποιήθηκαν για την θανάτωση περισσότερων των διακοσίων χιλιάδων ατόμων. (20)

          Οι Ελληνες του Πόντου αρχίζουν να οργανώνουν ομάδες αυτοάμυνας των χωριών τους. (21)  Χαρακτηριστικό των συνθηκών οργάνωσης των ένοπλων ομάδων των Ελλήνων είναι τα γεγονότα της Σαντάς. Στις 17 Δεκεμβρίου 1917, σε Γενική τους Συνέλευση οι κάτοικοι αποφασίζουν την ίδρυση αντάρτικων ομάδων για να προστατευθούν από τις επιθέσεις που οργάνωναν κατά καιρούς τουρκικές συμμορίες. Το σύνθημα που κυριάρχησε στη συνέλευση ήταν: “Να ληστέψουμε τους ληστές”. (22)  Μεγάλη συμμετοχή στις ένοπλες ομάδες έχουν και οι γυναίκες. Η σημαντικότερη αντάρτικη ομάδα της περιόδου ως το 1918, έχει για αρχηγό την καπετάνισσα Πελαγία, η οποία αναλαμβάνει την διοίκηση μετά τον θάνατο του άντρα της. Ένα τραγούδι των Ελλήνων της Πάφρας του Δυτικού Πόντου, που αναφέρεται στη συμμετοχή των γυναικών  έχει τους εξής στίχους:

          “Από τις γυναίκες των Παφραλήδων

           πήραν τα όπλα οι μισές

           για να διώξουν τους Τούρκους.

           Σκοτώθηκαν όλες!” (23) 

          H Ποντιακή Αντίσταση

          Σύντομα το κίνημα φουντώνει. Στην ακμή του αριθμεί σε περισότερους από  18.000 ένοπλους.  Μέχρι το τέλος όμως θα  χαρακτηρίζεται από την πολυδιάσπαση. Όπως μας πληροφορεί ένας οπλαρχηγός εκείνης της περιόδου, το ποντιακό αντάρτικο στην ακμή του ήταν μοιρασμένο σε 300 ομάδες με ξεχωριστούς καπετάνιους. (24)  Οι τουρκικές πηγές μιλούν για 25.000 αντάρτες που έγιναν “ο φόβος και ο τρόμος των τουρκικών χωριών”. (25) Οι απόψεις ότι  πρέπει να γίνει “Γενική Επανάσταση” των Ελλήνων σε συνδυασμό με την προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων με στόχο την δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αρχίζουν να διατυπώνονται δημόσια. (26)  Οι αντάρτες προμηθεύονται τον οπλισμό τους από τις μάχες, το παράνομο δίκτυο που έχουν δημιουργήσει στις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας και την ρωσική βοήθεια. (27) 

          Ο αγώνας είναι εξαιρετικά σκληρός. Στις 13 Δεκεμβρίου 1916 ο Γερμανός πρεσβευτής Kuhlmann  ενημερώνει τον αρχικαγγελάριο Holweg στο Βερολίνο:

    “Οι πρόξενοι Σαμψούντας (Bergfeld) kαι Κερασούντας(Schede) αναφέρουν για τις άμεσα απειλούμενες μετατοπίσεις των ελληνικών παραλιακών πληθυσμών…  Μέχρι τώρα δολοφονήθηκαν 250 αντάρτες. Αιχμαλώτους δεν κρατούν. Πέντε χωριά πυρπολήθηκαν.”(28 )

           Σε γράμμα που στέλνουν οι αντάρτες προς την ελληνική κυβέρνηση ζητώντας βοήθεια σε πολεμικό κυρίως υλικό, διαβάζουμε:

    “Ενεργώντας κατόπιν εντολής των αρχηγών των αντάρτικων ομάδων της ιδιαιτέρας μας πατρίδας, που αγωνίζονται για την ελευθερία και ανεξαρτησία του Πόντου σε ανεξάρτητη Ελληνική Δημοκρατία, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα: Ως γνωστόν από πενταετίας ήδη επαναστάτησαν τα τέκνα του Πόντου και αγωνίζονται κατά του τουρκισμού με δικούς τους αρχηγούς…”

          Τον Οκτώβριο του 1917 ιδρύεται στο Αικατερινοντάρ της νότιας Ρωσίας η “Κεντρική Εθνική Επιτροπή Ποντίων” με στόχο την απελευθέρωση του Πόντου.(27) Τον ίδιο μήνα συναντάται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο Κ. Κωνσταντινίδης και τον ενημερώνει για τους στόχους του ποντιακού κινήματος. Απευθυνόμενος προς τους Έλληνες του Πόντου, ο Κ. Κωνσταντινίδης πρόεδρος της δυναμικότατης ποντιακής οργάνωσης της Μασσαλίας, διακηρύσσει:

    “Συμπολίτες, σε μας έτυχε να ζητήσουμε και να πετύχουμε την εθνική μας ανεξαρτησία. Ας ενωθούμε λοιπόν κάτω από το ιδεώδες της ελευθερίας…” (28 )

          19 Μαΐου 1919

          Στις 19 Μαΐου 1919 (29) ο αξιωματικός του Οθωμανικού στρατού Κεμάλ Πασά, ο οποίος αργότερα θα μετωνομασθή Ατατούρκ, αποβιβάζεται με την υποστήριξη των Άγγλων στην Σαμψούντα για να καταστείλει το δυναμικό ποντιακό αντάρτικο. Σε τηλεγράφημά του στο διοικητή του 15ου σώματος του Ερζερούμ γράφει:

    “H κατάσταση στην Σαμψούντα είναι τόσο ανησυχητική, που μπορεί να έχει  θλιβερές συνέπειες. Γι’ αυτό είμαι αναγκασμένος να παραμείνω εδώ”.(30)

dsc04556.JPG          Ο Κεμάλ σύντομα αυτονομείται και αρχίζει τη συγκρότηση ενός εθνικιστικού τουρκικού κινήματος, εκμεταλλευόμενος τα θρησκευτικά συναισθήματα των μουσουλμανικών εθνών. Συνεργαζόμενος με ληστρικές συμμορίες αρχίζει την συγκρότηση στρατού.

          Η τουρκική εθνοσυνέλευση δημιουργεί τον “Κεντρικό Στρατό” με έδρα την Σεβάστεια. Στα καθήκοντα αυτού του στρατού περιλαμβάνονται η εξόντωση των Ελλήνων ανταρτών του Πόντου και η καταστολή της κουρδικής εξέγερσης στο Κοτς-γκρι, ανάμεσα στη Σεβάστεια και στο Ερζινγγιάν. Δύο στρατιές του στρατού του τις ρίχνει στη μάχη για να αντιμετωπίσει τους Πόντιους αντάρτες. (31)

          Το κεμαλικό κίνημα χαρακτηρίζεται από ένα φανατικό, επιθετικό και επεκτατικό εθνικισμό. Ο Κεμάλ είναι ο εκφραστής της οθωμανικής γραφειοκρατίας και των στρατοκρατών, οι οποίοι διαφωνούν με την επίλυση του εθνικού προβλήματος με βάση τα δικαιώματα των εθνοτήτων. (32)  Τα χαρακτηριστικά του κεμαλικού κιν­ήματος είναι η τυραννία και η εκμετάλλευση. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντίστοιχες ιδεολογίες είναι η νομοτέλεια του Κεμαλισμού. (33)

          Οι Πόντιοι αντάρτες ζητούν ενίσχυση από την ελληνική κυβέρνηση. Οι  εκκλήσεις τους όμως για στρατιωτική βοήθεια μένουν αναπάντητες από την ελληνική κυβέρνηση.  Σε επιστολή που στέλνουν τον Αύγουστο του 1919 αναφέρουν τα εξής:

    “Ενεργώντας κατόπιν εντολής των αρχηγών των αντάρτικων ομάδων της ιδιαιτέρας μας πατρίδας που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του Πόντου σε ανεξάρτητη Ελληνική Δημοκρατία, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα: Ως γνωστόν από πενταετίας ήδη επαναστάτησαν τα τέκνα του Πόντου και αγωνίζονται κατά του τουρκισμού με δικούς τους αρχηγούς… Επιβάλλεται η ανάγκη προμήθειας σ’ αυτούς ενδυμάτων και σκεπασμάτων… Εκτός αυτού υπάρχει μεγάλη ανάγκη αποστολής φαρμάκων, επιδέσμων κ.λπ. χρειωδών για τους τραυματίες. Έχουμε επίσης μεγάλη ανάγκη όπλων, πολυβόλων και μυδραλιοβόλων με όλα τους τα εξαρτήματα. Γι αυτό δηλώνουμε ότι θέλουμε να στείλουμε με δικές μας δαπάνες εδώ δύο άνδρες για εξάσκηση…”. (34)

          Δυστυχώς το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να κατανοήσει την δυναμική που έχει ο ποντιακός αγώνας. Καμιά βοήθεια δεν αποστέλλεται στους Έλληνες αντάρτες του Πόντου την στιγμή που ο Κεμάλ Πασάς στέλνει κατά των Ποντίων ανταρτών την 3η στρατιά του τουρκικού στρατού. (35)  Στον Πειραιά φορτώνεται ένα πλοίο με όπλα και πυρομαχικά για να αποσταλεί στην Αμισσό, το οποίο όμως δεν ξεκινά ποτέ.(36)

          Στις 14 Νοεμβρίου  1920 ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές. Η φιλοβασιλική παράταξη κερδίζει την εξουσία  δημαγωγώντας πάνω στην κούραση του ελληνικού λαού. “Οίκαδε”, επιστροφή στην Ελλάδα από την Μικρά Ασία. Η βασιλική παράταξη κατεβαίνει στις εκλογές με το σύνθημα “Ειρήνη, αποστράτευση, επάνοδο των στρατευμένων στα σπίτια τους“. (37)

          Η βασιλική αντιβενιζελική παράταξη κερδίζει τις εκλογές με τις ψήφους των μουσουλμάνων της Βόρειας Ελλάδας και των άλλων εθνικών μειονοτήτων. Η συμπαγής ψήφος των Τούρκων, των Εβραίων κ.α. καθορίζει το μέλλον του ελληνισμού της Ανατολής.  Ο Γ. Βεντήρης θεωρεί ότι η τεράστια ευθύνη του Βενιζέλου είναι ότι παραγνώρισε την αναγκαία προϋπόθεση για την εθνική ολοκλήρωση: Τον έστω και με την βία εξαναγκασμό της παλαιάς Ελλάδας να πάρει μέρος στην προσπάθεια και να καταβάλλει τις απαιτούμενες θυσίες. (38 )

          Ο ελληνισμός της αντίπερα όχθης δεν αντιμετωπίζεται πια ως “Ελλάδα” και η αλυτρωτική ιδεολογία που ήταν η κινητήρια δύναμη μέχρι εκείνη τη στιγμή, αντικαθίσταται από μια καθαρή στρατιωτική αντίληψη. (39)

          Το τέλος του 1921 σφραγίζεται από τις φοβερές ωμότητες  στον μικρασιατικό Πόντο από τους Τούρκους.  Ο Βρετανός αρμοστής στην Κων/πολη πληροφορεί τον υπουργό εξωτερικών ότι:

    “Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων… Όλοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις.” (40)

          Οι αντάρτες  βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης. Καμιά βοήθεια δεν φτάνει σε αυτούς πλέον. Οι σοβιετικοί έχουν αποκόψει τους δρόμους εφοδιασμού από τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δεν απαντά στις αγωνιώδης εκκλήσεις της. Ένα πλοίο που φορτώνεται στον Πειραιά με όπλα και πυρομαχικά για αυτούς δεν ξεκινά ποτέ. (41) Ανεξάρτητα από  την αδυναμία και την πολυδιάσπασή τους, οι Πόντιοι αντάρτες φέρνουν σε δύσκολη θέση τον τουρκικό στρατό. Παρ’ όλο που με τον αριθμό τους αντιστοιχούσαν σε μια μεραρχία, κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν πολλαπλάσιο τουρκικό στρατό. (42)

  dsc04544.jpg Η σοβιετική αποστολή στο κεμαλικό αρχηγείο    

O Φρούνζε, σοβιετικός απεσταλμένος στην Τουρκία,  δεν μπορεί να αποκρύψει τελείως τις εγκληματικές πράξεις των συμμάχων τους και  δίνει μερικές εικόνες της φρίκης:

 ”Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο… Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι’ αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμμαύχι του… Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρισαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου”.(43)

          Ο Φρούνζε περιγράφει και άλλο ένα περιστατικό. Όταν περνούσαν δίπλα από  μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στην σοβιετική αντιπροσωπεία ότι είναι και αυτοί ένοχοι γιατί ενισχύουν τον Κεμάλ και τους Τούρκους. (44)

          Με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ανταρτών και των αντιποίνων οι Τούρκοι ολοκληρώνουν τη γενοκτονία. (45)  Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόϋντ Τζωρτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων:

          “…(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Ελλήνων) ανδρών, γυναικών και παιδιών απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. “Εξολόθρευση” δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή”.(46)

          Ο W. Churchill γράφει:

    “…οι φοβεροί εκτοπισμοί των Ελλήνων από την Τραπεζούντα και την Σαμψούντα που είχαν γίνει το φθινόπωρο του 1921, έφταναν τώρα για πρώτη φορά στην Ευρώπη”.(47)

          Ο Αμερικανός ταγματάρχης Γιόουελ δίνει μια εικόνα του Μικρασιατικού Πόντου το 1921:  “Πτώματα, πτώματα σε όλο το μήκος της πορείας των   εκτοπιζομένων… φρίκη και πτώματα.” ενώ ο  Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς γράφει: “Η πεδιάδα της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων”(48 ).

          Οι διανοούμενοι και οι πρόκριτοι του Πόντου δικάζονται από το ψευδεπίγραφο “Δικαστήριο της Ανεξαρτησίας” που εδρεύει στην Αμάσεια. Με την κατηγορία ότι έγινε προσπάθεια απόσχισης από την Τουρκία, εκδόθηκαν εκατοντάδες θανατικές καταδίκες. Περίπου 450 Πόντιοι πεθαίνουν στις κρεμάλες της Αμάσειας.(49)

          Η τραγωδία του Μπεϊαλάν

           Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που επέζησαν της γενοκτονίας. Ένας από αυτούς είναι  ο Σάββας Κανταρτζής, ο οποίος  εξέδωσε τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη.(50) Μια από τις συγκλονιστικές  αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή  του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες  ελληνικά  χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

          “Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες  σε σπίτια  σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

 

dsc04543.JPG Ινονού, Τοπάλ Οσμάν, Κεμάλ “Ατατούρκ”, οι υπεύθυνοι της β’ φάσης της Γενοκτονίας

 

          Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας  πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε  άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

          Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους  και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, προέβλεψαν  ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

          Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την “πατριωτική” του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντας τους να μαζευτούν στην πλατεία.

dsc02671.jpg          Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος  γενοκτονίας.

          Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διατάξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο  ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

          Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση…

          Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν “μάνα, μανίτσα!”. Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

          Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν  με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και  τις σκότωσαν.

          Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος  άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν”.

          Οι διαπιστώσεις των σοβιετικών

          Ακόμα και οι σοβιετικοί απεσταλμένοι, οι οποίοι έχουν πλήρη γνώση των τουρκικών ωμοτήτων κατά των Ελλήνων, δεν μπορούν να κρύψουν  τον αποτροπιασμό τους για τα φρικτά εγκλήματα των συμμάχων τους. Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στη Αγκυρα, ενημερώνεται στην Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί “βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες – γέρους, παιδιά, γυναίκες”.  Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι πρόκειται να συναντήσει:

    “…πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους. (51) 

    Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος:

 ”Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Έχοντας υπ’ όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τι λέξεις μου…”. 

          Τους λόγους της γενοκτονίας των Ελλήνων στον Πόντο αναφέρει ο συντ/χης Δ. Καθενιώτης:

    “Παρ’ όλην την απομάκρυνσίν του, ο Πόντος δεν εξέρχεται της σφαίρας της γενικής δράσεως της Ελλάδος… Είναι δε εις θέσιν οι Πόντιοι να αποτελέσουν τους Φρουρούς του Ελληνισμού. Εν πρώτοις είναι έργον εις το οποίον έχουν συνειθίσει από αιώνων.  Περιλαμβαν­όμενοι εν τη απομακρύνσει των από ξένα φύλα, παλαίοντες διαρκώς προς αυτά, αφομοιούντες παρά αφομοιούμενοι, αποτελούσι τον ισχυρότερον τύπον Ελληνικής Φυλής. Ουδείς Φραγκολεβαντινισμός, απεναντίας μίσος και απέχθεια προς παν το ξενικόν. Δι’ αυτάς ακριβώς τας αρετάς, η Τουρκία, η οποία έβλεπε μακρύτερα αφ’ ότι εσυνειθίσαμεν να νομίζωμεν, τους διέλυσε, τους διέσπασε και τους επέταξε βαθμιαίως έξω του Βασιλείου της.” (52)

Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε στη Σμύρνη, την πρωτεύουσα της Ιωνίας, τον Σεπτέμβριο του 1922, κάτω από τα απαθή βλέμματα των Δυτικών συμμάχων μας. Όπως γράφει ο Ουϊνστων Τσώρτσιλ:

    “Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού.” (53)

    Στις 20 Σεπτεμβρίου 1922 οι σύμμαχοι υποχρεώνουν την Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ανατολική Θράκη. Με την συνθήκη των Μουδανιών την παραδίδουν στους Τούρκους. Τριακόσιες χιλιάδες Ανατολικοθρακιώτες Έλληνες ακολουθούν τον ελληνικό στρατό που αποχωρεί. (54)

    Η σημασία της αναγνώρισης της γενοκτονίας

     Η Τουρκία σήμερα περνά για  πρώτη φορά τέτοιας έντασης και έκτασης εθνικό πρόβλημα. H αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι η πρώτη  ελληνική προσπάθεια καταγγελίας των διαδικασιών δημιουργίας του εθνικιστικού τουρκικού κράτους. Θυμίζει την ιστορική ελληνική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα και τα δικαι­ώματα που απορρέουν απ’ αυτήν, σε μια περίοδο που ο πολιτικός και οικονομικός χάρτης της περιοχής ξαναδημιουργείται με την προσπάθεια της Τουρκίας να ηγεμονεύσει σ’ αυτόν.

Βλάσης  Αγτζίδης (1)


(1)  Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας. To κείμενο αυτό συντάχθηκε το 1993. Βασίστηκε σε εισήγηση που έγινε σε συνέδριο στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών για τα 70 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

(2) Ο πρώτος που αποκάλεσε  τις φοβερές σφαγές `γενοκτονία’ είναι ο Γιώργος Λαμψίδης περί το ‘65 στο βιβλίο του “Τοπάλ Οσμάν”. Στα κείμενά του από το ‘58, ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης  Πολυχρόνης Ενεπεκίδης -που είχε δημοσιεύσει τα αρχεία του Βερολίνου και της Βιέννης-  χρησιμοποιούσε τον όρο ”Ολοκαύτωμα”. Νεότεροι ερευνητές του θέματος αυτού είναι ο Χάρης Τσιρκινίδης και ο Κώστας Φωτιάδης. Η ιστορική δικαίωση του ποντιακού ελληνισμού διατυπώνεται ως στόχος από τον Γεώργιο Βαλαβάνη την δεκαετία του `20. Το πολιτικό αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας και η κινηματική του υποστήριξη, οφείλεται σε δύο σημαντικές ομάδες που εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του `80. (δες το κείμενο Πόντος και Αριστερά).  

 (3) Κεντρικό άρθρο της εφημερίδας “Ο Λαός”, Κων/πολη, 30-11-1908.

 (4) Λούξεμπουργκ Ρόζα, “Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία”, περ. Οι Λαοί, τ.1, Μάϊος 1987, σ.44.

 (5) Mελβάντ Ζαντέ Ριφάτ, Οι σκοτεινές πλευρές της τουρκικής επανάστασης, Χαλέπι, 1929, σ.159, αναφορά από Αγαμπατιάν, Σ.,Ο., Η Αρμενία και το αρμενικό ζήτημα, Αθήνα, Στοχαστής,σ.100.

 (6) H αρμενική γενοκτονία, Αθήνα, εκδ. Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας, 1983,σ.19.

 (7) Κεντρικό άρθρο, εφημ. Λαός, 18-1-1909, Κων/πολη.

(8 ) La Asie Francaise 1916, αναφ. Ροδάκη, Περικλή, “Τι απέγιναν οι λαοί της Μικράς Ασίας”, περ.Τότε, τ.31.,σ.21.

(9) Aγτζίδης, Βλάσης, Ποντιακός Ελληνισμός. Από τη γενοκτονία και τον σταλινισμό στην περεστρόϊκα, εκδ. Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, 1990, σσ. 18-20.

(10) Σωτηρίου, Διδώ, Ματωμένα χώματα, Αθήνα, εκδ. Κέδρος,

(11) Α.Υ.Ε., Αθήνα 1917, Ανθελληνικοί εν Τουρκία διωγμοί, 3501.

(12) A.Y.E., 1911/β/53, αρθμ. 440.

(13) Οι προγραμματισμένες σφαγές των Ελλήνων μπορούν να χαρακτηριστούν “πράξη  γενοκτονίας”. Για τον ορισμό της γενοκτονίας βλέπε στο: Convesion pour la prevention et la repres­sion du crime de genocide. Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών 260(ΙΙΙ), 9-12-1948. Το αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων στον Πόντο από τους Τούρκους και στην καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης, υιοθετείται ως το κυριώτερο πολιτικό αίτημα  από το Γ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού που συνήλθε τον Αύγουστο του 1992 στην Θεσ/νίκη. Μετά από ερώτηση των βουλευτών Θ. Κατσανέβα, Γ. Ανθόπουλο και Λ. Κωνσταντινίδη για τις προθέσεις της κυβέρνησης (Β.τ.Ε/Δ.Κ.Ε, 1785/16-9-92), η απάντηση της υφυπουργού εξωτερικών Β. Τσουδερού αναφέρει: “Αφ’ ης στιγμής στα πορίσματα του Γ’ Ποντιακού Συνεδρίου του Ποντιακού Ελληνισμού αναφέρεται ότι η ημερομηνία αυτή πρέπει να είναι η 19η Μαΐου, η Κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να προχωρήσει στην κατάθεση σχετικού ψηφίσματος στην Ολομέλεια του σώματος το ταχύτερο δυνατό. (Υ.Ε., αρ. εγγρ. Φ. Λα/ΑΣ 2249/6-10-1992).

(14) Σχόλιο του Υπουργού Εξωτερικών της Αυστρίας σε ερώτημα προς το Βερολίνο, ως απόρροια των μυστικών εκθέσεων των διπλωματικών εκπροσώπων στην περιοχή του Πόντου το 1917 [Ενεπεκίδη Κ. Πολυχρόνη, Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου (1908-1918 ), Αθήνα, εκδ. Συλλόγου Ποντίων Αργοναύται-Κομνηνοί, 1962, σ.11].

(15) Volkof, G. N., ο.π., σ. 9.

(16) Αιλιανού, Χρ. Μιχ., Το έργον της ελληνικής περιθάλψεως, Αθήνα, Εκδοσις γραφείου τύπου υπουργείου εξωτερικών, 1921, σσ.85-86.  Αγτζίδης Βλάσης, ο.π.,σσ.28-29.

(17)  Αιλιανού, Μιχ. Χρ., ο.π., σσ. 85-86.

(18 ) Ενεπεκίδης Κ. Πολυχρόνης, ο.π., σ.13.

(19) Ενεπεκίδης Πολυχρόνης, ο.π.

(20) Αιλιανού, Χρ. Μιχ., ο.π., σσ. 85-86.

(21) Δημοσθένης Kελεκίδης, Απομνημονεύματα από το αντάρτικο του Πόντου, Αθήνα, σ.25.

(22)  Χ. Α. Μουρατχανίδης, “Οι αετοί της Σάντας”, από το περιοδ. Χρονικά του Πόντου, Νοέμβριος 1943,σσ.61-62.

(23)  Γ. Θ. Γεωργιάδης, “Τραγούδι των Ποντίων Παφραίων”, από περ. Ποντιακή Εστία, τ.76 1989,σσ.48-49.

(24)  Δ. Κελεκίδης, ο.π, σελ. 245.

(25) Sertoglu Mithat, “Trabzon Bolgesinde Rum-Pontus Cumhurieti Kurulmasi Faaliyetleri”, Belgelerle Turk Tarihi Dergisi, αρ. 11, Αύγουστος 1968, σσ. 3-7, αναφ. Στάθη Πηνελόπη, “Απόρητα τουρκικά έγγραφα αναφερόμενα στη δράση του Χρυσάνθου Τραπεζούντας για την ανεξαρτησία του Πόντου”, Αρχείον Πόντου, τ. 34, σ.169.

(26)  Δ. Κουτσογιαννόπουλος, Ανάμεσα στους αντάρτες του Πόντου, Θεσ/νίκη, 1936, σ.19-25.

(27)  Αντωνιάδης, Θ. Γεώργιος, “Αυτό το αίμα ποιός θα το πληρώσει τελικά;”, Τότε, τχ. 41(Γ5), Μάρτιος-Απριλίος ‘93, σσ. 74-80.

(28 )  Αρχείο Βιέννης, Turkei Nr. 168, Beziehungen der Turkei zu Griechenland, Bd. 15, No. 759. Αναφ. Μ. Χαραλαμπίδης-Κ. Φωτιάδης, Πόντιοι. Δικαίωμα στη μνήμη., Αθήνα, Ηρόδοτος, 1987, σ.62. 

(29)  Aλέξης Αλεξανδρής, ο.π.,σ.432.  Η “Κεντρική Εθνική Επιτροπή Ποντίων” θέτει για πρώτη φορά επίσημα στο χώρο του ελληνισμού της Ρωσίας το αίτημα της απελευθέρωσης του Πόντου και της εθνικής αποκατάστασης των ομογενών του Πόντου. Τα αιτήματα αυτά θα υιοθετηθούν λίγο αργότερα από το “Κεντρικό Συμβούλιο” του “Συνδέσμου των εν Ρωσία Ελλήνων” και θα αποτελέσουν έτσι τους κύριους άξονες πολιτικών διεκδικήσεων του ελληνισμού της Ρωσίας. (Παναγιωτίδου, Γ. Θεολόγου, ο.π., σ.24).

(30)   O. Λαμψίδη, ο.π.,σ.33.

(31) Aκριβώς για αυτό επελέγη από ελληνικής πλευράς η 19η Μαϊου ως Ημέρα Μνήμης.  Είναι η ημέρα που οι Τούρκοι εθνικιστές αποβιβάζονται στον Πόντο για να καταστείλουν το ελληνικό κίνημα για ανεξαρτησία. Την ημέρα αυτή αρχίζει η δεύτερη φάση της γενοκτονίας (Η α’ φάση πραγματοποιείται την περίοδο 1916-1918 ). Οι Τούρκοι θεωρούν την 19η Μαϊου ως ημέρα έναρξης του “εθνικοαπελευθερωτικού” τους αγώνα κατά των Ελλήνων και την γιορτάζουν ως ημέρα της τούρκικής νεολαίας.

 (32) Αralov, I. S.,  B Vaspaminania Sovietskogo Diplomata,  εκδ. Institute Nexntounarontnih Atnazeni, σ. 53.     Koττά Ορχάν, “Κεμαλισμός και Κουρδικό κίνημα 1919-1938″, περ.Λαοί, τ.1, Μάϊος ‘87, σ.65.

(33) Αλεξανδρής Αλέξης, ο.π., σ.457.

(34) Kireev, G. H., Istoria etatizma v Tourtsii, εκδ. Nauka,  Μόσχα, 1991, σσ. 26-27.

dsc03678.JPG(35) Ο Ν. Ψυρρούκης γράφει: “Η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού… Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού, εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών.” (Ψυρρούκης, Νίκος, ο.π., σ.224.)

 (36) Aγτζίδης Βλάσης, ο.π., σ.37.

(37)  Ilitsov, Yiakof, ο.π.

(38 ) Bαλαβάνης Γεώργιος, ο.π., σελ.257.

 (39) Κουλίγκας, Βασίλης, Κίος 1912-1922, Αθήνα, Δωδώνη, 1988, σ.246.

 (40) Βεντήρη, Γ., Η Ελλάς του 1910-1922, Αθήνα, 1931, σ.362.

 (41) Μαυρογορδάτος, Γ. Θ., “Ο διχασμός ως κρίση εθνικής ολοκλήρωσης”, από Ελληνισμός Ελληνικότητα, Αθήνα, εκδ. Εστία, σ.71.

(42) Aλεξανδρής, Αλέξης, ο.π., σ.461.

(43) Aπό την έκθεση του Γ. Καραϊsκου. Ο Καραϊσκος, έφεδρος αξιωματικός στον ελληνικό στρατό, πηγαίνει στον Πόντο με δική του πρωτοβουλία για να οργανώσει τις αντάρτικες δυνάμεις της πατρίδας του και να μεσολαβήσει για την αποστολή βοήθειας. (Βαλαβάνης, Γεώργιος, ο.π., σ.257).

 (44) Ανθεμιδη, Αχ., “Πως είχε αντιδράσει η τουρκική διοίκηση μετά την εξέγερση των ελληνοποντίων για αυτοδιάθεση”, Ποντιακά Νέα, 30-3-1989, σ. 2.

(45) Aralov, I. S., ο.π., σσ. 62-63.

(46) Aralov, I. S.,  ο.π., σ. 65.

(47) Την ίδια πολιτική, δηλαδή των αντιποίνων κατά του αμάχου πληθυσμού  θα χρησιμοποιήσουν και οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου. (Ανθεμίδης, Αχ., ο.π.)

(48 ) House of Commons. The Parliamentary Debates, Fifth Series, τομ. 157, σσ. 2001-2002, αναφ. Ζαπάντη, Ανδρέα, ο.π., σ. 97.

(49) W. Churchill, The World Crisis, , τομ. V, σ. 442. αναφ. Ανδρέα Ζαπάντη, ο.π., σ.97.

(50) Ψαθάς, Δημήτρης, ο.π., σ.478.

(561) Λαμψίδης, Γεώργιος, Τοπάλ Οσμάν, 3η έκδ., Αθήνα, Λαδιά, 1976, σ. 63.

(52) Σάββα Ι. Κανταρτζή,  Νίκη χωρίς ρομφαία, τομ. Β’, εκδ. ΕΚΠΑ, Κατερίνη, 1975, σσ. 311-317.

(53)  Aralov, S. I. Vospominaniya Sovietskovo Diplomata 1922-1923, Μόσχα, 1960, σσ 41-43.

(54) Καθενιώτου, Δ., ο.π., σσ. 93-94.

(55) Ο Σολομωνίδης στον “Υμνο και θρήνο της Σμύρνης” δίνει συγκεκριμένα στοιχεία για την καταστροφή: “Στον χώρο αυτόν εκάησαν περί τις 55.000 σπίτια, από τα οποία 43.000 ελληνικά… Συγκεκριμένα εκάησαν: Η ελληνική αγορά, η γνωστή με το όνομα “Μεγάλες ταβέρνες”, τα Γυαλάδικα, το Γερανιό… Επίσης οι συνοικίες του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Φωτεινής, του Αγίου Δημητρίου, της Εuαγγελιστρίας, του Αγίου Τρύφωνα, του Αγίου Ιωάννου, του Αγίου Νικολάου… Απετεφρώθησαν όλοι σχεδόν οι ορθόδοξοι ναοί, 117 σχολεία…”.

(56) Η ιδεολογική σημασία της συνθήκης για την ελληνική πλευρά είναι ότι εκφράζει τις τελικές αποφάσεις του Βενιζελισμού για ομογενοποίηση στα πλαίσια του απομένοντος ελληνικού εδάφους.

dsc04564.jpg

http://www.youtube.com/watch?v=OmuQOIbK0Fs

http://www.pontos-stuttgart.de/genoktonia/genoktonia.htm

Advertisements

29/05/2007 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιδεολογικά, -Πολιτική

153 Σχόλια »

  1. […] Διαβάστε στο “τεμέτερον”  blog “πόντος και αριστερά”: Η Γενοκτονία των Ποντίων […]

    Πίνγκμπακ από Ημέρα Εθνικής Μνήμης... « Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia | 19/05/2007

  2. […] [Επιβάλλεται να διαβάσετε το κατατοπιστικό άρθρο Η γενοκτονία στον Πόντο, που όπως και το πορτραίτο του Πόντιου Αντάρτη, είναι […]

    Πίνγκμπακ από 19 Μαΐου: Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο « Θεαμαπάτες & Δικτυώματα | 19/05/2007

  3. θυμαμαι,μαθαινω,θυμωνω…ε και..θυμαμαι παντως

    Σχόλιο από holidaysinthesun | 19/05/2007

  4. Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα αναφέρεις !

    Σχόλιο από imikrimarika | 19/05/2007

  5. […] Νεότερη ενημέρωση : διαβάστε για την γενεοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού στο ιστολόγιο του Πόντιο και Αριστερού. […]

    Πίνγκμπακ από Μαύρο σε Άσπρο φόντο...19 Μαίου. « Το χέρι | 19/05/2007

  6. Μια ένσταση μόνο: γιατί και από ποιούς επιλέχθηκε να αποχωριστεί η Μνήμη της γενοκτονίας των Ποντίων από την Μνήμη της γενοκτονίας των υπόλοιπων Ελλήνων Μικρασιατών;

    Μήπως είναι η αιώνια κατάρα της φυλής μας…..

    Σχόλιο από Ο Μαύρος Γάτος του Μητσοτάκη | 20/05/2007

  7. Θέλω να συγχαρώ τον κ. Βλάση Αγτζίδη, για το πολύ ωραίο λεύκωμα «Έλληνες του Πόντου, Η Γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό» του κ. Βλάση Αγτζίδη, το οποίο βρήκα εντελώς τυχαία στα περίπτερα.
    Εξαιρετική έκδοση, 250 σελίδες με πλούσιο και τεκμηριωμένο υλικό,καλής ποιότητας χαρτί και μόνο με 6,90 €…
    Και τονίζω ότι το βρήκα εντελώς τυχαία στο περίπτερο, μια και δεν είδα να διαφημίζεται ούτε από το ΕΘΝΟΣ, που αναφέρεται ανάμεσα στους χορηγούς, ούτε από το blog σας.

    Σχόλιο από Allu Fun Marx | 20/05/2007

  8. Αγόρασα και γω το λεύκωμα «Έλληνες του Πόντου», υπήρξε διαφήμιση στην τηλεόραση AFM. Είναι καταπληκτικό και έχει πάρα πολύ συγκινητικές αλλά και σοκαριστικές φωτογραφίες από την εποχή. Γιατί κάποιοι θέλουν να θυμούνται.

    Σχόλιο από Γιώργος Μαργαρίτης | 20/05/2007

  9. […] Update: Καταπληκτικό άρθρο από το blog Πόντος και Αριστερά: Η Γενοκτονία στον Πόντο […]

    Πίνγκμπακ από "Την γενοκτονία ημών των [Ρ]επιούσιων..." « Γιώργος Μαργαρίτης | 20/05/2007

  10. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
    Πάνος Ιωαννίδης Νομικός
    Προσωπικός Σύμβουλος Προέδρου (Τομέας Αποδήμων & Επαναπατρισθέντων)
    Επικοινωνία: Τηλ: (+357) 99634322 Φαξ: (+357) 22759594 Email: pi@pip.com.cy
    Δημοκρατικό Κόμμα:
    Τηλ: (+357) 873800 Φαξ: (+357) 873801 E-mail: diko@diko.org.cy Διεύθυνση: Λεωφ. Γρίβα Διγενή 50, 1080 Λευκωσία, Κύπρος
    __________________________________________________________
    Παγκύπρια Ομοσπονδία Ελληνοποντίων Συλλόγων «ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ»
    Παγκύπρια Οργάνωση Επαναπατρισθέντων στην Ελλάδα «ΤΣΑΛΚΑ»
    __________________________________________________________
    «Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού (1915-1922)»
    __________________________________________________________
    Χαιρετισμός εκ μέρους Δημοκρατικού Κόμματος – Λευκωσία, 19 Μαΐου 2007
    __________________________________________________________

    Η Βουλή της Ελληνικής Δημοκρατίας και η Βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας ομόφωνα ανακήρυξαν την σημερινή ημέρα ως «Ημέρα Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Μικρασιατικού Πόντου».
    Είναι η ημέρα, που ο σφαγέας των Λαών Μουσταφά Κεμάλ (που έγινε μετά Ατατούρκ) αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και άρχισε να γράφει τον επίλογο, ενός από τα μέγιστα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας:
    Το έγκλημα του «δια του σφαγιασμού αφανισμού των Ελλήνων του Πόντου».
    Σφάχτηκαν οι Έλληνες του Πόντου, χάριν του εφευρήματος «απόλυτος Παντουρκισμός, χωρίς μειονότητες». Χωρίς άλλους ανθρώπους μεταξύ τους, χωρίς άλλους πολιτισμούς δίπλα τους, για να ΜΗΝ συγκρίνονται οι Βάρβαροι με τους Πολιτισμένους.
    Όπως και σε κάθε άλλο έγκλημα που έκαμαν, έτσι και στον Πόντο οι Τούρκοι ΔΕΝ έδρασαν από μόνοι τους. Οι Τούρκοι ποτέ δεν είχαν το θάρρος να δράσουν από μόνοι τους. Πάντα είχαν την υποστήριξη αδίσταχτων Συμμάχων-συναυτουργών και πάντα γνώριζαν ότι ΔΕΝ θα βρουν αντίσταση από το θύμα τους.
    Και εάν, οι Σύμμαχοι των Τούρκων του 1919 βρήκαν κάποτε το θάρρος «να ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ από την Ανθρωπότητα» για τα δικά τους εγκλήματα, οι σημερινοί Σύμμαχοι-συναυτουργοί των Τούρκων ΔΕΝ το έπραξαν ακόμα, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στους Τούρκους «να συνεχίζουν τον ανήθικο αμανέ τους και να μην μετανοούν ποτέ». Ούτε για την Σφαγή του Πόντου, αλλά ούτε και για την βάρβαρη επιδρομή του ’74 και την παράνομη από τότε Κατοχή εδαφών της ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας.
    Καταδικάζουμε την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως καταδικάζουμε και την συνεχιζόμενη αδιαλλαξία των Τούρκων και καταγγέλλουμε κάθε Σύμμαχο-συναυτουργό τους (ξένο ή ελληνόφωνο), με την βεβαιότητα ότι «η ώρα, που ΟΛΟΙ θα ζητήσουν το μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ πλησιάζει».
    Ταυτόχρονα, ΚΑΛΟΥΜΕ τον κάθε Έλληνα -όπου και αν βρίσκεται- να διατηρήσει το φρόνημα του ελληνικό, διότι εμείς -όσο και αν υμνούμε τους μεγάλους Καλλιτέχνες- ΔΕΝ δεχόμαστε τον στίχο «είμαι στα Ξένα Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος». Είμαστε Έλληνες και στην Ελλάδα και στην Κύπρο και στην Ευρώπη ολόκληρη και σε όποιο άλλο μέρος του Πλανήτη «ο Έλληνας χρειάστηκε να βρεθεί».
    Με αυτή την πίστη, σας μεταφέρω τον αγωνιστικό χαιρετισμό του Προέδρου του δικού μου Κόμματος Κυρίου Μάριου Καρογιάν και ολόκληρου του Δημοκρατικού Κόμματος, μαζί με ένα τελευταίο μήνυμα:
    Ενωμένοι, οι Έλληνες μεγαλουργούμε. Με υπομονή, με ακμαίο φρόνημα, με αντίσταση και διεκδίκηση.
    Το Δίκαιο είναι μαζί μας, γι’ αυτό μαζί μας είναι και ο Θεός.
    Νά’ στε πάντα καλά, σας ευχαριστώ.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/05/2007

  11. Afieromata yparhoun sta istologia:

    Μαύρος Γάτος

    Περίπατος

    Ελεύθερος Πόντος

    Θεαμαπάτες & Δικτυώματα

    Η Φωνή Μου

    Ο κόσμος της Σοφίας

    Πόντος και Αριστερά

    Η σκιά μου κι εγώ

    Γιώργος Μαργαρίτης

    taradela

    Χάρης Καλλέργης

    Τα σημειώματα μου

    In the mind of Harry Klynn
    —————————————————————–

    Για την ελληνική επέμβαση στη Οδησσό:

    http://translate.googleusercontent.com/translate_c?hl=el&langpair=en%

    ——————————————————————-

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/05/2007

  12. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
    «ΑΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ»
    Β.OΘΩΝΟΣ 12 ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ Τ.Κ 56429 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    ΤΗΛ:2310 667891 FAX:2310 608818 E-mail:info@akritestoupontou.gr
    http://www.akritestoupontou.gr

    Σταυρούπολη 25-05-07

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Ο Σύλλογος Ποντίων Σταυρούπολης «Ακρίτες του Πόντου» καταγγέλλει τη συνεχιζόμενη άρνηση του τουρκικού κράτους να αναγνωρίσει το έγκλημα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς.
    Η Τουρκία επιμένει να διαστρέφει την ιστορική πραγματικότητα της γενοκτονίας που αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η πρόσφατη αντίδραση του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών για τις εκδηλώσεις μνήμης των απογόνων των διασωθέντων του Ποντιακού ολοκαυτώματος δείχνει ότι η σημερινή Τουρκική ηγεσία έχει ακόμη να διανύσει αρκετό δρόμο για την αναγνώριση του ιστορικού εγκλήματος.
    Στις 27 Σεπτεμβρίου 2006 μετά από συντονισμένη προσπάθεια της Π.Ο.Ε. το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ομόφωνα αναγνώρισε στην ολομέλεια του, τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μαζί με αυτήν των Αρμενίων και των Ασσυρίων, από τον ίδιο θύτη.
    Καλούμε τη σημερινή Τουρκία αν θέλει να ανήκει στην ομάδα των πολιτισμένων δημοκρατικών χωρών να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν και να ζητήσει συγνώμη.
    Θεωρούμε πως οι Τούρκοι ηγέτες πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Γερμανού καγκελάριου Βίλυ Μπραντ που γονάτισε στον τόπο μαρτυρίου του εβραϊκού ολοκαυτώματος.
    Τα 353.000 αθώα θύματα του Πόντου αναμένουν δικαίωση.

    Για το Γραφείο Τύπου
    Γαβριήλ Αβραμίδης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/05/2007

  13. ΑΘΗΝΑΙ, 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1921

    Διαμαρτυρία των Ελλήνων διανοουμένων
    και καλλιτεχνών

    Οι Έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχναι, απηύθυναν προς τους διανοούμενους της
    Ευρώπης και Αμερικής την κάτωθι διαμαρτυρίαν :

    «Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Ελλάδος απευθύνονται
    προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου όπως γνωστοποιήσουν εις
    αυτούς την τραγωδία χιλιάδων οικογενειών του ελληνικού Πόντου. Ξηρά, εξηκριβωμένα
    και αναμφισβήτητα γεγονότα είναι τα εξής :
    Οι Τούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Μερζιφούντος,
    αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Τους προσπαθήσαντας να διασωθούν
    ετυφέκισαν και εθανάτωσαν, καταλαβόντες τας διόδους.
    Μετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Τριπόλεως, Κερασούντος, Ορδούς,
    Οινόης, Αμισού και Πάφρας και καθ’ οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ αυτών.
    Έκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Έλεζλη εν Σουλού – Τερέ 535 Έλληνας και τους
    κατέσφαξαν διασωθέντων μόνο τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως
    προς της θύρας του ναού. Απηγχόνισαν εν Αμασεία 168 προκρίτους Αμισού και Πάφρας.
    Εβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδιά των άνω
    πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα
    βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων.
    Οι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ’ όψιν των διανοουμένων της Ευρώπης και
    της Αμερικής θεωρούντες ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα αλλά και η ανοχή αυτών
    αποτελεί πένθος της ανθρωπότητας.

    Άννινος Χ., Αυγέρης Μ., Βλαχογιάννης Ι., Βώκος Γερ., Γρυπάρης Ι., Δούζας Α.,
    Δροσίνης Γ., Ζάχος Α., Θεοδωροπούλου Αύρα, Θεοτόκης Κ., Ιακωβίδης Γ.,
    Καζαντζάκης Ν., Καζαντζάκη Γαλ., Καμπάνης Αρ., Καμπούρογλους Δ., Καρολίδης Π.,
    Κόκκινος Δ., Κορομηλάς Γ., Μαλακάσης Μ., Μαλέας Κ., Μένανδρος Σ., Νικολούδης
    Θ., Νιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς Κ., Παπαντωνίου Ζ., Παράσχος Κ.,
    Πασαγιάννης Κ., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Άγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ.,
    Ταγκόπουλος Δ., Τσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας Ρ., Χατζιδάκις Γ., Χατζόπουλος Δ., Χορν
    Π., Σβορώνος Ι
    .,

    μεθ’ όλης της πικρίας δια την κυρίως υπό της Γαλλίας και υπό
    ουδενός αισθήματος ή συμφέροντος ανθρωπίνου, δικαιολογημένην εγκατάλειψιν εις
    σφαγήν των χριστιανών.»

    ——————————————————–

    http://pontosmovie.com/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/05/2007

  14. ο Τούρκος καθηγητής Τανέρ Ακσάμ έγραψε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο για τη γενοκτονία των Αρμενίων (The Armenian Genocide and the question of Turkish responsibility, Τορόντο Νοέμβριος 2006).

    Στο βιβλίο αυτό ο Ακσάμ, μεταξύ πολλών ιδιατέρως ενδιαφερόντων, τονίζει:

    >«…η ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας…συνδέεται με το ζήτημα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και ειδικότερα με την αρμενική γενοκτονία».

    Ο Ακσάμ γράφει για τους Έλληνες ότι:

    «υπήρξαν βίαια μέτρα εναντίον των Ελλήνων στη διάρκεια του (πρώτου παγκοσμίου) πολέμου και καλύφθηκαν συχνά με τη μορφή της μετακίνησης του πληθυσμού….η κυριότερη εθνοκάθαρση του ελληνικού πληθυσμού στην Ανατολία συνέβη μετά το 1919».p>

    Σχόλιο από μ-π | 08/06/2007

  15. Ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ για την γενοκτονία των Ποντίων

    ——————————————————————————–

    «Δεν έχουν καμία ιστορική και επιστημονική βάση οι ισχυρισμοί για δήθεν γενοκτονία των Ποντίων, ισχυρισμοί οι οποίοι εντείνονται τώρα τελευταία από πλευράς οργανώσεων Ποντίων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, με την ενεργή υποστήριξη ορισμένων ελλήνων πολιτικών», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών.
    Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για το νόμο που ενέκρινε στις 24 Φεβρουαρίου 1994 το ελληνικό κοινοβούλιο να κηρυχθεί η 19η Μαίου, ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων και σημειώνεται πως «η απόφαση αυτή που έχει ως στόχο τον ιδρυτή της Δημοκρατίας μας, το μεγάλο Κεμάλ Ατατούρκ, συνιστά βάση για εκστρατείες κύκλων που στερούνται ιστορικής συνείδησης».
    Ακόμη αναφέρεται ότι «καταδικάζουμε τη συμμετοχή εκπροσώπων της κυβέρνησης, των πολιτικών κομμάτων και των τοπικών αρχόντων στις δραστηριότητες που οργανώθηκαν στις 19 και 20 Μαίου στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, όπου προβλήθηκαν, απαράδεκτοι για τη χώρα μας, ισχυρισμοί».
    Η ανακοίνωση καταλήγει ως εξής: «Η συνέχιση της στάσης αυτής θα πλήξει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης που καταβάλλεται προσπάθεια να οικοδομηθεί μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού, ενώ παράλληλα θα πλήξει και το κλίμα συνεργασίας που οικοδομείται μεταξύ των δύο χωρών. Με την ευκαιρία θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τη βία και αγριότητα που χρησιμοποίησε η Ελλάδα κατά τον Απελευθερωτικό μας Πόλεμο. Εξ άλλου, δεν πρέπει να λησμονείται ότι το άρθρο 59 της Συνθήκης της Λωζάννης,περιλαμβάνει τη διάταξη που προβλέπει την αποζημίωση εκ μέρους της Ελλάδας,της καταστροφής που προκάλεσε ο ελληνικός στρατός ή η διοίκησή του στην Ανατολία, κατά παράβαση των κανόνων του πολεμικού δικαίου».

    Κουμουτσάκος: Απάντηση στην Τουρκία για τη γενοκτονία των Ποντίων
    «Η Ιστορία δεν παραγράφεται. Δεν ξαναγράφεται. Δεν παραχαράσσεται. Ούτε μπορεί βέβαια να γίνεται θύμα εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών και σκοπιμοτήτων».
    Τη δήλωση έκανε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου των Εξωτερικών Γιώργος Κουμουτσάκος αναφερόμενος σε ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου των Εξωτερικών που αναφέρεται στην τραγική μοίρα του ποντιακού ελληνισμού.
    Ο Γιώργος Κουμουτσάκος επεσήμανε πως «η χώρα μας σέβεται την Ιστορία και ταυτόχρονα έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον» και κατέληξε λέγοντας πως: «Επιδιώκουμε την πλήρη εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων προς όφελος της σταθερότητας και της ανάπτυξης σε διμερές και περιφερειακό επίπεδο. Σταθερότητα και ανάπτυξη που μόνον ο πλήρης σεβασμός των σχέσεων καλής γειτονίας μπορεί να διασφαλίσει».
    ———————————————————–
    Πηγή: ΑΠΕ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/07/2007

  16. Δια χειρός

    Γενοκτονίες και ολοκαυτώματα

    ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ

    Τ η Δευτέρα που μας πέρασε, 22 Μαΐου (παραμονή της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, το 1963), ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης κ. Πολυχρόνης Ενεπεκίδης (ο Πόντιος, κι ας μην ξεχνάμε πως η ίδια αυτή Βιέννη προεδρεύει σήμερα στην Ε.Ε.) έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση: να γίνει στη Χίο το πρώτο διεθνές συνέδριο για τα ολοκαυτώματα (δηλαδή τις γενοκτονίες), αφού εκεί συντελέστηκε το πρώτο ολοκαύτωμα το 1822. (Υπάρχουν στη Νέα Μονή της Χίου ακόμα τα κρανία μικρών παιδιών και γυναικών, τρυπημένα από τουρκικές ξιφολόγχες.)

    Στο συνέδριο αυτό, που θα είναι παγκόσμιο, μπορούν (και πρέπει) να συμμετέχουν ακόμα και… οι ερυθρόδερμοι (συμπλήρωσε με το ακαταμάχητο χιούμορ του).

    Και πρότεινε στην εφημερίδα μας, και πιο συγκεκριμένα στον διευθυντή της τον κ. Σεραφείμ Φυντανίδη να ηγηθεί αυτής της πρότασης-πρόκλησης.

    Διότι μόνον έτσι, πιστεύει ο διάσημος καθηγητής, ο καθ’ ημάς Νόαμ Τσόμσκι, ότι μπορεί η Τουρκία να εξαναγκαστεί να παραδεχτεί ορισμένες αδήριτες αλήθειες. Μόνο διεθνοποιώντας τη σημασία των ολοκαυτωμάτων, οι Τούρκοι θα μπορούσαν να παραδεχτούν το ολοκαύτωμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

    Η σφαγή (ή το ολοκαύτωμα) της Χίου το 1822, έμεινε στην Ιστορία περισσότερο μέσω των καλλιτεχνών και λιγότερο των ιστορικών. Ας θυμηθούμε, είπε, τον Βίκτωρα Ουγκώ («Το ελληνόπαιδο», που τελειώνει με τον φοβερό στίχο: «Θέλω μπαρούτι και βόλια») και τον διάσημο πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά.

    Ο ι γραμμές αυτές γράφονται κάτω από τη συγκινησιακή φόρτιση των δύο F16, όπου το θύμα ήταν πάλι ο Ελληνας. Και γι’ αυτό η ομιλία του καθηγητή στο Μουσείο Μπενάκη αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

    Ο κ. Πολυχρόνης Ενεπεκίδης (πολύχρονος να είναι) στην ομιλία του (αληθινά χαρισματικός αφηγητής) με βάση τα μυστικά αρχεία της Βιέννης, του Βερολίνου και της Βέρνης (που τα διάβασε ο ίδιος σε γοτθική γραφή) παρουσίασε πλήθος καινούργιες πληροφορίες.

    Οπως π.χ. την άποψη του φοβερού Μέτερνιχ (του Κίσινγκερ της εποχής) που αλλάζει από φιλότουρκος και γίνεται φιλέλληνας το 1839, λέγοντας στον Αυστριακό πρεσβευτή του Πρόκες φον Οστεν (από το Γκρατς) ότι «η Αθήνα πρέπει να μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη».

    Συμπληρώνοντας με το καυστικό χιούμορ του ο κ. Ενεπεκίδης ότι «δυστυχώς συνέβη το αντίθετο: η Κωνσταντινούπολη ήρθε στην Αθήνα».

    Πρότεινε ακόμα να μεταφρασθεί στα ελληνικά το οκτάτομο έργο του στρατάρχη του Μπίσμαρκ, του Χέλμουτ Μόλσκε (που τιμάται με 6 ανδριάντες στο σημερινό Βερολίνο), του νικητή του πολέμου του 1870-1871 εναντίον των Γάλλων, όπου ο ένδοξος αυτός στρατάρχης, ενισχύοντας τη Μεγάλη Ιδέα, προτείνει να κυματίζει η γαλανόλευκη στην Αγιά-Σοφιά, αντί της οθωμανικής ημισελήνου. Με το αιτιολογικό ότι: «Οι Ελληνες στα Στενά (εννοεί του Βοσπόρου) είναι συνηθισμένοι να υπερασπίζονται Θερμοπύλες».

    Ο μως στο σημείο που ο κ. Ενεπεκίδης ήταν αποκαλυπτικός ήταν όταν αντέστρεψε την επικρατούσα θεωρία ότι οι Γερμανοί έσπρωξαν τους Τούρκους στη γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

    Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι όταν ο επιτελικός στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς, υπεύθυνος για την προστασία των μικρασιατικών παραλίων, είχε τις πληροφορίες από την αντικατασκοπία του (λανθασμένες βέβαια, ως κρίνεται εκ των υστέρων) ότι επίκειται απόβαση των Αγγλο-γάλλων στις αρχαίες Κυδωνίες (σημερινό Αϊβαλί), έδωσε εντολή όπως μεταφερθεί με στρατιωτικά οχήματα ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης, 10 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα. Οι Τουρκαλάδες, πράγματι, χρησιμοποίησαν τα στρατιωτικά καμιόνια που τους έστειλε ο στρατηγός, μετέφεραν τους Ελληνες δέκα χιλιόμετρα στην ενδοχώρα, τους κατέβασαν από τα καμιόνια και μετά τους εξαπέστειλαν πεζή στην ατέλειωτη πορεία στα ενδότερα (όρα «Νούμερο», του Ηλία Βενέζη).

    Γι’ αυτό, κατέληξε πως η γενοκτονία Ελλήνων, Ποντίων, Αρμενίων κ.τ.λ. δεν είχε καμιά σχέση με το ολοκαύτωμα των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των κομμουνιστών από το Γ’ Ράιχ. Η γενοκτονία «α λα τούρκα» δεν είχε συγκεκριμένο Αουσβιτς. Ηταν… περιπατητικός εξολοθρεμός. Δεν είχε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Η τουρκική πονηριά ήταν ο θάνατος διά της εξαντλήσεως στο αχανές της Ασίας. Οχι οι φούρνοι, τα κρεματόρια, η λογική της Δύσης. Υπήρχε μια λογική της Ανατολής.

    Λοιπόν, τι λες, Σεραφείμ; Να γίνει το πρώτο παγκόσμιο συνέδριο για τις Γενοκτονίες; Στη Χίο, φυσικά. Ή και στην Κάρπαθο, εκεί που τα F16 συγκρούστηκαν κι ο Ηλιάκης-Ηλιος θα λάμπει για πάντα πάνω από τα γαλάζια δικά μας νερά. (Την υφαλοκρηπίδα την αφήνουμε για μοιρασιά, σαν την κωλοτρυπίδα. Αρκεί να μην ισχύσει και πάλι «το οθωμανικό δίκαιο».)

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/05/2006

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/07/2007

  17. Η καταγωγή μου από τη μια πλευρά είναι από τη Σμύρνη και από την άλλη απ’τη Χίο.Άρα και οι μεν και οι δεν ,πρόγονοί μου ,έζησαν καταστάσεις κατατρεγμού. Οφείλουμε να θυμόμαστε και να επιδιώκουμε την αναγνώριση των πραγματικών γεγονότων ,χωρίς ωστόσο να φανατιζόμαστε και να εμποδίζουμε τη συμφιλίωση των λαών.Έχω πάει στην Νιά Μονή της Χίου και έχω δει όσα περιγράφει ο Βασιλικός .Μάλιστα ο χώρος χρησιμοποιείτε περισσότερο για προσέλκυση πόρων και δεν του αποδίδεται η πρέπουσα προσοχή , μάλλον με απλά λόγια έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του .

    Σχόλιο από imikrimarika | 22/07/2007

  18. Δες Ποιοί διαμαρτυρήθηκαν πρώτοι για τις σφαγές στον Πόντο

    Στον «Εύξεινο Λόγο»

    —————————————————————————-
    ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ
    —————————————————————————-

    Υ.Α.Κ. Φάκελος Α/4Α Διάφορα Πόντου
    αρ. πρωτ. 3105
    τηλεγράφημα
    Τόπος Προελεύσεως ΤΥΦΛΙΣ

    Ανακοινώσατε παρακαλώ επειγόντως κατωτέρω τηλεγράφημα εις Υπουργείον εξωτερικών. Απάντησιν υπουργού διαβιβάσητε δια συμμαχικού τινός ασυρμάρτου τηλεγράφου.
    «Ανακοινώνω υμίν κατωτέρω τηλεγράφημα συμβουλίου Ποντίων. Προτάσεις Μπολσεβίκων προκληθείσης παρά επιτροπής Νοβοροσίκ εδήλωσα ότι συμβούλιον πρέπει να αποκρούσει ευσχήμως.
    Συμβούλιον εν τούτοις επιθυμεί να γνωρίζει εαν θα έχει γνώμην κυβερνήσεως ήν παρακαλεί να διαβιβάσετε το ταχύτερον μέσω Κων/πόλεως.
    «Ημετέρα επιτροπή Νοβοροσίκ συνοδεύουσα κομισέρ Μπολσεβίκων, οίτινες ανεγνώρισαν σύστασιν αρχών συμβουλίου Ποντίων Βατούμ ανεκοίνωσε ότι αυτοβούλω προτάσει ημετέρου συμβουλίου Νοβοροσίκ Μπολσεβικικαί αρχαί συννενοηθήσαι μετά Μόσχας δέχονται υποβοηθήσωσι αγώνα ποντίων επιτρέποντες οργάνωσιν επί τόπου, προσφέροντες όπλα όχι αξιωματικούς.
    Ερωτώσι τι δύναται συνεισφέρει Ελληνική Κυβέρνησις εις αγώνα Ποντίων.

    Συμβούλιον Ποντίων αγνοών σκοπούς Μπολσεβίκων αποφεύγει συνενοήσεις αναμένων οδηγίας Ελληνικής Κυβέρνησης.

    Βελισαρίδης

    Αντιπρόσωπος Ελληνικής Κυβέρνησεως

    Σκεφέρης.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  19. […] -Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ 1.106 […]

    Πίνγκμπακ από -Ένας χρόνος Π&Α « Πόντος και Αριστερά | 25/12/2007

  20. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΑΝΤΑΙΩΝ ΤΟ 1921
    ————————————–

    >
    > ‘Σ σα χιλα ενακοσια και ‘ς σα εικοσι ναν
    > ς’σα στρατας απαγκεσ’εκξαν το Σαντετ’κον το αιμαν.
    >
    > Τα εξ χωρισ εμαζεψαν εγκαν σοι Πιστοφαντων
    > και το βιον ελαλεσαν και εγκαν σοι Γλιταντων.
    >
    > Πρωτη φοραν εξορτσανε τα εξ χωριαν μιαν
    > και υστερα τοι Πιστοφαντ’ς…
    >
    > Ο λαος εμουρδουλιζεν ς’Κρωμη τα ραχια
    > κ’επεχωριεν εκαικα,μαννα ας σα παιδια.
    >
    > Κι ονταν εγκαν εμας ση Κρωμ’,σο Καν’ ειπαν θα πατε,
    > εκει θα τελειται η κρισ’ θα τερουν’ ντο θα φτατε.
    >
    > Εσεγκαν εμας σην σειραν και απο δυο-δυο,
    > ερχινεσαν γιαγμαλαευν’ τ’ εμετερον το βιον.
    >
    > Αρ’ ατοτες εγροκ’σαμε ντο παμε εξοριαν
    > ντο ειχατε εινος μηνου εμεις οδοιποριαν.
    >
    >
    > Το 1921
    > πανω στους δρομους ετρεχε το Σαντεϊκο το αιμα,
    >
    > τα 6 χωρια μαζεψανε μεσα στο Πιστοφαντων
    > τα ζωα ολα πηρανε τα πηγαν στο Γλιτσανων.
    >
    > Πρωτη φορα εξορισαν τα εξ χωρια μαζι
    > και υστερα τους Πιστοφανταιους.
    >
    > Ο λαος μοιρολογανε στης Κρωμνης τα βουνα
    > εκει αποχωριστηκαν μανα απ’ τα παιδια.
    >
    > Κι οταν στην Κρωμνη ηλθαμε,στο Καν’ ειπαν θα πατε,
    > εκει θα σας δικασουνε θα δουν’ τι θα σας κανουν.
    >
    > Μας εβαλαν στη σειρα και απο δυο-δυο
    > αρχισανε να κλεβουνε το δικο μας βιος.
    >
    > τοτε το καταλαβαμε πως παμε εξορια
    > πως θα ειχαμε οι αμοιροι ενα μηνα οδοιπορια.

    > santeos.livepage.gr – (http://santeos.livepage.gr) προσθήκη καταχώρισης:
    > http://santeos.livepage.gr/forum/843/3685?last_page=go
    >
    >
    > Θέμα: Μαγδας Καπανα-Αποσπασμα.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/01/2008

  21. στοιχεια για τη ΣΑΝΤΑ
    ————————–

    :
    >
    > Θέμα: Στοιχεια που επεδρασαν στην δημιουργια του χαρακτηρα τους
    >
    > Τρια πραγματα ηταν τα σημαντικωτερα που επεδρασαν στο χαρακτηρα τους
    >
    > 1. Ο φυσικος περιγυρος
    >
    > Η Σανταια εζησε σε μια περιοχη με πανεμορφη παραδεισενια φυση,σε μια
    > περιοχη τριγυρισμενη απο βαθυπρασινα ελατοδασα,με βαθεια φαραγια,ομορφες
    > ρεματιες και αφθονα κρυα νερα.
    >
    > Ολος αυτος ο μαγευτικος φυσικος περιγυρος,της εδωσε μια διαθεση
    > ρομαντισμου και της χαρισε μια λεβεντια,περηφανια και προπαντος καλη
    > υγεια.Ηταν ολες ροδομαγουλες,γεματες σφριγος και ζωη,γεροδεμενες,σωστες
    > αντρογυναικες.
    >
    > Επειδη η Σαντά ηταν τοπος ορεινος,απροσπελαστος,απομονωμενος γεωγραφικα,οι
    > Σανταιοι δεν δεχτηκαν επιδρασεις ή επιμειξιες απο αλλοφυλους γειτονικους
    > λαους.
    >
    > 2.Οι διαρκεις συγκρουσεις των Σανταιων με Τουρκους και αλλα βαρβαρικα
    > φυλλα.
    >
    > Οι Σανταιοι για να μπορεσουν να επιβιωσουν ηταν αναγκασμενοι να
    > συγκρουονται διαρκως με Τουρκους και αλλοφυλους.
    >
    > Υπηρξε ο πολεμικωτερος λαος του Ανατολικου Ποντου.Αγαπησαν με παθος την
    > ελευθερια και αντισταθηκαν αιωνες ολοκληρους στους εχθρους για να
    > κρατησουν τον ελληνισμο,την ορθοδοξια,την αυτονομια και το απατητο του
    > τοπου τους.
    >
    > Στους αγωνες αυτους οι γυναικες δεν εμεινα αμετοχες.Ποτε διπλα στους
    > αντρες και ποτε μονες τους,αντιμετωπισαν πολλες φορες τους Τουρκους σαν
    > αλλες Σουλιωτισσες!!
    >
    > Απο μικρη ακομα ηλικια συνηθιζαν στην σκληραγωγια και στη χρηση των
    > οπλων.Το μεγαλυτερο διαστημα του χρονου ζουσαν μονες,χωρις την παρουσια
    > των αντρων που ησαν υποχρεωμενοι να ξενιτευονται.
    >
    > Για τον λογο αυτο ησαν αναγκασμενες να γνωριζουν την χρηση των οπλων,ωστε
    > σε περιπτωση αναγκης να ειναι ετοιμες για την υπερασπιση της οικογενειας
    > και της περιουσιας απο ληστρικες συμμοριες των Τουρκων που λυμαινονταν τον
    > τοπο.
    >
    > 3. Ο τροπος ζωης των Σανταιων.
    >
    > Οταν λεμε τροπο ζωης των Σανταιων εννοουμε κυριως τον αναγκαστικο ξενιτεμο
    > των ανδρων που σημαδεψε καταλυτικα την ζωη των γυναικων που ησαν
    > αναγκασμενες να ζουν χωρις την παρουσια του αντρα.
    >
    > Πληγη αγιατρευτη ο ξενιτεμος ,μισος θανατος,αφησε στην ψυχη της Σανταιας
    > ενα αισθημα βαθιας θλιψης και πικρου πονου,ενω παραλληλα την εκανε
    > ανθεκτικη,καρτερικη,με χαλυβδινη ψυχικη αντοχη!
    >
    > Καρβουνο αναμμενο στην καρδια της ο ξενιτεμος που της εκαιγε τα
    > σωθικα,ομως αναγκαστικος δυστυχως και αναποφευκτος.
    >
    > Η ομορφη και περηφανη βουνησια πολιτεια,η αδουλωτη,ηρωϊκη,λεβεντογεννα
    > Σαντά,ειχε ενα μεγαλο μειονεκτημα:Δεν μπορουσε να θρεψει τα παιδια της!!
    >
    > Το εδαφος της αγονο,το κλιμα της ψυχρο,αδυνατη επομενως η καλλιεργεια της
    > γης.Τα ελαχιστα δημητριακα και η καλοια κτηνοτροφια δεν ησαν αρκετα.Δεν
    > εμενε παρα μονο ο δρομος της σκληρης ξενιτειας.Δρομος πικρος,οδυνηρος και
    > καποτε μοιραιος!!
    >
    > «Θα ξενιτευ’νε οι πεκιαρ’ και κλαιγ’νε τα κορτσοπα
    > Θα ξενιτευ’νε οι παντεμεν’και κλαινε οι νυφαδες
    > Θα ξενιτευ’νε μικροπουλα και κλαιγ’νε οι μαναδες.»
    >
    > Ματωνε η καρδια της σανταιας μανας σαν αποχαιρετουσε το σπλαχνο της,που
    > παιδοπουλο ακομη,παιδι στα δεκατεσσερα,το εστελνε στην ξενιτεια,»για
    > γαζανεμαν»,να εξοικονομησει δηλαδη μερικα χρηματα που θα τον βοηθουσαν
    > στην αποκατασταση του.
    >
    > Κρυφοκλαιγαν απελπισμενα τα ροδομαγουλα κοριτσοπουλα της Σαντάς για τον
    > ξενιτεμο των παλικαριων που ηταν ο αρραβωνιαστικος,ο αγαπημενος,ο
    > αφανερωτος καμια φορα ερωτας.
    >
    > Οι νυφοπουλες δεν προλαβαιναν να χαρουν την αγαπη,την στοργη,τη συντροφια
    > του αντρα.Πριν ακομη γνωριστουν καλα-καλα,πριν προλαβουν να ζησουν τις
    > χαρες της συζυγικης ζωης,τις αφηναν στην βασανιστικη τους μοναξια,για να
    > φυγουν στην μακρινη ξενιτεια.
    >
    > Και φευγανε.Παντα φευγανε,για να ξαναρθουν υστερα απο μερικα χρονια,να
    > σκαρωσουν κανενα παιδι ακομη,να ξαναφυγουν παλι και παλι και παντα η ιδια
    > θλιβερη ιστορια.
    >
    > Φευγανε συνηθως την ανοιξη μετα το Πασχα,στην πιο ομορφη,πιο μαγευτικη
    > εποχη.Τα χιονια ελιωναν στα βουνα και η ανοιξη εντυνε το χωριο με τα πιο
    > ομορφα,τα πιο ευωδιαστα λουλουδια.Η γη γεμιζε με καταπρασινη χλοη και τα
    > πουλια εψελναν τον ερχομο της ανοιξης.
    >
    > Η φυση ανανεωμενη και παραδεισενια,εδινε την εντυπωση πως ηταν η πρωτη
    > μερα της δημιουργιας.Και ο πονος του χωρισμου γινοταν πιο βαρυς,πιο
    > αβασταχτος.Την εποχη που «εστηνε ο ερωτας χορο με τον ξανθο Απριλη»,την
    > ωρα που ολα καλουσαν για μια ηρεμη και ομορφη ζωη ,γεματη αγαπη και
    > χαρα,οι νεοι αντρες του χωριου ησαν αναγκασμενοι να φευγουν,να
    > ξενιτευονται…
    >
    > Η ωρα του χωρισμου σκληρη!Ραγιζε η γης απο τον πονο,κλαιγαν και οι πετρες
    > της ακομη.Μια μερα βουτηγμενη στο δακρυ και τον πονο.Κι ο πονος γινοτανε
    > καημος και ο καημος τραγουδι λυπητερο,πικρο και παραπονεμενο.
    >
    > «Νασάν εσας ψηλα ραχια,σην ξενιταν ‘κι πατεν
    > σεβταν’κι αποχωριεσ’νε σ’εναν τοπον γερατεν»
    >
    > Χαρα σ’εσας ψηλα βουνα,στην ξενιτια δεν πατε
    > με την αγαπη σας δεν χωριζεται,στον τοπο σας γερνατε.
    >
    > «Σην ξενιταν αχπασκουμαι,θα παω σην Ρουσιαν
    > να βοηθα μας ο θεον,να ‘λεπω σε αλλομιαν»
    >
    > Ξεκινω για την ξενιτια,θα παω στη Ρωσια
    > ν’αξιωσει ο θεος να ξαναϊδωθουμε!!
    >
    > Ιδιος ο πονος του χωρισμου και γι αυτους που φευγαν και γι’αυτους που
    > μεναν.Η Δευτερα,μετα την Κυριακη του Θωμα,ηταν συνηθισμενη ημερα
    > αναχωρησης.Υστερα απο τα γλεντια,τις χαρουμενες ημερες της
    > Λαμπρης,ερχονταν και το πικρο ποτηρι του χωρισμου:
    >
    > «Του Θωμα την Κυριακην,πουρνον την Δευτεραν
    > τα δακρυα ντο θα ξυουνταν,εκεινον την ημεραν!»
    >
    > Την Κυριακη του Θωμα,την επομενη της Δευτερα
    > δακρυα που εχουν να χυθουν,εκεινη την ημερα!
    >
    > «Τη Λαμπρης τα τριημερα θ’αφτω εγω λαμπαδας
    > ξενιτευ΄νε νεοπαντροι και κλαιγ’νε οι νιφαδες»
    >
    > Στης Λαμπρης τα τριημερα,θ’αναψω ‘γω λαμπαδες
    > ξενιτευονται οι νιοπαντροι και κλαινε οι νιφαδες.
    >
    > Φευγανε οι ξενιτιαρηδες.Γεμιζε ο κοσμος μοιρολογια και δακρυα.Δακρυα
    > πνιχτα-βουβα,πικρα φαρμακωμενα.Με δακρυσμενα ματια και σφυγμενη την
    > καρδια,αφηναν οι αντρες πατριδα,σπιτι και δικους τους και κινουσαν για
    > μερη μακρινα,ξενα και αφιλοξενα,οπως Ρωσια,Περσια και Κινα ακομη.
    >
    > Στο σπιτι ολοι βυθιζονταν στη θλιψη και στην απελπισια.Αγωνια,φοβος και
    > αμφιβολια φωλιαζε στην ψυχη τους.
    >
    > Ποιος ξερει ποτε θα γυριζαν και αν θα ξαναγυριζαν.Οι νιοπαντρες,οι νεες
    > γυναικες που τις κατατρωγε τα σωθικα το σαρακι του χωρισμου τραγουδουσαν
    > με πονο και απελπισια:
    >
    > «Σην Περσιαν αχπασκεσαι,τρια χρονα αραμι,
    > καρδιαν θελ’να ταγιανευ’ και να μη φερ’ βαραμι»
    >
    > Για την Περσια ξεκινας,για τρια χρονια στη σειρα
    > θελει καρδια ν’αντεξει για να μην παθει φυματιωση
    >
    > Απο τη στιγμη της αναχωρησης αρχιζαν τα βασανα της Σανταιας γυναικας.Στο
    > χωριο μενανε μονο οι γεροι,τα παιδια και οι γυναικες.Ολο το βαρος οπως
    > ηταν φυσικο,επεφτε στις γυναικειες πλατες.
    >
    > Αυτη αντρας,αυτη γυναικα.Αυτη πατερας,μανα και αδελφη και νυφη και κορη.Ο
    > στυλοβατης του σπιτιου!
    >
    > Φροντιζε τα παιδια,τους γερους,το σπιτι.Περιποιοτανε τα ζωα ,τους
    > κηπους.Κουβαλουσε ξυλα και χορτα απο τα βουνα κι επαιρνε επανω της ολη την
    > ευθυνη και το βαρος του σπιτιου.
    >
    > Δουλευαν ακαταπαυστα.Ακομη και εγκυες δουλευαν ως την ωρα της γεννας
    > τους.Χαρακτηριστικη ηταν η εκφραση:
    >
    > «Η κοιλία σο στομαν,το σαλακ’ς σην ραχιαν και τ’ορταρ’σα χερα ‘τς»
    >
    > Η κοιλια στο στομα,φορτωμενη ξυλα και πλεκει και τη καλτσα της.
    >
    > Στιγμη δεν εμενε χωρις δουλεια…

    ——————————————-

    Θέμα: Ενα περιστατικο που γραφει ο Σταθης Αθανασιαδης!!!
    >
    > Υστερα απο μια αποτυχημενη επιθεση που εκαναν οι Τουρκοι για να μπουν στα
    > χωρια της Σαντάς,μερικοι ξεμειναν και θελησαν με την ευκαιρια να μπουν στο
    > χωριο των Ζουρνατσαντων για να λεηλατησουν.
    >
    > Τους ειδαν οι γυναικες κι αρχισαν να τους κυνηγανε με πετρες,ξυλα και
    > φτιαρια,ωσπου τους αναγκασαν να εγκαταλειψουν το χωριο τρεχοντας.
    >
    > Ομως ενας τουρκος,καθως πηδουσε τον φραχτη ενος σπιτιου για να φυγει
    > ,πιαστηκε το σαλβαρι του σ’ ενα παλουκι και κρεμαστηκε αναποδα απο τον
    > φραχτη.
    >
    > Πηγαν οι γυναικες και τον αρχισαν:-Παρε αυτην,παρε κι αυτην και ολες μαζι
    > φωναζαν:-«Ντως,ντως»(χτυπα-χτυπα).
    >
    > Κοντευαν να τον σκοτωσουν.
    >
    > Μια απ’ ολες τον λυπηθηκε και λεει σ’ αυτην που τον χτυπουσε την ωρα
    > εκεινη:
    > -«Στα,στα,θα παιρετε την ψην’ ατ'»(σταματα-σταματα,θα του παρετε την ψυχη)
    >
    > Τον αφησαν,εφυγε ο Τουρκος και οταν τον ρωτησαν οι δικοι του,τι εγινε,τους
    > ειπε:
    >
    > -«Το στα-στα τοι γυναικειων αν κι ετον, το ντωσ’-ντωσ’,τ’ ανθρωπι τη
    > μανναν θα ‘γαμ’ νεν».
    >
    > (Το σταματα,σταματα των γυναικων αν δεν υπηρχε ,το χτυπα,χτυπα θα με
    > …γαμ… τη μανα.)

    >
    >

    > santeos.livepage.gr – (http://santeos.livepage.gr) προσθήκη καταχώρισης:
    > http://santeos.livepage.gr/forum/867/3686?last_page=go
    >
    >

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/01/2008

  22. Κάθε 19 Μάη οι Πόντιοι του Βερολίνου τιμούν τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας με πορεία και κατάθεση στεφάνου στο «Μνημείο του Ολοκαυτώματος» (Το 2001 ξεκίνησε η κατασκευή του μνημείου για τους Εβραίους που σκοτώθηκαν από τους Ναζί μεταξύ 1933 και 1945. Βρίσκεται δίπλα στην Πύλη Βρανδεμβούργου.)

    Από πέρσι οι Γκρίζοι Λύκοι προσπάθησαν να αρχίσουν στο Βερολίνο εκδηλώσεις τιμής προς τον Ταλαάτ Μπέη, έναν από τους ηγέτες των Νεότουρκων, που βαρύνεται με τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών και δολοφονήθηκε στο Βερολίνο από έναν Αρμένιο επιζώντα.

    ΕΜΕΙΣ λοιπόν θα είμαστε κάθε χρόνο στο «Μνημείο του Ολοκαυτώματος» και
    τα διάφορα ΝΑΚΡΑΤΖΟΕΙΔΗ
    της «μητέρας-πατρίδας» με τους Γκρίζους Λύκους (με τους οποίους έχουν ακριβώς την ίδια αντίληψη για τη Γενοκτονία στον Πόντο και σ’ όλη την Ανατολή!)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/02/2008

  23. Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

    Εκδίδουμε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή:

    Άρθρο 1

    Ορίζεται η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

    Άρθρο 2

    Ο χαρακτήρας, το περιεχόμενο, ο φορέας και ο τρόπος οργάνωσης των εκδηλώσεων μνήμης καθορίζονται με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Εσωτερικών ύστερα από γνώμη των πλέον αναγνωρισμένων Ποντιακών σωματείων.

    Άρθρο 3

    Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

    Παραγγέλλομε τη δημοσίευση του παρόντος στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και την εκτέλεσή του ως νόμου του Κράτους.

    Αθήνα 7 Μαρτίου 1994

    Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

    Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
    ΑΠ. ΑΘ. ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

    Θεωρήθηκε και τέθηκε η Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους

    Αθήνα 8 Μαρτίου 1994

    Ο ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
    Γ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/03/2008

  24. […] στο Ποντιακό ζήτημα και την  διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο. Τα οστά βρέθηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών σε […]

    Πίνγκμπακ από -Βρέθηκε μαζικός τάφος δολοφονημένων Ελλήνων στη Σαμψούντα του Πόντου « Πόντος και Αριστερά | 27/03/2008

  25. GENOCIDE SCHOLARS ASSOCIATION OFFICIALLY RECOGNIZES OTTOMAN GENOCIDES AGAINST ARMENIANS, ASSYRIANS,GREEKS, OTHER CHRISTIANS

    Issuing Organization: International Association of Genocide Scholars (IAGS)
    Date: December 26, 2007

    The International Association of Genocide Scholars (IAGS) has voted overwhelmingly to recognize the genocides inflicted on Assyrian, Greek, Armenian and other Christian and religious minority populations of the Ottoman Empire between 1914 and 1923.

    The resolution passed with the support of over eighty percent of IAGS members who voted. The resolution (full text below) declares that «it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks.» It «calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution.»

    «This resolution,» stated IAGS President Gregory Stanton. «is one more repudiation by the world’s leading genocide scholars of the Turkish government’s ninety year denial of the Ottoman Empire’s genocides against its Christian populations, including Assyrians, Greeks, and Armenians. The history of these genocides is clear, and there is no more excuse for the current Turkish government, which did not itself commit the crimes, to deny the facts. The current German government has forthrightly acknowledged the facts of the Holocaust. The Turkish government should learn from the German government’s exemplary acknowledgment of Germany’s past, so that Turkey can move forward to reconciliation with its neighbors.»

    The resolution noted that while activist and scholarly efforts have resulted in widespread acceptance of the Armenian genocide, there has been «little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire.» Assyrians, along with Pontian and Anatolian Greeks, were killed on a scale equivalent in per capita terms to the catastrophe inflicted on the Armenian population of the empire — and by much the same methods, including mass executions, death marches, and starvation. In 1997, the IAGS officially recognized the Armenian genocide.

    The resolution stated that «the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides.» The Assyrian population of Iraq, for example, remains highly vulnerable to genocidal attack. Since 2003, Iraqi Assyrians have been exposed to severe persecution and massacres; it is believed that up to half the Assyrian population has fled the country.

    For further information, please contact:
    Professor Gregory Stanton, IAGS President (IAGSPresident@aol.com)
    Telephone: 1-703-448-0222

    Resolution on genocides committed by the Ottoman Empire

    WHEREAS the denial of genocide is widely recognized as the final stage of
    genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and
    demonstrably paving the way for future genocides;

    WHEREAS the Ottoman genocide against minority populations during and
    following the First World War is usually depicted as a genocide against
    Armenians alone, with little recognition of the qualitatively similar genocides against
    other Christian minorities of the Ottoman Empire;

    BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of
    Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian
    minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide
    against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks.

    BE IT FURTHER RESOLVED that the Association calls upon the government
    of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to
    issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution.

    http://genocidescholars.org/iagsnews.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/04/2008

  26. Γεώργιος Ανδρεάδης

    Ποντιακή Γενοκτονία – Στάση Μ. Δυνάμεων και Ελλάδος

    Με την λήξη της Ελληνοτουρκικής σύρραξης του 1919 με 1922, υπεγράφη στην Ελβετία, στις 24 Ιουλίου του 1923, η γνωστή Συνθήκη της Λοζάννης, για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Την συνθήκη αυτή υπέγραψαν, οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας, της Κεμαλικής Τουρκίας, της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Στόχο είχε αυτή η νέα Συνθήκη ν’ αντικαταστήσει, μ’ ένα νέο διπλωματικό έγγραφο, την παλαιότερη Συνθήκη των Σεβρών της 10 Αυγούστου του 1920, που είχε συμφωνηθεί με τον Σουλτάνο, χωρίς ποτέ να έχει εφαρμοσθεί.
    Με την νέα αυτή Συνθήκη, παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, η Ανατολική Θράκη, η Κωνσταντινούπολη, η Ίμβρος και η Τένεδος, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τα στενά και έγινε ανακατανομή του Οθωμανικού Χρέους.
    Στην Τουρκία επετράπη η απεριόριστη δημιουργία στρατιωτικών δυνάμεων. Ιδιαίτερα δόθηκε τέλος στον ιταλοτουρκικό πόλεμο, με την ρύθμιση, της συνθήκης του Ουσί.

    Με αυτή μου την εισαγωγή, θέλησα να δώσω μια ξεκάθαρη εικόνα, μέσα σε ποια πλαίσια και με την συμμετοχή ποιών εγγυητριών χωρών, συμφωνήθηκαν οι όροι και τα περιεχόμενα αυτής της περιβόητης συνθήκης, που ξερίζωσε τους δικούς μας προγόνους, από τον χώρο της Μικράς Ασίας και την οποία κατά κόρο παραβιάζει ένα από τα συμβληθέντα μέλη, δηλαδή η Τουρκία. Ακούσαμε ποτέ να καλούνται από Ελληνικής πλευράς, όλοι αυτοί, που στις 24 Ιουλίου του 1923 υπέγραψαν την Συνθήκη αυτή, να κρίνουν τις καταγγελίες της Ελλάδας, για τα πογκρόμ και τα Σεπτεμβριανά του 1956, στην Πόλη, για τις διώξεις του Πατριαρχείου και στα εμπόδια λειτουργίας του, στα γεγονότα στην Ίμβρο και την Τένεδο, και τις χίλιες δυο παραβιάσεις της γείτονος Τουρκίας, στην θάλασσα και στον εναέριο χώρο της πατρίδας μας Ελλάδας;
    Αλλά και εάν τους καλούσε η Ελλάδα όλους εκείνους, που συνυπέγραψαν την Συνθήκη αυτή, είμαι βέβαιος, ότι τουλάχιστον η Ιαπωνία, η Ρουμανία και η Γιουγκοσλαβία, ούτε καν θα θυμόντουσαν, για ποιο θέμα καλούνται να συζητήσουν.

    Εμάς σήμερα εδώ θα μας απασχολήσει η συμμετοχή και η στάση της Αγγλίας, της Ιταλίας, της σημερινής Τουρκικής Δημοκρατίας, και της Ελλάδας. Άνκαι δεν συνυπέγραψαν η Ρωσία και οι Ηνωμ. Πολιτείες της Αμερικής, αλλ’ ούτε και η Γαλλική Δημοκρατία, την Συνθήκη εκείνη, η ανάμειξη τους τότε, και μετά, μέχρι σήμερα, είναι τόσο καθοριστική, στα όσα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν, ή μέλλει ακόμη να συμβούν, που δεν μας επιτρέπει να τους παραλείψουμε στην ανάλυση ευθύνης τους, για όσα βιώσαμε, βιώνουμε και θα βιώσουμε, από την Συνθήκη αυτή, που μας κληροδότησαν, για να μη πω, ότι μας επέβαλλαν.

    Πρόσφατα στα συμβαίνοντα έχει πλέον ανάμειξη και η Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι με την υπογραφή τους, όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν, άρα και η Ελλάδα, υποχρεούνται να αποδέχονται όσα νεωτεριστικά και φιλοπροοδευτικά ψηφίσματα εξέδοκε και συνεχίζει να εκδίδει, στην προσπάθεια της να πραγματοποιηθεί το όραμα μιας ενοποιημένης, ισόνομης και πλουραλιστικής, δημοκρατικής και ανθρωπιστικής Πολιτείας. Για την δική της επιρροή στα σημερινά μας προβλήματα θα επανέλθω.

    Οι νικητές του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, σύμμαχοι και φίλοι εντολείς της Βενιζελικής Ελλάδας, συγκάλεσαν Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι, με προεδρεύοντα τον τότε Πρόεδρο της Αμερικής, Γούντροου Γουίλσον. Αυτοί απεφάσισαν την κατάργηση του βάρβαρου συστήματος διοίκησης της Σουλτανικής Τουρκίας και την δημιουργία ανεξαρτήτων κρατών, στον χώρο της Μικράς Ασίας, από τους λαούς, που από την αρχαιότητα κατοικούν τους χώρους εκείνους. Ένα από τα προβλεπόμενα κράτη ήταν και η Δημοκρατία του Ανεξαρτήτου Πόντου. Μάλιστα ο αμερικανός Πρόεδρος εξουσιοδοτήθηκε εν λευκώ και χάραξε επί χάρτου, τα σύνορα αυτών των νέων κρατών. Οι χάρτες που κοσμούν γραφεία Ποντίων και συλλόγους μας, φέρουν την χάραξη αυτή.
    Ταυτόχρονα και ήδη από τα μέσα του 1800, με άδεια του Σουλτάνου και έναντι ανταλλαγμάτων, άρχισε μια συστηματική ίδρυση εκπαιδευτικών αμερικανικών ιδρυμάτων, στην περιοχή του Πόντου, της Καππαδοκίας και ιδίως στις ανατολικές επαρχίες, που είχαν αμιγείς αρμενικούς πληθυσμούς. Σε μια χώρα, όπου το κράτος δεν παραχωρούσε γρόσι για την εκπαίδευση του λαού του, τα σχολεία αυτά έγιναν προσιτά σε Έλληνες, Αρμενίους, αλλά και εύπορους Τούρκους, για να στείλουν τα παιδιά τους εκεί, για ν’ αποκτήσουν υψηλού επιπέδου μόρφωση. Τα ιδρύματα αυτά είχαν ισχυρή οικονομική στήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά και ανεξάρτητη διαχείριση και διοίκηση από χριστιανικούς κύκλους της Ευαγγελικής Εκκλησίας και όλων των εκδοχών της, όπως κουακέρους, προτεστάντες, λουθηρανούς κτλ. Στόχος η παροχή ανώτερης παιδείας και ταυτόχρονα προσηλυτισμός προς την Ευαγγελική Εκκλησία κυρίως των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Τούρκων μη εξαιρουμένων. Όσον αφορά την ελληνική πλευρά πέτυχαν στον στόχο τους και ιδρύθηκε η Ευαγγελική Εκκλησία στην περιοχή των Κοτυώρων και του Σεμέν. Αυτό έγινε λόγω και της κακής συγκυρίας ενός αγροίκου στην συμπεριφορά ορθοδόξου δεσπότη και στην επιτυχή αποστολή μειλίχιων ευαγγελικών ιεραποστόλων.

    Την Πολιτική της θρησκευτικής επέλασης στην Μικρά Ασία, μιμήθηκε και η Γαλλία, με την ίδρυση γαλλικών σχολείων και σχολών καλογραιών για τα κορίτσια του χώρου. Για να αναφέρω την ύπαρξη Γαλλικής Σχολής στην Τραπεζούντα, στην Αμάσεια, το κτίριο της οποίας μετατράπηκε σε δικαστήριο Ανεξαρτησίας, όπου δικάστηκαν το 1921 και κρεμάστηκαν οι τότε συλληφθέντες Έλληνες. Τέτοιες σχολές φύτρωσαν σε όλη την επικράτεια. Καθαρή προσπάθεια προσεταιρισμού ορθοδόξων πολιτών, για την θρησκευτική κατάκτηση της Μικράς Ασίας.
    Η Ιταλία μόνιμο πονοκέφαλο είχε την καθιέρωση της κυριαρχίας της στα Δωδεκάνησα και την απέναντι χώρα της Ιωνίας. Η ιταλική προσπάθεια προηγήθηκε χρονικώς, όλων των άλλων, πάλι στον θρησκευτικό τομέα και αυτό έγινε με την αμέριστη συμπαράσταση του Βατικανού.

    Κατάφερε πολλά χρόνια πριν από την αρχή του Εικοστού Αιώνα, να δημιουργήσει στον χώρο της Ιωνίας και κυρίως στην Σμύρνη, ισχυρό πυρήνα της Εκκλησίας των Ουνιτών. Ως γνωστόν οι Ουνίτες, αποκαλούμενοι και Μαρονίτες, έχουν ιερείς ντυμένους κατά το ορθόδοξο σχήμα και παρόμοιο τυπικό λειτουργίας, αλλά αναγνωρίζουν τον Πάπα Ρώμης, ως την κεφαλή της Εκκλησίας. Στο σύμβολο Πίστεως, αναφέρουν, όπως και οι Καθολικοί, για το Άγιο Πνεύμα, το εκ του Πατρός και εκ του Υιού εκπορευόμενον…Με αυτή την εκκλησία, με τα εκπαιδευτικά τους ιδρύματα, στόχο είχαν να διεισδύσουν στον κύκλο των ορθοδόξων ελλήνων και να προσεταιρισθούν πιστούς. Μπορούμε να πούμε, ότι η προσπάθεια τους δεν απέτυχε, γιατί το ποίμνιο τους ισχυροποιήθηκε, παρ’ όλο ότι οι υπόλοιποι ορθόδοξοι Έλληνες προσπαθούσαν να τους απομονώσουν. Η κοινότητα όμως ζει και βασιλεύει στην Σμύρνη ισχυρή και σήμερα ακόμη εκεί, χωρίς οι διωγμοί και οι πυρκαγιές να αγγίξουν τις συνοικίες τους το 1920 και χωρίς να βλάψουν τις περιουσίες τους. Τουναντίον τις αύξησαν διεκδικώντας και τις περιουσίες πρώην συγγενών τους, που σαν ορθόδοξοι έφυγαν στην Ελλάδα, ή δολοφονήθηκαν στα έκτροπα της Σμύρνης. Απέκτησαν και δικαίωμα χρήσης ιστορικών μνημείων, για θείες λειτουργίες, όπως στον τάφο της Παναγίας στην Έφεσο, άνκαι η παράδοση μας λέει, ότι η Παναγία πέθανε και ετάφη στα Ιεροσόλυμα.

    Σήμερα λειτουργούν οι καθολικοί ιερείς στα μνημεία αυτά και πολύ συχνά και ο ίδιος ο Πάπας. Απαγορεύεται όμως σε οποιονδήποτε Έλληνα ιερέα να λειτουργήσει πάνω στα ερείπια των Μονών και των Εκκλησιών του Πόντου.
    Η συμμετοχή της Ρωσίας στην περιπέτεια του Ελληνισμού στον Πόντο και την Μικρά Ασία, ήταν διττά τραγική και με ολέθρια αποτελέσματα. Η Ρωσία υπήρξε επί αιώνες ο θανάσιμος εχθρός της Οθωμανικής Τουρκίας. Οι αναμεταξύ τους πόλεμοι συχνοί και αιματηροί, στον Καύκασο, στην Μαύρη Θάλασσα, στην Μολδοβλαχία. Αποτέλεσμα αυτής της εχθρικής σχέσης ανάμεσα στις δυο χώρες, ήταν η καθιέρωση στο υποσυνείδητο κάθε τούρκου, ότι η Ρωσία είναι ο μόνιμος εχθρός τους, αλλά και ταυτόχρονα στην συνείδηση των Χριστιανών, ότι το ξανθό γένος θα αναστήσει το Έθνος των Ρωμιών. Αποτέλεσμα, ότι στο υποσυνείδητο ιδιαίτερα των Ποντίων, που ζούσαν στο μέτωπο αυτής της αντιπαλότητας, είχε καθιερωθεί ο φυσικός και αυτονόητος φιλορωσισμός τους. Και είναι η αποδεδειγμένη μοίρα κάθε μειονότητας να είναι με το μέρος του εχθρού της χώρας, μέσα στην οποία η ίδια ζει. Ανά τους αιώνες και σε κάθε ρωσοτουρκική σύρραξη, πολλοί Πόντιοι εκτίθονταν με τα φιλορωσικά τους συναισθήματα και στην οπισθοχώρηση του ρωσικού στρατού, αναγκάζονταν να ακολουθήσουν, για να μη χάσουν την ζωή τους. Ο Καύκασος, η Γεωργία, και γενικά η Νότια Ρωσία γέμιζε ανά τους αιώνες, με φυγάδες Ποντίους. Αποτέλεσμα η αφαίμαξη του Πόντου από το Ποντιακό στοιχείο και ακούσαμε πριν μερικά χρόνια τον ελληνικής καταγωγής δήμαρχο Ποπώφ της Μόσχας να λέει, ότι κάθε τρίτος Ρώσος έχει στις φλέβες του ελληνικό αίμα.

    Τον Φεβρουάριο του 1916 η τσαρική Ρωσία κηρύσσει τον Πόλεμο στην Τουρκία. Με δυο στρατιές, η μια από το Βατούμ προς την Τραπεζούντα παραλιακά και η άλλη από το Σαρίκαμις του Καρς προς Ερζερούμ και Αργυρούπολη, καταλαμβάνει ολάκερο τον ανατολικό Πόντο μέχρι τον ποταμό Χαρσίτ, πέντε χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολης και καθηλώνεται εκεί.
    Έχοντας την εντολή της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων, την ρωσική κατοχή του ημίσεος του Πόντου, αλλά και την παρότρυνση της Βενιζελικής Ελλάδας, οι Πόντιοι της Διασποράς στην Νότια Ρωσία και την Γεωργία, ιδρύουν με έδρα το Βατούμ, την Βουλή του Ανεξαρτήτου Πόντου.
    Και έρχεται η ιστορική επανάσταση των Μπολσεβίκων, υποσχόμενη την καθιέρωση νέας κοινωνικής ισότητας των λαών, πείθει τον ρωσικό λαό και όχι μόνον αυτόν και καθιερώνει την εξουσία της στην ρωσική επικράτεια. Την ίδια στιγμή, μια άλλη επανάσταση βρίσκεται εν εξελίξει, από το 1919 στον Πόντο, με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ. Κηρύσσει την επανάσταση και την ανατροπή του Σουλτάνου, για μια ανεξάρτητη Τουρκία. Ο τσαρικός ρωσικός στρατός κατοχής διαλύεται και αποχωρεί κακήν κακώς το 1919 στην πατρίδα του και το πρόγραμμα των Νεοτούρκων, των οποίων την ηγεσία ανέλαβε ο Μουσταφά Κεμάλ, απλώνει τους διωγμούς των Ποντίων και στον ανατολικό Πόντο, όπως είχαν κάνει και οι παρακρατικοί του Σουλτάνου, από το 1916 και μετά, μέχρι το 1919 ολοκληρωτικά στον δυτικό Πόντον, τον οποίον και ρήμαξαν. Οι δολοφονίες, οι αγχόνες και οι εξορίες στόχο είχαν την εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού και τον αφανισμό του. Τελικός στόχος, να μη δικαιολογείται πληθυσμιακά η ίδρυση Ανεξάρτητου Ποντιακού Κράτους. Διορατικός ο Μουσταφά Κεμάλ, ότι ενδεχομένως η Τουρκία να κληθεί να απολογηθεί για όλα αυτά τα εγκλήματα, έστησε τα λεγόμενα Ιστικλάλ Μαχκεμεσί (Δικαστήρια Ανεξαρτησίας) και δίκασε όσους βρήκε και έπιασε, σε βαριές ποινές άλλα και σε θάνατο δι’ αγχόνης, για να προσδώσει νομιμοφάνεια στο έγκλημα, που είχε ήδη συντελεσθεί. Το Κεμαλικό Κίνημα δεν επρόκειτο να κυριαρχήσει και να γίνει αποδεχτό από την συντριπτική πλειοψηφία του τουρκικού λαού, που πίστεψε σε μια ανεξάρτητη Τουρκία, μακριά από τους ξένους, εάν δεν υπήρχε η συνδρομή των Μπολσεβίκων. Ο Λένιν είδε στο πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ, έναν μελλοντικό σύντροφο. Δεδηλωμένος άθεος, μεταρρυθμιστής, προοδευτικός, καθιερωμένος στην λαϊκή συνείδηση μεγάλου μέρους του τουρκικού λαού. Του παραδίδει την επαρχία του Καρς μαζί με το Θησαυροφυλάκιο της επαρχίας, του δίδει οικονομική ενίσχυση και όπλα για την επίτευξη της επανάστασης του. Οι Καρσλήδες φεύγουν κακήν κακώς, από το 1919 και φτάνουν πρώτοι στην Καραντίνα της Καλαμαριάς το 1919.
    Γιατί έπραξε αυτή την φιλοκεμαλική ενέργεια ο Λένιν;
    Ο Βενιζέλος, που κατόρθωσε, με την βοήθεια των συμμάχων, Άγγλων και Γάλλων να διπλασιάσει την Ελλάδα το 1912, κλήθηκε από αυτούς, να εξοφλήσει την υποχρέωση του, με δυο γραμμάτια:

    α) Ν’ αποστείλει η Ελλάδα στρατό στην Ρωσία, για να εμπλακεί στην επανάσταση ενάντια στους Μπολσεβίκους.
    β) Με εντολή των συμμάχων κατέβασε ελληνικό στρατό στην Σμύρνη και την Ιωνία, προκειμένου αυτοί να εκμαιεύσουν απαιτήσεις τους εκβιαστικά από τον Σουλτάνον.
    Οι Τούρκοι κατηγορούν το αντάρτικο στον Πόντο, ότι προχώρησε σε πράξεις Γενοκτονίας εις βάρος των τούρκων χωρικών. Ουδέν ψευδέστερον. Στον Πόντο δεν υπήρξε οργανωμένο στρατιωτικά αντάρτικο. Οι στρατευόμενοι έλληνες στον τουρκικό στρατό, δεν έφεραν όπλα, αλλά τους ενέτασσαν στα Αμελέ Ταμπουρού, να σπάζουν πέτρες και να κτίζουν ορεινούς στρατιωτικούς δρόμους. Το ψύχος, η κακή διατροφή και η κακή συμπεριφορά τους κατέστησε κατ’ ανάγκη κατσάκ δηλαδή φυγάδες. Οι φυγάδες πλησίαζαν τις ορεινές περιοχές των χωριών τους, για να βρίσκουν τροφή και προέβαιναν σε επιδρομές, με σκοπό να επιζήσουν. Δεν είχαν μεγάλη συμμετοχή κατά ομάδες, αλλά κάθε ομάδα είχε και το δικό της αρχηγό, χωρίς καμιά στρατιωτική εκπαίδευση και προ πάντων καμία συνεργασία μαζική αναμεταξύ τους.
    Αυτό γνωρίζοντας η Βουλή του Πόντου έστειλε πολλές επιτροπές στην Αθήνα, που επίμονα ζητούσαν, την αποστολή ελλήνων αξιωματικών, να οργανώσουν και να εκπαιδεύσουν το ποντιακό αντάρτικο, κατά το πρότυπο του Μακεδονικού αγώνα. Έλεγαν του Βενιζέλου, ότι στην Νότια Ρωσία και την Γεωργία υπάρχει πλήθος πρόθυμων εθελοντών, για να οργανωθούν σε ταξιαρχίες, αλλά πρέπει να έλθουν αξιωματικοί, για να τους οργανώσουν και να τους εκπαιδεύσουν. Ο Βενιζέλος ουδέν ηρνήθη, αλλά και ουδέν έπραξε, διότι δεν είχε την συγκατάθεση των εντολοδόχων του. Οι Πόντιοι πίστεψαν στον Βενιζέλο, όσο καμιά άλλη γωνιά του Ελληνισμού. Πίστεψαν στην Ελλάδα των πέντε θαλασσών και των δυο Ηπείρων, που είχε ο Βενιζέλος υποσχεθεί στον ελληνικό λαό. Και διέσχισαν κακήν κακώς τις θάλασσες αυτές και περπάτησαν τις δυο Ηπείρους, για να φτάσουν εδώ στην Ελλάδα, όσοι έφτασαν και να επιβιώσουν, ζώντας όλες τις περιπέτειες της νεώτερης Ελλάδας. Και οι Πόντιοι πίστεψαν, ότι υπαίτιοι ήσαν οι βασιλικοί και οι βασιλικοί κατηγορούσαν τους βενιζελικούς και η μπάλα στις δεκαετίες που μεσολάβησαν, στα πόδια και των δυο παρατάξεων, υπήρξαν οι πρόσφυγες από την Ανατολή, αλλά όλως ιδιαίτερα οι Πόντιοι. Και την μπάλα αυτή δεν έπαψαν να την παίζουν μέχρι και τις ημέρες μας.
    Οι σύμμαχοι της Ελλάδας Άγγλοι, Γάλλοι, αλλά και οι Αμερικανοί, βλέποντας τον κίνδυνο να πέσει στα χέρια της Κομμουνιστικής Ρωσίας η Τουρκία, εγκαταλείπουν τον Ελληνισμό στην τύχη του και προστρέχουν να αγκαλιάσουν αυτοί τον Μουσταφά Κεμάλ.

    Δεν ξέρω αν αυτή η αλλαγή ήταν η αιτία, που πρέπει να ομολογηθεί, ότι η Κομμουνιστική Ρωσία δέχτηκε μετά, τα κύματα των προσφύγων από τον Πόντο, φιλικά και έτσι δημιουργήθηκαν, οι μεγάλες ελληνικές κοινότητες στην Νότια Ρωσία και στην Γεωργία. Από εκεί υπήρχε συνεχής ροή προσφύγων στην Ελλάδα, αλλά και πολλοί παρέμειναν μόνιμα εκεί. Από τους τελευταίους είναι τα κύματα, που ήρθαν στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος.
    Τι κάμει η σημερινή Πολιτική Ηγεσία μας στο θέμα του εγκλήματος της Ποντιακής Γενοκτονίας; Τί κάμει στα ελληνοτουρκικά;

    ……………..
    ……………..

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/04/2008

  27. Αγαπητοί Συμπατριώτες,

    Στο αίτημα μας για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας έχουμε τα παρακάτω, εκ μέρους μας κωλύματα, τα οποία ενδεχομένως να μην τα έχει αντιληφθεί η τουρκική πλευρά ακόμη.

    1. Κάθε κράτος έχει κάποια συνέχεια. Εμείς ζητούμε αναγνώριση της Γενοκτονίας, και καταγγέλλουμε τον Μουσταφά Κεμάλ, ως αυτουργό αυτού του εγκλήματος, ξεχνώντας, ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε, στις αρχές του 1930, σύμφωνο Φιλίας και Ειρήνης με την Τουρκία και πρότεινε αυτόν, που εμείς τώρα θέλουμε να καταγγείλουμε, τον Μουσταφά Κεμάλ, για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Όποιος το φέρει στην επικαιρότητα το γεγονός αυτό, θα μας πάρουν όλοι για αλλοπρόσαλλους.

    2. Επιμένουμε στην εφαρμογή της Συνθήκης της Λοζάννης, για τους Μουσουλμάνους, να αναγνωρίζονται μόνον ως Μουσουλμανική Μειονότητα και όχι ως τουρκική, ξεχνώντας, ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδεχτήκαμε να εφαρμόζουμε το ατομικό δικαίωμα κάθε πολίτη της χώρας μας, στον αυτοπροσδιορισμό του. Δηλαδή μήπως δεχτήκαμε την αρχή αυτή μόνον για τους Έλληνες χριστιανούς πολίτες της χώρας μας; Και τί θα πούμε, όταν με το καλό κάποτε, αυτό το δικαίωμα αυτοκαθορισμού των, το επικαλεσθούν οι αδελφοί μας Ποντιόφωνοι Μουσουλμάνοι της Μαύρης Θάλασσας; Θα τους το αρνηθούμε;

    3. Η Τουρκία λέει, ότι σέβεται και διατηρεί το ορθόδοξο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λοζάννης, αλλά διατηρεί την Σχολή της Χάλκης κλειστή, για ν’ αποκτήσει το Πατριαρχείο από πού διαδοχή κληρικών, όταν αυτοί πρέπει να είναι τούρκοι πολίτες και όχι εισαγόμενοι έξωθεν; Ποιόν κοροϊδεύουν, με την ανατολίτικη πονηριά τους, οδηγώντας τα υπολείμματα των Σεπτεμβριανών πογκρόμ στον θάνατο και την εξαφάνιση. Αυτοί αυτά πράττουν, το ερώτημα είναι εμείς τί κάνουμε;

    Στην πρόταση και ψήφιση υπό της κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου του σχετικού Νόμου, είχα πει σε παράγοντα του Ποντιακού οργανωμένου χώρου, ότι ο νόμος εκείνος ήταν καθαρά ψηφοθηρικός. Είναι ο Νόμος ο ίδιος μέχρι τώρα, που ισχύει και φέρει τον τίτλο ΝΟΜΟΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ. Δεν είχαμε ανάγκη νόμου για να δικαιούμεθα να κλαίμε νεκρούς. Εμείς ζητούσαμε και πρέπει να επιμένουμε να ζητάμε από την Ελληνική Πολιτεία ΝΟΜΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΟΤΟΝΙΑΣ. Και αυτό το έπραξε μόνον μέχρι στιγμής, η βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Να υπενθυμίσω στα όργανα της ΠΟΕ και σε όλους τους συμπατριώτες, ότι η υποδοχή από τους γηγενείς Έλληνες στους ταλαιπωρημένους προγόνους μας, δεν ήταν η πρέπουσα. Δεν είμαι εγώ αυτός, που πρότεινα να φορέσουν όλοι οι πρόσφυγες κίτρινο περιβραχιόνιο, για να τους βλέπουν οι ντόπιοι και να τους αποφεύγουν. Το είπε και το έγραψε ο Καρυωτάκης. Τα πράγματα βέβαια σήμερα δεν είναι τόσο τραγικά, αλλά έρχεται και η μαρτυρία του μακαρίτη Παναγιώτη Κανελόπουλου, που ομολόγησε λέγοντας: Δεν υπήρξε συμπάθεια, ούτε καν συμπόνια. Τουναντίον υπήρξε σαφής απέχθεια και αντιπάθεια. Το ενθυμούμαι και εντρέπομαι.
    Αγαπητοί ηγέτες της ΠΟΕ και εν γένει του Οργανωμένου Ποντιακού Χώρου, μη εμπιστεύεστε την Ιερή Υπόθεση των Νεκρών μας, σε χέρια διαχειριστών του ελληνικού κράτους, αδιάφορα σε ποια παράταξη και εάν ανήκουν. Δεν πρόκειται να κάμουν τίποτε, διότι αυτοί έχουν μεγάλα σχέδια, δια του εμπορίου, να λύσουν όλες τις διαφορές και να επέλθει η συμφιλίωση, με την γείτονα Τουρκία, μέσα από οποιοδήποτε συμβιβασμό. Η στάση μας τους ενοχλεί και τους εμποδίζει στην πορεία, που αυτοί πιστεύουν. Μας ανέχονται και διασκεδάζουν τις προσδοκίες και επιθυμίες μας, εξ αιτίας της ψήφου που διαθέτουμε. Εξάλλου οι κρατούντες στην Ελληνική Πολιτεία είναι οι άμεσοι απόγονοι των καταπατητών της Ανταλλαξίμου Περιουσίας. Μη ξεχνούμε, ότι μόνον από την Κρήτη έφυγαν πέραν των 150.000 μουσουλμάνων, κυρίως κτηματιών και τσιφλικάδων και η Κρήτη δέχτηκε μόνον δέκα χιλιάδες πρόσφυγες Χριστιανούς, από την Ανατολή. Τί απέγινε η περιουσία αυτών που απεχώρησαν; Τότε το ερώτημα είναι τί πρέπει να γίνει; Να προχωρήσουμε όλοι μαζί, με επικεφαλής την ΠΟΕ και ν’ αφαιρέσουμε την υπόθεση, από την διαχείριση του Ελληνικού Κράτους, ελλείψει εμπιστοσύνης. Η πρόταση για αναγνώριση της Γενοκτονίας πρέπει να προχωρήσει από εμάς, παρακάμπτοντας ακόμη και την Ελληνική Κυβέρνηση. Τί θα είχατε κάμει, εάν σε μια δίκη ενώπιον του δικαστηρίου, αισθανόσασταν, ή αντιλαμβανόσασταν, ότι ο δικηγόρος σας, πουλάει την υπόθεση σας, με στόχο να την θάψει και να την χάσει; Θα τον είχατε απολύσει. Μόνοι μας, υπάρχει η ελπίδα κάτι να γίνει. Πιστέψτε με, ότι η οποιαδήποτε Ελληνική Κυβέρνηση, κατά βάθος θα θέλει, όχι να προωθήσει με σθένος την υπόθεση μας, αλλά θα την παρακάμπτει, γιατί ενοχλεί στον προγραμματισμό της εξωτερικής της πολιτικής, αλλά και ενοχλεί τις εντολές των εντολέων, που επιβάλουν στην χώρα μας, τις επιθυμητές γι’ αυτούς λύσεις και διαδρομές. Προεξέχει πάντοτε και μοναδικά το ίδιο εαυτών συμφέρον. Εάν οι Διεθνείς Οργανισμοί δέχονται αιτήματα μόνο από κρατικές εξουσίες, ας αναζητήσουμε άλλη χώρα στον κόσμο, εκτός της Ελλάδος, ν’ αναλάβει και να υιοθετήσει το αίτημα μας ενώπιον του ΟΗΕ και της Ευρ. Ένωσης. Και ο Παμούκ δεν πήρε το βραβείο Νόμπελ, με πρόταση υποψηφιότητας του, από την πατρίδα του Τουρκία. Άλλοι τον πρότειναν. Να υπενθυμίσω την αξιοπρεπή ελληνική στάση του Νίκου Καζαντζάκη, όταν πολλοί κύκλοι τον πρότειναν, για το βραβείο Νόμπελ στην Λογοτεχνία, την δεκαετία του 1950. Η μετεμφυλιωτική Ελλάδα, αλλά και η εκκλησία αρνήθηκε την στήριξη της υποψηφιότητας του και η Ελληνική τότε Κυβέρνηση αρνήθηκε να θέσει την υποψηφιότητα του Νίκου Καζαντζάκη, για το βραβείο Νόμπελ. Την υποψηφιότητα Καζαντζάκη ζήτησε να στηρίξει η Γαλλική Κυβέρνηση, αλλά με ευγένεια και περισσή υπερηφάνεια αρνήθηκε την πρόταση ο λαμπρός μας συγγραφέας, τονίζοντας, ότι πατρίς του είναι η Ελλάς. Κάθε άλλη προσπάθεια μας, στηριζόμενη στο κράτος των Αθηνών, είναι ματαιότης ματαιοτήτων και τα πάντα ματαιότης. Και αυτό ισχύει απόλυτα, είτε στην Κυβέρνηση είναι η δεξιά, το Κέντρο, ή η αριστερά, αλλά ακόμη και τα οποιαδήποτε παρακλάδια τους. Η Ελλάδα είναι ένα γωνιακό, απόλυτα ελεγχόμενο μαγαζί. Ο Ελληνικός λαός, ας ψηφίζει ό,τι θέλει. Ελεγκταί του χώρου παραμένουν πάντοτε οι ίδιοι.

    Για να μη υπάρξει παρεξήγηση κομματικής τυχόν τοποθέτησης μου, σας δηλώνω, ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα σε άκρα βενιζελικό οικογενειακό περιβάλλον. Τα όσα από έφηβος προσωπικά έκρινα, ενοχλούσαν και τον πατέρα μου ακόμη, που ήταν ψυχή τε και σώματι πιστός στον Βενιζέλο. Του έλεγα και το επαναλαμβάνω και σ’ εσάς, ποιος ηγέτης ξεκινά πορεία προς Άγκυρα και δεν κάμει χρήση του μεγάλου δυναμικού των Ελλήνων, που ζούσαν πίσω από τα νώτα του τουρκικού στρατού; Όχι μόνο χιλιάδες Ελλήνων ζούσαν στα μετόπισθεν, αλλά και οι επιτροπές τους εναγωνίως ζητούσαν από τον Βενιζέλο, να στείλει Έλληνες αξιωματικούς, για να τους οργανώσει στρατιωτικά. Ποιος δεν θα κινητοποιούσε την πολυάριθμη νεολαία Ελλήνων εθελοντών, από τον Καύκασο, την Γεωργία και την Νότια Ρωσία, να προσέλθουν, για ν’ αγωνισθούν υπέρ Ελευθερίας του τόπου καταγωγής τους; Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο η δημόσια προειδοποίηση του καθηγητή Καρολίδη, προς τον Βενιζέλο, το 1911. Είπε ο καθηγητής Καρολίδης: Περαιτέρω προστριβή με την Τουρκία θα σημάνει την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Ιστορικά ο Βενιζέλος πρέπει να πιστωθεί, με τον διπλασιασμό της σημερινής Ελλάδας, αλλά πρέπει και να χρεωθεί την μικρασιατική καταστροφή. Ο Βενιζέλος κατέβασε στρατό στην Σμύρνη, κατ’ εντολή των πατρώνων του Γάλλων και Εγγλέζων. Ο Βενιζέλος ενέπλεξε ελληνικό στράτευμα στην διαμάχη Τσαρικών και Μπολσεβίκων, πάλι κατ’ εντολή των εντολοδόχων του. Και όταν τα συμφέροντα των συμμάχων του άλλαξαν και έκλειναν υπέρ της νέας Τουρκίας, έμεινε αδρανής στο δράμα της Ανατολής. Όχι μόνον αδρανής, αλλά μέσα σε εμπόλεμη κατάσταση, δέχτηκε το αίτημα της Αντιπολίτευσης των Βασιλικών, που με το σύνθημα ΟΙΚΑΔΕ, ζητούσαν εκλογές, για να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους την Μικρά Ασία και να γυρίσουν πίσω. Και έκαμε εκλογές, που ήξερε ότι θα τις χάσει, για ν’ αφήσει τους αντιπάλους του, νικητές των εκλογών, αλλά και κληρονόμους της μεγαλύτερης συμφοράς του Γένους μας. Και δικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι έξ σαν υπεύθυνοι εκείνης της μεγάλης τραγωδίας. Και διχάστηκε ο ελληνικός λαός, μέχρι και τις ημέρες μας. Εάν η περιπέτεια στην οποία μας ενέπλεξε η Γαλλία και η Αγγλία, θα έβλαπτε τον λαό της Κρήτης, ή της Πελοποννήσου, αμφιβάλω εάν θα συνέπραττε ο Βενιζέλος, σ’ αυτήν την εκστρατεία, αλλ’ ούτε και οι Βασιλικοί θα την συνέχιζαν.
    Δεν πρέπει ποτέ επίσης να ξεχνούμε την τύχη των ορφανών, που άφησε πίσω της η Γενοκτονία στον Πόντο. Με τρεις πραγματικές ιστορίες, έφερα στο φως της δημοσιότητας την περίπτωση της Ταμάμα, του μικρού Θόδωρου και της Τολίκας. Το σημαντικότερο γεγονός που θεωρώ είναι η κυκλοφορία των βιβλίων αυτών στην Τουρκία και τα όσα συνεχίζει ακόμη εκεί να προκαλεί. Υπολογίζεται, ότι περισσότερα από 100.000 ορφανά εξισλαμίσθηκαν και εκτουρκίσθηκαν. Την Ιστορία αυτών των παιδιών, την γνωρίζει μόνον ο Θεός! Ίσως να αγνοούμε, ότι τα Ηνωμένα Έθνη θεωρούν πράξη Γενοκτονίας την απόσπαση μικρών παιδιών μιας εθνοτικής ομάδας και την ενσωμάτωση τους σε άλλη εθνοτική ομάδα. Και ο πραγματικός αριθμός των ορφανών, που άφησαν οι 350.000 και πλέον νεκροί της Ποντιακής Γενοκτονίας, είναι πολύ μεγαλύτερος του συντηρητικού υπολογισμού που θέτουμε, αφού γνωρίζουμε, ότι οι πρόγονοι μας στον Πόντο, ήσαν πολύτεκνοι, με οικογένειες από πέντε, οκτώ και μέχρι δεκαπέντε παιδιά. Αλλά και με τον συντηρητικό αυτό υπολογισμό έχουμε δικαίωμα κατακραυγής, για 450.000 συνολικά θύματα της Γενοκτονίας εκείνης.

    Συμπερασματικά κλείνω με την πρόταση μου, να πάρει ο Ποντιακός οργανωμένος χώρος, μ’ επικεφαλής την ΠΟΕ, την υπόθεση αποκλειστικά στα χέρια του και ας ασχολείται η Ελληνική Κυβέρνηση μόνη της, με τον Νόμο Δικαίωμα στην Μνήμη. Να προχωρήσει ο Ποντιακός λαός μας μόνος του, με την δική του ηγεσία, για την παγκόσμια αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Κάθε εναπόθεση ελπίδας, πίστης και βεβαιότητας, ότι θα προχωρήσουμε επιτυχώς, με οδηγό την οιαδήποτε Ελλαδική Κυβέρνηση είναι αυταπάτη, που θα μας οδηγήσει, σε δεύτερη περιπέτεια, την αποτυχία Αναγνώρισης της Ποντιακής τραγωδίας. Θα πέσουμε θύματα, για δεύτερη φορά, της πολιτικής του Πόντιου Πιλάτου, στα χέρια της οποιασδήποτε ελλαδικής κυβέρνησης.

    Γεώργιος Ανδρεάδης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/04/2008

  28. Τι ειπε ο Λένιν για τους Βαλκανικούς πολέμους;

    Η άποψη του Λένιν για τους Βαλκανικούς Πολέμους είναι η ακόλουθη:

    «παρά το γεγονός ότι οι πόλεμοι αυτοί διεξάγονται υπό την ηγεσία των αστικών τάξεων των βαλκανικών χωρών και από καθεστώτα αυταρχικά ή μοναρχικά, το γεγονός ότι συντελούν στην εθνική ολοκλήρωση των εθνών – κρατών των Βαλκανίων και καταφέρονται εναντίον ενός από τα τελευταία κατάλοιπα της φεουδαρχίας στην Ευρώπη (Οθωμανική αυτοκρατορία) τους προσδίδει αντικειμενικά προοδευτικό περιεχόμενο»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/04/2008

  29. Η βία ταιριάζει στην Τουρκία

    Η νοοτροπία της στρατιωτικής απάντησης στα προβλήματα επικρατεί και σήμερα

    «Μια επαίσχυντη πράξη». Έτσι είχε χαρακτηρίσει τη σφαγή των Αρμενίων ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Όμως ο Τανέρ Ακτσάμ, είναι ο πρώτος και μοναδικός Τούρκος που είπε τη γενοκτονία με το όνομά της και αφιέρωσε τη ζωή του στη συγγραφή της ιστορίας της.

    O Τούρκος ακαδημαϊκός λέει στα «ΝΕΑ» ότι, όπως αποδεικνύει το Κουρδικό, η ίδια νοοτροπία «στρατιωτικής απάντησης στα εθνοτικά προβλήματα επικρατεί και στη σημερινή Τουρκία».
    «Το βιβλίο του Τανέρ Ακτσάμ είναι η οριστική αφήγηση της οργανωμένης καταστροφής των Οθωμανών Αρμενίων, γραμμένη από έναν θαρραλέο Τούρκο ακαδημαϊκό, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καταγραφή των γεγονότων. Καμιά μελλοντική συζήτηση για την Ιστορία δεν θα μπορέσει να αγνοήσει

    Το εγκώμιο του Τανέρ Ακτσάμ έπλεξε χθες το βράδυ στην παρουσίαση του βιβλίου του Τούρκου ιστορικού («Μια επαίσχυντη πράξη. Η γενοκτονία των Αρμενίων και το ζήτημα της τουρκικής ευθύνης», Εκδ. Παπαζήση) ο Ευάγγελος Βενιζέλος, εκθειάζοντας το θάρρος του, το προσωπικό τίμημα που πλήρωσε, αλλά και τη μεθοδολογία του. Για τον Ακτσάμ μίλησαν ακόμη οι Μ. Ευρυβιάδης, Σ. Φυντανίδης, Κ. Γκαραμπετιάν ΤΑΝΕΡ ΑΚΤΣΑΜ αυτό το βιβλίο». Το έγραψε ο νομπελίστας Ορχάν Παμούκ για τον Τανέρ Ακτσάμ, τον άνθρωπο που χαρακτηρίστηκε «προδότης» κι έζησε σαν πρόσφυγας από το 1977, επειδή αμφισβήτησε την επίσημη γραμμή του κεμαλικού κράτους και μίλησε για «γενοκτονία των Αρμενίων».

    Στο βιβλίο του «Μια επαίσχυντη πράξη», ο Ακτσάμ αποδεικνύει ότι η αρμενική γενοκτονία και ο αφανισμός των χριστιανικών πληθυσμών της φθίνουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν ένα οργανωμένο και σχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων, που αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα για την οικοδόμηση του σύγχρονου τουρκικού κράτους.

    «Δεν έχουν μέλλον»

    Γιατί το έργο του Ακτσάμ αφορά το σήμερα; «Γιατί αν η Τουρκία δεν συμφιλιωθεί με το παρελθόν της, δεν αποκτήσει ελευθερία λόγου, δεν σταματήσει να ποινικοποιεί την ιστορική συζήτηση, δεν μπορεί να προχωρήσει προς το μέλλον ούτε να ενταχθεί στην Ε.Ε. Όπως ο φίλος μου Χραντ Ντινκ, ο οποίος δολοφονήθηκε, έτσι κι εγώ καταδιώχθηκα, έπεσα θύμα μιας εκστρατείας μίσους που υποστηρίχθηκε από τον τουρκικό Τύπο. Όταν εκδόθηκε το βιβλίο, επί τρεις μήνες ήμουν πρωτοσέλιδο στη ΄΄Χουριέτ΄΄ ως προδότης του τουρκικού έθνους. Αν δεν συμφιλιωθείς με το παρελθόν σου, δεν μπορείς να ονομάζεσαι δημοκρατική κοινωνία», λέει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής (σήμερα) Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότας, ο οποίος το 1974 μπήκε στη φυλακή επειδή μοίραζε φυλλάδια κατά της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
    Η γενοκτονία που ο Ατατούρκ είχε χαρακτηρίσει «πράξη αίσχους» έγινε από τους προκατόχους του και από τις ελίτ που κυβερνούν σήμερα την Τουρκία, λέει ο Τανέρ Ακτσάμ. Οι επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας- Βόρειου Ιράκ είναι επανάληψη του ίδιου σεναρίου. «Όπως οι Αρμένιοι είχαν θεωρηθεί απειλή για την εθνική ασφάλεια, έτσι και οι Κούρδοι σήμερα. Πρόκειται για την ίδια νοοτροπία και την ίδια προσέγγιση. Νομίζουν ότι θα λύσουν το πρόβλημα με στρατιωτικά μέσα. Οι ίδιοι άνθρωποι που οργάνωσαν τη γενοκτονία των Αρμενίων, είναι αυτοί που κυριαρχούν επί σειρά ετών στην Τουρκία, με ακριβώς την ίδια νοοτροπία».

    Η σημερινή μάχη εξουσίας ανάμεσα στους ισλαμιστές του κ. Ερντογάν και τους στρατηγούς είναι πολύ πιο περίπλοκη απ΄ όσο πιστεύουμε. Εξηγεί: «Είναι μια μάχη ανάμεσα στην παλαιά και στη νέα φρουρά. Αλλά και ο Ερντογάν δεν έχει προχωρήσει με τις μεταρρυθμίσεις προς την Ε.Ε. Ίσως περιμένουμε πολλά από αυτόν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ισλαμιστές είναι συντηρητικοί – δεν είναι αποδεδειγμένοι δημοκράτες. Αλλά είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να ξέρουν ότι αυτό που τους κρατά στην εξουσία είναι ο δρόμος προς την Ε.Ε. Ο εθνικισμός είναι πολύ ισχυρός στο ΑΚΡ. Η αλλαγή που κάνουν τώρα στο άρθρο 301, που έχει σύρει τόσους συγγραφείς στα δικαστήρια, είναι κατ΄ όνομα αλλαγή, αφού ούτε οι ίδιοι την πιστεύουν».

    Συμφωνία με τις ΗΠΑ

    Και η «επιχείρηση Εργκενεκόν», που προωθεί η κυβέρνηση Ερντογάν εναντίον του βαθέος κράτους, συλλαμβάνοντας ακόμη και στρατηγούς εν αποστρατεία; «Δείχνει πόσο αλλάζει η Τουρκία. Πιστεύω πως υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στην Ε.Ε., τον στρατό και τους ισλαμιστές να ξεφορτωθούν τα παραστρατιωτικά στοιχεία, κατάλοιπα ΝΑΤΟϊκών οργανώσεων του Ψυχρού Πολέμου, τα οποία μόνο στην Τουρκία είναι ακόμη άθικτα. Ας μη γελιόμαστε. Χωρίς τη συναίνεση του στρατού, δεν μπορείς να συλλάβεις στρατηγούς εν αποστρατεία. Πιστεύω επίσης πως υπάρχει συμφωνία με τις ΗΠΑ, που λόγω της απόσυρσής τους από το Ιράκ θέλουν σταθερότητα στην περιοχή, άρα και ειρήνη Τούρκων και Κούρδων. Πιστεύω πως έχουν συμφωνήσει να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο μόρφωμα στο Βόρειο Ιράκ, γι΄ αυτό και στον βωμό της σταθερότητας στην περιοχή θυσιάζουν το ΡΚΚ».

    «TA NEA» Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/04/2008

  30. http://www.kurdishaspect.com/doc042808DF.html

    Excerpts from the paper, The Armenian, Assyrian, Greek, Kurdish and ‘Other’ Genocides
    The Politics of Genocide Recognition and Denialism”

    By Desmond Fernandes*

    Presented at The Armenian/Assyrian Genocide Day Conference, The Grand Committee Room, The House of Commons, The UK Houses of Parliament, 24th April 2008. Organised by Armenian Solidarity with the Victims of All Genocides (ASVAG) and Nor Serount Cultural Association, and supported by The Foundation for Relief and Reconciliation in the Middle East, The European NGO Working Group Recognition – Against Genocide, for International Understanding, The Seyfo Centre, The Aegis Trust and The Genocide Prevention UK All-Party Parliamentary Group.

    In recent years, … even as there has been greater international public recognition of the Armenian, Assyrian, Greek, Kurdish and ‘Other’ genocides (as a consequence of concerted initiatives by concerned individuals, Armenian, Assyrian, Greek and Kurdish communities and other people and organisations interested in exposing and confronting international genocidal crimes), certain governments, politicians, academics and lobbying groups have mobilized (and often collaborated with each other) to engage in denialism of these “events” due not to genuine uncertainty about the fate of these targeted “peoples/groups”, but to advance cynical personal and/or nationalist and/or geopolitical/economic/ideological agendas …

    Thomas O’Dwyer, writing in Ha’aretz … has commented upon the manner in which, “not for the first time, we have witnessed the State of Israel’s complicity in the lie … This is political expediency at its most morally bankrupt. Tripping over itself in its stupid defense of the untenable Turkish position [which denies the Armenian genocide], the Israeli Foreign Ministry has again and again played an active role in suppressing even discussion of the issue … What is shocking is that there should be any question whatsoever of Israel denying the murder of a nation … Turkey’s denials of the Armenian massacre will not endure – but the memory of Israel’s refusal to speak out against the denial just might”. To Rabbi Kenneth I. Segal, spiritual leader of the Beth Israel Congregation in Fresno, California, “a ‘political stench’” has, indeed, “emanated from the role played by the Israeli Embassy in the United States in the matter” …

    Larry Derfner [has] also noted the following in The Jerusalem Post: “What does the State of Israel and many of its American Jewish lobbyists have to say about it[?] … If they were merely standing silent, that would be an improvement … Israel and the US Jewish establishment may say they’re neutral over what happened to the Armenians … but their actions say the opposite. They’ve not only taken sides, they’re on the barricades … Ninety years after the Armenian genocide, there is a decent Jewish response to the sickening behavior of the State of Israel, the American Jewish Committee and [many] other US Jewish organizations: Not in our name”.

    The Israeli academic Yair Auron argues that “the Israeli government’s abetting of Turkey’s denial is not only a ‘moral disgrace’, it also ‘hurts the legacy and heritage of the Holocaust” … To Robert Fisk, we need to be aware that “the holocaust deniers of recent years – deniers of the Turkish genocide of … Armenian Christians in 1915, that is – include Lord Blair” … Concerning the British government’s stance over the matter, it is, in Fisk’s view, based upon “a cynical premise by the Blair government, namely that it could get away with genocide denial to maintain good relations with Turkey”. R.J. Rummel remains critical of the manner in which, “for political reasons, the [US] State Department refuses to … even acknowledge that the genocide took place” … What is even more shocking about the US official State Department position is that its own genocide analyst in its Legal Department privately would appear to be clearly convinced that what occurred was genocide … Despite this type of private acknowledgement, however, the US government officially and publicly asserts a denialist position …

    The US government and many “establishment” figures, it should be noted, have a habit of refusing to acknowledge certain past and ongoing genocides… Those genocides, for example, that might be seen to embarrass the US government and perceived geostrategic and economic “pivotal” client states’ governments, such as Turkey. It is in this political context, as Edward Herman has observed, that “establishment politicians, media, and [establishment] intellectuals use the word genocide with great abandon, but with a hugely politicized selectivity” that we must be appreciative of:

    Genocide was used often to describe the “killing fields” of Pol Pot, but not the killing fields of Vietnam where the United States ravaged the country, killed many more people than did Pol Pot, and left a destroyed country and chemical warfare heritage of hundreds of thousands of children with birth defects.

    The word was never used in the US mainstream to describe Indonesian operations in East Timor, where the invasion of 1975 and murderous occupation killed off between a quarter and a third of the population …

    The word genocide is rarely if ever applied to Turkish ethnic cleansing and massacres of its Kurds, and in fact Turkey was mobilized to participate in the 78-day NATO (de facto US) bombing war against Yugoslavia in 1999, supposedly to terminate “genocide” in Kosovo, although Turkey’s attacks on its local Kurds were far more deadly than any pre-bombing-war Yugoslav violence against the Kosovo Albanians.

    The obvious explanation of the varying word usage is that Turkey was a US ally, and its ethnic cleansing and killings were facilitated by greatly increased US (Clinton administration) military aid, just as Indonesia’s violence in East Timor was greatly helped by greater US (Carter administration) aid to the killer state. Yugoslavia, on the other hand, was a US target …

    The word genocide … is never used in the mainstream to describe the “sanctions of mass destruction” that are credibly estimated to have killed over a million Iraqis. The establishment institutions have avoided all but passing mention of the numbers dead, and they suppress even more completely the evidence that the killings were a consequence of deliberate actions, including the US and British use of the sanctions system to block the import of medicines and equipment to repair water and sanitation systems that were destroyed with full recognition of the disease-threatening consequences …

    It [also] remains a power-out-of-the-gun truth that … the United States can commit blatant aggression with only slightly delayed UN accommodation, and it and its clients don’t aggress, ethnically cleanse, or commit genocide.

    Consequently, they are NOT adequately held to account for international genocidal crimes. In Turkey’s case, internationally respected genocide scholars such as Tove Skutnabb-Kangas point out that Turkey remains in breach of two articles of the United Nations’ Genocide Convention … For geo-political reasons, the US, UK, and German governments, particularly in the post-Second World War period, due to NATO linked agendas, ‘post-9/11’ and other geostrategic and economic concerns, have not only chosen to not recognize any [Kurdish] “genocide”, they have been complicit and instrumental in facilitating this very genocidal process. It is important to note that complicity in genocide is identified as a major international crime by the 1948 Genocide Convention … [Moreover], according to Cengiz Çandar, the Turkish journalist, Turkey continues to practice cultural genocide against the Armenians in Turkey. According to the internationally respected Turkish investigative journalist Ahmet Kahraman, currently in exile, the Turkish state continues to engage in cultural genocide of Armenians, Kurds and Greeks. And yet, despite this, from the US and UK governments who supposedly stand for “human rights”, “humanitarianism” and a commitment towards speaking out against ‘genocide’, there is no condemnation or serious examination or appraisal of these “genocide” charges that have been levelled, just as there is no serious appraisal or “recognition” of the past Armenian, Assyrian, and Greek genocides. Or, indeed, serious appraisal or “recognition” of the genocides in Vietnam, or Iraq (under sanctions, or after). The list goes on …

    Concerning the question:

    Do the UK and US governments hinder the process of reconciliation by their one-sided pro-Turkish government stance?

    I think they do. Reconciliation cannot meaningfully take place even as cultural genocide continues, and the Turkish state refuses to acknowledge its own ongoing and past genocidal policies and practices, that themselves derived “inspiration” from the even earlier – also denied (alongside with the US and UK governments) – genocidal phase under late Ottoman (CUP) rule. As Andrew Kevorkian has commented:

    What is eminently clear is that there is a genocide of the Kurds going on (since about 1925) … But, as long as Turkey can lie about the Kurds, with American support, the genocide will continue – like an inexorable spreading cancer.

    And with a genocide continuing in its many manifestations against Kurds, Armenians and ‘Others’, there is little chance of reconciliation developing meaningfully.

    As the Turkish Human Rights Association noted on Armenian Genocide Recognition Day (24th April) in 2006 (and this has to be reflected upon, given knowledge of the Turkish, US and UK governments’ continuing denial of the “reality” of the Armenian and ‘Other’ genocides):

    Denial is a constituant part of the genocide itself and results in the continuation of the genocide. Denial of genocide is a human rights violation in itself. It deprives individuals the right to mourn for their ancestors, for the ethnic cleansing of a nation, the annihilation of people of all ages, all professions, all social sections, women, men, children, babies, grandparents alike just because they were Armenians regardless of their political background or conviction. Perhaps the most important of all, it is the refusal of making a solemn, formal commitment and say: “NEVER AGAIN” …

    Turkey will not be able to take even one step forward without putting an end to the continuity of the Progress and Union manner of ruling.

    Indeed, for the Turkish Human Rights Association: “Unless the Turkish state agree[s] to create an environment where public homage is paid to genocide victims, where the sufferings of their grandchildren is shared and the genocide is recognised”, there can be no progress.

    If we ask ourselves the question:

    Will the planned state visit by HM the Queen to Turkey in May be a seal of approval on the Turkish government’s distortion of the truth of the genocide, and the continuing cultural genocide in Turkey?

    It very much will, in my opinion, depend upon the nature of the visit, and the statements and endorsements that will accompany that visit (relating to what is said or unsaid concerning the Turkish state’s ongoing and past genocidal record, and its and the UK government’s continuing Armenian/Assyrian/Greek/Kurdish genocide denialist position). The Queen and those in her entourage and the UK government should also reflect upon the Turkish Human Rights Association’s observations on Armenian Genocide Recognition day in 2006, which remain relevant today:

    Turkey has made hardly any progress in the field of co-existence, democracy, human rights and putting an end to militarism since the time of the Union and Progress Committee. Annihilation and denial had been, and continues today, to be the only means to solve the problem … Today’s ongoing military build up of some 250,000 troops in the [Kurdish] southeast of Turkey is the proof of a mindset wh[ich] is unable to develop any solution to the Kurdish question other than armed suppression.

    *Desmond Fernandes is the author of The Kurdish and Armenian Genocides: From Censorship and Denial to Recognition? (Apec Press, Stockholm, 2007)..

    Σχόλιο από Μεγαλέξανδρος | 30/04/2008

  31. Θεσσαλονίκη, 29-4-2008 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    ΘΕΜΑ:ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

    Συνέντευξη τύπου θα δοθεί στα γραφεία της Π.Ο.Ε (Λ.Νίκης 1, 1ος όροφος), την Παρασκευή 2 Μαϊου 2008 και ώρα 13.00 για την ημερίδα «Αρμένιοι-Πόντιοι – Δύο Γενοκτονίες – Ένας θύτης» . Για τις κοινές προσπάθειες διεθνοποίησης της γενοκτονίας θα μιλήσουν ο Πρόεδρος της Π.Ο.Ε κ. Γεώργιος Παρχαρίδης και τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής κ.Σέρκο Γιετιμιάν, πρόεδρος της κεντρικής επιτροπής αρμενικής νεολαίας, κ.Χαράλαμπος Κοτίδης, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής νεολαίας της Π.Ο.Ε και κα.Χριστίνα Αντωνιάδου, πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης .

    Η ημερίδα πραγματοποιείται το Σάββατο 3 Μαϊου και ώρα 18.30 στην αίθουσα τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ και θα γίνουν δύο στρογγυλές τράπεζες, μια με ακαδημαϊκούς και με μια με εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Ελλάδος.

    Το πρόγραμμα της ημερίδας έχει ως εξής:

    1ο στρογγυλό τραπέζι:

    Αρμένιοι – Πόντιοι: Η συμβίωση και η κοινή μοίρα.

    Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Καθηγητής Ιστορίας Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας,

    Χάρης Τσιρκινίδης: Στρατιωτικός ακόλουθος – Συγγραφέας,

    Χοβίκ Κασαπιάν: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής των Αρμενίων,

    Συντονιστής: Γαβριήλ Αβραμίδης: δημοσιογράφος

    2ο στρογγυλό τραπέζι:

    Η στρατηγική διεκδίκησης και διεθνοποίησης των δύο γενοκτονιών.

    Κωνσταντίνος Γκιουλέκας: Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης ΝΔ,

    Χάρης Καστανίδης: Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης,

    Εκπρόσωπος του ΚΚΕ,

    Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ,

    Κυριάκος Βελόπουλος: Βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης ΛΑΟΣ,

    Συντονιστής: Παύλος Νεράντζης, δημοσιογράφος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/05/2008

  32. Η IAGS ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

    Η Διεθνής ένωση ακαδημαικών για τη μελέτη των γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars) αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ελλήνων από τους Τούρκους και εξέδωσε σχετικό πόρισμα στις 16 Δεκεμβρίου του 2007. Πρόκειται για μια ιστορική και κορυφαία στιγμή στην πορεία του αγώνα ολόκληρου του Ποντιακού Ελληνισμού για το δικαίωμα του στη Μνήμη. Ακαδημαικοί και ιστορικοί από όλο τον κόσμο αποφάνθηκαν οτι η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου,της Ιωνίας και της Θράκης αποτελεί Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Κ Ο γεγονός και καλούν την Τουρκία να αναγνωρίσει κι αυτή τη γενοκτονία απέναντι σε Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους, δημοσίως να ζητήσει συγνώμη και να φροντίσει για την αποκατάσταση των θυμάτων. Είναι αξιέπαινη η δύναμη των ακαδημαικών αυτών που παρέβλεψαν πολιτικά συμφέροντα και πιέσεις και αρνήθηκαν να συρθούν σε πολιτικά παιγνίδια και τακτικές ελιγμών, βάζοντας πάνω από όλα αυτά την αναγκαιότητα της σωστής και έντιμης καταγραφής της ιστορίας.

    ———————————————–

    ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΕ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

    GENOCIDE SCHOLARS ASSOCIATION OFFICIALLY RECOGNIZES ASSYRIAN, GREEK GENOCIDES

    Issuing Organization: International Association of Genocide Scholars (IAGS)

    Date: December 16, 2007

    The International Association of Genocide Scholars (IAGS) has voted overwhelmingly to recognize the genocides inflicted on Assyrian and Greek populations of the Ottoman Empire between 1914 and 1923. The resolution passed with the support of over eighty percent of IAGS members who voted. The resolution (full text below) declares that «it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks.» It «calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution.» «This resolution,» stated IAGS President Gregory Stanton. «is one more repudiation by the world’s leading genocide scholars of the Turkish government’s ninety year denial of the Ottoman Empire’s genocides against its Christian populations, including Assyrians, Greeks, and Armenians. The history of these genocides is clear, and there is no more excuse for the current Turkish government, which did not itself commit the crimes, to deny the facts. The current German government has forthrightly ackowledged the facts of the Holocaust. The Turkish government should learn from the German government’s exemplary acknowledgment of Germany’s past, so that Turkey can move forward to reconciliation with its neighbors.» The resolution noted that while activist and scholarly efforts have resulted in widespread acceptance of the Armenian genocide, there has been «little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire.»
    Assyrians, along with Pontian and Anatolian Greeks, were killed on a scale equivalent in per capita terms to the catastrophe inflicted on the Armenian population of the empire — and by much the same methods, including mass executions, death marches, and starvation. In 1997, the IAGS officially recognized the Armenian genocide. IAGS member Adam Jones drafted the resolution, and lobbied for it along with fellow member Thea Halo, whose mother Sano survived the Pontian Greek genocide. In an address to the membership at the IAGS conference in Sarajevo, Bosnia, in July 2007, Jones paid tribute to the efforts of «representatives of the Greek and Assyrian communities … to publicize and call on the present Turkish government to acknowledge the genocides inflicted on their populations.»
    «The overwhelming backing given to this resolution by the world’s leading genocide scholar’s organization will help to raise consciousness about the Assyrian and Greek genocides,» Jones said on December 10. «It will also act as a powerful counter to those, especially in present-day

    Turkey, who still ignore or deny the genocides of the Ottoman Christian minorities.» The resolution stated that «the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides.» The Assyrian population of Iraq, for example, remains highly vulnerable to genocide attack. Since 2003, Iraqi Assyrians have been exposed to severe persecution and «ethnic cleansing»; it is believed that up to half the Assyrian population has fled the country.


    FULL TEXT OF THE IAGS RESOLUTION ON GENOCIDES COMMITTED BY THE OTTOMAN EMPIRE

    WHEREAS the denial of genocide is widely recognized as the final stage of genocide, enshrining impunity for the perpetrators of genocide, and demonstrably paving the way for future genocides;

    WHEREAS the Ottoman genocide against minority populations during and following the First World War is usually depicted as a genocide against Armenians alone, with little recognition of the qualitatively similar genocides against other Christian minorities of the Ottoman Empire;

    BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks.

    BE IT FURTHER RESOLVED that the Association calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution. ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες

    ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΟΤΙ η γενοκτονία ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά από του πρώτου παγκόσμιου πολέμου απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία ενάντια σε Αρμενίους μόνο, με μερική μονο αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών ενάντια σε άλλες χριστιανικές μειονότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας

    ΕΙΝΑΙ πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες.

    Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ζητά από την κυβέρνηση της Τουρκίας για να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες ενάντια σε αυτούς τους πληθυσμούς, για να εκδώσει μια επίσημη συγγνώμη, και για να λάβει τα γρήγορα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση τους.


    ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ:

    Η IAGS είναι ένας παγκόσμιος, μη κερδοσκοπικός και μη πολιτικώς υποκινούμενος και ποδηγετούμενος οργανισμός που στόχο έχει την μελέτη και διδασκαλία της φύσης, των αιτιών και των συνεπειών της γενοκτονίας και την ανάπτυξη πολιτικών πρόληψης μιας τετοιας καταστροφής. Η ένωση ιδρύθηκε το 1994 και στηρίζεται στην συγκριτική έρευνα, στις σημαντικές πρωτότυπες εργασίες περίπτωσης,στη σύνδεση μεταξύ γενοκτονίας και άλλων καταστρατηγήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και στην πρόληψη και τιμωρία της γενοκτονίας. Μέλη της ένωσης είναι ακαδημαικοί, ακτιβιστές καλλιτέχνες, επιζώντες γενοκτονιών,δημοσιογράφοι και συγγραφείς που εργάζονται τόσο στη μελέτη όσο και στην πρόληψη των γενοκτονιών.

    Σχόλιο από thalassa-karadeniz | 12/05/2008

  33. Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

    Ο κοινωνιολόγος και ιστορικός Τανέρ Ακτσάμ μιλάει στην «Κ» για την ευθύνη της Τουρκίας.

    «Μια επαίσχυντη πράξη»: Ετσι είχε χαρακτηρίσει την οργανωμένη εξολόθρευση των Αρμενίων ο
    Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ομως ο κοινωνιολόγος και ιστορικός Τανέρ Ακτσάμ είναι ο πρώτος
    Τούρκος που την αποκαλεί δημόσια με το όνομά της: Γενοκτονία. Και «δανείζεται» τη δήλωση
    του Κεμάλ για τον τίτλο του βιβλίου του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις
    εκδόσεις Παπαζήση.

    Πηγαίνουμε να τον συναντήσουμε. Ο καιρός είναι μουντός, ανόρεχτος. Το
    ραντεβού για τη συνέντευξη είναι στις 4.30 και βιάζομαι. Ομως την τσάντα μου βαραίνουν 550
    σελίδες μιας «Επαίσχυντης πράξης»: το βιβλίο του πανεπιστημιακού Τανέρ Ακτσάμ με υπότιτλο
    Η Γενοκτονία Των Αρμενίων Και το Ζήτημα Της Τουρκικής Ευθύνης. Του ανθρώπου που στις αρχές
    του ’70 καταδικάστηκε από τουρκικό δικαστήριο σε φυλάκιση εννέα ετών, γιατί εμπλεκόταν σε
    έκδοση φοιτητικής εφημερίδας που απαιτούσε εκδημοκρατισμό των Πανεπιστημίων. Που
    υιοθετήθηκε το 1976 από την Διεθνή Αμνηστία ως κρατούμενος συνείδησης και που κατάφερε να
    διαφύγει στη Γερμανία, όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Με τη σφραγίδα της persona non
    grata στη χώρα του -αφού τόλμησε να υπερβεί το θέμα ταμπού με τον «κωδικό» Αρμένικο ζήτημα
    – σήμερα ο φυσικός του χώρος είναι εκεί όπου διδάσκει. Το Κέντρο Μελετών του Ολοκαυτώματος και της Γενοκτονίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν των ΗΠΑ.

    Συναντηθήκαμε στο λόμπι του ξενοδοχείου που διέμενε, στο κέντρο της Αθήνας. Ομολογώ πως τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Προφανώς γι’ αυτό ευθύνεται η καταγωγή μου. Και αν
    παρακάμψω το κατά το ήμισυ Μικρασιατικό αίμα μου το άλλο μισό που είναι Αρμένικο, έμοιαζε
    περίπου παγωμένο μπροστά σε μια παραδοχή που σπάνια διατυπώνεται από τουρκικά χείλη.

    Βγάζω το βιβλίο και το αφήνω μπροστά του, κάτι σαν υπενθύμιση. Σαν να μην εμπιστεύομαι ότι
    θα μου επαναλάβει τα όσα γράφει. Το ότι δηλαδή οι προσχεδιασμένες εκκαθαρίσεις των
    Αρμενίων δεν ήταν παράπλευρες απώλειες ή αναπόφευκτες φρικαλεότητες πολέμου, αλλά
    soykirim, που στα τουρκικά σημαίνει γενοκτονία. Αλλωστε για την επίσημη γραμμή του
    τουρκικού κράτους μια τέτοια τοποθέτηση θεωρείται προδοσία. Αυτός είναι και ο λόγος που
    στη μαύρη λίστα των ομοεθνών τού Ακτσάμ φιγουράρουν καθηγητές και συγγραφείς όπως οι Ελίφ Σαφάκ, Φετχιέ Τσετίν, Χαλίλ Μπερκτάι, Ρατζίπ Ζαράκολου και ο νομπελίστας Ορχάν Παμούκ.

    Ο Παμούκ, σχολιάζοντας το «Μια Επαίσχυντη Πράξη», γράφει: «Είναι η οριστική αφήγηση της οργανωμένης καταστροφής των Οθωμανών Αρμενίων, γραμμένη από έναν θαρραλέο Τούρκο ακαδημαϊκό, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καταγραφή των γεγονότων. Καμιά μελλοντική συζήτηση για την Ιστορία δεν θα μπορέσει να αγνοήσει αυτό το έργο».

    Απαραίτητες αλλαγές

    Ενα μισοφέγγαρο χαμόγελο συνοδεύει το ήρεμο βλέμμα του: «Εχετε ανατολίτικα μάτια», μου
    λέει. «Θυμό και πίκρα έχω», του απαντάω. Αντιλαμβάνεται αμέσως το νόημα: «Ξέρετε υπάρχει μια άλλη Τουρκία από αυτή που ακούμε ή βλέπουμε. Και αντιπροσωπεύει το 60% μιας κοινωνίας
    που επιθυμεί να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης με ό,τι αναγκαίες -και κατά τη γνώμη μου
    απαραίτητες αλλαγές- αυτό συνεπάγεται. Η αντιμετώπιση της ιστορικής πραγματικότητας της
    Γενοκτονίας του 1915 δεν είναι μόνο ηθικό μας χρέος προς τα θύματα και τις οικογένειές
    τους. Είναι το μέλλον της Τουρκίας που εάν θέλει να κερδίσει το στοίχημα της Ευρωπαϊκής
    πορείας, θα πρέπει να κάνει τα μαθήματά της για να περάσει τις εξετάσεις. Δηλαδή να
    αλλάξει νοοτροπία και να κοιτάξει με ειλικρίνεια, κατάματα το ιστορικό παρελθόν της. Αυτή
    είναι και η προσδοκία μου για τη χώρα μου. Για αυτό γράφτηκε αυτό το βιβλίο».

    Ομως πόσο εύκολο είναι για έναν Τούρκο να παραδεχτεί ότι οι πρόγονοί του δολοφόνησαν εν
    ψυχρώ 1,5 εκατομμύριο ψυχές, τη στιγμή που το επίσημο κράτος το αρνείται σθεναρά για 93
    ολόκληρα χρόνια;

    Η καταγωγή

    «Θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Τον Οκτώβριο του 1980 με έδιωξαν με τις κλοτσιές από
    γερμανικό ρεστοράν στο Αμβούργο, γιατί όπως μου φώναξαν ήμουν ένας βρωμό-Τούρκος. Μαζί
    ήταν και ο πατέρας μου που είχε μόλις διαφύγει από το καθεστώς στην Τουρκία. Τον είχα πάει
    εκεί για να του δείξω το πόσο ανεκτική είναι η γερμανική κουλτούρα. Υπήρξε φοβερό σοκ για
    εμένα.

    »Μέχρι τότε η καταγωγή μου δεν με είχε απασχολήσει. Ομως η οργή και ο θυμός που ένιωσα από
    το γεγονός ότι κάποιος άλλος θεωρούσε ότι συνιστά πρόβλημα το να είμαι Τούρκος, με
    πείσμωσε. Με μια τέτοια εμπειρία αντιλαμβάνεσαι γιατί π.χ. οι Αρμένιοι εξοντώθηκαν. Οτι ο
    μόνος λόγος ήταν ότι ήταν Αρμένιοι. Τότε αναδύεται από μέσα σου ένα βαθύ αίσθημα για
    δικαιοσύνη».

    Από τον τόνο της φωνής του και την οργισμένη του έκφραση, ακόμα και αν έχουν περάσει
    χρόνια από τότε, ο Τανέρ Ακτσάμ είναι σαν να το ξαναζεί.

    «Οχι δεν είναι εύκολο να ασχολείσαι με αυτό το ζήτημα. Είχα μια συνάδελφο και φίλη στη
    Γερμανία, η οποία με πολύ αφέλεια ξεκίνησε να ασχολείται με την Γενοκτονία των Αρμενίων
    από Ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Στις αρχές του ’90 δέχτηκε απειλές και επιθέσεις με αποτέλεσμα
    όχι μόνο να εγκαταλείψει την έρευνά της αλλά και την πανεπιστημιακή της καριέρα. Επέστρεψε
    στην Τουρκία και πλέον ζει στο χωριό της. Σε εμένα όμως δύο παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό
    ρόλο προκειμένου να συνεχίσω. Ο ένας είναι η αδιαπραγμάτευτη αντίληψη της οικογένειάς μου
    για την ελευθερία του λόγου. Και ο δεύτερος το πολιτικό μου παρελθόν. Στις αρχές του ’70
    ως φοιτητής ήθελα –όπως και πάρα πολλοί άλλοι- ένα δημοκρατικό Πανεπιστήμιο. Το τότε
    εθνικιστικό κυβερνητικό κόμμα στηριζόταν από τους φασίστες και πυροβολούσαν κάθε μέρα
    όσους μετείχαν σε κινητοποιήσεις εκδημοκρατισμού. Για έναν φοιτητή υπήρχε μια και μόνη
    ερώτηση: Είσαι έτοιμος να πεθάνεις; Αν απαντούσες ναι -όπως εγώ- τότε μόνο μπορούσες να
    μετέχεις ενεργά σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είχαμε άλλη εναλλακτική αν θέλαμε να έχουμε ένα
    καλύτερο αύριο».

    Από την πλευρά των θυτών

    Τι ήταν όμως εκείνο που τον ώθησε ώστε να ασχοληθεί ειδικά με την γενοκτονία των Αρμενίων
    και όχι με των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της εποχής όπως για παράδειγμα των Ποντίων ή
    των Ασσύριων;

    «…Ή των Ελλήνων της Ιωνίας;» συμπληρώνει. «Ηταν θέμα σύμπτωσης. Σκόπευα να κάνω το
    διδακτορικό μου όταν το Πανεπιστήμιο στη Γερμανία ξεκίνησε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τη
    δίκη της Νυρεμβέργης. Το ερώτημα ήταν αν επρόκειτο για μια διαφωνία πάνω στην ανθρώπινη
    ιστορία ή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα διεθνές δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό
    συνειρμικά με οδήγησε σε σχετικό ερώτημα για τις δίκες που γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη
    όσον αφορά τις σφαγές των Αρμενίων. Τότε συνειδητοποίησα ότι οι συγκεκριμένες δίκες
    διαμόρφωσαν τη βάση για δίκες όπως της Νυρεμβέργης. Και έτσι επέλεξα το Αρμένικο ζήτημα ως
    αντικείμενο ιστορικής μελέτης όχι από την πλευρά των θυμάτων αλλά των θυτών»
    .

    «Να παραδεχτούμε το λάθος μας»

    — Ομως ποιο είναι το ενδιαφέρον του βιβλίου για τον Ελληνα αναγνώστη;

    Λαοί με κοινή μοίρα όπως οι Ελληνες με τους Αρμένιους θα μπορούν να κατανοήσουν
    ευκολότερα ιστορικές αλήθειες μέσα από στοιχεία και ντοκουμέντα της Οθωμανικής περιόδου.
    Και εγώ θα έχω συμβάλλει ώστε η χώρα μου να πάψει να κρύβει σκελετούς στην ντουλάπα που
    υποσκάπτουν το παρόν και το μέλλον της.

    — Ετσι όμως εκθέτετε την Τουρκία στη διεθνή κοινή γνώμη…

    Μα αυτός είναι και ο λόγος που κάποιοι κύκλοι από την Τουρκία επιτίθενται σε εμένα, στον
    Παμούκ και σε άλλους, που δολοφόνησαν τον Χραντ Ντικ. Γιατί πράγματι φέρνουμε τη χώρα σε
    δύσκολη θέση. Ομως τι είναι το καλύτερο για την Τουρκία; Το να συνεχίσει να αρνείται
    ιστορικές αδικίες και αλήθειες ή να παραδεχτεί το λάθος της. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανείς
    που να μπορεί να μου δείξει μια χώρα στον κόσμο, που να υπέστη βλάβη επειδή αναγνώρισε τα
    σφάλματά της. Ομως εγώ μπορώ να σας δείξω πολλές που μπήκαν σε περιπέτειες αρνούμενες τις
    ιστορικές τους αλήθειες επειδή σχετίζονταν με βαρβαρότητες. Η Γερμανία ζήτησε συγγνώμη για
    το ολοκαύτωμα και δεν ταπεινώθηκε. Ποιος την κατηγορεί πλέον για όσα έπραξε; Τώρα πια
    κανείς.

    Η κουβέντα μας έχει φτάσει στο τέλος της και πριν μου υπογράψει το βιβλίο του, έχω μια
    τελευταία ερώτηση. Κάνοντας έναν απολογισμό της ζωής του, τι νιώθει;

    «Τρομάζω. Λέω εγώ είμαι αυτός, ο Τανέρ; Απορώ πώς μπόρεσα να μπω σε τέτοιο κίνδυνο, να
    σηκώσω το ανάστημά μου και να αντιδράσω. Ομως ο φόβος υποχωρεί όταν αισθάνεσαι την αδικία.
    Ακόμα κι αν ήταν να ξαναζήσω τα όσα πέρασα -που ούτε θέλω να τα θυμάμαι- και πάλι τα ίδια
    θα έκανα».

    Το βιβλίο: «Μια Επαίσχυντη Πράξη»

    Ο νομπελίστας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ, σχολιάζοντας το «Μια Επαίσχυντη Πράξη», γράφει:
    «Είναι η οριστική αφήγηση της οργανωμένης καταστροφής των Οθωμανών Αρμενίων, γραμμένη από
    έναν θαρραλέο Τούρκο ακαδημαϊκό, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καταγραφή των
    γεγονότων. Καμιά μελλοντική συζήτηση για την Ιστορία δεν θα μπορέσει να αγνοήσει αυτό το
    έργο».

    Πώς υποδέχεται ο κόσμος τα βιβλία σας στην Τουρκία; ρωτάμε τον Ακτσάμ.
    «Το τελευταίο που κυκλοφόρησε φέτος επανεκδόθηκε τρεις φορές σε διάστημα δυο μηνών. Είναι
    ένα υπέροχο σημάδι. Επιπλέον πήρα πολύ καλές κριτικές από τις ημερήσιες εφημερίδες της
    Τουρκίας. Φυσικά δέχτηκα και επιθέσεις από παράγοντες, έντυπα και πανεπιστημιακούς που
    υποστηρίζονται από το βαθύ στρατιωτικό κράτος. Ομως ο κόσμος εκεί λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα
    όσα λέω ή γράφω είτε συμφωνεί είτε όχι».

    Εφημερίδα «Καθημερινή»

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_11/05/2008_269117

    ——————————————

    Επίσης για τον Τανέρ Ακσάμ :

    http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=36247692

    11-05-2008\

    —————————————————————————

    Δες και εδώ: http://armenians-1915.blogspot.com/2007/04/1623-fuat-dndar-1915-was-part-of.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/05/2008

  34. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

    Πραγματοποίηση διεθνούς ημερίδας με θέμα:
    «Τρεις γενοκτονίες, μια στρατηγική»

    Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ποντίων Εκπαιδευτικών και ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, σε συνεργασία με τη Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και όλα τα ποντιακά σωματεία του Νομού Ροδόπης, συνδιοργανώνουν διεθνή ημερίδα το Σάββατο 24 Μαΐου (ώρα 16.45-22.00) στην Κομοτηνή (ξενοδοχείο «Αrcadia» στην περιοχή της Πανεπιστημιούπολης), με τίτλο: «Τρεις Γενοκτονίες, μια στρατηγική».
    Στην ημερίδα αυτή θα εξεταστούν σ’ ένα κοινό πλαίσιο, οι Γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας από τον ίδιο παράγοντα (Νεότουρκοι), θα αξιοποιηθεί η εμπειρία του αγώνα κυρίως των Αρμενίων από τις 49 –μέχρι σήμερα- αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας τους και θα οικοδομηθεί η συνεργασία και ο συντονισμός του αγώνα των τριών λαών που υπέστησαν τη Γενοκτονία (Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων). Δεν θα γίνει ιδιαίτερος λόγος για τα γεγονότα της περιόδου εκείνης. Άλλωστε το θέμα αυτό έκλεισε, μετά την έκδοση αλλεπάλληλων σχετικών τόμων. Κεντρικός στόχος της πρωτοβουλίας αυτής είναι η κατάθεση συγκεκριμένων και επεξεργασμένων προτάσεων για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
    Μπορεί η πρωτοβουλία ν’ ανήκει στους συνδιοργανωτές, οι στόχοι όμως είναι κοινοί για το σύνολο του ποντιακού –και όχι μόνο-ελληνισμού. Το έγκλημα που έγινε ήταν έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας και ως τέτοιο οφείλουμε να το βλέπουμε. Όλοι εμείς οι επιβιώσαντες της Γενοκτονίας, οφείλουμε να αγωνιστούμε όχι μόνο επειδή είμαστε Πόντιοι, όχι επειδή είμαστε Έλληνες, αλλά πρωτίστως επειδή είμαστε άνθρωποι. Έχουμε όλοι μας ευθύνη που δέκα τέσσερα χρόνια μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων, δεν υπάρχει καμιά διεθνής αναγνώριση, εκτός από τη Βουλή της Κύπρου. Όμως τώρα οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, μετά την ίδρυση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών (Ι.A.G.S.), ενός δηλαδή έγκυρου διεθνούς επιστημονικού και καθ’ ύλην αρμόδιου φορέα, ο οποίος αναγνώρισε στο συνέδριό του το Νοέμβριο του 2007 τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μετά από σχετική πρωτοβουλία που πήρε η γνωστή ελληνοαμερικανίδα (ποντιακής και ασσυριακής καταγωγής) συγγραφέας Thea Halo, που πριν από λίγα χρόνια περιέγραψε σ’ ένα συγκλονιστικό βιβλίο την ιστορία της μητέρας της, που επιβίωσε της Γενοκτονίας. Αυτό αποτελεί μια ισχυρή βάση για την προώθηση του ζητήματος στα εθνικά κοινοβούλια διαφόρων χωρών. Το συγκλονιστικό γεγονός της ανακάλυψης του ομαδικού τάφου στη Σαμψούντα, δείχνει ότι δεν έχουμε πλέον χρόνο.
    Στην ημερίδα, την οποία στηρίζει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, θα εισηγηθούν ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και ειδικοί ερευνητές, όπως φαίνεται και στο πρόγραμμα που συναποστέλλεται. Τις εργασίες της ημερίδας θα ανοίξει με την ομιλία της η Τhea Halo, ένα πρόσωπο-σύμβολο στον αγώνα του ελληνισμού για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας του.
    Όσοι επιθυμούν να λάβουν μέρος στις εργασίες της ημερίδας, παρακαλούνται να το δηλώσουν το συντομότερο δυνατόν (λόγω της στενότητας του χρόνου αλλά και της έντονης επιθυμίας για συμμετοχή ατόμων από διάφορες περιοχές της Ελλάδας) στο μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής Μαμούκαρη Πέρσα στα τηλ. : 6976 46 84 04 και 25310-25 249, ή να δηλώσουν τη συμμετοχή τους (Ονοματεπώνυμο, επάγγελμα ή ιδιότητα και e-mail) στο e-mail mamoukarip@yahoo.gr με θέμα: HMERIDA. Για όσους επιθυμούν να διανυκτερεύσουν στην περιοχή, η Οργανωτική Επιτροπή προσπαθεί να εξασφαλίσει διαμονή σε ξενοδοχεία της περιοχής με συμβολικό κόστος. Για κάθε σχετική πληροφορία μπορούν να απευθύνονται στο μέλος της Ο.Ε. Παπαγεωργίου Νίκο, στα τηλέφωνα: 6973 485 426 και 25310-23330.

    Για την Οργανωτική Επιτροπή

    ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
    Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών

    Σχόλιο από Παυλίδης | 15/05/2008

  35. A copy of the Rhode Island Resolution proclaiming the 19th of May as

    Greek Pontian Genocide Day is attached.

    http://www.may19.net

    http://www.pontosworld.com

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  36. ——————————————————————————————————————–

    Ένα σχόλιο που γράφτηκε κάπου αλλού, από κάποιον φίλο για κάποιες προσεγγίσεις …..

    ——————————————————————————————————————–

    Αγαπητέ Αντώνη γράφεις :

    «…Προβληματίζομαι μάλιστα που αυτά γίνονται σε τέτοιες σημαντικές ημέρες, όπου κυρίαρχο γεγονός είναι η Γενοκτονία του ποντιακού -και όχι μόνο- ελληνισμού. «

    Νομίζω ότι θα περάσουν πολλά χρόνια για να γίνει -αν γίνει ποτέ- πραγματικότητα αυτό που περιγράφεις.

    Η νεοελληνική ταυτότητα, όπως διαμορφώθηκε από το σύνολο των δυνάμεων εξουσίας -αλλά και αντιπολίτευσης- μετά το ’22, δεν συμπεριλαμβάνει την ιστορική εμπειρία των προσφυγικών πληθυσμών του ’22.

    Και αν πετύχαμε να κλείσουν οι υπερεβδομηκονταετείς κύκλοι της πολιτικής αντιπαράθεσης των προσφύγων με το ελληνικό κράτος με την αναγνώριση της Γενοκτονίας από το Κοινοβούλιο το ’94 , καταφέραμε μόνοι μας να υπονομεύσουμε την τότε ευνοϊκή συγκυρία. Καλλιεργώντας από τη μια απόψεις που γκετοποιούσαν τον ποντιακό χώρο και τον απομόνωναν από τον υπόλοιπο προσφυγικό και ανεχόμενοι απ’ την άλλη κάποιους αμοραλιστές πολιτικούς και «επιστήμονες», προστάτες, που προσπάθησαν με πολύ ταπεινά μέσα να θέσουν υπό τον έλεγχό τους ένα ελπιδοφόρο κοινωνικό χώρο.

    Αν δεν καταφέρουμε σήμερα να πετύχουμε την ειλικρινή αυτοκριτική,
    αν δεν αναπτύξουμε ξεκάθαρες θέσεις και
    αν δεν αναλύσουμε πολύ καλά τον περιβάλλοντα χώρο,
    θα είμαστε διαρκώς κάτι σαν τους σύγχρονους Δον Κιχώτες που θα χτυπιούνται πάνω στις αυταπάτες τους.

    Καλή επιτυχία στο συνέδριο της Κομοτηνής….

    Και χαλαρά!

    ——————————————————————————————————————–

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  37. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
    ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
    Θεσσαλονίκη 8-5-2008

    Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων σε συνεργασία με τα σωματεία μέλη της απ΄ όλη την Ελλάδα και υπό την Αιγίδα του Ιερού Ιδρύματος «Παναγία Σουμελά», όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος διοργανώνει την Κυριακή 18 Μαΐου 2008 και ώρα 20.00΄ στην πλατεία Αγίας Σοφίας, εκδήλωση Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

    Ο ΔΙΕΘΝΩΣ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΜΑΣ
    ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ
    παρουσιάζει ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
    αποσπάσματα από τη μουσική μονογραφία
    «ΑΓΙΕΣ ΜΝΗΜΕΣ-ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ»
    σε ποίηση ΔΗΜΗΤΡΗ Ι. ΜΠΡΟΥΧΟΥ

    «Ένα έργο αφιερωμένο στη Μνήμη της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, ως οβολός αγάπης στις προσπάθειες του Ιερού Ιδρύματος «Παναγία Σουμελά» και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων, για τη διατήρηση των Ιερών και Οσίων της φυλής μας στον αιώνα, καταθέτοντάς το ως θυμίαμα εύοσμο στη μνήμη των μαρτύρων των ηρώων και των αγωνιστών του Αλησμόνητου Πόντου.
    Η Ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από Μαρτυρία. Και μαρτυρική μνήμη–η βιωμένη μνήμη- είναι εκείνη που μεταλαμπαδεύει το΄Αγιο Αίμα σαν ΄Αγιο Φως, από γενιά σε γενιά.» ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΡΟΥΧΟΣ

    Προβολή ντοκιμαντέρ «Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ».

    Για οποιαδήποτε διευκρίνιση, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας κ. Χαράλαμπο Αποστολίδη τηλ. 6945/556155 ή τη Γενική Γραμματέα κα Χριστίνα Σαχινίδου τηλ. 6979/790931.

    Με εκτίμηση
    Για το Διοικητικό Συμβούλιο
    Ο Πρόεδρος Η Γενική Γραμματέας
    Αποστολίδης Χαράλαμπος Χριστίνα Χ. Σαχινίδου

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  38. Ποιοί διαμαρτυρήθηκαν πρώτοι για τις σφαγές στον Πόντο

    Η πρώτη συλλογή υπογραφών από Έλληνες καλλιτέχνες που διαμαρτυρήθηκαν για τις σφαγές στον Πόντο

    «Oι Έλληνες συγγραφείς και καλλιτέχναι, απηύθυναν προς τους διανοουμένους της Eυρώπης και Aμερικής την κάτωθι διαμαρτυρίαν: Mετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Eλλάδος απευθύνονται προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου όπως γνωστοποιήσουν εις αυτούς την τραγωδίαν χιλιάδων οικογενειών του Eλληνικού Πόντου. Ξηρά, εξηκριβωμένα και αναμφισβήτητα τα γεγονότα είναι τα εξής: Oι Tούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Mερζιφούντος, αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Tους προσπαθήσαντας να διασωθούν ετυφέκισαν και εθανάτωσαν καταλαβόντες τας διόδους. Mετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Tριπόλεως, Kερασούντος, Oρδούς, Oινόης, Aμισού και Πάφρας και καθ’ οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ αυτών. Έκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Έλεζλη εν Σουλού-Tερέ 535 Έλληνας και τους κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως προ της θύρας του ναού. Aπηγχόνισαν εν Aμασεία 168 προκρίτους Aμισού και Πάφρας. Eβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδία των άνω πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων. Oι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ’ όψιν των διανοουμένων της Eυρώπης και της Aμερικής θεωρούντες ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα αλλά και η ανοχή αυτών αποτελεί πένθος της ανθρωπότητος. Aθήναι, 22 Nοεμβρίου 1921.

    Άννινος X., Aυγέρης M., Bλαχογιάννης I., Bώκος Γερ., Γρυπάρης I., Δούζας A., Δροσίνης Γ., Zάχος A., Θεοδωροπούλου Aύρα, Θεοτόκης K., Iακωβίδης Γ., Kαζαντζάκης N., Kαζαντζάκη Γαλ., Kαμπάνης Aρ., Kαμπούρογλους Δ., Kαρολίδης Π., Kόκκινος Δ., Kορομηλάς Γ., Mαλακάσης M., Mαλέας K., Mένανδρος Σ., Nικολούδης Θ., Nιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς K., Παπαντωνίου Z., Παράσχος K., Πασαγιάννης K., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Άγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Tαγκόπουλος Δ.., Tσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας P., Xατζιδάκις Γ., Xατζόπουλος Δ., Xορν Π., Σβορώνος I.

    μεθ’ όλης της πικρίας μου διά την κυρίως υπό της Γαλλίας και υπό ουδενός αισθήματος ή συμφέροντος ανθρωπίνου, δικαιολογουμένην εγκατάλειψιν εις σφαγήν των Xριστιανών».

    Από την εφημερίδα Αθηνών «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» της 23-11-1921

    —————————————————————–

    Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…
    Enfin, nous avons réussi à les déraciner

    (Κεμάλ Ατατούρκ, 13 Αυγούστου 1923)

    Σχόλιο από Ρουμί | 19/05/2008

  39. H TOYΡΚΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚTONIA

    ———————————————

    Στην παραπάνω κατηγορία εντάσσεται και η άποψη Νακρατζά, που είναι μια προσαρμογή της επίσημης τουρκικής θέσης στις ελλαδικές συνθήκες. Σύμφωνα με τον Νακρατζά -που χρησιμοποιεί ακόμα και ρατσιστικά σντιποντιακά επιχειρήματα- , Γενοκτονία των Τούρκων έκαναν οι Πόντιοι αντάρτες. Οι Τούρκοι απλά διέπραξαν δικαιολογημένα εγκλήματα κατά των αμάχων… και αυτό όχι στο βασικό του κείμενο αλλά στο πρόσφατο εισαγωγικό. Κάθε χρόνο, τις μέρες που τιμάται η Γενοκτονία, ο Νακρατζάς κάνει την ίδια δουλειά : στέλνει σε χιλιάδες παραλήπτες τα παράκτω κείμενα.

    Ακριβώς αυτή είναι η κλασική θέση του τουρκικού υπ. Εξ. τόσο για την περίπτωση των Ποντίων όσο και των Αρμενίων ! Απλά ο Νεοέλληνας δεν έχει διαβάσει την επίσημη θέση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, οπότε νομίζει ότι πρώτος τα είπε ο Νακρατζάς.

    Στο τέλος υπάρχει μια διεύθυνση από μια ακραία εθνικιστική σελίδα που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας τουρκικών και βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών…

    —————————————————–

    «Στις 19 Μαϊου θα λάβει χώρα στην Θεσσαλονίκη το εθνικιστικό παραλήρημα των εθνικιστών Ποντίων,
    Όπως είναι γνωστό κάθε εθνικιστική προπαγάνδα υπερβάλει τα εγκλήματα που διέπραξε ο αντίπαλος εθνικισμός, αποκρύπτοντας επιμελώς τα δικά του εγκλήματα.
    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Τούρκοι διέπραξαν εγκλήματα εναντίον αμάχων Ποντίων, παρόμοια εγκλήματα διέπραξαν και οι Πόντιοι αντάρτες εναντίον αμάχων Τούρκων, για τα οποία δεν μίλησαν ποτέ οι επαγγελματίες πατριώτες.
    Αυτά όμως τα εγκλήματα περιγράφουν με υπερηφάνεια συγγράμματα εθνικιστών Ποντίων συγγραφέων, τα οποία μπορεί να βρεί κανείς στην βιβλιοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη, εάν αμφιβάλει βέβαια για τα στοιχεία μου.

    —————-

    ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ» ΝΑΚΡΑΤΖΑ

    Μετά από την πρόσφατη απόφαση της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων κυρίας Μαριέττας Γιαννάκου εφεξής στο μάθημα της 3ης Λυκείου θα διδάσκεται η Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού. Η απόφαση αυτή της κυρίας Υπουργού είναι σωστή, όπως κάθε λαός έτσι και ο Ποντιακός έχει το δικαίωμα συλλογικής μνήμης σε ότι αφορά την ιστορία του.

    Ο σκοπός του κυρίου Γεωργίου Παρχαρίδη, Προέδρου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΠΟΕ), είναι βέβαια εντελώς διαφορετικός. Σκοπός του κυρίου Προέδρου δεν είναι να υπηρετήσει την συλλογική μνήμη του Ποντιακού Λαού, σκοπός του είναι το να προωθήσει με τον τρόπο αυτό την υπόθεση της λεγόμενης Γενοκτονίας των Ποντίων.

    Για τον σκοπό αυτό ο κύριος Πρόεδρος αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής: «Η άγνοια σκοτώνει», «Μια συγνώμη που ζητάμε από την Τουρκία». Εκείνο που δεν μας λέει ο κύριος Παρχαρίδης είναι το ποιος θα ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε η Μειονότητα των Ελλήνων Ποντίων (που συνολικά ανέρχονταν γύρω στο 25% του συνολικού πληθυσμού του Πόντου) ενάντια στους αμάχους Τούρκους Ποντίους και στον τουρκικό στρατό.

    Ο κύριος Πρόεδρος εμφανίζει συμπτώματα σοβαρότατης ιστορικής αμνησίας, αυτό όμως δεν απαλλάσσει τους Πόντιους, και πιο συγκεκριμένα τους τουρκόφωνους Μπαφραλήδες, από τα φοβερά εγκλήματα που διέπραξαν ενάντια στον άμαχο τουρκικό πληθυσμό του Πόντου.

    Κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ορισμένοι Βλάχοι της Πίνδου και μερικοί σλαβόφωνοι Μακεδόνες της ανατολικής Μακεδονίας συνεργάστηκαν με τα ιταλικά και τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής, παρά το ότι ήταν Έλληνες υπήκοοι.

    Μετά τον πόλεμο οι άνθρωποι αυτοί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για εσχάτη προδοσία, κυρίως για τα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον αμάχων Ελλήνων.

    Από τα στοιχεία της κατωτέρω επιστολής διαπιστώνεται ότι και οι Μπαφραλήδες Πόντιοι διέπραξαν τα ίδια ακριβώς εγκλήματα που διέπραξαν ορισμένοι Βλάχοι της Πίνδου και ορισμένοι σλαβόφωνες Μακεδόνες της Δράμας, δεν θα πρέπει λοιπόν να ζητήσουν και αυτοί τουλάχιστον συγνώμη από τους Τούρκους, πράγμα που απαιτεί μόνο από τους Τούρκους ο κύριος Παρχαρίδης;

    —————————-

    Το πρώτο «θεωρητικό-ιστορικό» κείμενο Νακρατζά

    Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

    Δρ Γεώργιος Νακρατζάς, Ιατρός – Συγγραφέας,
    Ρότερνταμ Ολλανδίας 4 Ιουλίου 2004

    Τα τελευταία χρόνια ακούγονται εκκωφαντικοί θόρυβοι αναφορικά με την υποτιθέμενη Γενοκτονία που υπέστησαν το 1922 οι Έλληνες της Ιωνίας και του Πόντου από τους Τούρκους.

    Σχετικά με την Γενοκτονία των Ελλήνων της Ιωνίας ευτύχημα αποτέλεσε το γεγονός ότι, έστω και την τελευταία στιγμή, ο Πρωθυπουργός της χώρας κύριος Σημίτης απέσυρε από το εθνικό τυπογραφείο το διάταγμα, που είχε ήδη υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο θα καθιερώνονταν μια συγκεκριμένη ημερομηνία ως επέτειος της λεγόμενης Γενοκτονίας.

    Όσον αφορά την Γενοκτονία των Ποντίων ο εκκωφαντικός αυτός θόρυβος εξακολουθεί να συνεχίζεται προερχόμενος από εκείνη την μερίδα των Ποντίων, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους αποτελούνται από άκρως εθνικιστικά στοιχεία και οι οποίοι σε ένα σημαντικό ποσοστό είναι επαγγελματίες πατριώτες.

    Δυστυχώς μέχρι σήμερα ουδείς ειδήμων ασχολήθηκε αντικειμενικά με την ιστορική ανάλυση της άλλης πλευράς της αλήθειας, στο θέμα του ελληνισμού του Πόντου.

    Η επιχειρηματολογία των εθνικιστών Ποντίων, σε σχέση με αυτά που υπέφερε ο Ποντιακός λαός από το 1915 έως το 1924, αναφέρεται πράγματι σε πολλές αλήθειες, ταυτόχρονα όμως δεν διστάζει να χρησιμοποιεί μισές αλήθειες, να αποκρύπτει άλλες αλήθειες, και να διαδίδει πολλά ψεύδη.

    Από κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς το πιο αναληθές κατασκεύασμα είναι η θεωρία του λεγόμενου επαναστατικού αγώνα προς απελευθέρωση του Πόντου από τον τουρκικό ζυγό και την εγκαθίδρυση μιας ελληνικής Ποντιακής Δημοκρατίας.

    Θεωρητικά ο ορισμός απελευθέρωση έχει ρεαλιστικό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή όπου η φίλια εθνική ομάδα αποτελεί την πληθυσμιακή πλειοψηφία. Στην προκειμένη περίπτωση ο ελληνικός πληθυσμός των τριών νομών ή Βιλαετίων του Πόντου αποτελούσε μια σημαντική, μια μικρή ή μια εντελώς ασήμαντη μειοψηφία.

    Τα στατιστικά στοιχεία, που αφορούν στο έτος 1912, προέρχονται από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Σωτηριάδη. Τα στοιχεία αυτά υιοθέτησε και χρησιμοποίησε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στις διάφορες διεθνείς συνδιασκέψεις, προς υποστήριξη των εθνικών επιδιώξεων, (5).

    Λεπτομερώς στο νομό, δηλαδή στο Βιλαέτι, της Τραπεζούντας οι Έλληνες ανέρχονταν στο 25.9% του συνολικού πληθυσμού, συγκεκριμένα οι Τούρκοι αριθμούσαν 957.866 άτομα ενώ οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο σε 353.533.

    Στον νομό ή Βιλαέτι της Κασταμονής ο ελληνικός πληθυσμός ανερχόμενος στο 2,5% του πληθυσμού αποτελούσε στατιστικά μια αριθμητικά ασήμαντη εθνική ομάδα και τέλος στο νομό ή Βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας) οι Έλληνες ανέρχονταν στο 8.9% του πληθυσμού.

    Εάν ο αγώνας για την απελευθέρωση του Πόντου, όπως τον ονομάζουν οι εθνικιστές, είχε τυχόν επιτυχία αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την στρατιωτική κυριαρχία της ελληνικής μειοψηφίας πάνω στην γιγαντιαία τουρκική πλειοψηφία, βέβαια η κυριαρχία αυτή αναγκαστικά θα συνοδεύονταν από την εγκαθίδρυση μιας στυγνής δικτατορίας, όπως την δοκιμάσαμε στην Ελλάδα, με τον καταδικασθέντα για εσχάτη προδοσία Παπαδόπουλο.

    Η εθνικιστική αγωγή του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου, η οποία τελικά απέβη και η αιτία της καταστροφής του, πραγματοποιήθηκε σταδιακά μέσω του μειονοτικού ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Τραπεζούντας.

    Η εθνικιστική λοιπόν αυτή προπαγάνδα άρχισε το 1870, με κλασσικό παράδειγμα την εργασία του Σ. Ιωαννίδη, δάσκαλου στο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, οπότε ο εν λόγω δάσκαλος δημοσίευσε το βιβλίο του με τον τίτλο «Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντας και της Γύρω περιοχής».

    Στο έργο αυτό αναφέρονται ιστορικά ψεύδη με κλασικό παράδειγμα το εξής κείμενο του : …. Κατά την εποχή του φιλέλληνα Μιθριδάτη ΣΤ! (63 π.Χ) εκατομμύρια κατοίκων της Ελλάδας πλημμύρισαν τη Μικρά Ασία, φέρνοντας την ελληνική φυλή στον Πόντο.

    Σε άλλο σημείο ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει.. Γιατί, ο Μιθριδάτης αυτός, που έγινε ο έκτος κατά σειρά βασιλιάς του Πόντου μετά τον πρώτο Μιθριδάτη, ο οποίος όμως ήταν μεν Πέρσης στην καταγωγή αλλά στρατηγός και φίλος του Μ.Αλεξάνδρου, (3, σελ 20).

    Η μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων στον Πόντο το 63 π.χ είναι αποκύημα της φαντασίας του συγγραφέα, με σκοπό να παρουσιάσει την μη ελληνική ασιατική καταγωγή των Ποντίων ως αρχαιοελληνική, το δε γελοιωδέστερο είναι η αναφορά στον Μ.Αλέξανδρο ο οποίος είχε πεθάνει 50 χρόνια πριν από την ανακήρυξη του Μιθριδάτη Α! σαν βασιλιά του Πόντου.

    Ακόμη και σήμερα οι Πόντιοι εθνικιστές παρουσιάζουν κατά έναν ανεπίτρεπτο τρόπο το έργο του Ιωαννίδη ως μια σοβαρή βιβλιογραφική πηγή, η οποία μεταλαμπαδεύεται στα παιδιά, τα οποία βέβαια παιδιά δεν είναι σε θέση να ασκήσουν μια οποιαδήποτε κριτική.

    Όσον αφορά τις πράξεις που αναφέρονται σε αυτήν την εργασία, σχετικά με το λεγόμενο Απελευθερωτικό Αντάρτικο του Πόντου, αυτές προέρχονται από συγγράμματα Ποντίων εθνικιστών και από δημοσιεύσεις της βιβλιοθήκης της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, μια Εταιρεία η οποία άνετα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως το προπύργιο του ελληνικού εθνικισμού στην Βόρεια Ελλάδα.

    Στρατιωτική δράση του ποντιακού αντάρτικου έλαβε χώρα σε δύο περιοχές του Πόντου και μάλιστα στη Μπάφρα της Σαμψούντας, και στη Σάντα της ορεινής Τραπεζούντας.

    Συγκεκριμένα στη Μπάφρα μετά το 1914, έτος έναρξης του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, εμφανίστηκαν χριστιανοί λιποτάκτες του τουρκικού στρατού ή ανυπότακτοι, οι οποίοι επιβίωναν με ληστείες ζώων και τροφίμων, προσβάλλοντας κυρίως τουρκικά χωριά.

    Στα εθνικιστικά βιβλία περιγράφεται απαγχονισμός ορθοδόξων λιποτακτών ως μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου, γεγονός ψευδές.

    Στο άκρως εθνικιστικό σύγγραμμα του Βαλαβάνη αναφέρεται επί λέξει το εξής κείμενο: Τούρκοι λιποτακτήσαντες τριακοντάκις απηγχονίζοντο ομού με Χριστιανούς αδήλωτους, (2 σελ 63).

    Δηλαδή η τιμωρία για το παράπτωμα της λιποταξίας ή ανυποταξίας αφορούσε τόσο τους Τούρκους λιποτάκτες όσο και τους Έλληνες, σε περίοδο δε πολέμου εφαρμόζο- νταν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης.

    Το πραγματικό αντάρτικο άρχισε μόλις το 1916, όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας μεταφέροντας το ρωσο-τουρκικό πολεμικό μέτωπο στην περιοχή της Τραπεζούντας.

    Οργανωτής του ελληνικού αντάρτικου ήταν ο «στρατηγός» Γερμανός Καραβαγγέλης ο οποίος ήρθε στην Σαμψούντα το 1908 ως μητροπολίτης.

    Τα κατορθώματά του αυτά τα περιγράφει στα απομνημονεύματά του ο αιμοσταγής αυτός ιερωμένος με το εξής κείμενο : «Αυτές τις μικρές και άτακτες στην αρχή ομάδες άρχισα να οργανώνω σε τακτικά και αξιόμαχα ανταρτικά σώματα με την μακρά πείρα που είχα αποκτήσει απ΄τον αγώνα μας στην Μακεδονία. Τα σώματα αυτά πολλαπλα- σιάστηκαν. Κι αφού απέκτησαν άξιους κι εμπειροπόλεμους αρχηγούς που ο ίδιος τους έδινα το χρίσμα, εξελίχθηκαν σε πραγματικά στρατιωτικά σώματα που είχε το καθένα υπό την προστασία του και την απόλυτη δικαιοδοσία του, ένα τμήμα της επαρχίας», (1 σελ 227).

    Μετά την δημιουργία των ανταρτικών σωμάτων με χρήματα και πολεμοφόδια που πήρε ο μητροπολίτης από τους Ρώσους, τα εξαπέλυσε να προσβάλουν τον τουρκικό στρατό στα μετόπισθέν του, την στιγμή κατά την οποίαν οι Τούρκοι πολεμούσαν τον ρωσικό στρατό στο μέτωπο της Τραπεζούντας.

    Οι ταλαίπωροι Μπαφραλήδες αντάρτες, το πλείστον τουρκόφωνοι και αναλφάβητοι, έπεσαν στην παγίδα του αιμοσταγούς αυτού παπά χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες του λεγόμενου απελευθερωτικού αγώνα, δηλαδή δεν συνειδητοποίησαν καν το τι θα απογίνονταν αυτοί μετά το τέλος του πολέμου, όταν ο μεν παπάς θα εξαφανιζόταν για να σωθεί, όπως και έγινε , αυτοί όμως θα παρέμεναν.

    Το ότι δεν έμειναν στον Πόντο οι Μπαφραλήδες το χρωστούν στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου η οποία τους ανάγκασε μαζί με τους άλλους πρόσφυγες να έρθουν στην Ελλάδα βάσει της συνθήκης της Λοζάννης, σύμφωνα με την οποία η ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν υποχρεωτική, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με την βιβλιογραφία, επεδίωκε ο Βενιζέλος από το 1915.

    Ένα κάποιο ελαφρυντικό των Μπαφραλήδων ανταρτών για τις πράξεις τους ήταν ότι δεν είχαν επικοινωνία με τον έξω κόσμο, όντας έρμαιοι των πληροφοριών που τους έδινε ο αιμοσταγής μητροπολίτης. Οι αντάρτες, ή τουλάχιστον οι ηγέτες των ανταρτών, δεν θα μπορούσαν καν να φαντασθούν ότι μετά το πόλεμο θα πάθαιναν αυτά που έπαθαν το 1945-46 στην Ελλάδα εκείνοι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ή λατινόφωνοι Βλάχοι, οι οποίοι κατηγορήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση για εσχάτη προδοσία και εκτελέσθηκαν. Ο λόγος που το ελληνικό κράτος κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία την προαναφερθείσα μερίδα των υπηκόων του, δηλαδή τους σλαβόφωνες Μακεδόνες και Βλάχους, ήταν ο ίδιος λόγος για τον οποίον και η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία τους χριστιανούς αντάρτες της Μπάφρας και της Σάντας, οι οποίοι ήταν τούρκοι υπήκοοι. Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους.

    Σε αντίθεση με την εγκληματική δράση του Καραβαγγέλη οι Έλληνες της περιοχής της Τραπεζούντας δεν υπέφεραν σχεδόν τίποτε κατά την δύσκολη αυτή περίοδο. Το ότι στην Τραπεζούντα δεν μάτωσε ούτε μύτη την εποχή αυτή οφείλονταν σε δύο παράγοντες. Ο πρώτος παράγοντας ήταν ότι οι Τραπεζούντιοι είχαν την τύχη να έχουν ως ποιμενάρχη τον Χρύσανθο Φιλιππίδη, ένα ποιμενάρχη που ήταν λαμπρό παράδειγμα ανθρωπισμού, ο οποίος αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος πάσης Ελλάδος. Ο δεύτερος και σπουδαιότερος παράγοντας ήταν ότι το πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων της Τραπεζούντας το οποίο ήταν υψηλό.

    Ο άκρως εθνικιστής Βαλαβάνης περιγράφει στο σύγγραμμα του τους Τραπεζούντιους με το εξής κείμενο : Οι Έλληνες της Τραπεζούντας, άνθρωποι του εμπορίου και της επιστήμης, δεν έχουν τόσον ανεπτυγμένον το αίσθημα του ακράτου ενθουσιασμού, ο οποίος χαρακτηρίζει τους λοιπούς Έλληνες Ποντίους ….. Υπό την πίεσιν της αναμνήσεως τόσων φρικιαστικών γεγονότων των Αρμενίων και περισσότερον χαλιναγωγημένοι εις τας εθνικάς εκδηλώσεις, δέχονται τον Ελληνικόν Ερυθρόν Σταυρόν, χωρίς συγκλονιστικούς θορύβους, και προκαλούν με την τοιαύτην σώφρονα στάσιν των, την ευλαβή των Τούρκων προς την Ανατολήν πολιτείαν, ευθύς εξ αρχής., (2 σελ 76).

    Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος δεν μιμήθηκε τον Καραβαγγέλη ούτε δημιούργησε αντάρτικα σώματα στην περιοχή του, αντιθέτως το 1916, κατά την διάρκεια της ρωσικής κατοχής της Τραπεζούντας, προστάτεψε τους Τούρκους από την εκδικητική μανία των Αρμενίων και τις υπερβάσεις των Ελλήνων. Εκτός αυτού ο Χρύσανθος δημιούργησε συσσίτια για τους άπορους Τούρκους Πρόσφυγες και αργότερα όταν οι σουλτανικές αρχές επέστρεψαν στην Τραπεζούντα αναγνώρισαν τις υπηρεσίες του και τον παρασημοφόρησαν.

    Όσον αφορά τις αναμνήσεις των Τραπεζούντιων σχετικά με τα φρικιαστικά γεγονότα των Αρμενίων αυτές αναφέρονται στα τρομερά συμβάντα του Βαν. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και διαρκούντων των μαχών ανάμεσα στο τουρκικό και στο ρωσικό στρατό στον Καύκασο, στην περιοχή της λίμνης του Βαν, που βρίσκονταν πίσω από τις γραμμές του τουρκικού στρατού, εξερράγη τον Φεβρουάριο του 1915 αρμενική επανάσταση.

    Στις 17 Μαΐου 1915 οι Αρμένιοι επαναστάτες υποχρέωσαν την μικρή τουρκική φρουρά να εγκαταλείψει την πόλη, και αφού ανακήρυξαν την Αρμενική Δημοκρατία του Βαν, έβαλαν φωτιά στον τουρκικό τομέα της πόλης φονεύοντας σε τρεις μέρες 30.000 αμάχους Τούρκους. Στις 22 Ιουλίου 1915 ο τουρκικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη φονεύοντας για εκδίκηση 20-25.000 Αρμενίους, (2, σελ 81).

    Παρόμοια εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Έλληνες αντάρτες στον Πόντο, αφορούσαν κυρίως στην Σάντα και στην Πάφρα.

    Ο πληθυσμός των επτά χωριών της Σάντας αποτελούνταν από σκληροτρά- χηλους ορεσίβιους και ταυτόχρονα ιδιαίτερα φιλοπόλεμους χριστιανούς, οι οποίοι ήταν εγκαταστημένοι σε ένα οροπέδιο ύψους 2.500 μέτρων όντας ανέκαθεν οπλισμένοι. Όταν το 1916 η περιοχή της Σάντας περιήλθε προσωρινά στην κυριαρχία του ρωσικού στρατού οι Σανταίοι εκδηλώθηκαν με ενθουσιασμό υπέρ των κατοχικών ρωσικών στρατευμάτων, επιτιθέμενοι σε γειτονικά τουρκικά χωριά.

    Το 1920 το τουρκικό κράτος προσέφερε αμνηστία στους Σανταίους, τους όρους της οποίας, όπως αναφέρεται, παραβίασαν οι ίδιοι οι Σανταίοι, αρνούμενοι κάθε συμβιβασμό (1,σελ 373).

    Εκεί που χύθηκαν ποταμοί αίματος ήταν η περιοχή ης Μπάφρας και αυτό κάτω από την πατρική καθοδήγηση του Γερμανού Καραβαγγέλη, κύριο συντελεστή της εξαχρείωσης των ηθών του τοπικού πληθυσμού, τόσο ελληνικού όσο και του τουρκικού.

    Χαρακτηριστικά θα αναφερθούν ορισμένα μόνο από τα επεισόδια, τα οποία χαρακτή- ριζαν την συμπεριφορά των χριστιανών Μπαφραλήδων απέναντι στους μουσουλμά- νους συντοπίτες τους, με τους οποίους ζούσαν για αιώνες ειρηνικά.

    Κάτω από την εγκληματική καθοδήγηση του Καραβαγγέλη οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

    Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, οι οποίοι τον Απρίλιο του 1917, για να γλιτώσουν την καταδίωξη των Τούρκων, κατέφυγαν σε μια σπηλιά, γνωστή ως σπηλιά της Παναγίας, κοντά στο χωριό Οτ Καγιά το οποίο βρίσκονταν στους πρόποδες του βουνού Νεπιέν Νταγ.

    Οι αντάρτες αριθμούσαν 80 άτομα και είχαν μαζί τους περίπου 700 γυναικόπαιδα, τα τουρκικά στρατεύματα κυρίεψαν τη σπηλιά, σκότωσαν τους τραυματισμένους αντάρτες και κακοποίησαν τους άμαχους.

    Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά 12.000 αντάρτες συνοδευόμενοι και αυτή την φορά από τα γυναικόπαιδα τους, για να παραπλανήσουν τους Τούρκους, επιτέθηκαν την νύχτα στην γειτονική τουρκική κωμόπολη Τσασούρ όπου διέπραξαν σοβαρές εγκληματικές πράξεις με θύματα όχι μόνο ένοπλους Τούρκους αλλά και άοπλους συμπατριώτες τους. Συγκεκριμένα οι χριστιανοί σκότωσαν 1000 στρατιώτες, 400 γυναικόπαιδα και έκαψαν 400 σπίτια, εκτός αυτού τραυμάτισαν 800 στρατιώτες, χωροφύλακας και αμάχους, (1 σελ 410).

    Επικεφαλής αυτού του εγκλήματος Γενοκτονίας εναντίον του τουρκικού πληθυσμού ήταν ο Επίσκοπος Μπάφρας Ζήνωνας Αγριτέλης, δεξή χέρι του Καραβαγγέλη Λόγω της τρομερής καταστροφής η κωμόπολη έμεινε ακατοίκητη για πολλά χρόνια.

    Επειδή γίνεται συνεχής αναφορά στις πράξεις Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο, παρασιωπώντας συστηματικά τις εγκληματικές πράξεις των Ελλήνων ανταρτών, θα αναφερθούμε μόνο σε ένα τμήμα αυτών των εγκλημάτων, όπως τα παρουσιάζει στην εργασία του ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης.

    Ο εν λόγω συγγραφέας στο κεφάλαιο του βιβλίου του με τον τίτλο Επαναστατική τρομοκρατία – Αντίποινα των Ελλήνων κατά του τουρκικού πληθυσμού αναφέρεται συν τοις άλλοις και στα εξής : Το Δεκέμβριο του 1922, οι Έλληνες αντάρτες επιτέθηκαν κατά των Τούρκων ατάκτων τσετέδων και πυρπόλησαν σε μια μόνο επιχείρηση οκτώ τουρκοχώρια ………….Στο πέρασμα λοιπόν των ελληνικών ανταρτικών συγκροτημάτων, ερημώνονταν στην κυριολεξία τα τουρκικά χωριά. Τα αντίποινα των ανταρτών εναντίον των αμάχων τουρκικών πληθυσμών, ήταν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου και μάλιστα με το δίκαιο του ανταρτοπολέμου της εποχής εκείνης.

    Σε άλλο σημείο ο ίδιος συγγραφέας αναφέρεται επίσης στα εξής :

    … Οι κύριες πηγές για την επιμελητεία τους ήταν πλέον τα τουρκοχώρια……Το Σεπτέμβριο 200 περίπου αντάρτες κυρίεψαν το τουρκικό χωριό Σιβασλή, το οποίο είχε 150 οικογένειες και το έκαψαν ολοκληρωτικά, αφού πήραν 200 ζώα και τρόφιμα, μετά πέντε μέρες κυρίεψαν το χωριό Κουτετί με 70 οικογένειες , στη συνέχεια το χωριό Ταϊπλί με 50 οικογένειες και το χωριό Κάρογλαρ…………………………….

    Μετά από ανάπαυλα είκοσι μερών 500 Έλληνες αντάρτες και 1000 άοπλοι κυρίεψαν το Σεχρί, που είχε 600 οικογένειες, πήραν όλα τα ζώα και τα τρόφιμα με την βοήθεια των αμάχων και έκαψαν το χωριό………………………….. Αστραπιαία μαθεύτηκε στα λιμέρια των βουνών του Πόντου ότι τραυματίστηκε ο καπετάνιος. Έτρεξαν όλοι μαζί κοντά του να τον περιποιηθούν. Στο χωριό Τσαμιλήκιοϊ, ύστερα από διαταγή του ίδιου του καπετάνιου, οι αντάρτες ως αντίποινα δεν άφησαν τίποτε όρθιο, (1, σελ 340).

    Το παράξενο είναι ότι ακόμα και κατά την εποχή μας ορισμένοι Πόντιοι συγγραφείς περιγράφουν με υπερηφάνεια τα εγκλήματα γενοκτονίας του διέπραξαν οι Πόντιοι αντάρτες. Ταυτόχρονα οι Πόντιοι εθνικιστές καταδικάζουν με θορυβώδη και ταυτόχρονα υστερικό τρόπο τα εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξε η τουρκική πλευρά απαιτώντας διεθνή αναγνώριση Γενοκτονίας, χωρίς φυσικά να ζητούν συγνώμη από τους Τούρκους για παρόμοια εγκλήματα που έκανε η δική μας πλευρά.

    Όπως φαίνεται στους επαγγελματίες αυτούς πατριώτες ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό το να ζητήσουν και οι δύο πλευρές συγνώμη για το κακό που έκανε η μία στην άλλη, κοιτώντας πλέον όχι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον.

    Οι πληροφορίες αυτές προσφέρονται κυρίως στην ελληνική νεολαία και ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία ποντιακής καταγωγής, ώστε ακούγοντας και μια άλλη άποψη να βγάλει τα δικά της συμπεράσματα.

    Βιβλιογραφία

    1) Ανθεμίδης, Α,Σ., (1998): Τα Απελευθερωτικά Στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού (Ανταρτικά Σώματα στον Πόντο) 1912-1924, Εκδόσεις Ευσταθίου Γ. Γιαλτουρίδη, Κατερίνη.

    2) Βαλαβάνης, Γ,Κ., (1925): Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου, Επανέκδοση 1995, Εκδόσεις Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη.

    3) Ιωαννίδης, Σ., (1870): Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντας και της Γύρω Περιοχής, Επανέκδοση 1988, Εκδόσεις Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη.

    4) Νακρατζάς, Γ., (2001): Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, Η ιμπεριαλιστική ελληνική πολιτική του 1922 και η Μικρασιατική Καταστροφή, Εκδόσεις Μπατάβια, Θεσσαλονίκη.

    5) Sotiriadis, G., (1918): Am ethnological map illustrating Hellenism in the Balkan

    ———————————————————————-

    Η άποψη των αυθεντικών Τούρκων εθνικιστών χωρίς περιτυλίγματα :

    http://www.bulgarmak.org/pontos_lobby.htm

    Και εδώ ακριβώς θα βρείτε την αρχική πηγή του Νακρατζά :

    http://www.bulgarmak.org/pontos_genocide.htm

    Και εδώ η άποψη του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών :

    http://www.mfa.gov.tr/setting-the-record-straight-on-pontus-propaganda-against-turkey.en.mfa

    η οποία, όπως και το κείεμνο του Νακρατζά, αναπαράγεται κάθε χρόνο την ιδια εποχή :

    http://www.diplomatikgozlem.com/briefing.asp?id=80

    ———————————————————————-
    ΄

    Ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τις απόψεις Νακρατζά γράφτηκε στο Ιντιμίντια-Θεσσαλονίκης:

    Οπως και να χει

    από ελευθεριων ηθων 4:32μμ, Τετάρτη 28 Ιουλίου 2004

    το αρχικο αρθρο θυμιζει απο την αναποδη τις μαλακιες που λενε τα εκτρωματα του φασισμου Βελοπουλος-Λιακοπουλος. Ξερεται, οτι ελληνικος πολιτισμος υπηρχε απο το 100.000π.χ. οτι οι ελληνες ηταν μελη της εξωγηινης ομαδας Ε (εξωγηινοι ειναι οι Βελοπουλος-Λιακοπουλος και ολο τους το σοι, ασε που αμα δεις τις σκατοφατσες τους δε σου μενει καμια αμφιβολια οτι ειναι Αλιεν). Ετσι και το αρθρο του Νακρατζα λεει οτι δεν υπηρχαν Ελληνες στο Ποντο, αλλα και αυτοι που υπηρχαν ηταν σφαγεις και εκδορεις.
    Αληθεια, ο Δρ. Νακρατζας το δοκτορας ειναι? Της μαλακιας? Γιατι η μαλακια ειναι αθλητισμος, ενω η ιστορια που προσπαθει να τη γαμηση επιστημη. Και επειδη η ιστορια ειναι θηληκου γενους δε σημαινει οτι μπορει να τη γαμηση. Ας ασχοληθει με το αθλημα του στη γωνια του.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/05/2008

  40. Cypriot Armenians’ trust in Turkish community depends on its attitude about Armenian and Greek genocides
    21.05.2008 16:19 GMT+04:00
    /PanARMENIAN.Net/ The contacts between the Armenian and Turkish communities of Cyprus have become more active, head of the Hai Dat Cyprus Office said.

    “Both Armenian and Turkish communities were invited by presidential candidates for discussion of a scope of issues on the threshold of the election. During the meeting, the representatives of the Armenian community noted that the degree of trust in the Turkish community depends on its attitude about the Armenian and Greek genocides,” Hakob Manoogian told a PanARMENIAN.Net reporter.

    As to unification of the Greek and Turkish parts of the island, the UN plan is unreal, according to him.

    “The population of Cyprus understands that Kofi Annan’s plan can’t be implemented unless Turkish troops are withdrawn,” Mr Manoogian said.

    http://www.panarmenian.net/news/eng/?nid=26117

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/05/2008

  41. PONTUS 1921-22: A Region of Death
    Introduction

    This short article will outline the fate of the Pontian Greeks who lived
    along the southern shores of the Black Sea in the period 1921-22. American
    personnel of the Near East Relief based in Sivas passed information on to
    the Allied High Commissioners in Constantinople of atrocities committed by
    the Kemalists.There is no doubt the Kemalists pursued a systematic policy
    of genocide against the Pontian Greek population.

    Arnold Toynbee, the British historian and correspondent of the Manchester
    Guardian newspaper in 1921, mentioned that during the months of June –
    September 1921, the Kemalists arrested many Greeks in the Pontus region
    believing that a Pontian revolutionary movement was to link up with the
    Greek army to attack the capital of Nationalist Turkey, Angora. In order to
    safeguard its military position, the Angora administration deported Pontian
    Greeks into the Anatolian interior. There were four factors which possibly
    influenced the decision of the Angora regime. These were – (1) they were
    seeking revenge for Greek atrocities committed against Moslems in early
    1921 in the Yalova-Guemlik districts of the Ismid Peninsula. An
    inter-allied commission appointed by the Entente – Britain, France and
    Italy- delivered a critical report of the Greek administration in Ismid;
    (2) the Greek navy shelled Black Sea towns which contained Turkish
    ammunition dumps. These dumps were considered legitimate targets by the
    Greek navy; (3) the Turks feared a Greek military invasion along the Black
    Sea coast proceeding inland, thus threatening the security of Angora. Such
    a manoeuvre could have been considered by the Turks as part of the overall
    Greek strategy to occupy Angora; and finally the Greek navy might drop arms
    and munitions for the local Greek population or revolutionary organisation
    to use against the Kemalists. It could be argued that Angora considered a
    Greek military or naval assault along the Black Sea coast as posing a
    serious threat to its security.

    Even if a Pontian revolutionary organisation staged an insurrection against
    the Kemalist regime in the middle of 1921 Angora had the right to arrest
    the ringleaders of this movement and charge them with treason. Such a
    conspiratorial organisation, however, did not exist in Pontus at this time.
    The Greek military plan to occupy Angora in August/September 1921 gave the
    Kemalists the opportunity to settle the problem of Christian populations
    under its authority once and for all.
    Turkish regular forces and chetes (guerilla bands) burned down many
    Christian villages. Some individuals were arrested on the false charge of
    belonging to a secret society named «Pontos.» On the other hand, the
    massacres and deportations of men, women and children into the Anatolian
    interior by the Kemalists could not be justified under any circumstance.

    In 1921 Monsignor Nicholas, Acting Metropolitan Ecumenical Patriarch of
    Cesearea, tried unsuccessfully to involve the League of Nations and Great
    Britain to stop the deportations and massacres in Pontus. On November
    13/26, he appealed to the League of Nations requesting that it take the
    necessary measures to protect the Greeks from Turkish reprisals. In his
    communication, Monsignor Nicholas mentioned that massacres had taken place
    in Bafra, Merzifun, Kavak, Hafza and Alatsam.
    The » Tribunals of Independence» set up by the Kemalists sentenced to death
    and executed prominent community members such as doctors, lawyers, profe
    ssors, bank directors, prominent businessmen and clergy. This was one
    method of destroying the leaders and intellectuals of a minority group.
    However Monsignor Nicholas’s appeal failed, as the League did not possess
    the material resources to assist these people.

    On October 15, Sir Horace Rumbold , the British High Commissioner in
    Constantinople, met Monsignor Nicholas where the latter requested that
    Britain send ships to the Black Sea to collect the Greeks from Pontus and
    save them from wholesale deportation and extermination. While Britain may
    have been sympathetic to such appeals, she was not interested in violating
    her neutrality in the Greek-Turkish conflict or fighting the Turkish
    Nationalists. Rumbold, however, warned Hamid Bey, the Angora representative
    in Constantinople, that the Angora Government should adopt a policy of
    moderation towards its minorities, otherwise public opinion might not be so
    favorable at a time when Britain was about to release interned Turkish
    prisoners held in Malta. It should also be noted that the Constantinist
    regime was unpopular with politicians and the press in Entente capitals.

    The deportation of Pontian Greeks continued in 1922. This information was
    based on reports received from American relief workers in Sivas. Dr Ward
    of Near East Relief informed Rumbold that the Turks continued their »
    deliberate plan to get rid of minorities» where the deportees were
    assembled at Amasia from the regions between Samsoun and Trebizond. They
    were then marched off to Erzeroum, Van, Bitlis and Sari kamish in Eastern
    Anatolia to join the labor battalions, where many of them perished before
    reaching their final destination. Rumbold passed this information on to
    Lord Curzon at the Foreign Office in London. The Angora authorities
    dismissed Ward’s statement as a lie that was intended to portray Turkey in
    a negative light.

    On May 12, 1922 Lord Curzon, the British Foreign Secretary, decided that an
    impartial team of allied officers should be despatched to Trebizond or
    Black Sea Ports to investigate the American accounts of Turkish
    deportations of Greeks. The French, Italian and American Governments
    agreed on May 17, 19 and June 3, respectively, to the British proposals to
    appoint representatives to these commissions of enquiry. It was further
    agreed that the commissions should proceed to investigate alleged outrages
    in both Greek and Turkish occupied areas of Thrace and Anatolia.
    Britain changed its policy of replacing the allied commissions of enquiry
    with a neutral organisation out of deference for its French ally. The
    French believed that Angora would not accept the allied commissions of
    enquiry.
    Warren Harding, U.S. President, and Charles E. Hughes, U.S. Secretary of
    State, agreed with the British proposal that the International Red Cross
    (IRC) was the best organisation to conduct such impartial enquiries.

    The IRC would not undertake such a mission without the provision of fina
    ncial assistance from the Entente and the United States. By early August,
    French Premier Poincare objected to the appointment of neutral delegates to
    the Red Cross Mission and raised difficulties over the French share of the
    expenses. The French probably reasoned that the Red Cross might produce an
    unfavorable report which could show them to be partial to the Turks and
    indifferent to the plight and suffering of Christian minorities in Pontus.
    After all, the French supported and supplied the Kemalists with war
    material, but were also in a position to influence Angora to moderate its
    harsh policy against the Christian populations.
    Poincare pointed out that any French expenses would require the approval of
    the French Parliament. Curzon reminded the French Premier that they had
    originally accepted in May the British proposal of sending commissions to
    investigate the alleged atrocities. The French employed their customary
    stalling tactics to slow down and frustrate the British initiative. Such a
    ploy on the part of the French could only benefit the Kemalists final
    offensive against the Greeks in late August.

    Finally by early September, the British, Italian, French and American
    Governments had undertaken to contribute their share of the funds towards
    the proposed atrocities enquiry. Eager to commence its task, the Red Cross
    sought the permission of the Angora and Greek Governments’ to proceed with
    the enquiry. Athens replied on September 4 granting its permission,
    whereas Angora failed to respond to the Red Cross request. It is clear that
    Angora did not want the IRC to report of atrocities committed on Pontian
    Greeks in its area of control.

    The Persian delegation, acting on behalf of the Angora Government, raised a
    motion on September 18 and duly adopted by the League Assembly which urged
    the League Council to send a commission of enquiry to investigate alleged
    atrocities in Thrace and Asia Minor. As far as the Greeks were concerned,
    they had nothing to hide regarding the treatment of minorities and would
    have welcomed the commission of inquiry to Thrace. On September 19
    Giorgios Streit, President of the Greek delegation to the Assembly, sent a
    note to the Secretary-General of the League questioning the Persian action
    on three grounds. In the first case, the Angora Government was not even
    recognised as a state by members of the League. Next, he questioned the
    admissibility of the procedure adopted by Persia to act on behalf of a
    non-member state. Finally, he pointed out that the enquiry over the
    alleged atrocities never took place owing to the intransigence of the
    Angora Government. Streit was correct in criticising the actions of the
    Persian delegation but this did not assist Greece with the problems of
    coping with the influx of thousands of refugees.

    In conclusion nothing could be done to assist the Pontian Greeks and so
    were to be included in the future compulsory exchange of populations
    between Greece and Turkey. The powers did nothing to halt the deportations
    and massacres of the Pontian Greeks. They simply used the commissions of
    enquiry as a smokescreen to hide behind their inaction and too simply pass
    the buck on to the IRC. The Entente ( Britain, France and Italy) and the
    United States were not interested in becoming involved in a war with
    Kemalist Turkey.

    STAVROS STAVRIDIS
    HISTORIAN/RESEARCHER
    GREEK-AUSTRALIAN ARCHIVE
    RMIT UNIVERSITY
    MELBOURNE, AUSTRALIA
    email : stavros@mars.eu.rmit.edu.au

    The following article was published in
    «Pontus 1921-22 «- Gnome July 3, 1999 ( Vancouver British Columbia) &
    The Hellenic Journal September 2, 1999 (San Francisco CA)
    by Stavros Stavridis

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/05/2008

  42. Τουρκική σκλήρυνση

    Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

    Καθώς αυξάνει η πόλωση στη γειτονική Τουρκία, με άγνωστο ακόμα το μέλλον του ισλαμιστικού κόμματος του κ. Ερντογάν και την τύχη του ίδιου ως πολιτικού, αρχίζει να γίνεται εμφανής μια περαιτέρω σκλήρυνση της Τουρκίας στις σχέσεις με την Αθήνα.

    Η ΑΓΚΥΡΑ δείχνει ότι δεν θέλει να αφήσει κανένα θέμα που δεν θα φέρει «τη σφραγίδα» της, ανεξαρτήτως αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν ψιχία, έστω, αληθείας στα λεγόμενά της. Πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα, η έντονη αντίδραση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών για τον εορτασμό της «Ημέρας της Γενοκτονίας των Ποντίων», που αποτελεί νόμο του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 1994. Στην οργισμένη δήλωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών τονίζεται η απειλή ότι τέτοιου είδους ενέργειες «θα διαβρώσουν και το επίπεδο της διμερούς συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας…».

    ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ στην «αναθεωρημένη» ιστοσελίδα του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών δεν αφήνει αμφιβολία ότι η Αγκυρα συνδέει και το θέμα των Ποντίων με τη μειονότητα της Δυτικής Θράκης (!) ενώ «ξιφουλκεί» για να αποδείξει ότι και η εκμετάλλευση από την Ελλάδα τής «δήθεν γενοκτονίας των Ποντίων», όπως την αναφέρει, εντάσσεται στο ελληνικό σχέδιο «για την αποσταθεροποίηση της Τουρκίας»!

    ΑΝΑΦΕΡΕΙ συγκεκριμένα στο σχετικό κεφάλαιο ότι μετά τα γεγονότα στην Κύπρο το 1974, ο κατά τα άλλα «φολκλορικός όρος Πόντιος» φορτώθηκε με ιδεολογικό περιεχόμενο για να πυροδοτήσει τα εχθρικά αισθήματα απέναντι στην Τουρκία.. Ο πρωταρχικός στόχος της Ελλάδας είναι η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας, που θα επιτευχθεί με την πυροδότηση μικροεθνικιστικών αισθημάτων. Ο στόχος είναι να αμφισβητηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας…

    ΤΟ ΓΕΛΟΙΟΝ της υποθέσεως είναι ότι η επίσημη Τουρκία επιχειρεί να αποδείξει ότι ο κ. Ατατούρκ προσπάθησε να επιβάλει την τάξη στο «χάος και την αναρχία» που υπήρχε στην περιοχή του Πόντου από «συμμορίες Ποντίων που εκτελούσαν Τούρκους»… και επιμένει ότι η Ελλάδα είναι αυτή που πρέπει να ζητήσει συγγνώμη για τα εγκλήματά της σε βάρος της Τουρκίας!!

    ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ θα μπορούσαν να αγνοηθούν παντελώς, αν δε αποτελούσαν την επίσημη θέση της Τουρκίας για τα γεγονότα. Τα οποία μένουν αναπάντητα από ελληνικής πλευράς, που κατά τα άλλα υποστηρίζει ακόμα και σήμερα την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε…

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/05/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/05/2008

  43. […] χώρα κάθε Μάη στην Ελλάδα και τη Διασπορά για τη Γενοκτονία στον Πόντο. Υπάρχει ένα υπαρκτό κοινωνικό κίνημα που σχετίζεται […]

    Πίνγκμπακ από -Το Ποντιακό Ζήτημα στον 21ο αιώνα « Πόντος και Αριστερά | 05/06/2008

  44. […] 21ο αιώνα Δεκάδες και εκατοντάδες εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία στον Πόντο λαμβάνουν χώρα κάθε Μάη στην Ελλάδα και τη Διασπορά. […]

    Πίνγκμπακ από -Το Ποντιακό Ζήτημα στον 21ο αιώνα « Πόντος και Αριστερά | 05/06/2008

  45. […] -Για τη Γενοκτονία στον Πόντο […]

    Πίνγκμπακ από -Για τον Abravanel « Πόντος και Αριστερά | 01/07/2008

  46. Κι όμως, κύριε Βερέμη, εσείς λέτε ψέμματα και όχι το ΠΑΡΟΝ

    Αριστείδης Καρατζάς, Φεβρουάριος 2008

    Επειδή ξεχνάτε – έχετε τα χρονάκια σας—σας θυμίζουμε ότι στις 18 Ιουνίου 2007 είχατε πει σε παρουσίαση αγγλόγλωσσου βιβλίου σας ότι ο Κολοκοτρώνης έκανε γενοκτονία Τούρκων στη Τριπολιτσά.

    Γράφτηκε: 21 Φεβρουαρίου 2008
    Δημοσιεύθηκε: Το Παρόν σελ. 20, 24 Φεβρουαρίου 2008

    Προ ολίγων ημερών (19/2) η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ενέκρινε την επανατοποθέτηση του (καθηγητού) Θάνου Βερέμη στην θέση του Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Η διαδικασία εγκρίσεως ήταν υπό ιδιαίτερη ένταση, και από ότι αναφέρεται στον τύπο έβριθε από μικροπολιτικές πόζες και κινήσεις.

    Βέβαια, όπως η Καθημερινή αναφέρει τα τεκταινόμενα, η έγκριση έχει σχετικό χαρακτήρα, καθώς η ψήφος είναι γνωμοδοτική και όχι καθοριστική για την εφαρμογή της εισηγήσεως της κυβέρνησης. Και αυτό ίσως επιτρέψει στον Υπουργό κο. Στυλιανίδη, αλλά και στον Πρωθυπουργό, να ξανασκεφθούν και να επανεξετάσουν την επιλογή τους, διότι η κατάθεση και οι απαντήσεις του κου. Βερέμη προς τα μέλη της Επιτροπής εγείρουν ερωτηματικά που άπτονται της επιστημονικής ακεραιότητος καθώς και της ηθικής, εννοώντας την έλλειψη σεβασμού προς τη αλήθεια (χωρίς να αναφέρω υποβαθμισμένες αξίες γιά κάποιους, όπως τον αυτοσεβασμό και την φιλοπατρία).

    Έμαθα από φίλο, και το διεσταύρωσα από την πρωτογενή πηγή, όπως επιτάσσει η επαγγελματική προσέγγιση επικύρωσης της αξιοπιστίας κάποιας πληροφορίας, ότι ο κος. Βερέμης χαρακτήρισε ως “ψέμματα” τα περιεχόμενα άρθρου μου στην εφημερίδα Το Παρόν (“Πνευματικό πλαίσιο της κας. Ρεπούση,” 24η Ιουνίου 2007). Μάλιστα η απάντηση του καθηγητού ήταν απόλυτη, στην ερώτηση που έκανε ο κος. ‘Αδωνις Γεωργιάδης, για τον εάν ισχύουν αυτά που κατέθεσα στο εν λόγω άρθρο: “…ότι έγραψε η εφημερίδα Το Παρόν είναι ψέμματα.”

    Ο ως άνω προκλητικός και ψευδής χαρακτηρισμός με αναγκάζει να επαναλάβω την ουσία της καταθέσεώς μου. Στην παρουσίαση της 18ης Ιουνίου 2007 του αγγλόγλωσσου βιβλίου του κου. Βερέμη, υπό τον τίτλο Greeks and Turks in War and Peace (Έλληνες και Τούρκοι στον Πόλεμο και την Ειρήνη—έκδοση Athens News), μετά από ερώτησή μου, γιατί δεν αναφέρει το κεφάλαιο που καλύπτει την περίοδο 1912-1922 τις γενοκτονίες των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, η απάντηση ήταν ότι “δεν έγιναν γενοκτονίες”! Δηλαδή η εξαφάνιση των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, ακόμη και αυτή των δύσμοιρων Ασσυρίων ή Συροχαλδαίων, δεν ήταν αποτέλεσμα πολιτικής απόφασης εξοντώσεώς των από τις κυβερνήσεις του Κόμματος Ενώσεως και Προόδου, και μετά του Κεμάλ Ατατούρκ.

    Ο νυν Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας επεκτάθηκε και περισσότερο, υιοθετόντας την θέση του Justin McCarthy, Αμερικανού προπαγανδιστή-συνεργάτη του Τουρκικού lobby στις ΗΠΑ, δηλ. ότι “βιαιοπραγίες (atrocities) έγιναν πολλές, αλλά όχι γενοκτονίες… Αν έγιναν γενοκτονίες, έγιναν από μέρους των Ελληνών κατά την Επανάσταση του 1821”, και απευθύνοντας σχόλια με υποτιμητικό τόνο πρός την κατεύθυνσή μου, είπε “δε γνωρίζεις γιά την σφαγή των Τούρκων στην Τριπολιτζά (sic) (“Hey man, haven’t you heard of the slaughter of the Turks in Tripolitza”)!

    Κάποια στιγμή «μαλάκωσε» την απόλυτη θέση και δέχθηκε ότι πιθανόν έγινε γενοκτονία, αλλά μόνο εις βάρος των Αρμενίων, και διερωτήθηκε γιά πιό λόγο η Τουρκικές κυβερνήσεις δεν παραδέχονται την ιστορικότητα αυτού του γεγονότος. Ακολούθησε όμως δεύτερη έκρηξη όπου ο καθηγητής ανέφερε βιαιοπραγίες που διέπραξαν οι Ελληνικές Δυνάμεις, αλλά και αυτές των άλλων Βαλκανικών λαών κατά τους πολέμους 1912-1913, καθώς και οι Ελληνικές Δυνάμεις στην Μικρά Ασία.
    Αμέσως μετά από τις προφανώς ενοχλητικές μου ερωτήσεις ο κος. Βερέμης επιβραβεύτηκε από παρόντα Τούρκο διπλωμάτη, ο οποιός τον συνεχάρει και σχολίασε ότι ο Τουρκικός λαός τρέφει θετικά αισθήματα για τους Έλληνες και ότι πολλοί ‘Ελληνες δέχονται τη Τουρκική φιλοξενία… Προσωπικά θα ντρεπόμουν να λάβω τα συγχαρητήρια του επίσημου αντιπροσώπου ενός Ισλαμοφασιστικού καθεστώτος…

    Δύο άλλα σημεία: Ως προς την επιστημονικότητα του γεγονότος της γενοκτονίας των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, η βιβλιογραφία που τεκμηριώνει αυτές τις Οθωμανικές ή Τουρκικές γενοκτονικές πολιτικές και πράξεις αυξάνεται γεωμετρικά τα τελευταία δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, ιδιαίτερα σε σχέση με την Αρμενική γενοκτονία, λιγότερο την των Ασσυρίων .

    Η μελέτη της γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων αλλλά και της Ιωνίας πρόσφατα πήρε μεγάλη ώθηση ως bona fide πεδίο έρευνας και μελέτης με την αναγνώριση από την Διεθνή Ένωση Ερευνητών Γενοκτονίας (International Genocide Scholars Association με έδρα το New Haven, Connecticut), μετά από συντριπτική ψήφο των επιστημόνων-μελών της, στο συνέδριο του Δεκεμβρίου 2007. Η διεθνής επιστημονική τάση είναι προς μεγαλύτερη έμφαση της μελέτης του φαινομένου της γενοκτονίας, και προφανώς δεκάδες ειδικοί από πολλές πολιτισμένες χώρες διαφωνούν με την εκτίμηση του κου. Βερέμη ως προς την αιτία της εξαφάνισης δύο (και ίσως περισσοτέρων) εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Έτσι ο καθηγητής μας, για να εξηγήσει τα “γεγονότα” του 1922 προφανώς είναι της σχολής του “συνωστισμού του κόσμου στο λιμάνι της Σμύρνης…”, όπως ήθελε η κα. Ρεπούση, της οποίας το έργο υποστήριξε.

    Αλλά και η προ της βουλευτικής επιτροπής περιφρονιτική απόρριψη των στοιχείων που παραθέσε ο υποφαινόμενος ως “ψέμματα” προσδίδει περιφρόνιση όχι μόνο προς τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του Ελληνικού λαού μέλη της επιτροπής, τους δεκάδες που άκουσαν κατ’ ιδίαν τα σχόλια του κου. Βερέμη κατά την παρουσίαση της 18ης Ιουνίου 2007, και τελικά προς την αλήθεια.

    Και τίθεται το ερώτημα: Ποία είναι η αξιοπιστία αυτού του κυρίου Βερέμη, ο οποίος μάλιστα ηγείται ενός σώματος για το οποίο η Κυβέρνηση πασχίζει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού ώστε να μπορεί να περάσει μεταρρυθμίσεις στον ευαίσθητο αλλά και καθοριστικό κλάδο της παιδείας;

    Σχόλιο από Βαρέμης | 27/07/2008

  47. The Armenian, Assyrian, Greek, Kurdish and Greek Cypriot Genocides and the Politics of Denialism :
    Armenian Solidarity with the Victims of all Genocides

    Nor Serount Cultural Association

    and the

    Centre of Halabja against the Anfalisation and Genocide of Kurdish People

    invite you to

    A Discussion of the central themes and findings of Desmond Fernandes’ new book

    ‘The Armenian, Assyrian, Greek, Kurdish and Greek Cypriot Genocides and the Politics of Denialism’.

    [Apec Press, Stockholm – 978-91-86139-01-8]

    Featured speakers include:

    Desmond Fernandes

    Khatchatur Pilikian [Author of Refuting Terrorism – Seven Epistles From Diaspora, The Spectre of Genocide as Collateral Damage is Haunting the World and UNESCO Laureates: Nazim Hikmet & Aram Khatchaturian – Garod Books of the Gomidas Institute].

    Nick Kounoupias [Co-Ordinator of the Lobby for Cyprus]

    Kasim Agpak

    Sponsor: David Drew, MP.

    Venue: The Grand Committee Room, The House of Commons, Westminster.

    Monday 21st July 2008.

    Time: 6-7pm.

    Free Entry.

    Reviews

    «Desmond Fernandes examines important and often ignored questions of genocide where clear evidence exists but is still denied. The difficulty in acknowledging genocide, not only in Turkey, but internationally, is also surveyed and the conclusion leaves one in no doubt that the international community continues to assist and support the Turkish government’s campaign of denial. In contrast to the international order, Desmond uses the ‘G-word’ as a person who has read the history, and does not choose to avoid it like a politician, afraid of controversies» – Gurgîn Bakircioglu, Editor of Beyan.net and Vice-Chair of the Kurdish Student and Academic Association (KSAF).

    «Turkey is a lynch pin in the politics of the Middle East, Europe and the United States. The country’s history of hyperactivity in terms of nationalism and secularism is clearly revealed in this scholarly study. The research documents genocidal actions towards religious, cultural and linguistic groups since the end of the Ottoman Empire. Woven through Desmond Fernandes’ narrative is the contradiction inherent in the democratic governance of the present state and the level of extreme violence that can still be inflicted on ordinary Turkish people. Not only experts in Turkish affairs, but also activists will find in this volume invaluable information to enrich their understanding of Turkey’s role in the so-called ‘global war on terror'» – Julia Kathleen Davidson, Scotland Against Criminalising Communities.

    «This book shows, with the help of massive evidence and without any possible doubt, that the Turkish state (and its forerunner, the Ottoman Empire) has been committing genocide against the groups mentioned in the title of the book, at least since 1894, and continues to commit genocide even today, in 2008, within the meaning of each of the five types of genocidal act, today most brutally against the Kurds. Turkey is even today guilty of crimes against humanity … This is a reference book that cannot be surpassed easily (if at all). The book is filled with minute detail in its documentation and presentation and has an incredible number of up-to-date references. The comparative aspect, documenting and comparing several genocides, historically and today, is novel …

    «An important part of the book gives an invaluable resource to concerned politicians, lawyers, conflict resolution analysts, peace campaigners, parliamentarians and academics, regardless of their ethnic background. This is a compact presentation of key positional statements and perspectives on the genocide by the leading Kurdish parties, and several key Turkish ones. These quotes, some quite difficult to get hold of, have hardly ever been mentioned or used in mainstream US-UK genocide debates [in English]. For these representative Kurdish groups genocide is a key issue that they have explicitly been raising for years …

    «Issues around the continuing broken promises in relation to all human rights, be these civil and political or economic, social and cultural (e.g. the right to self-determination, a fair trial or the freedom of speech and association) and an analysis of the fact that other (mostly big western) countries have not only allowed the crimes against humanity but have also very often been and are today complicit in the genocides fill much of the book, again, with massive documentation …

    «The painstakingly detailed, objective and accurate description in itself forms ‘only’ a background for other path-breaking aspects of this book. One reason for writing a book like this has been voiced by Halil Berktay, co-ordinator of the History Department at Sabanci University, Turkey. He is quoted by Desmond Fernandes as writing: ‘The question of what happened in 1915-1916 is not a mystery, it’s not like we know just 5 percent, so the question is not finding more evidence. The question is liberating scholarship from the nationalist taboos’ (emphasis added). ‘There may be differing interpretations of genocide – how and why the Armenian Genocide happened. To deny its factual and moral reality as genocide is not to engage in scholarship but in propaganda and efforts to absolve the perpetrator, blame the victims, and erase the ethical meaning of this history’…

    «Turkey’s denial of documented facts, the Turkish government’s threats towards and imprisonment of people who have raised the issue of the genocides, and the trouble Turkey is going into in order to prevent the issues around genocide from getting to high-level courts is as well known as it is difficult for outsiders to understand. This denial has to be analysed from a multidisciplinary point of view, and this is what Desmond Fernandes has also set out to do …

    «This book represents the cutting edge. Not only because of its amazing research and documentation, the sharp analyses, the absolute intellectual honesty. It is a necessary book. It is horrifying to read, and makes one feel ashamed and guilty of belonging to the same human race as those who have been and ARE today committing the atrocities described in the book. But this is also cutting edge in Del Valle’s terms because it is a risky undertaking to publish this book … Perpetrators are more often shooting the messenger than listening to the message. The least you as a reader can do is to start screaming, and to finally demand international action to stop these crimes against humanity» – Dr. Tove Skutnabb-Kangas, University of Roskilde, Department of Languages and Culture, Denmark, and Abo Akademi University, Department of Education, Vasa, Finland [author of Linguistic Genocide in Education – or Worldwide Diversity and Human Rights? Lawrence Erlbaum Associates, Mahwah, NJ & London, UK] – Excerpted from the Foreword to the book

    Desmond Fernandes is a policy analyst and former Senior Lecturer in Human Geography and Genocide Studies at De Montfort University. He has published widely in a number of journals and is author of The Kurdish and Armenian Genocides: From Censorship and Denial to Recognition? (2007, Apec, Stockholm) and co-author of Genozid an den Kurden in der Türkei? – Verfolgung, Krieg und Zerstörung der ethnischen Identität (2001, Medico International, Frankfurt). His most recent co-authored article appears in the current issue of Genocide Studies and Prevention, the journal of the International Association of Genocide Scholars.

    For further details, please contact Eilian Williams on: 07718982732 and/or 07876561398, or alternatively: eilian@nant.wanadoo.co.uk. The book can shortly be purchased securely online at http://www.techybits.net/desfernandes

    http://www.kurdmedia.com/article.aspx?id=14916

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 28/07/2008

  48. Η παγκόσμια οργάνωση του ποντιακού ελληνισμού

    Του Βλαση Αγτζιδη*

    Mια σημαντική διεθνής συνάντηση έλαβε χώρα στην Αθήνα την περίοδο 4-6 Ιουλίου. Δύο χρόνια ύστερα από το 6ο παγκόσμιο συνέδριο του ποντιακού ελληνισμού, οι εκπρόσωποι των ελληνικών ομοσπονδιών, που δραστηριοποιούνται ή εκφράζουν τους Ελληνες που ζουν ή κατάγονται από διάφορες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, πραγματοποίησαν το έκτακτο παγκόσμιο συνέδριό τους και εξέλεξαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων.

    Δημιουργήθηκε έτσι ένα διεθνές όργανο που θυμίζει αρκετά τα αντίστοιχα εβραϊκά ή αρμενικά. Αυτό που διαφοροποιεί τον ποντιακό ελληνισμό από τους υπόλοιπους εθνικοτοπικούς χώρους, είναι το γεγονός ότι εδώ και μια εικοσιπενταετία περίπου, θέτει συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα (αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων στον μικρασιατικό Πόντο), αντιμετωπίζει τις συνέπειες μεγάλων διεθνών κρίσεων (κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης) και καλείται να υποβοηθήσει τις εθνικές προσπάθειες για την αποκατάσταση των νέων ομογενών προσφύγων από τις περιοχές των μετασοβιετικών κρίσεων (πρόβλημα «παλιννοστούντων»). Ξεπερνά έτσι αναγκαστικά τα λαογραφικά όρια των παραδοσιακών εθνικοτοπικών εκφράσεων και μετατρέπεται σε παράγοντα πολιτικής παρέμβασης τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

    Με μια έννοια η πρόκληση είναι μεγάλη για τα ελλαδικά μας στερεότυπα. Κυρίως γιατί επαναφέρει προς συζήτηση στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας, τις οποίες οι κρατούντες μετά το ’22, προσπάθησαν αγωνιωδώς να υποβαθμίσουν και να εξοβελίσουν από την ιστορική μνήμη. Κατ’ αρχάς επαναφέρουν ξανά τη συζήτηση για τον τρόπο που η ελλαδική πλευρά διαχειρίστηκε τη μεγάλη πρόσκληση της οθωμανικής κατάρρευσης. Να σημειώσουμε ότι την εποχή εκείνη, οι Τούρκοι εθνικιστές –γνωστοί ως Νεότουρκοι– είχαν αποφασίσει να μετατρέψουν την πολυεθνική θρησκευτική αυτοκρατορία σε τουρκικό έθνος – κράτος με την εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων. Με μια διαδικασία που δομικά και ιδεολογικά, προοιωνίζεται τις ναζιστικές πρακτικές και το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, οι Νεότουρκοι στην αρχή και οι Κεμαλικοί στη συνέχεια θα πραγματοποιήσουν ένα χριστιανικό Ολοκαύτωμα, στοχεύοντας τους Αρμένιους, τους Ελληνες της Ανατολής, τους Ασσυροχαλδαίους, τους Αραμαίους.

    Το ποντιακό κίνημα για την αναγνώριση της γενοκτονίας που εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, υπήρξε ένα ώριμο γέννημα της κοινωνίας των πολιτών. Και παρ’ όλες τις πολιτικές κατακτήσεις, οι ελλαδικές καθηλώσεις παρέμεναν ισχυρές. Τόσο στον χώρο της διπλωματίας, όσο και στον χώρο της ιστοριογραφίας. Η βαθύτατη εσωστρέφεια και ο συντηρητισμός που χαρακτήριζε αυτούς τους χώρους, τους οδήγησε βαθμιαία στο να φλερτάρουν με αναθεωρητικές απόψεις, τις οποίες πολύ έξυπνα το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών άρχισε να διοχετεύει στην Ελλάδα.

    Η στάση του βαθέος τουρκικού κράτους υπήρξε εξαρχής σφόδρα αντίθετη με αυτές τις προσπάθειες των προσφύγων. Κατανοώντας τη δυναμική που έχει ένα κίνημα καταγγελίας των μεγάλων εθνικών εκκαθαρίσεων κατά των χριστιανικών πληθυσμών, που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και οι κεμαλικοί κατά τις διαδικασίες συγκρότησης του τουρκικού έθνους – κράτους, άρχισαν να συγκροτούν την ιδεολογική τους αντεπίθεση. Κατ’ αρχάς επεξεργάστηκαν ένα ιδεολογικό μοντέλο με βάση το οποίο τα γεγονότα των αρχών του αιώνα στον Πόντο οφείλονταν στη δράση των ανταρτικών ελληνικών ομάδων. Θέτοντας το ερώτημα «Ποιοι διέπραξαν γενοκτονία (στον Πόντο), οι Ελληνες ή οι Τούρκοι» απαντούν επισήμως: «Οι Ελληνες φυσικά».

    Ειδικά, ύστερα από τις εκδηλώσεις του φετινού Μαΐου παρατηρήθηκε μια σκλήρυνση της τουρκικής πλευράς. «Οι εορτασμοί για την “Ημέρα της δήθεν Γενοκτονίας των Ποντίων” δεν συνάδουν με το πνεύμα του διαλόγου και συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών», αναφέρεται στην ανακοίνωση του τουρκικού υπ. Εξωτερικών Αυτό που ενοχλεί ιδιαιτέρως είναι η κριτική που ασκείται προς τον Μουσταφά Κεμάλ: «Καταδικάζουμε τις εν λόγω δραστηριότητες, που έχουν στόχο τη χώρα μας και τον ιδρυτή της Δημοκρατίας μας, Ατατούρκ». Και ασκείται και άμεση πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση να απέχει εφεξής από σχετικές εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης γιατί «διαβρώνουν τη διμερή συνεργασία».

    Η τουρκική εθνικιστική πλευρά προσπαθεί με έντονη πίεση και σε πολλά επίπεδα, να διαχύσει τις αναθεωρητικές της απόψεις και να «φινλανδοποιήσει» την Ελλάδα, όσον αφορά τη διεκδίκηση της ιστορικής μνήμης. Γιατί όμως γίνεται αυτό; Γιατί πρωτίστως το κίνημα καταγγελίας έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις. Από τη Μόσχα μέχρι τη Μελβούρνη και από το Βερολίνο μέχρι τη Βοστώνη, χιλιάδες πολίτες διεκδίκησαν το αυτονόητο. Και αυτό το κίνημα καταγγελίας του Χριστιανικού Ολοκαυτώματος, που ήδη συνεργάζεται με το αρμενικό και ήδη έχει γίνει αποδεκτό από το εβραϊκό, υπονομεύει το προφίλ μιας χώρας που θέλει, καλώς ή κακώς, να ενταχθεί πλήρως στις διεθνείς δομές που έχουν πυρήνα τα χριστιανικά κράτη.

    Με την παγκόσμια οργάνωση του ποντιακού ελληνισμού δημιουργείται ένα νέο διεθνές όργανο σ’ ένα κόσμο που συνεχώς παγκοσμιοποιείται. Δηλαδή σ’ ένα κόσμο όπου το παραδοσιακό έθνος – κράτος υποχωρεί προς όφελος νέων οικουμενικών δομών. Στις νέες αυτές συνθήκες οι διασπορές, όπως και τα διεθνή δίκτυα, αποτελούν σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα για τους πληθυσμούς που τα διαθέτουν. Δεν είναι ακόμα σίγουρο ότι η Ελλάδα μπορεί να αποβάλλει την εσωστρέφειά της και να αποδεχθεί νέες ερμηνείες που ξεπερνούν τις παραδεδεγμένες ιδεολογικές της κατασκευές. Αυτό το στοίχημα θα κριθεί σε πολλά επίπεδα την επόμενη περίοδο και μάλλον η κατεύθυνση θα είναι μονόδρομος. Και βέβαια τα ζητήματα που θέτουν οι προσφυγικές και ομογενειακές οργανώσεις δεν περιορίζονται στο αίτημα για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας, αλλά επεκτείνονται στις προσπάθειες στήριξης των ελληνικών μετασοβιετικών κοινοτήτων, της αποκατάστασης των «παλιννοστούντων» και στη δημιουργία νέων παγκόσμιων δικτύων.

    * Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο.

    ————————–
    εφημερ. «Καθημερινή», 06-08-08

    00000000000000000000000000000000000000000000000

    …για τους 6.000 Έλληνες , Ορθόδοξους Χριστιανούς της Μπάφρας του Πόντου αναγράφονται τα εξής σημαντικά : ” Αι εξ ( 6) χιλιάδες των Ελλήνων κατοίκων της Μπάφρας , αποκλεισθέντες εντός των εκκλησιών του Σλαμαλίκ, του Σουλού Δερέ, της Παναγίας και του Γκιοκτσέ Σου παρεδόθησαν εις το πυρ, και εντός αυτών εκάησαν ΟΛΟΙ, γέροντες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ουδείς εσώθη ( Α.Υ.Ε , Κ.Υ, Β/59, αρ. πρωτ. 562, Θεσσαλονίκη, ( 13.06.1923) , Δζεμάλ Νουχζέτ, Η Τουρκία μετά την ανακωχήν, τραγωδία Μ. Κεμάλ )

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/08/2008

  49. The trailer below is worthy of viewing.

    Be sure to watch the ‘Voices’ trailer also.
    http://www.aramaifilms.com/peter/voices_trailer_web.mov

    ———————————————————————————–

    From Apo Torosyan and Aramai Films, Inc.

    Artist and filmmaker Apo Torosyan, a second-generation survivor of the Armenian Genocide, completed (in May 2008) a new 56-minute documentary “The Morgenthau Story.”

    The film will have its world premiere at the Cultural Center of Constantinopolitans, Ampelokipoi, Athens, Greece on September 27, 2008. For more information contact: New Cycle of Constantinopolitans, tel. 30-210-6464270. Email: neokonpoliton@yahoo.gr.

    This film is about Ambassador Henry Morgenthau Sr.’s commitment to helping humanity. From 1913 to 1916, he served as U.S. Ambassador in Constantinople (today Istanbul in Turkey).

    During the Armenian and Greek Genocide, which started in April 1915, he appealed to the Turkish Ottoman leaders to stop the killings, without success. In 1923, during the aftermath of the Armenian , the Greek and the Assyrian Genocide, Morgenthau Sr. saved thousands of survivors by successfully leading the Refugee Relief Committee in Greece.

    View the documentary flyer:
    http://www.aramaifilms.com/press/morgenthau_flyer.html

    View more information on “The Morgenthau Story:”
    http://www.aramaifilms.com/morg.html

    View the trailer:
    http://www.aramaifilms.com/peter/morgenthau_story_trailer.mov

    Read an article about “The Morgenthau Story” in the Hairenik newspaper.
    http://www.hairenik.com/armenianweekly/cty06280801.htm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/08/2008

  50. New York Life Launches Voluntary Program to Reach out to Heirs of Greek Policies from 1914
    NEW YORK–(BUSINESS WIRE)–New York Life Insurance Company announced an outreach program to locate and compensate heirs of approximately 1,000 life insurance policies issued to Greeks in the Ottoman Empire prior to 1915. As part of the Greek Life Insurance Policy Program, New York Life will publish notices in national and international newspapers about the claims review process so that heirs can submit claims relating to these policies. The company said it will also contribute $1 million to the Greek Orthodox Archdiocese of America, since descendants of many of those displaced from their ancestral homelands are now members of the Archdiocese. The total value of the voluntary program is $12-15 million, including administrative and other costs.

    “In the course of research associated with another historical matter regarding policies sold to Armenians who perished after 1914, the company became aware that Greek policyowners were evidently victims of the same violence in the Ottoman Empire. With the Armenian policy matter now successfully completed, involving benefits paid to heirs of 2,300 Armenian policyholders, New York Life conducted additional archival research and verified that there are Greek policies that may remain unpaid from 1915. We will offer heirs to the Greek policies the same benefits as those provided to persons claiming under the Armenian policies,” said William Werfelman, a spokesman for New York Life. “As with the Armenian policies, records confirm that the company succeeded in paying benefits in nearly half of the Greek policies. New York Life paid those benefits to heirs in the months and years immediately following the violence of 1915. However, New York Life received no claims and thus paid no benefits or cash value on 1,000 other Greek policies. Our company’s value system is rooted in humanity and integrity, and our willingness today to resolve these policies from 1915 shows that we still adhere to these values today.”

    The voluntary program uses the same criteria used to resolve the Armenian policy matter, including a multiplier of ten times the original face amount for those who can demonstrate that they are the rightful heirs to the policy proceeds. The public notices will commence in September. Descendants of persons insured under any of the Greek Policies may submit claims for benefits for a six month period ending on February 28, 2009. Individuals who want to learn more can do so by visiting the program’s website at http://www.greekinsuranceclaims.com or by calling toll-free 1-800-922-2973. In Greece the toll-free number is 00 800 33 311144.

    In addition to providing benefits to heirs of its Greek insureds, New York Life will contribute $1 million to the Greek Orthodox Archdiocese of America. With these funds the Archdiocese plans to establish an endowed chair for the study of Hellenism in Pontus and Asia Minor at its Holy Cross Theological Seminary in Brookline, MA. New York Life expressed gratitude to Archbishop Demetrios, the leader of the Greek Orthodox Church in America, for his personal involvement in assisting with various aspects of the voluntary program.

    Archbishop Demetrios, said, “The events in the Ottoman Empire and after led to the loss of countless lives and the expulsion of 1,500,000 Greeks from their ancestral homelands. New York Life is one of those rarest of companies today, a company of responsible action that believes in setting the record right, even if it means reaching back to the beginning of the Twentieth Century. The Greek Orthodox community gratefully applauds New York Life for establishing the Greek Life Insurance Policy Program and its very generous contribution of $1 million, which will be used to enlighten people about the long and rich history and culture of Hellenism in Pontus and Asia Minor.”

    The company said it worked with attorney Vartkes Yeghiayan, one of the attorneys involved in the Armenian insurance settlement, to develop the voluntary program relating to Greek policies.

    New York Life Insurance Company has been headquartered in New York City since its founding in 1845. The company began selling policies in the Ottoman Empire in 1882 and withdrew from the region during World War I.

    http://www.businesswire.com/portal/site/google/?ndmViewId=news_view&newsId=20080904005251&newsLang=en

    ——————————————————————————–

    Σχόλιο από Pontos World | 05/09/2008

  51. […] να “δουν” στην πολιτική του Βενιζέλου το ότι είχε τον Πόντο αλλά και την Βόρειο Ήπειρο ως το τίμημα της […]

    Πίνγκμπακ από -Η γενοκτονία στη Μικρά Ασία και το δικό μας χρέος « Πόντος και Αριστερά | 12/09/2008

  52. Δείτε:

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  53. Η συμβολή της Γενοκτονίας των Ποντίων στο μέλλον του Ελληνισμού (*) Νίκος Λυγερός Θα ήθελα να μιλήσω για τη συμβολή της γενοκτονίας των Ποντίων στο μέλλον του Ελληνισμού. Θα συμφωνήσω με μερικά που έχουν ακουστεί. Θα διαφωνήσω με μερικά που είναι ουσιαστικά όσον αφορά στα θέματα της στρατηγικής και της ανάδειξης. Χάρηκα πάρα πολύ από το ύφος του Προέδρου όσον αφορά στις διεκδικήσεις και για το θέμα των προσφυγών. Έχουμε μια τάση να διαχωρίζουμε τις γενοκτονίες. Δεν χρησιμοποιούμε τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιούν οι ίδιοι δήμιοι, οι οποίοι μαθαίνουν από τις προηγούμενες γενοκτονίες, για να κάνουν ένα καλύτερο έργο στην επόμενη. Εμείς, ως θύματα ή ως δίκαιοι, έχουμε την τάση να τις διαχωρίζουμε. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όταν μιλάμε για τη γενοκτονία των Αρμενίων, μιλάμε για το 1915. Όταν μιλάμε για τη γενοκτονία των Ποντίων, μιλάμε για το 1918. Στην πραγματικότητα, η γενοκτονία των Αρμενίων αρχίζει από το 1896 και τελειώνει το 1923. Σας υπενθυμίζω ότι στη Συνθήκη Σεβρών οι Αρμένιοι υπάρχουν. Στη Συνθήκη της Λωζάννης οι Αρμένιοι δεν υπάρχουν πια. Αυτό είναι ξεκάθαρο, τουλάχιστον στα κείμενα. Οι αναγνωρίσεις, σε διεθνές επίπεδο, για τη γενοκτονία των Ποντίων είναι ουσιαστικά από δύο κράτη, από την Ελλάδα και την Κύπρο. Υπάρχουν και Πολιτείες από τις Η.Π.Α. αλλά αυτό δεν αποτελεί κράτος. Οι αναγνωρίσεις όσον αφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων είναι πάνω από 40. Αρχικά, έχουμε μια τάση να μη χρησιμοποιούμε το παράδειγμα των Αρμενίων. Είναι κάτι που είναι γενικό, που μας ενοχλεί. Συνήθως, οι Αρμένιοι θεωρούν ότι οι Εβραίοι ήταν πρόβατα, άρα θυσιάστηκαν. Οι Πόντιοι θεωρούν ότι οι Αρμένιοι ήταν πρόβατα, άρα θυσιάστηκαν. Οι Μικρασιάτες θεωρούν ότι οι Πόντιοι ήταν πρόβατα και θυσιάστηκαν. Κι οι Έλληνες θεωρούν ότι οι Μικρασιάτες ήταν πρόβατα και θυσιάστηκαν. Σ’ όλες αυτές τις θυσίες ασχολούμαστε πολύ με τα πρόβατα και πολύ λίγο με το λύκο. Θα ήταν προτιμότερο να κοιτάξουμε μια γενοκτονία, όπως έχει αναλυθεί από τις 8 φάσεις του Stanton και να δούμε ότι δεν είναι ένα φαινόμενο τοπικό αλλά είναι ολικό και χρησιμοποιεί πολλά από το υπόβαθρο το πληθυσμιακό και το γεωπολιτικό. Κατά συνέπεια, έχουμε μια τάση εκ των υστέρων, εφόσον καθυστέρησε το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, να λέμε ότι μάλλον θα ήταν καλό τελικά να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Νομίζω ότι είναι ένας ευφημισμός. Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, διότι η γενοκτονία των Αρμενίων και η γενοκτονία των Ποντίων είναι η ίδια. Η μία συγχωνεύεται μέσα στην άλλη. Κατά συνέπεια, θα ήταν καλύτερα αντί να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι το ανάλογο, να χρησιμοποιήσουμε αυτά που έχουν γίνει ήδη, έτσι ώστε να μετατρέψουμε τη γενοκτονία των Ποντίων σε γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων. Θα μου πείτε ότι είναι μια μικρή λεπτομέρεια. Η διαφορά μεταξύ των δύο λεπτομερειών είναι ότι κανονικά ένας συμβατικός αγώνας όσον αφορά στην αναγνώριση θα ήταν ότι εφόσον έχουμε δύο χώρες, θα προσπαθήσουμε να έχουμε μία τρίτη. Θα δώσω και ιδέες αν θέλετε για το ποια θα έπρεπε να ήταν η τρίτη και η τέταρτη. Άρα, αν καταφέρουμε να ενσωματώσουμε τις δύο και να κάνουμε μια ενοποίηση των γενοκτονιών, θα πηγαίναμε κατευθείαν στις 40 χώρες που έχουν ήδη αναγνωρίσει. Διότι τα κράτη που έχουν ήδη αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, δεν την έχουν αναγνωρίσει επειδή ειδικά ήταν Αρμένιοι. Είναι επειδή ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε μία χρονική περίοδο. Η χρονική περίοδος και η τοποθεσία είναι η ίδια με τους Πόντιους. Αυτή η ενοποίηση πρέπει να γίνει. Αν προσέξετε τα επίσημα κείμενα της Ευρώπης, θα δείτε ότι δεν έχετε μια απλή αναφορά στη γενοκτονία των Ποντίων, που ούτως ή άλλως δεν χρησιμοποιούν τη λέξη γενοκτονία, αλλά είναι και οι Ασσυροχαλδαίοι μέσα και οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι χρησιμοποιώντας μια αναλογία. Αυτές οι τρεις γενοκτονίες είναι de facto ενοποιημένες ως θύματα. Απλώς, αυτό που θέλω να διευκρινίσω είναι ότι πολύ συχνά τα θύματα είναι ενωμένα, εφόσον έχουνε πεθάνει από τον κοινό δήμιό τους. Κι είναι δύσκολο για αυτούς που ακολουθούν ότι εφόσον υπάρχει αυτό το κοινό, πρέπει να υπάρχει κι ένας κοινός αγώνας κι όχι ένας αγώνας που είναι σ’ ένα πλαίσιο ανταγωνισμού. Θα ήταν καλό οπουδήποτε γίνεται μια επέτειος για τη γενοκτονία των Ποντίων, να υπάρχουν πάντα εκπρόσωποι των Αρμενίων, οι οποίοι όχι να χαιρετούν στο τέλος, να χαιρετούν στην αρχή. Γιατί στα θέματα των γενοκτονιών, οι αγώνες των θυμάτων είναι που αποτελούν τα παραδείγματα και όχι τι συμβαίνει εσωτερικά. Γι’ αυτό το χάρηκα πολύ και με τον επίτιμο Πρόεδρο, ο οποίος φαίνεται de facto ότι έχει ασχοληθεί και με αυτή την άποψη, ότι δεν μπορούμε απλώς να κοιτάζουμε μεμονωμένα τη γενοκτονία των Ποντίων και κάπου-κάπου να θυμόμαστε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα. Πρέπει να τους βοηθάμε για να μας βοηθούν. Αυτό το πράγμα δεν έχει γίνει ακόμα, διότι και η Ελλάδα, ως κρατικός φορέας, αργεί πάρα πολύ. Γιατί η γενοκτονία των Αρμενίων είναι πιο πολύ προωθημένη; Είναι πολύ απλό: δεν υπήρχε Αρμενία. Οι δικοί μας οι Πόντιοι βρήκαν ένα κράτος, την Ελλάδα. Άρα, πολλοί από αυτούς περίμεναν κάτι από την Ελλάδα. Οι Αρμένιοι δεν είχαν κράτος. Ακόμα και η Συνθήκη Καρς είναι μια υπογραφή της Σοβιετικής Ένωσης με την Τουρκία, όπου μέσα είναι η Αρμενία η οποία αναγκάζεται να υπογράψει ένα κείμενο που δεν υπογράφει και που δεν μπορεί να αντικρούσει, εφόσον το κείμενο λέει ότι πρέπει να γίνεται μόνο από δύο μέρη κι όχι τρίτο μέρος να παρεμβάλλεται. Όπως δεν είχαν κράτος, δεν περίμεναν τίποτα από το κράτος. Άρα, όλη η μεγάλη δουλειά για τη γενοκτονία των Αρμενίων έγινε από τη διασπορά. Εμείς αργήσαμε περισσότερο γιατί περιμέναμε κάτι από το κράτος. Για όσους ασχολούνται με τις γενοκτονίες, θα πρέπει να ξέρετε ότι κάθε φορά είναι οι διασπορές που πάνε πιο γρήγορα από τα κράτη, διότι τα κράτη πρέπει να αντιμετωπίσουν και γεωπολιτικά προβλήματα και πιέσεις, τις οποίες δεν έχουν οι διασπορές. Κι όπως το είπε πολύ σωστά ο Πρόεδρος, σε μερικές χώρες τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από τα lobbies και τα groupes de pression. Ενώ στα κράτη το πολιτικό πλαίσιο είναι πιο ισχυρό. Κατά συνέπεια, θα έλεγα ότι η συμβολή είναι μέσα στο πλαίσιο της ενότητας. Ξέρετε πολύ καλά, αυτό ισχύει και για τους Εβραίους και για τους Αρμένιους και για τους Έλληνες. Όταν είμαστε ένας, είμαστε μοναδικοί. Όταν είμαστε δύο, έχουμε πρόβλημα. Όταν είμαστε πάνω από τρεις, έχουμε συνήθως εμφύλιο. Έχουμε όμως μία τύχη. Είναι ότι οι γείτονές μας μας «βοηθούν» να βρούμε την ένωσή μας. Και θα έλεγα ότι θα ήταν καλό να χρησιμοποιήσουμε αυτή την «τεχνητή βοήθεια», για να μας ενώσουν ως θύματα και να προχωρήσουμε και να θυμηθούμε ότι κανένας δεν γεννιέται θύμα. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν γεννιέται μαχητής, κανείς δεν γεννιέται ήρωας. Όλοι γινόμαστε και θύματα και μαχητές και ήρωες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να ζητήσουμε από οποιονδήποτε άνθρωπο να είναι μαχητής, όπως δεν μπορούμε να ζητήσουμε από οποιονδήποτε μαχητή να γίνει ήρωας. Σημασία έχει να το κάνουν μερικοί. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα παραδείγματα με τις προσφυγές και στο Ε.Δ.Α.Δ., όσον αφορά στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη, και με τις ασφαλιστικές εταιρείες, όπως σας έδωσαν παραδείγματα χειροπιαστά τώρα πλέον, που δεν είναι πια θεωρητικά από ανθρώπους που είναι ειδικοί για θέματα γενοκτονίας, συμβάλλουν στον ίδιο αγώνα. Το θέμα όμως της αναγνώρισης πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι ο πυρήνας της γενοκτονίας, αλλά δεν είναι η τελική φάση. Η αναγνώριση είναι απλώς το πρώτο βήμα σε μια διαδικασία διόρθωσης. Υπάρχει και το πλαίσιο της ποινικοποίησης. Κατά συνέπεια, όχι μόνο πρέπει να κοιτάξουμε ποιες χώρες έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων για να τους πούμε ότι στην πραγματικότητα έχουν αναγνωρίσει ήδη και τη γενοκτονία των Ποντίων. Πρέπει να κοιτάξουμε και ποιες χώρες έχουν πάει και στο επόμενο στάδιο, στην ποινικοποίηση. Το Βέλγιο κι η Ελβετία βρίσκονται ήδη στην ποινικοποίηση. Δηλαδή, όταν κάποιος στο Βέλγιο ή στην Ελβετία βρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, έχει πρόστιμο και μπορεί να πάει και φυλακή. Αν κοιτάξετε τα στοιχεία που έχουμε για τη γενοκτονία των Ποντίων, είναι πολύ απλά, δεν έρχονται καθαρά από ελληνικούς φορείς. Έρχονται και από φορείς της κατασκοπείας και της διπλωματίας, έρχονται από φορείς της Αυστρίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας. Έχετε ήδη το γερμανόφωνο και το γαλλόφωνο στοιχείο, το οποίο δεν πρέπει να αποδείξετε σε κάποιον ότι εσείς γράψατε ένα κείμενο στα ελληνικά και αφορά μια γενοκτονία. Το μόνο που έχετε να τους δείξετε είναι ότι το κείμενο που έχουνε γράψει αυτοί, αφορά εμάς. Δεν έχετε να πείσετε τον Αυστριακό που έχει ήδη τα κείμενα στα αυστριακά και έχει κάνει ήδη παρατηρήσεις όσον αφορά στη γενοκτονία ότι αυτά ισχύουν. Δεν έχετε ανάγκη από πιστοποίηση. Δεν έχετε ανάγκη από αναγνώριση στοιχείων. Ενώ, όταν κοιτάζουμε αυτό το πράγμα γενικά, ή όπως το κάνουμε με τους Αμερικάνους για τη γενοκτονία όσον αφορά στις Πολιτείες, αναγκαστικά πρέπει να τους λέμε κάθε φορά ότι αυτά τα χαρτιά είναι σωστά, είναι επίσημα, είναι πιστοποιημένα και πρέπει να τα αναγνωρίσουν. Υπάρχουν άλλες χώρες που έχουν ένα υπόβαθρο που είναι πολύ πιο θετικό προς εμάς ως θύματα, ως δίκαιοι, που αφορά στη γενοκτονία των Ποντίων. Κατά συνέπεια, θα έπρεπε οι προσπάθειες να επικεντρωθούν σε αυτές τις χώρες, να χρησιμοποιήσουμε το υπόβαθρο όπου υπάρχει ήδη η αναγνώριση, αλλά να μην κάνουμε μία προσπάθεια που είναι του τύπου να κάνετε κάτι το ανάλογο για εμάς. Να εξηγήσουμε απλώς ότι είναι θέμα ερμηνείας και αυτό που έχει αναγνωριστεί, μία κοινή μεγάλη γενοκτονία των Αρμενίων, αφορά και στους Πόντιους. Ένα άλλο πρόβλημα που έχουμε εμείς είναι ότι το στοιχείο το Ποντιακό έχει μια τάση να είναι μαχητικό, αντιστασιακό, κάτι που θεωρούμε εμείς ως σωστό και καλό. Το πρόβλημα σε μία γενοκτονία είναι ότι οτιδήποτε λέμε για μαχητικότητα, δρα εναντίον μας. Το πλαίσιο της γενοκτονίας από τη Χάρτα του ΟΗΕ του 1948, δεν είναι σε πλαίσιο πολεμικό. Κάθε φορά που εμείς προωθούμε την εικόνα των Ποντίων που έχουν κάνει αντάρτικο, που έχουν αντισταθεί, που έχουν θυσιαστεί, όλο αυτό το πράγμα θα πρέπει να ξέρετε ότι δεν βοηθάει καθόλου τη γενοκτονία των Ποντίων. Βοηθάει την Τουρκία για να ισχυριστεί ότι στην καλύτερη περίπτωση η γενοκτονία των Ποντίων είναι ένα έγκλημα πολέμου και όχι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και εδώ βλέπετε τη διαφορά ανάμεσα στη γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, στη στρατηγική να χρησιμοποιούμε τα δεδομένα που έχουμε και όχι τα δεδομένα που θα θέλαμε να έχουμε. Η γενοκτονία των Ποντίων είναι σε ένα πλαίσιο, 353.000 θύματα. Αλλά όχι απλώς θύματα. Γιατί βλέπετε είναι όπως στο φόνο, λέμε «έγινε ένας φόνος», δεν λέμε «ο φόνος του τάδε». Ενώ στη φράση «ο φόνος του τάδε», το πιο σημαντικό είναι «ο τάδε». Δεν πέθαναν αυτά τα θύματα. Δολοφονήθηκαν. Η δολοφονία είναι ένα έγκλημα. Μόνο που όσο δεν υπάρχει τιμωρία, δεν υπάρχει και το έγκλημα. Αν βλέπουμε μόνο και μόνο το θέμα της αναγνώρισης ως τελικό στάδιο, ως ορίζοντα μιας διαδικασίας, δεν θα το φτάσουμε ποτέ. Η αναγνώριση είναι μόνο και μόνο το πρώτο στάδιο στη διαδικασία διόρθωσης. Δηλαδή, δεν είναι μόνο το θέμα της αναγνώρισης. Εφόσον αναγνώρισες, τι κάνεις για να αποδείξεις ότι αναγνώρισες; Εδώ προς το παρόν είμαστε σε μία φάση όπου έχουμε ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία. Κατά συνέπεια, όσον αφορά στο διεθνές δίκαιο είναι σαν να μην έγινε έγκλημα. Να σας δώσω ένα παράδειγμα από άλλο χώρο, πιο απλό. Όλοι ξέρετε στην Ελλάδα ότι η εισβολή της Κύπρου έγινε το 1974. Όλοι ξέρετε ότι υπάρχει κατοχή έως το 2008. Αν κοιτάζετε όμως το διεθνές δίκαιο, θα δείτε ότι στο διεθνές δίκαιο, το κράτος που κατηγορείται πρέπει να αναγνωρίζει την κατηγορία για να έχουμε δικαίωμα να το κατηγορούμε. Θέλω να πω ότι στο διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει εισβολή της Κύπρου το 1974 και μάλιστα δεν υπάρχει κατοχή της Κύπρου από το 1974 έως το 1986. Το παράξενο για εμάς τους Έλληνες είναι, μα πώς έχουμε κατοχή από το 1987 και μετά; Είναι πολύ απλό. Είναι επειδή η Τουρκία υπέγραψε ένα πρωτόκολλο στο Συμβούλιο της Ευρώπης που αναγνωρίζει αυτό το πλαίσιο. Και γι’ αυτόν το λόγο, οι προσφυγές που έγιναν από τους Κύπριους, αρχίζουν μόνο μετά το 1987. Δεν μπορούν ν’ αρχίσουν πριν. Δεν αρκεί στα θύματα, ή στους απογόνους των θυμάτων να αναγνωρίσουν ένα πλαίσιο. Πρέπει να αναγνωριστεί από το διεθνές δίκαιο για να υπάρχει. Βέβαια, αν εσείς όλοι εδώ ήσασταν Κύπριοι και εγώ τολμούσα να σας πω ότι το 1974 δεν έγινε εισβολή θα είχατε ένα πρόβλημα και μάλλον θα είχα κι εγώ μετά. Το θέμα είναι ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Γι’ αυτό, όταν κάναμε πάνω από 1600 προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο κάθε Κύπριος που την έκανε, ξέρει ακριβώς ότι την έκανε για το διάστημα μετά το 1987. Δηλαδή η έλλειψη εισοδήματος αρχίζει από το 1987 και μετά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για να καταλάβουμε το τι γίνεται για τη γενοκτονία των Ποντίων. Θα σας δώσω ένα άλλο παράδειγμα. Ας πούμε ότι θέλω να σας μιλήσω για τη γενοκτονία των Ουκρανών. Η γενοκτονία των Ουκρανών έχει αναγνωριστεί από πάνω από 15 χώρες. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σε αυτή την αίθουσα υπάρχουν μερικοί από εσάς που δεν ξέρουν καν ότι υπήρξε η γενοκτονία των Ουκρανών. Όμως, αν σας πω ότι έχει αναγνωριστεί από 15 χώρες, έχετε ένα πρόβλημα στρατηγικής. Λέτε, πώς είναι δυνατόν αυτό να έχει γίνει, ενώ η γενοκτονία των Ποντίων έχει αναγνωριστεί μόνο από δύο; Επιπλέον, οι δύο είναι η Ελλάδα και η Κύπρος, που όπως καταλαβαίνετε άμα το κοιτάξετε αντίστροφα, είναι ότι δεν έχει αναγνωριστεί από κανέναν, διότι είναι αναγνωρισμένη μόνο από εμάς, αφού κι η Κύπρος είναι στο ίδιο πλαίσιο. Άρα, το θέμα είναι μήπως θα έπρεπε να κοιτάξουμε ποια μεθοδολογία ακολούθησε η διασπορά και η συνέχεια των θυμάτων της γενοκτονίας των Ουκρανών για να πετύχει 17 χώρες να την έχουν αναγνωρίσει; Όπως ακριβώς λέμε το ίδιο και για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Άρα τελικώς, οι γενοκτονίες δεν αναγνωρίζονται σε μία φάση. Πρώτα απ’ όλα γιατί πολύ συχνά δεν ξέρουμε πώς έχουν αρχίσει. Ούτε καν καταλαβαίνουμε πώς τελειώνουν. Ξέρουμε μόνο ότι υπάρχει ένα σημείο που είναι πιο έντονες. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και για την αναγνώριση. Η αναγνώριση είναι μια μεγάλη διαδικασία, στην οποία μπορούμε να συμβάλουμε μόνο τοπικά. Ο καθένας ως άνθρωπος. Ο καθένας, όταν κάνει κάτι για τη γενοκτονία, είναι ένα τίποτα. Αλλά αυτό το τίποτα, μαζί με τα άλλα τίποτα, είναι το παν. Σε αυτό το πλαίσιο, η γενοκτονία των Ποντίων που «επέτρεψε» σε ένα λαό να πάει πιο κοντά στο θάνατο, βοηθάει και τον ελληνισμό με τον εξής πολύ απλό τρόπο. Να θυμάστε για την Ελλάδα, δεν λέμε η Ελλάδα ζει. Λέμε η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Δεν είναι τυχαίο. Να ‘στε καλά. Σας ευχαριστώ πολύ. -Είπατε ότι για το θέμα των γενοκτονιών δεν πρέπει να αναφερόμαστε στο αντάρτικο. Θέλετε να μας πείτε ότι πρέπει να ξεχάσουμε τη μνήμη μας; Απλώς να διευκρινίσω το πλαίσιο. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει αντάρτικο. Το θέμα είναι πού το θέτετε. Δηλαδή είναι η κατάλληλη στιγμή ή όχι; Ξέρετε ότι στο διεθνές δίκαιο το πλαίσιο, όπως το είπε κι ο Πρόεδρός σας, το καθαρό πλαίσιο γενοκτονολογίας, αν θέλετε, λέει ότι η γενοκτονία δεν γίνεται σε περίοδο πολέμου. Και το μόνο που υποστηρίζετε συνεχώς είναι ότι είναι πολεμικό το πλαίσιο κι είναι αντάρτικο. Τότε δεν πρέπει να διεκδικήσουμε καθόλου τη γενοκτονία. Εδώ δεν λέω ότι δεν υπάρχει αλλά το θέμα είναι πότε το τοποθετούμε. Δηλαδή μπορώ εγώ να πω ότι είχαμε προβλήματα με την Περσία, αλλά είχαμε και τους Σπαρτιάτες. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι πέθαναν όλοι ή όχι; Αν κοιτάζαμε τη μάχη του Λεωνίδα, σε διεθνές πλαίσιο, δεν θα είχαμε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας αλλά θα ήταν έγκλημα πολέμου. Δεν θα μπορούσα εγώ, ως Σπαρτιάτης απόγονος, να διεκδικήσω για το Λεωνίδα ότι ήταν θύμα μιας γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγινε η μάχη, ότι δεν είναι αξιόλογο αυτό που έγινε. Απλώς είναι άλλο το πλαίσιο. Αυτό που θέλουμε εμείς για τη γενοκτονία των Ποντίων είναι ένα πλαίσιο καθορισμένο από τη Χάρτα του ΟΗΕ του 1948. Στην Ελλάδα πολλές φορές μπερδευόμαστε. Tα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ταυτίζονται με τη γενοκτονία. Η γενοκτονία, για να μιλήσουμε συγκεκριμένα, είναι ένας από τους τομείς των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Μερικές φορές εμείς διεκδικούμε τη γενοκτονία, για να αποδείξουμε ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ενώ το να αποδείξετε ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας είναι πιο εύκολο από το να αποδείξετε τη γενοκτονία, γιατί είναι πιο μεγάλο το πλαίσιο και πιο ευέλικτο. Άμα πάρετε ένα pogrom χωρίς να είναι γενοκτονία θα είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Διευκρινίζω κάποιες έννοιες που είναι απλές χωρίς να με απασχολεί που δεν έγινα κατανοητός. Όταν σας έλεγα ότι στο διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπως καταλαβαίνετε δεν έχω μια μετα-μοντέρνα αντίληψη του προβλήματος. Αντιθέτως, χρησιμοποιώ τα θεσμικά όργανα που έχω, για να λειτουργήσω και να χτυπήσω με προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1987 και μετά. Γι’ αυτό η πρώτη υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου ενεργοποιείται εκείνη την εποχή. Και επειδή η Τουρκία δεν είχε αναγνωρίσει ότι το είχε κάνει το 1974, για το λόγο αυτό οι υποθέσεις δεν ενεργοποιούνται από τότε. Έχει αποδεχτεί το 1987. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και στρατηγικής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε αντάρτικο των Ποντίων. Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να προωθηθεί η μαζική μετακίνηση των πληθυσμών που χρησιμοποιείται ως εργαλείο γενοκτονίας. Πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο μεγάλος αριθμός των θυμάτων. Σχετικά με αυτό που είπα προηγουμένως για τους Αρμένιους, αν οι Αρμένιοι έχουν καταφέρει να πουν ότι σε αυτή την πολυκατοικία σκοτώθηκαν όλα τα άτομα, μεταξύ των οποίων το 80% ήταν Αρμένιοι, το κράτος που έχει αποδεχτεί αυτό το γεγονός, έχει αποδεχτεί και το θάνατο του 100% των ατόμων. Έτσι, αν εμείς εμφανιστούμε και αποδείξουμε ότι σε αυτή την πολυκατοικία υπήρχαν 15% Πόντιοι, το ίδιο κράτος θα το αναγνωρίσει. Είναι απλώς θέματα τακτικής και στρατηγικής. Αλλά μην αμφιβάλλετε για το τι πιστεύω για το ιστορικό πλαίσιο. Απλώς η ιστορία είναι ένα πλαίσιο όπου γίνονται μάχες και μετά τις μάχες. -Από πού πρέπει να ξεκινήσει το θέμα της γενοκτονίας; Μόνο από τα συνέδρια; Νομίζω δεν θα το καταφέρουμε ποτέ. Θεωρώ ότι πρέπει να ξεκινήσει από την εκπαίδευση, και τη δημοτική, τη μέση και την πανεπιστημιακή. Αλλά την ευθύνη κυρίως την έχουν οι πανεπιστημιακοί. Μια και είμαστε στα πλαίσια της εκπαίδευσης, θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι που γίνεται πολύ συχνά. Μιλάτε για «ποντιακή γενοκτονία». Για μένα η έκφραση είναι λάθος και το λέω επίσημα. Ή θα λέτε η γενοκτονία των Ποντίων ή θα λέτε η τουρκική γενοκτονία, αλλά όχι η ποντιακή γενοκτονία. Γιατί αυτό το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίσαμε και στη Γαλλία με το αρμενικό. Δεν μπορούμε να λέμε η αρμενική γενοκτονία, είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Αυτό που κάνετε, χωρίς να το ξέρετε, είναι πολύ καλό για την Τουρκία. Υπάρχουν η ποντιακή γενοκτονία, η αρμενική γενοκτονία, η ασσυριακή γενοκτονία, αλλά δεν ακούμε ποτέ τη λέξη Τουρκία. Άρα είναι πολύ σημαντικό να καθορίζουμε στην έκφρασή μας ποιος είναι το θύμα και ποιος είναι ο θύτης. Όταν λέτε ότι δεν υπάρχει τίποτα, σας απαντώ ότι στο βιβλίο της Γ΄ Λυκείου υπάρχουν 47 σελίδες που αφορούν στη γενοκτονία των Ποντίων. Το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού δεν είχε απολύτως τίποτα και γι’ αυτό το ξαναστείλαμε από εκεί που ήρθε. Δεν λέμε ότι δεν θα το παλέψουμε, δεν λέμε ότι δεν θα ασχοληθούμε με εγχειρίδια. Γιατί μη νομίζετε ότι οι πανεπιστημιακοί έχουν χρόνο μόνο και μόνο να ασχολούνται με τα εγχειρίδια της Στ΄ Δημοτικού. Αλλά αν είναι αναγκαίο, το κάνουμε και αυτό. Σε οποιοδήποτε επίπεδο. Απλώς, να μην μπερδεύουμε τα εκπαιδευτικά, γιατί εμένα μου προτείνανε, όπως είχα ασχοληθεί με το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, να ασχοληθώ και με το βιβλίο των μαθηματικών. Επισήμανα ότι δεν είναι μόνο τυπογραφικά λάθη που εντοπίσαμε, είναι ιστορικά λάθη. Και δεν είναι μόνο ιστορικά, στην ουσία, είναι δόγματα. Το ιστορικό λάθος μπορεί να το κάνει και ένας ιστορικός. Όταν όμως ο άλλος το κάνει συνειδητά και είναι μια στρατηγική του τύπου «παιδομάζωμα», δεν μπορεί εμείς να μην αντισταθούμε, ακόμα και αν δεν είμαστε του τομέα, ακόμα και αν δεν ασχολούμαστε ειδικά με αυτό το θέμα. Άρα, δεν διαφωνώ. Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω μία ιδέα που έδωσε ο κύριος Σαρρής, όσον αφορά στην παιδεία. Στην τελική, κατά παράδοξο τρόπο θα βασιζόμαστε μόνο στα λεγόμενα «κατασταλτικά συστήματα», όπως λέχθηκε από τον κ. Σαρρή: το στρατό, την αστυνομία, τη δικαιοσύνη για να θυμόμαστε τι σημαίνει Ελλάδα. Γιατί το άλλο θα είναι εντελώς η γενοκτονία της μνήμης. Δηλαδή, πάλι καλά που θα έχουμε τον στρατιωτικό, που θα έχει κάτι να μας δείχνει για να λέμε ότι εδώ είμαστε στην Ελλάδα. Γιατί μερικές φορές στο πανεπιστήμιο, αναρωτιέστε σε ποια χώρα είστε. Και σε μερικά τμήματα, ούτε καν αναρωτιέστε σε ποια χώρα βρίσκεστε. Γιατί είστε σίγουρος ότι είσαστε σε πρεσβεία. Άρα, υπάρχουν αυτές οι προσπάθειες, υπάρχουν και στα σχολικά βιβλία, απλώς αυτό που γίνεται πολύ συχνά και πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί, είναι ότι η λέξη γενοκτονία δεν μπαίνει άμεσα μέσα στο βιβλίο. Ενώ το σημαντικό για μας είναι η λέξη. Η λέξη εφευρέθηκε από τον Raphaël Lemkin, νομικός, Πολωνός εβραϊκής καταγωγής. Πριν από αυτή τη λέξη είχαμε ένα πρόβλημα, το πρόβλημα της ασθένειας. Για να γιατρέψουμε κάποιον πρέπει να ξέρουμε τι αρρώστια έχει. Για να γιατρέψουμε τον ποντιακό ελληνισμό έπρεπε να μάθουμε ποια ασθένεια είχε. Η ασθένεια ήταν γενοκτονία, δεν ήταν απλώς μακελειό. Δεν ήταν απλώς μία σφαγή. Γιατί –προσέξτε– και εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες μπερδευόμαστε και λέμε η σφαγή των Ποντίων. Είναι λάθος! Γιατί αυτό το θέλουν και οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι αποδέχονται τη σφαγή των Ποντίων. Αλλά δεν αποδέχονται ότι είναι γενοκτονία. Αυτό που είναι ουσιαστικό για το διεθνές δίκαιο είναι η ορολογία «γενοκτονία», που επινοήθηκε για να μπορέσουμε να χαρακτηρίσουμε ένα γεγονός που ήταν ασύγκριτο σε σχέση με όλα τα προηγούμενα. Οι προσπάθειές μας γίνονται σε όλα τα πλαίσια και στο νομικό και στο πλαίσιο της παιδείας, αλλά πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της στρατηγικής. Γιατί υπάρχουν κάποιες στρατηγικές κινήσεις που φαινομενικά και μόνο αντικρούουν αυτά που γνωρίζουμε. Αλλά μόνο έτσι πετυχαίνουμε κάτι, που μετά το αναγνωρίζουμε. Γιατί –προσέξτε– μιλάμε για αναγνώριση, δεν μιλάμε για γνώση. Δεν λέμε «γνώριση», λέμε «αναγνώριση». Για να αναγνωρίσεις κάτι, πρέπει να γνωρίζεις. Την ώρα που γνωρίζεις, δεν αναγνωρίζεις ακόμη. Πρέπει να περάσουμε και από τα δύο επίπεδα. Είναι δύσκολο και μερικές φορές μπερδευόμαστε και μεταξύ μας. Αλλά αυτό δεν πειράζει, διότι όπως ξέρετε το χαοτικό σύστημα της Ελλάδας είναι αυτό που μας βοηθά να διατηρούμε μία ισορροπία. -Κύριε Λυγερέ, θα ήθελα να σας ρωτήσω, θεωρείτε ότι οι Εβραίοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου; Βεβαίως. Μα ούτως ή άλλως, αν προσέξατε, υπάρχουν και επιστημονικές ανακοινώσεις που όταν έγινε μια αλλαγή φάσης όσον αφορά στην εβραϊκή διασπορά στην Αμερική σε σχέση με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, σιγά-σιγά εμφανίστηκαν κείμενα όπου περιγράφονται γεγονότα που αφορούν Εβραίους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δηλαδή, αρχικά είχαμε την εντύπωση ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε χτυπήσει μόνο ένα συγκεκριμένο πληθυσμό. Σιγά-σιγά βλέπουμε ότι αφορά όλους τους χριστιανούς και τώρα βλέπουμε ότι υπάρχουν μελέτες που αφορούν και τον εβραϊκής καταγωγής πληθυσμό. Στην ουσία, ένα μη μουσουλμανικό πληθυσμό! Δηλαδή, η εκκαθάριση που έγινε αφορά οποιοδήποτε στοιχείο που δεν είναι μουσουλμανικό. Το ενδιαφέρον είναι όταν κοιτάξετε ακόμα κι αυτά που έγραψε ο Αλέξανδρος Καραθεοδωρή, όσον αφορά στο μουσουλμανικό δίκαιο. Διότι αυτός ήταν μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο και μπορούσε, ως νομικός που είχε σπουδάσει στη Γαλλία να διαβάσει ακόμα και μυστικά έγγραφα και να αναλύσει πώς βλέπει τους μη μουσουλμάνους, το μουσουλμανικό δίκαιο, όχι πια μόνο τους χριστιανούς. Σ’ αυτό το πλαίσιο υπάρχει μια ενοποίηση και το παράδειγμα που έδωσε ο Πρόεδρος αφορά το ίδιο. Αλλά για να απαντήσω και στην έμμεση ερώτηση, πρέπει πρώτα να κτίσουμε θεμέλια. Τα θεμέλια έχουν ένα πρόβλημα: δεν φαίνονται. Λέτε σε κάποιον: «Κάνε ένα κτίριο πέντε ορόφους». Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι η σκάλα! Λέτε: «Είναι ηλίθιος! Αφού του λέω να πάει από πάνω γιατί πάει από κάτω;» Πολλά πράγματα που έχουν γίνει στο δικό μας το θέμα ήταν καλύβες. Φαινόταν αμέσως ότι γίνεται κάτι και μόλις πήγαινε λίγο πιο πάνω σε διεθνές επίπεδο, είχαμε δυσκολίες. Οι Αρμένιοι αναγκάστηκαν να σκάψουν εξ αρχής, άρα τα θεμέλια ήταν πιο καλά και μπόρεσαν ν’ ανεβούν πιο ψηλά, πιο δυνατά. Εμείς τώρα αυτό επιχειρούμε. Να συμβαδίσουμε, να αλληλοβοηθηθούμε σ’ αυτή την προσπάθεια κι αυτό θα γίνει και μέσω του εβραϊκού συστήματος, που ξέρει ακριβώς τι είναι και η πρώτη φάση και η δεύτερη και η τρίτη. Δηλαδή, όλη η διαδικασία διόρθωσης. -Θα ήθελα από τον κύριο Λυγερό να μας αναλύσει και να δικαιολογήσει την έκφραση «οι Πόντιοι θεωρούσαν του Αρμένιους αμνούς… και ούτω καθ’ εξής». Τι εννοείτε μ’ αυτό; Εννοώ απλώς το ιστορικό πλαίσιο. Πολύ συχνά, όταν αναλύουμε τις οκτώ φάσεις του Stanton, όσον αφορά στη γενοκτονία, υπάρχει ένας διαχωρισμός θυμάτων. Ας πούμε ότι θέλω να σας σκοτώσω εδώ! Δεν θ’ αρχίσω να λέω θα σας σκοτώσω όλους, γιατί θα έχω ένα πρόβλημα τεχνικό: είμαι μόνος μου! Μπορώ, όμως, να βάλω τους μισούς να αλληλοβοηθούνται με τους άλλους μισούς και να καταπιέζουν τους άλλους. Και θ’ αρχίσω μόνο με το ένα τέταρτο. Θα λέω: «το πρώτο τέταρτο που είναι εδώ, δεν είναι άνθρωποι, είναι υπάνθρωποι! Αν τους σκοτώσετε δεν πειράζει, δεν έχετε τύψεις και μπορείτε να βοηθήσετε.» Και θα δείτε ότι σιγά-σιγά βοηθάμε όλοι, μην κάνοντας τίποτε! Προσέξτε, γιατί είναι κι αυτό που λέει ο Elie Wiesel, βραβείο Νόμπελ Ειρήνης: «Όταν είμαστε ουδέτεροι βοηθάμε πάντοτε το δήμιο και όχι το θύμα!» Η εκκαθάριση που έγινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έγινε από το κέντρο προς τα άκρα. Δηλαδή κάναμε πολύ χρόνο για να καταλάβουμε τι γινόταν. Δεν έγινε απ’ τα παράλια για να το ξέρουν όλοι. Άρα αυτή η εκκαθάριση εμφανίστηκε στο κέντρο και σιγά-σιγά έφτασε και στον Πόντο. Ο Πόντος, όπως θυμάστε, είναι ο λαός της θάλασσας για τους Αρμένιους, όπως οι Αρμένιοι είναι ο λαός των βουνών. Υπήρχε ένας διαχωρισμός γεωγραφικός και μια παράδοση. Στην ουσία, όταν τα μεγαλύτερα προβλήματα τα αντιμετωπίζουν οι Αρμένιοι, οι «δικοί μας» δεν ξέρουν ακριβώς τι γίνεται! Όταν το μαθαίνουν, είναι πια πολύ αργά και είναι τόσο μεγάλες οι διαστάσεις, που απλώς απορροφάται! Δηλαδή το μαθαίνουν, όταν όλη η κοινωνία έχει αποφασίσει ότι όντως οι Αρμένιοι είναι θύματα. Όταν το μαθαίνουν οι Πόντιοι, για τους ίδιους είναι πια αργά! Θα ήθελα να σας το πω αλλιώς. Ένας διανοούμενος Γερμανός έλεγε το εξής: «Όταν έπιασαν τους Εβραίους, εγώ δεν είπα τίποτε γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν έπιασαν τους κομουνιστές, εγώ δεν είπα τίποτε γιατί δεν ήμουν κομουνιστής. Όταν έπιασαν τους αντιστασιακούς, εγώ δεν είπα τίποτε γιατί δεν έκανα καμία αντίσταση. Όταν μ’ έπιασαν όμως, κάποιοι είπαν κάτι για μένα.» Σημασία έχει να λέτε κάτι κι ακόμα όταν δεν ξέρετε ότι μπορεί να σας αφορά, κατόπιν! Το επικοινωνιακό πρόβλημα που υπήρχε μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δυσκόλεψε πολύ την πληροφόρηση. Μη νομίζετε ότι η δυσκολία είναι φυσική, είναι νοητική. Όταν αναλύετε μερικά γεγονότα που αφορούν και άλλες γενοκτονίες, όπως για παράδειγμα τη γενοκτονία των Αρμενίων, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ΤΡΕΙΣ στρατιώτες, ΤΡΕΙΣ Τούρκοι συνόδευαν ΧΙΛΙΑ ΔΙΑΚΟΣΙΑ άτομα και τα πήγαιναν για να πεθάνουν και κανένας δεν έφερε καμία αντίσταση, καταλαβαίνετε τι πλύση εγκεφάλου είχαν υποστεί αυτοί οι άνθρωποι! Δηλαδή με τρία άτομα ακόμα κι αν είχαν πολυβόλα, άμα έπεφταν και οι χίλιοι διακόσιοι πάνω τους μαζικά, θα πέθαιναν μερικοί, αλλά θα γινόταν κάτι. Αυτό όμως δεν έγινε! Είχαν φτάσει σε μια φάση που είχαν αποδεχθεί οι ίδιοι ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Και το ίδιο κάναμε κι εμείς, όταν ήμασταν σ’ αυτή τη φάση, πριν γίνουμε εμείς οι ίδιοι θύματα εκ των πραγμάτων. Άρα είναι πολύ δύσκολο να μην μπείτε στο νοητικό δόγμα του δήμιου, ο οποίος σας εξασφαλίζει κάτι. Σας εξασφαλίζει ότι θα πεθάνετε ό,τι και να κάνετε! Όταν σας το λένε αυτό, έχετε την τάση να λέτε: «Τότε να μην κάνω τίποτε!». Στη στρατηγική, όμως, όταν το παίγνιο είναι χαμένο εξ αρχής, να το παίζετε, γιατί οποιαδήποτε λάθος κίνηση του άλλου είναι κέρδος για σας! -Πόντιος σύνεδρος εκ Γεωργίας: Εκτός από την γενοκτονία των Ποντίων, μιλήσατε και για τη γενοκτονία των Ουκρανών. Πιστεύετε ότι υπήρξε το φαινόμενο της γενοκτονίας των Ουκρανών; Κατά τη γνώμη μου το 1932-33 πέθαναν αρκετοί από πείνα. Και όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά και στη Ρωσία, στη Γεωργία και στο Καζακστάν. Δηλαδή κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μία αντιρωσική προσέγγιση υπέρ των Ουκρανών και ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα, δηλαδή ένα τέτοιο πρόβλημα δεν υπάρχει… Για να μην εκτεθείτε περισσότερο, θα ήταν καλύτερο να κοιτάζετε τις πηγές. Η γενοκτονία των Ουκρανών υπάρχει. Τα θύματα της γενοκτονίας των Ουκρανών υπάρχουν. Με τα επιχειρήματα που θέσατε να είστε πολύ προσεχτικός γιατί οι Τούρκοι κάνουν το ίδιο με το Ποντιακό. Είπατε: «Εγώ δεν νομίζω να υπάρχει, γιατί ξέρω ότι ο πρόεδρος είναι έτσι. Εγώ δεν νομίζω να υπάρχει, διότι υπάρχει το πολιτικό.» Είναι ακριβώς αυτό που λένε οι Τούρκοι για τη γενοκτονία των Ποντίων. Λένε ότι οι Έλληνες είναι αντανακλαστικά εναντίον τους, οι Κύπριοι το ίδιο. Άρα, το ότι έχουν αναγνωρίσει αυτά τα δύο κράτη κάτι που είναι εναντίον της Τουρκίας, είναι αναμενόμενο. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει! Να είμαστε πολύ προσεχτικοί, διότι τα έγγραφα, και φαντάζομαι πως διαβάζετε ρώσικα – μπορεί να μη διαβάζετε ουκρανικά αλλά για εκείνη την περίοδο τα ρώσικα σας αρκούν – τα έγγραφα υπάρχουν. Ξέρουμε ποιος έχει στείλει τι, ποιον και πού. Ξέρουμε πόσοι πέθαιναν την ημέρα, διότι μιλάμε για 7 εκατομμύρια θύματα τουλάχιστον. Δεν μιλάμε για 2-3 χιλιάδες άτομα. -Πόντιος σύνεδρος εκ Γεωργίας: Πότε; Μιλάμε για το 1932-33. Είναι αυτό που λέμε Γολοντομόρ και στα ρώσικα και στα ουκρανικά, που σημαίνει «τεχνητός θάνατος από λιμό». Όταν αυτή η αναγνώριση γίνεται από μερικές χώρες, ας πούμε την Αμερική, θα μου πείτε ότι είναι λογικό γιατί είναι εναντίον της Ρωσίας. Το αναγνωρίζει η Αυστραλία. Θα μου πείτε είναι λογικό γιατί είναι το «τσιράκι» της Αμερικής. Εάν συνεχίσετε έτσι, θα κάνετε ένα ολόκληρο δίκτυο. Αν κοιτάξετε με τον ίδιο τρόπο το Αρμενικό, θα πείτε το ίδιο; Γιατί πολλές φορές – να είστε πολύ προσεκτικοί – διαδίδουμε πληροφορίες για άλλες γενοκτονίες και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάνουμε το ίδιο που κάνουν οι άλλοι για εμάς. Απλώς για να καταλάβω, το Βέλγιο και η Ελβετία είναι ακραίες χώρες; Μπορώ να σας πω ότι για τα τουρκικά δεδομένα είναι πολύ ακραίες. Διότι, αν πείτε μια βρισιά για την γενοκτονία των Αρμενίων πληρώνετε, αν συνεχίσετε πάτε φυλακή. Και για ποιες χώρες μιλάω; Για το Βέλγιο και την Ελβετία! Πήγαν στην Ελβετία για να γιορτάσουν την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης κι ένας Τούρκος καθηγητής άρχισε να λέει τα δικά του και αυτός είναι φυλακή για το αρμενικό. Φανταστείτε το ανάλογο εδώ στην Ελλάδα. Μπορείτε να φανταστείτε να έρθει ένας Τούρκος και να αρχίσει να βρίζει τη γενοκτονία των Ποντίων και να πληρώσει και μετά να πάει και φυλακή; Στην Ελλάδα; Αυτό γίνεται στην Ελβετία. Νομίζετε ότι πραγματικά οι Ελβετοί έχουν κάτι το ειδικό εναντίον της Τουρκίας; Νομίζετε ότι οι Ελβετοί έχουν κάτι το ειδικό υπέρ της Ελλάδας; Όχι. Απλώς κοιτάζουν το διεθνές δίκαιο, κοιτάζουν τα αποδεικτικά στοιχεία και αποφασίζουν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί αν δεν ξέρουμε τις πηγές και τα γεγονότα έχουμε την τάση να μιλάμε αντανακλαστικά. Το ίδιο γίνεται και για το Ποντιακό. Αν δεν υπήρχαν οι 14 τόμοι του Φωτιάδη για να μας δίνουν ιστορικά δεδομένα, δεν θα μπορούσαμε εμείς να κάνουμε κοινωνιολογία, στρατηγική, παρεμβάσεις στο διεθνές δίκαιο, γιατί δεν θα είχαμε τα στοιχεία. Ας πούμε ότι έχετε έναν πολύ ειδικό στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και δεν μπορείτε να του δώσετε ούτε ένα στοιχείο για το ότι έχει πεθάνει κάποιος. Να σας κάνει τι; Άρα, είναι τα θεμέλια. Τα θεμέλια υπάρχουν. Τα στοιχεία υπάρχουν. Για τη γενοκτονία των Ουκρανών υπάρχουν. Έχουν εκδοθεί 400 σελίδες με μυστικά έγγραφα της KGB. Είναι στα ρώσικα. Τις σφραγίδες τις αναγνωρίζετε. Τις υπογραφές τις αναγνωρίζετε. Ξέρουμε τα ονόματα. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρουμε όλο το πλαίσιο. Και να σας πω την αλήθεια; Εγώ πιστεύω ότι έχετε αυτή τη στάση επειδή απλώς δεν έχετε ασχοληθεί. Θα δείτε ότι μπορεί να αλλάξετε γνώμη. Στη γενοκτονία των Ουκρανών υπήρχαν και Έλληνες. Δεν μπορούσαν να καθαρίσουν ένα ολόκληρο χωριό χωρίς να καθαρίσουν όλους όσους ήταν μέσα. Αυτό πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε. Πρέπει να πούμε ότι και εμείς ήμασταν εκεί πέρα και αυτό ανήκει στο ίδιο πλαίσιο. Όταν κάνουμε εκκαθάριση ενός πληθυσμού, για παράδειγμα εγώ καθαρίζω όλη την αίθουσα, το ποσοστό των Ποντίων είναι πολύ μεγάλο, αλλά μπορεί να καθαρίζω και κάποιον από την Πελοπόννησο, τυχαία. Δεν το έκανα επίτηδες εκείνη τη στιγμή, αλλά, εφόσον αποφάσισα ότι θα καθαρίσω όλη την αίθουσα, συμβαίνει κι αυτό. Το θέμα μας είναι, αυτός που είναι από την Πελοπόννησο και δεν είχε καθόλου ποντιακές ρίζες, οι απόγονοί του δεν θα έπρεπε να ενωθούν με όλους τους άλλους; -Πόντιος σύνεδρος εκ Γεωργίας: Εγώ δεν είδα γενοκτονία της Ρωσίας πάνω στον αμιγώς Ουκρανικό λαό. Είδα γενοκτονία του σταλινικού καθεστώτος στον σοβιετικό λαό που ζούσε στην Ουκρανία. Δεν διαφωνώ μαζί σας, αλλά πρέπει να είσαστε πολύ προσεχτικοί στις τεχνικές που χρησιμοποιείτε. Για παράδειγμα, ποιοι είναι οι χειρότεροι Τούρκοι για τους Έλληνες; Θα δείτε ότι έχετε ένα πρόβλημα με τους Λαζούς και τους Κούρδους, οι οποίοι στην ουσία, δεν είναι Τούρκοι. Άμα πάτε στο Ριζοκάρπασο στην Κύπρο, που έχουμε ακόμα εγκλωβισμένους, θα δείτε ότι γύρω-γύρω έβαλαν Λαζούς και Κούρδους που είναι οι πιο εχθρικοί. Αν μπείτε σε αυτό το φαύλο κύκλο, θα μπορούσατε να πείτε ότι δεν φταίνε οι Τούρκοι, αλλά οι Λαζοί και οι Κούρδοι. Το θέμα όμως είναι ότι όταν είμαστε στο διεθνές δίκαιο, κατηγορούμε ένα κράτος, δεν κατηγορούμε αυτόν που χρησιμοποιείται. Για να καταλάβετε, οι προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όσον αφορά στα κατεχόμενα δεν γίνονται εναντίον του κατοχικού καθεστώτος, αλλά εναντίον της Τουρκίας, διότι το κατοχικό καθεστώς δεν υφίσταται ως νόμιμη οντότητα. Βέβαια, όλοι ξέρουμε ότι είναι αυτό που το έκανε. Αλλά υπάγεται στην Τουρκία. Κάθε φορά που κάνουμε μία προσφυγή, είναι εναντίον ενός αναγνωρισμένου φορέα, ενός κράτους. Αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα, γιατί μερικές φορές μπορεί να μην υπάρχει. Όταν μιλήσαμε για Ίμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη θα μπορούσατε να πείτε: «Γιατί δεν κάνουν και αυτοί προσφυγές όπως οι Κύπριοι;» Μα δεν μπορούν. Πρέπει πρώτα να περάσουν από τα ένδικα μέσα της Τουρκίας, να τα εξαντλήσουν και μετά να πάνε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εννοώ ότι, όπως η Κύπρος δεν αναγνωρίζεται από την Τουρκία, οι Κύπριοι πηγαίνουν κατευθείαν στο ΕΔΑΔ. Στο τέλος όμως, στο ΕΔΑΔ, είναι ακριβώς η ίδια προσφυγή. Απλώς η διαδικασία είναι διαφορετική. Κι όπως είπα σε προηγούμενη απάντηση, μπορεί η διαδικασία να είναι διαφορετική, αλλά ο σκοπός είναι ο ίδιος. Είναι η αναγνώριση ως πρώτο βήμα. Μη σας ξαφνιάζουν τα ενδιάμεσα στρατηγικά βήματα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Έχετε τρία σημεία, το μεσαίο πιο χαμηλά. Θέλω να πάω από το πρώτο στο τρίτο. Θεωρώ ότι το μεσαίο είναι ενδιάμεσο. Αυτό που κάνω είναι να θεωρήσω ότι η ευθεία από το πρώτο στο δεύτερο είναι η πιο σύντομη, από το δεύτερο στο τρίτο και άρα η πιο σύντομη διαδρομή είναι από το πρώτο, στο δεύτερο, στο τρίτο. Αυτό το λέει ένας ειδικός. Τώρα έρχεται ένας άλλος και σας λέει πως πρέπει να πάτε κατευθείαν από το πρώτο στο τρίτο. Εσείς του λέτε ότι αυτό είναι αδύνατο επειδή θεωρείτε ότι πρέπει οπωσδήποτε να περάσετε από το ενδιάμεσο. Μερικές φορές η αλλαγή στρατηγικής ενοχλεί και τον αντίπαλο. Βλέπετε, μπορεί ο αντίπαλος να σας περιμένει στο δεύτερο σημείο. Όμως εάν δεν περάσετε από αυτό; Θα σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Όταν στο Ριζοκάρπασο μου ζήτησαν βοήθεια για να μην κλείσει το Δημοτικό, τους είπα να ανοίξουμε το Γυμνάσιο. Απάντησαν ότι το Γυμνάσιο είναι κλειστό εδώ και 27 χρόνια. Και εγώ τους είπα ότι γι’ αυτόν το λόγο θα το ανοίξουμε. Γιατί κανείς δεν θα πιστέψει ότι θα το κάνουμε. Άρα, όταν οι αντίπαλοί σας δεν πιστεύουν τους στόχους σας, δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν. Και γι’ αυτό άνοιξε. Και γι’ αυτό υπάρχει ακόμα το Δημοτικό, ενώ θα είχε κλείσει. Και να το ξέρετε ότι παρόλο που είναι

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/10/2008

  54. AΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ,
    ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΛΑ!..

    The violations of the
    Treaty of Lausanne by the Turkish Republic 1923 to 1999

    Vassilios S. KYRATZOPOULOS
    bk97875@yahoo.co.uk

    http://www.metarrythmisis.gr/htmls/istoria/5_treaty%20of%20lausanne.htm

    http://www.metarrythmisis.gr/htmls/den_xehnw/arthro_1.htm

    ΜΕ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ
    ΣΟΦΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ

    ABSTRACT

    Through this report, the reader will find out the violations of momentous treaties against the Greek minorities that remain at Turkey after first WW.
    The reader could notice that by 12 years periods we have serious violations against humanity. This report try to uncover the veil of secrecy that covered the first genocide that happen at European land after WWII and never came up to public opinion.
    For better understanding reader can examine:
    Treaty «de Paix» of Lausanne that’s signed on 24/Jul./1923. http://alex.eled.duth.gr
    Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms that’s signed at Rome on 4/Nov./1950 and entered into force on 3/Sep./1953.
    Universal Declaration of Human Right that adopted and proclaimed by United Nations General Assembly resolution 217 A(III) on 10/Dec./1948. http://www.un.org/Overview/rights.html
    Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide that adopted by United Nations General Assembly Resolution 260 A (III) on 9/Dec./1948.
    Report from Preparatory Commission for the International Crime Court (PCNICC/1991/L.5/).

    Σχόλιο από ΣΟΦΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ | 25/12/2008

  55. Πηγή: ΑΠΕ 28/12/08-09:32

    Το Μουσείο της Νότιας Αυστραλίας στην Αδελαίδα αναγνωρίζει την Ποντιακή Γενοκτονία.
    Και την αναγνωρίζει αποδεχόμενο να εντειχιστεί στους χώρους του μια ειδική πλάκα με το σύντομο ιστορικό της τραγωδίας.
    Ειδικότερα το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της ειδικής μεταλλικής πλακέτας που τοποθετήθηκε στο Μουσείο της Νότιας Αυστραλίας και η οποία γράφει τα εξής: «Η ΠΛΑΚΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑΝΑΤΩΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑΞΥ 1914 ΚΑΙ 1923, ΣΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ.
    ΑΛΛΕΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΙΣ «ΠΟΡΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ» ΟΤΑΝ ΒΙΑΙΑ ΞΕΡΙΖΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΓΗ.
    ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΡΠΙΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 30 ΧΩΡΕΣ.
    50.000 ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.
    ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ ΝΟΤΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 2008″.

    ————————————

    Η μεγάλη αυτή επιτυχία της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Αυστραλίας, είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς, συντονισμένης και επίμονης προσπάθειας πολλών ανθρώπων μαζί, που κατέθεσαν πραγματικά την ψυχή τους, κατανόησαν το χρέος που έχουν στους προγόνους τους, θύματα της Χριστιανικής Γενοκτονίας της Μικράς Ασίας από τους νεότουρκους και που πίστεψαν από την αρχή ότι έπρεπε να πετύχουν και πέτυχαν.

    Θα ήταν παράλειψη, στο σημείο, αν δεν πιστώναμε στον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, τον κ. Χαράλαμπο Ταβλαρίδη, το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας αυτής που τιμά όλους τους Πόντιους της Αυστραλίας.

    Ο κ. Ταβλαρίδης, είναι και Πρόεδρος της Ποντιακής Αδελφότητας της Νότιας Αυστραλίας, που το επόμενο Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008, γιορτάζει τα 50 χρόνια από την ίδρυσή της με μεγάλο πανηγυρικό χορό, στον οποίο θα παραστούν αντιπρόσωποι από τα περισσότερα Ποντιακά σωματεία της Αυστραλίας και οπωσδήποτε σύσσωμη η Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας.

    Από την αρχή της όλης διαδικασίας και μέχρι το αίσιο τέλος της, επιβεβαίωσε αυτό που ο πάνσοφος λαός μας λέει πως, «ο καλός καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται».

    Στο μήνυμα, για τα 50 χρόνια της Ποντιακής Αδελφότητας Νότιας Αυστραλίας, ο Υπουργός Πολυπολιτιστικών Υποθέσεων της Πολιτείας κ. Μάϊκλ Άτκινσον, μεταξύ άλλων αναφέρει:

    «Οι Έλληνες Πόντιοι της Νότιας Αυστραλίας, είναι οι φύλακες της φλόγας και κληρονόμοι του ανεκτίμητου και μοναδικού πολιτισμού τον οποίο και διατήρησαν αναλλοίωτο κάτω από αντίξοες, διώξεις, πολέμους και ειρήνη, σε καιρούς δόξας και σκλαβιάς, για τέσσερις χιλιάδες χρόνια.

    Κανένα από αυτά τα γεγονότα, ούτε και η τραγική και βάρβαρη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, από την οποία γεννήθηκε η Τουρκική Δημοκρατία, δεν μπόρεσαν να σβήσουν την λάμψη και το φως που εκπέμπει ο Ποντιακός Πολιτισμός, μια εσωτερική φλόγα που γέννησε το θαύμα των Ελληνικών επιτευγμάτων και τον κλασικό Ελληνικό Πολιτισμό.

    Ο Ποντιακός-Ελληνικός πολιτισμός, είναι ακατανίκητος, γιατί ο λαός που τον δημιούργησε, τον διέδωσε και τον διατηρεί, μεταξύ των Ποντίων της Ελλάδας και των Ποντίων της Διασποράς, τον υπηρετεί και τον γιορτάζει στις γωνιές του πλανήτη.

    Οι Πόντιοι της Νότιας Αυστραλίας, μακροχρόνια με αγάπη και σεβασμό, διατήρησαν και διέδωσαν, με αγάπη και σεβασμό, την πολιτιστική κληρονομία τους και χάρη σε αυτό, η Νότια Αυστραλία αισθάνεται και είναι πιο πλούσια.»

    Με την ευκαιρία, εν όψει των αγίων ημερών, ευχόμαστε υ’είαν και ευλο’ίαν.

    Για την Εκτελεστική

    Παναγιώτης Ιασωνίδης
    Αναπληρωτής Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Αυστραλίας
    Αναπληρωτής Γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/12/2008

  56. […] -Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  57. ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

    Την αποκάλυψη-βόμβα ότι η επίσημη Ελλάδα αντιτάχθηκε και προσπάθησε να σταματήσει την έρευνα στα αυστριακά αρχεία για θέματα που αφορούσαν τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Τούρκους, συμμάχους τότε των Γερμανοαυστριακών, έκανε προχθές ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

    «Η γενοκτονία α λα τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη» υποστήριξε ο ομότιμος καθηγητής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης
    Ο διαπρεπής ιστορικός καθήλωσε με την ομιλία του το πολυπληθές ακροατήριο στην εκδήλωση για την παρουσίαση του «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί», στην Καλλιθέα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης μνήμης που συνδιοργάνωσαν η «Ε» και η Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας.

    Οπως είπε χαρακτηριστικά, «όταν το 1958-59 καθώς πραγματοποιούσα την έρευνα στα επίσημα αυστριακά αρχεία που μόλις είχαν παραδοθεί στους ερευνητές και είχα συναντήσει πλήθος εγγράφων που αφορούσαν τις βιαιοπραγίες κατά του ελληνικού πληθυσμού, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Κουρτ Βαλτχάιμ και αργότερα γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και πρόεδρος της Αυστρίας με ενημέρωσε ότι δύο επιφανείς Ελληνες πολιτικοί, με παρέμβασή τους, ζητούσαν την απαγόρευση της έρευνας. Αυτοί, το αποκαλύπτω τώρα, ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Παναγιώτης Πιπινέλης. Το σκεπτικό ήταν ότι η δημοσίευση αυτών των στοιχείων στην Ελλάδα θα μπορούσε να προκαλέσει εμπλοκή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

    Στην εμπεριστατωμένη ομιλία του ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης υπογράμμισε ακόμη: «Η γενοκτονία α λά τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη, δεν έχει θεωρητικό μπαγκράουντ, αλλά μάλλον πρακτικά πλιατσικολογικό. Οι εκτοπίσεις και οι εξορίες δεν οδηγούν σε κανένα Αουσβιτς με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου. Ηταν ένα Αουσβιτς εν ροή, οι άνθρωποι πέθαιναν καθ’ οδόν, δεν περπατούσαν για να φθάσουν κάπου. Περπατούσαν για να πεθάνουν από την κακουχία και την πείνα. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο».

    Το πάνελ της εκδήλωσης. Από αριστερά: Φαίδων Μαλιγκούδης, Βλάσης Αγτζίδης, Σεραφείμ Φυντανίδης, Νίκος Βαρδιάμπασης, Πολυχρόνης Ενεπεκίδης

    Συγκινημένος, ο διευθυντής της «Ε» και της «Κ.Ε.» Σεραφείμ Φυντανίδης χαρακτήρισε «τρομακτικό» το γεγονός της Γενοκτονίας των Ποντίων, ενός γενναίου, προοδευτικού και ειρηνικού λαού στη Μαύρη Θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο.

    «Λελεύω σας», είπε στα ποντιακά και καταχειροκροτήθηκε από το ακροατήριο. «Λελεύω σας και δράττομαι της ευκαιρίας να απολογηθώ. Μολονότι λέγομαι Φυντανίδης, δυστυχώς δεν είμαι Πόντιος. Για να κυριολεκτήσω και να θυμηθώ ένα σπουδαίο βιβλίο του αγαπημένου δασκάλου του Γιάννη Καψή είμαι και εγώ από τις Χαμένες Πατρίδες και μάλιστα δισυπόστατος, έχω τα σκέλη μου στη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Ο πατέρας μου ήταν από την Καλλίπολη (γι’ αυτό μου έλεγε «είσαι Θραξ-βλαξ»»), η μητέρα μου είναι απέναντι από τη Μηχανιώνα, στην ίδια παράκτια γραμμή με τον Πόντο. Εάν δεν είμαι Πόντιος είμαι πάντως κοντοπόντιος. Στο τεύχος αυτό θα βρείτε μερικά ντοκουμένα άγνωστα μέχρι τώρα, μπορεί να σοκάρουν, ιδιαίτερα αυτό που αναφέρεται στη βοήθεια που προσέφερε το σοβιετικό καθεστώς, ο Λένιν προσωπικά, στον Μουσταφά Κεμάλ, με στοιχεία μέσα από τα αρχεία του κράτους στον αγώνα εναντίον των Ελλήνων».

    Ο κ. Φυντανίδης υπογράμμισε το σημαίνοντα ρόλο που έπαιξαν οι πρόσφυγες και ιδιαίτερα οι Πόντιοι στην περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης, αλλά και τις συνέπειες της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της δημιουργίας εθνικού τουρκικού κράτους.

    «Ευχαριστούμε την «Ε» για την επετειακή έκδοση των Ιστορικών» είπε ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας
    «Τότε φάνηκε καθαρά ότι οι ξένοι για τους Τούρκους δεν είχαν θέση στο χώρο που είχαν καθορίσει για δικό τους. Ελληνες, Πόντιοι, Αρμένιοι και Κούρδοι. Οι Αρμένιοι και οι δικοί μας πλήρωσαν, οι Κούρδοι ακόμη πληρώνουν».

    «Ο εθνικός μας ποιητής έχει πει ότι «το Εθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Αυτή την προσπάθεια κάνουμε εμείς εδώ και τριάμισι χρόνια με το «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Και μόνο ο τίτλος «Γενοκτονία των Ποντίων» τα λέει όλα, δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Και είναι κάτι το οποίο το ελληνικό κράτος ίσως για λόγους διπλωματικούς, ακόμη και όταν ο Βενιζέλος τα βρήκε με τον Κεμάλ, το ξέχασε, δεν προεβλήθη επαρκώς τουλάχιστον ως ιστορική μνήμη.

    Είναι γεγονός ότι αυτός ο ελληνικός πληθυσμός, που μιλούσε μια πανάρχαια γλώσσα, όταν ήρθε εδώ ήταν πάμφτωχος, καθημαγμένος, κατεστραμμένος.

    Σε πολύ μικρό διάστημα ρίζωσε και πρόκοψε. Για όλους τους μεμψίμοιρους έχω να πω ότι όσο αυτός ο τόπος θα γεννά παιδιά και εγγόνια των προσφύγων από τις χαμένες πατρίδες και ιδιαίτερα από τον Πόντο, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε».

    Ο Νίκος Βαρδιάμπασης, συντονιστής-επιμελητής της έκδοσης «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, είπε ότι οι διωγμοί των Ποντίων μπορούν να διακριθούν σε τρεις φάσεις. «Η πρώτη αρχίζει το 1913, τελειώνει με την έξοδο της Τουρκίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δεύτερη καλύπτει όλη τη διάρκεια του πολέμου και επιχειρείται η εξόντωση των Ελλήνων παράλληλα με τη γενοκτονία των Αρμενίων, και η τρίτη εγκαινιάζεται με την απόβαση των Ελλήνων στη Σμύρνη και χαρακτηρίζεται από τη δυναμική απάντηση-αντίδραση του επαναστατικού στρατού του Κεμάλ, με αποτέλεσμα τη συντριβή του Μικρασιατικού Ελληνισμού (Μάιος 1919-Σεπτέμβριος 1922)».

    Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης υποστήριξε ότι η σύγχρονη Ελλάδα αλλάζει και ότι θέματα ταμπού αρχίζουν πλέον να διευρύνουν τη νεοελληνική αντίληψη περί της σύγχρονης ιστορίας.

    «Η συγκεκριμένη έκδοση «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ είναι εξαιρετικά σημαντική και για έναν επιπλέον λόγο. Παρουσιάζεται στον ίδιο χώρο όπου σαράντα χρόνια πριν ο καθηγητής Πολύχρονης Ενεπεκίδης είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά τα ντοκουμέντα τα οποία ήταν αποτέλεσμα της έρευνάς του στα αυστριακά αρχεία και αφορούσαν εκτιμήσεις των Γερμανοαυστριακών συμμάχων των Τούρκων για τα εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξαν εις βάρος των ελληνικών πληθυσμών».

    Ο Φαίδων Μαλιγκούδης, καθηγητής Ιστορίας του ΑΠΘ, μόνιμος συνεργάτης του «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, είπε: «Το πρελούδιο της ποντιακής τραγωδίας αρχίζει με τη γερμανοτουρκική φιλία που θα αναπτυχθεί μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878.

    Με την ενθάρρυνση της Γερμανίας του Βίσμαρκ, η οποία θα αναθέσει στην Τουρκία το ρόλο του θεματοφύλακα των συμφερόντων της στη Μέση Ανατολή, αρχίζει η διεργασία εκκαθάρισης της Μικρασίας από το μη οθωμανικό πληθυσμό. Εξοντώθηκαν κατόπιν ρητής κυβερνητικής εντολής με κάθε τρόπο, είτε από τις κακουχίες της εξορίας αλλά και από τις ομαδικές σφαγές και εκτελέσεις, ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι και 300.000 Ελληνες Πόντιοι».

    Ευχαριστίες στην «Ε» για την επετειακή έκδοση απηύθυνε στο σύντομο χαιρετισμό του ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας.

    Στο τέλος της εκδήλωσης ποντιακά συγκροτήματα χόρεψαν τικ, κότσαρι και άλλους χορούς υπό τους ήχους του τουλούμ και του κεμεντζέ

    Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Νοέμβριος 2002

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2009

  58. Πολύ ενδιαφέρων Π-Α, το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας. Δείχνει ξεκάθαρα την ποδηγέτηση της ιστορίας από την πολιτική εξουσία.
    Ιστορικά, ένα μόνο πράγμα θα ήθελα να σχολιάσω, και είναι «πικάντικο» για να το ανοίξετε κάποια στιγμή σαν θεματική ενότητα: το γεγονός ότι ο Λένιν είχε συνάψει σχέσεις με το κεμαλικό καθεστώς στην Τουρκία δεν είναι έγκλημα και ο Φυντανίδης για να «σοκάρεται» πρέπει να παραβλέπει το γεγονός, ότι τη συγκεκριμένη περίοδο οι μπολσεβίκοι μόνο συμμαχίες και ειρήνη ήθελαν με όλους τους λαούς έτσι ώστε να αρχίζουν να χτίζουν μια σταθερή οικονομία στο εσωτερικό για να σωθεί η Ρωσία και μετέπειτα η ΕΣΣΔ. Από τη στιγμή που μένεται ακόμη ένας εμφύλιος πόλεμος και με στρατεύματα αμερικανικά, αγγλο-γαλλικά, ελληνικά να επιτίθενται στους Μπολσεβίκους, το τελευταίο που σκεφτόταν ο Λένιν ήταν το αν θα δημιουργήσει πρόβλημα στους Έλληνες του Πόντου, μέσω των συμφωνιών που είχε υπογράψει με τον Κεμάλ. Επειδή το έχω διαβάσει και σε βιβλίο του Φωτιάδη και μου αποτελεί σίγουρα μομφή για το Λένιν και τους μπολσεβίκους, καλό θα ήταν οι ιστορικοί και οι δημοσιογράφοι να ερμηνεύουν τα θέματα πολύπλευρα και να μην προσπαθούν να απομονώσουν γεγονότα.
    Αυτά μάγκες…καλήμέρα!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 05/02/2009

  59. Καλημέρα Δημήτρη.

    Η άποψή μας για το θέμα που θίγεις παρουσιάστηκε στην ανάρτηση με τίτλο: «Η ιδεολογική εκμετάλλευση των Ποντίων»

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/06/12/12-6-200/

    Μας καλύπτει ΑΠΟΛΥΤΩΣ η ανάλυση του Θεοδωρίδη, που δημοσιεύτηκε (όλως περιέργως) στην «Εργατική Αλληλεγγύη» και θα τη βρεις στο σχόλιο 44.

    Κάποια στιγμή την παρέμβαση αυτή θα την κάνουμε κεντρικό κείμενο για να τη συζητήσουμε.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2009

  60. Στις 16 Δεκεμβρίου 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars – IAGS) εξέδωσε το εξής ψήφισμα

    ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μίας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες ,

    ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).

    Παραθέτω τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις του ψηφίσματος, αλλά και των μελών της Ένωσης

    http://genocidescholars.org/images/PRelease16Dec07IAGS_Officially_Recognizes_Assyrian_Greek_Genocides.pdf

    http://www.genocidescholars.org/images/2008_IAGS_bylaws.pdf?bcsi_scan_5276B30B5AD7DDEE=0&bcsi_scan_filename=2008_IAGS_bylaws.pdf

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/02/2009

  61. ΣΚΛΗΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
    ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ, Του Δ.Π. ΔΗΜΑ

    Με σκληρή γλώσσα και ιδιαίτερα επικριτικό τόνο, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Διεθνών Θρησκευτικών Ελευθεριών των ΗΠΑ (USCIRF) καταδικάζει την Τουρκία για τις «πρακτικές καταπίεσης» που έχει ασκήσει σε βάρος των χριστιανικών μειονοτήτων εκεί, από της συστάσεώς της ως κράτους μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Οι σχετικές καταγγελίες, που εν πολλοίς περικλείουν και συστηματική εξολόθρευση της ελληνικής ορθόδοξης κοινότητας της γείτονος μέσα από τις πρακτικές των τουρκικών αρχών, περιέχονται σε ανακοίνωση που…εκδόθηκε την περασμένη Πέμπτη από την Επιτροπή, με αφορμή τη δικαστική διαμάχη στην Τουρκία για την περιουσία του μοναστηριού των Ασσυρίων, Mor Gabriel (σ.σ. παρόμοιες αναφορές υπήρχαν και στην έκθεση της Επιτροπής του περασμένου Μαΐου).

    Κατά την επαναφορά των δημόσιων καταγγελιών της ανεξάρτητης ομοσπονδιακής αμερικανικής αρχής για τη διεθνή προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών, σε βάρος της Τουρκίας, επισημαίνεται ότι επί σειρά δεκαετιών «οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν επιχειρήσει να κατασχέσουν εκτάσεις γης που ανήκουν σε ελληνορθόδοξες εκκλησίες» και πως από τότε που η Τουρκία έγινε κράτος «οι χριστιανικές μειονότητες έχουν συρρικνωθεί λόγω των καταπιεστικών κυβερνητικών πολιτικών».

    Δίνεται, δε, έμφαση στο γεγονός ότι «ο πληθυσμός των Ασσυρίων χριστιανών έχει πέσει από 250.000 σε 20.000 περίπου και της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας… από 200.000 σε 2.500».

    Η Επιτροπή σημειώνει πως στο παρελθόν είχε ζητήσει, επί ματαίω, από την τουρκική κυβέρνηση να πάψει να φέρνει εμπόδια στις θρησκευτικές μειονότητες και έχει εκφράσει την «ανησυχία» της για την απουσία δικαστικής δυνατότητας στην Τουρκία για την ανατροπή αποφάσεων κατασχέσεων περιουσιών.

    Η Επιτροπή, μάλιστα, αναφέρει ενδεικτικά την προσφυγή του Ελληνικού Ορθόδοξου Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το Ορφανοτροφείο στη νήσο Πρίγκιπο, και επισημαίνει πως η Επιτροπή έχει κάνει συστάσεις στην Τουρκία να σεβαστεί την απόφαση, αλλά αυτή εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με αυτήν.

    Στην ανακοίνωση της Επιτροπής αναφέρεται χαρακτηριστικά πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο ηγείται των 300 εκατομμυρίων απανταχού ορθοδόξων χριστιανών και επιχειρείται, έτσι, να δοθεί εμφατικά το μέγεθος της απαράδεκτης τουρκικής συμπεριφοράς.

    Σημειωθήτω πως η Επιτροπή συνεργάζεται στενά με την αρμόδια υπηρεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μετά την τελευταία ετήσια έκθεσή της υπήρξαν διαβουλεύσεις της ηγεσίας της με την πρώην ΥΠΕΞ Κ. Ράις για την κατάσταση στην Τουρκία, που, μεταξύ περίπου 10 άλλων χωρών, τελεί υπό παρακολούθηση για σοβαρές παραβιάσεις θρησκευτικών ελευθεριών.

    dpdimas@hotmail.com, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 16/02/2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/02/2009

  62. Encouraged by the recent apology to Armenians by thousands of Turkish intelectuals and disissidents, a Turkish citizen has done the unprecedented: Berzan Boti (not his real name) of Siirt is giving all the land he inherited to an Assyrian organization. Along with Armenians, indigenous Assyrians were also victims of the WWI genocide at the hands of Ottoman Empire’s government during WWI:

    Boti’s letter to Sabri Atman, founder and director of the Assyrian Seyfo Center in Europe who will now be responsible for the returned land (south of the Lake Van), states:

    “When I found out that the properties that I and my brothers inherited from our father wasn’t our own, but properties taken from the murdered Assyrians in 1915 I felt an indescribable feeling of guilt and shame. I’ve been thinking long and hard before I have come to this decision. I tried to put myself in their position. I have personally apologized to every Assyrian and Armenian I’ve met. But this does not get rid of the crime our ancestors committed. Even if I am personally not responsible for what happened in 1915, I felt as I had to do more than just to apologize. Finally, I came to the decision to give back all properties that I inherited from my forefathers to Seyfo Center, which works for the recognition of the Seyfo (Assyrian) genocide in 1915” (slightly edited – Blogian).

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/03/2009

  63. Γράφει η Σεβαστή Μπούρα- Μπούτου
    Ποίος η ποίοι τούς πίεσαν για το θέμα της παρέλασης φέτος;
    Ο λόγος σήμερα η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης και ο Ποντιακός Ελληνισμός. Ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα συζητήσεων που σίγουρα ξεπέρασαν διάστημα ενός μηνός, η Ομοσπονδία είχε κάνει ευρύτερα γνωστό στον Ελληνισμό, ότι το επικρατέστερο θέμα τής εθνικής παρέλασης στην 5η Λεωφόρο ήταν η Ποντιακή Γενοκτονία. Μάλιστα, ο πρόεδρος τής ομοσπονδίας είχε μεταβεί πριν ένα μήνα στην ετήσια χοροεσπερίδα τών Ποντίων, και έσφιξε τα χέρια με τους αξιωματούχους, δίνοντας κατά κάποιο τρόπο υποσχέσεις και βγάζοντας και τις ανάλογες φωτογραφίες.
    Όμως, πριν δυο εβδομάδες στην πανομογενιακή, κάτι είχε αλλάξει. Ετέθη θέμα από τον πρόεδρο κο Καλαμαρά, ότι το θέμα δεν μπορούσε να είναι η Γενοκτονία, γιατί ένα Αμερικανικό Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης που θα πρόβαλε την παρέλαση, δεν συμφωνούσε. Και από εδώ αρχίζει το μεγάλο φιάσκο. Μόλις τελείωσε η πανομογενιακή, τα γεράκια η τα λιοντάρια τής ομοσπονδίας συνεδρίασαν, όπως έπρεπε να πράξουν, και απεφάσισαν ότι το θέμα της παρέλασης δεν θα είναι η Γενοκτονία τών Ποντίων.
    Φυσικά το αντιλαμβανόμεθα, ότι θέλει μεγάλες ωμοπλάτες για να σηκώσεις ένα τόσο βαρύ και ασήκωτο εθνικό πρόβλημα, όπως είναι η Γενοκτονία τών Ποντίων, και αφού κάποιοι έχουν μάθει μόνο στα εύκολα, απεφάσισαν να γίνουν αλλοιώς τα πράγματα. Όμως το μεγάλο ερώτημα που έχει παραμείνει ανοικτό σε συζητήσεις ομογενών, και αναζητά απάντηση είναι, το τι τούς ενοχλούσε να περάσει το θέμα Γενοκτονία. Ακόμη, γιατί οι εκλεγμένοι ηγέτες τών Ποντίων αποσιωπούν και δέν αναλαμβάνουν τίς ευθύνες τους, για το «άδεισμα» που υπέστησαν από τούς τοποτηρητές τής τάξης του Ελληνισμού στην Νέα Υόρκη που τον θέλουν σε καλούπια;
    Μάλιστα στην τελευταία πανομογενειακή, σε ερώτηση τού Ηλία Τσεκερίδη, ο οποίος όπως είπε απουσίαζε από την Αμερική, και ήθελε να μάθει για ποιόν λόγο δεν εψηφίσθη η Γενοκτονία σαν θέμα της παρέλασης, ένας γνωστός παράγων της Ποντιακής κοινότητας, ούτε λίγο ούτε πολύ έκοψε την συνέχεια τής συζήτησης, λέγοντας: «Είσθε εκτός θέματος.» Μάλιστα κύριοι. Είμαστε εκτός θέματος, όταν ζητάμε εξηγήσεις για θέματα καυτά που ενδιαφέρουν όλο τον Ελληνισμό. Μερικοί που το παίζουν ηγέτες, χωρίς πραγματικά να είναι, μάς έχουν θάψει όλα τα εθνικά θέματα. Επανερχόμενοι στο θέμα τής Γενοκτονίας, μήπως είναι καιρός να μπούν τα πράγματα στη θέση τους από άλλους ‘Ελληνες εκτός Ποντίων; Μήπως οι Πόντιοι έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες μέσα από το γνωστό διχασμό τους, και έτσι οι άλλοι που νοιάζονται μόνο για την δική τους αντζέντα βρίσκουν ευκαιρίες να ξεφεύγουν από πολύ σοβαρά θέματα, όπως είναι η ανάγκη να καταστεί γνωστή και να αναγνωρισθεί από όλη τη παγκόσμια κοινότητα η Γενοκτονία τών Ποντίων;
    Μήπως είναι καιρός να αντιληφθούν οι Πόντιοι, ότι το Ποντιακό ζήτημα δέν είναι μόνο δική τους υπόθεση αλλά όλου τού Ελληνισμού; Μήπως πάλι αυτός ο διχασμός τών Ποντίων και η συρρίκνωση τών σωματείων των σε τύπους χαρτοπαικτικής λέσχης και καφενείου έχει αλλάξει τούς στόχους τους; Μήπως το ότι δεν έχουν παρουσιάσει ούτε ένα θεατρικό, αλλά ούτε και ένα ντοκιμαντέρ για την Ποντιακή Γενοκτονία είναι μέρος τής εκ των έσω ταραχής που ξέρουν να διαφυλάττουν επιμελώς από εμάς τούς άλλους τούς μη Ποντίους; Τα κόκκαλα τού Ξένου Ξενίτα και τού Θ. Κανονίδη σίγουρα θα τρίζουν από τον θάνατο που υπέστη το Ποντιακό θέατρο και ο Ποντιακός πολιτισμός στην Νέα Υόρκη.
    Το πρώτο όμως άρμα που θα παρελάσει φέτος θα είναι τών Ποντίων. Προσέξτε καλά υμέτεροι τραντέλληνες. Έξεβεν δράκον Γιάννες. Κρούω και τσακώνεσθε και παίε με τι θα γίνει από εδώ και εμπρός; Ελπίζω να πράξετε κάτι άξιο τών προγόνων σας και να μας παρουσιάσετε στην παρέλαση τών Ελλήνων τής Νέας Υόρκης συνθήματα αντάξια των παθών σας που είναι και πάθη δικά μας, όσο κι αν δεν το πιστεύετε.
    Και εσείς πανάξια τέκνα τού Ελληνισμού τής Νέας Υόρκης που διοικείτε τον μεγαλύτερο οργανισμό, μη ξεχνάτε, ότι δεν είσθε απαρατήρητοι. Κρινόσαστε από τίς πράξεις σας. Οι αδυναμίες σας έχουν γίνει γνωστές στον παγκόσμιο ελληνισμό. Μήπως πρέπει να πάρουν το μπαπόρ κάποιοι από εσάς γιατί τα μυαλά σας κουνίεντε; Η απόκτηση τιμών δεν έχει καμμία αξία κατά τον Αριστοτέλη, αλλά ο τίμιος χαρακτήρας και το αξιόπιστον τού λόγου που κάποιοι απο εσάς δεν έχετε μάθει να κρατάτε και να τιμάτε.

    Mάρτης 2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/03/2009

  64. Βασίλης Λαμπρόπουλος:

    «Με χαλάει η προγονολατρία που εστιάζεται στις “χαμένες πατρίδες”»

    Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;

    Η «ελληνικότητα» ήταν ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα διανοουμένων του Μεσοπολέμου το οποίο δημιουργήθηκε μετά τον ανεπανόρθωτο τραυματισμό του οικουμενικού Ελληνισμού το 1922. Αντικατέστησε τον κοσμοπολιτισμό ενός Καβάφη με την τοπογραφία ενός Ελύτη, προσφέροντας αίσθημα για συνείδηση. Έτσι, η αισθητική της «ελληνικότητας» έγινε η ηθική του Ελλαδισμού και άνθησε για μισό αιώνα περίπου. Στη δεκαετία του 1990 έχασε και το πολιτιστικό και το πνευματικό της κύρος και σήμερα επιβιώνει μόνο στους χώρους του υψηλού ή δημώδους λαϊκισμού. Αποτελεί πλέον αντικείμενο ιστορικής μελέτης μαζί με παλαιότερα κινήματα, όπως ο Ρομαντισμός και ο Συμβολισμός. Εδώ και είκοσι χρόνια, η διερεύνηση της μείξης και της υβριδικότητας έχει θέσει τις αντιλήψεις περί Ελληνισμού σε μια νέα, πλουσιότατη προβληματική, στην οποία συμβάλλουν τόσο οι τέχνες όσο και οι επιστήμες.

    Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.

    Το κάλεσμα του κόρνου και η απάντηση του πιάνου στην αρχή του 2ου κοντσέρτου του Μπραμς. Είναι κάτι που εγώ έπλασα ελληνικό κι έτσι λειτουργεί έξω από συμβατικούς προσδιορισμούς.

    – Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα.

    Ο Έλληνας είναι υπέροχος όταν παύει να χρησιμοποιεί το δεκανίκι της εθνικής ταύτισης και πορεύεται αυτόνομος και γενικά όταν δεν αντλεί ούτε δικαίωση ούτε ενότητα από την προσκόλλησή του σε κάποιο συλλογικό μεγαλείο. Ο υπέροχος Έλλην δεν σε κάνει ποτέ να συνδέεις την υπεροχή με την καταγωγή του.

    – Αυτό που με χαλάει.

    Η προγονολατρία που εστιάζεται στις «χαμένες πατρίδες» και συντελεί στο να αγνοούνται οι υπάρχουσες πατρίδες. Η νοσταλγία για Σμύρνη, Αλεξάνδρεια και Οδησσό που ενθαρρύνει την αδιαφορία για Ντιτρόιτ, Μελβούρνη και Τορόντο. Η εμμονή για ό,τι παρήλθε στη Μεσόγειο, που κλείνει τα μάτια σε ό,τι αναπτύσσεται στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό. Η προσκόλληση στην έννοια της αποδημίας ενώ ζούμε στον αιώνα της διασποράς. (Φυσικά και υπήρξε ένας πλούσιος λεβαντίνικος κόσμος, φυσικά και υπάρχει μετανάστευση. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να αίρονται σε εθνικά σύμβολα και να μονοπωλούν τον ελληνικό κοσμοπολιτισμό.)

    Προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Έλληνας σήμερα;

    Προσόν όταν θεωρείται ιδιότητα προς διεκδίκηση, μειονέκτημα όταν εκλαμβάνεται σαν ταυτότητα προς κατοχύρωση.

    Παράγει πολιτισμό ο Έλληνας της νέας εποχής ή μένει κολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα;

    Καθημερινά, εκατομμύρια ανθρώπων παράγουν πολιτισμό αναπτύσσοντας γόνιμο διάλογο με την ελληνική σκέψη, τέχνη κι επιστήμη όλων των εποχών. Ορισμένοι φιλέρευνοι Έλληνες συμμετέχουν ενεργά και ισότιμα σε αυτό τον οικουμενικό διάλογο ενώ άλλοι, από αδράνεια, άγνοια ή αυταρέσκεια, απέχουν. – Με ποια ταυτότητα οι Έλληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;Με την ταυτότητα ενός «Τζον Σμιθ», 20χρoνου φοιτητή στο Πανεπιστήμιο Μίσιγκαν που, επειδή ακούει πως είχε κάποια Ελληνίδα προγιαγιά, παρακολουθεί ένα-δυο νεοελληνικά μαθήματα για να δει αν κάτι τον συνδέει με αυτή τη μακρινή πλευρά της καταγωγής του (περισσότερο, ας πούμε, από την ιταλική ή τη μεξικανική). Αυτό θα αποτελέσει μια προσωπική απόφαση, που θα χρειαστεί χρόνο και δεν ξέρουμε ακόμη πού θα καταλήξει. Η ταυτότητα συνιστά διακύβευμα. – Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.Αναρωτιέμαι γιατί η δημοκρατία διαπράττει συχνά ύβρη και αυτοκαταστρέφεται. Πέταξα τη σεφερική εντολή: «Δέξου ποιος είσαι. / Το ποίημα… / Θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις. / Τα περισσότερα / σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις». – Ο Έλληνας ποιητής μου.
    Ο Dionisio conte Salamon, νόθος γιος, γεννημένος Γάλλος πολίτης, εβραϊκής καταγωγής, που έζησε σε ένα βρετανικό προτεκτοράτο μιλώντας Ιταλικά και δεν πήγε στην ελεύθερη Ελλάδα αφού την βρήκε σε Γερμανούς συγγραφείς.

    – Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.

    Κάθε αλήθεια είναι αδιαπραγμάτευτη και μάλιστα οι ελληνικές. Μια απόλυτη αλήθεια δεν είναι ελληνική, είναι θεοκρατική. Μόνον όποιος στερείται αυτοπεποίθησης έχει ανάγκη την αδιαλλαξία και αρνείται να διαπραγματευθεί.

    Η Οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη – ορίστε την.

    Η Οδός των Ελλήνων εκεί που ζω είναι κεντρόφυγος: οδηγεί μακριά και επιζητεί το διαφορετικό. Είναι η οδός εκείνων που έφυγαν από την όποια εστία τους για να γίνουν άλλοι Έλληνες, εκείνων που γίνονται Έλληνες διαφέροντας αλλού. Οι δικοί μου Έλληνες είναι πλάνητες πολίτες του παγκόσμιου Ελληνισμού: δεν έφτασαν στην πατρίδα τους διότι παραμένουν καθ’ οδόν εφευρίσκοντας και ανασκευάζοντάς την. Πατριδογνωσία και πατριδοκλασία είναι αλληλένδετα.

    Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος κατέχει την Έδρα Νεοελληνικών Σπουδών Κ. Π. Καβάφη στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν της Αμερικής.

    περ. «Κ», της Καθημερινής, 22-10-2008

    ——————————————————————————

    NIKOS DABETTAS. Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΑΣΧΕΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ.
    ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ;

    Η μόδα των «χαμένων πατρίδων»

    Του ΝΙΚΟΥ ΔΑΒΒΕΤΑ

    Δεν μου κοβόταν το χέρι καλύτερα, τότε λέω, που με την αφέλεια των είκοσι τεσσάρων χρόνων, σκάρωσα για το θερινό τεύχος του περιοδικού «Τέταρτο» (τεύχος 3/1985) ένα βιβλιοφιλικό κειμενάκι με τον «αβανταδόρικο» τίτλο «Δέκα μυθιστορήματα με το αντιηλιακό σας». Σύριζα να μου κοβόταν το χέρι, όχι γιατί δεν είχαν μια κάποια ποιότητα οι προτάσεις, αλλά γιατί έδωσε κατά πώς φαίνεται «έμπνευση» για δεκάδες παρόμοια δημοσιεύματα, που καθιέρωσαν μια μόδα θερινών αναγνώσεων και αναγνωσμάτων.

    **Ομως, μόνο «θερινά» δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν σήμερα τα βιβλία που φιλοξένησα στη μικρή λίστα μου. Ανατρέχω γεμάτος τύψεις στους τίτλους: «Τζέιμς Μπόλντουιν «Μια άλλη χώρα», Ιταλο Καλβίνο «Αόρατες πόλεις», Τζ. Κούτσι «Περιμένοντας τους Βαρβάρους», Τζόρτζιο Μπασάνι «Ο κήπος των Φίτζι -Κοντίνι».

    Αναρωτιέμαι ακόμη, έχουν αυτά τα μυθιστορήματα κάποια σχέση με παραλίες και ξαπλώστρες;

    **Τη δεκαετία του εβδομήντα, όποιος ήθελε κάτι να διαβάζει στις διακοπές του δεν έκανε διακρίσεις σε «σοβαρά» και «ελαφριά» βιβλία, σε «εύπεπτα» και «βαριά». Οτι συνήθως διάβαζε τις υπόλοιπες εποχές, συνέχιζε να διαβάζει και το καλοκαίρι. Μάλιστα, η τρέχουσα εκδοτική παραγωγή σταματούσε τότε λίγο πριν το Πάσχα. Κανείς δεν εξέδιδε μυθιστορήματα «θερινών προδιαγραφών», για άμεση κατανάλωση από κυρίες των πρώτων -ήντα, σαν αυτή που ζήτησε πρόσφατα από τον βιβλιοπώλη μου «…κάτι το ταξιδιάρικο για να περνά ώρα στο νησί».

    **«Και τι της έδωσες τελικά;» τον ρώτησα. «Τι ήθελες να της δώσω; Κάτι από αυτά που βγάζουν οι εκδότες για τις διακοπές, κάτι που έχει έρωτα και «χαμένες πατρίδες», γιατί τη σήμερον ημέρα αν η ιστορία σου δεν έχει άρωμα από Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη ή Αλεξάνδρεια, δεν πας ούτε στη δεύτερη χιλιάδα».

    «Και γιατί πουλάνε τόσο οι «χαμένες πατρίδες», ζουν άραγε τόσοι πολλοί, από εκείνους τους άτυχους που τις εγκατέλειψαν έντρομοι, με το κλειδί του πατρικού τους στο χέρι;» ρώτησα ο αφελής.

    **«Οχι», μου απάντησε ο σοφός βιβλιοπώλης, «αυτοί έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια, ζουν όμως αυτοί που θα ήθελαν η Ελλάδα να φτάνει ώς την Πόλη, αυτοί που ονειρεύονται ένα σπίτι σαν του Καβάφη, αυτοί που θα ήθελαν να ανοίγουν την πόρτα τους και να αντικρίζουν το λιμάνι της Σμύρνης. Κι όλοι αυτοί θα ήθελαν να ζουν σε μια άλλη χώρα, με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο, βασιλιά τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και πρόεδρο της ενώσεως βιομηχάνων τον Α. Μπενάκη. Δεν θέλουν να διαβάζουν καλοκαιριάτικα, για μια χώρα που δέχθηκε δυο εκατομμύρια πρόσφυγες το 1922, που κόπηκε στα δυο από έναν οδυνηρό Εμφύλιο, που μπήκε στο «γύψο» το 1936 και το 1967 και τώρα λαδώνεται από τη Ζίμενς!

    **Για να καταλάβεις, αυτοί λαχταράνε να ζήσουν στην χώρα της Πηνέλοπης Δέλτα και του Ιωνα Δραγούμη, να ανακαλύψουν προγόνους που ακούγανε στα χωριά τους Μάλερ και Μπαχ, που τρώγανε σε βενετσιάνικα σερβίτσια, που ταξιδεύαν με τα βαπόρια τους από την Μαύρη θάλασσα ως τον Ινδικό ωκεανό, γι’ αυτό και δεν βλέπουν την ώρα να γείρουν στη σεζλόνγκ αγκαλιά με ένα ογκώδες μυθιστόρημα, που τους μιλά για τα περασμένα μεγαλεία μας.

    Συνήθως προτιμούν μυθιστορήματα που διαδραματίζονται τις αρχές του 20ού αιώνα, -λίγο πριν, λίγο μετά- τότε που τα όνειρα για την Ελλάδα των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων ήταν ακόμη ζωντανά. Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο των περισσότερων μπεστ σέλερ. Σ’ αυτό προσθέτουμε έναν άτυχο έρωτα κι έναν δαιμόνιο έμπορο που χρηματοδοτεί μυστικά τον Αγώνα. Ποιον αγώνα; Την απελευθέρωση όλων των σκλαβωμένων Ελλήνων από το Ελμπασάν ώς την Κόκκινη Μηλιά».

    **«Κι αρκεί αυτό για να γίνει ένα βιβλίο μπεστ- σέλερ;» επέμεινα.

    «Οχι βέβαια, χρειάζεται και την ανάλογη γλώσσα. Μια γλώσσα που να κραυγάζει τη λογοτεχνική της επεξεργασία, γεμάτη μεταφορές και παρομοιώσεις, όπως π.χ. «Τα μαύρα δάχτυλα της νύχτας χάιδευαν το δαιμονικό κι αφρισμένο κορμί της ανεμελιάρας θάλασσας» ή «το σερνικό άλογο έσταζε ιδρωμένο μικρά διαμαντάκια από το σβέρκο του».

    **Παρομοιώσεις και μεταφορές που μας γυρίζουν κι αυτές στ’ ανέμελα χρόνια του δημοτικού, τότε που δεν έπρεπε να σπάσουμε το κεφάλι μας για να ανακαλύψουμε το νήμα της αφήγησης, να καταλάβουμε το νόημα, να αναζητήσουμε εκλεκτικές συγγένειες, αλλά η «αλήθεια» και η «ομορφιά» της λογοτεχνίας κρύβονταν μόνο στα κοσμητικά επίθετα, στις ωραίες εικόνες, στο υψηλό φρόνημα των ηρώων».

    **Και κάτι ακόμη, συμπλήρωσε ως κατακλείδα, ο εξ Αλεξανδρείας βιβλιοπώλης μου: «Στα μπεστ σέλερ, η μασημένη τροφή των κοινοτοπιών και ο πομπώδης διδακτισμός συμβαδίζουν χέρι χέρι με μια απλουστευτική αποτίμηση της προσφοράς του «έξω ελληνισμού».

    »Οσοι ανατραφήκαμε με τις διηγήσεις των γονιών μας για τις χαμένες τους πατρίδες, γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν ήταν όλα ρόδινα στις «ανθηρές μας αποικίες» κι αναζητούμε ακόμη, με τη νηφαλιότητα που χαρίζει η χρονική απόσταση, το «τι έφταιξε» και ποιος δεν πλήρωσε τελικά για τον αφανισμό τους!»

    ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 10/08/2008

    http://archive.enet.gr/online/online_hprint?q=&id=10570360

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/04/2009

  65. Διαβάζω ότι : ΑΥΣΤΡΑΛΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΤΥΘΗΚΕ ΠΟΝΤΙΟΣ

    η πράξη του Αυστραλού Υπουργού Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων και Δικαιοσύνης της Νότιας Αυστραλίας κ. Michael Atkinson παρουσιάζει την υποστήριξή του στον ποντιακό ελληνισμό, και ενέργειά του είναι «εξαιρετικά τιμητική για την ομογένεια της Αυστραλίας, αλλά και για την προώθηση της πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και της δικαιοσύνης γενικότερα

    Επιτέλους κινητοποιούνται κάποιοι σε ευαίσθητο αυτό θέμα.
    Αφού εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αντιληφθεί, ότι μόνο με μαζικές αντιδράσεις, θα αναγνωριστεί η Γενοκτονία του Πόντου.
    Δεν μπορούμε να παραμείνουμε θεατές και να περιμένουμε από μια χώρα, από την άλλη άκρη της γης να κάνει το αυτονόητο.
    Χρειάζεται η προσπάθεια όλων μας.
    Έχει δημιουργηθεί τόπικ σχετικό με την Γενοκτονία του Πόντου, όπου ο καθένας μπορεί να υπογράψει υπέρ της αναγνώρισης.

    http://www.gopetition.com/online/26526.html

    Σχόλιο από metrothess | 24/04/2009

  66. Λέει ο κ. Βασίλης Λαμπρόπουλος… (το είχα διαβάσει και πιο παλιά) όπως αναφέρει το σχόλιο 67:
    Η «ελληνικότητα» ήταν ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα διανοουμένων του Μεσοπολέμου το οποίο δημιουργήθηκε μετά τον ανεπανόρθωτο τραυματισμό του οικουμενικού Ελληνισμού το 1922. Αντικατέστησε τον κοσμοπολιτισμό ενός Καβάφη με την τοπογραφία ενός Ελύτη, προσφέροντας αίσθημα για συνείδηση…

    Αμφιβάλλω πολύ αν ισχύει αυτό, σαν _κύριο_ χαρακτηριστικό του Ελύτη, μια περίπτωση που ασχολούμαι μαζί της πολλά χρόνια (κι επίσης στο blog μου).

    Σε γενικές γραμμές, ή πολύ χοντρικά μιλώντας έχει δίκιο ο κ. Λαμπρόπουλος (γιατί δεν ήταν ΜΟΝΟ ο Ελύτης αλλά και πολλοί άλλοι της «σχολής» που λέει)…
    Αλλά γνώμη μου για τον Ελύτη είναι ότι ήταν ίσως ο πιο ΓΝΗΣΙΑ οικουμενικός Ελληνας ποιητής, δηλαδή πολύ περισσότερο:
    1) ένας «ποιητής της Μούσας» (μοναδικός στην Ελλάδα, συγκρινόμενος ΜΟΝΟ με τον Αγγλο Robert Graves – και ΠΟΛΥ καλύτερός του μάλιστα)
    και
    2) ένας «Συνθέτης Ιδεών Οικουμενικού Ανθρωπισμού», ΠΟΛΥ πέρα από την Ελληνικότητα (η οποία κατέστη απλό υποσύνολο αυτού του Παγκόσμιου Ανθρωπισμού).

    Για το μεν (1) δεν είμαι ο μόνος που το πιστεύει, αλλά και ο ίδιος ο μεταφραστής του, ο G. Carson καθώς και ο δικός μας Ηλίας Μαγκλίνας (αν θυμάμαι καλά) (και υπάρχει ακόμη πληθώρα ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ διατριβών για τον Ελύτη ειδικά γι’ αυτό το λόγο).
    Για το δε (2) συνηγορεί για την άποψη αυτή και η… Σουηδική Ακαδημία Επιστημών όταν του χάρισε το Nobel λογοτεχνίας 1979. Αν δείτε το κείμενο-εγκώμιο που απηύθυνε στον Ελύτη, στην τελετή της απονομής, ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ γι’ αυτή την περιβόητη… «Ελληνικότητα». Αντίθετα, μιλάει για παγκόσμιο ή πανανθρώπινο Αγώνα Απελευθέρωσης ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΗΣ ΜΟΡΦΗΣ (ή κάτι τέτοιο).

    Κάποτε είχα ξαναδιαβάσει αυτό το κείμενο του Λαμπρόπουλου και στενοχωρήθηκα γιατί δεν μπορούσα πουθενά να εκφράσω τις προηγούμενες αντιρρήσεις (και αλλες)…
    Ε, ΝΑ που μας δόθηκε η ευκαιρία να το κριτικάρουμε ΟΛΟΙ, σαν μικρό τμήμα αυτής της συζήτησης. Και… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καν, τόσο πολύ «επιμέρους θέμα», όσο δείχνει εκ πρώτης όψεως. Αντίθετα, νομίζω ότι είναι ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ. Διότι… όσοι βλέπουν στον Ελύτη ΜΟΝΟ τη λεγόμενη «Ελληνικότητα» είναι σαν να απορρίπτουν την Αγγλία εξ ολοκλήρου επειδή… βρέχει (ή το Ελληνικό καλοκαίρι επειδή κάνει… πολλή ζέστη). ΑΛΛΟΥ είναι το θέμα, και το θέμα αυτό είναι νομίζω ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ του Ελύτη, αλλά ΚΑΘΕ συλλογικής ταυτότητας, είτε φυσικής είτε… «συνθετικής». Και η συλλογική ταυτότητα που ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΤΑΝ ο Ελύτης ήταν έτσι κι αλλιώς ΠΟΛΥ ΑΙΡΕΤΙΚΗ και ανορθόδοξη, ΚΑΙ πανανθρώπινη μέσα στις ανθρωπιστικές της αξίες. ΜΑΚΑΡΙ να μπορούσε να γίνει έτσι, η σημερινή Ελληνικότητα.

    Απορρίπτουμε ένα κτίριο, επειδή δεν μας αρέσει το χρώμα της πόρτας? 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 24/04/2009

  67. Η συλλογική ταυτότητα ΔΕΝ είναι αυτό που νομίζουμε συνήθως. Ο Ελύτης καταδύθηκε βαθιά μέσα στα Αρχέτυπά της, αναζητώντας μια ΛΥΤΡΩΣΗ από τα αρνητικά της στοιχεία και τονίζοντας ΜΟΝΟ όσα κατά το δικό του όραμα θα έφερναν ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ. Αλλά… όσο πιο βαθειά βουτούσε στο βυθό αυτό, τόσο έβλεπε πως ΔΕΝ ΕΙΧΕ σημαία, ΟΥΤΕ εθνικότητα!!! Η «Ελληνικότητα» ήταν ΜΟΝΟ η επιφάνεια. Οταν επιτέλους άγγιξε το βυθό, τον βρήκε ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ.

    Ετσι, η Μαρία Νεφέλη, πολύ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑΡΙΚΑ και πολύ… ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ (χεχε) καυχιέται π.χ. πως
    «το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ινκας»
    ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ τη Φυλετική Θεωρία της Ελληνικότητας (από που κι ως που «Ινκας»? – ΓΙΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ! -χεχε)
    …. ενώ σε άλλο σημείο παραπονείται πως από τη Γη αναδύεται πολλή μυρωδιά (ή μπόχα) «παππού και θείου και φωσφόρου», ένα λογοπαίγνιο που έδειχνε ΠΟΥ την είχε πλέον… «γραμμένη» (χεχε) την περιβόητη Προγονοπληξία (και παραδοσιακή «κληρονομική Ελληνικότητα»).
    ΟΧΙ, η Ελληνικότητα για τον Ελύτη είχε καταστεί πλέον ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ, και το όραμά του ήταν η Αναρχική Θεά-Μούσα, μπροστά στην οποία μια μέρα (ευχόταν) όλοι να υποκλιθούν, και έθεσε το «Μεγάλο Στοίχημα», το να «γίνει όλη η απονιά του κόσμου ΠΕΤΡΑ όπου ηγεμονικά να καθήσεις…» κλπ. κλπ.

    Λαμπρός ο κ. Λαμπρόπουλος, αλλά… ΟΧΙ και ΤΟΣΟ λαμπρός….
    (όσο ο Μέγας Κρυπτο-Ανάρχας Ελύτης) 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 24/04/2009

  68. Λοιπόν Ομαντεόν….

    λέω να κάνω ένα ποστ το κείμενο του Λαμπρόπουλου (που μας άρεσε) μαζί με τα δικά σου σχόλια (που επίσης μας άρεσαν).

    Τι λές; Είμαστε λιγάκι σχιζοφρενείς;

    Ομέρ Λαμπροπουλομαντεονίδης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/04/2009

  69. ΧΩΡΙΣ δημιουργική τρέλα φίλε Ομέρ, είμεθα δια-τα-μπάζα… 🙂

    ΚΑΛΗ η ιδέα σου!
    (εκτός αν με… δουλεύεις!!! Α χα χα χα χα)

    Σχόλιο από omadeon | 24/04/2009

  70. χμ… ας προσθέσω πάντως και το εξής (σαν τεκμηρίωση ιδεών)

    Η Σουηδική ακαδημία ΔΕΝ απένειμε το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979 στον Οδυσσέα Ελύτη για… εθνικισμό! (και ακόμη λιγότερο για… “πατριωτική νεκροφιλία”). Του το έδωσε για τους εξής λόγους, με τα ίδια της τα λόγια:

    “for his poetry, which, against the background of Greek tradition, depicts with sensuous strength and intellectual clear-sightedness modern man’s struggle for freedom and creativeness” (προσφώνηση της επιτροπής που απένειμε στον Ελύτη το Νόμπελ λογοτεχνίας 1979)

    Περισσότερα για την ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ του Ελύτη, και την απομυθοποίησή της (μαζί με κριτική στον… Ακη Γαβριηλίδη) υπάρχουν εδώ:
    http://omadeon.wordpress.com/2008/06/24/elytis-and-laing/
    (δείτε τα ερωτικά κολλάζ του Ελύτη, και -λίγο μετά- τις αναλύσεις ορισμένων εκπληκτικά αιρετικών στίχων του, ΚΑΘΟΛΟΥ συμβατούς με τη γενίκευση-στερεότυπο του κ. Λαμπρόπουλου)

    Σχόλιο από omadeon | 24/04/2009

  71. Τώρα… αν κανείς θεωρήσει εκείνο το «against the background of Greek tradition» σαν «Ελληνικότητα», ας σκεφτεί ΚΑΛΑ το νόημα του «against». Στην πραγματικότητα, η Σουηδική Ακαδημία ήξερε πολύ καλά ότι ο Ελύτης είχε κάνει ΥΠΕΡΒΑΣΗ της Ελληνικής Παράδοσης.

    Σχόλιο από omadeon | 24/04/2009

  72. […] στην εξουσία της μετέπειτα Τουρκίας και στη βίαιη εθνογένεση που οι τελευταίοι στόχευαν, και εν πολλοίς πέτυχαν να […]

    Πίνγκμπακ από -Οι Πόντιοι και η μουσική τους στο “ΔΙΦΩΝΟ” « Πόντος και Αριστερά | 29/04/2009

  73. […] Γ ε ν ο κ τ ο ν ί α σ τ ο ν Π Ο Ν Τ Ο […]

    Πίνγκμπακ από Έρθεν ο Καλομηνάς « Aris53m’s Blog | 01/05/2009

  74. Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

    Υπόγραψε κι εσύ για την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Πόντου.
    http://www.gopetition.com/online/26526/sign.html

    Σχόλιο από metrothess | 19/05/2009

  75. Οι Δέκα Εντολές του κομιτάτου Ένωσις και Πρόοδος

    Αυτός ακριβώς είναι ο τίτλος του επίσημου εγγράφου που συντάχθηκε σε μυστική συνάντηση παρουσία του τότε υπουργού εσωτερικών Ταλάτ Μπέη και τεσσάρων αξιωματούχων τον χειμώνα του 1914. Το έγγραφο αυτό είναι οι επίσημες διαταγές που καθόρισαν την τύχη εκατομμυρίων γηγενών Αρμενίων και η μεθοδολογία εξόντωσης τους. Αναλυτικά:

    Εντολή πρώτη: Σύλληψη όλων των Αρμενίων που αντιμάχονται την κυβέρνηση (sic) και βίαιος εκτοπισμός τους σε Βαγδάτη και Μοσούλη. Κατά τη διάρκεια του εκτοπισμού οι Τούρκοι φύλακες διατάσσονται να τους εκτελέσουν είτε καθ’ οδόν είτε στον τόπο προορισμού.

    Εντολή Δεύτερη: Αφοπλίστε κάθε Αρμένιο

    Εντολή Τρίτη: Ερεθίστε τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς ιδιαίτερα στο Βαν, στα Άδανα, στο Ερζερούμ ώστε να προκαλέσετε μαζικές σφαγές (εναντίον των Αρμενίων).

    Εντολή Τέταρτη: Σε μέρη όπως Ερζερούμ, Βαν κλπ. αφήστε τον όχλο να κάνει τις εκτελέσεις και ενεργοποιήστε το στρατό για να “παρέμβει” στο απαραίτητο χρονικό διάστημα ώστε να επιβάλλει την τάξη. Αντίθετα σε μέρη όπως Άδανα, Σμύρνη κλπ ενισχύστε ενεργά τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς με στρατιωτική εμπλοκή.

    Εντολή Πέμπτη: Φροντίστε την άμεση εκτέλεση Ιερέων και Δασκάλων ανεξαρτήτου ηλικίας και οργανώστε την εκτέλεση κάθε αρσενικού κάτω των 50 ετών. Κρατήστε γυναικόπαιδα για εξισλαμισμό.

    Εντολή Έκτη: Εκτοπίστε τις οικογένειες όσων καταφέρουν να δραπετεύσουν (σσΟ: τα υπόλοιπα μέλη) και αποκόψτε τους με κάθε τρόπο από τις γενέτειρες τους.

    Εντολή Έβδομη: Με τη δικαιολογία ότι κάθε Αρμένιος λειτουργεί ως κατάσκοπος, καθαιρέστε τους από κάθε αξίωμα ή θέση εξουσίας.

    Εντολή Όγδοη: Εκτελέστε με διακριτικό (sic) τρόπο κάθε Αρμένιο που υπηρετεί στον στρατό. Αυτό είναι ευθύνη του στρατεύματος.

    Εντολή Ένατη: Η εκτέλεση όλων των εντολών να ξεκινήσει συγχρόνως ώστε να μην επιτρέψουμε προετοιμασία κάθε είδους άμυνας.

    Εντολή Δέκατη: Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο Άκρως Απόρρητοτων εντολών που δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να γνωστοποιούνται πέραν των 2 ή 3 επιτελών (σσΟ: Ανά πυρήνα δράσης).

    Το ντοκουμέντο αυτό παραδόθηκε στον πρώην πρόξενο της Μ. Βρετανίας στη Σμύρνη, Κλιφορντ Χιθκοτ – Σμιθ από υψηλόβαθμο στέλεχος του Οθωμανικού υπουργείου εσωτερικών. Ο Τούρκος επιτελής αρχικά ζήτησε αμοιβή 10,000 λιρών από τον πρόξενο. Μετά από διαπραγματεύσεις, ο Σμιθ κατάφερε να αποκτήσει το έγγραφο χωρίς αμοιβή αλλά με την παροχή αμνηστείας και εγγύηση ανωνυμίας έναντι Entente και Τουρκικής διοίκησης αντίστοιχα.

    Το έγγραφο παραδόθηκε στους αρμόδιους Βρετανούς υπουργούς ώστε να στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες για εγκλήματα κατά τις ανθρωπότητας για τον Ταλάτ Μπέη. Στο μεσοδιάστημα όμως ο Ταλάτ δολοφονήθηκε, έτσι το έγγραφο αρχειοθετήθηκε αθόρυβα μαζί με άλλα, άχρηστα έγγραφα με αριθμό αρχείου FO371/4172 όπου και βρίσκεται εως σήμερα.

    Πηγές:
    Ρaradise Lost, Giles Milton (σ.87,88),
    Εθνικό Ίδρυμα Αρμενίας,Ολυμπία

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/05/2009

  76. Τουρκική αντίδραση στις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία [2009]

    Το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία αντιδρά στις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού που πραγματοποιήθηκαν την 19η Μαίου ημέρα που καθιερώθηκε απο το ελληνικό κοινοβούλιο ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας αυτής.

    Σε δική μας μετάφραση η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών έχει ως εξής:

    “Το ελληνικό κοινοβούλιο ανακήρυξε τη 19η Μαίου ως επονομαζόμενη “Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού” με απόφαση που έγινε αποδεκτή στις 24 Φεβρουαρίου 1994.

    Αυτή η πράξη η οποία δυσφημεί τη χώρα μας και ιδιαίτερα τον Ατατούρκ, τον ιδρυτή της δημοκρατίας μας, διαμορφώνει το πεδίο για εχθρικές εκστρατείες ποικίλων κύκλων οι οποίοι καταφεύγουν σε διεστραμμένη κατανόηση της ιστορίας και κινούνται σε μια διαδικασία η οποία επιδεινώνει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης που γίνεται προσπάθεια να οικοδομηθεί μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού.

    Η συμμετοχή εκπροσώπων της κυβέρνησης στις εκδηλώσεις που έλαβαν χώραν, μεταξύ των οποίων και μέλη του κοινοβουλίου, εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων και τοπικών επισήμων καθώς και ομιλιών που έγιναν απο επισήμους κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, αποκαλύπτει πράγματι την υποστήριξη αυτών των ανεδαφικών αξιώσεων κατά της χώρας μας.

    Καταδικάζουμε αυτήν την απερίσκεπτη στάση βασισμένη σε μια διεστραμμένη αντίληψη της ιστορίας ενάντια στη χώρα μας και καλούμε τους υποστηρικτές αυτών των ισχυρισμών να αντιμετωπίσουν τις ιστορικές πραγματικότητες.

    Με την ευκαιρία θα θέλαμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη την απάνθρωπη συμπεριφορά και τις θηριωδίες που εφαρμόσθηκαν απο την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του δικού μας Πολέμου της Ανεξαρτησίας και σ αυτό το πλαίσιο το άρθρο 59 της Συμφωνίας Ειρήνης της Λωζάννης με την οποία συνομολογήθηκε ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει την υποχρέωσή της να επανορθώσει τις καταστροφές που προκλήθηκαν στην Ανατολία απο τη δράση του Ελληνικού στρατού ή τη διοίκηση η οποία ήταν αντίθετη με τους νόμους του πολέμου”.

    No: 75 21 May 2009

    PRESS RELEASE

    of the Turkish Ministry of Foreign Affairs

    (Unofficial Translation)

    The Greek Parliament declared „19 May“ as so-called „Pontian Greek Genocide Commemoration Day“ by a bill adopted on 24 February 1994. This act, which defames our country and in particular Atatürk, the founder of our

    Republic, provides a ground for the hostile campaigns of the various circles harbouring a distorted understanding of history and is moving along a course which deteriorates the climate of frienship and confidence, strived to be built between Turkish and Greek peoples.Participation of the Government representatives in the activities held, along with the members of the Parliament, political party representatives and local officials as well as the speeches made by the officials during the activities, indeed reveal the support behind these baseless claims against our country.

    We condemn this unwise attitude, based on a distorted perception of history against our country and invite the supporters of this allegation to face historical realities. On this occasion, we would like to recall the cruelty and atrocities carried out by Greece in Anatolia during our War of Independence and in this context Article 59 of the Lausanne Peace Treaty, which stipulates that „Greece recognizes her obligation to make reperation for the damage caused in Anatolia by the acts of the Greek army or administration which were contrary to the laws of war“.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/05/2009

  77. «η οποία επιδεινώνει το κλίμα φιλίας και εμπιστοσύνης που γίνεται προσπάθεια να οικοδομηθεί μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού.»

    Πάρτε τον στρατο απο την κύπρο,
    Ζητήστε συγγνώμη για τα 4000 κατεστραμενα κουρδικα χωριά και τους ομαδικούς ταφους
    Ζητήστε συγνώμη:
    -για την γενοκτονία Μικρασιατών, Αρμενίων Ασσυροχαλδαίων
    -για τό βαρλίκι του 1943
    -για την προβοκατσια και την καταστροφή του 1955
    -για τον ξεριζωμό του 1964

    πάψτε να συμπεριφέρεστε σαν οθωμανοί σε ραγιάδες,
    καντε δημοκρατια στην χώρα σας

    και να ξέρετε ότι τετοιου είδους γαυγίσματα, μόνο στον Γιωργάκη και την Ντόρα φοβίζουν.

    Εμάς ούτως ή αλλως δεν μας πείθετε.

    Σχόλιο από vripol | 26/05/2009

  78. «Ανοιξη της Τουρκίας» φέρνει το mea culpa

    Η θετική ανταπόκριση του Τύπου στις γενναίες δηλώσεις του κ. Ερντογάν έρχεται σε αντίθεση με τις διαμαρτυρίες των «κεμαλιστών»

    Τρίτη 26 Μαΐου 2009

    ΑΓΚΥΡΑ Θετικά υποδέχτηκε μεγάλη μερίδα των τουρκικών μέσων ενημέρωσης την «αυτοκριτική» του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος χαρακτήρισε « αποτέλεσμα φασιστοειδούς αντίληψης » την εκδίωξη από την Τουρκία « εκείνων που είχαν διαφορετική εθνική ταυτότητα στο παρελθόν ». Κατεγράφησαν βεβαίως και επικριτικά σχόλια τόσο στον Τύπο όσο και στη Βουλή από την κεμαλική αντιπολίτευση. Μια βουλευτής μάλιστα κατέθεσε σχετική επερώτηση.

    Ο αρθρογράφος της «Βατάν» Οκάι Γκιονενσίν ανέφερε ότι « αξίζει συγχαρητήρια ο πρωθυπουργός ». Το άρθρο του έφερε τον τίτλο «Φασιστική εκκαθάριση». « O εκτουρκισμός της Μικράς Ασίας ξεκίνησε το 1915 με τον εκτοπισμό των Αρμενίων », γράφει, αγγίζοντας το θέμα-ταμπού της γενοκτονίας του αρμενικού πληθυσμού από όργανα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και τονίζει ότι « αν μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας οι μη μουσουλμάνοι που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία ήταν ευχαριστημένοι, δεν θα είχαν εγκαταλείψει τη χώρα ».

    Ο κ. Γκιόνενσιν χαρακτήρισε «φασιστοειδή» τον νόμο περί φόρου περιουσίας ο οποίος είχε επιβληθεί κατά κύριο λόγο στις μειονότητες το 1942 και κατέστρεψε οικονομικά χιλιάδες οικογένειες χριστιανών. Επίσης υπενθύμισε τα Σεπτεμβριανά, τα υποκινημένα από το τουρκικό (παρα)κράτος επεισόδια εις βάρος των Ελλήνων της Πόλης το 1955, καθώς και τις μαζικές απελάσεις των ελλήνων υπηκόων Κωνσταντινουπολιτών το 1964.

    « Οσοι ετοιμάζονται να επικρίνουν τον Ερντογάν, ας θυμηθούν όλα αυτά τα γεγονότα. Ας ρίξουν μια ματιά στις δημογραφικές στατιστικές των απαρχών της Τουρκικής Δημοκρατίας και στις σημερινές. Και ας αναλογιστούν:για ποιον λόγο εγκατέλειψαν τη χώρα τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; » κατέληξε.

    « Να δούμε τώρααν ο Ερντογάν, μετά τη δήλωση αυτή, θα καθήσει να σκεφτεί και να πει ότι πρέπει πλέον να ανοίξουμε τη Θεολογική Σχολή στη Χάλκη », σημείωσε ο αρθρογράφος της φιλοκυβερνητικής «Σαμπάχ» Μεχμέτ Μπαρλάς.

    Η επίσης φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σταρ» δημοσίευσε απόψεις επωνύμων. Ο Γιλμάζ Καράκογιουνλου , πρώην βουλευτής και συγγραφέας του βιβλίου «Φθινοπωρινή οδύνη» που σχετίζεται με τα επεισόδια του 1955, το οποίο πρόσφατα γυρίστηκε και σε ταινία με τίτλο «Μέρες φθινοπώρου» (προβάλλεται στην Ελλάδα), είπε τα εξής: « Είναι θετική η δήλωση του πρωθυπουργού. Με τα επεισόδια εκείνα εγκατέλειψαν την Τουρκία πολλοί έλληνες μειονοτικοί. Αυτό που έχει σημασία είναι να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε από εδώ και πέρα ».

    «Γ ια πρώτη φορά έχετε έναν πρωθυπουργό που επιθυμεί να παραδεχτεί ότι έγιναν λάθη στη μεταχείριση των θρησκευτικών μειονοτήτων. Αυτό είναι ιστορικό γεγονός » έγραψε ο αρθρογράφος Σάμι Κόεν στη «Μilliyet». « Αλλά μένει να δούμε το αν η ρητορική αυτή συνοδευτεί από πράξεις.Ειδικά οι Ελληνες της Τουρκίας έχουν πραγματικά προβλήματα » πρόσθεσε.

    « Δεν γνωρίζω κανέναν που να έχει εκδιωχθεί λόγω της εθνικής του καταγωγής. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε ο πρωθυπουργός. Μπορεί να έχουν γίνει λάθη στο παρελθόν της Τουρκίας, αλλά δεν είναι σωστό να κατηγορείται η χώρα για εκφασισμό » είπε ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (το οποίο ίδρυσε ο θεμελιωτής της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ ), πρέσβης ε.τ. Ονούρ Οϊμέν. Ο βουλευτής, τέλος, του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (των διαβόητων «Γκρίζων Λύκων») Τουντζά Τοσκάι αναρωτήθηκε: «Με τη Συνθήκη της Λωζάννης έγινε νόμιμη ανταλλαγή πληθυσμών. Αν πέραν τούτου υπάρχει εκδίωξη πολιτών, ας μας το πει ο πρωθυπουργός.Μήπως έχει πρόβλημα με τη Λωζάννη;».

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=269847&dt=26/05/2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/05/2009

  79. Άλλη μια χρονιά πέρασε….

    Written by Pontos World May 22, 2009 at 08:12 PM

    Άλλη μια χρονιά πέρασε, και δεν είδαμε παγκόσμια αναγνώριση της Γενοκτονίας. Οι δύο μόνο χώρες του κόσμου που αναγνώρισαν την ‘Γενοκτονία των Ποντίων’ είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Δύο χώρες που όπως ξέρει όλος ο κόσμος, αλλάζουν 12 πόντους μεταξύ τους στη Eurovision. Δηλαδή, καμιά ουσιαστική αλλαγή. Αλλά γιατί; Δεν έγινε η Γενοκτονία την ίδια περίοδο με την Γενοκτονία των Αρμενίων; Πώς μπορεί η Γενοκτονία των Αρμενίων να αναγνωρίζεται σε πάνω απο 20 χώρες του κόσμου και η δική μας πουθενά;

    Για πάνω απο 20 χρόνια τώρα, εμείς οι Πόντιοι διαβάζουμε για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού σε πολλά και διάφορα βιβλία γραμμένα στα Ελληνικά. Οι περισσότεροι ιστορικοί που ερεύνησαν την Γενοκτονία ήταν και είναι Έλληνες. Και οι περισσότεροι απ’αυτούς Πόντιοι. Πώς μπορεί τότε μια μη-ελληνική χώρα να αναγνωρίσει μια γενοκτονία της οποίας όσες έρευνες έχουν γίνει είναι όλες στα ελληνικά; Πολύ δύσκολο. Να ζητήσουμε από την Αμερική να αναγνωρίσει την Γενοκτονία δίνοντας της συγγράμματα γραμμένα μόνο στα ελληνικά;

    Το παραπάνω όμως πρόβλημα δεν είναι, κατά την γνώμη μου, και το μοναδικό. Γιατί …και ποιοι ήταν αυτοί οι Πόντιοι θα μας πούνε. Έλληνες ήταν και μιλούσαν μια αρχαία ελληνική διάλεκτο θα απαντήσουμε. Εντάξει θα πούνε. Άλλα εμείς διαβάσαμε ότι κι’άλλοι Έλλήνες ήταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε. Και ότι αυτοί έπαθαν ακριβώς το ίδιο με’σας. Και τι θα απαντήσουμε; Ότι ο πόνος μας ήταν μεγαλύτερος από αυτόν των Σμυρνιών και των Θρακιωτών; Θα πούμε ότι υπήρχε ανταρτικό στον Πόντο; Ότι μιλούσαμε διαφορετικά απ’τους άλλους Έλληνες; Ή μήπως να τους πούμε ότι ήμασταν ‘σα μακρά’. Δηλαδή μακριά από τους άλλους Έλληνες και έτσι θέλουμε ξεχωριστή αναγνώριση.

    Έχουν γίνει αναγνωρίσεις σε περίπου 7 πόλεις των Η.Π.Α. Το 2005 στην πόλη της Albany των Η.Π.Α, αναγνώρισαν την Γενοκτονία που έγινε στον Ποντο και την Μικρά Ασία θεωρώντας ότι 353.000 άτομα έχασαν τη ζωή τους. Μα είναι σωστό αυτο; Μόνο στον Πόντο χάθηκαν 353.000 ψυχές. Πώς ανάφεραν και την Μικρά Ασία χωρίς να ανεβάσουν το σύνολο των θυμάτων; Ποιος ιστορικός τους έδωσε αυτό το λάθος στοιχείο;

    Στο Senate της Pensylvannia στις Η.Π.Α το 2003, αναγνώρισαν τα 353.000 θύματα των Έλληνων, Αρμενίων και Ασσυρίων που ζούσαν στον Πόντο. Κι εμείς εδώ και χρόνια γνωρίζουμε ότι 353.000 θύματα ήταν μόνο οι Ελληνόφωνοι Πόντιοι. Ποιος ιστορικός έδωσε λάθος στοιχεία;

    Τα λάθη αυτά εξακολουθούν να γίνονται. Μπορώ να αναφέρω κάποια άλλη στιγμή τα λάθη που γράφτηκαν στην κίνηση που έγινε στη Νότια Αυστραλία τον περασμένο μήνα. Δηλαδή, δεν κοροϊδεύουμε μόνο τον εαυτό μας και τα θύματα, αλλα και ολόκληρο τον κόσμο.

    Όπως και να έχει, η αναγνώριση δεν θα έρθει εύκολα από χώρες που δεν μας γνωρίζουν. Αλλά το κάνουμε το θέμα πολύ πιο δύσκολο όταν ξεχωρίζουμε τους εαυτούς μας από τους άλλους Έλληνες-πρόσφυγες που και αυτοί ένιωσαν τον πόνο του ξεριζωμού και του διωγμού . Παγκόσμια μας ξέρουν όλοι ως Έλληνες. Ήμασταν Έλληνες του Πόντου και ακόμα σήμερα έχουμε τον Πόντο μέσα μας. Αλλά είμαστε Έλληνες. Και αυτοί που ζούσαν στη Σμύρνη ήταν Έλληνες. Ζούσαμε όλοι μαζί ‘σα μακρά’. Το ότι μιλούσαμε Ελληνικά σε διαφορετικές διαλέκτους, δεν έχει καμιά σχέση με την αναγνώριση της Γενοκτονίας μας.

    Οι Αρμένιοι το έχουν θέσει το ζήτημά τους πολύ πιο απλά. Έγινε Γενοκοτονία των Αρμενίων λένε. Δεν διαχωρίζουν έναν Αρμένη που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη με τον άλλον που ζούσε στην Αμάσεια ή στην Σμύρνη. Ενωμένοι και ισχυροί. Και τα αποτελέσματα τους δείχνουν την ενότητά τους.

    Αλλά δεν είναι μόνο η ενότητα που έχει αποφέρει αποτελέσματα. Οι Αρμένιοι έχουν ερευνήσει την Γενοκτονία των Αρμενίων σοβαρά και αυτή την σοβαρή τους προσπάθεια θέλησαν να την γνωστοποιήσουν και προς τα έξω. Για παράδειγμα αν θελήσει κανείς που μένει στο εξωτερικό να ενημερωθεί για την γενοκτονία των Αρμενίων, θα βρει εκατοντάδες βιβλία σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Καθένας που επέζησε έχει γράψει το δικό του βιβλίο. Και αν όχι αυτός ο ίδιος, ο απόγονός του. Με αυτό τον τρόπο, ο ιστορικός μπορεί να ενημερωθεί για τα πραγματικά γεγονότα και να γράψει στη συνέχεια ένα βιβλίο για την Γενοκτονία των Αρμενίων, το οποίο θα παρέχει με την σειρά του σημαντικές πληροφορίες στον αναγνώστη για το συγκεκριμένο θέμα.

    Με τον όρο ‘Γενοκτονία των Ποντίων’, δείχνουμε ότι θεωρούμε τον πόνο μας μεγαλύτερο από αυτόν των άλλων Ελλήνων. Η Γενοκτονία στον Πόντο ήταν η ίδια με αυτήν που έλαβε χώρα και σε άλλα μέρη που υπήρχαν Έλληνες. Ο σκοπός ήταν ένας. Να μην υπάρχει το ελληνικό στοιχείο στο ‘Τουρκικό’ έδαφος. Γι’αυτό το λόγο, πρέπει να αναγνωριστεί η Γενοκτονία ως ένα ενιαίο γεγονός, ως Γενοκτονία δηλαδή των Ελλήνων.

    Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς σκληρή και οργανωμένη δουλειά, η Γενοκτονία μας δεν θα αναγνωριστεί από καμία χώρα εκτός των δύο παραπάνω κρατών που το αναγνώρισαν μέχρι σήμερα, δεν θα πετύχουμε αναγνώριση. Μέχρι να καταλάβουμε ότι μόνο ενωμένοι θα φέρουμε αποτελέσματα, μόνο τότε θα πετύχουμε στον αγώνα μας, η Γενοκτονία των Ελλήνων δεν θα αναγνωριστεί παγκοσμίως.

    Προκειμένου να γίνει παγκοσμίως γνωστή η ΄Γενοκτονία των Ελλήνων΄ , όπως η ΄Γενοκτονία των Αρμενίων΄, θα χρειαστεί να προηγηθεί πρώτα ένα απλό γεγονός. Οι Έλληνες απο τις διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν τους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας πρέπει να αφήσουν τον εγωϊσμό τους στο πλάϊ και να ορίσουν μια κοινή μέρα κατά την οποία θα τιμάται η μνήμη όλων τον Ελλήνων της Γενοκτονίας. Έτσι θα γνωρίζει ο μη-Έλληνας ιστορικός ότι η γενοκτονία ήταν μία. Η Γενοκτονία των Ελλήνων.

    Μας περιμένουν οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι.

    Ένα ιστορικό γεγονός.

    Η Γενοκτονία των Αρμενίων.

    Η Γενοκτονία των Ασσυρίων.

    Και η Γενοκτονία των Ελλήνων

    http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1330&Itemid=87

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/05/2009

  80. ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

    Τουρκία και Γερμανικές σφαίρες επιρροής

    Στο έργο της ¨Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ¨ ( 1916 ) η Rosa Luxemburg αναλύει , το 1916, τους λόγους και τις αιτίες για τους οποίους η Γερμανία , οι τράπεζες και η βιομηχανία της , ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να προσεταιριστούν και να ελέγξουν την Τουρκία

    ====================================================
    Απόσπασμα :
    Μετάφραση και σχόλια – υποσημειώσεις : ¨Νταντόν¨

    Σε κύριο πεδίο δράσης του Γερμανικού ιμπεριαλισμού έχει εξελιχθεί η Τουρκία , με βασικό βηματοδότη την Γερμανική Τράπεζα ( Deutsche Bank ) και τις τεράστιες επιχειρήσεις της , που αποτελούν το επίκεντρο της ¨Γερμανικής Στρατηγικής και Πολιτικής – Για την Μέση- Ανατολή ¨ ( Deutsche Orientpolitik ) .

    Το 1888 το Γερμανικό κεφάλαιο αναλαμβάνει δράση εξασφαλίζοντας από τον Αμντούλ Χαμίντ την άδεια λειτουργίας ( εκμετάλλευσης ) της οδικής αρτηρίας που είχαν κατασκευάσει οι Εγγλέζοι , όπως και την κατασκευή νέας προέκτασης από το Ismid μέχρι την Angora ( με παρακαμπτηρίους οδούς προς το Skutari, Brussa, Konia και το Kaizarile ).

    Το 1899 η ¨Γερμανική Τράπεζα¨ πέτυχε να εξασφαλίσει την άδεια για την κατασκευή και την εκμετάλλευση ( Σ.Σ..-Μεταφραστή : σήμερα το λένε αυτό ¨ΣΔΙΤ¨ ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ¨ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ¨ ΕΡΓΩΝ ΜΕ ¨ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ¨ ! – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ … ) ενός λιμανιού και των συμπληρωματικών εγκαταστάσεων στο ¨Χαϊντάρ Πασά ¨ , παράλληλα με την άδεια για τον απόλυτο έλεγχο ( εκμετάλλευση ) του εμπορίου και του τελωνείου στο συγκεκριμένο λιμάνι.

    Το 1901 η Τουρκική κυβέρνηση παραχώρησε στην ¨Γερμανική Τράπεζα¨ ( Σ.Σ.-Μεταφραστή : Τι ¨Deutsche Bank ¨ τι ¨ Deutschland¨ , τι ¨Siemens¨ -τι ¨Deutschland¨ ;;; ) την άδεια για κατασκευή της ¨Σιδηροδρομικής σύνδεσης Βαγδάτης –Περσικού Κόλπου ¨ ( Σ.Σ.- Μεταφραστή : Από τότε έχουμε τη συμπλήρωση του ¨Γερμανικής Ώθησης Προς Ανατολάς¨ – DEUTSCHER DRANG NACH OSTEN – και σε ¨Γερμανική Ώθηση Προς την Νότιο-Ανατολική Ευρώπη και Μέση-Ανατολή ¨ – DEUTSCHER DRANG NACH SUED-OSTEN ).

    Το 1907 παραχωρήθηκε η άδεια για την αποξήρανση της λίμνης ¨ Karaviran ¨ και την υδροδότηση της λεκάνης στην περιοχή Konia.

    Η άλλη , η αντίθετη όψη των παραπάνω ¨ειρηνικών πολιτιστικών έργων¨ είναι ( σ.σ. ήταν ) η ¨ειρηνική¨ – πλήρης καταστροφή της Μικρό-Ασιατικής αγροτιάς.

    Την διεκπεραίωση των απαιτούμενων τεράστιων εξόδων για την ολοκλήρωση των έργων αυτών ανέλαβε η ¨Γερμανική Τράπεζα¨ με ένα εκτεταμένο σχέδιο δανεισμού το οποίο μετέτρεψε το Τουρκικό κράτος σε αιώνιο οφειλέτη των κυρίων ¨
    Siemens, Gwinner, Helfferich κ.α ¨ , ακριβώς όπως συνέβαινε να είναι στο παρελθόν απέναντι στο Αγγλικό , Γαλλικό και Αυστριακό κεφάλαιο.

    Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ

    Ο οφειλέτης ( ο Τουρκικός κρατικός μηχανισμός ) δεν έπρεπε μόνο να αντλεί τεράστια χρηματικά ποσά από το ¨Δημόσιο Ταμείο¨ για να εξυπηρετήσει τους ΤΟΚΟΥΣ των δανείων , αλλά και για πληρώνει ¨εγγυήσεις¨ για την εξασφάλιση ¨μίνιμουμ¨ κερδών ( ¨εσόδων¨ ) για τους κατασκευαστές –διαχειριστές των έργων ( ¨επενδυτές¨) … ( Σημείωση Συντάκτη –Μεταφραστή : ¨Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά …Αττική Οδός , Αεροδρόμιο Σπάτων …και άλλες Νέο-Ιμπεριαλιστικές ¨Συμπράξεις Δημόσιου-Ιδιωτικού –Ευρώ-Ενωσιακού Τομέα ¨ ) .

    Η εγκατάσταση και εξόφληση των πιο σύγχρονων τεχνολογικά Μέσων Συγκοινωνίας φορτώνεται στις πλάτες μιας καθυστερημένης αγροτικής οικονομίας που λειτουργεί εν μέρει πάνω στις αρχές της ¨φυσικής οικονομίας¨.

    Και βέβαια πάνω στο έδαφος μιας άγονης οικονομίας , που βιώνει , εδώ και αιώνες , το ξεζούμισμα της Ανατολικής Δεσποτείας και δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα ελάχιστα για την επιβίωση της αγροτιάς , πέρα από τις ελάχιστες κρατικές δαπάνες , δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν τα αναγκαία έργα δημιουργίας συγκοινωνιακών δικτύων και να εξασφαλιστούν κέρδη για τις Εταιρείες Σιδηροδρόμων.

    Το Εμπόριο και οι Δημόσιες Συγκοινωνίες βρίσκονται σε μεγάλη καθυστέρηση ( σε κατάσταση ¨υπό-ανάπτυξης¨ ) και μπορούν να αναπτυχθούν μόνο με μικρά βήματα , βραδύς ρυθμούς. Γεγονός που οφείλετε στις ιδιαίτερες οικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες της χώρας ( σ.σ. της Τουρκίας ).

    Αυτό το ¨καινό¨ που λείπει ( σ.σ. –μεταφραστή : στον Τουρκικό κοινωνικό-οικονομικό σχηματισμό ) για την παραγωγή- δημιουργία του απαραίτητου Καπιταλιστικού κέρδους το ¨αναπληρώνει¨ – συμπληρώνει το Τουρκικό κράτος με την μορφή της ¨χορηγίας¨ – επιδότησης που ονομάζετε : ¨Εγγύηση Χιλιομετρικών Αποστάσεων Για τις Εταιρείες Σιδηροδρόμων ¨ …

    Με την μέθοδο αυτή η Τουρκική κυβέρνηση ¨χορήγησε¨ , κατέβαλε στις Εταιρείες Σιδηροδρόμων από το 1893 μέχρι το 1910 για την σιδηροδρομική γραμμή μέχρι την ¨Angora¨ και για την σιδηροδρομική διαδρομή ¨Eski–Schehir–Konia¨ περίπου 90 εκατομμύρια Γαλλικά φράνκα …

    Αυτό είναι ο εσωτερικός μηχανισμός της ¨Οικονομικής Αναγέννησης της Τουρκίας¨ με τα ¨Έργα Εκπολιτισμού¨ του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

    ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΟΜΥΖΗΣΗΣ

    Οι συγκεκριμένες ¨επιχειρησιακές δραστηριότητες¨ , οι πρακτικές αυτές , στοχεύουν και έχουν δύο ειδών αποτελέσματα.

    Από τη μία μεριά οι Αγρότες της Μικράς-Ασίας γίνονται αντικείμενο ενός πολύ καλά οργανωμένου σχεδίου εκμετάλλευσης και απομύζησης για το συμφέρον και την ¨ευόδωση¨ του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου , στην συγκεκριμένη περίπτωση του Γερμανικού τραπεζιτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου.

    Συνεπώς η Γερμανία επεκτείνει τις οικονομικές σφαίρες επιρροής στην Τουρκία και κατά προέκταση της παρέχει και την απαιτούμενη ¨πολιτική της προστασία¨.

    Παράλληλα , από την άλλη πλευρά , η Τουρκική κυβέρνηση , η οποία αποτελεί τον αναγκαίο μηχανισμό απομύζησης για την εκμετάλλευση της Αγροτιάς , μετατρέπεται σε ένα πειθήνιο , υποτακτικό ( Vassal ) όργανο της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής.

    Ήδη στο παρελθόν η οικονομία της Τουρκίας , η τελωνειακή , η φορολογική της πολιτική και οι δημόσιες δαπάνες της είχαν τεθεί κάτω από τον έλεγχο του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου . Με την νέα Γερμανική επιρροή προστίθεται επίσημα και η στρατιωτική της οργάνωση…

    Καθήκον είναι λοιπόν για τον Γερμανικό ιμπεριαλισμό να εξασφαλίσει την παραπέρα ύπαρξη και ¨συνοχή¨ του εξυπηρετικού μηχανισμού , του ¨Ανεξάρτητο Τουρκικού Κράτους¨ , τουλάχιστον για τόσο χρονικό διάστημα μέχρι να τον καταβροχθίσει ¨εκ των έσω ¨ το Γερμανικό κεφάλαιο , όπως συνέβη παλαιότερα με την Αίγυπτο από τους Άγγλους και πρόσφατα με το Μαρόκο από τους Γάλλους , ώστε τελικά να πέσει σαν ¨ώριμο φρούτο¨ στις αγκάλες της Γερμανίας.

    Όπως λέει και ένας γνωστός εκφραστής του Γερμανικού ιμπεριαλισμού , ο Paul Rohrbach , :

    ¨Είναι στην φύση των πραγμάτων , η Τουρκία , η οποία περιβάλλεται από όλες τις πλευρές από εποφθαλμιούντες γείτονες , να βρει το στήριγμα της σε μία δύναμη , η οποία δεν έχει εδαφικές βλέψεις και συμφέροντα στην Ανατολή.

    Και η δύναμη αυτή είναι η Γερμανία¨

    Απόσπασμα από το έργο : Ρόζα Λούξεμπουργκ – Η κρίση της Σοσιαλδημοκρατίας ( “Juniusbroschuere” ) . Δημοσιευμένο στο
    Rosa Luxemburg: Die Krise der Sozialdemokratie (Juniusbroschüre). In: Rosa Luxemburg, Werke Bd. 4, Berlin 1974, Seite 83–86
    Μετάφραση – αναδημοσίευση από :
    http://www.jungewelt.de/2005/09-24/031.php

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/06/2009

  81. Μια μαρτυρία απ’ την Έξοδο:

    Miltiadis Tsalouchidis (Μιλτιάδης Τσαλουχίδης)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/06/2009

  82. Ο Πόντος, η γενοκτονία και το ελληνικό δίλημμα*
    ———————————————————-

    H εγκατάλειψη, από το ελληνικό κράτος και τις πολιτικές ελίτ, μιας στρατηγικής αντιμετώπισης της επεκτατικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας διαγράφεται με αδρές γραμμές σε όλα τα πεδία:
    Η Ελλάδα εμφανίζεται ως ο πιστότερος οπαδός της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρ’ ότι αυτή εξακολουθεί να μας απειλεί με casus belli, κατέχει κυπριακό έδαφος, αμφισβητεί το Αιγαίο και τη Θράκη και παρ’ ότι η ένταξη της Τουρκίας θα ενέτασσε τελεσίδικα την Ελλάδα και τα Βαλκάνια στον ευρύτερο νεο-οθωμανικό χώρο. Οι ελληνικές ελίτ είναι πρόθυμες να εκχωρήσουν την ελληνική ανεξαρτησία με αντάλλαγμα τα κέρδη και την «ησυχία» τους.

    Η ελληνική στρατηγική, στο πεδίο της άμυνας, περιορίζεται απλώς στο να καταστήσει «δαπανηρή» κάθε πιθανή τουρκική επίθεση, έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου, ενώ τα ελληνικά κόμματα διαγκωνίζονται μεταξύ τους ποιο θα προτείνει μεγαλύτερη μείωση των αμυντικών δαπανών και της διάρκειας της θητείας. Οδηγούμαστε, δια του μιθριδατισμού, σε μια σταδιακή διολίσθηση σε κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, όπως ήδη έχει γίνει στην Κύπρο και εν μέρει στη Βουλγαρία.

    Το τουρκικό κράτος, και ιδιαίτερα η νεο-οθωμανική του πτέρυγα, δια του Ερντογάν, του Νταβούτογλου, κ.λπ., επιχειρεί την τελευταία περίοδο κάποια «ανοίγματα» στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική, που υπερακοντίζουν την παλιά κεμαλική στρατηγική. Έτσι, προσπαθεί να βρει ένα modus vivendi με τους Κούρδους, ενισχύοντας την «ισλαμική ταυτότητα» έναντι του τουρκισμού, κριτικάρει το Ισραήλ για τις επιθέσεις του εναντίον των Παλαιστινίων και θέλει να εμφανιστεί ως προστάτης των Αράβων, πραγματοποιεί ανοίγματα προς τη Ρωσία, όπως φάνηκε πρόσφατα και στην κρίση της Γεωργίας, φθάνει ακόμα και να αναφέρεται σε κάποιες διώξεις μειονοτήτων, όπως έκανε πρόσφατα ο Ερντογάν.

    Και είναι λογικό. Ο παλιός κεμαλισμός αντιστοιχούσε στην προσπάθεια ομογενοποίησης της Τουρκίας στο εσωτερικό της, ώστε να δημιουργήσει ένα εθνικά ομοιογενές και συμπαγές κράτος. Η αποτυχία του, ή μάλλον η ολοκλήρωση ενός κύκλου, η οποία κατέστη προφανής στη δεκαετία του 1970, με την έκρηξη της κουρδικής αντίστασης και την ανάπτυξη της ένοπλης Άκρας Αριστεράς, υποχρέωσε τις τουρκικές ελίτ και τους Αμερικανούς σε μια νέα στρατηγική, που αρχίζει να αναπτύσσεται μετά το πραξικόπημα του Εβρέν, το 1980: Παράλληλα με την κεμαλική ομοιογένεια, και την αναφορά στον Κεμάλ, που εξέφραζε την κρατική γραφειοκρατία και τον στρατό, θα επιδιωχθεί μια «επιστροφή» στο Ισλάμ, η οποία θα μπορούσε να επανασυνδέσει το τουρκικό κράτος με τα λαϊκά στρώματα και να αμβλύνει το εθνικό συναίσθημα των Κούρδων. Έτσι δημιουργήθηκε το οικοδόμημα του «ισλαμο-κεμαλισμού», που αναπτύσσεται καθ’ όλη την περίοδο της σύγκρουσης με τους Κούρδους, και το οποίο κατόρθωσε εν μέρει, μέσω της επανισλαμοποίησης, να ενισχύσει τη χαμένη συνοχή του τουρκικού κράτους.

    Και βέβαια, κάθε φορά που η ισορροπία έτεινε να διαταραχτεί, προς την κατεύθυνση μιας «υπερβολικής» ισλαμοποίησης, όπως συνέβη με τον Ερμπακάν, ο στρατός και οι δικαστές ήταν παρόντες για να επιβάλουν και πάλι την τάξη. Ωστόσο, απεδείχθη πως τα «κοσμικά κόμματα» της κεντροδεξιάς, Τσιλέρ, Τζεμ, Γιλμάζ και κομπανία, δεν μπορούσαν να υποκαταστήσουν το Ισλάμ. Γι’ αυτό το ισλαμικό κόμμα των Ερντογάν-Γκιουλ μετεβλήθη στον αδιαφιλονίκητο εκφραστή της νέας ισορροπίας. Και, μάλιστα, με ένα σημαντικό βήμα προς τα μπρος. Και αυτό ήταν ο νεο-οθωμανισμός.

    Το νέο τουρκικό κράτος είχε μεταβληθεί πλέον σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη και από οικονομική άποψη, για πρώτη φορά στην ιστορία των Τούρκων, που στο παρελθόν αρκούνταν στην κρατική και στρατιωτική κυριαρχία, εκχωρώντας τις εμπορικές και βιομηχανικές δραστηριότητες στις αλλόθρησκες κοινότητες. Επιπλέον, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και ο κατακερματισμός της, η διάλυση των Βαλκανίων, καθώς και η κρίση του αραβικού κόσμου, μετά τους δύο πολέμους του Κόλπου, αναβάθμισαν γεωστρατηγικά και οικονομικά την Τουρκία, καθιστώντας την ισχυρό περιφερειακό παράγοντα. Έκφραση της τουρκικής αναβάθμισης αποτέλεσε και η πρόσφατη ένταξή της στο «κλαμπ των ισχυρών» του πλανήτη, δηλαδή τους G 20. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η στρατηγική του νεο-οθωμανισμού, την οποία είχε εγκαινιάσει ο Οζάλ, χωρίς να διαθέτει τότε τις προϋποθέσεις εφαρμογής της, σήμερα καθίσταται περισσότερο ρεαλιστική, γι’ αυτό και ο θεωρητικός της, ο Νταβούτογλου, θα αναβαθμιστεί σε φορέα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
    Ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων και της περιφερειακής πολιτικής. Απέναντι στην εξασθένιση των περισσότερων από τους γείτονες της Τουρκίας, γεννιέται ο «πειρασμός» για μια επεκτατική πολιτική με νέους όρους, δηλαδή έναν συνδυασμό οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, η οποία χρησιμοποιεί το Ισλάμ και τη στρατηγική συμμαχία με τη Δύση ως τους δύο πυλώνες της. Εξ ού και οι παράλληλες κινήσεις για συμμετοχή-διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης –διότι η τουρκική συμμετοχή θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια «χαλαρή» Ευρώπη– και, παράλληλα, η ενίσχυση των δεσμών με τις γειτονικές χώρες, μέσω της χρήσης της ισχύος, της οικονομίας και του Ισλάμ –είτε ως ομοδοξίας, στην περίπτωση των Αράβων, των Κούρδων ή των κεντροασιατών, είτε με την χρησιμοποίηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων, στην περίπτωση της Ρωσίας και των Βαλκανίων.
    Η νεο-οθωμανική στρατηγική δεν μπορεί να στηρίζεται, όπως ο παλιός κεμαλισμός αποκλειστικά στην εσωτερική αναδίπλωση και την καταστολή, αλλά πρέπει να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο την “soft power” της οικονομίας, του πολιτισμού, της διπλωματίας, εάν θέλει να συγκροτήσει στην άμεση περιφέρειά της μια σειρά από κράτη και δυνάμεις υποτελή ή εξαρτώμενα.

    Χαρακτηριστική είναι η τουρκική στρατηγική στην Κύπρο, όπου η Τουρκία, αφού πρώτα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα με τη στρατιωτική της ισχύ, την οποία και συντηρεί, από ένα σημείο και μετά, αναπτύσσει μια νέα τακτική, που έχει οδηγήσει στις απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις των «κοινοτήτων»· χρησιμοποιώντας το καρότο της επανενοποίησης για τους ναινέκους-μεταπράτες της ελληνικής Κύπρου, απεργάζεται την ουσιαστική επικράτησή της στο σύνολο της Κύπρου. Πλέον, η Τουρκία δεν αρκείται στη διχοτόμηση, όπως κάποτε, αλλά θέλει, παράλληλα με αυτήν, να επεκτείνει την ηγεμονία της στο σύνολο του νησιού. Το άνοιγμα της πράσινης γραμμής και οι μετακινήσεις των Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα και των Τούρκων στην ελεύθερη Κύπρο νομιμοποιούν το έγκλημα της Κατοχής και εθίζουν τους Ελληνοκυπρίους σε μια νεο-οθωμανική Κύπρο. Στη Βουλγαρία, μέσω της τουρκικής και μουσουλμανικής μειονότητας, η Τουρκία ελέγχει τις πολιτικές εξελίξεις, μια και η μειονότητα συμμετέχει σε όλες τις κυβερνήσεις, άσχετα με τον προσανατολισμό τους και καθορίζει αποφασιστικά τη βουλγαρική πολιτική.

    Έναντι της Ελλάδας, χρησιμοποιείται μια πολιτική σε πολλά επίπεδα. Στο πρώτο και αποφασιστικότερο, συνεχίζεται ο στρατιωτικός εκβιασμός και εκφοβισμός σε Ελλάδα και Κύπρο, διότι μια νεο-οθωμανική Τουρκία δεν μπορεί να ανεχτεί ένα ελληνικό Αιγαίο, όπως υπογραμμίζει ο Νταβούτογλου, ενώ θέλει να ολοκληρωθεί η εγκατάλειψη της Κύπρου από την Ελλάδα. Όμως, η νεο-οθωμανική Τουρκία δεν μένει πλέον μόνον εκεί, χρησιμοποιεί παράλληλα και τη διπλωματία, την οικονομία, τον πολιτισμό και τις μειονότητες για να προωθήσει την πολιτική της. Και η χρήση των μειονοτήτων δεν περιορίζεται στη χρήση των μουσουλμανικών μειονοτήτων στη Θράκη, αλλά περιλαμβάνει και την ίδια τη χρήση των ελληνικών ή “ρωμαίϊκων” μειονοτήτων στην Τουρκία! Έτσι, το Πατριαρχείο και η ελληνική μειονότητα στην Πόλη επειχειρείται να μεταβληθούν στα χέρια των Τούρκων σε όπλο για την υποταγή της Ελλάδας στην τουρκική πολιτική. Και όχι μόνο γιατί ο Πατριάρχης είναι και Τούρκος υπήκοος, αλλά διότι η παραμονή του πατριαρχείου στην Πόλη ενισχύει το «τουρκικό» λόμπυ στην Ελλάδα, που, με το καρότο της νοσταλγίας για τις «χαμένες πατρίδες» και την οικουμενική ορθοδοξία, θέλει να επιβάλει τη σταδιακή αποδοχή της τουρκικής επικυριαρχίας και την παράλογη στήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα επιχειρήματα τα ακούμε καθημερινά. Έχει καταντήσει η Ελλάδα, δια της κυρίας Μπακογιάννη, να θέτει ως μοναδικό αίτημα έναντι της Τουρκίας το… άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης!

    Ρωμιοί Πόντιοι και τουρκικό Ισλάμ

    Παρ’ όλα αυτά όμως, κατασκευάζεται στην Ελλάδα μια ανησυχητική μυθολογία περί του Ερντογάν και του τουρκικού ισλαμισμού, η οποία επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί και στο εσωτερικό του «σκληρού πυρήνα» του ελληνισμού, που έχει υποστεί την τουρκική γενοκτόνα πολιτική, δηλαδή τους Ποντίους και τους Μικρασιάτες γενικότερα.

    Αυτή η μυθολογία πατάει σε ορισμένα υπαρκτά γεγονότα και προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί. Είναι γεγονός πως, στον Πόντο και στην περιοχή των Λαζών, που βρίσκεται δίπλα στον Πόντο, επιβιώνουν στοιχεία της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των εγχώριων πληθυσμών. Μάλιστα, στη δεκαετία του 1970, είχε αναπτυχθεί και ένα ισχυρό αντάρτικο στην περιοχή. Σε ό,τι αφορά στον Πόντο, διατηρούνται ισχυρά στοιχεία της ελληνικής ποντιακής ταυτότητας, με δύο μορφές:
    Η πρώτη είναι η επιβίωση κρυπτοχριστιανών, ακόμα και μετά από τόσες περιπέτειες, οι οποίοι νιώθουν απόλυτη ταύτιση με τους Ποντίους της Ελλάδας, αλλά είναι μάλλον αρκετά περιορισμένοι αριθμητικά, όσο τουλάχιστον μπορούμε να γνωρίζουμε, διότι βέβαια εξακολουθούν να διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης κρυπτείας, μια και υφίστανται μια διπλή δίωξη, τόσο από τον τουρκισμό όσο και από τον ισλαμισμό.
    Η δεύτερη είναι η επιβίωση στοιχείων της παλιάς ρωμαίικης ταυτότητας μέσα από τη διατήρηση της γλώσσας από εξισλαμισμένους Ποντίους. Εδώ, μοιάζει να είναι μεγαλύτερα τα μεγέθη, δεδομένου πως στις ορεινές, ιδιαίτερα, κοινότητες του Πόντου, ήταν πολύ πιο εύκολη η διατήρηση της γλώσσας, απ’ ότι της θρησκείας.

    Προφανώς, οι εξισλαμισμένοι Ρωμιοί, Πόντιοι, Τουρκοκρητικοί κ.ά. θα μπορούσαν κάποια στιγμή να αναζητήσουν τις ρίζες τους και ίσως ήδη να συμβαίνει για κάποιους από αυτούς· κάτι τέτοιο όμως θα προϋπέθετε την εξασθένιση της ταύτισης της θρησκείας με την εθνική ταυτότητα, η οποία υπήρξε αποφασιστική στο παρελθόν.

    Εξάλλου, ο κεμαλισμός, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τουρκισμός σε μια ορισμένη φάση της τουρκικής ιστορίας, παρά τα όσα λέγονται, στηρίχτηκε αποφασιστικά στο θρησκευτικό στοιχείο για να διαμορφώσει τη σύγχρονη τουρκική ταυτότητα. Τούρκοι, για τον κεμαλισμό, δεν ήταν παρά οι μουσουλμάνοι της παλιάς οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφού είχαν εξοντωθεί ή εκδιωχθεί οι χριστιανικές κοινότητες και έθνη της οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Νεότουρκοι και ο Κεμάλ επιχείρησαν να μεταβάλουν το σύνολο των μουσουλμάνων σε Τούρκους. Και επέμειναν στην «κοσμική» πλευρά του τουρκικού κράτους, ακριβώς για να ενσωματώσουν το σύνολο των μουσουλμάνων στον τουρκισμό, ο οποίος ακόμα ήταν μειοψηφικός στο σύνολο των μουσουλμανικών λαών της Μικράς Ασίας. Εξάλλου, αυτό υπήρξε ανέκαθεν το χαρακτηριστικό του τουρκικού Ισλάμ. Ποτέ σχεδόν η μουσουλμανική ταυτότητα δεν υποκατέστησε την τουρκική, όπως θα συμβεί σε μεγάλο βαθμό, π.χ., με τον σιϊτισμό, που εν πολλοίς διαπερνά και υπερβαίνει τις εθνικές ταυτότητες. Το Ισλάμ υπήρξε πάντοτε ένα εργαλείο για τη διαμόρφωση της τουρκικής ταυτότητας και για τον τουρκικό επεκτατισμό, που του επέτρεψε να κυριαρχήσει επί των Αράβων, μετά τον 13ο αιώνα, και να εντάξει το ισλαμικό στοιχείο στην τουρκική ταυτότητα και ποτέ το αντίστροφο.

    Σήμερα, όταν, παρά την πολιτιστική γενοκτονία των λοιπών μουσουλμάνων από τους Τούρκους, την οποία πραγματοποίησε ο κεμαλισμός, κατόρθωσαν εν τέλει να αναδυθούν κάποιες διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, και κυριότερα εκείνη των Κούρδων, αλλά όχι μόνο, επιχειρείται η αντίστροφη κίνηση, δηλαδή η ενίσχυση του τουρκισμού με τη χρήση του Ισλάμ.

    Αν λοιπόν επιθυμούμε την αναβίωση, έστω και μερική, της ταυτότητας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, και μια αυθεντική αναθέρμανση της σχέσης των Ελλαδιτών Ποντίων με τους Μικρασιάτες συγγενείς τους, τότε θα πρέπει να αμβλυνθεί ο ρόλος και η σημασία της θρησκευτικής ταυτότητας.
    Κατά συνέπεια, ένα τουρκικό ισλαμικό κόμμα, όπως του Ερντογάν, είναι ο κυριότερος αντίπαλος του ποντιακού ελληνισμού! Ο κεμαλισμός πέτυχε πολλά: ενσωμάτωσε το μεγαλύτερο μέρος των μουσουλμάνων στον τουρκισμό. Παρ όλα αυτά, κάποιες ισχυρές ταυτότητες αντιστάθηκαν, ανάμεσα τους εν μέρει και η ελληνική/ποντιακή. Γι’αυτό και το εκκρεμές κινείται προς την αντίστροφη φορά, της αποκατάστασης του τουρκισμού δια του Ισλάμ!

    Έτσι, σήμερα, ο τουρκικός ισλαμισμός –και επαναλαμβάνουμε ότι αυτό είναι ταυτόσημο με τον τουρκισμό δια του Ισλάμ– αποτελεί τον σημαντικότερο αντίπαλο του ελληνισμού, και όχι πλέον ο ξεδοντιασμένος ή ανεπαρκής κεμαλισμός. Και ας αναρωτηθούν όλοι εκείνοι που εκθειάζουν τον Ερντογάν και τα «ανοίγματά» του, πότε ήταν μεγαλύτερες και πιο ελπιδοφόρες οι σχέσεις μεταξύ των Ελλήνων και των Μικρασιατών αδελφών τους; Και η απάντηση είναι προφανής και για τον πλέον αδαή. Αυτό συνέβαινε στη δεκαετία του 1990, όταν η Τουρκία αντιμετώπιζε τα μεγάλα προβλήματα του κουρδικού ζητήματος, και όσο οι τουρκικές κυβερνήσεις, των Τσιλέρ, Γιλμάζ, Τζεμ και κομπανία, ήταν σχετικά ασταθείς, και όχι βέβαια από τότε που ο ισλαμισμός κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει τον τουρκισμό, δηλαδή στη δεκαετία του 2000. Σήμερα τάσεις “φιλελληνικές” εμφανίζονται αντίστροφα στα πιο εκκοσμικευμένα και συχνά θεωρούμενα “κεμαλικά” στρώματα των παραλίων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης1.
    Το Ισλάμ αποτελεί σήμερα το νέο όπλο του τουρκισμού, ώστε να ολοκληρώσει την ατελή ενσωμάτωση που έχει πραγματοποιήσει ο κεμαλισμός.

    Και, επιτέλους, πρέπει να φύγει από το λεξιλόγιό μας, και προπαντός από την αντίληψή μας, η άποψη ότι ο εχθρός του ελληνισμού και των Ποντίων είναι ο «κεμαλισμός» και μόνο, διότι τότε πέφτουμε στην παγίδα του τουρκισμού, ο οποίος, ήδη από την εποχή του Οζάλ, έχει προσλάβει «ισλαμοκεμαλικά» και νεο-οθωμανικά χαρακτηριστικά.

    Η αχίλλειος πτέρνα του νεο-οθωμανισμού

    Ωστόσο, ο νεο-οθωμανισμός δεν μπορεί να αναπτύξει πλήρως αυτή τη στρατηγική διότι έχει μία αχίλλειο πτέρνα, την ακόμα ανολοκλήρωτη εσωτερική ομογενοποίηση του πληθυσμού της Τουρκίας, που τον υποχρεώνει να βαδίζει διαρκώς πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Έτσι, η ενίσχυση του ισλαμισμού, που αποτελεί προϋπόθεση για μια πολιτική προς την κατεύθυνση των Αράβων, των Κούρδων και των μουσουλμανικών μειονοτήτων, έχει ορισμένα όρια τα οποία δεν μπορεί να υπερβεί. Διότι, σε αυτή την περίπτωση, θα έρθει σε σύγκρουση όχι μόνο με τα παραδοσιακά κεμαλικά, αλλά και με τα δυτικοστραφή στρώματα των παραλίων, και ιδιαίτερα τους Αλεβίτες, οι οποίοι ξεπερνούν τα 20 εκατομμύρια πληθυσμό –πολλοί από αυτούς είναι και Κούρδοι– και βλέπουν με τρόμο να ενισχύεται ο σουνιτικός ισλαμισμός. Πρόκειται για τον τετραγωνισμό του κύκλου. Γι’ αυτό τα βήματα του Ερντογάν και των στρατηγών δεν μπορεί παρά να είναι πολύ προσεκτικά και μετρημένα. Έτσι, δεν είναι δυνατόν να αναγνωρίσουν άμεσα ή έμμεσα ούτε την γενοκτονία των Αρμενίων, π.χ., ούτε εκείνη των Ποντίων, ή του μικρασιατικού ελληνισμού, ούτε καν να ανοίξουν ακόμα τη θεολογική Σχολή της Χάλκης, που αποτελεί το δόλωμα για τους ελλαδίτες ναινέκους. Και τα ανοίγματα του Ερντογάν προς τις «χριστιανικές» μειονότητες, έστω και αν αυτές αποτελούν πλέον παρελθόν για την Τουρκία, δεν μπορούν, για την ώρα, παρά να έχουν φραστικό χαρακτήρα και μόνο.

    Γι’ αυτό και η διεκδίκηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας του Ποντιακού και Μικρασιατικού ελληνισμού δεν είναι ενσωματώσιμη από τον σημερινό νεο-οθωμανισμό, και υπερβαίνει τις δυνατότητες της ανοχής του. Και το ίδιο συμβαίνει με τους Αρμενίους ή και με τους Κούρδους.

    Ελληνισμός και έθνος-κράτος

    Στην αντίληψη ενός αριθμού Μικρασιατών διανοουμένων, υπάρχει μια προφανής αντίφαση: δεν είναι δυνατόν να διεκδικείς την αναγνώριση της γενοκτονίας ως μία –βασική– προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση «κανονικών» σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, και ταυτόχρονα να εκθειάζεις τον Ερντογάν και το ισλαμικό εγχείρημα, το οποίο σκοπεύει, ακριβώς, να κλείσει τις «τρύπες» που άφησε ο κεμαλισμός, ώστε να μην υποχρεωθεί η Τουρκία να υποστεί τις συνέπειες μιας τέτοιας αναγνώρισης για αρκετά χρόνια ακόμα! Διότι οποιαδήποτε άλλη τουρκική κυβέρνηση δεν θα είχε κατορθώσει να αποτρέψει την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας στην αμερικανική Γερουσία, αναγνώριση που θα άνοιγε τον δρόμο για εκείνη του μικρασιατικού ελληνισμού, ενώ θα αντιμετώπιζε και πολύ σοβαρότερα ζητήματα στο κουρδικό μέτωπο.

    Και, βέβαια, κάθε στρατηγική, η οποία υποβαθμίζει την πρωταρχικότητα της γενοκτονίας και αναβαθμίζει απλώς την νοσταλγία για τις «χαμένες πατρίδες» κινδυνεύει να μεταβληθεί σε όπλο του τουρκικού νεο-οθωμανισμού.

    Διότι όσο ο ελληνισμός μπορούσε ακόμα να αποτελεί συγκρίσιμο μέγεθος με την Τουρκία και να διατηρεί πληθυσμούς σε αυτή, όπως συνέβαινε μέχρι το 1922, ή έστω μέχρι το 1955 ή το 1974 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αυτή η νοσταλγία αποτελούσε στοιχείο ενίσχυσης της εθνικής ταυτότητας. Όταν, αντίθετα, το ελληνικό κράτος υποβαθμίζεται διαρκώς έναντι της Τουρκίας –όπως συμβαίνει σε αυξανόμενο βαθμό μετά το 1974–, μια τέτοια νοσταλγία μπορεί να ενισχύσει τις φυγόκεντρες τάσεις του ελληνισμού, αντί να αποδομήσει τον τουρκισμό. Διότι η νοσταλγία π.χ. για την Κωνσταντινούπολη, σε μια πόλη 15 εκατομμυρίων με ελάχιστους Έλληνες, μεταβάλλεται σε επιχείρημα υπέρ της «ελληνοτουρκικής φιλίας» και εξασθενεί ακόμα περισσότερο την ήδη εγκληματικά εξασθενημένη ελληνική ταυτότητα, δορυφοροποιώντας το ελληνικό φαντασιακό στην πρωτεύουσα όχι πλέον του ελληνισμού αλλά του τουρκισμού. Στην Κύπρο επιχειρείται κάτι ανάλογο με την εξασθένιση της ελληνικής ταυτότητας, που θεωρείται πλέον συνώνυμη της «ήττας», και την ενίσχυση μιας «κυπριακότητας», που επιτρέπει ευκολότερα την υπαγωγή στη νεο-οθωμανική ομπρέλα.

    Η εξασθένιση του αιτήματος της αναγνώρισης της γενοκτονίας και η αναφορά και μόνο στις «χαμένες πατρίδες» και την επιστροφή σε αυτές, είναι δυνατόν να μεταλλάξει το πανίσχυρο αίσθημα και αίτημα της ελληνικότητας, που έφεραν μαζί τους οι μικρασιατικοί πληθυσμοί, σε απομείωσή της, σε μια φαντασιακή φυγή προς το παρελθόν. Κατά τον ίδιο τρόπο, δηλαδή, που οι αρχαιολάτρες δραπετεύουν προς μια φαντασιακή αρχαία Ελλάδα και έναν ανύπαρκτο ελληνισμό, που οι πατριαρχικοί νεο-ορθόδοξοι εγκαταλείπουν την «ψωροκώσταινα» για έναν ανύπαρκτο πλέον οικουμενικό ελληνισμό, που κάποιοι Κρητικοί αρχίζουν να ξαναθυμούνται την «κρητικότητα», ορισμένοι διανοούμενοι, που προέρχονται από τις χαμένες πατρίδες του ελληνισμού, καθώς και αρκετοί άλλοι με λιγότερο διαφανή κίνητρα, διοχετεύουν το πνίξιμο, που τους προκαλεί η όντως ασφυκτική κατάσταση που επιβάλλει το αθηνοκεντρικό μετριοκρατικό ελλαδικό κράτος, προς μια φαντασιακή φυγή προς το παρελθόν που δεν μπορεί παρά να καταλήξει στην αγκάλη του νεο-οθωμανικού παρόντος!

    Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε φαντασιακά το έθνος-κράτος μας (ή κράτη μας αν περιλάβουμε και την Κύπρο), στο οποίο περιοριστήκαμε μετά από μια ιστορική περιπέτεια χιλιετιών, παρά μόνο αν πρώτα σταθεροποιήσουμε την ύπαρξη και την ανεξαρτησία αυτού του κράτους! Και τις χαμένες πατρίδες, αυτή την ευρυχωρία του κάποτε ελληνισμού, δεν θα πρέπει να την μεταβάλουμε σε παγίδα στα χέρια των αντιπάλων μας, αλλά σε διεύρυνση των οριζόντων και του πολιτισμού του όντως υπαρκτού ελληνισμού. Κατά τον ίδιο τρόπο που ενσωματώθηκε το σμυρναίικο τραγούδι στην μεγάλη παράδοση του ρεμπέτικου και η ποντιακή λύρα στον σύγχρονο μουσικό πολιτισμό των Ελλήνων. Και γι’ αυτό θα πρέπει να αποκρούσουμε, κατ’ εξοχήν, την τουρκική νεο-οθωμανική επιβουλή, η οποία εκδηλώνεται με όλους τους δυνατούς τρόπους σήμερα.
    Και μόνο έτσι, ενισχύοντας την ελληνική ταυτότητα και το ελληνικό κράτος, θα ήταν δυνατό να διευκολύνουμε και οποιεσδήποτε φυγόκεντρες τάσεις στην Τουρκία, καθώς και την πιθανή ανάδυση μιας καταχωνιασμένης ρωμαίικης ταυτότητας.

    Σε αυτή την κατεύθυνση, ο αγώνας του ποντιακού ελληνισμού για τη διατήρηση άσβεστης της μνήμης των χαμένων πατρίδων, για την επιβίωση και τη δημιουργική εξέλιξη του πολιτισμού του Πόντου μέσα στην Ελλάδα, και για την αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού, μπορεί να αποτελέσει συστατικό στοιχείο της απόκρουσης του νεο-οθωμανισμού, της οικοδόμησης ενός αρραγούς μετώπου του ελληνισμού στην καθολικότητά του.

    Σημείωση

    1 Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από άρθρο του Αλέξανδρου Μασσαβέττα στην Καθημερινή: «’Θέλω Ελληνες για τη Σμύρνη μου’. Η αποστροφή ανήκει στη δημοσιογράφο Μινέ Κιρίκανατ, κεμαλίστρια και ορκισμένη εχθρό των ισλαμιστών. Όπως τόνισαν παράγοντες της ομογένειας, εκπλήσσουν δηλώσεις παρόμοιου περιεχομένου από πρόσωπο του κεμαλικού χώρου (η Κιρίκανατ είναι μάλιστα κόρη στρατιωτικού).

    Παρόμοιες όμως δηλώσεις επαναλαμβάνονται από πολλούς Τούρκους αστούς. Αναλυτές τονίζουν ότι οι αποστροφές δεν υποδηλώνουν κάποια νοσταλγία για τον Έλληνα ως Έλληνα, αλλά για την αστική τάξη ιδιαίτερα της Κωνσταντινούπολης στην οποία ανήκε και την οποία προσωποποιούσε. ‘Όταν λένε πως τους λείπουμε, εννοούν πως δεν αντέχουν να συμβιώνουν με τους Κούρδους και τους Τούρκους χωριάτες που πήραν τη θέση των Ελλήνων στο Φανάρι, το Κοντοσκάλι αλλά και το Πέρα, και αποτελούν σήμερα την πλειοψηφία’ εξηγεί στέλεχος που δουλεύει σε δημόσια υπηρεσία, και που αποφάσισε, παρά την άγνοια της ελληνικής, να βαπτισθεί Ελληνορθόδοξος. ‘Ανακάλυψα πως έχω ελληνική καταγωγή’. Κρατά την αλλαγή θρησκεύματος κρυφή. ‘Φοβάμαι μη χάσω τη θέση μου’». (“Η ελληνική κουλτούρα, σημείο αναφοράς από την Πόλη έως και τη Μικρά Ασία” του Αλέξανδρου Μασσαβετα, Καθημερινή Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008).

    *Από το νέο τεύχος του Άρδην που θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα-Ιούνιος 2009.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/06/2009

  83. […] επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού […]

    Πίνγκμπακ από -Πόντος και ΠΠΣΠ « Πόντος και Αριστερά | 20/11/2009

  84. Διχασμός Τούρκων και Ασσύριων για την ανέγερση μνημείου γενοκτονίας

    Ξεκινάει η κατασκευή της υποδομής του από την Αυστραλία

    Συμπλοκή Τούρκων και Ασσυρίων πραγματοποιήθηκε την Τρίτη στο Σίδνεϊ, μετά από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Φέρφιλντ, να υλοποιήσει την απόφαση για την ανέγερση μνημείου, εις μνήμη της γενοκτονίας των Ασσυρίων από τους Τούρκους.
    Μέλη της τουρκικής, ασσυριακής και αρμενικής κοινότητας του Σίδνεϊ, παρέμεναν σε ετοιμότητα, προκειμένου να ακούσουν, το αποτέλεσμα της διαβούλευσης.

    Μετά από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ξέσπασαν επεισόδια και οι αστυνομικές αρχές έδρασαν άμεσα, διαχωρίζοντας περίπου διακόσια μέλη.

    Όσον αφορά τη θέση της Τουρκίας, μέλη της τουρκικής Κοινότητας θεωρούν την απόφαση διχαστική, καθώς φέρνει σε διχασμό τις κοινότητες που ζουν στη χώρα.

    Χαρακτηριστικά όπως πολλοί δήλωσαν: «η Αυστραλία, που είναι μία πολυπολιτισμική κοινωνία, και δεν θα έπρεπε να επιτρέπει τον διχασμό των κοινοτήτων που ζουν στη χώρα».

    Στη συνέχεια έσπευσαν να συμπληρώσουν: «Σήμερα είναι ένα άγαλμα, αύριο μπορεί, να μπει στο σχολικό πρόγραμμα».

    Η τουρκική Κοινότητα έδρασε άμεσα συγκεντρώνοντας 800 υπογραφές, εναντίον της ανέγερσης του μνημείου.

    Από την άλλη πλευρά, η κοινότητα των Ασσυρίων εξέφρασε τον ενθουσιασμό της, σημειώνοντας ότι το μνημείο αποτελεί απότιση σεβασμού στα θύματα της γενοκτονίας.

    Ο Χερμίζ Σάχεν, αναπληρωτής γραμματέας της Ασσυριακής Συμμαχίας, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εάν σέβεσαι τους Άνζακ (Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς νεκρούς της εκστρατείας της Καλλίπολης) δεν προσβάλλεις τον τουρκικό λαό».

    Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ ο οργανισμός τοπικών κυβερνήσεων της Νέας Νότιας Ουαλίας έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτειακή και ομοσπονδιακή κυβέρνηση από τη πλευρά της, δεν έχει προβεί σε αντίστοιχη αναγνώριση.

    Eleftherotypia Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/12/2009

  85. […] -Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ […]

    ———————————————————
    Ο Doctor έγραψε:

    Εδώ κοιτάξτε για να φρίξετε: Ψήφισμα του Εργατικού Κέντρου Αθηνών (το οποίο αποτελείτο από παραπάνω από είκοσι εργατικά σωματεία) της 21 Αυγούστου 1914, στο άρθρο 7 απευθύνεται σε όλα τα εργατικά σωματεία της Ελλαδος στα οποία και ανακοινώνει “να μην επιτρέπηται εις τους πρόσφυγας να εργάζωνται εις τας εργασίας εντοπίων εργατών, αφού παίρνουν σιτηρέσιον από το κράτος, διότι στερούν το ψωμί εις τους εντοπίους εργάτας, τους αυριανούς ελευθερωτάς των προσφύγων αυτών”!!!

    Φυσικά όλοι γνωρίζουμε το τι είδους σιτηρέσιον δινόταν στους κακόμοιρους πρόσφυγες και ότι δεν μπορούσαν με αυτό να ζήσουν.
    Παραθέτω όλο το βιβλίο εδώ (μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf) και πραγματικά αξίζει να διαβάσετε τις σελίδες στ (ξεκινώντας από τις δύο τελευταίες σειρές: “Πανηγυρίζετε, αδελφοί, ….) -η:
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/f/1/9/metadata-416-0000023.tkl

    Νομίζω ότι ακόμη και οι απόγονοι των προσφύγων αγνοούν τα όσα υπέστησαν οι παπούδες τους από τους ιδεολογικούς προγόνους των Ελληναράδων που μπορεί να την έχουν τρισχιλιετή αλλά την Ελλάδα την ήθελαν ανέκαθεν χωράφι τους, μικρή και τίμια κατά τα έτη 1919-1922.

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  86. ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΣ ΣΤΟΥΣ ΣΟΥΗΔΟΥΣ!

    Η 17 Μαρτίου 2010 είναι μια πάρα πολύ σημαντική ημερομηνία για τους Πόντιους.
    Για τους νεκρούς προγόνους μας. Για τα παιδιά μας.

    Την ημέρα αυτή το Σουηδικό Κοινοβούλιο θα αποφασίσει με ψηφοφορία αν θα ΔΕΧΤΕΙ ΩΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ την βαρβαρότητα που υπέστησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας απο το ”μαχαίρι” των Οθωμανικών ορδών του Κεμάλ.

    Στείλτε όλοι ένα μήνυμα στην διεύθυνση που μας στέλνουν οι Πόντιοι της Στοκχόλμης:

    http://www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html

    The Swedish Parliament have a preliminary vote on March 17th, 2010, if Sweden will recognise the Genocide in 1915 on Pontian Greeks, Armenians, Assyrians, Syrians and Caldeans in Ottoman Turkey during the First World War. The motion is 2008/09:U332.

    By filling out your name, surname and city, you can send a message and remind the members of Parliament about the the thruth’s worth and how important it is to stop denying a proven fact.

    Click on the link and follow the instructions:

    http://www.folkmordet1915.se/aktuellt_aktioner.html

    Thank you for your support,
    ”Evxinos Pontos”, Stockholm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/03/2010

  87. […] Ο σύλλογος Ποντίων «Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης» έβγαλε σχετική ανακοίνωση με την οποία χαιρετίζει και χειροκροτεί την απόφαση του Κοινοβουλίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι ο σύλλογος πιστεύει «ότι η αναγνώριση θα δυναμώσει τον δρόμο προς την δημοκρατία του τουρκικού κράτους και την υπάρχουσα έρευνα για την γενοκτονία των Ποντίων». […]

    Πίνγκμπακ από Η Σουηδία αναγνώρισε τις γενοκτονίες… « Πόντος και Αριστερά | 12/03/2010

  88. […] Ο Σύλλογος Ποντίων «Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης» έβγαλε σχετική ανακοίνωση με την οποία χαιρετίζει και χειροκροτεί την απόφαση του Κοινοβουλίου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Στην ανακοίνωση προστίθεται ότι ο σύλλογος πιστεύει «ότι η αναγνώριση θα δυναμώσει τον δρόμο προς την δημοκρατία του τουρκικού κράτους και την υπάρχουσα έρευνα για την γενοκτονία των Ποντίων». […]

    Πίνγκμπακ από ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Όποιος αγωνίζεται δικαιώνεται: Η Σουηδία αναγνώρισε την γενοκτονία των Ποντίων - www.efylakas.com | 12/03/2010

  89. Ομορφο το πόντος και αριστερά αλλά ζόρικη υπόθεση η «αριστερά¨».Βλέπεις κάποια στιγμή μας βάπτισαν πόντιους(τι κακόγουστη λέξη)με ένα λογικό σάλτο πάνω απο τόσους και τόσους
    πληθυσμούς του Εύξεινου πόντου και έκτοτε πορευόμαστε χαζοχαρούμενα.Ομως γιά νάσαι αριστερός,σήμερα,στήν Ευρώπη των
    καλοζωισμένων θέλει πάνω απ’όλα να ξεπερνάς τον εαυτούλη σου,να νοιάζεσαι για τον διπλανό σου.
    Ετσι λοιπόν και με το μεροκάματο των ποντιόπατέρων πέρι ‘γενοκτονίας».Εξηγούμαι,έγιναν σφαγές περίπου οπως λέγεται,αν όμως τις ονομάσουμε έτσι πώς θα πούμε τις πολλαπλάσιες σφαγές τούρκων τα προηγούμενα χρόνια στα Βαλκάνια απο τους νεοσυσταθέντες εθνικισμούς? Για τον ίδιο μάλιστα σκοπό.
    Πως θα ονομάσουμε τις σφαγές τουρκικου πληθυσμου απο ενθουσιασμένους ελληναραδες που έτρεχαν πίσω απο τα στρατέυματα (ελληνικα και οχι μονο}κατοχής στη μικρα Ασια?
    Κάποτε οι Ελληνες πρωτόαφηγήθηκαν τον πολίτισμο,νοιαζόμενοι γιά τον πόνο του επιτηθέμενου Πέρση που κατανίκησαν(ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ,ΕΥΡΙΠΙΔΗ),σήμερα?
    ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΗΝ ΥΒΡΙ.

    Σχόλιο από ΑΠΟΣΤ.ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ | 24/03/2010

  90. Απόστολε Μιχαηλίδη
    Καλώς ήρθες απ τα λημέρια μας

    Όντως ζόρικη υπόθεση η αριστερά (χωρίς εισαγωγικά)
    Και όντως μας «βάπτισαν», κατά κάποιον τρόπο, πόντιους. Έτσι κι αλλιώς όμως είχαμε μια ταυτότητα διακριτή από τους άλλους συγκατοικους πληθυσμούς του εύξεινου πόντου, χωρίς οποιαδήποτε σάλτα.

    Επίσης θα ήθελα να σου πω ότι το θέμα της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής καλό ήταν να συζητηθεί αυτόνομα και πέρα από οποιουσδήποτε συμψηφισμούς. δηλ. εσφαξες, έσφαξα άρα είμαστε πάτσι..
    Παρόμοια στάση, συμψηφισμών, σε άλλα γεγονότα θα μας οδηγούσε σε ιστορικές τερατογεννέσεις…

    Εάν έχεις την γνώμη ότι το εγκλημα της γενοκτονίας διεπράχθει και αλλού βεβαίως και να το συζητήσουμε και να το καταδικάσουμε.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/03/2010

  91. Τι ωραίοι που είναι κάποιοι, που με την ασφάλεια της ιδεολογικής τους αυτοπεποίθησης, αφού πρώτα εχουν ανακηρύξει τον εαυτό τους κορυφαίο ιδολογικό πατερα και νεο Ηρόδοτο, που όλα τα ξερουν, όλα τα κατατάσουν και όλα τα κρίνουν, μετά ερχονται να ξεφτυλίσουν όσους εχουν διαφορετική άποψη. Δεν προσπαθούν να συνδιαλαγούν και να συζητήσουν, αλλά ερχονται να ενοχοποιήσουν.

    «Πόντιος» δε σημαίνει κατάρα, ούτε ευλογία. είναi μια ταυτότητα που την επιλεγεις. Αμα δεν τη θελεις, απλώς δεν είσαι «Πόντιος». Κανείς δεν υποχρεώνει κανενα μόνο και μόνο γιατί οι πρόγονοί του γεννήθηκαν στον Πόντο. Μπορεί να είναι ότι θελει. Τουλάχιστον μας εμεινε το δικαίωμα επιλογής.

    Αλλά μεχρι του σημείου να γίνεσαι απολογητής των εγκλημάτων που διεπράχτηκαν, η απόσταση είναι μεγάλη.

    Αυτά τα εχουμε ακούσει και από τους φιλο-ναζί που αμφισβητούν το Ολοκαύτωμα, μόνο και μόνο γιατί οι Ισραηλινοί καταπιεζουν σήμερα τους Παλαιστίνιους ή γιατί εχει δημιουργηθεί μια βιομηχανία Ολοκαυτώματος. Ιδιας υφής είναι η πολιτική της άρνησης της γενοκτονίας.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 24/03/2010

  92. http://cyprusactionnetwork.org/sta_ellinika_pontian_greek_genocide_in_new_york

    Είδηση: Η 91η Ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας στην Νέα Υόρκη

    Για άμεση κυκλοφορία: 6 Μαίου, 2010

    Νέα Υόρκη – 19 Μαίου, η διεθνής ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας θα τιμηθεί στην πόλη της Νέας Υόρκη με δημόσια εκδήλωση και την ανάρτηση της Ελληνικής Ποντιακής Σημαίας και της Σημαίας της Ελλάδας στο Bowling Green Park στο Μανχάτταν (γωνία του State Street και Broadway), και η εκδήλωση Μνήμης διοργανώνεται από την Παν-Ποντιακή Ομοσπονδία Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και Καναδά και την Ομοσπονδία των Hellenic Societies of Greater New York. Η εκδήλωση Μνήμης θα περιλαμβάνει ομιλίες από ΄Ελληνες και Ελληνο-Αμερικανούς επίσημους και ηγέτες. Επίσης θα παρευρεθούν Αμερικανοί επίσημοι, συγγραφείς, διανοούμενοι, ακτιβιστές εναντίον των γενοκτονιών και εκπρόσωποι των Αμερικανικών κοινοτήτων των Αρμενίων και Ασσυρίων.

    Ημερομηνία – 19 Μαίου, 2010 – ώρα 12 μ.μ. – 1 μ.μ.

    Τόπος – Bowling Green Park ( corner of Broadway and State Street in Lower Manhattan) NEW YORK CITY

    Θέμα – Να τιμήσουμε την Ημέρα Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας, 19η Μαίου.

    Εφέτος, κατά την διάρκεια της εκδήλωσης Μνήμης της Ελληνικής Ποντιακής Γενοκτονίας θα τιμηθεί επίσης και ο Πρέσβης της Σουηδίας για την πρόσφατη αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων Ποντίων.

    Η Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία έχει αναγνωριστεί από την Ελλάδα, την Κύπρο και πρόσφατα από την Σουηδία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αριθμός πολιτειών και πόλεων, περιλαμβανομένης και της Νέας Υόρκης, έχουν αναγνωρίσει την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία με διάφορα ψηφίσματα και διακηρύξεις. Η διεθνώς αναγνωρισμένη ακαδημαική ομάδα για την μελέτη των Γενοκτονιών IAGS (International Association of Genocide Scholars) έχει επίσης αναγνωρίσει την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία. Σειρά εκδηλώσεων ανα τον κόσμο τιμούν την 19η Μαίου, ως η διεθνής ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας που εκτελέστηκε από την τουρκική Οθωμανική κυβέρνηση, τους Νεότουρκους, και την Κεμαλιστική Τουρκία απευθείας υπό τας εντολάς του Μουσταφά Κεμάλ. Η γενοκτονική εκστρατεία της Τουρκίας των συστηματικών εκτελέσεων, σφαγών, εξοριών, βιασμών και πυρπολισμών χωριών με αποτέλεσμα την δολοφονία του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού του Πόντου στις νοτιοανατολικές ακτές της Μαύρης θάλασσα – ξεκίνησε από την Οθωμανική τουρκική κυβέρνηση κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και συνεχίστηκε στην εποχή της κεμαλικής Τουρκίας. Εκτελέστηκε υπό τας διαταγάς διαφόρων ηγετών της τουρκικής κυβέρνησης – όπως του Ταλάτ Πασιά προς τιμή του οποίου δόθηκε τ΄ονομα του σε μια διάβαση, ο Μουσταφά Κεμάλ τιμάται ως ο «πατέρας των Τούρκων» και ο Τοπάλ Οσμάν (αρχηγός ομάδας ονόματι Chetes η ειδική αποστολή των οποίων ήσαν οι βιασμοί γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων) – σήμερα όλοι αυτοί τιμούνται από την Τουρκία με αγάλματα στην πατρίδα μας, τον Πόντο. Η Τουρκία σήμερα αρνείται την ευθύνη για αυτά τα εγκλήματα.

    Στον Καναδά η Παν-Ποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων σε συνεργασία με οργανώσεις κατά την διάρκεια του Μαίου. Για περισσότερες πληροφορίες αποταθείτε στην ιστοσελίδα http://www.unitedwerockconcert.com.

    Παρακαλούμε για αντίγραφο της πρόσκλησης για την εκδήλωση της Νέας Υόρκης ανοίξτε το PDF της Παν-Ποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ και Καναδά στον πιο κάτω σύνδεσμο (link) : http://cyprusactionnetwork.org/yahoo_site_admin/assets/docs/invitation_may_19_2010_english1.12555555.pdf

    Παρακαλούμε τοποθετείστε την πρόσκληση σε καλή θέση και προωθείστε την σε συγγενείς και φίλους.

    Την Τετάρτη 19 Μαίου, στις 7.30 μ.μ. στο Κέντρο Stathakion 22-51 Street, Astoria, NY 11105 θα μιλήσει η κα Φανούλα Αργυρού, Ελληνοκύπρια ερευνήτρια, δημοσιογράφος και συγγραφέας η οποία θα έλθει από το Λονδίνο. Τίτλος της ομιλίας της « Από την Ελληνική Ποντιακή Γενοκτονία στην Τουρκική εισβολής της Κύπρου», στα ελληνικά.

    Η κα Φ. Αργυρού έχει ειδικότητα στην μελέτη των βρετανικών επίσημων αποδεσμευθέντων εγγράφων του Βρετ. Υπ. Εξωτερικών σε σχέση με την Κύπρο με πείρα πάνω από 20 χρόνια στο θέμα αυτό. ΄Εχει γράψει 8 βιβλια, αρκετές μελέτες, ομιλίες σε συνέδρια, εκατοντάδες άρθρα στον Ελληνο-κυπριακό Τύπο στην Κύπρο και συνεργάζεται με τις ομογενειακές εφημερίδες του Λονδίνου «Τα Νέα» και «Ελευθερία», και την «Σημερινή» της Κύπρου καθώς και με άλλες ως επίσης και το Ράδιο Πρώτο στην Κύπρο.

    ####

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/05/2010

  93. […] επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού […]

    Πίνγκμπακ από ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ « βιβλιοπωλείο “χωρίς όνομα” | 18/05/2010

  94. […] ο οργανωμένος ποντιακός χώρος θα τιμήσει τα θύματα εκείνης της τραγικής εποχής. Σήμερα λοιπόν η κορυφαία δευτεροβάθμια οργάνωση […]

    Πίνγκμπακ από 19 Mαϊου – όλοι στο Σύνταγμα και στην Αγίας Σοφίας « Πόντος και Αριστερά | 19/05/2010

  95. Να και η πρώτη προκήρυξη για το ζήτημα αυτό (καλοκαίρι 1986).

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/05/2010

  96. MARTYRIES ΧΡ.Κ.
    ——————————-

    1.) Συνάδελφός μου στο γραφείο, με ποντιακή καταγωγή και καρδιά μου διηγήθηκε πως κατά τη δεκαετία του ’90 παρακολουθούσε αργά το βράδυ κρατικό κανάλι. Παρουσιαζόταν ένα ντοκυμαντέρ για τη γενοκτονία των ποντίων και με αυτή την αφορμή διάφοροι άνθρωποι κατέθεταν τις μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμή μίλησε ένας γηραιός κύριος ποντιακής καταγωγής με κατάλευκα μαλλιά. Ήταν καθηγητής πανεπιστημίου. Αυτός με πολύ συγκίνηση είπε τα εξής: «Αρκετά χρόνια πρίν, όταν ήμουν πενηντάρης μιλούσα με μια θεία μου που ήταν γιαγιά πια. Μου μιλούσε με μεγάλο παράπονο για την πατρίδα μας τον πόντο και για τους προγόνους μας. Πάνω στην κουβέντα της είπα πως σύντομα θα έκανα ταξίδι – προσκύνημα στον πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου και με παρακάλεσε με λυγμούς, όταν πάω να της κάνω ένα χατίρι. Μου διηγήθηκε επακριβώς που βρισκόταν το πατρικό της σε χωριό του πόντου. Μου εξήγησε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του χωριού, τους δρόμους και μου προσδιόρισε με ακρίβεια τη θέση του σπιτιού. Μου είπε μόλις το βρω να ζητήσω απ’ τους Τούρκους που θα έμεναν πια εκεί να βρουν ένα κασελάκι, που είχε κρύψει σε συγκεκριμένο σημείο του παλιού αρχοντικού. Μου περιέγραψε πλήρως το κασελάκι και το τι περιείχε μέσα. Ασημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ένα μικρό θησαυρό δλδ. Μου είπε να τα αφήσω στους Τούρκους για αμοιβή με προϋπόθεση να μου δώσουν ένα κρεμαστό σταυρό που είχε μέσα το κασελάκι. Αυτός ο σταυρός ήταν ο βαφτιστικός του μικρού παιδιού της που το έχασε κατά τη γενοκτονία. Αυτή είχε γλιτώσει. Είχε γλιτώσει μόνο τη ζωή της γιατί η χαροκαμένη ψυχή της μόνο ο Θεός γνωρίζει πως πέρασε μέσα στις πικρές αναμνήσεις εδώ στην Ελλάδα.
    Έσβησε τα παρακαλητά της μέσα στα δάκρυα και της υποσχέθηκα να κάνω ότι θα περνούσε απ’ το χέρι μου, αλλά μέσα μου δεν είχα πολλές ελπίδες. Πράγματι έκανα το ταξίδι, έκανα ότι επιθυμούσα για τον εαυτό μου και μετά κατευθύνθηκα για το χωριό της θείας μου. Η περιγραφή του ήταν τόσο λεπτομερής που βρήκα το σπίτι πολύ εύκολα. Παλιό λιθόκτιστο δίπατο αρχοντικό. Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε ένας Τούρκος λίγο μικρότερος σε ηλικία από εμένα. Ευτυχώς ήξερε άπταιστα αγγλικά γιατί ετύγχανε σεβαστό πρόσωπο της δημόσιας διοίκησης της περιοχής με μεγάλο αξίωμα (Νομάρχης;) και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πολύ άνετα. Του διηγήθηκα με λεπτομέρεια ότι μου είχε πει η θεία μου. Για μια στιγμή ταράχθηκε και μετά μου είπε αποφασιστικά. Κοίτα να δεις, τώρα καλύτερα να φύγεις γιατί υπάρχουν και άλλοι ομοεθνείς μου στο σπίτι και δε μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Ξαναέλα το απόγευμα την τάδε ώρα που θα είμαι μόνος να τα πούμε καλύτερα. Πράγματι έκανα όπως μου είπε και όταν ξαναπήγα με υποδέχθηκε μέσα στο σπίτι πια. Αφού ήπιαμε τον καφέ χωρίς να μιλήσει έφυγε απ΄ το δωμάτιο υποδοχής και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του το κασελάκι της θείας μου. Κυριολεκτικά μου έπεσε το φλιτζάνι του καφέ απ’ τα χέρια
    -Ώστε το βρήκατε ήδη, ψέλλισα σαστισμένος.
    -Ναι, εδώ και πολλά χρόνια από τότε που είμαι σε αυτό το σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ότι σου ανήκει, πρόσθεσε.
    -Μα δεν το θέλω, είπα διστακτικά. Μόνο το σταυρουδάκι θέλω. Αυτό μόνο ζήτησε η θεία μου. Σας παρακαλώ κρατήστε όλα τα υπόλοιπα.
    -Κοίτα να δεις, είπε θυμωμένα. Θα κάνεις αυτό που σου λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τα φύλαγα μέχρι που ήρθες εσύ. Στη θεία σου ανήκουν. Να της τα πάς.
    -Μα, το σταυρουδάκι…ψέλλισα φοβισμένα
    Τότε με μια κίνηση άνοιξε το πουκάμισό του και φάνηκε κρεμασμένο στο λαιμό του το…σταυρουδάκι.
    -Αυτό δε μπορώ να στο δώσω. Δε μπορώ, γιατί είναι δικό μου
    Πραγματικά ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.
    -Είναι δικό μου. Ακούς; Είπε δυνατά.
    Είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι το παιδί που έχασε η θεία σου πριν σαράντα χρόνια.
    Έμεινα να τον κοιτώ με ανοιχτό το στόμα. Βούρκωσα. Ήταν ο χαμένος μου ξάδερφος. Έπεσα στην αγκαλιά του και τον έσφιξα. Έκλαιγα με αναφιλητά. Το ίδιο και αυτός.
    Όταν συνήλθαμε μου είπε. Δεν ήξερα ότι η μητέρα μου έζησε. Έμεινα πίσω. Άλλοι Τούρκοι πήρανε το σπίτι και με μεγαλώσανε σαν παιδί τους. Τώρα είναι πεθαμένοι. Έχω την δικιά μου οικογένεια εδώ πια.
    Του ζήτησα να με ακολουθήσει στην Ελλάδα. Να δει τη μάνα του.
    Αρνήθηκε
    -Δε μπορώ να γυρίσω πια. Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει. Είναι αξιωματικοί στον τουρκικό στρατό. Και σε υψηλές θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (σημ απ’ τη συνέχεια της διήγησης θα φανεί ότι σε αυτό το σημείο ψευδόταν για να προφυλάξει τα παιδιά του)
    Αν φύγω στην Ελλάδα τα παιδιά μου μπορεί να πάθουν κακό εδώ. Δεν πρέπει να έχω καμία σχέση με την Ελλάδα.
    Επέμενα και τον παρακάλεσα να έρθει τουλάχιστον ένα ταξίδι σαν τουρίστας και να επωφεληθεί για να δει τη μάνα του και του άλλους συγγενείς του.
    -Δε γίνεται, μου απάντησε. Για να καταλάβεις εδώ έχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. Αν πάω στην Ελλάδα θα δώσω στόχο ότι κάτι συμβαίνει και θα κινδυνέψουν και άλλοι. (Σημ. Από αυτό το σημείο φαίνεται, ότι ταυτόχρονα με το αξίωμα που κατείχε στα Τούρκος ήταν και τοπικός ηγέτης των ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Το πιθανότερο ήταν και τα παιδιά του να το γνωρίζανε αλλά προφυλαγόντουσαν εξαιρετικά)
    -Να δώσεις πολλά φιλιά στη μάνα μου. Να μη λυγίσει. Να κάνει υπομονή. Να της πεις ότι θα συναντηθούμε στην άνω Ιερουσαλήμ.
    Αγκαλιαστήκαμε και πάλι και χωρίσαμε δακρυσμένοι.
    Επέστρεψα στην Ελλάδα και έτρεξα αμέσως με το κασελάκι στη θεία μου για να της το δείξω και να της πω τα φοβερά νέα.
    Αλλά τι δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε. Οι συγγενείς μου, μου διηγηθήκανε, πως λίγο μετά την αναχώρησή μου για την Τουρκία η θεία μου άφησε την τελευταία της πνοή.
    Ίσως ο καλός Θεός την πήρε κοντά του για να μην ακούσει ότι τόσα χρόνια ζούσε το παιδάκι της και αυτή δε μπορούσε να το έχει στην αγκαλιά της. Με αρκετά δάκρυα είχε ματώσει την καρδιά της, τόσο καιρό. Δε θα άντεχε να ακούσει κάτι τέτοιο…

    2.) Ο ίδιος συνάδελφος μου διηγήθηκε και την παρακάτω μικρή ιστοριούλα:

    Πριν λίγα χρόνια ένα γκρουπ απ’ το χωριό του (Μεσοποταμία Καστοριάς – προσφυγικό χωριό Ποντίων) πήγε ταξίδι – προσκύνημα στον Πόντο. Όταν έφτασαν με το λεωφορείο, έκαναν στάση σε ένα κεφαλοχώρι και πεζοί περιηγούνταν σε διάφορα σημεία, πλατείες με παλιά σπίτια, εκκλησίες κλπ. Φοβήθηκαν λίγο γιατί τους ακολουθούσε συνέχεια ένας γηραιός Τούρκος. Μάλιστα τους φώναζε κάτι στα Τουρκικά. Δεν καταλάβαιναν και υπέθεσαν πως τους προκαλούσε. Δεν απαντούσαν για να μη γίνει τίποτε. Πολλά μάτια ήταν καρφωμένα συνέχεια πάνω τους απ’ τα γύρω καφενεία.. Όταν πήγαν σε μια ερειπωμένη εκκλησία ο γέρο Τούρκος τους ακολούθησε, αλλά στεκόταν με σεβασμό τουλάχιστον μέσα στο ναό. Όταν βγήκαν τους ακολούθησε και συνέχιζε να τους επιτιμά δημόσια. Είχε και μια άγρια φυσιογνωμία που τους τρόμαζε πολύ. Έμειναν συνέχεια όλοι μαζί και μερικές γιαγιάδες σταυροκοπήθηκαν να μη χειροτερέψει η κατάσταση. Μα μόλις έγινε αυτό έμειναν έκπληκτοι, γιατί ο Τούρκος μετά μόνο τους ακολουθούσε χωρίς να φωνάζει πια. Αλλά η έκπληξη κορυφώθηκε και μετατράπηκε σε συγκίνηση όταν μπήκαν ξανά στο λεωφορείο για να φύγουν. Λίγο προτού κλείσει η πόρτα πετάχτηκε ξαφνικά μέσα ο γερο Τούρκος και τους είπε δακρυσμένος με γνήσια ποντιακή προφορά:
    «ΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΪΑΣ» Μετά κατέβηκε γρήγορα. Το λεωφορείο έφυγε με τους συγκλονισμένους επιβάτες να κοιτούν προς τα πίσω καθώς χανόταν μέσα στη σκόνη η ηρωϊκή φιγούρα του γερο Πόντιου…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/05/2010

  97. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΜΑΘΕΙΣ:

    München – Anastasia Dick und Janet Abraham kämpfen gemeinsam um die Anerkennung der Verbrechen an Griechen und Assyrern in der Türkei

    „Wir wollen uns nicht an den Türken rächen“, sagt Janet Abraham. „Wir wollen nur offen darüber sprechen, dass es den Völkermord gegeben hat.“
    …….
    Der 19. Mai 1919 gilt in der Türkei als großer Tag: Mustafa Kemal Atatürks Ankunft in der Hafenstadt Samsun markiert den Beginn der Befreiungskriege, die 1923 zur Gründung der türkischen Republik führten. Doch für die Griechen am Pontos war die Ankunft Atatürks der Beginn unermesslichen Leids. Unter dem Vorwurf separatistischer Aktivitäten wurden sie zu Tausenden in den Tod geschickt. „Es wurden ungefähr 353 000 Griechen aus dem Pontos ermordet“, sagt Anastasia Dick.

    http://www.merkur-online.de/lokales/nachrichten/verfolgt-vertrieben-umgebracht-kampf-anerkennung-voelkermords-770200.html

    Σχόλιο από Β | 24/05/2010

  98. http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=186879

    ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ
    Το δικό μας Ολοκαύτωμα

    Ποντιακή Γενοκτονία: σιγή Αγκυρας για τους ομαδικούς τάφους

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

    Νέα στοιχεία έρχονται στο φως από τον ομαδικό τάφο Ποντίων σε χωριό της Σαμψούντας της περιόδου 1916-1922, που ήρθε στο φως πριν από δύο χρόνια. Εκπρόσωποι των Ποντίων εκφράζουν την έντονη δυσφορία τους για την παθητική ελληνική πολιτική σε ό,τι αφορά το ποντιακό ζήτημα και τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο.

    Οστά Ποντίων από τον τάφο στο Γιαζισιλάρ Οστά Ποντίων από τον τάφο στο Γιαζισιλάρ Τα οστά βρέθηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο του χωριού Γιαζισιλάρ, ενώ, σύμφωνα με τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, οι εργάτες πέταξαν τα οστά στο ποτάμι της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού, όπου βρέθηκε ο ομαδικός τάφος, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ερείπια από τέσσερις ελληνικές εκκλησίες. Μία απ’ αυτές βρισκόταν εκεί όπου σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχολείο. Οι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο στο σημείο να βρισκόταν και χριστιανικό νεκροταφείο.

    «Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση Ερντογάν μεσολάβησε για να αναγνωρίσουν οι Σέρβοι τη σφαγή μουσουλμάνων αμάχων στη Σρεμπρένιτσα, κωφεύει στο ζήτημα των ομαδικών τάφων στην περιοχή του Πόντου.

    Προαποφασισμένο σχέδιο

    Την περίοδο που ακολούθησε υλοποιήθηκε το προαποφασισμένο σχέδιο των Τούρκων εθνικιστών, των Νεότουρκων, για φυσική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων» σημειώνει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. «Ηταν τέτοια η ένταση και η έκταση των διωγμών, ώστε ακόμη και οι σύμμαχοι των Τούρκων διατύπωσαν εγγράφως τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Pallavicini (Παλαβιτσίνι) έγραφε τον Ιανουάριο του 1918: «Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται ουδαμώς από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοούμενους πολιτικούς σκοπούς». Σχεδόν συγχρόνως ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισού Κβιατόφσκι (Kwiatkowski) ανέφερε σε υπηρεσιακή επιστολή του ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας βρισκόταν στο πλαίσιο του προγράμματος των Νεότουρκων, με το οποίο επιδιωκόταν η εξασθένηση του χριστιανικού στοιχείου. Θεωρούσε ο ίδιος ότι η καταστροφή αυτή θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη απ’ ό,τι οι σφαγές που είχαν διαπράξει κατά των Αρμενίων».

    Ο συγκεκριμένος ομαδικός τάφος που εντοπίστηκε στη Σαμψούντα φαίνεται ότι ανήκει στη δεύτερη περίοδο της Γενοκτονίας (1919-1922). Για τον τάφο αυτό ο μελετητής της ιστορίας των Ελλήνων του Δυτικού Πόντου, εκπαιδευτικός Γιώργος Αντωνιάδης, υπογραμμίζει: «Το χωριό Γιαζισιλάρ αποτελεί συνοικισμό του χωριού Τερέκιοϊ, που βρίσκεται πάνω στην παραλιακή οδό. Τον Ιούνιο του 1921, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα του χωριού Τερέκιοϊ και αφού τα έπνιξαν με βρόχο, τα πέταξαν σε ένα λάκκο και στη συνέχεια κάλυψαν το λάκκο αυτό με χώμα…»

    Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας διαμαρτυρήθηκε προς τον Τούρκο πρωθυπουργό και ζήτησε (χωρίς αποτέλεσμα απ’ ό,τι φάνηκε) από την τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη να επέμβει. Στην ανακοίνωσή της αναφερόταν: «Στο χωριό Γιαζισιλάρ της Σαμψούντας κατά τη διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο που υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού ναού αποκαλύφθηκε ομαδικός τάφος. Είναι προφανές ότι πρόκειται για οστά των κατά το έτος 1916 σφαγιασθέντων Ελληνοποντίων ανδρών ηλικίας 16-60 ετών της περιοχής Σαμψούντας και Πάφρας. Η αποκάλυψη του τάφου αυτού συνιστά αμάχητο τραγικό τεκμήριο της διαπραχθείσης κατά τα έτη 1916-1923 γενοκτονίας σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς, έγκλημα που δυστυχώς η επίσημη Τουρκία επιμένει να μην ομολογεί και αρνείται πεισματικά την επιβαλλόμενη αίτηση συγγνώμης. Εξάλλου είναι προσφιλής και επαναλαμβανόμενη η τακτική της να αποποιείται την ευθύνη για το έγκλημα και τα θύματά της να τα χαρακτηρίζει ως «αγνοούμενους»».

    Ο Βλάσης Αγτζίδης σημειώνει: «Για άλλη μία φορά το θέμα υποβαθμίστηκε από τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες στο πλαίσιο της υποτίμησης της τραυματικής προσφυγικής εμπειρίας και της επίτευξης ελληνοτουρκικής συνεννόησης χωρίς την τήρηση των στοιχειωδών ανθρωπιστικών αρχών, όπως είναι ο σεβασμός της μνήμης των νεκρών και η απόδοση των στοιχειωδών τιμών που απαιτούν οι -τυπικά αποδεκτοί- απ’ όλους πολιτισμικοί κανόνες».

    Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Γ. Θ. Αντωνιάδη, οι περιοχές όπου υπάρχουν γνωστοί ομαδικοί τάφοι βρίσκονται στην Πάφρα, τη Σαμψούντα, το Γαβάκ, την Κάβζα, στην Ερπαα.

    «Ενδεικτικά αναφέρω μόνο τους ομαδικούς τάφους της περιοχής της Πάφρας του Δυτικού Πόντου: Στον ποταμό Αλυ (1918): Με πρόσχημα την κατάταξη στον τουρκικό στρατό 4.000-4.500 Ελληνες της Πάφρας από 15-60 ετών, οδηγήθηκαν παρά τον ποταμό Αλυ, αφού προηγουμένως τους είχαν δέσει πισθάγκωνα ανά δύο. Ολους τους πέταξαν και τους έπνιξαν στα βαθιά και θολά νερά του ποταμού. Κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν 70 αμιγή ελληνικά χωριά. Το έγκλημα αποκαλύφθηκε το 1938, κατά τη διάρκεια ερευνών καταγραφής του βυθού του ποταμού. Στο χωριό Μουαμλή (15-5-1921): στα οικήματα του καπνεμπόρου Σάββα Τζιβαλόγλου, μαζί με τα παιδιά του Γιώργο και Νικόλα, καίνε ζωντανούς 365 άνδρες που είχαν συλλάβει και μεταφέρει εκεί από τα χωριά Μουαμλή, Καράσεϊν-Εκίζ και Τεπέ-ελταβούρ. Στο χωριό Σουρμελή (1-6-1921): στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου έκαψαν ζωντανά 550 άτομα, που τους συνέλαβαν από τα γειτονικά χωριά. Στο χωριό Κοβτσέ-σου (5-6-1921): 570 άνδρες μεταφέρθηκαν από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν και φυλακίστηκαν στην εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου. Δολοφονήθηκαν όλοι με τον διά πυράς θάνατο, πλην δύο που κατάφεραν να διαφύγουν. Στο χωριό Σελεμελίκ (8-6-1921): Δολοφονήθηκαν με τον γνωστό τρόπο 520 άτομα. Από το Σελεμελίκ συνελήφθησαν 180 άτομα, 80 μεταφέρθηκαν εκεί από την Πάφρα, 15 από το Τιγκιρλά, 30 από το Αζάι, 30 από το Καράπερτσιν και 180 από άλλα χωριά. Επέζησαν μόνο δύο άτομα».

    Λίστα χωρίς τέλος

    Ο ίδιος έχει καταγράψει ακόμη τάφους στο χωριό Τσουλφάς-Χότζα (11-6-1921): Στην εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου του Σουλού Τερέ δολοφόνησαν 470 άνδρες και 7 ιερείς, ενώ άλλους 60 τους έκαψαν στην εκκλησία του παρακείμενου συνοικισμού Ελεζλού. Στο χωριό Γαβλαάν (14-6-1921): λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Πάφρας ο Τοπάλ Οσμάν συνέλαβε 250 άντρες και γυναίκες και αφού τους έκλεισε στο σπίτι του Νίκου Γεωργιάδη, του έκαψε ζωντανούς. Μαζί τους πήρε 10 αιχμαλώτους για την Κερασούντα, αλλά τους εκτέλεσε στο πλοίο που τους μετέφερε με φρικτό τρόπο ρίχνοντάς τους στο καμίνι της μηχανής του πλοίου.

    Στο χωριό Εβρέν Ουσαγί (15-6-1921): 420 άνδρες δολοφονήθηκαν από τον Τοπάλ Οσμάν μέσα στο Σχολείο και στην οικία του Θεμιστοκλή Χαραλάμπους. Στο χωριό Τουβάν Γιουβασί (16-6-1921): 180 Ελληνες συλληφθέντες από χωριά που βρίσκονταν γύρω από την Πάφρα, κάηκαν ζωντανοί στην εκκλησία του Αγίου Ευγενίου. Στην κωμόπολη Καράπουναρ (18-6-1921): οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν περικύκλωσαν τους δύο συνοικισμούς της κωμόπολης και δολοφονούν όποιον συναντούν. Τους κατοίκους που συνέλαβαν τους συγκέντρωσαν μπροστά την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους. Εκεί ξεχώρισαν 70-80 νεαρές κοπέλες τις οποίες, αφού τις βίασαν, τις μετέφεραν ημιθανείς στην εκκλησία και τις έκαψαν μαζί με τους υπόλοιπους. Στη συνέχεια κατεδάφισαν την εκκλησία και επιχωμάτωσαν το χώρο για να μη διακρίνονται τα ίχνη του εγκλήματος. *

    Σχόλιο από mr-ίδης | 26/07/2010

  99. Σχόλιο από X | 29/09/2010

  100. Η ΑΝΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

    Εφ. Ταράφ, αρθρογράφος Αισέ Χούρ 14-3-2010

    Το σουηδικό κοινοβούλιο σε συνεδρίαση του στις 11-3-2010 αποδέχτηκε με ψήφους 131 έναντι 130 την διάπραξη γενοκτονίας σε βάρος Αρμενίων, Ασσύριων, Χαλδαίων και Ποντίων. Αφήνοντας για άλλο γραπτό μου τις συζητήσεις ιστορικών θεμάτων τρίτων από κοινοβούλια, αυτή την εβδομάδα θα αναφερθώ στον πιο σημαντικό από πλευράς αριθμών και πολιτικής σημασίας λαό εξ αυτών που αναφέρονται στο ψήφισμα, στους Πόντιους. Αρχίζοντας από αυτά που αναφέρει ο Μουσταφά Κεμάλ το 1927 στο Νουτούκ και μέχρι τις μέρες μας η επίσημη Τουρκική θέση είναι επανάληψη των θέσεων που εκφράστηκαν στο προπαγανδιστικό βιβλίο ¨Ποντιακό Ζήτημα¨ που τυπώθηκε το 1922 από το τυπογραφείο Εκτυπώσεων και Πληροφοριών. Εγώ θα προσπαθήσω να εκφράσω αυτά που δεν λέει η επίσημη ιστορία. Φυσικά για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας, θα χρειαστεί να ερευνήσουμε πολύ ακόμα.

    Η κοινότητα που στις πηγές αναφέρεται ως ¨Πόντιοι¨ ή ¨Ρωμιοί του Πόντου¨ και μιλάνε μια διάλεκτο των ελληνικών τα ¨Ρωμέικα¨, πιστεύεται πως είναι μια ανάμιξη των Ελλήνων που ιδρύσαν αποικίες τον 4ο π.χ. αιώνα στις ακτές της Μαύρης θάλασσας, των εκχριστιανισθέντων τον 4ο αιώνα Τζανλάρ (κλάδου του ντόπιου λαού των Γεωργιανών) των Λαζών, και των βυζαντινών οικογενειών που εγκαταστάθηκαν εδώ μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. Αυτές οι ομάδες μετά την ένταξη τους στην Οθωμανική κυριαρχία το 1461, και τις υποχρεωτικές ή μη μετακινήσεις και τους εθελοντικούς εξισλαμισμούς συνέχισαν να υπάρχουν. Εντέλει με βάση ετήσια αναφορά των Οθωμανών το 1914, σε μια περιοχή από τη Σαμψούντα ως την Ριζούντα ζούσαν περίπου 450 χιλιάδες Ορθόδοξοι Ρωμιοί (δηλαδή Πόντιοι). Σε μερικές περιοχές ο πληθυσμός των Ρωμιών έφτανε το 50%. Επίσης υπήρχαν ¨κρυπτοχριστιανοί¨ μουσουλμάνοι ελληνόφωνοι που χρησιμοποιούσαν το αραβικό αλφάβητο, των οποίων ο αριθμός δεν είναι ακόμη γνωστός.

    Η γέννηση της μπουρζουαζίας των Ρωμιών

    Από τον 15ο μέχρι το τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα, το εμπόριο που γινόταν στην λεκάνη της Μαύρης θάλασσας είχε κρατηθεί στα χέρια των μουσουλμάνων. Όμως με την απόδοση εμπορικών προνομίων σε Ρωσία, Αυστρία, Αγγλία και Γαλλία, με την υπογραφή της συνθήκης Κιουτσούκ Καιναρτζή το 1774, δημιουργήθηκε μια κατάσταση σε βάρος των μουσουλμάνων. Αυτήν τη περίοδο Ρωμιοί με την υποστήριξη του Ρώσου Τσάρου με την εμπειρία χιλιάδων ετών στην κατασκευή σκαφών και στην ναυτοσύνη και με την κλίση τους στις δυτικές γλώσσες και τις διεθνείς σχέσεις, πέρασαν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τους μουσουλμάνους ομότεχνους τους. Όταν χάρη στην εξέλιξη της οικονομίας από το 1830 λόγω της διάνοιξης της γραμμής Τραπεζούντας-Τεμπρίζ με την συνεργασία Αρμενίων που ήταν εγκατεστημένοι σε Οδησσό και Λάιπζιχ και των Άγγλων, με την συντόμευση της διαδρομής ανάμεσα σε Ευρώπη και κόλπο της Μπάσρας μέσω της διάνοιξης του καναλιού του Σουέζ, και με την ολοκλήρωση από τους Ρώσους της σιδηροδρομικής γραμμής Πότι-Τυφλίδας που ήθελαν έτσι να μετατρέψουν προς όφελος τους το Ευρω-ιρανικό εμπόριο, άρχισε η κάμψη και ενώ οι Μουσουλμάνοι με περιορισμένες θέσεις εργασίας και ανειδίκευτοι επέστρεφαν στα χωριά τους, οι Ρωμιοί (και οι Αρμένιοι) έμειναν στην περιοχή. Σε αυτό συνέβαλαν και το ότι τα ξένα κράτη προτιμούσαν να κάνουν δουλειές με μη μουσουλμάνους καθώς και το ότι στο σχολικό πρόγραμμα των μη μουσουλμάνων υπήρχαν μαθήματα ξένων γλωσσών και άλλων σχετικών με το εμπόριο που δικαίωναν αυτήν την επιλογή. Έτσι στο τέλος του 19ου αιώνα, στην γραμμή Σαμψούντας-Τραπεζούντας, ιδιαίτερα ο τομέας των μεταφορών, τράπεζες, ασφάλειες και εμπόριο είχε περάσει πλέον στο μονοπώλιο Αρμενίων και Ρωμιών. Δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε πως αυτή η κατάσταση είχε ανησυχήσει την Μουσουλμάνο-Τουρκική πλευρά.

    Το Ελληνικό Κράτος και η Μεγάλη Ιδέα

    Η εθνική αφύπνιση των Ρωμιών στην περιοχή του Πόντου, ήταν σχετική και με την εμφάνιση της τάξης των μπουρζουάδων και με την ανεξαρτησία που είχε κερδίσει το Ελληνικό κράτος από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1821. Η Ελλάδα τα εθνικά σύνορα της οποίας αναγνωρίστηκαν το 1832, περιλάμβανε την Ελληνική χερσόνησο και τις Κυκλάδες από τα νησιά του Αιγαίου. Περιοχές όπου μιλούσαν κυρίως ελληνικά όπως η Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Θράκη παρέμειναν εντός των συνόρων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το μεγαλύτερο όνειρο των Ελλήνων πολιτικών του 19ου αιώνα ήταν η συγκέντρωση όλων αυτών των εδαφών σε μια αυτοκρατορία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη (Ινστανμπούλ). Έτσι όταν οι Έλληνες εθνικιστές μιλούσαν για ¨Μικρά Ασία¨ θεωρούσαν τα εδάφη αυτά της ανατολίας ως το άλλο μισό της Ελλάδας. Διότι την ίδια περίοδο που στην Ανατολία ζούσαν 1,7 εκ. Έλληνες, ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 2,6 εκ. Το σχέδιο με το όνομα Μεγάλη ιδέα τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε το κυρίαρχο ρεύμα του Ελληνικού εθνικισμού. Οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές αυτού του σχεδίου ήταν στην γραμμή του από το 1910 και μετά μερικές φορές πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος όμως ρεαλιστής στα σχέδια του, δεν επέκτεινε την Μεγάλη Ιδέα πέραν της Σαμψούντας. Εκφραστής αυτής της άποψης ήταν ο μητροπολίτης Αμάσιας και υπεύθυνος για την Σαμψούντα Γερμανός Καραβαγγέλης. Αυτή η ομάδα στα γραπτά της ιστορίας μας αναφέρονται σαν ¨Συνεργάτες¨.

    Μια άλλη άποψη που παρέμεινε κυρίως μέσα στην ιεραρχία και υπό κάποια έννοια αντιπολιτευόμενη στην προηγούμενη, ήταν αυτή που στόχευε στην υπό την ηγεσία του Ορθόδοξου Πατριαρχείου επανίδρυση του Βυζαντίου. Το σχέδιο αυτό περιλάμβανε μέχρι το Βατούμ, λόγω της ίδρυσης το 1204 της Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους το 1204. Ο εφαρμοστής αυτής της ιδέας στην Ανατολία, του εδρεύοντος στην Κωνσταντινούπολη Πατριάρχη Ιωακείμ του 3ου , ήταν ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης. Αυτή λοιπόν η ομάδα, στην ιστορία μας αναφέρονται ως ¨οι της ανεξαρτησίας¨.

    Η γέννηση του Ποντιακού εθνικισμού.

    Η ελληνική ¨αφύπνιση¨ σχετική και με την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και με την εμφάνιση στην περιοχή του Πόντου μιας ελληνικής μπουρζουαζίας, ήταν όπως έγινε και στα Βαλκάνια και στον Καύκασο και στην Μέση Ανατολή κυρίως πολιτιστική. Η μετατροπή του πολιτιστικού σε πολιτικό εθνικισμό άρχισε με συνταγματική διακήρυξη το 1908 και κορυφώθηκε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 και κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στα έτη 1914-1918.

    Την στιγμή που υπό την επίδραση της εκκλησίας και των σχολείων δεν έγινε καθόλου καλά αποδεκτή από το σύνολο των χωρικών της Ανατολίας η επιστράτευση που άρχισε με τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν γινόταν λόγος για πόλεμο ενάντια στους στρατούς που οι ίδιοι οι ηγέτες της κοινότητας τους παρουσίαζαν σε αυτούς ως σωτήρες, οι Πόντιοι το εκλάμβαναν ακόμα χειρότερα. Ο Ποντιακός λαός που μέχρι τότε δεν είχε επιστρατευτεί, παρά μόνο τους έβαζαν για σύντομα διαστήματα σε αγγαρίες στο ναυτικό, αν και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το μίσος που έτρεφαν προς τον οργανωμένο στρατό με την επίδραση από το εθνοσυναίσθημα, είναι γνωστό πως τους πρώτους μήνες του πολέμου οι μη μουσουλμάνοι στρατιώτες- όπως και οι μουσουλμάνοι- λιποτάκτησαν μαζικά. Σε αυτό μεγάλη ήταν η επίδραση της άσχημης συμπεριφοράς στην οποία υπόκεινταν οι φτωχοί Ρωμιοί και Αρμένιοι στα στρατόπεδα εργασίας ή στην κατασκευή δρόμων στα ¨Αμελέ Ταμπουρού¨. Το 1914 μετά την καταστροφή στο Σαρίκαμις, η στάση των μελών του ¨Ένωση και Πρόοδος¨ έναντι των Αμελέ Ταμπουρού σκλήρυνε και μερικά από αυτά στην Σεβάστεια, στο Ερζερούμ, στο Μους, στο Ντιαρμπακίρ, στην Ούρφα και στην Τραπεζούντα διαλύθηκαν. Φεύγοντας από αυτά οι ένοπλοι ή άοπλοι μη μουσουλμάνοι και γυρνώντας στα μέρη τους, οργανώθηκαν σε ένοπλες μονάδες με την βοήθεια του Μητροπολίτη Σαμψούντας Γερμανού ο οποίος αποκτήσει αρκετή πείρα από την βουλγαρική εξέγερση στην Μακεδονία όταν ήταν Μητροπολίτης Καστοριάς στα έτη 1900-1907. (Δεν υπήρχε σχέση των ανταρτών αυτών με την οργάνωση Μαύρη Μοίρα για την οποία μιλάει ο Μουσταφά Κεμάλ στο βιβλίο Νουτούκ). Οι πληροφορίες που έχουμε για την Μαύρη Μοίρα από την επίσημη ιστορία μας είναι λίγες, και αν όντως υπήρξε τέτοια οργάνωση γίνεται αντιληπτό πως έδρασε στην δυτική Ανατολία και στην Θράκη.

    Οι αντάρτες του Βασίλ Ουστά

    Παρά το ότι το φθινόπωρο του 1915 πενήντα νέοι Ρωμιοί είχαν πάρει τα όπλα μετά το κάψιμο από τις κυβερνητικές δυνάμεις τριών χωριών, όταν οι χωρικοί εναντιώθηκαν στην κυβερνητική επιδίωξη για εγκατάσταση μουσουλμάνων προσφύγων από τα Βαλκάνια σε χωριά της Σαμψούντας, η περίοδος μέχρι τον Απρίλιο του 1916 που το ρωσικό ναυτικό βομβάρδισε την Γιόμρα ήταν βασικά ήσυχη.

    Το όνειρο του Χρύσανθου για ¨Τουρκοποντιακό κράτος¨.

    Ό Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος ήταν μια από τις βασικές φιγούρες που πίστευαν πως θα μπορούσε στην Ανατολία να προχωρήσει με ειρηνικό τρόπο η συνεργασία των Ελλήνων και Τούρκων, και πως με την συμβίωση αναπόφευκτα θα άνοιγε ο δρόμος για την ανωτερότητα του ελληνικού στοιχείου. Μόλις εξελέγη άρχισε απευθυνόμενος στην κοινότητα του μια έντονη προπαγάνδα για καλές σχέσεις με τους Τούρκους, και συναντώντας το 1914 κατά την επιστράτευση τον νομάρχη Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί Μπέι εξασφάλισε την απόδοση πολιτικών καθηκόντων στους Ρωμιούς της πόλης που είχαν επιστρατευτεί, αποτρέποντας έτσι την εξορία των Ρωμιών το 1915. Μάλιστα το σε ποιο επίπεδο είχαν φτάσει οι σχέσεις τους, φαίνεται από αυτά που αναφέρει σχετικά με την κατοχή της Τραπεζούντας από τους Ρώσους στις 18-4-2010, ο Γιώργος Ανδρεάδης ο πατέρας του οποίου ήταν το 1917 μέλος του ιδρυθέντος στο Βατούμ Ποντιακού Κοινοβουλίου : Όταν οριστικοποιήθηκε η πτώση της Τραπεζούντας, η Τουρκική διοίκηση κάλεσε τον επίσκοπο Χρύσανθο και τους Ρωμιούς ηγέτες, παρέδωσε την πόλη στα χέρια τους και εμπιστεύτηκε σε αυτούς τους ανθρώπους την τύχη των φτωχών μουσουλμάνων που δεν είχαν την δυνατότητα να φύγουν. Ήταν μια ιστορική μέρα. Ο νομάρχης Τραπεζούντας Μεχμέτ Τζεμάλ Αζμί και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης των Νεότουρκων Αλί Ριζά, παρέδωσε την διοίκηση της πόλης σε μια προσωρινή επιτροπή με πρόεδρο τον επίσκοπο Χρύσανθο(…). Μετά από μια σύντομη τελετή παράδοσης ο νομάρχης Μι απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε : Αυτήν τη χώρα την πήραμε από τους Ρωμιούς, και τώρα πάλι στους Ρωμιούς την επιστρέφουμε. Την μέρα που οι Ρώσοι μπήκαν στην Τραπεζούντα, βρήκαν ελληνική διοίκηση και όχι τουρκική. Οι Ρώσοι για να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στα μετόπισθεν του Οθωμανικού στρατού είχαν αρχίσει να εξοπλίζουν τους ρωμιούς της Μπάφρας. Τον Ιούλιο ο Βασίλης Ανθόπουλος γνωστός σαν Βασίλ Ουστά μαζί με τους άντρες του επιτέθηκε σε μια στρατιωτική φυλακή στην Σεβάστεια και ελευθέρωσαν έναν Ρώσο στρατηγό. Με αυτή του την κίνηση ο Βασίλ Ουστά κερδίζοντας την συμπάθεια των Ρώσων, ήρθε με δέκα άτομα δίπλα του στην Τραπεζούντα, όπου ήρθε σε επαφή με τις Ρωσικές υπηρεσίες. Ο Βασίλ Ουστά αφού αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα με ρωσική τορπιλάκατο, ίδρυσε εκεί ελληνικά αντάρτικα σώματα, καθώς του είχαν δώσει το καθήκον να απασχολεί τους Τούρκους. Μετά την πτώση του τσαρικού καθεστώτος και την έναρξη της αποχώρησης των Ρώσων, ανέλαβε πρωτοβουλία και επιτιθέμενος σε Τουρκικά χωριά άρχισε να σκοτώνει τα άτομα που καταπίεζαν τους Ρωμιούς. Αλλά όταν οι κυβερνητικές δυνάμεις τον στρίμωξαν, κατέφυγε μαζί με άλλους εννιά στην Τραπεζούντα, έμεινε εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου και πέθανε εκεί. Να αναφέρουμε πως ο Ριζά Νούρ στα απομνημονεύματα του, περιγράφοντας τον Βασίλ Ουστά λέει πως ¨Οι μουσουλμάνοι, οι Ρωμιοί, άντρες και γυναίκες της Σινώπης τον σεβόταν. Ήταν υπέροχος άνθρωπος. Φρόντιζε τους φτωχούς χωρίς να κοιτάει αν ήταν μουσουλμάνοι, όταν πέθανε οι Τούρκοι τον έκλαψαν όσο και οι Ρωμιοί¨.

    Συνέδριο στην Μασσαλία

    Ο Κωνσταντινίδης Κώστας γιος του τέως δημάρχου Κερασούντας Καπετάν Γιώργη, παίρνοντας θάρρος από την θέση του Λένιν για ¨ καθορισμό της τύχης των λαών από τους ίδιους¨ συγκάλεσε στις 4-2-1918 στην Μασσαλία Ποντιακό Συνέδριο με συμμετοχή Πόντιων εκπροσώπων από διάφορες χώρες. Σε τηλεγράφημα που απεστάλη στον Λέον Τρότσκι επιζητούνταν η στήριξη της Σοβιετικής Ρωσίας στην δημιουργία ανεξάρτητου Ποντιακού κράτους από την Σινώπη έως το Βατούμ. Όπως όμως η Σοβιετική Ρωσία δεν απάντησε στο αίτημα του συνεδρίου για βοήθεια, ακόμα και οι Γάλλοι που φιλοξένησαν το συνέδριο δεν τους άρεσε.

    Στο μεταξύ με την Ρωσική κατοχή, μέρος των εξορισθέντων από την Οθωμανική κυβέρνηση Ρωμιών άρχισαν να επιστρέφουν και τα αντάρτικα σώματα των Ρωμιών σε Σαμψούντα, Μερζιφόν και Αμάσεια συνέχισαν να οργανώνονται. Μάλιστα τον μήνα Νοέμβριο λεηλάτησαν κάποια χωριά στην περιοχή της Μερζιφόν.

    Τα κράτη της Αντάντ, όταν ένας υπολοχαγός ονόματι Χαμδί μαζί με τους στρατιώτες του βγήκαν στο βουνό και άρχισαν να οργανώνουν τους Τούρκους χωρικούς, κατηγόρησαν την κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης πως έχει χάσει τον έλεγχο και παραβιάζει την ανακωχή.

    Η εμφάνιση στη σκηνή του Μουσταφά Κεμάλ

    Όταν ο Μουσταφά Κεμάλ στις 19-5-1919 αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα ως επιθεωρητής στρατού, αποστολή του ήταν να αποτρέψει αυτές τις συγκρούσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ανακωχή. Περιγράφοντας αυτήν την περίοδο ο H. İ. Dinamo στο έργο του Ιερή Εξέγερση, λέει πως ο Μουσταφά Κεμάλ μόλις ήρθε στην Χάβζα συναντήθηκε με τον γνωστό παλικαρά της περιοχής Τοπάλ Οσμάν και ¨παρέδωσε την υπόθεση της σωτηρίας από τον ποντιακό μπελά στα έμπειρα χέρια του Τοπάλ Οσμάν¨. Ο Τοπάλ Οσμάν του είπε πως ¨Μην ανησυχείτε καθόλου στρατηγέ μου. Θα δώσω τέτοιο θυμίαμα σε αυτούς τους Ρωμιούς του Πόντου που όλοι τους θα πνιγούνε στις σπηλιές σαν σφήγκες¨. Ο Τοπάλ Οσμάν εκείνη την εποχή καταζητούνταν για εγκλήματα κατά τις σφαγές των Αρμενίων.

    Πιθανότατα μετά από αίτημα του Μουσταφά Κεμάλ , το ένταλμα σύλληψης του Τοπάλ Οσμάν ανακλήθηκε από τον Σουλτάνο, και παρά τις αντιρρήσεις τοπικών διοικούντων όπως του νομάρχη Τραπεζούντας Τζεμάλ Αζμί και του τοπικού έπαρχου άρχισε την δουλειά της εκκαθάρισης της περιοχής της Τραπεζούντας από τους Ρωμιούς του Πόντου. Με βάση τον Φαλίχ Ριφκί ο Τοπάλ Οσμάν εκκαθάρισε πλήρως την περιοχή από τους Ρωμιούς, επιτιθέμενος σε τρία σπίτια Ρωμιών για κάθε ένα σπίτι Τούρκου που είχε δεχτεί, καθώς και με βασανιστήρια. Βάζοντας τους να σκάψουν τον τάφο τους και θάβοντας τους ζωντανούς, και καίγοντας στα καζάνια των καραβιών αντί για κάρβουνο ζωντανούς ανθρώπους. Ο Ριζά Νουρ είχε πει στον Τοπάλ Οσμάν ¨Να μην αφήσεις λίθον επί λίθου στα χωριά των Ρωμιών¨ και εκείνος του απάντησε πως ¨έτσι κάνω, αλλά τις εκκλησίες και τα ωραία κτίρια τα διαφυλλάτω μήπως χρειαστούνε¨. Όταν ο Ριζά Νουρ του είπε ¨Και εκείνα κατάστρεψε τα, σκόρπισε ακόμα και τις πέτρες τους. Έτσι να μην μπορέσουν να πούνε ξανά πως εδώ υπήρχαν εκκλησίες¨, εκείνος του είπε ¨Πραγματικά, έτσι να κάνουμε. Δεν μου έκοψε τόσο¨.

    Καθώς ενώ αυτά συνέβαιναν στους Πόντιους, ζήτησαν βοήθεια από την Ελλάδα, αλλά η κυβέρνηση του Βενιζέλου δεν τους απάντησε καν, διότι ο Βενιζέλος είχε άλλους κατά την γνώμη του πιο ρεαλιστικούς και απτούς στόχους. Η Σοβιετική Ρωσία σε εφαρμογή της πολιτικής προσέγγισης προς την κεμαλική κίνηση, διέλυσε τα αντάρτικα σώματα των Ρωμιών στο Βατούμ, και παρέδωσε τους επικεφαλής των σωμάτων αυτών στους κεμαλιστές.

    Στο μεταξύ ο Χρύσανθος που είχε χάσει τις ελπίδες του από τα κράτη της Αντάντ, στράφηκε στο εσωτερικό και υπέγραψε πρωτόκολλο με τον Αχμέτ Ιζέτ Πασά, που τον έβλεπε σαν γέφυρα συνεργασίας με τους Κεμαλικούς. Σύμφωνα με αυτό, οι εκκλησίες και τα σχολεία των Ρωμιών θα διαφυλάτονταν όπως ήταν, θα υπήρχε εγγύηση για την νομική αυτονομία, θα ιδρύονταν από κοινού διοικητικά δικαστήρια, θα δινόταν ίση συμμετοχή κοινοτήτων στην τοπική βουλή και στην στρατοχωροφυλακή, και τα ελληνικά θα αναγνωρίζονταν σαν δεύτερη επίσημη γλώσσα. Ο Χρύσανθος για να φτάσει αυτό το κείμενο στην επιτροπή αντιπροσώπων, παρέδωσε ένα αντίγραφο του κειμένου αυτού στον Καρά Βασίφ Μπέι (εκ των ηγετών του Ένωση και Πρόοδος), όμως και επειδή η τουρκική πλευρά δεν ενδιαφέρθηκε, αλλά και επειδή ο Βενιζέλος θέλοντας να κρατήσει τα όνειρα του σε ρεαλιστικό επίπεδο δεν το ενέκρινε, δεν υπήρξε συνέχεια σε αυτά τα βήματα.

    Η ήττα των Ελλήνων

    Στην Ελλάδα στις 30-9-1920 ο βασιλιάς Αλέξανδρος πέθανε ένα μήνα μετά από δάγκωμα μαϊμούς, και μέσα στην δυναστική κρίση ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές και στις 19-1 γύρισε στην Αθήνα ο φιλογερμανός βασιλιάς Κωνσταντίνος. Υπήρξε ακαταστασία στις βαθμίδες των αξιωματικών του Ελληνικού στρατού και μαζί με την υποχώρηση του από το σημείο Ινονού στις 10-1-1921, ενδυναμώθηκε και η Άγκυρα. Με την υπογραφή στις 16-3-1921 συμφωνιών ανάμεσα στον Μπεκίρ Σαμή Μπέι και στη Σοβιετική Ρωσία και τους Άγγλους οριστικοποιήθηκε η μοίρα του Ποντιακού κινήματος (και φυσικά των ελληνικών δυνάμεων που βρισκόταν στην Ανατολία).

    Από την ημερομηνία αυτή και μετά σκλήρυνε ιδιαίτερα η στάση της κυβέρνησης της Άγκυρας έναντι των Ρωμιών του Πόντου. Τον Φεβρουάριο μια ομάδα προεστών από Σαμψούντα και Μπάφρα συνελήφθησαν. Εκδόθηκε εγκύκλιος για την αποστολή νέων Ρωμιών στα τάγματα εργασίας, και αυτοί που δεν μετείχαν άρχισαν να συλλαμβάνονται. Τον Απρίλιο ο Νουρεντίν Πασάς επικεφαλής της κεντρικής στρατιάς, άρχισε την πρώτη επιχείρηση ενάντια στους Πόντιους αντάρτες στην περιοχή της Μπάφρας. Η Άγκυρα, μετά τον βομβαρδισμό από το αντιτορπιλικό Κιλκίς της Ινέπολης τον Ιούνιο, αποφάσισε την εξορία όλων των Ρωμιών στα ενδότερα, και τα πρώτα καραβάνια από Σαμψούντα, Μπάφρα και Αλατζάμ βγήκαν στους δρόμους. Στα καραβάνια αυτά πολλές ζωές χαθήκαν καθοδόν από τις επιθέσεις των ανταρτών του Τοπάλ Οσμάν.

    Όμως ο επικεφαλής της επιχείρησης Νουρεντίν Πασάς λόγω ¨των παράνομων πρακτικών που εφάρμοσε¨ κατά την κουρδική εξέγερση του Κότσγκιρί, απαλλάχθηκε των καθηκόντων του από την τουρκική βουλή, και στις 8-2-1922 και ενώ είχε καταργηθεί η κεντρική στρατιά, το καθήκον ενάντια στο Ποντιακό δόθηκε στον Τζεμίλ Τζαχήτ Μπέι επικεφαλής της 10ης μεραρχίας. Η μεραρχία ενδυναμωμένη με στρατιώτες και εξοπλισμό, εκκαθάρισε τους τελευταίους αντάρτες που είχαν διαφύγει στα βουνά της Μαλάτιας και του Χάρπουτ, θέτοντας επίσημα τέλος στο ¨Ποντιακό Ζήτημα¨.

    Ποιος ήταν ο απολογισμός

    Οι ελληνικές πηγές αναφέρουν πως 300 χιλιάδες Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους στα έτη 1914-1923. Με βάση τους υπολογισμούς του Στέφανου Γεράσιμου κατά τα έτη 1916-1923 πέθαναν από 65 έως 70 χιλιάδες Ρωμιοί. Με βάση τα στοιχεία του Γενικού Επιτελείου ο αριθμός των φονευθέντων από τους αντάρτες Τούρκων την ίδια περίοδο ήταν 1817.

    Είναι φανερό πως οι Ρωμιοί του Πόντου πλήρωσαν πικρό τίμημα, καθώς έπεσαν θύματα ονειροπόλων ηγετών που παρασυρθήκαν από την εθνικιστική ιδεολογία, υποτίμησαν την δύναμη των αντιπάλων, παραφούσκωσαν την δική τους δύναμη και την διεθνή στήριξη και απέτυχαν συνεχώς να οργανώσουν την κοινότητα τους. Όμως το ότι εκείνο τον καιρό που με επικεφαλής τους Τούρκους προεστούς της Μπάφρας και του Ερζερούμ υπήρχαν πολλές αυτόνομες δομές, που η κεμαλική κίνηση ήταν ένα κίνημα για δημιουργία έθνους-κράτους από μια διαλυμένη αυτοκρατορία, δεν αποτελεί παράδοξο να θέλουν και οι Ρωμιοί να δημιουργήσουν το δικό τους έθνος-κράτος. Δεν είμαι σίγουρη πως τα μέλη του Σουηδικού κοινοβουλίου ξέρουν αυτήν την πολύπλοκη ιστορία, αλλά γίνεται αντιληπτό πως οι μέθοδοι που εφάρμοσε Ο Τοπάλ Οσμάν και οι αντάρτες του για να καταπνίξουν τον Ποντιακό εθνικισμό, εμπίπτουν στον ορισμό της Συνθήκης των Γενοκτονιών του 1948.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/10/2010

  101. Συγχαρητήρια! Πρώτη φορά συναντώ στο διαδίκτυο κάτι τόσο ολοκληρωμένο. Αριστη δουλειά, μπράβο σας!!!

    Σχόλιο από Κυριακή | 18/10/2010

  102. Οι εκπαιδευτικοί της πολιτείας του Ιλλινόις μαθαίνουν σχετικά με την Ελληνική Γενοκτονία

    Στις 15 Οκτωβρίου, ο δρ. Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις στην Ετήσια Σύνοδο Κοινωνικών Σπουδών του Συμβουλίου του Ιλλινόις μπροστά σε ένα κοινό περισσοτέρων από 120 εκπαιδευτικών. Η συγκεκριμένη Σύνοδος είναι κάτω από την αιγίδα του Εθνικού Συμβουλίου Κοινωνικών Σπουδών και αυτή ήταν η Ετήσια Σύνοδος της Πολιτείας με περισσότερα από 30 εργαστήρια πάνω σε διάφορα θέματα σχετικά με τις κοινωνικές σπουδές.

    Το θέμα του δρ. Χατζηδημητρίου ήταν «Η Ξεχασμένη Γενοκτονία: Διδάσκοντας στους σπουδαστές για Ανθρώπινα Δικαιώματα, Διαφορετικότητα και Ιστορική Σκέψη». Στην εισαγωγή του ο δρ. Χατζηδημητρίου, σύγκρινε την Οθωμανική και Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και την πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίες ακολούθησαν πολιτική διακρίσεων και συχνά διώξεων κατά των μειονοτήτων τους, με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες παραδοσιακά περηφανεύονται ότι είναι ένα έθνος μεταναστών. Βεβαίωσε ότι το έθνος μας με αυτήν του τη διαφορετικότητα θα έπρεπε πραγματικά να ειδωθεί ως ένδειξη δύναμης περισσότερο παρά ως αδυναμία.

    Αφού έκανε μια σύντομη περιγραφή της Ελληνικής Γενοκτονίας και την σύνδεση που είχε αυτή με την Γενοκτονία των Αρμενίων, ο δρ. Χατζηδημητρίου επικέντρωσε τα σχόλιά του, στην Καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Χρησιμοποιώντας μια ηλεκτρονική παρουσίαση με πολύ πρωτότυπο υλικό από πρωτογενείς πηγές – περιλαμβανομένων φωτογραφιών και επίσημα έγγραφα από το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών, επιλεγμένα από τη δική του προσωπική έρευνα, εξήγησε τα φοβερά γεγονότα που συνέβησαν καθώς καιγόταν η πόλη.

    Χιλιάδες νεκροί στην αποβάθρα στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την πυρκαγιά. Με τη βία, αποχωρισμένοι από τις γυναίκες και τα παιδιά τους, οι Αρμένιοι και οι Έλληνες άνδρες, εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της χώρας – χιλιάδες από αυτούς δολοφονήθηκαν στη διάρκεια αυτής της πορείας. Παρά τις αρνήσεις της επίσημης Τουρκίας, υπάρχουν μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων οι οποίες αποκαλύπτουν ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έκαψαν την Αρμενική, την Ελληνική και την Ευρωπαϊκή συνοικία της πόλης.

    Παρά το ότι τα πλοία τους ήταν στα ανοιχτά, οι Ευρωπαϊκές και Αμερικανικές δυνάμεις δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν – ακόμα και μουσική έπαιζε δυνατά πάνω στα καράβια σε μια προσπάθεια να σιγήσουν τις κραυγές που έρχονταν από την καμένη πόλη. Μόνο αφού οι Τούρκοι ηγέτες έδωσαν την έγκρισή τους, μόνο τότε βοήθησαν στην εκκένωση των επιζώντων. Αργότερα οι ΗΠΑ σκοπίμως βοήθησαν στην συγκάλυψη της Τουρκικής ευθύνης για αυτά τα φοβερά εγκλήματα, εξαιτίας της επιθυμίας τους να αποκτήσουν δικαιώματα εκμετάλλευσης του πετρελαίου της περιοχής εκ μέρους της τουρκικής κυβέρνησης.

    Οι επισημάνσεις αυτές του δρος Χατζηδημητρίου έγιναν ακόμη περισσότερα ισχυρές όταν μοιράστηκε την προσωπική ιστορία της δικής του οικογένειας. Η μητέρα του και αρκετοί από τους συγγενείς του ήταν ανάμεσα σε αυτούς που διασώθηκαν από τη φλεγόμενη πόλη.

    Ο δρ. Χατζηδημητρίου είναι Διευθυντής του τμήματος Σχολικής Ανάπτυξης και Διευθυντής του Σχεδιασμού αρκετών Ιστορικών Αμερικανικών Εκπαιδευτικών Σχεδίων, μέσα στη Διεύθυνση Εκπαίδευσης της πόλης της Νέας Υόρκης. Έχει γράψει τρία βιβλία, περιλαμβανομένου του: Αμερικανικές μαρτυρίες που στοιχειοθετούν την Καταστροφή της Σμύρνης, καθώς επίσης και αρκετά άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση, της Βυζαντινής και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας.

    Επίσης στην Σύνοδο, η Αναστασία Σκούπας και ο Ρον Λεβίτσκι, εκπαιδευτικοί που εκπροσωπούσαν τον Σύλλογο Ποντίων Σικάγο, παρουσίασαν δύο εργαστήρια, το «Απελπισία, Θάνατος και Άρνηση- η Αρμενική, η Ασσυριακή και η Ελληνική Γενοκτονία». Το πρώτο εργαστήριο προσέφερε μια εισαγωγική ενημέρωση σχετικά με αυτές τις γενοκτονίες. Το δεύτερο εργαστήριο είχε σαν θέμα, αποτελεσματικές μέθοδοι για την διδασκαλία των γενοκτονιών. Οι εκπαιδευτικοί παρέλαβαν αρκετό εκπαιδευτικό υλικό για τις τάξεις τους. Επιπρόσθετα, ο Σύλλογος Ποντίων Σικάγο, είχε τον δικό του χώρο στην αίθουσα Έκθεσης της Συνόδου. Οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν στην Σύνοδο σταματούσαν στο χώρο του Συλλόγου για να μάθουν περισσότερα για την Αρμενική, Ασσυριακή και Ελληνική Γενοκτονία.

    Το Σάββατο, 6 Νοεμβρίου, ο Σύλλογος Ποντίων Σικάγο θα φιλοξενήσει την Τρίτη Ετήσια Ακαδημαϊκή Σύνοδο με θέμα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Westin Hotel στο Rosemont, IL, από τις 8 π.μ έως τις 5 μ.μ.

    Ακαδημαϊκοί από διάφορες χώρες θα κάνουν τις παρουσιάσεις τους με διαφορετικές προσεγγίσεις αυτής της γενοκτονίας. Η είσοδος στην Σύνοδο είναι ελεύθερη και ανοιχτή στο κοινό (προαιρετικό γεύμα με τους συμμετέχοντες καθηγητές με κόστος 30$).

    Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με τον κ. Γιώργο Μαυρόπουλο στο 630-303-4361 ή στο gmavropoulos@hotmail.com. Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το http://www.pontiangreeks.org.

    llinois Teachers Learn about the Greek Genocide

    On October 15, Dr. Constantine Hatzidimitriou gave the keynote address at the Illinois Council for the Social Studies (ICSS) Annual Conference to an audience of over 120 high school teachers. The ICSS is the state affiliate of the National Council for the Social Studies and this was its annual state conference with over 30 workshops on various topics dealing with the social studies.

    Dr. Hatzidimitriou’s topic was “The Forgotten Genocide: Teaching Students about Human Rights, Diversity and Historical Thinking.” In his introduction, Dr. Hatzidimitriou compared the Ottoman and Austro-Hungarian Empires and the former Soviet Union, which discriminated against and frequently persecuted their minorities, with the United States, which traditionally has prided itself as being a nation of immigrants. He asserted that our nation’s diversity should, indeed, be viewed as strength rather than a weakness.

    After giving a brief description of the Greek Genocide and its connections to that of the Armenians, Dr. Hatzidimitriou focused his comments on the destruction of Smyrna in 1922. Utilizing a power point with numerous primary source materials – including photographs and U.S. State Department documents culled from his own research, he explained the horrific events that occurred while the city burned. Thousands died on the quay while trying to escape the fire. Forcibly separated from the women and children, Armenian and Greek men were deported to the interior – thousands of them murdered along the way. Despite Turkish denials, eyewitness accounts clearly revealed that Turkish soldiers burned the Armenian, Greek, and European sections of the city.

    Although their ships were offshore, European and American powers did nothing to help – even playing music on board in an attempt to silence the screams coming from the burning city. Only after the Turkish leaders gave their approval did these ships evacuate the survivors. Later, the United States intentionally helped to cover-up Turkish responsibility for these terrible crimes, because of the desire to obtain oil leases from the Turkish government.

    Dr. Hatzidimitriou’s remarks were made even more powerful as he shared his own family’s history. His mother and many of her family were among those rescued from the burning city.

    Dr. Hatzidimitriou is the Director of School Improvement and Project Director for several Teaching American History grants within the New York City Department of Education. He has written three books, including American Accounts Documenting the Destruction of Smyrna, as well as numerous articles relating to education, Byzantine and Modern Greek history.

    Also at the conference, Anastasia Skoupas and Ron Levitsky, educators representing the Pontian Greek Society of Chicago, presented two workshops, “Despair, Death, and Denial – the Armenian, Assyrian, and Greek Genocides.” The first workshop offered an introductory history of these genocides. The second discussed effective ways of teaching genocide. Teachers received many classroom materials. In addition, the Pontian Greek Society of Chicago sponsored a table in the Exhibit Hall. Teachers browsing through the Hall stopped to learn more about the Armenian, Assyrian, and Greek Genocides.

    On Saturday, November 6, the Pontian Greek Society of Chicago will host its third annual Academic Conference on the Pontian and Anatolian Greek Genocide. The event will take place at the Westin Hotel in Rosemont, IL, from 8 a.m. – 5 p.m. International scholars will present papers on various aspects of this genocide. The conference is free and open to the public (an optional lunch with the presenters is $30). For more information, contact George Mavropoulos at 630-303-4361 or gmavropoulos@hotmail.com. You can also visit http://www.pontiangreeks.org

    Pontian Greek Society of Chicago
    Σύλλογος Ποντίων Σικάγο «Ξενιτέας»
    P.O. Box 6127
    Bloomingdale, IL 60108-6127
    http://www.pontiangreeks.org

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/11/2010

  103. Χαλίλ Μπερκτάι: Ο Τούρκος που έσπασε το ταμπού της Γενοκτονίας

    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ | Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010 [ 05:14 ]

    Αποτελεί πρόσωπο ανεπιθύμητο για τον τουρκικό εθνικισμό. Διακηρυγμένος αντικεμαλιστής, ο Χαλίλ Μπερκτάι γεννήθηκε για να λέει ιστορίες. Ο χειμαρρώδης καθηγητής έσπασε το ταμπού της Γενοκτονίας του 1915 και τεκμηρίωσε ιστορικά, αυτό που όλοι αρνούνταν στην Τουρκία. Ότι, δηλαδή, η Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε ενιαίο σχέδιο εθνοκάθαρσης και εκτουρκισμού της Ανατολίας. Το «Βήμα» συνάντησε τον κ. Μπερκτάι στη Θεσσαλονίκη, όπου ήταν προσκεκλημένος του Κέντρου για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. «Αποφάσισα να εμπλακώ στο Αρμενικό ζήτημα, όταν είδα για πρώτη φορά φωτογραφίες από την Γενοκτονία. Έκλαιγα για αρκετή ώρα» διηγείται. Ο κ. Μπερκτάι μεγάλωσε στην εποχή του Μακαρθισμού, με τον κομουνιστή πατέρα του, Ερντογάν Μπερκτάι, να ανήκει στους πλέον σοβαρούς διανοητές της εποχής του. «Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από Μαρξισμό, δικαιοσύνη, τιμιότητα και ισότητα. Ωστόσο, ήταν έναν καταπιεστικό κλίμα. Πάντα μου έλεγαν να προσέχω τι λέω και να μην μιλώ για τα πολιτικά. Η νιότη μου δημιούργησε συμπάθεια σε όποιον υποφέρει» λέει.

    Κατά την διάρκεια του σπουδών του στις ΗΠΑ, έγινε Μαοϊκός, αντιδρώντας στην Σοβιετική εισβολή της Πράγας. «Τότε, ήμουν 21 ετών και διένυα μία αναζήτηση αγνότητας. Βρέθηκα σε μία αμόλυντη μορφή του Μαρξισμού, αν και αργότερα αναγνώρισα ότι επρόκειτο για ψευδαίσθηση. Η αγνότητα και το αμόλυντο αποτελούν τα υλικά κάθε διδακτορίας!» εξομολογείται. Το 1969 επέστρεψε στην Τουρκία και έγινε λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας. «Το 1971 ήρθε η χούντα. Μας συνέλαβαν, βασανίστηκα και πέρασα 2,5 χρόνια στη φυλακή. Βγήκα έξω με την γενική αμνηστία του 1974. Δίδαξα οικονομική ιστορία, η οποία, όμως, γινόταν όλο και λιγότερο οικονομία και όλο περισσότερο ιστορία» τονίζει. Την δεκαετία του 1980 είχε πια αποστρατευθεί από τον ακτιβισμό της Αριστεράς. «Διατηρώ την αριστερή μου προέλευση και είμαι αντιεθνικιστής, αντιμιλιταριστής, και αντικεμαλιστής και γενικά «αντί» σε πολλά πράγματα» σχολιάζει. Ακάματος εργάτης της Ιστορίας, εισήλθε στα ενδότερα της τουρκικής εθνικιστικής ιστοριογραφίας και εξοικειώθηκε με τον «εσωτερικό κόσμο του τουρκικού εθνικισμού», ο οποίος, όπως παρατηρεί, έχει πολλά παρατσούκλια: «Μαύρο Κουτί, Άγιος των Αγίων και άλλα πολλά!»

    Η αποκάλυψη της Γενοκτονίας

    Ο κ. Μπερκτάι διέκρινε το αποτύπωμα της Γενοκτονίας μέσα στις εσωτερικές δομές της εθνικιστικής ιστοριογραφίας και το 2000 παρουσίασε την έρευνά του στις ΗΠΑ. «Ήξερα ότι αυτό που θα έλεγα, θα είχε επίπτωση. Ο αρνητισμός έσπασε και δημιούργησε μία ακαδημαϊκή σχολή ειλικρινείας και διαλόγου. Όταν γύρισα στην Τουρκία, η κοινή γνώμη είχε μετατραπεί σε σιδηρούν παραπέτασμα. Όλοι επαναλάμβαναν τα ίδια κλισέ για την «αρμενική συκοφαντία» και την «δήθεν γενοκτονία» και έλεγαν ότι «δεν μπορούν να προσβάλλουν την καθαρή παιδεία του έθνους μας»» διηγείται. «Το τουρκικό κατεστημένο μέχρι τότε μπορούσε να ανεχτεί πράγματα που λέγονταν στο περιθώριο, όχι όμως στο προσκήνιο. Έγινα ο πιο διαβόητος εγκληματίας. Η διάλυση του μύθου της «Άσπιλης Σύλληψης» του τουρκικού έθνους – κράτους δεν ήταν ΟΚ! Δημιουργήθηκε μία τρέλα, με καμπάνιες για την απόλυσή μου από το πανεπιστήμιο. Έλαβα απειλητικά email και παράλογα μηνύματα για την καταγωγή της μητέρας μου. Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να βγάλει το μυαλό ενός ακραίου» σημειώνει ο καθηγητής.

    Όπως λέει, η ομαλοποίηση της συζήτησης για την Γενοκτονίας, θα επιλύσει οριστικά το αρμενικό ζήτημα. «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από την Γενοκτονία έχει μαλακώσει» εξηγεί. Ωστόσο, σημειώνει ότι η κατάχρηση της λέξης Γενοκτονίας, την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. «Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος» σχολιάζει. «Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της επιτροπής Ένωσης και Προόδου, κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει.

    Με παππού και γιαγιά από την Κρήτη

    «Υπάρχει ένα οικογενειακό ιστορικό,

    για το οποίο, όμως, έχω αμφιβολίες και ερωτήματα. Η οικογένεια ήρθε στη Σμύρνη από την Άνω και την Κάτω Βιάννο. Η παράδοση λέει ότι όταν οι Οθωμανοί ξεκίνησαν την κρητική εκστρατεία το 1645, οι πρόγονοί μας ήταν σπαχήδες τιμαριώτες από το Ικόνιο και την Καππαδοκία και συμμετείχαν στον πόλεμο. Η οικογενειακή μυθολογία λέει ότι ο πρόγονός μας ερωτεύτηκε μία ντόπια Κρητική, παντρεύτηκαν και έκαναν δύο γιούς, τον Μεχμέτι Τσελεμπί και τον Γέρος Τσελεμπί. Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, ερχόμαστε από την πλευρά του Γέρος Τσελεμπί» διηγείται. Όπως εξιστορεί, λίγο πριν την Κρητική επανάσταση του 1896, η οικογένεια έφυγε στην Τουρκία. Με τη λήξη του ατυχούς πολέμου του 1897, γύρισαν πίσω στην Κρήτη, όμως το 1900 επέστρεψαν οριστικά στη Σμύρνη. Ο κ. Μπερκτάι αμφισβητεί την «ευγενή» καταγωγή της οικογένειας. «Το σίγουρο είναι ότι οι θείοι μου είχαν εμπλακεί στον πόλεμο και είχαν επιτεθεί σε ένα ελληνικό χωριό, όπου σκότωσαν γυναικόπαιδα. Υπάρχουν και φονιάδες στην οικογένειά μου. Ποιος ξέρει πόσοι τέτοιοι σκελετοί κρύβονται στις ντουλάπες μας;» λέει.

    «Να γράψουμε μαζί την Ιστορία»

    Τι θα γινόταν εάν γράφαμε από κοινού τα βιβλία ιστορίας; «Αν γράφαμε όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια και αλλάζαμε την διδασκαλία της ιστορίας, η επίπτωση θα ήταν τεράστια! Η αλλαγή στην τουρκική κουλτούρα και παιδεία, στον εθνικό χαρακτήρα, την κοινωνία, θα ήταν ευρεία. Εγώ συμφωνώ με τον Κέυνς, ο οποίος μίλησε για το βάρος των παλιών ιδεών. Υπάρχει αυτό το νεκρό φορτίο του παρελθόντος που κρατά ομήρους πολλές κοινωνίες» παρατηρεί. Όπως σημειώνει, η Τουρκία έχει ένα διαφορετικό είδος ιστορίας, που δεν εστιάζει στην ιστορική γνώση, αλλά στην κατήχηση και ερμηνεία των εθνικών μύθων. «Εάν τα παιδιά δεν μάθαιναν ότι έχουμε εχθρούς, ότι ήμασταν πάντοτε σωστοί, δίκαιοι και ένδοξοι, ότι ποτέ δεν θέλαμε να καταπιέσουμε κανέναν και ότι πολεμούσαμε μόνο για άμυνα, θα ήταν αλλιώς. Μία ιστορία αποεθνικοποιημένη θα απελευθερωνόταν από την αιώνια υποδούλωσή της στους εσωτερικούς» εχθρούς» σημειώνει. Όπως συμπεραίνει ο κ. Μπερκτάι, η αλλαγή του βιβλίου και της διδασκαλίας της Ιστορίας θα οδηγούσε αδιαμφισβήτητα σε μία κοινωνία, ειρηνική, λιγότερο επιθετική, πιο ανεκτική, πολυπολιτισμική και δημοκρατική

    Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=370429&dt=29/11/2010#ixzz16lgbXIMq

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/11/2010

  104. Οι ανθελληνικοί διωγμοί εν Τουρκία από της κηρύξεως του Ευρωπαϊκού πολέμου : (Κατά τας επισήμους εκθέσεις των πρεσβειών και προξενικών αρχών) / Υπουργείον επί των Εξωτερικών.

    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=+%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9+%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%B1&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=term&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&ioffset=1&offset=1&number=1&keep_number=10&old_offset=1&search_help=detail

    Οι ανθελληνικοί διωγμοί εν Τουρκία από του 1908 μέχρι του 1921 : Ενώπιον της Γ’ εν Αθήναις Εθνοσυνελεύσεως (Συνεδρίασις 5, 6 και 8 Απριλίου 1921).

    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=+%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9+%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%B1&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=term&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&ioffset=1&offset=2&number=1&keep_number=10&old_offset=1&search_help=detail

    Σχόλιο από anemi.lib.uoc.gr | 02/12/2010

  105. ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
    ΘΥΕΛΛΑ ΛΟΓΩ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

    24/12/2010

    «Προπαγάνδα που προωθείται από εξτρεμιστικούς κύκλους», είναι κατά την Άγκυρα κάθε αναφορά στις γενοκτονίες Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων.

    Η θύελλα ξέσπασε όταν στο πολιτειακό κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας η βουλευτής Τσέρι Μπάρτον χαρακτήρισε αναμφισβήτητη την γενοκτονία του 1915, υπογραμμίζοντας πως η Αυστραλία θα πρέπει να προσέξει και να μην εκτρέφει τον άκρατο εθνικισμό και ρατσισμό γιατί αυτός οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις.

    «Όσοι μιλούν για γενοκτονία έχουν πλήρη άγνοια», υποστήριξε η πρόξενος της Τουρκίας στο Σίντνεϊ, Γκιουλσερέν Τσελίκ και πρόσθεσε: «Χάθηκαν χιλιάδες ζωές, ναι. Αλλά από όλες τις πλευρές. Υπήρξε πείνα, ασθένειες. Κάποιοι παραστρατιωτικοί Αρμένιοι είχαν συνεργαστεί με τους Ρώσους και επιτίθεντο στους Οθωμανούς που προσπαθούσαν να προστατεύσουν τα σύνορα».

    «Δεν εξέφρασα άποψη για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα και δεν επέκρινα τη σημερινή τουρκική κυβέρνηση. Απλά αναφέρθηκα σε ένα ιστορικό γεγονός», απάντησε η βουλευτής, υπογραμμίζοντας ότι η αναφορά της δεν αποβλέπει στις ψήφους των Ελλήνων.

    Αναφέρθηκε δε στη συνεργασία της με τον ομογενή ακαδημαϊκό Παναγιώτη Διαμαντή, διευθυντή του Κέντρου Μελέτης του Ολοκαυτώματος και των Γενοκτονιών του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Σίντνεϊ.

    «Όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στην άποψη πως υπήρξε γενοκτονία», είπε με τη σειρά του ο κ. Διαμαντής. «Η Τουρκία αρνείται να το αποδεχθεί γιατί αισθάνεται πως θα κουβαλά πάντα ένα στίγμα από τη διεθνή κοινότητα».

    http://www.elzoni.gr/html/ent/110/ent.5110.asp

    Σχόλιο από Ζ | 24/12/2010

  106. Berktay VS Φωτιάδης λέει:
    30 Δεκεμβρίου 2010 στις 19:54

    Ήδη οι σοβαροί Τούρκοι αντικεμαλικοί ιστορικοί περιγράφουν με σαφήνεια και με θάρρος το τι έγινε στην Ανατολή. Και οι περιγραφές τους βρίσκονται στον αντίποδα της μίζερης, τοπικιστικής και συμφεροντολογικής στάσης τινών Ελλαδιτοποντίων ιστορικών. Στάση που ενισχύει το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο που είναι φτηνό στο στάρι κι ακριβό στο άχυρο.

    Δείτε μια πολύ ενδιαφέρoυσα αναφορά από το σημαντικό ιστορικό Halil Berktay:
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=370429&dt=29/11/2010#ixzz16lgbXIMq
    O Berktay ΔΕΝ αποδέχεται ότι έγιναν πολλές γενοκτονίες απ’ τους Νεότουρκους, αλλά ΜΙΑ. Δηλαδή υποστηρίζει ότι οι Νεότουρκοι, οι Τούρκοι εθνικιστές δηλαδή, αποφάσισαν και πραγματοποίησαν ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ εις βάρος των μη μουσουλμανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας :
    «Όπως λέει, η ομαλοποίηση της συζήτησης για την Γενοκτονίας, θα επιλύσει οριστικά το αρμενικό ζήτημα. «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από την Γενοκτονία έχει μαλακώσει» εξηγεί. Ωστόσο, σημειώνει ότι η κατάχρηση της λέξης Γενοκτονίας, την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. «Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος» σχολιάζει. «Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της επιτροπής Ένωσης και Προόδου, κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει…»

    Σχόλιο από Berktay VS Φωτιάδης | 30/12/2010

  107. Christian victims of Ottoman genocide

    By The Washington

    Times6:48 p.m., Wednesday, February 9, 2011

    President Obama had promised to support the demand for a congressional resolution on the Armenian genocide (“Round two,” Geopolitics, Feb. 7). I have great empathy for the Armenians and the genocide they suffered in Asia Minor by the Ottoman Turks.

    However, I feel strongly that reference to the genocide should also acknowledge the murder of many Christians, which numbered approximately 1.8 million Armenians, 1.7 million Greeks and 750,000 Syrians. These estimates were given at the 75th anniversary of the destruction of Smyrna in Washington, on Sunday, Sept. 7, 1997, an event I attended.

    In 1918, then-U.S. Ambassador to Turkey Henry Morgenthau wrote: “The Armenians are not the only subject people in Turkey which have suffered from this policy of making Turkey exclusively the country of the Turks. The story which I have told about the Armenians I could also tell with certain modifications about the Greeks and the Syrians. Indeed, the Greeks were the first victims of this nationalizing idea.”

    As long as America’s president – from whichever political party – refuses to recognize the vast slaughter of Christians in Asia Minor, nothing will ever be done. As of today, not only have the Turks refused to apologize for the carnage they perpetrated, they haven’t even acknowledged that it happened.

    STELLA L. JATRAS

    Camp Hill, Pa.

    © Copyright 2011 The Washington Times, LLC. Click here for reprint permission.

    http://www.washingtontimes.com/news/2011/feb/9/christian-victims-of-ottoman-genocide/

    Σχόλιο από Mατσουκάτες | 16/02/2011

  108. Κάποια κείμενα από Τούρκους αντιεθνικιστές είναι τα παρακάτω.

    Το πρώτο είναι της Αϊσέ Χούρ, μιας από τις σημαντικότερες ερευνήτριες που γράφει στην εφήμερίδα Taraf για τέτοια θέματα, όπου ξεκάθαρα μιλά για την «Γενοκτονία του Πόντου»:

    Ayşe Hür «Pontus’un gayrı resmî tarihi»

    TARİH DEFTERİ 14.03.2010
    Ayşe Hür
    Pontus’un gayrı resmî tarihi

    Yazıyı Paylaş:

    Ayşe Hür köşe yazılarını web sitenize ekleyin
    İsveç Parlamentosu, 11 Mart 2010 tarihli oturumda 130’a 131 oyla, 1915’te Ermenilerin, Asurilerin, Keldanilerin, Süryanilerin ve Pontusluların soykırıma uğradığına dair bir kararı kabul etti. Tarihin, üçüncü tarafların parlamentolarında ele alınması hakkındaki düşüncelerimi bir başka yazıya bırakarak, bu hafta önergede adı geçen halklardan sayısal ve siyasi açıdan en önemlisi olan Pontuslulara değineceğim. Mustafa Kemal’in 1927’de Nutuk’ta anlattıklarından başlayarak günümüze kadar gelen Türk resmî tezi esas olarak 1922’de Matbuat ve İstihbarat Matbaası tarafından basılmış Pontus Meselesi adlı propaganda kitabındaki tezlerin tekrarlanmasından ibarettir. Ben resmî tezin söylemediklerini anlatmaya çalışacağım. Elbette, gerçeğin bütünüyle ortaya çıkarılması için, daha çok araştırma yapmamız lazım.

    Kaynaklarda ‘Pontuslular’ ya da ‘Pontuslu Rumlar’ diye anılan ve Rumcanın Romeika denilen bir diyalektini kullanan topluluğun, MÖ 4. yüzyıldan beri Karadeniz kıyılarında koloniler kuran Yunanlıların; bölgenin yerli halklarından olan Gürcülerin MS 4. yüzyılda Hıristiyanlaşmış kolları olan Tzanlar ile Lazların ve 1204 yılında Konstantinopolis’in 4. Haçlı Seferlerini takiben Latinlerin eline geçmesi üzerine Trabzon’a yerleşen Bizanslı soylu ailelerin karışımı olduğu sanılır. Bu gruplar bölgenin Osmanlı idaresine girdiği 1461 tarihinden sonra zorunlu göç ve zorunlu ya da gönüllü ihtida hareketlerine rağmen varlıklarını sürdürmüşlerdi. Nitekim 1914 Osmanlı Salnamelerine göre, Samsun’dan Rize’ye kadar uzanan bölgede yaklaşık 450 bin Ortodoks Rum (yani Pontuslu) yaşıyordu. Bazı yerlerde Rum nüfus oranı yüzde 50’ye kadar çıkıyordu. Ayrıca Rumca konuşan ancak Müslüman olan ve Arap alfabesi kullanan ‘Gizli Hıristiyanlar’ da vardı ki bunların sayısı hala bilinmiyor.

    Rum burjuvazisinin doğuşu

    15. yüzyıldan 18. yüzyılın son çeyreğine kadar Karadeniz havzasında yapılan ticareti, Müslümanlar ellerinde tutmuştu. Ancak 1774 tarihli Küçük Kaynarca Anlaşması’yla Rusya, Avusturya, İngiltere ve Fransa’ya verilen ticari imtiyazlar Müslüman unsurların aleyhine bir durum ortaya çıkardı. Bu dönemde Rus Çarı’nın himaye ettiği Rumlar denizcilik ve tekne yapımında binlerce yıllık geleneğe sahip olmaları ve Batı dillerine yatkınlıkları ile uluslararası ilişkilerde Müslüman meslektaşlarına göre daha avantajlı konuma geçtiler. 1830’lardan itibaren Odessa ve Leipzig’de oturan Ermeni tüccarlarla İngilizlerin işbirliği ile açılan Trabzon-Tebriz hattı sayesinde iyice gelişen ekonomi, 1869’da Mısır’da Süveyş Kanalı’nın açılmasıyla Avrupa ile Basra Körfezi arasındaki yolu kısalması ve Rusların Avrupa-İran arasındaki ticareti kendi lehine çevirmek için Poti-Tiflis arasındaki demiryolunu tamamlaması gibi temel iki faktör yüzünden gerilemeye başladığında iş olanakları daralan ve kalifiye olmayan Müslümanlar köylerine dönerken, Rumlar (ve Ermeniler) bölgede kalmışlardı. Bunda, yabancı devletlerin gayrımüslimlerle iş yapma tercihleri kadar, gayrımüslimlerin okul programlarına yabancı dil ve ticaretle ilgili dersler koyarak bu tercihleri haklı çıkarmalarının da payı vardı. Böylece 19. yüzyılın sonuna gelindiğinde, Samsun-Trabzon hattında özellikle taşımacılık, bankacılık, sigortacılık ve ticaret artık Ermeni ve Rumların tekeline geçmişti. Bu durumun Müslüman-Türk kesimlerini rahatsız ettiğini tahmin etmek zor değil.

    Yunan Devleti ve Megali Idea

    Karadeniz bölgesindeki Rumların ‘ulusal’ uyanışı, hem bu burjuva sınıfının ortaya çıkışıyla hem de 1821’de Osmanlı İmparatorluğu’ndan bağımsızlığını kazanan Yunan Devleti’yle ilintiliydi. 1832’de ulusal sınırları tanınan Yunanistan, o tarihlerde Yunan yarımadası ile Ege Denizi’ndeki Kiklad adalarını kapsıyordu. Yunanca konuşanların ağırlıkta olduğu Girit, Ege adaları, Epir, Teselya, Makedonya ve Trakya, Osmanlı İmparatorluğu sınırları içinde kalmıştı. 19. yüzyılın Yunanlı politikacılarının en büyük hayali bu toprakları Konstantinopolis (İstanbul) merkezli bir imparatorlukta toplamaktı. Bu bağlamda Yunan milliyetçilerinin “Küçük Asya” dedikleri Anadolu toprakları neredeyse Yunanistan’ın öteki yarısı idi. Çünkü Anadolu’da 1,7 milyon Yunan asıllı yaşarken, aynı dönemde Yunanistan nüfusu yaklaşık 2,6 milyon idi. Megali Idea adıyla anılan bu proje ileriki yıllarda da Yunan milliyetçiliğinin en başat akımlarından biri oldu. Bu projenin en büyük taraftarı 1910’lardan itibaren birkaç defa Yunanistan Başbakanı olacak olan liberal çizgideki Elefterios Venizelos’tu. Ancak Venizelos planlarını gerçekçi tutarak, Megali Idea’yı Samsun’dan öteye uzatmamıştı. Nitekim bu görüşün Anadolu’daki temsilcisi, Samsun bölgesinden sorumlu Amasya Metropoliti Germanos Karavangelis’ti. Bu gruba tarih yazımında “Birlikçiler” dendi.

    Buna bir anlamda muhalif olan bir diğer akım ise esas olarak kilise hiyerarşisi içinde kalıp Ortodoks Patriği’nin liderliği altında Bizans’ın yeniden ihyasını hedefliyordu. 1204’te Konstantinopolis’in Latinlerin eline geçmesinden sonra ortaya çıkan Trabzon Rum İmparatorluğu’ndan dolayı Batum’a kadarki bölge bu projenin kapsamına giriyordu. Başını İstanbul’da ikamet eden Rum Ortodoks Patriği III. Yuvakim’in çektiği bu görüşün Anadolu’daki uygulayıcısı Trabzon Metropoliti Hrisantos Filippidis idi. Bu gruba ise tarih yazımında “Bağımsızlıkçılar” deniyordu.

    Pontus milliyetçiliğinin doğuşu

    Hem Yunan Devleti’nin kuruluşu hem de Karadeniz bölgesinde bağımsız bir Rum burjuvazinin ortaya çıkışıyla ilintili olan Rum ‘ulusal’ uyanışı, başlangıçta, aynen Balkanlar’da, Kafkaslar’da ya da Ortadoğu’da olduğu gibi, esas olarak kültüreldi. Kültürel milliyetçiliğin siyasal milliyetçiliğe evrilişi, 1908’de II. Meşrutiyet’in İlanı’yla başladı 1912-1913 Balkan Savaşları ve 1914-1918 Birinci Dünya Savaşı sırasında zirveye çıktı.

    Balkan Savaşları’yla birlikte başlayan ve Anadolu köylüleri tarafından bir bütün olarak hiç de iyi karşılanmayan seferberlik, kilise ve okulların propagandası sonucu, kendi toplum önderleri tarafından kendilerine ‘kurtarıcı’ olarak sunulan yabancı ordulara karşı savaşmaları söz konusu olduğundan Pontuslular tarafından daha da kötü algılanmıştı.

    Yazının devamını okumak için tıklayın.

    http://www.taraf.com.tr/ayse-hur/makale-pontusun-gayri-resmi-tarihi.htm

    Επίσης, εντυπωσιακή είναι συνέντευξη του Halil Berktay στο ‘Βήμα» :

    O Berktay ΔΕΝ αποδέχεται ότι έγιναν πολλές γενοκτονίες απ’ τους Νεότουρκους, αλλά ΜΙΑ. Δηλαδή υποστηρίζει ότι οι Νεότουρκοι, οι Τούρκοι εθνικιστές δηλαδή, αποφάσισαν και πραγματοποίησαν ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ εις βάρος των μη μουσουλμανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας :

    «Όπως λέει, η ομαλοποίηση της συζήτησης για την Γενοκτονίας, θα επιλύσει οριστικά το αρμενικό ζήτημα. «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από την Γενοκτονία έχει μαλακώσει» εξηγεί. Ωστόσο, σημειώνει ότι η κατάχρηση της λέξης Γενοκτονίας, την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. «Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος» σχολιάζει. «Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της Επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος», κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει…»

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=370429&dt=29/11/2010#ixzz16lgbXIMq

    Οι δικοί μας που ασκούν «κριτική» βρίσκονται με έναν παράξενο τρόπο στο ίδιο ερμηνευτικό στρατόπεδο με τους Τούρκους εθνικιστές.

    Πώς άραγε γίνεται αυτό σε τούτη εδώ την παράξενη χώρα με την ακόμα πιο παράξενη αριστερά;;;;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/02/2011

  109. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/02/2011

  110. Subject: Genocides in Turkey: Interview with Henry Theriault on the Genocide of Turkey’s indigenous Christian peoples

    http://www.seyfocenter.com/index.php?sid=2&aID=301

    Published: 2011-03-07

    Welcoming Dr. Henry Theriault to Seyfo Center Academic Board
    Seyfo Center would like to welcome and congratulate Dr. Henry Theriault for his acceptance to join the Academic Board members. Professor Henry Theriault received his B.A. from Princeton University and his Ph.D. in Philosophy from the University of Massachusetts. He serves as Associate Professor of philosophy and coordinates the Center for the Study of Human Rights at Worcester State College (Massachusetts, USA). His research interests include genocide, nationalism, and the philosophy of history. This is an interview with Dr. Henry Theirault that was done by Seyfo Center USA Branch to raise awareness on Assyrian Genocide.

    Please share your opinion about Assyrians and the Assyrian Genocide.

    If you mean what I think the status of these events should be, I do not research directly on the historical documents, but it seems clear from what is demonstrated in works such as David Gaunt’s Massacres, Resistance, and Protectors that there was an Assyrian Genocide that paralleled and often intertwined with the destruction of Armenians. While the specific experiences of the groups varied, the intent to exterminate these two significant Christian minorities (as well as substantial parts of the Pontian Greek population) can be seen as one overarching genocidal process in the Ottoman Empire.

    The recognition of multiple victim groups in this case is crucial to understanding the true dynamics of each aspect of the genocidal process. While recently there has been more scholarship, some of it denialist, on the complexity of the “Muslims” in the Ottoman Empire, including refugees, in relation to the “events of 1915,” there has been little effort that I am aware of to develop a comprehensive theory of the genocidal process that takes full account of the multiple victim groups. For instance, my view is that the existence of genocidal labor battalions victimizing Greeks in the 1920s, beyond its primary importance regarding its victims, is hugely significant for understanding the genocidal elements persisting past the end of the Ottoman Empire.

    What should be the first step to take for the Assyrians living in the U.S and how do you propose, we can raise more awareness about the Assyrian Genocide, at a global level?

    Assyrians have already been taking many steps in recent years, including the development of the Seyfo Center. One help for Assyrians is that the Armenian Genocide aspect has been well-publicized in recent years, in the United States, Turkey , and elsewhere, which means that Assyrians do not need to educate “from the ground up,” as many people already have some understanding of the overall genocidal process in the Ottoman Empire during World War I. But this is also a hindrance, because these events have been so associated with Armenians that many people outside of the Armenian, Assyrian, and Greek communities do not know much if anything about the Assyrian experience of genocide. The responsibility for this is partly that of those Armenians who do not make enough of an effort to include Assyrians in the genocide discussion as well as those outside these communities who have not studied the issue adequately and stay with a relatively simple understanding of it, in the sense of not recognizing multiple victim groups. Interestingly, today’s Turkey is probably most responsible for this double-denial. Not only does the government and its supporters in academia and beyond deny any genocide in this period, but they specifically focus on “Armenian allegations,” thereby denying that they are even denying the Assyrian Genocide. Assyrians are not even recognized as those whose claims are being rejected, except in response to specific initiatives by Assyrians. Part of this is a geopolitical issue, given the relative size and political influence of the two victim groups, but part of it is also probably due to the notion that if the Armenian Genocide is successfully denied, the Assyrian case will fail as well.

    In any event, it should not be Assyrians who should have to be doing all of the work to raise awareness. The broader world community owes it to victim groups to take on the burden of education about what the victims have suffered. But, even if it is unfair that Assyrians have to work hard to gain basic recognition of their people’s suffering, this is also the situation of Armenians and most other victim groups. Practical steps that Assyrians could take would be applying for panels at International Association of Genocide Scholars’ conferences and other conferences on genocide, Middle East history, and so forth. Disseminating the existing research is very important. Another way to promote awareness would be supporting more scholarly research on the issue. Of course, this is a great struggle for Armenian and other victim groups, so it will not be easy, but it is important to go beyond advocacy, to provide insightful and extensive scholarship that becomes part of the growing literature in comparative genocide studies. Showing how the Assyrian case contains elements that will help us understand genocide generally can be very helpful as part of presenting research to scholars and the public at large.

    How can the past Genocide affect our future and why is it important not to forget the past Genocide?

    The Assyrian Genocide, like the Armenian case, had a dramatic impact on Assyrians in every possible way. However much Assyrians have overcome the effects of genocide, it still has direct material, political, and psychological impacts – these impacts were, after all, exactly why the Young Turks pursued genocide in the first place. And, the great effort required to address these effects demonstrates how significant they are. I do not mean to suggest Assyrians are perpetual victims, but it is crucial to recognize the concrete ways genocides impact victim groups. This is both why this genocide must be remembered and how it affects the future. Unless these harms are addressed in the future, through symbolic and material reparations, the impact will remain.

    In your opinion, what is the reason for Turkey’s denial about the Assyrian, Armenian, and Greek Genocide?

    As I have discussed in publications, the reasons are three-fold. First, there is the desire to escape from responsibility. The Young Turks placed a horrible burden on contemporary Turks to deal with the legacy of genocide, and most contemporary Turks actively avoid shouldering this burden. This is not unique to Turkey. Think of how people in the United States avoid the obvious responsibility rampant genocide of Native Americans puts on us.

    Second, contemporary Turkish national identity might be seen in part as a resentful response to the loss of empire, which allows contemporary Turks to continue to view themselves as imperial superiors to at least some other groups, especially former subject peoples such as Assyrians, Greeks, and Armenians. Part of this identity depends on a frail, even desperate clinging to elements of the Turkish past that demonstrates dominance. Identifying with the Young Turks is one element of this. To expose the Young Turks for what they were undermines Turkish national identity, which is a key determinant in many personal identities. This is again similar to the United States, where criticism of US military aggression, say, is taken as a personal assault by some people in the United States and met with belligerence. In all of this, the facts have little role – everything is about a complex intermingling of psychological and political forces.

    Finally, the threat of reparations, that is, some kind of return of lands and other wealth and/or compensation for it, looms very large. Ultimately, I believe this is the central issue. Turkish elites understand full well today the public and personal material benefits they enjoy from these genocides and they appear unable to entertain even the notion of giving up even some of them. The majority of Turks generally cannot accept, for instance, return of lands from inside their state’s borders.

    Do you think Turkey will ever recognize the Genocide it has committed during the Ottoman Empire against the Christian minorities namely Assyrians, Armenians, and Greeks?

    I am not sure about this. As a colleague of mine, Armenian Genocide scholar Dikran Kaligian, says, if the Turkish Republic ever gets a guarantee that there will be no reparations to follow recognition, they will recognize the Armenian Genocide in a second. I think his point – reparation is the key fear – is, overall, correct, but I think that the sense of national identity is also very strong and cannot accept recognition. I suspect if there were some sort of recognition, within a few years there would be a backlash against it and an ensuing oscillation between partial recognition and partial denial – something like what has happened in Japan regarding such things as the Nanjing Massacre, if my reading of scholars such as Takashi Yoshida is correct. Thus, the issue is not really about simple recognition by Turkey , but lasting change in attitudes among Turkish elites and people generally, inside and outside of Turkey . One grand statement of recognition is not meaningful if it can be retracted or eroded later.

    There has been so many documents and reports and books published on the Assyrians Genocide that happened in 1915, why do you think that the United States administrations has not yet recognized the Genocide?

    The literature on the Assyrian Genocide is not widely known yet, and perhaps the suggestions in answer to Question 2 above could help. But this is not the fundamental reason. To the extent Assyrians and their supporters push for recognition, the Turkish government and its supporters will do as they do regarding the Armenian case – deny and put military, economic, and political pressure on the US government not to recognize the genocide. What is more, to recognize the Assyrian case would entail recognition of the Armenian case, so with all the pressure not to do the latter at this point, the former is blocked as well. The reverse is not true: it would be possible to recognize the Armenian Genocide without recognizing the Assyrian case, putting the Assyrians in something like the position of the Gypsies. But, I would hope that advocates for Armenian Genocide recognition would not accept this outcome and push hard for recognition of the Assyrian Genocide as well. A hopeful sign of the linking of the two cases as well as the Pontian Greek case is the 2007 resolution by the International Association of Genocide Scholars on “Genocides against Assyrians, Greeks, Armenians, and Other Christians by the Ottoman Empire,” which specifically recognized the Assyrian and Pontian Greek cases as genocide.

    Can you please explain the similarities between Holocaust and Seyfo?

    I mentioned in my previous response the Gypsies, and I think that this is the key comparative point with the Holocaust, if we take the Holocaust in its broad sense, as not only the Nazi Genocide of the Jews. The Assyrians were in a similar position as the Gypsies, as a smaller group that was targeted within the overarching genocidal ideology of the case in question. One interesting point to consider is the extent to which a specific Young Turk anti-Assyrian ideology existed alongside the anti-Armenian ideology. In the case of the Gypsies, partly because of the long history of their persecution, there was a distinct anti-Gypsy element of Nazi ideology. An important future research topic might be what was the relationship of the more general anti-Christian-minority ideology to specifically anti-Assyrian elements? Whatever the answers generated, this will advance understanding of the similarities of and differences between the Holocaust and the Seyfo.

    At the same time, for two reasons I would caution against too much of a focus on this issue. First, while the reason for comparison is presumably that the model of the Holocaust is very well-known in the world and comparing the Seyfo to it would help people understand the Seyfo better, comparisons to the Holocaust might be construed as a victim group using the Holocaust to advance its own agenda. Second, the Holocaust was a particular genocide, with particular features. While it was continental in scope and represents one of the broadest and most intensive genocidal campaigns in history, with deep historical roots, there are central features of various genocides that do not appear in the Holocaust. Focusing too much on similarities to the Holocaust might mean losing sight of these important, distinctive features of the Assyrian case.

    By: Linda Abraham, Seyfo Center

    ————————————————————————————————————————————————–

    Of related interest:

    http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2011/03/from-berlin-to-bin-laden/8369/

    – From Berlin to bin Laden: A history of the Baghdad Express illuminates the resilience of politicized Islam

    – The Greek Genocide

    http://www.greek-genocide.org/index1.html & http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_genocide

    – [Armenians, Assyrians, Greeks:] Three Genocides, One Perpetrator

    http://asbarez.com/90955/three-genocides-one-perpetrator/

    – Le Genocide Grec
    http://armeniantrends.blogspot.com/2010/06/genocide-grec-1914-23-temoignage-1-21.html

    Σχόλιο από AMEN | 14/03/2011

  111. Pontic Greeks and the Greek Genocide
    Nikolaos Hlamides
    G P N O R I G I N A L

    Editors Introduction: I have just returned from an inspiring conference in Athens, «Three Genocides – One Strategy» which focused on the interlocking genocides of the Armenian, Assyrians and Greeks by the Ottoman Turks. See in this issue a news release summarizing the conference in HGR Information Resources, World Genocide Bulletin Board. My paper at the conference was on the psychology of denial of other victims alongside one’s own people – and referred to the subject of the above three victim peoples, as well as to denials of other victims alongside the Jews in the Holocaust. Actually, it turns out that there were still additional victims of the Ottoman Turks, such as approximately 300,000 Yezedis — about whom GPN will also be presenting more information in a future issue. And, as we shall read in the intriguing article by Nikolaos Hlamides, it turns out that there are strains within the Greek community and among genocide scholars as well, to recognize the genocide of Pontic Greeks but not of other Greeks. In the following article the author argues factually and eloquently for recognition of all Greek victims. (The author himself has conveyed to us that he is personally a Pontic Greek). This paper was not presented at the Athens conference.

    ——————————————————————————–

    In the early twentieth century Greek and other minority communities across the Ottoman Empire were targeted in a campaign of physical extermination. In recent years some descendants of these communities have adopted an exclusive and segregated narrative of this genocide. In particular, a hierarchy of victims has been constructed by relaying an account of the historical events addressing solely the fate of one community and wholly ignoring the persecutory history of their co-victims. Here the case of the Pontic Greek community is discussed. This paper has two goals. The first is to explain the illegitimacy of this approach and the second is to communicate how such myopia, apart from conflicting with the historical record, can considerably undermine the case for genocide history altogether.

    In March of this year the Swedish Parliament passed a motion affirming the genocide perpetrated against certain minority groups in the late Ottoman Empire; in particular, “the killing of Armenians, Assyrians/Syriacs/Chaldeans and Pontic Greeks” is now recognized as an act of genocide. While many hailed the motion’s passing a great victory, to those more familiar with the historical record it came as a surprise that this outwardly inclusive motion excluded all Ottoman Greeks bar the Greeks of the Pontus region.

    The vast majority of Pontic Greeks appreciate the genocidal experience of other Ottoman Greeks but many still prefer to consider the fate of their own people separately. Over the years I have encountered several arguments explaining why a distinction should be made between the experiences of Pontic Greeks and the other Greeks of the Empire during the Genocide.

    The arguments which seem most common are:

    1. The Pontic Greeks have a unique history, culture, way of life and dialect, which distinguishes them from other Ottoman Greek communities;

    2. Many Pontic Greeks, unlike Greeks elsewhere in the Empire, raised arms against their persecutors and, as such, the history of persecution in the region is deserving of special consideration;

    3. Unlike Pontus, western Asia Minor was a zone of war where Greek and Turkish military forces were engaged in warfare. Atrocities committed in the context of the Greco-Turkish war cannot be considered as part of the genocide;

    4. For two decades the Pontic Greek Diaspora has worked relentlessly to achieve recognition of the genocide and, as such, it is not an unnatural expectation for Pontic Greeks to approach the issue exclusively.
    A response to the aforementioned will be offered but first let it be stated that the author fully acknowledges that Pontic Greeks did experience genocide and in everything that follows he in no way seeks to undermine the factuality and severity of the persecutory campaign in the Pontus region.

    1. This uniqueness claim is somewhat simplistic because it overlooks the very rich cultural diversity of the region’s Greek communities. The Centre for Asia Minor Studies in Athens has identified as many as 1,500 distinct Greek Orthodox settlements in the Pontus region, each with their own unique culture, traditions, and way of life. The claim of a unique Pontian dialect also deserves some clarification. The truth is that there is no single Pontic Greek dialect—we should speak of dialects, plural. The work of Richard M. Dawkins highlights the very many differences between the very many dialects, not only in Pontus but across Asia Minor. Pronunciation differed from place to place while some words were peculiar to one locality and completely unknown elsewhere. Of course, regardless of the influence of local phraseology and pronunciation, the community language of the Pontic Greeks was Greek. And although the physical isolation of Pontus from Greece resulted in the development of a character in the region that was distinct from mainland Greece, the Greek communities in Pontus shared a common identity in terms of ethnicity and religion with Greek communities elsewhere in the Ottoman Empire. Indeed, Greeks in Pontus did not identify themselves differently from Greeks elsewhere in the Empire; referring to themselves not as Pontians but as Έλληνες (Greeks) or Ρωμιοί (Romioi), stemming from their view of being descendants of the Eastern Roman Empire. Like Greeks across Asia Minor, they considered their ancestors to be ancient Greeks who had colonised the shores of Asia Minor many centuries earlier. Neither did the Ottoman Turks differentiate between the various Greek communities, who were all considered as members of the Ottoman Rum Millet.

    2. The premise of this claim is simply false. While it is true that there were several pockets of armed resistance in the Pontus region in response to the genocide, it is untrue to claim that communities subject to massacres and deportations elsewhere did not offer any resistance. Although there are many instances to choose from, one counterexample suffices: Greek resistance in the area of Nicomedia/İzmit, several hundred kilometres from Pontus. This puts the claim to rest but, for a moment, let us assume the premise were true. The act of genocide is not a variable dependent on armed resistance but on target group, which in the case of the Greek Genocide was the entire Ottoman Greek population. If the historiography of the Jewish Holocaust focused solely on the resistance in the ghettos or the Armenian Genocide on, say, the resistance at Van then those two genocides would be grossly misrepresented. In any case, because the Ottoman Greeks were an unarmed civilian minority population scattered across the entirety of the Ottoman Empire, in the overwhelming number of cases—including those in Pontus—Greek communities were in no position to offer any organised armed resistance whatsoever.

    3. Ιn the case of the Greco-Turkish War, sporadic atrocities committed by one military force engaged in warfare against another military force in a zone of war, cannot be considered as a chapter in the history of the Greek Genocide. Indeed, the Greek Genocide is unconnected to any form of war activity. After all, the Greek Genocide saw the physical destruction of unarmed civilian populations, consisting of men, women and children, at times of peace and outside zones of war.
    Between May 1919 and September 1922, Greece maintained a military presence in certain areas of western Anatolia. It is important to remember that their presence was partly determined by the treatment of Greeks in the five years prior to the Allied-mandate over Smyrna: “With a view to avoiding disorders and massacres of Christians in Smyrna and its environs, the occupation of the town and forts by Allied Forces has been decided upon by President [Wilson], Prime Minister [Lloyd George] and M. Clemenceau,” disclosed the British Secretary of State for Foreign Affairs a few days prior to the arrival of Hellenic troops in Smyrna. So ignoring this region altogether erases a five year history (1914-1919) of systematic deportations and massacres against hundreds of Greek communities at a time of no foreign military presence. Similarly, it overlooks the period following the evacuation of Greek and other Allied military forces from Asia Minor which was succeeded by the Smyrna Holocaust and the final phase in the destruction and eradication of Ottoman Christian communities. More concerning is that this argument seems to reflect a misguided belief that the only communities targeted were those in Pontus and the Smyrna district of western Anatolia and that the choice is simply between including Smyrna or not. What is left unexplained is why the many hundreds of thousands of Ottoman Greeks who lived along Turkey’s complete coastline, those who lived in remote villages in the interior, those who lived on the islands as well as the vast numbers who inhabited Thrace have also been excluded? These communities were no less a victim than the Greeks of Pontus and the Greeks of Smyrna.

    One historian explained in an interview that the reason he excludes the persecution of other Ottoman Greeks from the genocide equation is because “there is an alibi for their slaughter and in the Pontus region there is no alibi.” In fact, things are not so simple for Pontus, which experienced a Russian military occupation, a British military presence, a Hellenic naval bombardment and a sporadic armed resistance movement, as already noted, among other things. It simply remains to point out that it is the duty of historians to be exact, truthful and dispassionate. To manipulate the historical record in order to further one position over another, regardless of one’s motivations, constitutes an act of serious professional misconduct.

    4. Genocide recognition should not be viewed as a title bestowed on those who make the most noise. Recognition must serve to affirm history in a way which accurately reflects the historical record and should in no way be susceptible to individual demands. The historical record—including documentation from international archives; newspaper reports; survivor and eyewitness testimonies—affirms that Greek communities across the entire span of the Ottoman Empire were targeted in the Genocide. Unfortunately, to date, most Genocide resolutions have been the product of intense lobbying on the part of Pontic Greek organisations and, as such, seem to be focused on the “Pontian Genocide” and the fate of Pontic Greeks alone. But a quick review of resolutions does reveal some positives to draw on. For instance, a resolution passed in Ohio in May 2005 speaks of a “tragic genocide of the Greeks of Pontus and Asia Minor”. And last year the Parliament of South Australia passed a motion which, although focused on the Pontic Greeks, did hint at the genocidal experiences of other Greeks in Asia Minor. These attempts at inclusiveness are a step in the right direction but, without meaning to be cynical, there are still two remarks that need to be made: First, Pontus is part of Asia Minor and so expressions such as “Pontus and Asia Minor”, while not logically incorrect, are no less redundant and misleading than one saying “I’ll be spending the weekend in Bavaria followed by a week in Germany”. Second, Ottoman Greek communities throughout the length and breadth of the country were targeted in the Genocide and simply referring to this region as Asia Minor is inadequate. Asia Minor is an historical term which denotes the Anatolian plateau but excludes the whole of Thrace including European Constantinople, the islands as well as land east of the Euphrates.

    Incidentally, it might be added that recognition by third parties would be far less necessary if it were not for brazen denial by Turkish officialdom. On the other hand, the goals of the Diaspora should not be focused on securing recognition and recognition alone. Efforts might be better spent contributing to our collective understanding of the period through research and serious scholarship. Recognition could then adopt the far more fitting role of being predicated on a vast and established body of scholarly literature.

    So why shouldn’t scholars and other interested parties focus on one region in particular? In the historiography of the Armenian Genocide, for instance, scholars have contributed papers which focus on the Genocide against the Armenians in a particular district, so why can’t others do the same for the Greek Genocide? Regional case studies are incredibly important contributions to our collective understanding of the genocide and we should not discourage such works. On the other hand, I am not convinced that a regional case study isolated to “Pontus” is at all viable. Pontus is a historical word for an ancient region whose boundaries have fluctuated considerably over the ages and defining Pontus or the homeland of Pontic Greeks in the early 20th century is problematic if one needs to be precise. More crucially, the issue here is not one of regional case studies but pertains to defining genocidal campaigns in their own right and, as such, the argument pivots on whether or not this accurately reflects the historical record. The so-called “Pontian Genocide” thesis fails to incorporate the broader history and the magnitude of the campaign against the Ottoman Greek population as a whole. It is a thesis which has sought to define a unique genocide in that region without even passing reference to the existence of other Ottoman Greeks, let alone their shared fate. To this end, I hope readers will agree that there is a world of difference between that term and, say, the expression “Pontus: a regional case study of the Greek Genocide”.

    To those who still disagree, I should like to make one final point: failing to incorporate the broader history can even threaten individual Pontic Greek interests. Consider for a moment the following characteristics peculiar to the Pontus region: (1) The noted resistance movement; (2) The Russian occupation between 1916 and 1918; (3) The British military presence; (4) The Hellenic naval bombardment of Black Sea ports; (5) The territorial claims made to the Pontus region and the attempts to establish a Pontic state. Revisionists, who seek to discredit the factuality of the genocide, have seized on all these circumstances unique to the region to discredit the history of persecutions in Pontus. For example, publications such as The Pontus Issue and the Policy of Greece published by the Atatürk Research Center and the Turkish Ministry of Foreign Affairs’ memorandum Setting the Record Straight on Pontus Propaganda against Turkey have exploited—I hasten to add, quite effectively—these very circumstances. Without taking into account the fate of Greeks elsewhere in the Empire, it becomes almost impossible to effectively lay down the arguments for genocide but as soon as one is prepared to broaden the context of the genocide campaign, the denialist thesis immediately disintegrates. To give but one example, being able to point to the deportation of Greek men, women and children from, say, Konya in central Turkey completely undermines revisionist narratives which suggest that deportations were conducted on the grounds of military necessity. In light of the above, attempts to define a detached and localized genocide in the Pontus region are morally and historically untenable and all parties should be encouraged to attach precedence, first and foremost, to the historical record.

    Nikolaos Hlamides is based in London, England, and is a descendent of genocide survivors. His research interests pertain to the destruction of Greek communities in the Ottoman Empire. His last contribution was a paper titled «The Greek Relief Committee: America’s Response to the Greek Genocide» published in the journal Genocide Studies and Prevention. Correspondence should be addressed to hlamides@gmail.com

    See in this issue of GPN the news release by the conference organizers in HGR Information Resources World Genocide Bulletin Board

    Click here for fully referenced article.

    This email has been sent by http://www.may19.net

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2011

  112. http://times.am/2011/04/06/republic-of-turkey-%E2%80%93-the-first-fascist-state-in-history/

    Republic of Turkey – the First Fascist State in History
    By Times.am at 6 April, 2011, 11:25 am

    The Republics of Armenia and Turkey have been in a long-lasting conflict with no resolution in sight. Therefore a proper assessment of the political system and state ideology of Turkey is extremely important for the Armenian state to build a competent foreign policy and properly position itself in the international arena.

    The West has traditionally portrayed the Republic of Turkey which emerged on the ruins of the Ottoman Empire as a secular democratic Muslim state. Even though this cliche is being persistently circulated in the Western media and very often uttered by American and European officials, it is far from reality. Unfortunately, Armenia has not yet dared to offer its own assessment of modern Turkish statehood and tacitly put up with the aforementioned international narrative.

    In reality, one of the consequences of the Armenian Genocide was the creation of the first fascist state in Europe’s periphery. The Republic of Turkey had all the core characteristics inherent to fascism and Nazism, which later emerged in Italy, Germany and some other European countries. Below the six main characteristics of Turkish fascism are identified:

    1. Turkish chauvinism and genocidal policies. Mustafa Kemal (Ataturk) was formerly himself a member of the governing body of Committee of Union and Progress (CUP), the political organization of murderous Young Turks. Once in power, Ataturk and the Kemalists not only continued the Armenian Genocide, but directed their tested policies of extermination of an entire people against Greeks and other ethnic minorities. In Eastern Armenia alone, the Kemalists destroyed 200,000 Armenians (1920-1921), in Smyrna – 100,000 Greeks and Armenians (September 1922), in the Black Sea regions – about 300,000 Pontian Greeks (1919-1923). They also continued the Genocide against the Assyrians, of whom about 500,000 were annihilated by the Turkish forces from 1915 to 1923. Deportations, mass exterminations, political and cultural repressions against the Kurds, the second largest ethnic group in modern Turkey, began immediately after the Armenian Genocide and continue to this day. All Kurdish attempts to protect their basic national and human rights were brutally suppressed in 1925, 1927, and 1937. In 1980s and 1990s, more than a million Kurds were deported to large cities (during these deportations, according to various estimates, two to three thousand Kurdish villages were destroyed).

    Turkish chauvinism was legislatively approved in the Constitution of 1937 under the auspicious name of “nationalism” (Milliyetçilik ), openly aiming to assimilate non-Turkic ethnic groups and legally identifying them as Turks. Although later the concept of Turkish “nationalism” was interpreted in different ways, its chauvinistic nature and essence has remained unchanged.

    The modern discipline of Holocaust and Genocide Studies identifies the denial of genocide as an extension of genocidal policies. Gregory Stanton, former President of the International Association of Genocide Scholars, emphasizes that “Denial is the final stage of genocide. It is a continuing attempt to destroy the victim group psychologically and culturally, to deny its members even the memory of the murders of their relatives. That is what the Turkish government today is doing to Armenians around the world.” Elie Wiesel, the famous Holocaust survivor and political activist, has repeatedly called Turkey’s 90-year-old campaign to cover up the Armenian genocide a double killing, since it strives to kill the memory of the original atrocities. The Armenian government should have assessed Turkish denialism in similar and even graver terms, but to this date it has failed to do so for no apparent reason.

    In contemporary democratic Germany it is simply impossible to imagine a street or institution named in honor of any of the leaders of the Third Reich – indeed it is legally prohibited! Meanwhile, in “democratic” Turkey the leaders of CUP, i.e. the criminal organizers and perpetrators of the Armenian Genocide, are openly glorified. For example, a district in Istanbul, a few avenues and streets in different parts of Istanbul, boulevards in Ankara and Edirne, primary schools in Istanbul, Ankara and Izmir, and a high school in Konya are all named after Talat Pasha, Minister of the Interior and (in 1917-1918) Grand Vizier of the Ottoman Empire, who personally orchestrated the Armenian Genocide.

    “Democratic” Turkey also actively uses the infamous Article 301 of its Criminal Code (“insulting Turkishness”, in 2008 changed to “insulting the Turkish nation”). This law, among other things, makes the recognition of the Armenian Genocide a crime. About 50 trials have already been held based on this article.

    2. Totalitarianism. Up to the late 1940s Turkey was a one-party state. However, even today “democratic” Turkey periodically imposes a ban on one political party or another (even those elected to parliament), while its leaders are thrown in jail on trumped-up political charges. The last of a series of such cases occurred in December 2009, when the Turkish Constitutional Court banned the pro-Kurdish Democratic Society Party (DTP), which had 21 MPs. All the property of DTP was confiscated by the state. This even prompted the European Union, which by and large turns a blind eye to the racist repressions against 20 million Kurds in Turkey, to remind Ankara that “the dissolution of political parties is an exceptional measure that should be used with utmost restraint.”

    Turkey’s state propaganda, all-inclusive revision and falsification of the Ottoman and modern Turkish history through carefully controlled scholarship, school curricula, and legally enforced taboos, including severe restraints on free access to information and freedom of expression, resulted in effective brainwashing of its own population.

    3. Statism (etatism). The Turkish Constitution of 1937 strengthened the regulatory role of the state not only in the economy, but also in ideology.

    4. Anti-communism. Ataturk, despite his friendship with the Soviet Union, was a staunch anti-communist. The Communist Party of Turkey has been banned since 1923 and remained illegal throughout its whole history, having been routinely subjected to most brutal state repressions.

    5. Leaderism and the cult of personality. In Turkey, the cult of Ataturk is still in full bloom. Statues and monuments of Ataturk are installed in every city, his portraits are hung in all government and administrative institutions, as well as in school classrooms, and his portraits are on banknotes and coins of all denominations. Criticism of his life activities and biography are criminalized and carrying Ataturk as one’s last name is banned.

    6. Militarism and aggression. Turkey is one of the most militarized countries on earth, with the eighth-largest army in the world and second only to the United States in NATO. The decisive sway of the Turkish military on domestic politics is well known: one only needs to recall the three coups d’état carried out by the Turkish army in 1960, 1971 and 1980, as well as the harsh ousting of Islamist Prime Minister N. Erbakan from power in 1997 (incidentally, his ruling “Welfare Party” was also banned).

    The Republic of Turkey has repeatedly resorted to military force or threat of force against neighboring countries, such as Syria, Cyprus, Iraq, Greece, and Armenia. The Northern part of Cyprus, Syria’s district of Alexandretta, and the western part of Armenia still remain occupied. The Turkish army also regularly invades Northern Iraq.

    In 1920, the first Republic of Armenia fell under the blows of Kemalists. Indeed, the direct order that Karabekir-Pasha received from Mustafa Kemal literally specified “to destroy Armenia morally and physically.” Immediately after the collapse of the Soviet Union, Turkey’s policy towards the “third” Republic of Armenia became explicitly aggressive in nature once again, including an ongoing land-blockade, refusal to establish diplomatic relations, enduring Armenian Genocide denial, support and assistance to Azerbaijan in its preparations for a new military venture against Armenia, etc.

    The emergence and subsequent superstructural metamorphosis of fascism in Turkey was not adequately evaluated by Soviet/Russian or Western historiographies and neither was it reflected in international legal and political documents. However, this should not lead anyone astray. Generally, Turkophilia in political and academic circles in both the West and USSR/Russia, is a quite multi-faceted phenomenon and a separate topic for discussion. Here an incomplete explanation will suffice: the USSR was simply unable to call Ataturk a fascist, because “the leader of the world proletariat” Vladimir Lenin and Ataturk signed the infamous Moscow Treaty of “Friendship and Brotherhood” on March 16, 1921 (incidentally, exactly 90 years ago). Meanwhile, the West avoided such an unfavorable evaluation, because Turkey has historically been considered – and actually was – a barrier against Russia/Soviet Union, and a key strategic ally. Turkey’s alliance with the West was legally formalized by its accession to NATO in 1952.

    If the international community (alias “the great powers”) does not adequately characterize the fascist essence of the modern Turkish state, this is simply because it has not been interested in such an exposé. But independent Armenia, by failing to officially identify and denounce the fascist nature of Turkish state, not only refuses to clearly see and understand the true ideology, strategic goals and calculations of its age-old archenemy, but also deprives itself of the chance to present properly its own dire geostrategic situation to the world. After all, Armenia’s present security predicaments are a direct result of crimes by Turkish fascism!

    Attempts to rehabilitate Turkey without having it incur its due responsibility – in particular, without the territorial restitutions and other compensations to Armenia – can lead to new and repeated genocides. This is the main conclusion that the international community has yet to draw.

    ARMEN AYVAZYAN
    Doctor of Political Sciences
    “Hayastani Zrucakic”, N: 10 (173 ), 18 March, 2011

    Of related interest:

    – The Genocide of Ottoman Greeks, 1914-1923 by the Rutgers Center for the Study of Genocide and Human Rights
    http://cghr.rutgers.edu/projects/greek_genocide.html

    – Before the Silence : The Greek Genocide by University of Michigan
    http://www.umd.umich.edu/dept/armenian/bts/

    – The Greek Genocide
    http://www.greek-genocide.org/index1.html

    – The Greek Genocide
    http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_genocide

    – The Greek Genocide – Wikiquote
    http://en.wikiquote.org/wiki/Greek_Genocide

    – [Armenians, Assyrians, Greeks:] Three Genocides, One Perpetrator

    http://asbarez.com/90955/three-genocides-one-perpetrator/

    – Le Genocide Grec

    http://armeniantrends.blogspot.com/2010/06/genocide-grec-1914-23-temoignage-1-21.html

    Σχόλιο από J.P. | 12/04/2011

  113. 3rd Annual Greek Genocide Commemoration triumphs over community indifference in New York City
    For Immediate Release:

    Contact: Ioannis Fidanakis, Tel. 1-(973)-464-0211

    New York, NY- (4/7/2001) April -6th Across from the United Nations, they assembled. Greek American Community Leaders, American Scholars, and American Activists to remember the victims of the Greek, Armenian, and Assyrian Genocides perpetrated by Turkey from 1914 till 1923. The 3rd Annual Greek Genocide Commemoration was sponsored by Panthracian Union of America ‘Orpheus’ and supported by the Hellenic League of America, HLA. This year’s event, as always, was held on April 6th the Pan-Hellenic Memorial Day for the Genocide of Thracian Hellenism, which is in remembrance of Black Easter in 1914.

    As in past year’s UN workers, Tourists and average day New Yorker’s were welcomed at Ralph Bunche Park by placards of reproduced American newspaper accounts of the Greek Genocide and enlarged photos of “Enver’ Pasha and Mustafa Kemal. Those who took interested in the commemoration received an educational pamphlet about the Greek Genocide produced by the Hellenic League of America, HLA. For the second year in a role the event was commenced by the reading of the ancient Orphic Hymn ‘Thanatos’ by Georgia Nomikos. This year’s Master of Ceremonies was past President of Panthracian Union of America ‘Orpheus’ Ioannis Fidanakis. Mr Fidanakis began the event by thanking those in attendance and acknowledging such notable attendees as Mr. Bill Theodosakis. Mr. Theodosakis has been organizing a Greek Genocide Memorial at Three Hierarch’s Church in Brooklyn since the 90s. After which Mr. Fidanakis read a statement from Greek MP Dionysia-Theodora Avgerinopoulou who supported the event. Mr. Fidanakis made public afterwards of his intentions to draft a letter with the support of the Panthracian Union of America ‘Orpheus’ to be submitted to the Greek Parliament to raise the question of April 6th official recognition as the day of remembrance for the Genocide of Thracian Hellenism, as the Greek Government did for May 19th in remembrance of the Genocide of Pontian Hellenism back in 1994 and September 14th for Genocide of Asia Minor Hellenism in 1998.

    Speakers this year included such Greek American Community leaders as, Mr. Dimitris Molohides the President of the Pan Pontian Federation of USA and Canada and Dr. William Samonides the President of the Asia Minor Hellenic American Society, as well as Mr. Elias Tsekerides the President of the Federation of Hellenic Societies of Greater New York. In a powerful speech, President Tsekerides, call upon the United States Government to Act now in keeping their promise to recognize the Armenian Genocide, but also to include all the Christian victims, Assyrians, Pontian Greeks, Anatolian Greeks and Thracian Greeks. At one point during President Tsekerides speech he stated, “ Ladies and Gentlemen, The Thracian Genocide, like all other Genocides was a systematic torture, massacre and ethnic cleansing of several millions Hellenes (Greeks) perpetrated by the Turks throughout historic THRACE, an area that includes Constantinople (now called Istanbul by the Turks), Eastern Thrace, and the islands of Imvros and Tenedos. During the Byzantine Empire era, Thrace was regarded as an important center of Hellenism. As a result of the conquest of Constantinople there was slaughtering, plundering and flight by the Thracians towards Western Europe and the Balkan countries, as well as forcible islamification for those who remained. Among the people that were forced to change faith the phenomenon of crypto-Christianity was noticed, a phenomenon that is also prevalent in current times”.

    The true star of the commemoration, however, was Jewish-American Activist and Author Pamela Geller. Ms. Geller truly stole the moment with an electrifying speech, in which Ms. Geller stated, ‘How can we possibly address a problem if we are afraid to diagnose the problem and say what it is? Hitler himself said it was the template of the Armenian, Greek and Assyrian Genocides that formulated his plan for the Jews during World War Two”. Ms. Geller continued to publically ask why the Islamic World has not been made to make amends for such a horrible crimes against humanity, while other countries like Germany have for its past crimes. Ms. Geller commended the efforts of organizers to raise awareness of the Greek Genocide and at one point in her speech stated, “People need to see the pictures of the Armenian Genocide, people need to see the picture of the Assyrian Genocide, people need to know what happen. It is Genocide, and when Ab Foxman of the ADL says it shouldn’t be a Genocide, Shame on you! You of all people, who know up close and personal what a Genocide is”. Ms. Geller who has made numerous appearances on network television is the Editor and Publisher of the popular Blog Atlas Shrugs, Executive Director of FDI/SIOA and the author of the book ‘The Post-American Presidency, the Obama Administration’s War on America. Her complete speech can be viewed below.

    Ms. Geller’s public support for the recognition of the Greek, Armenian and Assyrian Genocides and her call for the Greek American Community to wake up and raise awareness of its own Genocide raises the question, just what are the leading Greek American Advocacy Organizations, such as the American Hellenic Institute doing about the issue? They are after all supposed to be advocating our National Issues in Washington D.C.
    The answer is sadly nothing. In fact not only is AHI not doing anything to raise awareness of the Greek Genocide or push for its recognition. Their official position undermines the entire cause for recognition. All one must do is simply check AHI’s Policy Statement to see that they still ignorantly support the idea of recognizing just the ‘Greek Pontian Genocide’ and its ‘500,000’ Pontian and Anatolian Greek victims, rather than supporting our Genocide’s complete recognition and its scholarly recognized 1.4 to 1.7 million victims. There by allowing their official position to forget the Thracian Greek victims and belittle the suffering of Asia Minor Greek victims.

    It is the obligation of organizations, like AHI, to break free of petty regionalist agendas and support a policy that best represents historical truth and international justice. It is AHI’s obligation to Hellenism to follow a policy that does not turn our ‘lobby’ into a tool of one American political party to keep our community passive and in the dark. The illusion that has allowed Greek America to become indifferent must be destroyed. We must take heed to the words of Ms. Geller and educate ourselves and our neighbors if we are ever to see the Greek Genocide recognized.
    Below you will find the video coverage of our event.

    The full Speech of Dr. William Samonides, President of the Asia Minor Hellenic American Society.


    The full Speech of Elias Tsekerides, President of the Federation of Hellenic Societies of Greater New York

    
http://www.youtube.com/watch?v=BILxkU3ndbs

    ####
    ========================
    Panthracian Union of America ‘Orpheus’
    P.O. Box 3280 Steinway Station
    Long Island City, NY 11103
    Web Site: Panthracian.blogspot.com

    Hellenic League of America, HLA
    http://www.hellenicleagueonline.org/
    ========================
    Panthracian Union of America ‘Orpheus’ Inc., is a not-for-profit Philanthropic and Cultural Organization serving the Thracian American community since 1983.

    The Hellenic League of America (HLA) is a cooperative and collective effort by Hellenes, Phil-Hellenes and Hellenic enthusiasts who come together for the Hellenic Cause. A register 501c nonprofit organization the Hellenic League of America, HLA works to spread awareness on Hellenic National Issues, as well as our ethnic traditions and culture. Founded in 2008 the HLA has been involved in organizing lectures, protests, rallies and commemoration across the tri-state area.

    To be added to HLA’s Action Alert e-mail distribution list, or to introduce HLA to a friend or colleague, please forward the pertinent name and e-mail address, with the subject heading «Add e-mail to HLA distribution list», to hla@hellenicleagueonline.org
    You are encouraged to forward this action alert to five or more individuals who may have an interest in our e-distributions or in HLA’s mission.
    You may post any HLA article, press release or action alert on the internet as long as you credit HLA and the author(s).

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/04/2011

  114. http://www.aina.org/news/20110417145456.htm

    The Assyrian Genocide: a Product of Ottoman Jihad

    ——————————————————————————–

    Posted GMT 4-17-2011 19:54:56

    ——————————————————————————–

    Ed. Note: The following poignant lecture-article has been edited with correction of basic English syntax and spelling, but not to polish or remove its heartfelt cry and only partially to remove its repetitiveness — which also conveys the heartfelt cry. Thus too we have not edited the text when it concentrates so legitimately on the murders of Assyrians and locates them alongside other fellow Christian victims – the Armenians and Greeks, but errs in not recognizing still other victims – such as the Yezidi people – about whom we also report in this issue of GPN. What is becoming clear is that almost all genocide scholars have erred for years in not identifying the full array of victims in the Armenian Genocide. In my own talk in Athens on the psychology of denying co-victims as a shared genocide (where I also spoke about Jewish denials of co-victims in the Holocaust), I apologized to the audience for my own years-long failure to identify all the co-victims, regrettably including the failure to do so in our award winning Encyclopedia of Genocide in 1999 (USA)/2000 (UK). — Israel Charny

    Ladies and Gentlemen

    I belong to the Seyfo Center. 95 years after the genocide, Seyfo or Sepa has become a topical issue in the international arena and it is making headlines. It is now becoming a salient point in international political agendas. Until recently only the Armenian aspect of the genocide was known and most people were not aware that the entire Christian population of the then Ottoman Empire was subjected and suffered under the same genocidal policies of the Young Turks. This is a recognisable difference that I am talking about: it is the recognition and inclusion of the Assyrian and Greek genocide as part of the earlier known Armenian genocide. However, this genocide is yet to be called by its proper name, “Seyfo,” in which Western Assyrian dialect it means “the sword.”

    Seyfo was carried out in a true jihadist strategy, ethnically annihilating all the non-Muslim citizens living under the Ottoman occupation, with the objective of homogenizing Turkey with a notion of creating ‘;one-Nation’; and ‘;one-Religion.’; Most of the victims were killed by swords and it is precisely due to this fact that this genocide is known among our people as “Seyfo.” This is how it was known by its victims, and this is how they passed it on to us with their eye-witness accounts which have become part and parcel of our collective memory.

    I would also like to iterate certain beliefs of mine to avoid any confusion. My knowledge on the subject, which is the Assyrian Genocide, is after all not unlimited, but I was born in Turkey, Turkish language is one of the ten languages I speak, and I know the Turkish policy very well and the reality of the Turkish state. The Assyrian Genocide was organized by the Ottoman Turks, and this is the reason I speak mostly about Assyrians and Turkey. This is not because my people from Urmi, Iraq and the rest of the world are less important to me. This is absolutely not the case. What is happening to our people in today’;s Iraq is terrible. I am very grateful for the efforts of the Assyrian Aid Society and similar organizations in providing aid to our people in Iraq and making their voices heard in America and the rest of the civilized world.

    Dear Friends,

    On September 11th 2001, the world witnessed a severe tragedy in their own backyard. In a very short time all our lives where changed when we saw the monumental World Trade Center buildings destroyed. Nearly three thousand people lost their lives. The scenes of September 11th are still vivid in our memory. The engulfing flames were hellish, the clouds of the buildings collapsing were Hiroshima-like. The images of people jumping out of the 33rd floor are forever disturbing. The idea that people who went to work that day on a normal morning were never going to return to their husbands, wives, and children touched all our hearts. This was a severe and a painful tragedy, which should never be forgotten. As life goes on and close to ten years will have passed, the active memory is still going on. However, there is one consolation for those who lost their relatives and loved ones. They have a resting place for those lost loved ones, which now has been transformed to a memorial of flowers, candles, and pictures, never letting the world forget the tragedy that occurred there. Furthermore, some of those who were responsible for the call of jihad (which means the holy war for Islam) have been punished. Click here for PDF version of «A Jihad Appeal to Muslims.»

    We Assyrians as a people have been punished more. Our perfect little world has been changed forever. Our children’;s history books have been rewritten. We are not in them. The world tragedy that took place ninety-five years ago is not in our history books! Across the globe, in another part of the world, this tragedy’;s painful consequences are still being felt. The word jihad is a familiar word that is not new to Assyrians, Armenians and Greeks. On November 14, 1914 there was a decision to call for jihad, not different from the decision which was called for on the American public and the people of New York. This decision of jihad was preached and read in all of the mosques, while the world stood still watching. As a result, in 1915 the crime of Genocide was committed in Turkey, against the Christians, namely, the Assyrians, the Armenians, and the Greeks. This was the first large genocide of the 20th century, in which not 3 thousand people perished but more than 2 million young-old, men and women, boys and girls were killed. If you divide the number 2 million by 3 thousand, which is the number of those who lost their lives in New York, you will get the number 666. In other words the tragedy that was suffered by our people in 1915 was 666 times bigger numerically than the tragedy that was experienced in New York. No loss of life large or small should be taken for granted, and all losses should always be remembered. Unfortunately, those who watched our people being massacred 95 years ago continue to stand still. Not enough action has been taken, and Turkey, continues to deny that the crime of genocide was ever committed.

    The Assyrian Genocide is the unknown genocide of the 20th century. The tragedy of systematic cleansing by the Ottoman Empire of the Christian minorities living under their occupation included the Assyrians, the Armenians, and the Greeks.

    Why do I persist in the task of recognition of the Assyrian Genocide? Many non-Assyrians ask me, “Why do you persist on this cause? The past is the past. Let the dead rest.” I say to them, “The Assyrians were killed and displaced during the Genocide; I will never rest until they have received their due justice.” Assyrians, like me, are forever tied to our bitter past and the genocide committed upon our people by the Young Turks during the First World War. As Assyrians, it is our responsibility that the descendants of the old Ottoman Empire represented today by modern and “secular” Turkey recognize the atrocities of its past, and ensure that such crimes will never happen again.

    In addition, my response to them is, that the past shapes our future and to progress you must learn from the past.

    [image submitted by Sabri Atman]

    The Assyrian genocide is not at all known globally. An unknown and denied genocide inflicts great emotional pain on us children of a people victimized by genocide. Many of our contemporary society’;s problems can be deduced from the genocide. Even though the democratic world has failed to prevent the genocide committed against our people, it now has to cooperate to alleviate the problems we are facing today. As part of the first genocide of the twentieth century, Assyrian Genocide studies should be taught in all universities as a topic in the introduction of crimes of genocide and against humanity. Committed wherever and by whomever, genocide remains genocide. It survives the traces of time.

    History provides us not only with pure facts about when or where specific events have occurred, but also with a mean to cope with the past. Past genocides have to be known and condemned in order to prevent future genocides. It is a big mistake to think that a genocide lies in the past and should be forgotten. History is not about oblivion. It is about knowledge. It is about education. It is about the future. And this is precisely why the Assyrian Genocide should be known and considered.

    We Assyrians lost two thirds of our population in 1915. We were uprooted from our motherland. The remnants of the genocide were cast into distant parts of the world. Today we are struggling with our sheer existence. Finally, many contemporary problems are a product of the genocide. How can we forget about all this?

    What is the Seyfo Center?

    I am one of the founders and currently the director of the Assyrian Genocide Research Center, called Seyfo Center in Europe. Many have asked me what is the significance of the term “Seyfo”?
    The Jews were burned and killed alive in the concentration camps today we called those un-thinkable events the “Holocaust,” which means to burn to death.
    The genocide in Rwanda has become known as the Panga Genocide, because of the use of the weapon resembling a big knife known as a “panga.”
    Likewise, in the Assyrian Genocide, our people were killed with the sword, in which we call it “Seyfo” or “Saypa” in eastern dialect.
    Current Activities of the Seyfo Center Some of the activities of the Seyfo Center include:
    Seyfo Center makes its collections available and provides research assistance to scholars, writers, journalists, filmmakers, government agencies, and other responsible organizations with special arrangement.
    Documentation of the Assyrian Genocide by documenting oral history and authenticating written physical evidence.
    Representation of the Assyrian Genocide among parliaments and government bodies.
    Education of non-Assyrians in political and academic forums.
    Political activism on behalf of the Assyrian Genocide
    Publication of books, reports, brochures, and other means of media.
    Lobbying

    I am very glad to tell you that we have made great achievements in the last ten years regarding the Assyrian Genocide. First of all the word Seyfo is now more known on both national and international levels.

    19th December 2007, the International Association of Genocide Scholars adopted a resolution to recognize the Assyrian Genocide.
    April 30th 2009, the South Australian state parliament officially recognised and condemned the Armenian, Greek and Assyrian Genocide between 1915-1923 by the Ottoman Empire.

    May 13th 2009, a press conference took place in the Swedish Parliament. A Kurdish intellectual called Berzan Boti apologized for the Genocide of 1915 and as an act of restitution handed back his property to its rightful owners – the Assyrians. The deeds of his property were then transferred to the Seyfo Centre.

    On March 11th 2010, the Swedish Parliament recognized the Assyrian Genocide.

    Thanks to the tireless efforts of the Assyrians in Australia, a monument was erected and unveiled in August 2010 as a memorial for the Assyrian victims of First World War and the Simele Massacre. I am sure, that in the very near future we will have more monuments erected around the world and the number of countries who recognize the Assyrian Genocide will increase dramatically.

    Historical Overview

    By joining World War I (October 30th 1914) the Ottoman Empire saw itself also gaining a great opportunity for Turkification. Motivated by the desire and instructions of Germany, Sultan Mehmet the 5th declared jihad or holy Islamic war against all the Christians living within its territories on October 11.

    This holy war was declared again on November 14, 1914 by Sheikh al-Islam, the Highest Cleric of the Islamic Faith, and it was preached and read in the mosques all around the Ottoman Empire. It is important to know this. The declaration of the holy war (jihad), without favoritism, was pertinent against all of the Christians. As a result, over two million young and old men, women and children of Armenian, Assyrian and Greek descent lost their lives. It can be clearly stated that the modern Turkish Republic state was founded on the “Genocide of the Christians” and its foundations were laid upon the bloody soil, and lifeless bones of our ancestors.

    What we have learned from Ottoman documents is that Armenian deportations and massacres were not isolated acts directed only against Armenians. The proclamation of jihad was propagated as a Holy War against the Christian infidels who were most commonly known amongst the Ottomans as gawurs (a term which means infidels). November 14, 1914 was not a proclamation just specifically directed towards the Armenians but also against Assyrians and Greeks as well.

    The general plan was to homogenize Turkey. This plan had two primary methods of execution: One was directed against the Muslim population of non-Turkish origin, such as Kurds and migrants from the Balkans were relocated and dispersed among the Turkish majority with the purpose of assimilation. The other was the removal and annihilating the non-Muslim people from Turkey, as a result of which over 2 million Armenians, Assyrians and Greeks were massacred, starved to death and deported.

    Three major forces were utilized to implement this plan and massacre the Assyrians, Armenians and Greeks (mainly the Christian population):

    The Kurdish tribes
    The Muslim migrants from Balkan and Cauc[as]us
    Special Organization (Teskilat-i Mahsusa)
    Prior to the First World War, the population of Turkey was fourteen million; 4.5 million of those were Christians. In other words, 33% of the population were Christians. Today in Turkey, the total number of Christians only amounts to 0.1 percent of the population.

    Specific Examples of Oral History Used in Capturing our History

    Many of our oral history documentations gathered at the Seyfo Center are firsthand testimonies of eyewitness accounts. I had the opportunity to interview and record many survivors, they didn’;t only provide me with valuable information but their testimonies continue to provide me with an endless moral boost in what I do.

    All the witnesses I have interviewed wanted to clarify that neither the architects nor the perpetrators made any distinction between any ethnic Christians. They were claiming that: “An onion is an onion whether it’;s red or white, all must be chopped!” This was a direct reference to the planned and calculated slaughter of the Assyrian, Armenian and Greek Christians.

    We have also been able to extract much information regarding the 1915 massacres from eyewitness accounts who reported back to their respective embassies. The following are some examples:

    American Ambassador Morgenthau in Constantinople who gave reports about his contacts with the government of the Young Turks which included reports about other peoples in addition to his well known reports about the Armenians.
    A document was published already in 1916 entitled The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire, 1915-1916 by James Bryce, British expert in political science, and Arnold Toynbee, who was to become one of the world’s great historians. Over 100 pages of this document are about the Assyrians.
    Johannes Lepsius, a German missionary who lived in Anatolia, reported to the authorities in Berlin about what happened at the time. The documentation of Lepsius was published in 1919 in Potsdam.

    Dr Gabriele Yonan published a book originally in German then it was translated in English in 1996 titled LEST WE PERISH, A FORGOTTEN HOLOCAUST, The Extermination of the Christian Assyrians in Turkey and Persia.
    Prof. David Gaunt published a book Massacres, Resistance, Protectors in 2006. It covers the fate of all the Christian groups of eastern Anatolia during WWI.
    The International Association of the Genocide Scholars has declared in 2007 that the programmatic killings committed by the Ottomans against the Assyrians during the World War I were genocide along with the genocides of the Armenians and the Greeks.
    The new generations of the Assyrians who are growing up in USA, Australia and in various European countries will have higher positions in the future, among the societies in which they are living, hence they will publish more books and other publications about the 1915 era which is one of the dirtiest pages in the history of the Turkish state.

    Turks Vandalize Assyrian Genocide Monument in Australia

    The monument commemorating victims of Assyrian Genocide was vandalized in Australia. It was painted with a Turkish crescent and star. The vandals also sprayed curses on a pedestal. The plaque at the front of the monument was removed as well. The memorial is dedicated to 750,000 Assyrians killed by Turks in World War I. In a second attack,a war memorial in Fairfield Park, dedicated to Australian and Assyrian soldiers who fought together in WWI and WWII, was also vandalized, the Fairfield City Champion newspaper reported.Source: California Courier (September 16, 2010).

    Turkification of All Ethnicities Continues Today However, this dirty page doesn’;t only comprise the 1915 chapter. Today, the one language, one nation, one flag policy of the Turkish Republican state is still going on. The oppression of the Assyrians and the other minorities continues to this day. I would like to continue by briefly referring to these policies.

    The Name Change Law

    Following the Seyfo, a Genocide in 1915, in 1934 the Surname Act (The Name Change Law) came into force. Upon the collapse of the Ottoman Empire the Progress and Unionists (Ittihihat ve Terakkiciler) strongly adhered to the Turkism. In this process, by means of deportations, massacres, replacements of the citizens, they were trying to homogenize the population. The minorities were banned from participation in politics. Further, a Turks-only policy was practiced in the economical life. By changing the names of the towns and villages into fabricated Turkish names, they tried to rub out the marks that were left from the ethnic minorities. This was their ambition. Even if the Surname Act came into force in 1934, I have to say that these policies had started and had been planned before. For example, with a regulation that was issued by Enver Pasha, who was the leader of the Progress and Union Party, on January 5, 1916, it was decided to change all names of provinces, towns, villages, mountains and rivers within the Ottoman Empire, which were in Armenian, Greek or any other language of the non-Muslim nations into their counterparts into the Turkish language. The motive was to turn those who escaped the genocide into Turks and totally destroy their memories of the past. All surnames of the Assyrians born in Turkey are Turkish. However, after the Assyrians fled to the Diaspora in the European countries, they have started to change back their surnames into their original Assyrian. In today’;s Turkey all Assyrian villages and towns have Turkish names. However, when Assyrians are talking to each other, no Assyrian will say his village’;s name in Turkish.

    The Wealth Tax Act 1942 (the Poll Tax Law)

    The Wealth Tax Act by itself would make a subject for a seminar. I would like to only briefly tell you about it. The Wealth Tax Act (the Poll Tax Law) is not a simple act. This code was part of the policy of changing Turkey into a pure Turkish state. The state determined what language should be spoken in the streets, the history to be taught in the schools and who would have control over the business life. In those days, there were strong waves of Nazism in Europe. These waves had great influence over Turkey as well. At the same time a new discriminatory law came into effect; if a Muslim paid 10 Turkish Lira tax, a non-Muslim had to pay 100 times more. The motive here was very clear. The economy was going to change hands. The then Prime Minister, Shukru Sarajoghlu, before passing the Wealth Tax bill openly made this statement in a secret CHP party conference: «We will take the domination of the economical life from the hands of the non-Muslims. We will allocate the trade and the industry to the Turks,» he said.
    As a result of this and other similar policies, the political and economical influence of the Christian minorities was ruined. In a sense, the Wealth Tax was another part of the genocide against the minorities. With the Wealth Tax, the way was paved for the Turkish bourgeoisie to take control. Minorities were forced to sell their properties and the non-Muslims who could not afford to pay their tax obligations were forcefully driven to Ashkale in order to make them work in stone-smashing labour.

    The 6-7 September 1955 Incidents

    In Turkey, the Christian minorities who survived the 1915 Genocide could not find a respite. In order to destroy them altogether, once in every ten years some new policies and provocations were used against them. The 6/7 September 1955 disaster was one of these tragedies. It was very well planned and organized a few weeks before it was put into effect. The newspapers were publishing the news in their headlines and the radios were announcing it as the main news. They were crying, «The house of Ataturk in Thessalonica has been bombed!» in order to provoke the masses. Within a short time, tens of thousands of people were gathered in the most active parts of Istanbul. Some of them had been given special duties well before then. They were given the home and work addresses of Christians. Soon these homes and work places were looted. The toll of the two-day rampage was over five thousand work places destroyed and the goods inside them looted; many Greek, Armenian and other Christian minorities’; girls and women raped; 15 people killed and hundreds injured. The number of burnt down churches was 72. [Ed. Note: A younger colleague of mine who emigrated to Israel from Turkey years ago told me she remembered the terror of the night as a little girl, and how her Jewish family had taken in Christian neighbors to hide and shelter them.]

    All these plans and provocations were planned and put in place by the Democrat Party that was leading the government at the time, the fascist student and youth associations, the labour unions and the Cypriot Turkish association. Today, 51 years on, this dirty provocation is revealed transparently. The Chief General, Sabri Yirmibeshoghlu, in an interview with journalist, Fatih Gullapoghlu, said: «The September 6-7 incidents were also the work of the special war and it was an amazingly organised effort. It accomplished its goals too…» (Tempo, 9-15 June 1991).

    Discrimination Campaigns

    In 1964 new racist and discriminatory campaigns were introduced. The «Citizen, Speak Turkish!» campaign and the «Citizen, Use Your Native Goods!» campaigns are examples of some of the campaign from that time. Because of the crisis with Greece and Cyprus at the time, there were tensions inside the country as well. Turkish vengeance was once again directed towards the Christian minorities in the country.

    The Occupation of Cyprus

    In 1974 Cyprus was occupied and the oppression of the Christian minorities in Turkey doubled.

    Military Junta

    In 1980 the military seized power. It put tens of thousands of people in prisons because of their political beliefs. Thousands of people were subjected to severe torture and some of them were even hanged. The ruling military junta made the Islamic religion a mandatory lesson in schools. At the same time, thousands of Koran courses and new mosques were opened. All Christian children including our own Assyrian children were forced to attend the Islamic religion classes. The junta’;s motives were mainly to drive out what was left of the Christians from the country.

    The PKK and the Turkish Army

    In 1984 a fierce war started between the Turkish army and the Kurdish PKK militia. Tens of thousands of people, on both sides, lost their lives. Thousands of villagers were forced out of their homes. One of the most affected groups was the Assyrians. At the end of the war many Assyrian were driven out and many of them lost their lives. This is the time when tens of thousands of Assyrians fled their ancestral homeland.

    2010: 10,000 Left Behind

    By the year 2010 there are only 60 thousand Armenians, 10 thousand Assyrians, and 2 thousand Greeks left in Turkey. Nowadays, we Assyrians are often the subjects of the Turkish media. Our photos are being published in magazines which say, «Our girls have beautiful eyes»; or that «We have contributed so much to world civilization for over six thousand years,»We speak the language of Jesus Christ,» or «We have an affluent culture,» but they also say, «Once upon a time the owners of a great culture, the Assyrians used to live here, however, they are gone now.» Cooperation of Assyrians, Armenians and Greeks as Co-Victims I am very much in favor of having a strategy based on friendship between Assyrians, Armenians and Greeks. We, all three nation-peoples who were subjected to the same genocide, should find ways to agree on a united strategy and then speak with one voice. I hope that in the immediate future many of the Armenian historians that until this date almost never mention the Assyrians as victims of the same genocide, despite their use of the same primary sources which include the book “Assyrian Suffering” (Bryce, Lepsius) – will begin to acknowledge the suffering of the Assyrian and Greeks as well.

    I would also like to mention that the Armenian activists should not be blamed completely for not including the Assyrian and Greek victims in their pursuit of world recognition of the Genocide, but our indifference and lack of activism in the past in making our voices heard and demanding that Turkey admits the horrible acts of genocide it committed against its Christian citizens is a significant reason that our Armenian brothers and sisters don’;t mention us.

    Personally I have encountered many difficulties in my life. A long time ago, I fled Turkey for political reasons, and it took nine years of my life to obtain residency, and permission to remain in one of the European Countries. You have now heard my English and are aware with what difficulty I struggle to express myself. I know that most of you don’;t have this difficulty and speak the English language fluently. Many of your children are well educated or have the opportunity for a good education. Take this opportunity! Encourage them to be our voice, to be our scholars, to be our future! Politics is not only a mere instrument to reach a certain objective. It is all about having a will. I hope you have this will in you and you will work towards demonstrating it for the good of our Assyrian nation.

    Turkey must confess and accept the Genocide it carried out against the Assyrians and the other ethnic minorities in 1915 and must apologize to them. Turkey must discontinue its policies of denial.

    Summary

    For those of you who know me personally, you know that material wealth is not important to me. My most prized possession in this entire world is a piece of stone I managed to take from my homeland, some years ago. This stone is my past, present, and future. It is my strength and my reason for existence. It holds for me the promise for my people who were murdered and displaced that never give up the fight for the Recognition of the Genocide endured upon them. Upon this stone it is my promise to rebuild Assyria and tell the world of its story…stone by stone…. This stone is my everlasting commitment that we will not be silent! LEST WE FORGET!
    Thank you. Ha weetun basimeh Raba!

    By Sabri Atman
    http://www.genocidepreventionnow.org

    Sabri Atman is the founder and director of the Assyrian Genocide and Research Center, Seyfo Center He is one of the most known Assyrian figures and lectures of Seyfo (Assyrian Genocide) worldwide http://www.seyfocenter.com). Sabri Atman was born in Nsibin (Tur Abdin) southeast Turkey. He moved to Austria due to political reasons and five years later he moved to Sweden. ; He has studied economics at the University of Gothenburg. He has published two books in both Swedish and Turkish. Atman has also published many articles in Assyrian magazines such as: Hujada, Nuhro, Babylon, Sawbo, Furkono and Shemsho. ; He continues to contribute immensely to the creation of worldwide awareness toward the recognition of the Assyrian Genocide.

    © 2011, Assyrian International News Agency. All Rights Reserved. Terms of Use.

    Of related interest:

    – Before The Silence : Archival News Reports Of The Christian Holocaust That Begs To Be Remembered

    http://www.gorgiaspress.com/bookshop/p-57237-kostos-sofia-kontogeorge-before-the-silence.aspx

    – The Genocide of Ottoman Greeks, 1914-1923 by the Rutgers Center for the Study of Genocide and Human Rights
    http://cghr.rutgers.edu/projects/greek_genocide.html

    – Before the Silence : The Greek Genocide by University of Michigan
    http://www.umd.umich.edu/dept/armenian/bts/

    – The Greek Genocide
    http://www.greek-genocide.org/index1.html

    – The Greek Genocide – Wikiquote
    http://en.wikiquote.org/wiki/Greek_Genocide

    – [Armenians, Assyrians, Greeks:] Three Genocides, One Perpetrator

    http://asbarez.com/90955/three-genocides-one-perpetrator/

    – Le Genocide Grec

    http://armeniantrends.blogspot.com/2010/06/genocide-grec-1914-23-temoignage-1-21.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/04/2011

  115. Assyrian, Greek, Armenian Genocide Anniversary
    Commemorated Publicly in Turkey

    Posted GMT 4-26-2011

    AINA) — Just few years ago only a handful of people in Istanbul rallied publicly on April 24 to remember the genocide perpetrated during the Ottoman reign against Armenians, Assyrians and Greeks. This year’s commemorations took place in five other cities, Ankara, Bodrum, Izmir, Bursa, and Diyarbakir. At Izmir, Assyrian victims were commemorated, too. These protests are highly courageous considering the machinery of denial still at work in official Turkey. An increasing number of Turkish intellectuals refuse to accept the denial policy of their government.
    One of the initiatives, «Say Stop to Racism and Nationalism!» gathered in Istanbul, Diyarbakir, Bodrum and Izmir. The slogan of the actions was «This pain belongs to all of us».

    In Istanbul the branch of Turkey’s Human Rights Association (IHD) organized a protest to commemorate the beginning of the genocide of 1915, in front of the Ibrahim Pasha Palace, which is now hosting the Museum of Islamic Art. The IHD slogan was «Genocide is a crime against humanity».

    Reading a press statement, lawyer Eren Keskin, a member of the IHD’s executive board, said:

    This is the place where prominent members of the Armenian community were taken from their home and gathered on April 24, 1915, before being sent to inner parts of Anatolia and eventually, death,» she said.

    For state authorities and the General Staff, those people were Armenian gang members; yet, they were intellectuals representing the heart and mind of the society. They were poets, writers, MPs, scientists, doctors…

    Their detention were carefully planned and silently executed. They were brought to Ibrahim Pasha Palace with fire department’s vehicles to not arouse interest. Adam Andonian, who managed to survive the debacle, recalled the events in detail. Among the 220 arrested, 70 were sent to Ayas and 150 to Çankiri. 58 of the former and 81 of the latter were murdered. Furthermore, the Armenian presence in Anatolia was brutally ended by the hands of the ruling Committee of Union and Progress (ittihat ve terakki). During this period, other non-Muslim Anatolian people of Anatolia shared the same faith.

    From Smyrna 1915 to Izmir 2011

    The Izmir Assyrian Platform was an organizer of the Izmir rally. In a statement issued by Zeynep Tozduman on behalf of the Assyrian Platform, she writes: «Basmane neighborhood was once a lovely green place of beauty and densely inhabited by the Armenian people in 1915″. Prior 1915, Greek, Armenian and Turk people lived peacefully together here and conducted business…These days, as a result of single race standardization and of Pan Islamism, no Greeks and Armenians live in the district of Basname anymore. Izmir is facing its history after 97 years! The 24th of April is for the first time commemorated in Izmir. 220 Armenian intellectuals, and likely Assyrians among them as well, are mourned.»

    «The Union and Progress committee of 1915 is still active in today’s Turkey– in form of armies of imams!», she adds.

    President Obama’s Statement on the Remembrance Day

    In his annual statement on April 24th, US President Barack Obama called the killings nearly a century ago a «horrific» slaughter, but once again avoided to refer to them as «genocide» and failed to mention other Christian population groups — Assyrians and Greeks — who were also victims. Mr. Obama said:

    We solemnly remember the horrific events that took place ninety-six years ago, resulting in one of the worst atrocities of the 20th century. In 1915, 1.5 million Armenians were massacred or marched to their death in the final days of the Ottoman Empire.
    I have consistently stated my own view of what occurred in 1915, and my view of that history has not changed. A full, frank, and just acknowledgement of the facts is in all our interests….As we commemorate the Meds Yeghern [Armenian: Great Massacre] and pay tribute to the memories of those who perished, we also recommit ourselves to ensuring that devastating…

    As expected, even this statement triggered an official protest from Turkey. Turkish Foreign Minister Davutoglu criticized Obama, stating: «President Obama’s statement issued on April 23, 2011, takes a one-sided approach, reflecting Armenian views, regarding the dispute between Turks and Armenians on the painful part of their common history. This statement distorts the historical facts. Therefore, we find it very problematic and deeply regret it.»

    By Abdulmesih Barabrahem

    Source: http://www.aina.org/releases/20110425215739.htm

    http://www.may19.net

    Σχόλιο από Γ. Μ. | 27/04/2011

  116. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5602

    Το Αρμενικό Κοινοβούλιο ζητά την καταδίκη της Γενοκτονίας των Χριστιανικών Λαών στην Τουρκία
    Απευθύνει έκκληση προς τα Κοινοβούλια ανά τον κόσμο να λάβουν θέση
    Τελευταία Ενημέρωση: May 7, 2011

    του Δρ. Βασιλείου Θ. Μεϊχανετσίδη

    Η Αρμενική Εθνοσυνέλευση αποδίδει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων των γενοκτονιών που διεπράχθησαν από την Οθωμανική Τουρκία κατά την περίοδο 1914-1923, αναφέρει σχετικό μήνυμα-διακήρυξη του Προέδρου της Αρμενικής Εθνοσυνέλευσης κ. Χόβικ Αβραχαμιάν με αφορμή την 96η επέτειο μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας, μεταδίδουν ασσυριακά και αρμενικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.

    Από τα τέλη ήδη του 19ου αιώνα, αλλά ιδιαιτέρως κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, οι Τουρκικές αρχές διέπραξαν σειρά γενοκτονικών πράξεων κατά του γηγενούς Χριστιανικού πληθυσμού, δηλαδή των Αρμενίων, των Ασσυρίων/Αραμέων και των Ελλήνων. Το εγκληματικό αυτό πρόγραμμα των Τουρκικών αρχών είχε ως στόχο την αλλοίωση της τοπικής εθνο-θρησκευτικής δημογραφίας, καθώς επίσης και την καταστροφή, κλοπή και σύληση της πνευματικής, πολιτιστικής και υλικής κληρονομιάς των λαών αυτών.

    Η Αρμενική, Ασσυριακή/Αραμαϊκή και Ελληνική Γενοκτονία δεν έχουν ακόμη τύχει καθολικής αναγνώρισης, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση σειράς γενοκτονιών σε διάφορα μέρη του κόσμου. Οι διάδοχες της οθωμανικής αυτοκρατορίας Τουρκικές αρχές αρνούνται τις διαπραχθείσες από τους προκατόχους τους γενοκτονίες και διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα. Για χάρη, λοιπόν, της ιστορικής δαικαιοσύνης και την πρόσληψη νέων γενοκτονιών, το Αρμενικό Κοινοβούλιο καλεί τα κοινοβούλια ανά τον κόσμο να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ασσυρίων/Αραμέων και Ελλήνων, η οποία διαπράχθηκε στην Τουρκία στις αρχές του 20ου αιώνα.

    Το Αρμενικό Κοινοβούλιο εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς όλους τους διεθνείς παράγοντες και τα κράτη τα οποία έχουν αναγνωρίσει την Αρμενική Γενοκτονία, καθώς και άλλες παρόμοιες τραγωδίες άλλων λαών, απευθύνοντας συνάμα έκκληση προς την κυβέρνηση και την εθνοσυνέλευση της Τουρκίας να απομακρύνουν κάθε νομικό και πολιτικό κώλυμα, το οποίο εμποδίζει την Τουρκική κοινωνία να ερευνήσει το παρελθόν της, ειδικότερα στο ζήτημα των γενοκτονιών, και την ευθύνη της Τουρκίας για το έγκλημα αυτό κατά της ανθρωπότητας.

    Η αναγνώριση του εγκλήματος αυτού από μέρους της Τουρκίας θα συμβάλει στην αποκατάσταση της ιστορικής δικαιοσύνης, αλλά και στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και καλών γειτονικών σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών και στην πρόληψη παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον, αναφέρει μεταξύ άλλων η Προεδρική Διακήρυξη της Αρμενικής Εθνοσυνέλευσης

    Ιστορική αναδρομή

    Ως γνωστόν, κατά την τελευταία ιστορική περίοδο της οθωμανικής τουρκικής αυτοκρατορίας, δηλαδή μεταξύ των ετών 1913 και 1923, η σουλτανική κυβέρνηση, υπό την τριανδρία των Νεοτούρκων πασάδων Εμβέρ, Τζεμάλ και Ταλάατ – κατόπιν γερμανικής κυβερνητικής προτροπής και ανοχής, αλλά και τεχνοκρατικής αρωγής Γερμανών στρατιωτικών – αφορμώμενη από τα πολεμικά γεγονότα περί τον Α΄ Παγκοσμίο Πόλεμο και υπό το πρόσχημα αυτών, εφήρμοσε προηγούμενο σχέδιο γενοκτονίας επί του συνόλου των Χριστιανικών πληθυσμών της ανά την Τουρκική επικράτεια, δηλαδή των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων/Αραμέων. Το σχέδιο αυτό συνέχισε και ολοκλήρωσε η υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά (“Ατατούρκ”) μετά-οθωμανική Εθνικιστική Κυβέρνηση της Τουρκίας με αποτέλεσμα τον συνολικό εξανδραποδισμό, την καταστροφή και το Ολοκαύτωμα των προαναφερθέντων γηγενών Χριστιανικών ιστορικών λαών της Εγγύς Ανατολίας.

    Τα γεγονότα κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων/Αραμέων της λεγομένης μείζονος Αρμενίας, αλλά και κατά των Ελλήνων του Πόντου και της Σμύρνης και της Ιωνίας εν γένει, αποτελούν σημαντικούς σταθμούς στη διαδικασία αυτή εξολόθρευσης και εξανδραποδισμού, ενώ η απαρχή τους εντοπίζεται στις γενοκτονικές διώξεις των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης το 1913-1914 με πρώτο αποκορύφωμα τα γενοκτονικά γενονότα κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων/Αραμέων κατά το 1915.

    Υπολογίζεται πως ως αποτέλεσμα του τουρκικού αυτού σχεδίου άνω του 1.5 εκατομμυρίων Αρμενίων, 1 εκατομμυρίου Ελλήνων και 750.000 Ασσυρίων/Αραμέων, ανδρών και γυναικοπαίδων, απώλεσαν τη ζωή τους και περίπου ίσος αριθμός από επιζήσαντες εξαναγκάσθηκε σε βίαια εξορία από τις από χιλιετιών ιστορικές τους κοιτίδες και εγκατάσταση στην Ελλάδα και αλλού στη Δυτική Ευρώπη, στην Αμερική και στην Αυστραλία.

    Η Γενοκτονία και Ολοκαύτωμα αυτό των μη-μουσουλμανικών – δηλαδή των Χριστιανικών – λαών της Τουρκίας, αποτελεί την πρώτη – αυτού του μεγέθους – γενοκτονία του 20ου αιώνα, η οποία προϋπήρξε, κατά γενική παραδοχή, πρόδρομος και εμπνευστής του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Σχόλιο από Ν | 10/05/2011

  117. «The Republic of Turkey and its predecessor Ottoman Empire have a long tradition of persecuting Christian minorities. A mid-sized library can be filled with accounts of Turkish harassment, persecution and extermination of Christian minorities.»

    http://keghart.com/Editorial_MinorityRights

    Σχόλιο από AMEN | 12/05/2011

  118. .This is admittedly an extremely disconcerting and worrying precedent of academic censorship, given Germany’s recent totalitarian Nazi past. After the extermination – with Berlin’s help – of the Ottoman Christians (Armenians, Assyrians/Arameans and Greeks and others), followed the extermination of Europe’s Jewish populations. Now I wonder, will the cancelation of this academic event pave the way for the future cancelation of Holocaust-related events? Therefore it is a matter of freedom of thought and speech to have the administrative authorities of Stuttgart University revise their decision and permit this event to take place, as planned. In other words, Germany must allow this academic event to take place on two moral accounts: 1) Because of her role and responsibity in the destruction and Genocide of the Ottoman Christians, and 2) Because of her role and responsibility in the destruction and Genocide of the European Jewish populations. It is both a matter of freedom and a matter of moral responsibility.

    http://hetq.am/eng/news/1797/

    Stuttgart University Pulls out of Genocide Event

    13:58, June 2, 2011

    Prof. Dr. Wolfram Ressel, Rector of the University of Stuttgart, appears to have broken his promise made on April 5 to allocate an auditorium for an event scheduled for May 28 entitled «Persecution, Eviction and Extermination of Christians in the Ottoman Sultanate form 1912-1922.»

    Rector Ressel argues that the decision to cancel was a result of a protest presented by a Turkish organization in the German city and by his own desire to remain neutral on the matter.

    The information has been posted on the website of the Working Group Recognition-Against Genocide; Association for International Understanding (AGA) (http://aga-online.org/de/ ueberuns/index.php)

    ——————————————————————————————————————————————————
    See also:
    – Turkish Pressure Forces German University to Cancel Speech on Armenian Genocide
    http://stopturkey.blogspot.com/2011/05/turkish-pressure-forces-german.html
    ——————————————————————————————————————————————————
    On Germany’s Role and Responsibility in the Holocaust of Ottoman Christians (Greeks, Armenians and Assyrians/Arameans) :

    – The Legacy of Jihad: Islamic Holy War And The Fate of Non-Muslims-Excerpts by Andrew Bostom
    http://www.andrewbostom.org/loj//content/blogcategory/16/29/

    – From Berlin to bin Laden: A history of the Baghdad Express illuminates the resilience of politicized Islam by Christopher Hitchens
    http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2011/03/from-berlin-to-bin-laden/8369/

    – The Kaiser’s Jihad: A sweeping account of Germany’s fitful and ill-fated venture to reshape the Middle East in the slide to World War I by Tlbor Krausz

    – The Turkish-German Jihad by Max Hastings in The New York Review of Books
    http://www.nybooks.com/articles/archives/2010/dec/09/turkish-german-jihad/

    – Blood on the Tracks: The First Global Jihad
    http://www.pricewrites.com/articles/2010/07/the_berlin-baghdad_express.php

    Of related interest:

    – The Whispering Voices of Smyrna: The Destruction and Genocide of a Christian City
    http://www.genocidepreventionnow.org/Home/SPECIALISSUE5ARMENIANGENOCIDECOVICTIMS/tabid/101/ctl/DisplayArticle/mid/607/aid/145/Default.aspx

    – Before The Silence : Archival News Reports of The Christian Holocaust That Begs To Be Remembered

    http://www.gorgiaspress.com/bookshop/p-57237-kostos-sofia-kontogeorge-before-the-silence.aspx

    – The Genocide of Ottoman Greeks, 1914-1923 by the Rutgers Center for the Study of Genocide and Human Rights
    http://cghr.rutgers.edu/projects/greek_genocide.html

    – Before the Silence : The Greek Genocide in contemporary press reports
    http://www.umd.umich.edu/dept/armenian/bts/

    – The Greek Genocide
    http://www.greek-genocide.org/index1.html & http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_genocide

    – The Greek Genocide – Wikiquote
    http://en.wikiquote.org/wiki/Greek_Genocide

    – [Armenians, Assyrians, Greeks:] Three Genocides, One Perpetrator

    http://asbarez.com/90955/three-genocides-one-perpetrator/

    – The Assyrian [Armenian, Greek] Genocide: a Product of Ottoman Jihad
    http://www.aina.org/news/20110417145456.htm

    – Abrogation in Islam and The Persecution of Christians
    http://www.aina.org/guesteds/20110118151407.htm

    See also:

    – Message by RA National Assembly Speaker Hovik Abrahamyan on the Memory of the Genocide Victims
    http://parliament.am/news.php?cat_id=2&NewsID=4487&year=2011&month=04&day=24%E2%8C%A9=eng%E2%8C%A9=eng

    – Armenian Parliament calls on world parliaments to condemn Christians’ Genocide in Turkey
    http://news.am/eng/news/56755.html

    – Assyrians call on Armenia to recognize Genocide perpetrated by Turkey
    http://www.armenia.ge/en/haydatnews/assyrians-call-on-armenia-to-recognize-genocide-perpetrated-by-turkey-1404

    – Assyrian, Greek, Armenian Genocide Anniversary Commemorated Publicly in Turkey
    http://www.aina.org/releases/20110425215739.htm

    Σχόλιο από Ζ | 06/06/2011

  119. WAITING FOR THE CLOUDS

    tells Ayse ’s tragic story who lives with her older and ailing sister Selma in a small cost town in the Black Sea region . Ayse never married, has dedicated her life to Selma. Their years of co-habitation have created an intense bond between the two sisters. Ayse must now face the harsh reality that she will soon be alone. The mystery of Ayse ’s tragic past will be divulged through the curious eyes of a charming eight –year –old boy, Mehmet, who shares Ayse ’s profound loss at the death of Selma.

    Ayse ’s real identity is that of Eleni, the daughter of one of the evacuated Greek families. When she was 10 years old, Eleni was forced to suffer a seemingly endless march southward through ice and snow with her family. After cold and starvation killed her mother and sister, Eleni bravely pushed on to save herself and «Niko » , her six –year –old brother.

    Near death themselves upon their arrival at the outskirts of a faraway village, Eleni and Niko are taken in by a Turkish family. The trauma of young Eleni ’s brutal experience subsides through the loving bond she establishes with the teenaged Selma.

    For some 50 years, Ayse has kept silent about her true identity to protect her status as Selma ’s sister. Now that her beloved Selma has passed away, Ayse suffers for the forgiveness of her long lost brother Niko.

    Through Ayse ’s inner journey, WAITING FOR THE CLOUDS raises questions about «who we are » and «where we belong, » as it digs deeper into the intrinsic universal human feelings of love, guilt, fear and sharing.

    http://www.ustaoglufilm.com/eng/waiting_for_the_clouds/index.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/06/2011

  120. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/06/2011

  121. 18η ετήσια Γενική Συνέλευση | Παρίσι, Γαλλία 2011 |

    ΨΗΦΙΣΜΑ: “Περί της Γενοκτονίας, που διεπράχθη στην Οθωμανική αυτοκρατορία εναντίων των χριστιανικών λαών: Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων’

    Εμείς, οι συμμετέχοντες της 18ης Γενικής Συνέλευσης της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο.), που έλαβε χώρα στο Παρίσι, 21-24 Ιουνίου 2011,

    – εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας σε όλους εκείνους που αγωνίζονται για την αναγνώριση και την καταδίκη της Γενοκτονίας που διεπράχθη εναντίων των χριστιανικών λαών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου αι.- αρχές 20ου αι.,

    – καταδικάζοντας το γεγονός ότι έως τώρα η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά να αναγνωρίσει την Γενοκτονία, που διεπράχθη εναντίων των γηγενών χριστιανικών λαών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας – Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, καθώς επίσης όλες τις πράξεις καταστροφής της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς αυτών των λαών,

    – υπογραμμίζοντας, ότι η Γενοκτονία αποτελεί ειδεχθές έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και αξίζει να καταδικαστεί ανεξαρτήτως του χρόνου που έχει παρέλθει και των συγκυριακών συμφερόντων των κρατών,

    – συνειδητοποιώντας, ότι συνιστά ηθική και ιστορική υποχρέωση όλων των πολιτισμένων χωρών η αναγνώριση και η καταδίκη της Γενοκτονίας σε όλες τις εκφάνσεις της και απεύθυνση έκκλησης προς την Τουρκία -ως διάδοχο χώρα βάσει του δικαίου, να αναγνωρίσει την ευθύνη της για αυτήν [τη Γενοκτονία], γεγονός που αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για την αποτροπή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον,

    – καλούμε την Τουρκική πλευρά, στο πλαίσιο των προσπαθειών που ήδη καταβάλλει για πορεία προς την δημοκρατία και τη διαφάνεια, ν’ ανατρέξει στην ιστορική πραγματικότητα και να εξετάσει τις πτυχές αυτές του ιστορικού παρελθόντος ενδελεχώς και με κριτική διάθεση.

    Καλούμε όλα τα κράτη-μέλη της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο.) και τη διεθνή κοινότητα να καταδικάσουν την Γενοκτονία, που διεπράχθη στην Οθωμανική αυτοκρατορία εναντίων των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων και να απευθύνουν έκκληση στην Τουρκία, ώστε αυτή να συνειδητοποιήσει και να παραδεχθεί την ευθύνη της, εν ονόματι της αποκατάστασης της ιστορικής δικαιοσύνης.

    http://www.eiao.org/default.aspx?pageid=833

    Σχόλιο από Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας | 13/07/2011

  122. The Jihad Against the Armenian, Assyrian, and Greek Christians

    By Janet Levy
    August 7, 2011

    See also: The Persecution of Christians in the Middle East
    In Germany, where Holocaust denial is punishable by up to five years in prison, Stuttgart University recently capitulated to pressure from resident Turkish Muslims and canceled an event entitled, «Persecution, Expulsion and Annihilation of Christians in the Ottoman Empire 1912-1922.» Ironically, this occurred in a country that was forced to confront its own genocidal past, educate its population and pay restitution to victims. University officials explained that they wanted to «remain neutral» on the subject of the nearly 100-year-old, well-documented Turkish massacre of more than two million Christians. Citing neutrality in the face of crimes against humanity is deeply troubling, particularly in light of Germany’s Holocaust past and the missed opportunity the event represented to educate students about genocide and potentially prevent its recurrence.
    Equally troubling is Turkey’s continued denial and banning of information about these crimes, not only within its own borders, but, as exemplified in Germany, within other countries as well. In contrast to Germany where laws since the end of World War II seek to prevent a Holocaust from ever happening again, the Turkish government under Article 301 of the Turkish Penal Code, passed in 2005, makes it a crime punishable by up to two years imprisonment to insult the Turkish state. This provision prevents any public commemoration or consideration of the Turkish Muslim atrocities committed against Ottoman Christians.
    This silencing and strong-arming of other nations by a country that is majority Muslim represents Islamization embedded within a national policy of Turkification. Turkey’s past aggression, labeled the «Armenian Genocide,» follows the Islamization pattern that exists today: annihilation of all non-Muslims, no matter their religion, ethnicity or national origin. It was a jihad against Anatolian Christians. Further, Turkey destroyed genocide documentation, many of its killers went unpunished, restitution was never paid to victims and the perpetrators are eponymously commemorated in the naming of landmarks, cities and streets. Tragically, Hitler was inspired by the Turkish extermination of Armenian Christians and justified his «Final Solution» with a statement that «no one remembers the Armenian Genocide.»
    In fact, the world does remember but is held at bay because of continued denial of historical truths, insistence on the Islamic point of view and political pressure to silence others with opposing views, prevalent throughout the Muslim world today on other fronts and continuing today in the jihad against the Anatolian Christians.
    The «Armenian Genocide»
    Most historians regard 1912 to 1925 as a time of massive Christian annihilation and relocation by the Muslim Ottoman Empire. Although commonly given the misnomer «Armenian Genocide,» the atrocity was a carefully planned ethnic cleansing to rid Asia Minor of Armenians, Assyrians, Greeks and other minorities in order to establish an exclusively Muslim Turkish state. Some scholars date the first phase of the Christian genocide from the reign of Sultan Abdul Hamid and his Hamidian Massacres of 1895-1897 through the Istanbul Pogrom of 1955 .
    The Hamidian massacres attempted to assert Muslim supremacy and advance the cause of Turkification. French ambassador Pierre Paul Cambon described Turkey at the time as «literally in flames» with «massacres everywhere» and Christians murdered «without distinction.» Marauding Kurdish chieftains in the region were encouraged to join in and channel their aggression into the killing, pillaging and raping of non-Muslim populations. Estimates of the number of Christians who perished during the reign of Sultan Hamid range from 100,000 to 300,000.
    From the 1900’s to 1922, the Christian population declined from 25% to less than 5% within Anatolia. Under Islam, Christians had few rights, paid exorbitantly high taxes – the jizya – and enjoyed limited political representation and access to government services. Their testimony was inadmissible, no provision existed for their legal protection, they were prohibited from owning firearms, and their property, wives and children were vulnerable to spontaneous attacks.
    Approximately 2.5 million Armenians[1], Assyrians and Greek Christians were massacred during this period. Kurds were encouraged to settle in Christian territory, demand the payment of tributes and illegally seize land. They were given free rein against local Christians in exchange for their loyal service to the Ottoman government.
    Origins
    The Turkish campaign began five years prior to World War I, when the Young Turks, a secret society of students and military officers, seized control of the Ottoman government. Initially, in an attempt to solidify their control, the Young Turks promised equality for all non-Muslims. Once in power, they rescinded this policy and devised a scheme of plunder to obtain much needed economic resources for the declining Ottoman Empire. To encourage and justify the attacks, they promulgated rumors that Christians were traitorously assisting the Empire’s enemies. A fatwa was declared against Christians and was announced in mosques throughout the empire. A two-fold plan was devised to homogenize Turkey through: 1) the assimilation or dilution of non-Turkish Muslims by dispersing them throughout the empire and 2) the elimination of non-Muslims who were deemed infidels and enemies of Islam. Convicts were released from prison to staff the Special Organization[6], which was formed to carry out the final solution to the Christian problem. Escorted by military troops, they raped, robbed and killed innocent Christian men, women and children.
    The Christian genocide was a three-phase process. First, able-bodied men were rounded up and deported for labor battalions. Second, community leaders and influential people were publicly executed. Then, defenseless women, children and the elderly were massacred or resettled and enslaved.
    Ethnic Greeks
    Ethnic Greeks, uprooted from their ancestral home of 3,000 years, were the first to be victimized in what in Greece is called, the «Great Catastrophe.» During the first six months of 1914, a concerted effort began to exterminate Greeks with the goal of clearing them out of Asia Minor to make room for Muslim refugees from the Balkans. All Greek men, aged 18 to 50, were ordered to report for military duty. They were incorporated into the Ottoman army then transferred to labor battalions where they died by the thousands of exposure, cold, hunger and deprivation.
    House-to-house searches were conducted for firearms. Greeks were taken from their homes, deported and massacred. Greek men and women were tortured and accused of disloyalty to the Ottoman government. Women and girls were raped and forced to convert to Islam. Boys and girls were kidnapped and transported into the interior of the Empire. The government was more reserved in its treatment of Greeks than the Armenians, Assyrians and other minorities and did not subject them to general massacre. That’s because the Greek government had expressed concern for the welfare of the victims and the Turks were afraid that Greece would enter World War I on the side of the Allies.
    Armenians & Other Minorities
    In 1915, the Young Turks moved against the Armenians, Assyrians and other minority groups. All non-Turks were disarmed and troops dispatched to collect weapons. In the process, the Young Turks murdered men, raped women and burned houses. Armenians and Assyrians serving in the army were removed from combat ranks and forced to serve in labor battalions. Non-Muslim leaders were removed from the community under the pretext that they were conspiring against the government. Imprisoned and marched out of town, they were roped together and forbidden to bring any possessions or bid farewell to their families. Once the population was disarmed and the men removed, the reign of terror began, similar to the Greek Genocide.
    Published compilations at the time provided details of the deliberate massacre of innocent Christians from eyewitness accounts by diplomats and missionaries from various parts of the Ottoman Empire as well as from American, German, Italian, Scandinavian, Greek, Kurdish, Russian, Assyrian and Armenian witnesses. Volumes included the British Blue Book, «The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire, 1915-1916,» «The Black Book of Sufferings of the Greek People» and «Ambassador Morgenthau’s Story» by the American Ambassador to the Ottoman Empire from 1913-1916, who witnessed the genocide of the Armenian, Assyrian and Greek population.
    Descriptions of the atrocities were horrific. Witnesses observed villages surrounded and often set ablaze with no possible exit for villagers. Property, livestock and homes were confiscated by the authorities. Children were poisoned or murdered with injections of morphine and entire schools pumped with toxic gas. Women and children were loaded into boats and taken out to sea to be capsized or thrown overboard. Women and girls were striped naked, beaten with tree branches, raped in full view of family members and skinned and burned alive. The bellies of pregnant women were bayoneted and fetuses tossed into the air and impaled on swords. Some victims were injected with live typhus and suffered a slow death from the ravages of disease. Others were made to march naked with horseshoes nailed to their feet. No water or food was provided and they endured constant beatings by the gangs that escorted them. People were tied to horses and dragged to their deaths or had their bodies torn in half by being tied to opposite tree limbs. Others were crucified, hacked to death and sawed into pieces.
    Churches were ransacked and priests beaten and made to march naked as they were massacred. Men were beaten on the soles of their feet until they swelled and burst and their limbs required amputation. The Turks pulled out facial hair, extracted nails, ripped out tongues, applied hot irons to the chests of victims, poured hot butter into their wounds and taunted them about Christ coming to their aid. The Ottoman Turks even reviewed the records of the Spanish Inquisition to come up with ideas for torture.
    Some Christians were deported with the idea that they would die en route without food or water. During the journey, they were robbed, whipped, bayoneted and murdered by Muslims who prohibited them from stopping for water. Others were hit with saws, hammers and clubs and left to be devoured by wild animals.
    Christian victims who weren’t killed were enslaved in harems, kidnapped and forced to convert to Islam. Surviving women were required to remand their children to the government to be raised as Muslims.
    Postwar & Modern Genocide
    After World War I and during the Greco-Turkish War 1919 to 1922, assaults against the Greeks continued as hundreds of thousands of Greeks and Christians were killed and expelled. Again, conflict between Muslims and Christians was misidentified, this time with a nationalist label as most Greeks were Eastern Orthodox Christians. The Treaty of Lausanne, which contained the terms to end the Greco-Turkish war, included a compulsory exchange of population – Greek and Turks – as well as a provision forcing Greeks to relinquish their rights to pursue compensation for the victims of genocide and deportations. Successive legislation harmed the economic prospects of Greeks in Turkey by barring them from certain trades and professions and imposing a significant wealth tax on their earnings.
    In September 1955, further efforts of Turkification led to the Istanbul Pogrom directed at the Greek minority. Triggered by Greece’s appeal to the United Nations for self-determination for the island of Cyprus, Turkey falsely claimed that Greece was planning to attack Cyprus. Turkish forces set off a bomb[Ukendt fo9] at the birthplace of Mustafa Kemal in Thessaloniki, blamed Greek residents and initiated the Pogrom. Turkish mobs were supplied with shovels, pickaxes, crowbars and other tools and transported into the city to attack the Greek community. Following the pogrom, Greek emigration accelerated.
    Tragically, the Greek population in Turkey decreased from 120,000 in 1927 to 7,000 in 1978 and 2,500 in 2006. Today, the Greek government avoids the topic of Cyprus as well as the genocide in order to maintain good relations with Turkey. Neither Greek nor Turkish schools teach the Greek Genocide.
    The Christian population in Turkey today is less than 1%. Before World War I, Turkey was 33% Christian. Today, fewer than 10,000 Assyrians, 60,000 Armenians and 2,000 Greeks live in Turkey. Turkey has been allowed to avoid punishment and has kept the spoils of the victims of its mass genocide. Whenever the Christian genocide is mentioned, Turkish officials express anger at having Turkey’s national honor besmirched. Western reluctance to «humiliate» Turkey with charges of genocide aid and abet the denial of any wrongdoing by the Turkish government which has eliminated all traces and references to the Christian genocide from Turkish history.
    Along with persisting in its policy of denying its history of jihad against Christians and minority genocide, Turkey continues to pursue its goals of Turkification and Islamization. Discriminatory practices against minorities continue unabated. Full political participation, equal rights and freedom of expression and religion are curtailed by the Islamist Erdogan government. The denial of the well-documented historical truth and the memorializing of its murderers perpetuate the crime of genocide and is an affront to its victims, families and survivors. The descendants of the Armenian, Assyrian and Greek victims deserve nothing less than full recognition of this atrocity and a full apology by the Turkish government. Western governments, which like Stuttgart University, fail to speak up and plead neutrality to avoid offending Turkey, should recognize they are abetting a jihad, which has persisted for nearly 100 years and will only expand worldwide.

    http://www.americanthinker.com/2011/08/the_jihad_against_the_armenian_assyrian_and_greek_christians.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/08/2011

  123. Senator Xenophon paves way for Genocide recognition

    CANBERRA, 13 October 2011:

    In a powerful speech delivered on the floor of the Senate on Wednesday 12 October, Independent Senator Nick Xenophon (South Australia) reaffirmed the historical reality of the Armenian, Greek and Assyrian Genocides, paving the way for the Senate to officially recognise these crimes against humanity.

    In his statement, Xenophon declared:

    «From 1915 to 1923, the Armenian, Greek and Assyrian people were the victims of one of the first modern genocides. The exact figures are not known, but it is estimated that over 3.5million people died as a result of deliberate, systematic actions by the Ottoman empire.»

    «The Armenian, Greek and Assyrian communities in Australia and around the world deserve to have these past atrocities acknowledged as what they were: genocide. Without acknowledgment, there cannot be acceptance and without acceptance there cannot be healing.»

    The South Australian Senator paid tribute to the Armenian National Committee of Australia (ANC Australia)and the Australian Hellenic Council (AHC) for their efforts at raising awareness of the Armenian, Greek and Assyrian Genocides.

    «In the coming months I will be working with the Armenian National Committee and the Australian Hellenic Council to formulate a motion to put to the Senate, and I will encourage all of my colleagues to support it,» Xenophon announced.

    The Senator challenged the Australian Senate to not shy away from adopting a principled stance on these crimes against humanity for fear of offending Turkey.

    «I understand the concerns of those who say that refusing to acknowledge genocide could in a sense make us complicit in this destruction. Previously, Australia has not formally acknowledged this genocide because of our diplomatic relationship with Turkey. I acknowledge these relationships are important, and our bond with Turkey, forged in our shared history of the events at Gallipoli, is a special one,» Xenophon said.

    «If we do not acknowledge this history for fear of offending another country, where do we draw the line? When is an event or issue serious enough for us to take the risk? Or do we simply keep moving the boundaries further and further away, so we never have to act?»Calling for a clear moral stance on this issue, Xenophon concluded: «It is time for Australia to choose a position. Either we acknowledge these genocides, or we refuse to. If we do not take a stand on this issue, we need to consider what it says about our country.»

    ANC Australia Executive Director Varant Meguerditchian welcomed Xenophon’s parliamentary declaration.

    «This year an unprecedented number of Federal MPs have joined the growing number of calls for Australia to recognise the Armenian, Greek and Assyrian Genocides,» he said.

    «It is particularly encouraging to have a high profile Australian Senator like Nick Xenophon champion the cause and lead the way for official Australian recognition of these crimes against humanity. In the coming months, we look forward to working closely with Senator Xenophon to build up further support for a principled Australian position on this issue.»

    AHC (NSW) Coordinator George Vellis, agreed with Meguerditchian’s assessment of the progress toward recognition of the Armenian, Greek and Assyrian Genocides by the Federal Parliament of Australia.

    «More and more of our elected representatives are pressing the Australian government to adopt a position on this issue which is reflective of Australia’s moral integrity.»

    Visit http://anc.org.au/news/ACTION+ALERT!+Thank+Senator+Nick+Xenophon to send your message of support for recognition of the Hellenic (Greek), Armenian and Assyrian Genocides by the Parliament of the Commonwealth of Australia.

    Australian Hellenic Council NSW Inc.
    The peak coordinating body of the Australian Hellenic community
    Αυστραλιανό Ελληνικό Συμβούλιο ΝΝΟ
    POBOX 433 EARLWOODNSW 2206
    Incorporation Number: 2299207
    E: nsw@helleniccouncil.org.au W: http://www.helleniccouncil.org.au

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/10/2011

  124. Το πολύπαθο γλυπτό για τη συμφιλίωση Τουρκίας & Αρμενίας ενδέχεται να ταξιδέψει στο …Βερολίνο, όπου ιδιοκτήτης εστιατορίου φιλοδοξεί να το επανασυναρμολογήσει!
    Επειδή η μεταφορά του έργου των 300 τόνων είναι «πιό εύκολη από τη μοίρα των Αρμενίων» & επειδή οι «μερικώς υπεύθυνοι για τη γενοκτονία των Αρμενίων Γερμανοί οφείλουν να προσφέρουν για την τοποθέτησή του μια θέση που να του αξίζει».

    http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,760384,00.html

    SPIEGEL: Mr. Oral, you want to bring the «Statue of Humanity,» a monument to Turkish-Armenian friendship by Turkish artist Mehmet Aksoy, to Berlin. Why?

    Oral: The work is being dismantled because Prime Minister Recep Tayyip Erdogan does not like it. I find it intolerable that a work of art is being torn down at the whim of a head of government and without any legitimate basis. That has not happened in recent years in Europe.

    SPIEGEL: How do you imagine transporting the statue? It is 35 meters tall and weighs 300 tons.

    Oral: Ach, when you compare this problem to the fate of the Armenian people, it is not so difficult.

    SPIEGEL: Have you already found a location for the memorial?

    Oral: At first I will store it privately, and then I will ask those responsible if they can offer me a worthy location. After all, the Germans were also partially responsible for the 1915 genocide of the Armenians at the hands of the Turks.

    SPIEGEL: How so?

    Oral: At that time, German officers were advisers to the sultan in Constantinople, and the German Reich had a great stake in Turkey’s stability. Berlin did not do anything to prevent the murder of the Armenians.

    SPIEGEL: How will you finance your memorial project?

    Oral: Privately and through official sources. I will somehow manage it.

    SPIEGEL: Many find the work downright hideous. Have you already seen it?

    Oral: No, not in person. Art need not appeal to everyone. It must be provocative.

    Interview conducted by Joachim Kronsbein

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/10/2011

  125. http://www.armenianweekly.com/2011/12/07/us-court-to-rule-on-turkish-banks%e2%80%99-motion-to-dismiss-armenian-lawsuits/

    Turkish banks are being sued for theft of property during the 1915 genocide.

    Σχόλιο από mr Ζ | 16/12/2011

  126. Nταβούτογλου ο εναλλακτικός!!!!!!

    ———————————————————————-

    http://www.tet-a-tet.gr/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%C2%AB%CE%B3%CE%B1%CE%B2%CE%B3%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD%C2%BB-%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF

    «Θέλω να πω ξεκάθαρα ότι, εάν αυτά τα μέτρα τεθούν σε εφαρμογή, οι συνέπειες για τις διμερείς σχέσεις, τις πολιτικές, τις οικονομικές, τις πολιτισμικές, και σε κάθε πεδίο με τη Γαλλία θα είναι πολύ σοβαρές», αναφέρει ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν σε απειλητική επιστολή του προς τον Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί, αν η Γαλλία επικυρώσει νομοσχέδιο, που ποινικοποιεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων.

    Η τουρκική διπλωματία εξακολουθεί να αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων στη δεκαετία του 1910 από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Μάλιστα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, αναφερόμενος στο νομοσχέδιο, δήλώσε ότι αυτό «ισοδυναμεί με απαγόρευση εναλλακτικής θεώρησης (ιστορίας), νοοτροπία που ανήκει στο Μεσαίωνα… Εάν περάσει ένας τέτοιος νόμος, η Γαλλία θα είναι επικεφαλής της άφιξης της νοοτροπίας του Μεσαίωνα στην Ευρώπη».

    Η Άγκυρα φαίνεται ότι καίγεται να μην ψηφιστεί από τη γαλλική εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο, γι΄ αυτό και, εκτός των απειλών Ερντογάν και Νταβούτογλου, στέλνει στο Παρίσι Τούρκους βουλευτές σε μια προσπάθεια να μεταπείσουν τους Γάλλους συναδέλφους τους.

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 22/12/2011

  127. Book Publication Announcement

    The Genocide of the Ottoman Greeks

    Studies on the State–Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory

    Edited by Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund and Vasileios Meichanetsidis 



    The recent vote against the denial of the Armenian Genocide held by the French Parliament, and the discussion to recognize the same event by the Israeli Knesset, brings to the fore the issue of the Turkish government’s adverse reaction, reflecting perhaps a deep-seated sense of culpability and apparent unwillingness to accept responsibility for the first genocide of the Twentieth Century, that of the Christians of the Ottoman Empire and the early Turkish Republic.

    On February 28, 2012 Aristide D. Caratzas is publishing The Genocide of the Ottoman Greeks, a collective work by nineteen distinguished international scholars, which addresses one of the lesser known aspects of the extermination of the Ottoman Christians, namely that of the Greeks, and provides a number of approaches for the study of this event.

    The period of transition from the collapse of the Ottoman Empire to the foundation of the Turkish Republic was characterized by a number of processes largely guided by a narrow elite that aimed to construct a modern, national state. One of these processes was the deliberate and planned elimination, indeed extermination, of the Christian (and certain other) minorities. The numbers are stark: most scholars agree that in 1912 there were about 4-5 million Christians in Asia Minor and Thrace (Greeks, Armenians, Assyrians and others); by 1923 the Christians in the space that became the Turkish Republic were reduced to less than 300,000.

    Raphael Lemkin, the legal scholar who introduced the term “genocide” into international law, formulated his early ideas on the definition of this war crime by studying the destruction of the Christians of Asia Minor, while the distinguished (recently deceased) Turcologist Neoklis Sarris has noted that the annihilation of the Christian minorities represented an integral element of the formation of the Turkish Republic.

    As the editors of this volume note, the recent resolution by the International Association of Genocide Scholars (IAGS) recognizing the Greek and Assyrian genocides (December 2007) reinforces the justification for the study in greater depth of the genocide of the Greek Christian population of Asia Minor and Thrace.

    The last two decades have seen a massive amount of research of the genocide of the Armenian population in the Ottoman/Turkish space; our publishing house has produced a number of works, most notable of which was the eyewitness testimony of Leslie A. Davis, US Consul in Harput (The Slaughterhouse Province: An American Diplomat’s Report on the Armenian Genocide of 1915-1917).

    Much less scholarly work has been done on the genocide of the Greeks of Asia Minor and Thrace; there are many reasons for this, including the fact that Turkish governments have been successful in intimidating diplomats in the context of Turkish-Greek relations of the last generation, and of subverting academic integrity by inducing some scholars (including Greeks) to make a career as denialists supported by international NGOs, in the name of countering «nationalism.»

    The Genocide of the Ottoman Greeks therefore represents an effort to provide an outline and approaches for more extensive study of the deliberate destruction and elimination of a Greek presence that spanned over three millennia in the space that became the Turkish Republic. It includes fifteen article contributions by scholars from Australia, Denmark, France, Germany, Greece, Israel, the United Kingdom and the United States, and three appendices (“A Chronology of Major Events,” “A Glossary of Terms,” and “A Select Bibliography,” the last over forty pages).

    The thematic approaches developed in The Genocide of the Ottoman Greeks include: A group of eight studies under the section titled “Historical Overview, Documentation, Interpretation;” and two more in a section titled “Representations and Law,” one of which outlines Lemkin’s studies of the Christian genocide based on his personal archive. In addition there are sections titled “Genocide Education,” “Memorialization,” and “Conceptualization,” which include studies exploring, a) an outline syllabus for the teaching of the Greek genocide on the secondary level in the US (in Chicago), b) the erection of monuments in Greece commemorating the loss of life and homelands, c) the role of genocide in the creation of nationality, and d) a critical approach in the use of photographic evidence for the study of the genocide of the Christian peoples in what is now the space occupied by the Turkish Republic.

    Publication Information:

    Publisher: Aristide D. Caratzas / http://www.caratzas.com

    Publication Date: February 28, 2012

    Hardcover xii+508 pages, 37 photographs, maps (including a foldout)

    ISBN 978-0-89241-615-8

    Price: US$75.00



    Contents:
    “Introduction” — Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund and Vasileios Meichanetsidis

    “The Integrity and Courage to Recognize All the Victims of a Genocide” — Israel W. Charny
    Historical Overview, Documentation, Interpretation
    “Γενοκτονία εν Ροή, Cumulative Genocide: The Massacres and Deportations of the Greek Population of the Ottoman Empire (1912-1923)” — Tessa Hofmann
    “The 1914 Persecutions of Greeks in the Ottoman Empire and the First Attempt at an Exchange of Minorities between Greece and Turkey” — John Mourelos
    “Danish Sources on the Destruction of the Ottoman Greeks, 1914-1916” — Matthias Bjørnlund
    “The Role of Teşkilât-ı Mahsusa (Special Organization) in the Genocide of 1915” — Racho Donef
    “The Smyrna Holocaust: The Final Phase of the Greek Genocide” — Nikolaos Hlamides
    “The Immediate Context of the Smyrna Catastrophe: The Peace Treaties and the Aftermath of the Greco-Turkish War of 1919–1922” — Matthew Stewart
    “The American Near East Relief and the Megale Katastrophe in 1922”— Harry J. Psomiades

    “International Red Cross: A Mission to Nowhere” — Stavros T. Stavridis
    Representations and Law
    “Genocide of Others: Raphael Lemkin, the Genocide of the Greeks, the Holocaust, and the Present Moment” — Steven Leonard Jacobs

    “The Ottoman Genocide of the Greeks and the Other Christian Minorities in Light of the Genocide Convention” — Alfred de Zayas
    Genocide Education, Memorialization, Conceptualization

    “Teaching the Greek Genocide” — Ronald Levitsky
    “Remembering the Genocide and the ‘Unforgettable Homelands:’ The Erection of
    Commemorative Monuments in Greece by the Refugees of Asia Minor — Michel Bruneau
    and Kiriakos Papoulidis
    “The Eastern Question: Genocide in Support of Nationality” — Akis Kalaitzidis and Donald Wallace

    Achieving Ever-Greater Precision in Attestation and Attribution of Genocide Photographs —

    Abraham Der Krikorian and Eugene Taylor

    Appendices: Chronology of Major Events; Glossary of Terms; Select Bibliography

    Σχόλιο από hurns | 05/01/2012

  128. Natanian, a ‘thought criminal’ in 19th Century!

    Sait Çetinoğlu

    Arsen Yarman who prepared for edition the impressions and observations of the opposing and critic clergyman Boghos Natanian, related with Sivas, Amasya and Tokat[i] by the end of 1870s, enriching them with the travel notes of another religious, Karekin Servantsiants who visited the region at the same years, together with important photos, notes and explanations pertaining to the relevant period, through his long

    foreword of nearly 150 pages deserving to be a separate volume, offers a contribution beyond historical and cultural clarifications, to make more understandable for today’s readers the reports written by Natanian and Servantsiants.

    Because of Natanian’s writings, «the priest’s life ended in tears and misery like the metaphor he used to title his book»[ii].

    He was forgotten, even his biography remained almost wiped out, but Arsen Yarman brought his words to light years later to present them as a comprehensive resource for 20th century historians. Years later the heroic Armenian who ended his life by a tragic death in exile where he was sent to lower his voice, reaches us. Arsen Yarman who offers Natanian’s work of 200 pages to readers with a supplement of 350 pages summarizes his study as follows: «I felt much consideration to see such a beautiful narration in so few pages and I decided to edit his work in whole without shortening it and indicate Boghos Natanian as the writer of the book and me as the editor.»[iii]

    The presentation, through a summary of the history of the relevant period, focuses specially on the years 1876-1878 as the turning points of the Armenian question, besides the reforms converting the armenian population, their importance and meaning as regards the said population and the narration of the historical process of the Armenian question as well. Arsen Yarman briefly says: «To show in which conditions Boghos Natanian took up his pen, we tried to touch to the important turning points of the historical process embracing the 19th Century from end to end and to explain the influences of the related process on the Ottoman society.»

    Reminding not to disregard the internal dynamics while looking over the modernization movements in the Empire as from Tanzimat and Islahat, Arsen Yarman draws our attention to the contribution of the Armenians representing the most considerable elements of these dynamics. Although the main objective of the reforms was the strengthening of the Empire and to establish the loyalty of its subjects to the central administration, due to the nature of the reforms themselves the Ottoman bureaucracy would sooner or later encounter the issue of Muslim-non Muslim equality…Because the new administration model foresees assemblies despite certain limits, and laic practices. The steps taken following the firmans of 1839 and 1856 introduced the concepts of a secular state and citizenship to the Ottoman political life …Trying to settle and strengthen the understanding of «Ottomanism» was one of the essential objectives of the related reforms. It goes without saying that such an approach has to find solutions to this or that extent for the question of political representation. For it is indispensable to attribute certain rights to subjects whose loyalty is required.

    Parallel with the reforms within the framework of the centralisation of the empire, a firman issued at the beginning of 1840, concerning the provincial officials, envisages the establishment of admistrative councils in all the states and the major districts of the Empire. It seems that a balance is observed between state officials and local people while forming the said councils…However we cannot say that this experience was much successful as a whole. It is not also easy to say that the elected representatives really represent the people. Local councils with representatives so elected are far from taking steps to ease life in the provinces. The revolts of peasants which took place in Anatolia and Rumelia in the years 1840 and 1841, reflect this failure and this disappointment. They all began as resistance to high taxations and gave birth to different consequences…Such revolts occurred in Anatolia are soon suppressed and had not considerable effects. As for the rebellions in Rumelia following the proclamation of Tanzimat, their nature changed easily and the demonstrations against taxes are immediately transformed into a nationalistic rebellion. The truth of the matter is that in Anatolia, christian villages like for instance the Meşeli of Konya which rejects to pay the jizyah do not lack too, but those could not acquire a religious or nationalistic characteristic. In Anatolia, contrary to Rumelia, there are not any movements of separatistic and nationalistic features.

    The reforms brought by Tanzimat and Islahat aiming at the strengthening of the State experienced many problems in the functioning of provincial councils whereas they wanted to apply the principle of the equality between its Muslim and non-Muslim subjects… At the meetings of provincial (vilayat) councils christian members faced the insults and the belittlement of Muslim members. The equality principle of Tanzimat gave birth to discussions in vilayat councils too as it did among the people. The fatwa of the sheriff of Mecca and the ulama around him accusing of «kufr» the bureaucracy of Tanzimat seems to have found a public equivalent. What happened in Tripoli, represents an interesting example of public reaction. Relying on the proclamation of Tanzimat, a group of christians carrying in the market a corpse on their shoulders instead of a donkey as they did before, are attacked by some Muslims. Such an attack cannot be said to be much amazing, although not an admissible behaviour. In any case what happened afterwards forms the interesting part of the story.

    Looking over the complaint registrations (şikâyet defterleri) of that time we would find funny and interesting events. We understand from a petition written to vizierate on 14 January 1841 that metropolitans and kodjabashis elected to the councils of the country complain to The Sublime Porte about other members’ insults and careless behaviours that they encounter whenever they present and express an issue. The Council of State Meclis-i Ahkâm-ı Adliye, handled the matter and warned that such behaviours must end and Muslim members be more respectful in all the states (eyalat).

    The spread of secular education and lifestyle within the process of Tanzimat modifies the relation between Christian churches and their communities. The most visible appearance of the westernization process from the Armenian community’s point of view is that it forces the clergymen and amiras to share their sovereignty with newly strengthened classes…The westernization process of the 19th Century obliged not only those amiras but also Armenians’ highest religious institutions to share their power with the middle and upper bourgeoisie.

    The laicization of the armenian population constitutes also a model for other populations. Armenians, in a sense, proved themselves to be the pioneers of the secularization of the Ottoman society. The Armenian patriarch’s civil authority is highly limited with the Firman of the Tanzimat (Reorganization) and his traditional privileges with religious issues. However, even that limitation is not very strong and encounters a continual erosion.

    The Firman of Islahat (Reforms) strongly defends the principle of political representation punily mentioned in the Firman of Tanzimat. It made possible, first of all, the non-Muslims’ participation to the processes of preparation and acceptance of laws, by envisaging their membership of the Council of State, Meclis- Vala-yı Ahkâm-ı Adliye. As the non-Muslims appointed to the membership of the related council generally come from the notorious christian families already in close relationship with the Sublime Porte, to what extent they represent their communities remains controversial.

    Nevertheless, the institutionalization of the representation in such an important organism is a crucial development deserving not to be overlooked. Secondly, the Firman of Islahat, envisaged the formation by a fair election of the provincial and municipal councils founded by the Firman of Tanzimat, and their reorganization in order to enable the representation of Muslims and non-Muslims at reasonable rates. Thirdly, it also ensured the limitation of clergymen’s authorities in the organization of non-Muslim communities, and the participation of civil representatives to the councils of these communities…One can easily perceive behind all these steps the traces of the search of Europeans for some legal guarantees in a country where they would increase their economic investments…This firman defines the concrete steps needing to be taken for the realization of the reforms already promised like the establishment of mixed courts, the annulment of non-Muslims’ payment of jizyah, the recruitment of non-Muslims, the prohibition of expressions offending them, the acceptance of their testimony in the courts and every witness’s taking an oath according to his religion…Thus it has become the target of many critiques: it is claimed that granting privileges to non-Muslims, in contradiction with the Ottoman sovereignity would not ensure the sympathie and would provoke conflicts between the Muslims and non-Muslims. In fact rebellions occurred in Syria, Jeddah and Lebanon; the assassination of the French and the British consuls following the Muslims’ attack on Christians invited the intervention of those countries and the independence of the Ottoman territory is infringed. As for the rebellion in Lebanon, it ended by signing a regulation, nizamname. Through the Lebanese nizamname acted in 1861, Lebanon became an autonomous state headed by a christian governor.

    The Firman of Islahat motivated the non-Muslim communities to take crucial steps in the fields of religion and law, made their internal stability greatly alter and be rebuilt. The relevant process will evolve into a new era[iv] with the Armenian National Constitution and will likewise feed the Empire’s constitutional process. After the proclamation of the related firman, the Armenian community particularly took, without wasting time, the necessary steps to compose a constitutional text. Armenians attained an almost parliament-like administration mechanism under the Ottoman sovereignty once the Regulation (Nizamname-i Millet-i Ermeniyan), prepared by the Armenian community shortly after the proclamation of the firman was approved by the Ottoman government on 17 March 1863. This regulation shows on one hand the evolution of the modern representation thought in the Armenian community and the reinforcement of the nationalistic comprehension by accelerating the development of this thought on the other hand.

    The emerging of a strong middle class and an intelligentsia following with curiosity the democratic bourgeois revolution in the world, impressed by the liberal ideas, shook the amiras and the traditional power balances. A growing number of young armenians began to study in Europe as from the beginning of the 19th Century. Each of them would greatly contribute to the modernization and the acquaintanceship of the Armenian population with the constitutional process.

    The Constitution of 1863 is a fundamental text like Basque fueros, anew and radically regulating the Armenian population’s institutional structure and the relations of the institutions with each other. We cannot consider it to be a classical constitution, for it includes provisions as regards the social structure of a community in a state and not the state itself. However when we consider the logic of preparation, the terminology, the fact that it clearly defines the fields of activity and the responsibilities of the Armenian population’s governing bodies and the individual rights and duties, we can easily attribute the characteristics of a constitution. This text, intending the domination of the mentality that stipulates the representation and election principles and the responsibility of the executive councils, led to a large extent to the modification of the Armenian population’s internal relations. The experience of many problems during the application of the constitution and the differences in interpreting the power limits of the institutions caused handicaps.

    The Armenian National Constitution became a very important stage as to the strengthening of the constitutional governance in the community and inspired the other commuinities too. The related constitution that ruled between 1869 and 1891 without any tangible problem became practically inoperative after 1891, though not officially suspended by the governement, when the development of the national consciousness in the Armenian community caused an increasing tension within the central structure of the Ottoman state.

    Arsen Yarman stresses the leading role of the Armenian National Constitution and its contribution to the Ottoman constitutional process. Although the Armenians in the provinces were not aware of the rights the Armenian National Constitution, with Natanian’s words the ‘law’ granted to them, the step taken by this constitution is highly important. Furthermore, the approach dominating the relevant text cannot be solely limited with the internal regulations of the Armenian community…More important is the methods inspired by the Armenian National Constitution of 1863, for the arrangement of provinces the Ottoman state made and finally for the Constitution, Kanun-ı Esasi proclaimed in 1876.

    This impression beside that of the text itself proves important also from the point of view that Armenian intellectuals took place among the authors of the Kanun-i Esasi of 1876. Another indicator of the Armenian Constitution’s effect on the Kanun-i Esasi proclaimed on 23 December 1876 is that some of the authors of the related Ottoman text were also the persons who prepared the Armenian National Constitution: «A direct armenian influence is exercised by the armenian members of the Ottoman constitutional committees. Krikor Odyan, the undersecretary of Justice Vahan Effendi (Hovhannes Vahanyan) and the member of State Council, Şura-i Devlet, Tchamitch Effendi (Hovhannes Tchamitch) acted as the members of the first ottoman committee. Odyan, one of the principal architects of the Armenian Constitution, Mithat Pasha’s close friend and his counselor for many years, was among the most effective members of the committee.

    The Armenian National Constitution has effects beyond being the source of inspiration of the constitutional text. The parallelism of provincial regulations, vilayat nizamnameleri, of 1864 and 1867 with the Armenian National Constitution proclaimed a few years ago, may be explained by the search of an institutional basis for the principle of representation… The nizamnames of 1864 and 1867, unite in a sense, the principle of representation and the election process. Thus they can be considered with this aspect as being the first steps tending towards a national assembly…We know that Namık Kemal indicated the Christian councils as examples of a national assembly.

    Even if the fate of Kanun-ı Esasi is the same with that of Armenian National Constitution, we cannot underestimate the effects of the latter. Even if the related text is never read in later years, it has been the main source of inspiration for the freedom movements in the Ottoman geography. In one respect, the re-entry into force of Kanun-ı Esasi is perceived as a panacea. This should be the reason of the common enthusiasm of subjects of every nationality upon the announcement of the second Constitution, II. Meşrutiyet. The reality is that the deputies of the assembly of 1877 have not come to power following a new general election; they entered the said assembly by granting deputy attributes to the members of the provincial administrative councils, who were regarded as already elected….Among 99 deputies elected for the assembly in 1877 33 were non-Muslims, indicating a rate of one third applied in principle for the representation of non-Muslims[v]…It is wrong to say that this ethnic difference provoked a conflict or made the assembly’s integrative role grow difficult. First of all, no one can argue that national claims are expressed in the related assembly nor talk about a solidarity and a tendency to act together of its non-Muslim members. It has not been clearly and definitely put forward until today any organic connection of any member, with several nationalistic associations and movements. On the contrary, we can find many examples of loyalty. «In any case, the emerging nationalists of the Ottoman territory, at the very beginning, suggest confederative programs. While the leaders of the first period of Balkan nationalism like Korias, Velestinlis and Levski whom we can define as being the founders of the said nationalism, wanted to found a state on the basis of national sovereignty, they never envisaged a monarchical state, an ethnically homogeneous population. These leaders dreamed of a multi-ethnic republic integrating the local Muslims as perfect citizens[vi].

    A writer who interprets the new stipulations and the functioning of the Armenian National Constitution which is one of the most advanced political texts, states that the representation and the democratization level of those days could not be yet reached after so many years: «When we look at the nizamnames which the Armenians had after the proclamation of Tanzimat, in other words the constitutions that rearranges the community’s socioeconomic life, we see that although nearly one hundred and fifty years passed, Armenians have developed and executed a far more democratic structure with higher representation ability, compared with today’s communication system. These constitutions aiming at the separation of civil and spiritual fields from each other caused serious frictions like today’s disagreements, but they could be applied despite handicaps. Mixed and civil assemblies regulating the civil life are founded thanks to these nizamnames. That is to say, an administrative and representative structure we could not have today was built[vii].»

    Natanian, sent to the provinces, commissioned for the examination of the applications under the Armenian Constitution, presents a detailed and courageous report regarding his observations. Boghos Natanian began writing his work published in 1977, in the early months of 1876. He draws also attention to the difficulties the Armenian people faces, while he defines the handicaps of the related applications. Moreover, he bravely emphasizes the internal and external communitywide factors of those difficulties. He will have no fear to criticise whomever lives in injustice, whomever spreads inequity. He makes in this regard no concession to nobody and no distinction between the patriarchate, the church administrators, the notables and the Ottoman Government. Natanian does not connect the domination of the inequity and oppression to the neglectfulness of the official authorities or the local bullies’ cruelties only. He does not also hesitate to shoot critical arrows to the armenians who do not refrain from exploiting their own brothers, in cooperation with local authorities, or the Armenian religious and administratrive institutions who, with various concerns, keep silent against the exploiters. For, more than a clergyman, Natanian feels himself tied to the reform and modernization process to an unexpected extent and proves quite sincere in his belief…But the more the belief in reforms is high the more the anger and the disillusionment of giving up said reforms is high too.

    Finally, the reports he has written will please nobody and he will be sent to exile where a tragic end waits for him.

    At the beginning, Natanian is hopeful enough to expect Abdulhamid II to change Armenians’ ill fortune into good luck…However things developped in a quite different sense. As Natanian says, Armenians’ «misfortune» went on during the long period of hamidian despotism and the relation between the Ottoman government and the Armenian community became extremely strained. This strained relation grew worse as from 1880s and the level of violence reached its peak in the events of 1895-1896 and continued until the deportations of the First World War..

    The new era starting from the late 1870s appears to be a time where the ottoman Armenians are deprived of peace and security. An armenian from Sivrihisar hosting a british traveler, Henry C. Barkley, in the late 1870s gives the latter an ironic definition of peace: «Our host told us that Armenians get on well with Turks, ‘We are not like Bulgarians or Christians. We do nothing when one robs us, say nothing when one beats us. So, we ensure peace’ says he.»…That policy will lead to many tragic consequences because of the despotism gradually deepened by Abdul Hamid II after the second half of 1890s.

    Natanian, expects Abdul Hamid II whom he qualify as «glorious and charitable Sultan» to give an end to the oppression and persecutions endured by the Armenians. However, he witnessed that the related reforms did not persevere under his rule and he was sentenced to exile due to his harsh critiques he wrote in his treatise. Boghos Natanian’s personal life story has shared the fate of that increasing demand of freedom in the Ottoman society in the second half of the19th Century. The demand for freedom and prosperity has soon found an echo in the Armenian community and the belief is spread that the new sultan would bring a more free and egalitarian order. Essentially when we think about Armenians’ contributions in the Empire’s efforts of reformation to expand the freedoms, the rise of this belief in the Armenian community too is not deemed surprising. Moreover we can say that the strengthening of a middle class influenced by new ideas and experiences like the regulation of 1863, Nizamname, make the Armenian community acquire a more dynamic and critical look as regards rights and freedoms. These transformations experienced by the Armenian community in the 19th Century played an important role in Boghos Natanian’s having this much a critical look in search of equality and freedom despite that he was a clergyman.

    In his report Natanian describes in detail the history, the geography, the demography, the economic status and the human relations of Sivas.

    Apart, he does not refrain from showing the way gently while he expresses his critiques. «I wrote these lines not to complain about my respectable brothers in the priesthood, but to publicly express the pain in my heart. Because, I know that each monastery of this kind could be a source of public improvements, innovation and knowledge for the people of the region, provided they are well administered.»

    Natanian draws the cultural portrait of the places he visited and examined carefully. We know that a newspaper is published in Sivas at those times. «Vartanian is conducting the editions of a provincial turkish paper named Sivas.» He informs us of the presence of the armenian nomads. «There is a nomadic household.»

    While he describes the city’s economic structure he draws attention to the role of the Armenians in that structure too.»The number of riches and traders in the city is not much and they particularly are Armenians». He is also closely interested with the region’s economic structure and relations and makes descriptions in detail. We notice his detailed manner of telling when he talks about the structure of the craft and the trade of Sivas: «There are as many as thirty crafts in Sivas at the hands of Armenians in the main. The big markets in the city comprise many shops selling lots of goods. The number of shops some large some small is over 1200 and the majority of craftsmen and particularly the main part of the traders are Armenians. There is a small market, ‘Sıbaha’, also called Bezesten, comprising thirty roofed shops made of stone. The market has three large gates the first one facing East, the second West and the third South. There are forty-seven inns some large some small. One of them belongs to the Armenians. It is called Millet Hanı, ‘the Inn of the Nation’, made of wood and has thirty rooms. Apart that, a land is purchased to build a school on, paying 40.000 piasters.» He also details the division of labor between them: «Peasants would experience great difficulty in terms of money and clothing, in the absence of the merchants and artisans of the city. Townspeople, likewise would suffer from food scarcity in the absence of the peasants. They are bound to each other by parallel and indivisible interests and remain in mutual need. Villages are shared out by the artisans of the city. Some townsmen got a share of twenty villages, some thirty. Thus, every year when autumn comes, they give clothings to the villagers without asking them for money. Then, in summer they go to the villages to get oil, sheep, cheese, wheat, butter, etc. in return. So the villagers and the townsmen pay back their reciprocal debts. And this is a good tradition from the old Armenia, which is practiced until today.»

    Natanian gives also his opinions on the economic future of the relevant region: «A sugar factory would well be a significant source of income.»

    When he talks about the cultural assets of the churches and their preservation: «The monastery has a very rich library with 296 printed books and more than 47 manuscripts which have never been brought to light.» He draws attention to the educational activities of the churches: «The main church possesses five schools for boys and girls.» He explains the detailed program of ‘Tarkmantchats School’s curriculum to enable us to have an idea on these institutions: «‘Tarkmantchats’ is the biggest school of the city, a two-story building made of wood. Two hundred students study in the upper story. Hundred of them learn linguistics, divided into eleven classes. In other words, they are educated on grammar, rhetoric, logic, geography, mathematics, Christianity, history of Religion, Armenian history, Turkish and French. As one can notice the school has a rich curriculum.» Speaking of yet another school’s female students: «Some of the girls learn grammar, mathetmatics, national history, Christianity whereas the remaining ones are simply taught to read.» Armenian girls seem to be a lot luckier than Muslim girls of that period.

    Meanwhile he expresses a critique of his related with them: «I want to make a little critique about the students I mentioned above. The habitants of Sivas who started action feeling the absence of a school for girls, must, if possible, pay attention that the girls’ dresses be simple too. They must try to embellish the inside rather than the outside.»

    He points out the magnificence of religious buildings beside the deprivation of certain schools too, while he underlines the importance of the latters: «Children are sitting down on the earth due to the lack of benches. There is a magnificent building apart that one, constructed of wood for the spirituals.»

    He speaks about the confiscation of the assets of the places of worship because of the inability to protect them: «There should be once a big garden outside the walls of the church, but the Turks have seized it by force and it is now their possession.»

    He relates the charitable foundations with praise, giving examples of their activities: «Here the Armenians really deserve being praised and shown as models to the others, for, because of their love for the nation, they founded many associations for the benefit of our community .»

    Natanian draws a detailed profile while talking about the other populations beside the Armenians: «There is a separate quarter of Rums consisting of forty households. That makes on an average a population of more than two hundred people. The poors and the artisans make the majority. There are only a few merchants among them. They have a church, a priest named Andon and a school where reading lessons are given. They completely lost their native language, the majority speaks Turkish. They hold good relations with the Armenians as they are a little population.» He talks also in detail about catholic and protestant Armenians. As we understand thanks to Natanian, those non-Muslim populations attach so much importance to education, even in the smallest settlements schools with rich curriculums take absolutely place next to the church notwithstanding a small number of students. In case they have no teacher, a priest takes the education in charge. Besides, he gives a good example of what could be realised when the possibility arises. He draws attention to the young people practicing the teacher’s profession in their villages, once they trained themselves and became experienced appreciating the related possibility: «Teachers of Armenian in this school are the devoted students trained by Chrisdosdour Effendi, the teacher of Galata Bazar School in İstanbul. These children were previously working as porters in the capital.»

    When he speaks of Armenians’ relations with the Muslim population, he often judge in a negative way. He refers to the oppression and the discrimination executed by the Muslim population: «As for the Muslim population, they count more than five thousand households. Apart, some thirty gypsies take part in the population too. There are more than twenty-five thousand Muslims on average. They seem to be on friendly terms with the Armenians but they secretly consider them as being their rivals and do not like them. When all the kids big and little see a priest in the street they shout in unison «Monk oshosh!». Adults have the habit of calling Armenians «giaour», infidel. The hatred reached such a high degree, for instance if a Turk thinks that the good purchased by an Armenian in the market is necessary for him too, he does not allow the Armenian to take it. Even he purchases the related good at a lower price, thus causing a kind of injustice; he often insults when the occasion arises, torments or attacks the Armenian. Let us also say that they fear the local administrator, but it’s no use, they bother the people every day. Armenians are afraid of acquiring property. Even if some of them have properties, they are few. Because they seized by violence lots of goods from the Armenians and use them today with pleasure…» He cares about the smallest detail: «The bother Turkish women cause is that they do not want to take a bath together with the Armenian women, claiming they are abominable in regard to a Muslim. In eight baths, the Armenian women are alloved to wash themselves on special days only, namely on Saturday and Tuesday afternoons.»

    Natanian, enumerates examples of emigrations due to the oppressions. When the torments in Sivas start bothering the Armenians, the habitants, specially the peasants of Bardizag, unable to withstand the persecutions left their village for foreign lands. Where they emigrated is most probably Bardizag [Bahçecik] near İzmit. Bardizag[viii], obtains its name from those emigrants.

    People changed their religion as a consequence of pressures: «Once the number of Armenians in this village reached four hundred, but they, albeit unwillingly, adopted Islam because of the persecutions. Now, there remains only forty-eight armenian households.» People in Sivas and Armenia are hospitable, but they do not get anything in return: «Hospitality is an ancient tradition all over both in Sivas and Armenia. The doors always ready to receive guests, they welcome all passengers to their houses without discrimination. They duly respect and feed them. But unfortunately the poor Armenians are not rewarded for their respects.»

    When he relates the Muslim schools, he mentions the low level of education, how the schools treat the education and the instruction indifferently and regrets all the money spent by the state. He criticizes the behavior of Muslim students towards the Armenian children, emphasizes the discrimination: «A very large number of students are educated here, but to tell the truth, instead of being duly educated and instructed, they learn to act in the market and the streets in a manner unsuitable for students. And they hostilely behave towards the Armenian children…What a shame for the money spent by the state!»

    He also reproaches God while he stresses the bad destiny, the injustices and the abandonment endured by his people: «As if God wants to look at this unfortunate people, with indifferent eyes.»

    He will mention the insensibility of the administration with the following words: «The governor called Behram Pasha made build a stone arch on this excursion spot and passing this sweet water flowing through the trees at a quarter distance, by the said arch, brought it to the city to distribute it to the houses of the Turkish notables…As for the Armenians, nothing at all.»

    When Natanian makes the evaluation at the end of his study, he underlines the darkling political situation of the Armenian people that became captive, humiliated by the oppressions: «The political situation of the provincial Armenians too is not bright. One understands much better as he advances towards the interior of the provinces, the ignorance of the people as regards the law, that they know neither to insist on their rights nor to defend them. As a result of this the Armenian gets coward, becomes a slave, silently submits to pillages, acts as an instrument and captive of persons holding the authority.»

    We could not help but think while writing these lines: how and with which words Natanian would have expressed Armenian people’s tragic end if he had witnessed all those things which happened to the Armenians in the following years.

    This is Natanian’s fourth report. He will continue to write reports although they are not paid attention to. He will hardly finish one more report, the fifth which will prepare the tragic end of this courageous and intelligent clergyman: death in exile!

    The person who caused Natanian’s punishment is familiar too. The Kurdish Moussa Beg, arrests Natanian charging him with encouragement of the Armenian nation to rebel against the Ottoman government and delivers him to the sanjak of Muş.[ix] Haji Moussa Beg is a man involved in the Armenian genocide up to his neck[x]. He takes place in the list of Patriarch Zaven Effendi, entitled Exterminators. Although he did not participate to the congresses of Erzurum and Sivas, he is appointed to the membership of the Representative Committee, Heyet-i Temsiliye, to emphasize his importance and also pecuniarily rewarded with gold[xi] and Money.[xii]

    ________________________________________
    [i] Bogos Natanyan, Sivas 1877. Editor: Arsen Yarman, Birzamanlar Publishing, 2008 560 p.

    [ii] Sivas Tarihinin Bilinmeyenleri (The Unknowns of the History of Sivas), AGOS, No. 628, April 11, 2008.

    [iii] Sivas Tarihinin Bilinmeyenleri (The Unknowns of the History of Sivas), AGOS, No. 628, April 11, 2008.

    [iv] In this paper the term Constitution is particularly used for defining the regulations, Nizamnames.
    leading constitutional texts and qualified as rights. They must not be perceived as a concession given by the Sultan. The texts concerning the internal functioning of the Armenian community are arranged by the Armenians themselves. The representatives of the Armenian community themselves put in order these documents and presented them for approval following the due explanation. For this reason, we can say, these regulations represent the equivalent of the historical fueros of the Basque nation. All the nizamnames can be found in Murat Bebiroğlu’s study who collected them all. Cf. Murat Bebiroğlu, Osmanlı Devletinde Gayrimüslim Nizamnameleri (The Regulations of non-Muslims in the Ottoman Empire), Ed. Cahit Külekçi, 2008.

    [v] There is no exact figure with regard to the number of the members of the Parliament. The rate 1/3 seems to be observed
    although each researcher gives a different number.

    [vi]
    Fikret Adanir; Bulgaristan, Yunanistan ve Türkiye Üçgeninde Ulus İnşası ve Nüfus Değişimi. Türkiye’de Etnik
    Çatışma (The Building of Nation within the Triangle of Bulgaria, Greece and Turkey and the Population Change.
    Ethnic Conflict in Turkey). Collected by E.J. Zürcher, İletişim Publishing, 2005, p. 25.

    [vii] Markar Esayan; Temsil Edilmek ya da
    Edilmemek (To be represented or not), Agos, No. 637, June 13, 2008.

    [viii] Unfortunately, they are not allowed to live there too.

    [ix] Musa Şaşmaz; Kürt Musa Bey Olayı (The Kurdish Moussa Beg Incident), Kitabevi, 2004. p. 49-50.

    [x] For detailed information on the role of Haji Moussa in the Armenian Genocide cf. Recep Maraşlı, Ermeni Ulusal Demokratik
    Hareketi ve 1915 Soykırımı (The Armenian Democratic National Movement and the Genocide of 1915), Peri Publishing, Ed.
    Ahmet Önal, 2008, p. 280-294.

    [xi]The Decree No. 975, dd. 28 June 1921 concerning the «rewarding of Haji
    Moussa Beg, nicknamed ‘Kurdish’, with 50 golds», BCA.
    30.18.1. / 3.26.6.

    [xii]The Decree No. 1059/232-5, dd. 10 July 1921 concerning the «transfer to ‘Kurdish’ Haji Moussa Beg, of 1000 Liras in total, through the Ministry of National Defense and the Ministry of Interior » BCA. 30.18.1.1 / 3.30.10.

    Σχόλιο από hurns | 05/01/2012

  129. «Καμία φορά μιλάνε για τη «θηριώδη» αγριότητα του ανθρώπου, ομως αφτό είναι μεγάλη προσβολή για τα θηρία. Ποτέ δεν μπορεί να ναι τόσο άγριο οσο ο άνθρωπος. Η Τίγρη το μόνο που κάνει είναι να δαγκώσει, να ξεσκίζει, αυτό μόνο κάνει. Ποτέ δε θα της περνούσε η σκέψη να καρφώσει ανθρώπους απο τα αυτιά και να τους αφήσει όλη την νύχτα, ακόμα και αν μπορούσε να το κάνει.» (σελίδα 130)

    Φιόντορ Ντοστογιέβσκι, «Αδελφοί Καραμάζοβ», τόμ. 2ος, εκδ. Γκοβόστη, σελ. 130

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/01/2012

  130. Doc. 12849 25 January 2012

    Call to draw attention to the persistent scourge of impunity in Turkey

    Written Declaration No 505

    This written declaration commits only the members who have signed it

    The Criminal Code and the Anti-Terrorism Act continue to seriously impede freedom of expression in Turkey. The provisions of these pieces of legislation have been applied to disproportionately limit freedom of expression, including that of journalists, broadcasters and publishers. The amendments adopted so far by Turkey have not been sufficient to deal with the root causes of violations of the right to freedom of expression found by the European Court of Human Rights. We express our particular concern about the use of civil and criminal defamation provisions and invite public figures to refrain from initiating defamation proceedings which have serious effects on media freedom.

    We consider that the Turkish authorities should urgently review the Internet and Radio and Television Acts and in particular recognize that systematic Internet censorship and the blocking of websites by competent administrative authorities are beyond what is necessary in democratic societies.

    Recalling notably the murder of Hrant Dink, advocate of the freedom of expression, we urge the authorities to step up efforts to effectively protect journalists from violence and intimidation.

    We are concerned about the continuous denial of the Genocide of Armenians, Greeks, and Assyrians (Syriacs) by the Turkish authorities and the use of Article 301 of the Criminal Code for criminal persecution of journalists and writers.

    We strongly condemn the continuous violations of their international obligations by the authorities of Turkey.

    Signed (see overleaf)

    Signed: 1

    POSTANJYAN Zaruhi, Armenia, EPP/CD

    ALIGRUDIĆ Miloš, Serbia, EPP/CD

    BARDINA PAU Josep Anton, Andorra, ALDE

    CEDERBRATT Mikael, Sweden, EPP/CD

    COLOMBIER Georges, France, EPP/CD

    CONDE Agustín, Spain, EPP/CD

    DENDIAS Nikolaos, Greece, EPP/CD

    DERVOZ Ismeta, Bosnia and Herzegovina, EPP/CD

    DONABAUER Karl, Austria, EPP/CD

    FARINA Gianni, Italy, SOC

    FARINA Renato, Italy, EPP/CD

    FISCHER Axel E., Germany, EPP/CD

    GUŢU Ana, Republic of Moldova, ALDE

    HARUTYUNYAN Davit, Armenia, EDG

    HUSKOWSKI Stanisław, Poland, EPP/CD

    JÓNSSON Birkir Jón, Iceland, ALDE

    KYRIAKIDOU Stella, Cyprus, EPP/CD

    LOUKAIDES George, Cyprus, UEL

    MARIN Christine, France, EPP/CD

    MARLAND-MILITELLO Muriel, France, EPP/CD

    MAYER Edgar, Austria, EPP/CD

    McNAMARA Michael, Ireland, SOC

    MEALE Alan, United Kingdom, SOC

    NAGHDALYAN Hermine, Armenia, ALDE

    OMTZIGT Pieter, Netherlands, EPP/CD

    OTTAVIANI Nadia, San Marino, EPP/CD

    PFLUG Johannes, Germany, SOC

    POULSEN Lisbeth Bech, Denmark, UEL

    ROCHEBLOINE François, France, EPP/CD

    ROUQUET René, France, SOC

    RUSTAMYAN Armen, Armenia, SOC

    SCHÄDLER Leander, Liechtenstein, EPP/CD

    VIROLAINEN Anne-Mari, Finland, EPP/CD

    ZELLER Karl, Italy, EPP/CD

    ZOHRABYAN Naira, Armenia, ALDE

    CHISU Corneliu, Canada

    DI NINO Consiglio, Canada

    ___________________

    Total : 35

    1 EPP/CD: Group of the European People’s Party

    SOC: Socialist Group

    ALDE: Alliance of Liberals and Democrats for Europe

    EDG: European Democratic Group

    UEL: Group of the Unified European Left

    NR: not registered in a group

    http://www.palmografos.com/permalink/13184.html

    —————————————————————————————

    Με Ψήφισμα-Δήλωση η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης καλεί την Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων

    Επιμέλεια Δρ. Βασιλείου Θ. Μεϊχανετσίδη με πληροφορίες από το Panarmenian.Net

    26.01.2012. Με ευκαιρία τη συμπλήρωση πέντε ετών από τη δολοφονία του Αρμενίου δημοσιογράφου Χράντ Ντινκ, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΚΣΣΕ, Parliamentary Assembly of the Council of Europe), σε Ψήφισμα-Δήλωση, που υιοθέτησε, καλεί την Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων, σύμφωνα με πληροφορίες του Παναρμενικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

    Στο Ψήφισμα-Δήλωση αναφέρεται σχετικά : « Μας προβληματίζει η διαρκής πολιτική άρνησης έναντι της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων (Σύρων) εκ μέρους των Τουρκικών αρχών, καθώς επίσης και οι διώξεις δημοσιογράφων και συγγραφέων με την επίκληση του άρθρου 301 του Ποινικού Κώδικα ».
    Το Ψήφισμα-Δήλωση της ΚΣΕΕ προτάθηκε από την Αρμένια Βουλευτή Zaruhi Postanjyan και υπογράφεται από 35 μέλη της Συνέλευσης, που εκπροσωπούν 24 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το συγκεκριμένο Ψήφισμα το οποίο συνυπογράφουν και αντιπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων και της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό σταθμό στη διαδικασία διεθνούς αναγνώρισης ιδιαιτέρως της Ασσυριακής και Ελληνικής Γενοκτονίας.
    Η υιοθέτηση του Ψηφίσματος-Δήλωσης των 35 μελών της ΚΣΣΕ συνέπεσε με την ψήφιση από πλευράς της Γαλλικής Γερουσίας Νόμου, ο ο οποίος καθιστά τιμωρητέα με φυλάκιση ενός έτους και καταβολή προστίμου ύψους 45.000 € την άρνηση των αναγνωρισμένων από τη Γαλλία Γενοκτονιών, μεταξύ των οποίων η Αρμενική Γενοκτονία. Ο Γαλλικός Νόμος συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση της Τουρκίας, η οποία απείλησε τη Γαλλία με οικονομικά και εμπορικά αντίπονα και υποβάθμιση των διμερών διπλωματικών σχέσεων. Η Γαλλία είναι από τις πρώτες χώρες, που έχουν αναγνωρίσει την Αρμενική Γενοκτονία, ως ιστορικό γεγονός, αλλά και μεταξύ αυτών, που έχουν προχωρήσει στην ποινικοποίηση της άρνησής της, μετά την Αργεντινή, την Ελβετία, την Ουρουγουάη και τη Σλοβακία.

    Ιστορική αναδρομή
    Ως γνωστόν, κατά την τελευταία ιστορική περίοδο της οθωμανικής τουρκικής αυτοκρατορίας (1913-1923), η σουλτανική Κυβέρνηση – κατόπιν γερμανικής κυβερνητικής προτροπής και τεχνοκρατικής αρωγής υψηλόβαθμων Γερμανών στρατιωτικών – εφήρμοσε συγκεκριμένο Σχέδιο Γενοκτονίας κατά του συνόλου των Χριστιανικών πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων, των Ασσυρίων/Αραμέων και των Ελλήνων/Ρωμιών. Το Σχέδιο αυτό συνέχισε και ολοκλήρωσε η μετά-οθωμανική Εθνικιστική Κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ Πασά (“Ατατούρκ”) με αποτέλεσμα το συνολικό εξανδραποδισμό και το Ολοκαύτωμα των προαναφερθέντων γηγενών Χριστιανικών ιστορικών λαών της Εγγύς Ανατολίας.
    Τα γεγονότα κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων/Αραμέων της λεγομένης μείζονος Αρμενίας και της ιστορικής κοιτίδας των Ασσυρίων/Αραμέων, αλλά και κατά των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας αποτελούν σημαντικούς σταθμούς στη διαδικασία αυτή εξολόθρευσης, ενώ η απαρχή τους εντοπίζεται στις γενοκτονικές διώξεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας το 1913-1914 με πρώτο αποκορύφωμα τα γενοκτονικά γενονότα κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων/Αραμέων το 1915.
    Υπολογίζεται πως ως αποτέλεσμα του τουρκικού αυτού σχεδίου άνω του 1.5 εκατομμυρίου Αρμενίων, 1 εκατομμυρίου Ελλήνων/Ρωμιών και 750.000 Ασσυρίων/Αραμέων απώλεσαν τη ζωή τους και περίπου ίσος αριθμός από επιζήσαντες εξαναγκάσθηκε σε βίαια εξορία από τις από χιλιετιών ιστορικές τους κοιτίδες και υποχρεωτική μετεγκατάσταση στην Ελλάδα ή μετανάστευση στη Δυτική Ευρώπη, στην Αμερική και στην Αυστραλία.
    Το Ολοκαύτωμα αυτό των Χριστιανικών Λαών της Τουρκίας αποτελεί την πρώτη χρονικά – αυτού του μεγέθους – Γενοκτονία του 20ου αιώνα, και θεωρείται πρόδρομος και εμπνευστής του Ναζιστικού Εβραϊκού Ολοκαυτώματος κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και άλλων παρομοίων Γενοκτονιών.

    Η ΚΣΣΕ
    Το Συμβούλιο της Ευρώπης ιδρύθηκε το έτος 1949 ως αποτέλεσμα των ιστορικών διεργασιών για τη θεσμοποίηση της ευρωπαϊκής συνεργασίας μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο καταστατικός σκοπός του είναι η πραγματοποίηση μιας στενότερης ένωσης μεταξύ των κρατών-μελών του με την προώθηση του διαλόγου, τη σύναψη συμβάσεων και την υιοθέτηση κοινών δράσεων, με βασική επιδίωξη την κατοχύρωση των Δημοκρατικών Θεσμών, του Κράτους Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βασικά όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η Επιτροπή Υπουργών, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση και το Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών. Ο Οργανισμός εδρεύει στο Στρασβούργο της Γαλλίας και περιλαμβάνει 47 κράτη-μέλη.

    από: Palmografos.com – Έκκληση ΚΣΣΕ προς Τουρκία για αναγνώριση των γενοκτονιών

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/01/2012

  131. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΡΟΣΦΑΤΟΣ ΝΟΜΟΣ ΚΑΣΤΑΣΝΙΔΗ:

    με το άρθρο 3 παρ. 1 του νομοσχεδίου : «Όποιος με πρόθεση, δημόσια, είτε προφορικά είτε διά του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει, αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως αυτά ορίζονται στα άρθρα 6, 7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που κυρώθηκε με το ν. 3003/2002 (Α΄ 75) ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8ης Αυγούστου 1945 και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το σεξουαλικό προσανατολισμό, κατά τρόπο που μπορεί να διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία (3) έτη και χρηματική ποινή τριών χιλιάδων (3.000) έως δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/02/2012

  132. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την εφημερίδα «Vakit» (Χρόνος):

    «Διώξαμε τους Έλληνες υπηκόους μας. Κάναμε το παν για να τους εξοντώσουμε. Το ίδιο κάναμε και στους Αρμένιους. Για να επιτύχουμε τους σκοπούς μας χρησιμοποιήσαμε μεθόδους μεσαιωνικές… Η θεωρία της αναγκαστικής εξισλαμίσεως χρησίμευσε ως πρόσχημα στους άρπαγες και στους δολοφόνους για μια εγκληματική τραγωδία. Κυβερνήτες, διοικητές, κρατικοί υπάλληλοι, έχοντας απόλυτη εξουσία από το κομιτάτο, επέρριψαν στους ώμους του αθώου τουρκικού λαού την ευθύνη για εγκλήματα αποτροπιαστικά»

    (Νικόλαος Πετσάλης-Διομήδης, Το ζήτημα της Θράκης στο συνέδριο της ειρήνης, στο Ιστορία του ελληνικού έθνους, τόμ.ΙΕ’, σ.90).

    Σχόλιο από Πόντιος | 20/05/2012

  133. Committee Grants Christians Freedom in Turkey By Christine Thomasos , Christian Post Reporter

    July 22, 2011|2:26 pm After years of religious discrimination, the United States House Committee on Foreign Affairs voted to adopt a Berman-Cicilline Amendment which aims to end the oppression of Turkey s Christian minority. The 43-1 house vote that added a return of churches passage to H.R. 2583, a State Department-Foreign Relation Authorization Act, called for the protection of Christian citizens. Armenian, Greek and Assyrian-Chaldean appear to be the groups most affected by the amendment that recognizes the mistreatment of their people practicing Christianity in Turkey. The driving force behind the passage of the amendment was Republican California Representative Ed Royce, who said it is important to recognize the wrongs being committed against Christians in Turkey. Religious minorities are under grave threat in today s Turkey, said Royce, a Republican from California. Rather than enjoying protection, very vulnerable religious minority groups including the Ecumenical Patriarchate of the Greek Orthodox Church are denied full legal status. Ken Hachikian, chairman of the Armenian National Committee of America, said the congressional committee vote was a step in the right direction for Christians in Turkey. We won this landmark victory in the face of years of Turkey s lies about its supposed tolerance, and despite its token conversion of a few ancient churches, said Hachikian, according to CNN-Turkey. Archbishop Vicken Aykazian, Legate of the Eastern Diocese of the Armenian Church, was in attendance when the congressional committee voted in favor of the bipartisan amendment. He expressed the importance of the vote. This is a vote of justice against injustice, said Aykazian. I hope that this will be the first of many steps towards preserving Armenian Christian heritage in Turkey. The United States House Committee on Foreign Affairs is responsible for overseeing and creating legislation regarding foreign assistance. This type of assistance includes security and health issues taking place overseas, according to the U.S. House of Representatives website. The Berman-Cicilline Amendment recently passed by the committee encourages the Turkish government to honor international treaties and human rights laws. The amendment encourages the Turkish government to allow the rightful church and lay owners of Christian church properties, without hindrance or restriction, to organize and administer prayer services, religious education, clerical training, appointments, and succession, religious community gatherings, social services, including ministry to the needs of the poor and infirm, and other religious activities.

    Σχόλιο από By Christine | 27/06/2012

  134. πολύ καλό,όλα συγκεντρωμένα σε μια ανάρτηση….

    Σχόλιο από mas.gr | 17/07/2012

  135. […] Πόντιος της διασποράς, που βίωσε ως παιδί τόσο τη Γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό, όσο και τις σταλινικές διώξεις δεν είναι γνωστός στο […]

    Πίνγκμπακ από -Iωάννης Αβραμίδης: Ένας κορυφαίος Πόντιος γλύπτης « Πόντος και Αριστερά | 23/09/2012

  136. […] χρόνια πριν το Ολοκαύτωμα είχε προηγηθεί η αιματηρή “πρόβα τζενεράλε” της εθνοκάθαρσης της Ανατολής, με θύτες τους […]

    Πίνγκμπακ από Συζητώντας για τους πρόσφυγες μ’ αφορμή τη Γενοκτονία των Εβραίων… | Und ich dachte immer | 16/03/2013

  137. […] το 1946 από Πόντιους πρόσφυγες γονείς, φυγάδες εκεί λόγω της Γενοκτονίας. Τον Ιούνη του 1949 εκτοπίστηκε από τον σταλινισμό […]

    Πίνγκμπακ από -Καλό ταξίδη Βασίλη… « Πόντος και Αριστερά | 21/07/2013

  138. […] γονείς, φυγάδες εκεί από το μικρασιατικό Πόντο λόγω της Γενοκτονίας και της Μικρασιατικής […]

    Πίνγκμπακ από Πόντος και αριστερά-Καλό ταξίδι Βασί