Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μια πρώτη προσέγγιση, μιας δύσκολης σχέσης

          Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ.  

Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».    

                                                  

Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη»

          Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ’22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.

 (Η Έξοδος)

          Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος -τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του- όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας -και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος.   

Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ

          Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

trabzon_sahil.jpg

          Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

          Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.

 (Γερμανοί και Τoύρκοι αξιωματικοί. Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικισμού υπήρξε προτεραιότητα του γερμανικού ιμπεριαλισμού)

          Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

          Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο «Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία» γράφει: «Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση«.

 (Times του Λονδίνου. Για το συνέδριο των Νεοτούρκων)

          Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»   

          Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί  την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία -που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα, θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα  πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος.

dsc04503.jpg (Το ποντιακό κίνημα θα προσπαθήσει  να παρέμβει στις μεταοθωμανικές συνθήκες και θα αγωνιστεί μόνο του για την πολιτική χειραφέτηση)

          Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ’22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους).  Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή της φιλομοναρχικής ελληνικής κυβέρνησης  «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα»

Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά

          Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη ΓληνούΗ τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα.

          Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή.  Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»  

          Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση.

 (Σοβιετικοί αξιωματικοί στο τουρκικό εθνικιστικό επιτελείο)

          Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι -στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 και την πυρπόληση της πόλης. 

          Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών -όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων,  Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.

Η σημασία για μια αληθινή Αριστερά

          Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους.

          Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα -ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό  εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς.

          Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς».

          Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα διαμόρφωνε σχέσεις αντιπαλότητας και ανταγωνισμού μ’ ένα αγωνιστικό κίνημα, αντί να το αξιοποιήσει θετικά και να αναπτύξει μαζί του έναν ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, εάν η σημερινή Αριστερά, που επιθυμεί να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας, δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι ο ιδεολογικός αταβισμός, με την παλινδρόμηση στην παλιά φιλοκεμαλική αντίληψη και στην επιφανειακή προσέγγιση  λειτουργεί σήμερα ως απόρριψη ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, το οποίο δεν έχει καμιά διάθεση να συμβιβαστεί με την ελλαδική εκδοχή του τουρκικού εθνικισμού, ούτε φυσικά και με τους φορείς του. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει -τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες.

Εν κατακλείδι

dsc04050.JPG

 

 

          Η εμφάνιση του διεκδικητικού, αγωνιστικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά.

          Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2).

          Καλείται επίσης η σύγχρονη Αριστερά να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς.

Βλάσης Αγτζίδης

prosfygikes-sinikies-stin-athina-kms.jpg

(Oι προσφυγικές γειτονιές στην Αθήνα. Διατηρήθηκαν έτσι μέχρι τη δεκαετία του ’60)

(1) Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο -μάλλον έχει συμβολική σημασία- ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες.

(2) Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα -εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων-  που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι:

                –Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα.

                –Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο.

——————————————————————

Δες  :   Αριστερά και Ανατολικό Ζήτημα

001_.jpg

Πόντος και Αριστερά
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΑΚΗ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ

Βλάσης Αγτζίδης

Είδατε τι ωραία που μπορούμε να περνάμε όταν αποφασίζουμε να συζητήσουμε για κάτι καινούργιο. Και αν όχι τελείως καινούργιο, τουλάχιστον για κάτι, για το οποίο δεν έχουν αποφανθεί μέχρι τη στιγμή αυτή οι κλασικοί, ούτε έχει συζητηθεί μέχρι τώρα στους χώρους που τους ονομάζουμε Αριστερά. Φυσικά, εννοείται ότι, χρησιμοποιώντας τον όρο αυτό του δίνουμε ότι περιεχόμενο μας επιτρέπει η πολύμορφη κληρονομιά που μας κληροδότησαν ένα σύνολο φιλοσόφων, πολιτικών και ηγετών, από τον Κροπότκιν και τον Μαρξ, μέχρι τον Ντουρούτι, τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Ενβέρ Χότζα, τον Πολ Ποτ, και φυσικά τον Τσαουσέσκου.
Αν μπορούσαμε να συζητάμε και χωρίς δηλώσεις νομιμοφροσύνης ή προκαταβολικές τοποθετήσεις πάνω στο αιώνιο ερώτημα, εάν το δίκαιο των λαών το εξέφραζε περισσότερο ο Ράϊχ ή ο Φαράκος, θα αποφεύγαμε και τις λίγες κακοτοπιές και αναίτιες αιχμές του άρθρου του κ. Άκη Γαβριηλίδη. Αλλά γνωρίζοντας την παράδοση των συγκρούσεων και την ένταση των αλληλοκατηγοριών των διαφόρων τάσεων της Αριστεράς, της εθιμικής απόλυτης απόρριψης των διαφορετικών απόψεων και την παράδοση στη πυρά των κατά περίπτωση αιρετικών, θεωρώ ότι φτηνά τη γλύτωσα!

Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα εξ αρχής που τα νόμιζα αυτονόητα:

-Το κείμενό μου –ως ένα δημοσιογραφικό άρθρο- δεν είχε ως στόχο να πείσει εκ του πονηρού κανένα, ούτε και δομήθηκε με τις αυστηρές επιστημονικές αξιώσεις του κριτικάροντος.

-Δεν αντιμετώπιζε τους αναγνώστες της «Εποχής» ως εύκολα θύματα, που αρκούσε η ποντιακή πονηριά -μάλλον κουτοπονηριά, εφόσον υπήρξαν πιο πονηροί που κατάλαβαν τους δόλιους στόχους- να τους μετατρέψει σε οπαδούς του Ψωμιάδη.

-Επεδίωκε μόνο να παρουσιάσει προβληματισμούς υπαρκτούς, που –καλώς ή κακώς- ενυπάρχουν σ’ ένα κοινωνικό κίνημα επίσης υπαρκτό, μαζί με πολλούς άλλους.

-Επίσης –καλώς ή κακώς- στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν πολίτες που προέρχονται από την Αριστερά, δραστηριοποιούνται και σήμερα σε κοινωνικά κινήματα και σκέφτονται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο που παρουσιάζω στο κείμενό μου. Το ότι πιθανόν οι πολίτες αυτοί να ήθελαν αναδιαπαιδαγώγηση, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Δυστυχώς όμως η εποχή δεν ευνοεί!

-Αναφερόταν στο άρθρο το ποντιακό κίνημα ως «ριζοσπαστικό», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ριζοσπαστικά είναι πληθώρα κοινωνικών κινημάτων, από το κίνημα των ομοφυλοφίλων και των γυναικών μέχρι το κίνημα των Ινδιάνων. Το ότι ένα κίνημα είναι ριζοσπαστικό δε σημαίνει ότι για τον καθένα που διανοείται ιδεολογικώς είναι «πολιτικά» ή «ιδεολογικά σωστό».

-Θεωρούσε, μάλλον αυθαίρετα, ότι θα υπήρχε μια βασική γνώση των κειμένων, εφόσον θα ξεκινούσε η συζήτηση επί των γραφών και όχι επί των πολιτικών αναγκών και των νέων δεδομένων που γεννά η ίδια η ζωή, κόντρα στο δικό μας εφησυχασμό.

-Τα βασικά κείμενα της Λούξεμπουργκ είναι τα εξής: «Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία», «Η δραστηριότητα των Γερμανών ιμπεριαλιστών στην Τουρκία». Στα ελληνικά δημοσιεύτηκαν στο περ. «Οι λαοί», τεύχ.1, Μάϊος ’87.

-Το απόσπασμα του Α. Novitsef για το ποντιακό αντάρτικο είναι από το βιβλίο του “Turtsia Kratskaya Istoria”, και το πρωτοδημοσίευσε ο Ανδρέας Ζαπάντης, «Ελληνοσοβιετικές σχέσεις 1917-1941», Αθήνα, εκδ. Εστία, 1989. Για τη σχέση των μπολσεβίκων και με το ποντιακό αντάρτικο κίνημα ετοιμάζεται δημοσίευση.

-Οι πληροφορίες για τη συμμετοχή των Ελλήνων της Μαριούπολης του βόρειου Εύξεινου Πόντου στο αναρχικό μαχνοβίτικο κίνημα πάρθηκαν από το βιβλίο του Π. Αρσίνωφ, «Το Μαχνοβίτικο Κίνημα», Αθήνα, εκδ. Ελεύθερος Τύπος και δύο σχετικά άρθρα στο περ. «Τα άνθη του κακού» του ’87. Επίσης για η συμμετοχή των Ελλήνων στο μαχνοβίτικο κίνημα είχα την τύχη να δουλέψω με επιζώντες στη Μαριούπολη και τα χωριά της και ελπίζω κάποια στιγμή να δημοσιεύσω τα στοιχεία για τον επαναστατικό χαρακτήρα των συγκεκριμένων κινημάτων, στο βορά και στο νότο του Εύξεινου Πόντου.

-Οι Έλληνες στον Εύξεινο Πόντο φυσικά δεν ήταν εκ γενετής επαναστάτες. Απλά, υπόκειντο σε εχθρικές εξουσίες. Και η σύγκρουση με τις εξουσίες είναι που μετατρέπει έναν πολίτη ή ένα λαό σε εχθρικό. Τόσο στις νότιες περιοχές του Εύξεινου Πόντου (γκιαούρηδες και ραγιάδες για τους ισλαμιστές Οθωμανούς και ανεπιθύμητοι εθνικά για τους Τούρκους εθνικιστές), όσο και στο βορά, παρ’ όλους τους εθνικούς μύθους για τους ομόδοξους! Και αν για το Νότο τα πράγματα ήταν προφανή, για τις ρωσικές περιοχές οι Έλληνες ήταν επίσης καταπιεσμένος πληθυσμός από το μεγαλορωσικό σοβινισμό.

-Στην Ελλάδα επίσης μετά την ήττα και την προσφυγιά τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Η εξουσία ήταν εξαιρετικά εχθρική προς τους πρόσφυγες, οι οποίοι επιπλέον διακρίνονταν και για την πλήρη προλεταριοποίησή τους. Το ότι οι προκηρύξεις του κομμουνστικού κόμματος εκείνη την εποχή ξεκινούσαν και απευθύνονταν στους «Εργάτες, Αγρότες και Πρόσφυγες», δείχνει ακριβώς ότι τα στρώματα των προσφύγων ευκολότερα θα εκφράζονταν μέσα από την Αριστερά. Επίσης, στους πρόσφυγες υπήρχε και μια μεγάλη συμπαγής ομάδα με φιλομπολσεβικικές απόψεις, οι Έλληνες από το Καρς του Καυκάσου. Με δυό λόγια, συγκεκριμένοι λόγοι οδήγησαν στην επαναστατικοποίηση μεγάλων μαζών προσφύγων, αναλογικά μεγαλύτερων απ’ ότι στους Βαλκάνιους Έλληνες.
-Τα συγκεκριμένα βιβλία των Τούρκων αντικεμαλικών αριστερών ιστορικών είναι: Taner Aksam, “Turk Ulusal Kimligi ve Ermeni Sorunu”, Κωνσταντινούπολη, εκδ. Iletisim, 1992 και Hamit Bozarslan, «Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας», Αθήνα, εκδ. Σαββάλας, 2004.

-Υπάρχει μεγάλη ποικιλία δημοσιευμάτων, κειμένων και μονογραφιών, που κατά πάσα πιθανότητα καλύπτουν την προϋπόθεση του «ιδεολογικά σωστού», που στηρίζουν τη συγκεκριμένη ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων. Οποτεδήποτε τα θελήσετε, μη διστάσετε να τα ζητήσετε!!!

-Τα οθωμανικά στρατιωτικά στρώματα και η υπόλοιπη ισλαμική γραφειοκρατία συγκροτούσαν τάξη και συγκρούστηκαν με τους αστούς, την ανταγωνιστική τάξη. Το να κατέχουν γραφειοκρατικά στρώματα τη θέση κυρίαρχου ταξικά στρώματος δεν είναι καθόλου άγνωστο στην ιστορία. Και ειδικά οι συμμετέχοντες από παλιά στο κομμουνιστικό κίνημα το γνωρίζουν πολύ καλά. Φαντάζομαι ότι είναι κοινός τόπος η πεποίθηση ότι η κομματική γραφειοκρατία στη Σοβιετική Ένωση συγκροτούσε ταξικό στρώμα. Αλλά νομίζω ότι όλα αυτά τα αναλύει μ’ έναν εξαιρετικό τρόπο η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

-Για το κίνημα των νεοτούρκων, παρότι ο Λένιν το θεωρούσε επαναστατικό, εφόσον σύμφωνα με τη γνώμη του οι μπολσεβίκοι ήταν «οι νεότουρκοι της σοβιετικής επανάστασης με κάτι το ιησουητικό επιπλέον» (Κώστας Παπαϊωάννου, «Η ψυχρή επανάσταση», Αθήνα, εκδ. Ύψιλον), εν τούτοις και η ίδαι η επίσημη σοβιετική άποψη (στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια») θα τους θέλει «πλαστογράφους της Ιστορίας» και εμπνευστές του «σοβινιστικού δόγματος του παντουρκισμού».

-Όσον αφορά τον έτερο επαναστάτη, το Μουσταφά Κεμάλ Πασά τον γεννήτορα των Τούρκων, δηλαδή Ατατούρκ, ο Άγις Στίνας γράφει: «Το κίνημα του Κεμάλ είχε δημιουργήσει πολύ ενοχλητικούς πονοκεφάλους στους θεωρητικούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά, σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία, καλούπια των ιστορικών κινημάτων. Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα από μόνο του δεν λέει τίποτα. Δεν είναι αυτός μόνος του ταξικός ορισμός. Δεν μας δείχνει την ταξική φύση και τον ταξικό φορέα του κινήματος. Πρόκειται στο βάθος για αστικοδημοκρατική επανάσταση; Αλλά τότε όλες τις επιχειρήσεις στην Τουρκία τις είχαν Έλληνες, Αρμένηδες και Εβραίοι. Αυτοί ήταν αστική τάξη. Αλλά αυτή την τάξη ο Κεμάλ την περνούσε δια πυρός και σιδήρου. Με το νικηφόρο τέρμα του κινήματός του ούτε ίχνος απ’ αυτούς δεν θα έμενε στην Τουρκία. Εξ άλλου, όλες οι μεγάλες τράπεζες, επιχειρήσεις, σιδηρόδρομοι κ.λπ. ήταν γαλλικές και γερμανικές επιχειρήσεις. Δηλαδή δεν υπήρχε Τουρκική αστική τάξη. Τότε τι είναι αυτό το κίνημα; «Ιδιοτροπία της Ιστορίας; Κακό παιχνίδι της διαλεχτικής;» Στο τέλος, αφού το κεμαλικό κίνημα δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά καλούπια, ο φάκελος «Κεμαλικό Κίνημα» μπήκε στο αρχείο,» (Άγις Στίνας, «Αναμνήσεις», Αθήνα, β’ έκδοση, εκδ. Ύψιλον, 1985.)

-Το ποντιακό κίνημα σήμερα είναι πολυάνθρωπο και πολύμορφο. Θα το βρεί κάποιος στους πολλούς ποντιακούς συλλόγους (μόνο η Αθήνα έχει 60), στις διαδηλώσεις για τη γενοκτονίας στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Μόσχα, στον Καναδά, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, στα δεκάδες μνημεία που αναγείρονται για την Γενοκτονία, στις σεμνές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε Ιούνη για τις σταλινικές διώξεις, στα νέα γκέτο των προσφύγων από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

-Το ποντιακό κίνημα επικεντρώνεται ιδεολογικά σε ζητήματα ιστορικής μνήμης και σε ζητήματα λαογραφικά. Παράλληλα, υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήματα που ξεπερνούν τα όσα γνωρίζει ο μέσος αναγνώστης αλλά και την ίδια την ελλαδική εμπειρία. Υποστηρίζω ότι το ποντιακό ξεπερνά κατά πολύ τη σύγχρονη Ελλάδα, εφόσον μ’ αυτήν το συνδέει μόνο το γεγονός ότι ένα μέρος του πληθυσμού που κινείται στο πλαίσιο του κινήματος είναι «ομοεθνές» με τους Έλληνες των Βαλκανίων και φυσικά μοιράζεται το έθνος-κράτος, ως το κοινό κράτος που κληροδότησε σε όλους η εποχή των εθνικισμών.

-Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα –εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι:
* Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα.
* Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο.

-Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος που το κείμενό μου προκάλεσε την απάντηση του κ. Γαβριηλίδη. Γιατί, δυστυχώς ποτέ δεν συζητήθηκαν το θέματα αυτά και γιατί σήμερα αιωρείται ένα ερώτημα: τα παιδιά που πηγαίνουν στους εθνικοτοπικούς συλλόγους (και είναι πολλά), θα τα παραδώσουμε αμαχητί στην αντιδραστική δεξιά, χωρίς να κάνουμε καμιά προσπάθεια να βρούμε τα όρια και τους τρόπους παρέμβασης;

-Να ξέρετε αγαπητοί φίλοι ότι η δική μου αγωνία και αρκετών άλλων που προέρχονται από την Αριστερά, συμμετέχουν και σήμερα σε κοινωνικά κινήματα και έχουν καλές προθέσεις, ξεκινά απ’ αυτό το ερώτημα.

http://www.epohi.gr/1162006_issues_pondos.htm

Advertisements

17/07/2007 - Posted by | -Ιδεολογικά

50 Σχόλια »

  1. Ατώρα εύρα σε και ελλάγγεψα α ση χαράμ.
    α δεβάζω σε μετά.

    Σχόλιο από yo!reeka's | 27/02/2007

  2. Τώρα σε βρήκα κι εγώ. Για την Ρόζα Λούξεμπουργκ έψαχνα.
    Πολλά κείμενά της εδώ: http://www.marxists.org/archive/luxemburg/
    Ο κοινωνισμός αντί του ακραίου ατομισμού, η κοινοκτημοσύνη αντί της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτές οι βιοθεωρίες φαίνεται να μην πετυχαίνουν σε εθνικό περιβάλλον. Πως ωφελεί όλους τους ανθρώπους, η αναγνώριση της γενοκτονίας των δικών μας, αν οι εθνικοί καλλιεργούν αιτίες που βασίζονται στις μεταφυσικές, θρησκευτικές διαφορές μας με τους νεότουρκους?

    Σχόλιο από periklis | 07/03/2007

  3. Περικλή

    ευχαριστούμε για την υπόδειξη. Μεταφράζουμε δύο σχετικά κείμενά της και ελπίζουμε να τα ανεβάσουμε σύντομα.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/03/2007

  4. […] Πόντος και Αριστερά: Μια πρώτη προσέγγιση, μιας δύσκολης σχέσης – Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που […]

    Πίνγκμπακ από - www.N-A.gr - Αποκαλύπτουμε την Νέα Τάξη στην Ελλάδα και τον κόσμο » Κινητοποίηση για τον Πόντο | 29/04/2007

  5. […] σε επαφή, είτε με την επαναστατική παράδοση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είτε με τις αντιιμπεριαλιστικές φιλομπααθικές […]

    Πίνγκμπακ από -Η Ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη | 12/05/2007

  6. […] & Δικτυώματα Η Φωνή Μου Ο κόσμος της Σοφίας Πόντος και Αριστερά Η σκιά μου κι εγώ Γιώργος Μαργαρίτης taradela Χάρης […]

    Πίνγκμπακ από digital-era » Blog Archive » Τεμέτερον | 19/05/2007

  7. Άντε, πόντιοι (και αριστεροί) – την τιμητική σας είχατε αυτές τις μέρες! 🙂

    Δεν εννοώ μονάχα τα τηλεοπτικά (είδα τη Μπήλιω, είχα δει παλιότερα και το άλλο, στην ΕΤ3), αλλά,

    τους «εορτασμούς» της γενοκτονίας στα σχολεία! Λόγοι, μηνύματα του νομάρχη Ψωμιάδη, άλλο αφιέρωμα για τις μεγάλες τάξεις, άλλο για τις μικρές!

    Αυτά έγιναν την Παρασκευή στα δημοτικά της Θεσσαλονίκης!

    (δεν ξέρω για την υπόλοιπη Ελλάδα και για τα Γυμνάσια- Λύκεια)

    Φανταστείτε τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε και το βιβλίο της ΣΤ’ – δηλαδή η οργανωμένη και κατευθυνόμενη (από το Σόρος και άλλα καθάρματα) προσπάθεια για να «σβήσει» από τη μνήμη των νεο-ελλήνων η ποντιακή γενοκτονία!

    Σχόλιο από Πάνος | 19/05/2007

  8. Γιατί όχι Πάνο;

    Και έπεται και η Ιωνία…..

    Διαφορετικά τιμούν τις επετείους τους οι Εβραίοι ή οι Αρμένιοι; Το ότι στο Hellas ακόμα ξενίζει το γεγονός και οι Πόντιοι για πολλούς ακόμα και σήμερα θεωρούνται κάτι διαφορετικό, είναι γεγονός! Όπως γεγονός είναι ότι μόνο στο Hellas υπάρχουν φαινόμενα τύπου Νακρατζά ή Γαβριηλίδη!!!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/05/2007

  9. Αγαπητοί Π&Α
    Δεν νομίζω ότι η Αριστερά της εποχής πήρε τη θέση που πήρε επειδή ήταν «παλαιοελλαδική», αλλά επειδή εντελώς τυφλά ακολουθούσε τις κινήσεις της Μόσχας. Αφού ο Λένιν πήρε αυτή τη θέση θα ήταν «έγκλημα» να διαφοροποιούνταν ακόμη κι αν αυτό σήμανε την εξαφάνιση ολόκληρων πληθυσμών από τη Μ. Ασία! Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι η ελλαδική Αριστερά έγινε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη εξαιτίας της παρέμβασής της σ’ αυτούς τους προσφυγικούς πληθυσμούς μετά το ’22 κατορθώνοντας να εκφράσει πολιτικά ένα μεγάλο μέρος τους. Συμφωνώ απόλυτα ότι το «προπατορικό» αυτό αμάρτημα είναι και η αιτία της σημερινής της αμηχανίας.

    Επι τη ευκαιρία, μια αποκαλυπτική δημοσκόπηση κι ένας πρώτος σχολιασμός.

    Σχόλιο από εξαποδω | 17/07/2007

  10. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο σημείο, για το οποίο εκφράζεις τη διαφωνία σου είναι το παρακάτω:

    «Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών -όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα.»

    Ένα σχόλιο πάνω στην παρατήρησή σου -η οποία είναι σαφέστατα σωστή στο σκέλος που ερμηνεύει τη στάση του ΣΕΚΕ ως απόρροια της εξάρτησής του από την Κομιντερν- είναι ότι είναι λογικό τα κρατικοδίαιτα γραφειοκρατικά στρώματα της λεγόμενης τότε Παλαιάς Ελλάδας να έχουν διαφορετικά -ακόμα και αντίθετα- συμφέροντα από τους Έλληνες αστούς της Ανατολής και πολύ περισσότερο με τους εργάτες και αγρότες.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/07/2007

  11. Τον Ιουλιο του 1908, με την επικρατηση των Νεοτουρκων, γεννιεται ουσιαστικα το σημερινο κρατος της Τουρκιας (ο Κεμαλ συνεχισε την ιδια πολιτικη (ιδίας προελεύσεως άλλωστε ο ίδιος με τους νεότουρκους)), δηλαδη το αποκρουστικο προιον της διαρκους ασκησεως φασιστικης-ρατσιστικης στρατιωτικης βιας επανω στα καταδυναστευομενα Μικρασιατικα εθνη. Απο τοτε χαρασσεται η τουρκικη πολιτικη και εφαρμοζεται με αξιοθαυμαστη συνεπεια και επιμονη εως σημερα. (Αρμενια 1915, Ποντος 1916, Ιωνια 1922, Κωνσταντινουπολη 1955, Κυπρος 1974, Κουρδισταν σημερα, ειναι απλα μερικοι σταθμοι της ιδιας συνεχους και σταθερης πολιτικης.)

    Η τραγικη ειρωνια ειναι οτι η επικρατηση των Νεοτουρκων χαιρετιστηκε με ενθουσιασμο απο την Ελλαδα και τους υπολοιπους Βαλκανιους (αλλα και απο τους χριστιανικους πληθυσμους της Οθωμ. Αυτοκρατοριας), με την ελπιδα της καθιερωσεως πληρους ισοτητας μεταξυ των εθνων της Οθωμανικης Αυτοκρατοριας. Πολυ γρηγορα οι ελπιδες διαψευστηκαν, καθως διαπιστωθηκε οτι στο κινημα των Νεοτουρκων την εξουσια ειχε εξ αρχης (και συντομα την επεβαλε πληρως) η πλεον βαρβαρη ναζιστική μεριδα.

    Στις 4 Σεπτ. 1908, ο Ναζημ μπεης, εξεχον στελεχος του κυριαρχου κομιτατου «Ενωση και Προοδος» δινει συνεντευξη στον Μιχ. Αργυροπουλο. (Δημοσιευτηκε στον τυπο της εποχης, επισης στο βιβλιο του Μιχ. Ροδά «Πώς η Γερμανια κατεστρεψε τον Ελληνισμο της Τουρκιας» (1916). (Πραγματι, ο ρολος της Γερμανιας ειναι βασικος.)) [Πολύ πριν την Μικρασιατική Εκστρατεία, επομένως, πολύ πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (τότε η συστηματική γενοκτονία πήρε τεράστιες διαστάσεις υπό την καθοδήγηση του Γερμανού στρατηγού Λήμαν Φον Σάντερς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αδόλφος Χίτλερ εδήλωσε «ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους; Το ναζιστικό γερμανικό 3ο Ράιχ είχε δάσκαλο τον τουρκικό κεμαλισμό, αλλά και ο τελευταίος έθεσε σε εφαρμογή τα γενοκτονικά σχέδιά του με την βοήθεια γερμανικών εγκεφάλων), πριν ακόμη τους Βαλκανικούς Πολέμους, η γενοκτονία του Ελληνισμού είχε αποφασισθεί και σχεδιασθεί στο υψηλότερο επίπεδο: την ηγεσία του νεοτουρκικού κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος».]

    Ναζημ μπεης:

    «…εκει βαθμιαιως θα επελθη η εθνικη ισοπεδωσις περι ης κηδομεθα ιδιασμενως. Διοτι δεν επιθυμω να σας κρυψω ευθυς εξ αρχης την ακλονητον γνωμην του Κομιτατου. Εννοουμεν, και το εννοουμεν αντι πασης θυσιας, να αφομοιωσωμεν υπο μιαν εθνικην οθωμανικην ιδεαν τα εν τω τοπω ημων στοιχεια… Βεβαιοτατα η γλωσσα δεν δυναται να εινε παρα η επισημος Οθωμανικη… Το νεον Κρατος εννοει να ζηση ως τοιουτον. Ομοειδες και ομογλωσσον και συμπαγιωμενον… Δεον να σημειωθη καλως οτι ουδεποτε ωνειρευθημεν να ιδωμεν, ουτε θα ιδωμεν, την Τουρκιαν μεταβαλλομενην εις Αυστριαν, με τας πολυπλοκους φυλετικας και γλωσσικας της διαιρεσεις. Το νεοτουρκικον πνευμα θα αντιταχθη απο της σημερον κατα πασης τοιαυτης ιδεας. θα καταρριψωμεν απο της βασεως τα ορια του τοιουτου γλωσσικου και ομου φυλετικου χωρισμου και πλειοτερον ακομη, αυτας τας διακρισεις και διαιρεσεις των συνοικιων, των σημειουμενων εις τους χαρτας, και υπο της συνηθειας, ως μουσουλμανικων, ελληνικων, αρμενικων και ιουδαικων, και θα ισοπεδωσωμεν εθνικως τους παντας και τα παντα, δια το καλον της μιας κοινης Πατριδος. …Σημερον υπολογιζεσθε εν Ανατολη 3 εκατομμυρια περιπου ψυχων. Ηδη ευρισκεσθε εν μειονοψηφια τοιαυτη ομως, ωστε ενασμενιζετε κινουμενοι και απαιτουντες. Αυριον η εθνικη αυτη μειοψηφια σας θα ελαττωθη… Παρακολουθησατε το θεαμα και σας αφηνω να μαντευσητε τοτε την μοιραν των σημερινων σωβινιστων!»

    Το προγραμμα της γενοκτονιας εγκρινεται και επισημως σε μυστικο συνεδριο του κομιτατου «Ενωση και Προοδος», τον Αυγουστο του 1910 στην Θεσσαλονικη, οπου δια χειλεων του αρχισφαγεως Ταλαατ πασα, λεγονται τα ακολουθα (βλ. «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική Αθηνών):

    «Γνωριζετε οτι το συνταγμα διακηρυσσει την ισοτητα μεταξυ μουσουλμανων και γκιαουρηδων, αλλα αντιλαμβανεσθε και αισθανεσθε ολοι οτι αυτο ειναι αδυνατον. Ο ιερος νομος, ολο το παρελθον μας και τα αισθηματα εκατονταδων χιλιαδων μουσουλμανων, αλλα και των ιδιων των γκιαουρηδων, που πεισματικα αντιδρουν σε καθε προσπαθεια μας να τους εξοθωμανισουμε, αποτελουν αδιαπεραστο εμποδιο για την επιβολη πραγματικης ισοτητας. Προσπαθησαμε, αλλα χωρις επιτυχια, να μεταβαλλουμε τον γκιαουρη σε νομιμοφρονα Οθωμανο, και ολες οι σχετικες προσπαθειες δεν μπορουν παρα να αποτυχουν, εφοσον τα μικρα ανεξαρτητα κρατη της Βαλκανικης εξακολουθουν να ειναι σε θεση να διαδιδουν διασπαστικες ιδεες μεταξυ των κατοικων της Μακεδονιας. Επομενως δεν ειναι δυνατον να τιθεται θεμα ισοτητας ωσοτου επιτυχουμε στις προσπαθειες μας για τον εξοθωμανισμο της αυτοκρατοριας – μια μακρα και επιπονη προσπαθεια, στην οποια τολμω να προβλεψω οτι τελικα θα επιτυχουμε, οταν επιτελους θεσουμε τερμα στις προπαγανδιστικες δραστηριοτητες των βαλκανικων κρατων.»

    Η εφαρμογη της πολιτικης αυτης αρχισε αμεσως. Απο δε το 1913 τουλαχιστον εχουμε συστηματικες γενοκτονιες ευρειας κλιμακος. Η Ελλαδα αναγκαζεται (και για να διευθετηθει επισης το ζητημα των νησιων του Αιγαιου) να συμφωνησει (1 Ιουλ. 1914) ανταλλαγη πληθυσμων μεταξυ χριστιανων σαντζακιου Σμυρνης και μουσουλμανων Μακεδονιας-Ηπειρου, κατι που ματαιωνεται με την εισοδο της Τουρκιας στον πολεμο (Νοεμ. 1914). Ας δουμε μερικους μετριους υπολογισμους της τουρκικης θηριωδιας.

    Συμφωνα με εκθεση Ελληνων βουλευτων του οθωμανικου κοινοβουλιου (τελη 1918), μεχρι το τελος του Α’ Παγκ. Πολεμου 250.000 Ελληνες εξοντωθηκαν στα «ταγματα εργασιας» («αμελε ταμπουρου»). Συνολικα τα θυματα (νεκροι και εκτοπισμενοι) 750.000.

    Συμφωνα με αναλυτικους πινακες του Πατριαρχειου, δημοσιευμενους απο τον Rene’ Puaux («La deportation et le repatriement des Grecs en Turquie», Paris 1919), οι αριθμοι των εκτοπισμενων εχουν ως εξης:

    1913-14 1914-19 συνολοΜικρα Ασια 153.890 144.559 298.449Ποντος – 257.019 257.019 (+80.000 προσφυγες στη Ρωσια)Αν. θρακη 130.282 88.165 218.447συνολο 284.172 489.743 773.915

    Σχόλιο από Πόντιος | 24/09/2007

  12. Πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και -από όσα γνωρίζω- επιβεβαιωμένα και αλλού. Ας μην ξεχνάμε όμως την αγριότητα εκείνων των εποχών, και το γεγονός ότι η Ελληνική επέμβαση στη Μικρά Ασία είχε πράγματι το χαρακτήρα ιμπεριαλιστικής εισβολής (και για λογαριασμό άλλων). Ας μην ξεχνάμε και τα φρικιαστικά ελληνικά εγκλήματα (του στρατού) που κάποιοι άλλοι αναφέρουν εξίσου έντονα με όσα αναμφισβήτητα παραθέτεις εδώ, Π&Α:

    http://athemita.wordpress.com/2007/10/09/%CE%9F%CE%B9-%CF%89%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1/

    Θα ήθελα να σχολιάσεις αυτά τα εγκλήματα με την ίδια ακριβώς ιστορική αντικειμενικότητα, και… θα σε παραδεχτώ!

    Την καλησπέρα μου.

    Σχόλιο από omadeon | 13/11/2007

  13. Βρε Ομαδεώνα… σε συμπαθώ.

    Γιατί με στέλνεις σ’ ένα τουρκικό εθνικιστικό σάιτ; Δεν πάνε να γ@μηθούνε τα γκριζολυκάκια!!! (όπως ακριβώς και τα της Χρυσής Αυγής και του Λάος). Δε θυμάσαι εκείνα τα πιο άτεχνα σάιτ που βρέθηκαν στην περίπτωση της συζήτησης για τα κείμενα του Τριαρίδη; Αυτό είναι πιο περιποιημένο….

    Οι Πόντιοι λένε: «Άμα ‘κι θέλω να φιλώ σε, ρωτώ που εν’ το μάγλοπο σ’» (και στη δημοτική: Αν δεν θέλω να σε φιλήσω, ρωτώ που είναι το μάγουλό σου)

    Αν, τόσο καιρό που κάνουμε διαδικτυακή παρέα, δεν έχεις καταλάβει ότι δεν έχουμε ταμπού -κανείς μας- να καταγγείλει τα ανήθικο και το εγκληματικό, τότε αποτύχαμε όλοι!!!

    Στον Πόντο, πρωτίστως, δεν πήγε ελληνικός στρατός…

    και στην Ιωνία τα περισσότερα ελληνικά εγκλήματα έγιναν μετά τήν ήττα των Ελλήνων τον Αύγουστο του ’22, από τα διαλυμένα στρατεύματα που κατέβαιναν στην παραλία για να φύγουν για τις πατρίδες τους εγκαταλείποντας -εν ψυχρώ όπως είπαμε και αλλού- τους Έλληνες της Ιωνίας στους Τούρκους εθνικιστές του Κεμάλ…

    Η ποιοτική διαφορά των εγκλημάτων είναι στα εξής:

    Η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών (Ελλήνων της Ανατολής, Αρμενίων, Ασσυρίων, Αραμαίων) υπήρξε σχέδιο της εξουσίας από το 1911, το οποίο υλοποιήθηκε συστηματικά από το 1914.

    Το αριθμητικό μέγεθος: Οι χριστιανικές κοινότητες πρέπει να έχασαν πάνω από 2.500.000 εκατομμύρια άτομα. Απ’ αυτούς, ο ελάχιστος αριθμός Ελλήνων θυμάτων είναι 800.000 άτομα (με βάση μια μελέτη των Κιτρομηλίδη-Αλεξανδρή).

    Και για να μη νομίζεις φίλε Ομαδεώνα ότι η εκτίμησή μου είναι υπερβολική, στο τέλος του κειμένου υπάρχει η εξής επισήμανση:

    «Τα παραπάνω στοιχεία πρωτοδημοσιεύθηκαν στο Τουρκικό περιοδικό “Ιστορικά Ντοκουμέντα”. Οι πληροφορίες συγκεντρώθηκαν από την διεύθυνση Κρατικών Αρχείων της Τουρκικής Δημοκρατίας και αφορούν την χρονική περίοδο 1919-1922 κατά την οποία η Δυτική Ανατολία βρισκόταν υπό Ελληνική κατοχή»

    Μ-π

    ——————–

    Επίσης για να γράφεις το παρακάτω:
    «…η Ελληνική επέμβαση στη Μικρά Ασία είχε πράγματι το χαρακτήρα ιμπεριαλιστικής εισβολής»

    σημαίνει ότι το κείμενο όπου σχολίασες δεν το διάβασες.

    Η Σμύρνη, η Κωνσταντινούπολη, η Τραπεζούντα εκείνη την εποχή φίλε μου δεν ήταν ούτε τουρκικές, ούτε ελληνικές, ούτε αρμενικές πόλεις. Ήταν πόλεις Οθωμανικές… Οι εθνικισμοί διεκδικούσαν -ο καθένας για πάρτη του- τα εδάφη αυτά, σε μια εποχή κατάρρευσης της Αυτοκρατορίας.

    Το κράτος της Τουρκίας ιδρύθηκε το 1923!!!!!!!!!!!!!!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/11/2007

  14. Φίλε Π&Α, εγώ δεν σε υποτιμώ, ίσα-ίσα σε τιμώ και σε θεωρώ αξιόπιστη πηγή. Γιατί λοιπόν νομίζεις ότι δεν διάβασα το κείμενό σου; Απλώς ξεχνάς ότι κυκλοφορούν και πολλά άλλα κείμενα και sites. Δεν θα επαναλάβω όσα είπα στη συζήτηση που κάνουμε στου ΜακΜάνους, αλλά θα μου επιτρέψεις να δώσω το link για όσους ενδιαφέρονται:

    http://manolisvardis.wordpress.com/2007/11/13/13112007a/#comment-7022

    Σε γενικές γραμμές, έχω συμπεράνει τα εξής
    1) Είσαι αξιόπιστος και χρήσιμος αρθρογράφος (όπως και άλλοι της ομάδας σου, του Αγτζίδη συμπεριλαμβανομένου)
    2) Μερικές φορές ξεχνιέσαι όμως λόγω… αίματος (όντας Πόντιος) θέλοντας να υπερασπιστείς υπερβολικά την καταγωγή σου, το οποίο ναι μεν θεμιτό είναι αλλά αποτελεί αδυναμία.
    3) Εγώ πάλι είμαι σκράπα, απλός μαθητής της Ιστορίας, αλλά μη όντας ούτε Πόντιος ούτε Μικρασιάτης δεν έχω το σημείο 3.

    Πάντως η έκβαση είναι πάντα θετική, και συνεχώς μαθαίνω από σένα, επομένως σε ευγνωμονώ. 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 13/11/2007

  15. ———————————–
    ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΥ ΜΑΚ ΜΑΝΟΥΣ
    ———————————–

    11. omadeon – November 13, 2007

    Ναι, πόντιε κι εγώ γι’ ΑΥΤΟ στα αναφέρω, για να βελτιώσω τόσο τη δική μου γνώση, όσο και τις δικές σου εξηγήσεις.

    Το κείμενό σου το διάβασα όλο, αλλά και πάλι δεν πείθομαι ότι η εκστρατεία στη Μικρά Ασία ήταν περίπατος απελευθερωτών. Το ότι ήταν επίσης ιμπεριαλιστικός πόλεμος θεωρείται δεδομένο και τώρα από πολλούς άλλους, π.χ. το καφενείο “Μεγάλος Ανατολικός”.

    Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν που ΔΕΝ είναι ιστορικός και δηλώνει μαθητής (όπως εγώ) να βγάλει άκρη.

    Δες π.χ. και το κείμενο του Νακρατζά στα indymedia:
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=177377

    ——————–

    18. omadeon – November 14, 2007

    Ναι, τα διάβασα χθες το βράδι, ΠΟΛΛΑ κείμενα περί Νακρατζά, μία σοβαρή επίθεση εναντίον του από το “Ρεσάλτο” (έψαξα ΟΛΑ τα links και δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΕ που να τη δικαιολογεί), εξαιρετικής αγριότητας και βαρβατο-φανατίλας ύβρεις κατά του Νακρατζά, και… όσο για τον Πόντο, ΠΟΛΥ ενδιαφέροντα στοιχεία.

    Αληθεύει ότι είσασταν μικρή μόνο μειοψηφία της τάξεως του 30% στις περιοχές όπου (κατά τη γνώμη σας) έπρεπε να σταλούν όπλα για να κάνετε αντάρτικο? ΠΟΛΛΑ από όσα λέει ο Νακρατζάς δεν μπορεί να είναι ψέματα ή ανακρίβειες.

    ΠΟΥΘΕΝΑ δεν είδα απάντηση επί της ουσίας. Πάντα ίδια το ίδιο ποίημα, πράκτορας της Τουρκίας, άντε και “ιδεοληπτικός” όπως τον είπε ο Αγτζίδης, κ.ο.κ.

    Γεγονός παραμένει ότι ο Νακρατζάς, ένας γιατρός που ζει στην Ολλανδία, γέρος πια, φωνάζει τόσα χρόνια για μόνο 2 θέματα:
    1) Τα ανθρώπινα δικαιώματα (που παραβιάζονται εν Ελλάδι)
    2) Τις ελληνικές ωμότητες (που κρύβονται πολύ καλά εν Ελλάδι)

    Οι καταδικαστικές αποφάσεις που επέτυχε κατά της Ελλάδας για την παραβίαση διεθνών και ευρωπαϊκών κανόνων είναι πραγματικά αξιέπαινες και είθε να υπάρξουν κι άλλες.

    Μέχρι τώρα νόμιζα ότι η Ποντιακή Ιστορία είναι ΜΟΝΟ όλα αυτά που λέτε στο δικό σας site. Από χθες το βράδυ κάτι άλλαξε…

    Λυπάμαι, τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Κάποιοι διάβασα σε άλλο φόρουμ, ποντιακής καταγωγής αριστεροί, επιρρίπτουν σοβαρές ευθύνες σε εκείνους που παρακίνησαν τους Πόντιους σε αγώνα που ρισκάριζε να πάθουν όσα έπαθαν, καθώς και σε διάφορα εγκλήματα που εξιστορούνται λεπτομερώς. Γεγονός είναι ότι δεν είναι συμφέρουσες αυτές οι απόψεις για κάποιους που σήμερα γκρινιάζουν ότι δεν δόθηκαν ΑΡΚΕΤΑ όπλα στους Πόντιους τότε.

    Στο τέλος θα αναγκαστείς φίλε Π&Α να πάρεις τους αντιπάλους σου ΠΟΛΥ στα σοβαρά και να δημιουργήσεις σύνθετες εντελώς νέες σελίδες με δέντρα από συνδέσμους και λογικές προτάσεις.

    Αν θες βοήθεια, εδώ είμαστε (αλλά όχι μονομερώς φιλοπόντιος).

    —————————

    19. omadeon – November 14, 2007

    Υ.Γ.
    Κάτι που δεν φαίνεται ΚΑΝΕΝΑΣ να καταλαβαίνει (στο ελληνικό τμήμα του ιντερνέτ) είναι, ότι έφτασε ή φτάνει η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ιερή στιγμή της εξέλιξης του Διαδικτυακού Λόγου και Διαλόγου, όταν θα υπάρξει -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στα επιχειρήματα τύπου “Ad hominem”. Βρίζοντας και λασπώνοντας δεν κερδίζουμε ΤΙΠΟΤΕ σε κανένα τομέα . Μόνο τότε θα βγούμε 100% απ’την Τουρκοκρατία.

    ————————

    20. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Το ζήτημα του μετασχηματισμού της μουσουλμανικής Αυτοκρατορίας σε έθνος-κράτος, είναι πολύ πιο σύνθετο ιστορικό φαινόμενο, απ’ ότι το παρουσιάζουν γραμμικά οι αρνητές της γενοκτονίας.

    Προσπαθήσαμε με δύο κείμενα που φιλοξενήσαμε να εντοπίσουμε κάποιες άγνωστες παραμέτρους:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/05/29/18-5-2007/#more-866

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/17/2006/

    Και να σημειώσω και πάλι ότι η πολιτική άρνησης της Γενοκτονίας ήταν η επίσημε πολιτική της ελληνικής εξουσίας μέχρι τη δεκαετία του ‘90.

    Το γιατί οι σύγχρονοι αρνητές συνεχίζουν την παλιά αυτή αντιδραστική στάση -και έχουν πάρει επί της ουσίας τη διαδοχή του συγκεκριμένου ρόλου από την αντιπροσφυγική ακροδεξιά- θα μας απασχολεί ως ερώτημα τα επόμενα χρόνια. ΚΑι φυσικά θα επιχειρηθεί να δοθούν απαντήσεις!

    Μ-π

    ——————

    21. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Και για να δεις τηνπολυπλοκότητα που είχε η μετάβαση από την πολυεθνική μουσουλμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (με φορέα τον τουρκικό μιλιταρισμό), καθώς και η βίαιη πολιτική μετατροπής των μουσουλμάνων σε εθνικά Τούρκους, δες τρία πρόσφατα δημοσιεύματα ελληνικού ενδιαφέροντος:

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=6772

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7632

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7664

    Και να σημειώσω και πάλι ότι για τους αρνητές των Γενοκτονιών, τα πάντα είναι άσπρο-μαύρο… “κακοί Έλληνες ιμπεριαλιστές” κατά “καλών Τούρκων εθνικοαπελευθερωτών”.

    Μ-π

    ——————————-

    12. omadeon – November 13, 2007

    Υ.Γ.
    Το ότι εκείνο το site συμφέρει την Τουρκία, δεν είναι παράξενο. Το θέμα είναι ΠΟΙΑ ακριβώς εγκλήματα που περιέχει έγιναν και ποια δεν έγιναν. ΑΥΤΟ ενδιαφέρει τον αμερόληπτο παρατηρητή. Εδώ έγκειται και η αξία των αντι-εθνικιστών των δικών μας, όπως ο Τριαρίδης, ότι δίνουν μία άλλη άποψη, που (όσο και αν έχει κάποια σφάλματα) είναι απείρως καλύτερη από προπαγανδιστικά sites.

    Δηλαδή, κοντολογίς, φίλε Π&Α, το μοναδικό δικό μου κίνητρο, που ασχολούμαι με αυτά τα πράματα είναι για να μάθω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τι συνέβη στην Ιστορία, καθώς και να εξαλείψω τη δική μου 100% προσωπική “πλύση εγκεφάλου” από τα Ελληνικά σχολεία (πριν φύγω για Αγγλία στα 15 μου χρόνια). Θεωρώ κατάπτυστη απάτη όσα διδάχτηκα και δεν έπαψα να μαθαίνω περισσότερα, μετά το ιντερνέτ και τους ορίζοντες που μου άνοιξε.

    ——————–

    13. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Ομαδεώνα, αυτά που λέει ο Νακρατζάς τα είπε πριν απ’ αυτόν του τουρκικό Υπ.Εξ. Νομίζω ότι ακόμα υπάρχει το αντίστοιχο κείμενο.

    Για όλους αυτούς, γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής, των Αρμενιών κ.λπ. δεν έγινε. Ότι μάλλον αυτοί έκαναν γενοκτονία των Τούρκων.

    Σου προτείνω ένα σοβαρότερο κείμενο:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/05/29/18-5-2007/#more-866

    Μ-π
    ————

    14. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Και, σημειωτέον ότι όλα αυτά ποτέ δεν διδάχτηκαν στο ελληνικό σχολείο. Η Γενοκτονία της Μνήμης υπήρξε επίσημη ελληνική επιλογή μέχρι τη δεκετία του ‘90, που αφυπνίζεται και παρεμβαίνει η κοινωνία των πολιτών.

    Συνέβη το αντίθετο απ’ ότι θα πίστευε κάθε νοήμων πολίτης αυτού του τοπου. Η ελλαδική εξουσία έκανε ότι περνούσε από το χέρι της να ξεχάσουμε. Αυτοί τάχαν βρει με τους Τούρκους συντρόφους τους. Θυμάσαι την κουβέντα για τον Ατατούρκ; Τότε είχαμε πει πολλά.

    Όπως το απίστευτο για τους σύγχρονους, είναι ότι οι εθνικιστές της χώρας μας υπήρξαν οι φορείς της πλέον τουρκοφιλικής και αντιμικρασιατικής στάσης. Με κορυφαίο τον Ιωάννη Μεταξά, που το 1938 αγόρασε από τον ιδιώτη που το κατείχε -με λεφτα του κράτους φυσικά- το υποτιθέμενο πατρικό σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και το δώρισε στο τουρκικό κράτος. Και αυτό με τη σειρά του το μετέτρεψε σε Προξενείο.

    Και όχι μόνο αυτό! Μετωνόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Μια απόφαση που τη σεβάστηκαν απολύτως και οι κουϊσλιγκς και οι ταγματασφαλίτες και το μετεμφυλιακό τρομοκρατικό κράτος. Μόνο το 1955, μετά το πογκρόμ κατά της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη θα πάρει και πάλι το παλιό της όνομα.

    Και ενώ είδαμε και πάθαμε να γλυτώσουμε απ’ αυτή την πολιτική, έρχεται σήμερα το τουρκικό Υπ. Εξ., ο Νακρατζάς και δεν ξέρω ποιός άλλος, και προσπαθεί να μας ξαναγυρίσει στις μαύρες μέρες….

    Μ-π

    ——————————–

    15. omadeon – November 14, 2007

    Προσωπικά δεν νομίζω ότι ταυτίζονται οι απόψεις του Νακρατζά με το Τουρκικό ΥπΕξ, εκτός από ένα (βολικό για την Τουρκία) μέρος τους. Εν πάσει περιπτώσει, η υποτιθέμενη αφύπνιση που είπες ήρθε μάλλον πολύ αργότερα. Οι αρχές της δεκαετίας 90 βρήκαν το λαό φανατισμένο με μονομερώς εθνικιστικές ιδέες, όπως εκείνο το περίφημο “η Μακεδονία είναι Ελληνική” (που μας ΚΟΣΤΙΣΕ και την απώλεια της ευκαιρίας να επιτύχουμε σύνθετο όνομα). Μόνο μέσω διαδικτύου άρχισε κάπως να βελτιώνεται η κατάσταση. Προσωπικά είχα συμμετάσχει σε σωρεία “ιντερνετικών πολέμων” στα μέση της δεκαετίας 90, κατά Τούρκων και Σλαβομακεδόνων φανατικών, που με ανάγκασαν να ψάξω καλύτερα αυτά τα θέματα και να μάθω πράγματα που ποτέ δεν διδαχτήκαμε.

    Εσύ ασχολείσαι με την καταπίεση της “μνήμης των γενοκτονιών”, αλλά ασφαλώς θα ξέρεις και άαααλλα πράματα που μπαίνανε στα παιδικά μυαλά της Ελλάδας προηγούμενων εποχών, καθώς και ΠΟΛΛΑ άλλα που δεν γράφτηκαν ποτέ και μέχρι σήμερα δεν τολμάνε να τα γράψουν.

    Σήμερα διαβάζεις την αλήθεια σε πολλές πηγές, και έχει σημασία η ακρίβεια του περιεχομένου, ΟΧΙ τόσο πολύ η προέλευσή τους, ή η λειτουργικότητά τους σε ξένες προς αυτές πολιτικές στρατηγικές. Μπορεί να συμφέρει κάπου την Τουρκία ο Νακρατζάς αλλά δεν νομίζω ότι θα συναινούσε σε άλλα θέματα όπου η Τουρκία είναι και μέχρι σήμερα απαράδεκτη, Αν ψάξω καλά το θέμα, είμαι σίγουρος ότι αυτό θα προκύψει. Αν θυμάσαι, τα ίδια είχαν αποδειχτεί και για τον Τριαρίδη (άλλον υποτιθέμενο “πράκτορα ξένων δυνάμεων”). Τελικά οι καλύτεροι τέτοιοι πράκτορες είναι όσοι συνεχίζουν να λένε ψέματα, σε πείσμα της Διαφάνειας του σημερινού κόσμου της ανεμπόδιστης πληροφορίας…

    ————————–

    16. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Ομαδεώνα,

    ας μην τα ισοπεδώνουμε… Ο Τριαρίδης είναι ένας λογοτέχνης και ο Νακρατζάς ένας ατάλαντος, φανατικός ημιμαθής, που δεν ξέρει ούτε συντακτικό, ούτε ορθογραφία….

    Δεν μίλησα για πρακτοριλίκια και τέτοια. Ξέρεις τι είπε για τη Γενοκτονία στον Πόντο; Ότι για όλα έφταιγαν οι Πόντιοι αντάρτες. Αυτοί έκαναν γενοκτονία των Τούρκων και το καλό νεοτουρκικό (δηλαδή φασιστικό) κράτος αντέδρασε καλώς….

    Μ-π

    ——————–

    18. omadeon – November 14, 2007

    Ναι, τα διάβασα χθες το βράδι, ΠΟΛΛΑ κείμενα περί Νακρατζά, μία σοβαρή επίθεση εναντίον του από το “Ρεσάλτο” (έψαξα ΟΛΑ τα links και δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΕ που να τη δικαιολογεί), εξαιρετικής αγριότητας και βαρβατο-φανατίλας ύβρεις κατά του Νακρατζά, και… όσο για τον Πόντο, ΠΟΛΥ ενδιαφέροντα στοιχεία.

    Αληθεύει ότι είσασταν μικρή μόνο μειοψηφία της τάξεως του 30% στις περιοχές όπου (κατά τη γνώμη σας) έπρεπε να σταλούν όπλα για να κάνετε αντάρτικο? ΠΟΛΛΑ από όσα λέει ο Νακρατζάς δεν μπορεί να είναι ψέματα ή ανακρίβειες.

    ΠΟΥΘΕΝΑ δεν είδα απάντηση επί της ουσίας. Πάντα ίδια το ίδιο ποίημα, πράκτορας της Τουρκίας, άντε και “ιδεοληπτικός” όπως τον είπε ο Αγτζίδης, κ.ο.κ.

    Γεγονός παραμένει ότι ο Νακρατζάς, ένας γιατρός που ζει στην Ολλανδία, γέρος πια, φωνάζει τόσα χρόνια για μόνο 2 θέματα:
    1) Τα ανθρώπινα δικαιώματα (που παραβιάζονται εν Ελλάδι)
    2) Τις ελληνικές ωμότητες (που κρύβονται πολύ καλά εν Ελλάδι)

    Οι καταδικαστικές αποφάσεις που επέτυχε κατά της Ελλάδας για την παραβίαση διεθνών και ευρωπαϊκών κανόνων είναι πραγματικά αξιέπαινες και είθε να υπάρξουν κι άλλες.

    Μέχρι τώρα νόμιζα ότι η Ποντιακή Ιστορία είναι ΜΟΝΟ όλα αυτά που λέτε στο δικό σας site. Από χθες το βράδυ κάτι άλλαξε…

    Λυπάμαι, τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Κάποιοι διάβασα σε άλλο φόρουμ, ποντιακής καταγωγής αριστεροί, επιρρίπτουν σοβαρές ευθύνες σε εκείνους που παρακίνησαν τους Πόντιους σε αγώνα που ρισκάριζε να πάθουν όσα έπαθαν, καθώς και σε διάφορα εγκλήματα που εξιστορούνται λεπτομερώς. Γεγονός είναι ότι δεν είναι συμφέρουσες αυτές οι απόψεις για κάποιους που σήμερα γκρινιάζουν ότι δεν δόθηκαν ΑΡΚΕΤΑ όπλα στους Πόντιους τότε.

    Στο τέλος θα αναγκαστείς φίλε Π&Α να πάρεις τους αντιπάλους σου ΠΟΛΥ στα σοβαρά και να δημιουργήσεις σύνθετες εντελώς νέες σελίδες με δέντρα από συνδέσμους και λογικές προτάσεις.

    Αν θες βοήθεια, εδώ είμαστε (αλλά όχι μονομερώς φιλοπόντιος).

    ————————-

    19. omadeon – November 14, 2007

    Υ.Γ.
    Κάτι που δεν φαίνεται ΚΑΝΕΝΑΣ να καταλαβαίνει (στο ελληνικό τμήμα του ιντερνέτ) είναι, ότι έφτασε ή φτάνει η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ιερή στιγμή της εξέλιξης του Διαδικτυακού Λόγου και Διαλόγου, όταν θα υπάρξει -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ στα επιχειρήματα τύπου “Ad hominem”. Βρίζοντας και λασπώνοντας δεν κερδίζουμε ΤΙΠΟΤΕ σε κανένα τομέα . Μόνο τότε θα βγούμε 100% απ’την Τουρκοκρατία.

    ————————-

    20. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Το ζήτημα του μετασχηματισμού της μουσουλμανικής Αυτοκρατορίας σε έθνος-κράτος, είναι πολύ πιο σύνθετο ιστορικό φαινόμενο, απ’ ότι το παρουσιάζουν γραμμικά οι αρνητές της γενοκτονίας.

    Προσπαθήσαμε με δύο κείμενα που φιλοξενήσαμε να εντοπίσουμε κάποιες άγνωστες παραμέτρους:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/05/29/18-5-2007/#more-866

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/17/2006/

    Και να σημειώσω και πάλι ότι η πολιτική άρνησης της Γενοκτονίας ήταν η επίσημη πολιτική της ελληνικής εξουσίας μέχρι τη δεκαετία του ‘90.

    Το γιατί οι σύγχρονοι αρνητές συνεχίζουν την παλιά αυτή αντιδραστική στάση –και έχουν πάρει επί της ουσίας τη διαδοχή του συγκεκριμένου ρόλου από την αντιπροσφυγική ακροδεξιά– θα μας απασχολεί ως ερώτημα τα επόμενα χρόνια. ΚΑι φυσικά θα επιχειρηθεί να δοθούν απαντήσεις!

    Μ-π

    —————————-

    21. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Και για να δεις τηνπολυπλοκότητα που είχε η μετάβαση από την πολυεθνική μουσουλμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (με φορέα τον τουρκικό μιλιταρισμό), καθώς και η βίαιη πολιτική μετατροπής των μουσουλμάνων σε εθνικά Τούρκους, δες τρία πρόσφατα δημοσιεύματα ελληνικού ενδιαφέροντος:

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=6772

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7632

    http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7664

    Και να σημειώσω και πάλι ότι για τους αρνητές των Γενοκτονιών, τα πάντα είναι άσπρο-μαύρο… “κακοί Έλληνες ιμπεριαλιστές” κατά “καλών Τούρκων εθνικοαπελευθερωτών”.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/11/2007

  16. Δεν γλυτώνετε εύκολα όσο υπάρχουν διάφορες… Μεγκουλίνες,
    όπως εδώ
    http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=545

    όπου το ΜΟΝΟ επιχείρημα κατά του Νακρατζά είναι το… δικαίωμα της (κάθε) «Μεγκουλίνας» να τον βρίζει και τον ειρωνεύεται ΕΠΕΙΔΗ κατά τη γνώμη της καταφέρεται κατά της επίσημης κρατικής πολιτικής και ΕΠΟΜΕΝΩΣ δεν είναι αξιόπιστος. Η τελευταία παράγραφος της πρώτης σελίδας (πλην ΟΚΤΩ που μάλλον λογοκρίθηκαν) με έβγαλε από τα ρούχα μου. Πάω να γράψω κάνα άρθρο στο δικό μου μπλογκ κατά αυτής της ανώνυμης… βιάστριας του Ορθού Λόγου.

    Σχόλιο από omadeon | 14/11/2007

  17. Ομαδεώνα,

    αγνοούσα πλήρως τη δημοσίευση και το διάλογο που έγινε στο φόρουμ του Ρεσάλτου… το οποίο, φαντάζομαι ότι έχει την πληρη ευθύνη. Νομίζω ότι όλοι τους (συγγραφέας και σχολιαστές) βράζουν στο ίδιο καζάνι της αμάθειας και του φανατισμού.

    Η δική μου κριτική είναι σαφώς οριοθετημένη με απόλυτη σαφήνεια!

    Μ-π

    ————————

    Υ.Γ.

    Το ότι μπορεί να ασκήσουν κριτική στις θέσεις μας και οι Μεταξικοί (και οι υπόλοιποι φασίστες) και το Λάος και κάποιοι «αντιεθνικιστές», , καθώς και συ κάποιες φορές, δε νομίζω ότι σημαίνει τίποτα για τους κριτικάροντες!!!

    Και μια φιλική υπόδειξη:
    Μην αφήνεις τη νεοελληνική μ@λ@κία να καθορίζει το σημαντικό και το πρωτεύον. Αν θέλεις να ασχοληθείς με τους Πόντιους, θα σου πρότεινα να εντάξεις την ιστορία τους στο πραγματικό ιστορικό πλαίσιο (μαζί με τους Αρμένιου και τους λοιπούς πληθυσμούς που υπέστησαν γενοκτονία), να αντιστέκεσαι στις μεθοδεύσεις των εξουσιών ένθεν κακείθεν και να αξιοποιήσεις την πολύ σημαντική για τα νέα μουσικά ρεύματα, μουσική παράδοση της Μαύρης Θάλασσας. Δες το απόσπασμα από τη συναυλία του Kazim Koyuncu.

    ————————-

    26. artois – November 14, 2007

    ακορdeon, το λάθος σου είναι ότι εξάγεις τα συμπεράσματά σου από τον κύκλο και το περιβάλλον σου.

    Αν το αλλάξεις, θα ανακαλύψεις ότι η πλειοψηφία δεν “τσιφτετελίζεται”, τουλάχιστον με την έννοια που δίνεις εσύ.
    Κι όταν “τσιφτετελίζεται” καμμιά φορά αυτό το πράγμα λέγεται “κέφι” αλλά δεν έχω απαίτηση να το καταλάβεις. Το ίδιο πρόβλημα έχουν οι ανοργασμικοί και οι ψωνάρες που ακούν μόνο Ιάνη Ξενάκη.

    για πες μας τώρα… μήπως έπαθες κι άλλο “θαύμα” διαβάζοντας τα “αξιόπιστα” λινκς του ίντερνετ;

    Μήπως είδες και τον Χριστό σκοπιανό φαντάρο;

    —————————-

    27. omadeon – November 14, 2007

    Αγαπητέ μ-π είσαι ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗ πηγή χρήσιμων στοιχείων. Πολύ μετανιώνω για την εποχή που σε πρωτογνώρισα και σε είδα ΚΑΙ εγώ μέσα από παρωπίδες. Μου αρέσει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ η Ποντιακή μουσική, τη θεωρώ πηγαίο και αυθόρμητο είδος “trance” (με την πρωταρχική έννοια) και έχω μάλιστα δουλέψει σε διασκευές της (που σύντομα θα ανεβάσω στο μουσικό site).
    (προς το παρόν υπάρχει εκεί όπως ξέρεις μόνο μία διασκευή Κρητικού χορού).

    Φυσικά και συμφωνώ με την αντίσταση στις μεθοδεύσεις των εξουσιών και το κουκούλωμα των γενοκτονιών.

    Καλή συνέχεια σε όλα.

    ——————————

    28. artois – November 14, 2007

    —Φυσικά και συμφωνώ με την αντίσταση στις μεθοδεύσεις των εξουσιών και το κουκούλωμα των γενοκτονιών—

    …αρκεί γι αυτές τις γενοκτονίες να ευθύνεται ΜΟΝΟΝ ο ελληνικός “κωλολαός”

    είπε ο omadeon και αποχώρησε δυστυχής που δεν μας έπεισαν τα λινκς του.

    Καλή επιτυχία σε άλλα μπλογκς omadeon

    ——————————-

    29. provokatoras – November 14, 2007

    Φίλτατοι, παραγνωρίζετε τον καθοριστικότερο παράγοντα, ο οποίος δεν είναι άλλος από την οικονομία. Αν δεν είχαμε (και για την ακρίβεια όχι εμείς, αλλά οι κατέχοντες αυτής της χώρας, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, “τανκέρηδες” κ.λπ.) ανάγκη τους Άραβες και τα πετροδολάριά τους, θα έπεφτε αυτή η μούγκα από τους “πατριώτες” για το ξερίζωμα του ελληνισμού της Αλεξλανδρειας; Αλήθεια, ο ελληνισμός βλάφτηκε πιο πολύ από την απώλεια της Αλεξάνδρειας ή της Σμύρνης; Μας λείπει πιο πολύ ο Καβάφης και ο κοσμοπολιτισμός των Αλεξανδρινών ή ο Ωνάσης και οι λοιποί “έμποροι” που συμεριφέρονταν στους ιθαγενείς σα ζώα;

    Αν είχαν πιο γρήγορα αντανακλαστικά κάτι Εθνικές Τράπεζες, κάτι Κοκκαλαίοι, Δασκαλοπουλέοι, Μυτιληναίοι, Μαμιδάκηδες, κ.λπ.θα είχαν αποτρέψει το εμπάργκο αρχές δεκαετίας 1990 που μας εξέθεσε διεθνώς.
    Μόλις άρχισαν κάποια δειλά πάρε δώσε με τις τουρκικές επιχειρήσεις, να και η προσέγγιση. Όταν ο Γιώργος έριχνε τις ζεϊμπεκιές με τον Τζεμ για τους λαούς που δεν θέλαν άλλα κανόνια αλλά περισσότερο βούτυρο το έκανε; ή μήπως για να πουλάει σήμερα μούρη ο κάθε Αράπογλου για τα ντηλ που κάνει με Φινάνς Μπανκ. κ.λπ.;
    It’s the economy…”!

    —————————–

    30. Πόντος και Αριστερά – November 14, 2007

    Αλήθεια, ο ελληνισμός βλάφτηκε πιο πολύ από την απώλεια της Αλεξάνδρειας ή της Σμύρνης;”

    Οι τραγωδίες δεν μπαίνουν σε ζυγαριά!

    Όσον αφορά τώρα τις συγκεκριμένες ελληνικές κοινότητες, οι μεν της Σμύρνης και της λοιπής Μικράς Ασίας, ήταν ένδημοι, γηγενείς, ντόπιοι, ενώ της Αλεξάνδρειας απόδημοι και μετανάστες. Η ελληνική εμπλοκή την εποχή που η πολυεθνική μουσουλμανική Οθωμανική Αυτοκρατορία περνούσε στη φάση των εθνών-κρατών, ήταν δεδομένη. Κάτι που και πολιτικά διαφοροποιεί την περίπτωση της Σμύρνης απ’ αυτήν της Αλεξάνδρειας.

    Και πάλι λέω ότι “Οι τραγωδίες δεν μπαίνουν σε ζυγαριά!”

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/11/2007

  18. […] πράξη. Ο τίτλος του υπήρξε δάνειο από τον τίτλο ενός  κειμένου του Βλάση Αγτζίδη, και ο υπότιτλος ανήκε στον Πάνο […]

    Πίνγκμπακ από -Ένας χρόνος Π&Α « Πόντος και Αριστερά | 25/12/2007

  19. Μια παλιά σχετική συζήτηση στο ιντιμίντια:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=542911

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/02/2008

  20. Αναρωτιέμαι για κάτι: πιστεύετε εσείς οι αριστεροί υπερ»πατριώτες» Πόντιοι ότι υπάρχει κάποιος δεξιός Πόντιος που προσπάθησε επίσης για την αναγνώριση της γενοκτονίας ή και μη Πόντιος όπως ο Παπαθεμελής ας πούμε;
    (Παρακαλώ όχι αντανακλαστικοί λεκτικοί κρετινισμοί περί «Μελιγαλά» πάλι)

    Σχόλιο από Nemesist | 10/04/2008

  21. http://www.secretspy.net/flashs/eSalak-Oflu_Hoca01.htm

    Κατάλαβες ?

    Σχόλιο από skoum | 10/04/2008

  22. Πάντως ο μέγιστος των δεξιών Ποντίων, ο Ισααάκ Λαυρεντίδης, υποστήριζε σε συνέντευξή του εφημερίδα «Δεσμός» ότι δεν έγινε γενοκτονία, αλλά πόλεμος, όπου σφάξαμε και μας έσφαξαν. Όσοι έζησαν τις απαρχές της περιόδου που ξεκίνησε το κίνημα για την αναγνώριση της γενοκτονίας, θυμούνται ότι συντηρητικοί Πόντιοι, όπως και οι παραδοσιακοί σύλλογοι που ήλεγχαν ήταν ενάντιοι σ΄αυτό το εγχείρημα. Και ένας απ’ αυτούς με μεγάλη επιρροή τότε απέτρεψε μια φορά την επίσημη αναγνώριση πρίν τις 4 Φεβρουαρίου 1994.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/04/2008

  23. Below is a film fund request for a movie which is being planned on the

    Greek Genocide.

    http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=634&Itemid=1

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 10/04/2008

  24. […] από το κείμενο που φιλοξενούμε και έχει ως τίτλο Πόντος και Αριστερά με την υποσημείωση ότι ο Πόντος ήταν μέρος του […]

    Πίνγκμπακ από -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα « Πόντος και Αριστερά | 13/05/2008

  25. […] θα ερχόταν σε επαφή, είτε με την πολιτική παράδοση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είτε με τις αντιιμπεριαλιστικές φιλομπααθικές […]

    Πίνγκμπακ από -Η Ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη « Πόντος και Αριστερά | 21/05/2008

  26. […] -Πόντος και Αριστερά […]

    Πίνγκμπακ από -Η (ιδεολογική) εκμετάλλευση των Ποντίων « Πόντος και Αριστερά | 12/06/2008

  27. […] ίδιος φίλος έγραψε κάτι με το οποίο συμφωνώ : “Έχουν περάσει ήδη δώδεκα […]

    Πίνγκμπακ από -Περί Γενοκτονίας και νεοελληνικού αναθεωρητισμού « Πόντος και Αριστερά | 27/06/2008

  28. […] τη σχέση Πόντου και Αριστεράς που αποκρύπτεται προκλητικά και ασύστολα από τους […]

    Πίνγκμπακ από -Για τον Abravanel « Πόντος και Αριστερά | 01/07/2008

  29. […] (2) Ο πρώτος που αποκάλεσε  τις φοβερές σφαγές `γενοκτονία’ είναι ο Γιώργος Λαμψίδης περί το ‘65 στο βιβλίο του “Τοπάλ Οσμάν”. Στα κείμενά του από το ‘58, ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης  Πολυχρόνης Ενεπεκίδης -που είχε δημοσιεύσει τα αρχεία του Βερολίνου και της Βιέννης-  χρησιμοποιούσε τον όρο ”Ολοκαύτωμα”. Νεότεροι ερευνητές του θέματος αυτού είναι ο Χάρης Τσιρκινίδης και ο Κώστας Φωτιάδης. Η ιστορική δικαίωση του ποντιακού ελληνισμού διατυπώνεται ως στόχος από τον Γεώργιο Βαλαβάνη την δεκαετία του `20. Το πολιτικό αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας και η κινηματική του υποστήριξη, οφείλεται σε δύο σημαντικές ομάδες που εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του `80. (δες το κείμενο Πόντος και Αριστερά).   […]

    Πίνγκμπακ από -Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ « Πόντος και Αριστερά | 10/09/2008

  30. Αριστερά και εθνική ιδεολογία από *** 0:29πμ, Παρασκευή 9 Μαΐου 2008 (Τροποποιήθηκε 9:44πμ, Τετάρτη 14 Μαΐου 2008) θεματικές: Ιστορία – Θεωρία Η ελληνική Αριστερά μετεβλήθη σε σημαντική πολιτική δύναμη μόνο σε δύο στιγμές στην ιστορία της, αρχικώς στα Επτάνησα με τους «Ριζοσπάστες» και εν συνεχεία στην Κατοχή, όταν δηλαδή τέθηκε επικεφαλής των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων. Μέχρι το 1912, η ιδεολογία της ελληνικής Αριστεράς θα διαμορφωθεί παράλληλα με την κυρίαρχη ιδεολογία της εθνικής ολοκλήρωσης και της «μεγάλης ιδέας», και στο εσωτερικό της θα κυριαρχούν τα ρεύματα που αναγνώριζαν τη σημασία του εθνικού ζητήματος, παρʼ όλο που υπήρχαν και τα αντίθετα. Οι ρίζες της ελληνικής Αριστεράς στον 19ο αιώνα θα είναι μάλλον γαριβαλδινού-ριζοσπαστικού χαρακτήρα –και θα επηρεαστεί στη συνέχεια από την Κομμούνα του Παρισιού– και θα θέτουν ως κατʼ εξοχήν αίτημα την απελευθέρωση των υπόδουλων λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παράλληλα με την κοινωνική απελευθέρωση. Ο επτανησιακός ριζοσπαστισμός απετέλεσε τη σημαντικότερη συνιστώσα του κινήματος αυτής της περιόδου και μπόλιασε την ελληνική Αριστερά με μια παράδοση όπου το κοινωνικό στοιχείο διαπλεκόταν οργανικά με την ορθόδοξη παράδοση και τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, διάσταση την οποία θα επαναφέρει στο προσκήνιο ο Άρης Βελουχιώτης στη διάρκεια της Αντίστασης. Ο κεφαλλονίτης Παναγιώτης Πανάς (1832-1896), στην Αλήθεια, τόνιζε ήδη το 1861 πως το νόημα του «αληθούς» ριζοσπαστισμού δεν έχει «ως μόνο του δόγμα την εθνικήν αποκατάστασιν, αλλά και την επί τα βελτίω της κοινωνίας ανάπλασιν». Στη συνέχεια, μαζί με τον Πατρινό Ανδρέα Ρηγόπουλο συμμετέχουν στην παράνομη Δημοκρατική Ανατολική Ομοσπονδία, που ιδρύθηκε το 1865 στο Βουκουρέστι, και έθετε ως στόχο όχι μόνο την απελευθέρωση των βαλκανικών λαών αλλά και στρεφόταν κατά των αρχουσών τάξεων και της βασιλείας. Στην ίδρυσή της συμμετείχαν και άλλοι Ευρωπαίοι και οι στόχοι της Εταιρείας έφθαναν μέχρι τη δημιουργία μιας δημοκρατικής ομοσπονδιακής Ευρώπης. Δηλαδή μια «Ενωμένη Ευρώπη» με αφετηρία τα… Βαλκάνια. Στη «νόμιμη» οργάνωση που δημιουργήθηκε για να καλύπτει τις δραστηριότητες της μυστικής οργάνωσης, τον Ρήγα, που εξέδιδε και ομώνυμη εφημερίδα, συμμετείχαν, εκτός του Πανά και του Ρηγόπουλου, ο επίσης κεφαλλονίτης Ρόκκος Χοϊδάς (1830-1890), ο Τιμολέων Φιλήμων, ο Γεώργιος Φιλάρετος, και άλλες προσωπικότητες του ριζοσπαστισμού της εποχής.1 Ο Κρητικός Σταύρος Καλλέργης (1864-1926), που οργάνωσε τον Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο στη δεκαετία του 1890 και εξέδιδε την εφημερίδα Σοσιαλιστής, θα συμμετάσχει μαζί με τον ομοϊδεάτη του, Κεφαλλονίτη Μαρίνο Αντύπα (1872-1907) στην επανάσταση της Κρήτης. Ο Καλλέργης θα εκλεγεί ακόμη αντιπρόσωπος στην Επαναστατική Συνέλευση του Αρκαδίου και βουλευτής στην εθνική εξέγερση του 1912.2 Ο δε Πλάτων Δρακούλης (1858-1942), η σημαντικότερη φυσιογνωμία του πρώιμου σοσιαλιστικού κινήματος και εκδότης του «Άρδην», Ιθακήσιος την καταγωγή, όχι μόνο θα επιχειρεί να συνδέσει το εθνικό με το κοινωνικό στοιχείο, αλλά θα εισαγάγει σε μια πρώιμη μορφή και την οικολογική διάσταση στο σοσιαλιστικό κίνημα. Ο «διεθνισμός» έναντι του εθνισμού (1912-1935) Όμως, μετά την ενσωμάτωση της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης το ιδεολογικό τοπίο μεταβάλλεται. Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα, στο οποίο κυριαρχούν οι μορφές του Σκληρού, του Γιαννιού, του Χατζόπουλου, έρχεται σε επαφή τόσο με το ισχυρότερο –οργανωτικά– βουλγαρικό εργατικό κίνημα, όσο και με το πολυεθνικό, και κατʼ εξοχήν εβραϊκό, κίνημα της Θεσσαλονίκης, που προωθεί μια αντίληψη διατήρησης της πολυεθνικής υφής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και ειδικά της Μακεδονίας, όπου η ανάμειξη των πληθυσμών είχε δημιουργήσει την περιβόητη «μακεδονική σαλάτα».3 Η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης θα αποτελέσει τη σημαντικότερη βάση του νεογέννητου ΚΚΕ, και ο Μπεναρόγια τον κυριότερο εκπρόσωπο αυτής της νέας γραμμής.4 Έτσι, θα διαμορφωθεί ένα ρεύμα που, μέσα στο αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κλίμα της περιόδου που ακολούθησε τη μπολσεβίκικη επανάσταση, θα αντιπαραθέτει εθνικό και κοινωνικό ζήτημα. Η δεύτερη περίοδος θα έλεγε κανείς ότι βρίσκεται στον αντίποδα της πρώτης. Κάτω από την επίδραση των μπολσεβίκων και τις νέες συνθήκες που έφεραν οι βαλκανικοί πόλεμοι, η κυρίαρχη έως τότε σοσιαλιστική παράδοση, η οποία προσπάθησε να συνδέσει εθνικό και κοινωνικό ζήτημα, θα περιθωριοποιηθεί. Αξίζει να γραφεί κάποτε μια Ιστορία του εργατικού κινήματος που να συνυπολογίζει τις δραματικές συνέπειες που είχε η μεταβολή της Ρωσίας σε «πατρίδα του σοσιαλισμού» και κατά συνέπεια η εξαφάνιση ή η περιθωριοποίηση όλων των άλλων τάσεων του εργατικού κινήματος, πέρα από το δίπολο σταλινισμός-σοσιαλδημοκρατία. Αν αυτή η επίδραση υπήρξε τραγική και σχετικά γνωστή σε χώρες όπως η Ισπανία, ή η Γερμανία του μεσοπολέμου, η αποτίμησή της για την Ελλάδα μένει να πραγματοποιηθεί. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το εργατικό κίνημα αποκτάει πανεθνικές μορφές οργάνωσης –συνδικαλιστικές και κομματικές– μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση (το ΚΚΕ και η ΓΣΕΕ ιδρύονται το 1918) σφραγίζει την ιδεολογία και την προοπτική του σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απʼ ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στα πλαίσια του εργατικού κινήματος υπάρχει ελάχιστος ανταγωνισμός από άλλες πολιτικές δυνάμεις και η σοσιαλιστική σκέψη αναπτύσσεται ουσιαστικά κάτω από τη σταλινική ηγεμονία. Οι αιρετικές φωνές είτε θα σιγήσουν, είτε θα διωχθούν, είτε θα υποχρεωθούν να φύγουν από την Ελλάδα, όπως συνέβη με τον Μιχάλη Ράπτη, για να μπορέσουν να έχουν μια αυτόνομη δράση. Το ελληνικό εργατικό κίνημα θα υπάρξει ουσιαστικά ως κομμουνιστικό και σταλινοκρατούμενο. Τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης μπορούμε να τις διακρίνουμε ακόμα και σήμερα, αλλά στο παρελθόν υπήρξαν καταλυτικές. Πέρα δε από τις γενικότερες συνέπειες σε ό,τι αφορά στις ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις της ελληνικής Αριστεράς και το ήθος του διαλόγου (sic) που καλλιέργησαν, θα σφραγίσουν ιδιαίτερα το ελληνικό κίνημα και τις θέσεις του για τη Μικρασιατική Καταστροφή, για το Μακεδονικό, και γενικά θα τροφοδοτήσουν την προπαγάνδα για τη σλαβική «εξάρτηση» του ΚΚΕ. Και όσο κι αν αυτό το επιχείρημα ήταν συχνά κατασκευή των αντιπάλων του, ωστόσο πατούσε πάνω σε μια πραγματική και αναπόφευκτη ίσως «σλαβική» προτεραιότητα της ρώσικης πολιτικής καθώς και της πολιτικής της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Συνέπεια αυτού του υπερκαθορισμού υπήρξε το ότι θα «ξεχαστεί» από τις νεώτερες γενιές το γεγονός πως μέχρι τη συγκρότηση του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) η πλειοψηφία των σοσιαλιστών αγωνιστών θα προσπαθεί να αναζητεί μια σύνθεση ανάμεσα στην κοινωνική και την εθνική διάσταση σε μια χώρα που δεν είχε ακόμα πραγματοποιήσει την εθνική της ολοκλήρωση. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πιο δύσκολα από τους βαλκανικούς πολέμους και μετά. Τώρα, δίπλα στις αυθεντικές εθνικοαπελευθερωτικές διεκδικήσεις θα εμφανιστούν πράγματι και στοιχεία σωβινισμού και αρνητικού «μεγαλοϊδεατισμού», οι οποίες περιπλέκονται με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων. Πολύ χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις «ορθόδοξων» σοσιαλιστών όπως ο Κώστας Χατζόπουλος και προπαντός ο Νίκος Γιαννιός, που θα προσπαθούν αφενός να αντιταχθούν στις ιμπεριαλιστικές διεκδικήσεις της Αντάντ και παράλληλα να πάρουν υπʼ όψη τους την πραγματικότητα των εθνικών αιτημάτων. Η ιδέα της «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» όσο κι αν εμφανίζεται ως ένα μαγικό πασπαρτού, δεν θα μπορέσει να απαντήσει στην πραγματικότητα των βαλκανικών συγκρούσεων. Η περίπτωση του Νίκου Γιαννιού (Άνδρος 1885-Αθήνα 1958), της σημαντικότερης ίσως προσωπικότητας του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος στην περίοδο 1910-1920, είναι η πλέον χαρακτηριστική για τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα που δημιουργούσε μια κατάσταση εξαιρετικά περίπλοκη. Ο Νίκος Γιαννιός υπήρξε γραμματέας του Ψυχάρη (1903-1905) και ενεργός δημοτικιστής. Το 1908 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανέλαβε το 1909 την αρχισυνταξία της εφημερίδας Λαός, που ίδρυσε μαζί με τον Φ. Φωτιάδη και τον Ίωνα Δραγούμη ως όργανο του «Αδερφάτου της Εθνικής Γλώσσας», ενώ παράλληλα συμβάλλει στη δημιουργία του «Σοσιαλιστικού Κέντρου της Τουρκίας» και διευθύνει την ελληνική έκδοση του δεκαπενθήμερου τετράγλωσσου Εργάτη. Θα συγκρουστεί με τον Ίωνα Δραγούμη στην Κωνσταντινούπολη γύρω από την κατεύθυνση της εφημερίδας Λαός, που είχαν εκδώσει από κοινού,5 και θα επικρίνει τους εθνικιστές στον Νουμά. Το 1910 απελαύνεται από την Τουρκία και στην Αθήνα δημιουργεί το «Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών», ενώ θα εκδώσει και Αντιπολεμικό Μανιφέστο το 1912. Στη συνέχεια θα δείξει αμηχανία γύρω από το ζήτημα της συμμετοχής στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη ως επιθεωρητής εργασίας και θα οδηγηθεί σε ρήξη με το νεογέννητο ΚΚΕ, παρόλο που συμμετείχε στο ιδρυτικό του συνέδριο, κυρίως επί τη βάσει των θέσεών για το εθνικό ζήτημα. Από το 1917 έως το1918 θα παραμείνει αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Ιδρύει το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδας, μετά το 1917, με όργανο τον μηνιαίο Σοσιαλισμό και την ημερήσια Κοινωνία, μετά την αποχώρησή του από τον Ριζοσπάστη. Η γυναίκα του Άννα Γαϊτάνου-Γιαννιού ίδρυσε το 1919 τον «Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών».6 Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν, η μπολσεβίκικη επανάσταση και η συμμαχία της με τον κεμαλισμό στην Τουρκία, θα ολοκληρώσουν τη στροφή στο νεογέννητο κομμουνιστικό κίνημα, ενώ βέβαια τα μεταρρυθμιστικά σοσιαλιστικά στοιχεία θα απορροφηθούν από την Αριστερά του βενιζελισμού και τον Παπαναστασίου. Και όμως, στα πλαίσια της Άκρας Αριστεράς της περιόδου, ακόμα και της σοβιετικής, θα εξακολουθούν να ακούγονται και διαφορετικές φωνές. Η θέση της Ρόζας Λούξεμπουργκ έχει γίνει σχετικά γνωστή: «Η σημερινή θέση μας στο Ανατολικό ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας σαν μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε τη σκέψη ότι θα μπορούσε ή έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για την αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας».7 Πολύ λιγότερο γνωστή όμως παραμένει η δυνατότητα μεταστροφής της ίδιας της θέσης των μπολσεβίκων. Τωόντι, όπως μας πληροφορεί ο Γιάννης Κορδάτος, οι μπολσεβίκοι έστειλαν στην Ελλάδα απεσταλμένο τους το 1922, που ήλθε σε επαφή μαζί του, ως γραμματέα του ΚΚΕ, και του ανακοίνωσε τα εξής: «Η ΕΣΣΔ είναι πρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας. Πρώτα θα παύσει να ενισχύει υλικώς και ηθικώς τον Κεμάλ και δεύτερον θα ασκήσει όλη την επιρροή της να αυτονομηθεί μια παραλιακή ζώνη της Μικρασίας, όπου κατοικούν πολλοί χριστιανοί. Για να εξασφαλιστεί η αυτονομία της περιοχής αυτής, θα σταλθεί διεθνής στρατός από Ελβετούς, Σουηδούς και Νορβηγούς… Για να υποστηρίξει την άποψη αυτή, η ΕΣΣΔ ζητεί σαν αντάλλαγμα την αναγνώρισή της, έστω και ντε φάκτο».8 Αυτή η θέση είναι όχι μόνο δηλωτική της εξάρτησης, ήδη από εκείνη την εποχή, των σοβιετικών θέσεων από υπολογισμούς συσχετισμών δυνάμεων και όχι από «αρχές» και μόνον, αλλά κυρίως του γεγονότος ότι η εθνολογική πραγματικότητα της Μικράς Ασίας υποχρέωνε τους πάντες να την πάρουν υπʼ όψη τους, σε αντίθεση με τις θέσεις ορισμένων από τους εγχώριους Έλληνες κομμουνιστές, που ακολουθούσαν πιστά τη λογική του «κέντρου της επανάστασης». Η συνέχεια, με το ιδιαίτερο βάρος που ο διεθνισμός της Κομιντέρν έδινε στον βουλγαρικό… εθνικισμό (!) αρχικώς και στους Σλάβους στη συνέχεια (όπως φάνηκε περίτρανα με το Μακεδονικό), επισφράγισε αυτούς τους προσανατολισμούς. Η εξέλιξη των θέσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και της Κομμουνιστικής Διεθνούς επί του θέματος ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική. Στην περίοδο μέχρι το 1924 η δικαιολογία της υποστήριξης του συνθήματος για την «Αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης», θα είναι η ανάγκη να στηριχτεί η «επερχόμενη» επανάσταση στη Βουλγαρία, που θα οδηγούσε σε μια βαλκανική επανάσταση και σε μια αντίστοιχη «ομοσπονδία». Ως μοναδικό ελαφρυντικό γιʼ αυτό το βουλγαρικό αλληθώρισμα θα μπορούσε να θεωρηθεί πως ήταν σχετικά πρόσφατη η οθωμανική περίοδος κατά την οποία η μακεδονική εθνική πανσπερμία έδινε τη δυνατότητα να στηριχτεί ένα αίτημα μιας «οθωμανικής αυτονομίας» των κατοίκων της Μακεδονίας, και όχι βέβαια των «Μακεδόνων». Και όμως, το 1928 (8-1-28) το ΚΚΕ, σε απόφαση του Πολιτικού Γραφείου του, επιμένει στο αίτημα της «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας», και στον αγώνα του «μακεδονικού λαού για αυτοδιάθεση», όταν ήδη έχουν ολοκληρωθεί οι ανταλλαγές πληθυσμών του 1926-27 με τη Βουλγαρία, και στην ελληνική Μακεδονία ο ελληνικός πληθυσμός φθάνει το 90% του συνόλου!9 Το 1931 η 4η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην πολιτική του απόφαση, θα αναφέρει: «…10. Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε διά της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες (Μακεδονία και Θράκη)… Το ΚΚ της Ελλάδας διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, για τη Μακεδονία και τη Θράκη, το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το ελληνικό κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη, και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση…»10 Τώρα πια για την Αριστερά, σε αντίθεση με την παλιότερη «εθνικοαπελευθερωτική» της κατεύθυνση, οι Έλληνες είναι οι «ιμπεριαλιστές» της Ανατολής, ενώ το νεοελληνικό έθνος είναι ένα καινοφανές ιστορικό δημιούργημα, που ανεδύθη, σύμφωνα με τη λογική της σύγχρονης δυτικής εθνογένεσης, στην τελευταία φάση του Βυζαντίου, και δεν διαθέτει κάποια ιστορική συνέχεια με τον αρχαίο ή τον βυζαντινό ελληνισμό. Κατʼ αυτό τον τρόπο, γίνεται πολύ πιο εύκολη η αποδοχή τόσο των ιδεολογημάτων που ταυτίζουν τη διεκδίκηση ιστορικών χώρων όπου για χιλιάδες χρόνια, πράγματι, βρίσκονταν και εξακολουθούν να βρίσκονται Έλληνες, σε ιμπεριαλιστικές διεκδικήσεις, και αναδεικνύουν τους Νεότουρκους και τον Κεμάλ σε «εθνικοαπελευθερωτικούς ηγέτες» και όχι σε σφαγείς των Αρμενίων και του μικρασιατικού ελληνισμού. Αυτή η νέα θεωρητικο-ιδεολογική κατασκευή, σε αρμονία με το νέο κυρίαρχο πνεύμα, θα εκφραστεί και σε σχέση με την ερμηνεία του νεώτερου ελληνισμού συνολικά. Ο Γιάννης Κορδάτος, ο σημαντικότερος ιστορικός της με την Ιστορία της Ελλάδας, οι διανοούμενοι της Αριστεράς και του ΚΚΕ, θα επιμένουν στα καινοφανή και ιδιαίτερα στοιχεία της νεοελληνικής ταυτότητας, χωρίς ιστορική συνέχεια με το παρελθόν, και έτσι θα προωθούν μια αντίληψη περισσότερο συμβατή με τη μαρξιστική ορθοδοξία για τη γενεαλογία του έθνους, δηλαδή τη γένεσή του ως συνέπεια της διαμόρφωσης της εσωτερικής αγοράς. Και στο όνομα μιας εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων –πραγματική, αν και στρεβλή– η γνώση των αρχαίων, ο καθαρευουσιανισμός, η προγονοπληξία, ο θρησκευτικός φανατισμός και σκοταδισμός, αναμιγνύονταν και ταυτίζονταν με την επιμονή στη διαχρονικότητα της ελληνικής ταυτότητας, με την τεράστια σημασία της αρχαίας Ελλάδας και των ελληνιστικών χρόνων, με τη σημασία της Ορθοδοξίας για τη διατήρηση αυτής της ταυτότητας, κ.ο.κ. Ο Γιάννης Κορδάτος, ο «πατέρας» της αριστερής ιστοριογραφίας, δεν θα διστάσει να πάρει ανοικτά θέση. Να, πώς αρχίζει την «Εισαγωγή» του στην Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, που γράφτηκε μάλιστα το 1945, όταν η ελληνική Αριστερά διεξήγαγε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα: «Στα εκατό χρόνια που πέρασαν από την Εθνική Επανάσταση του 1821 καλλιεργήθηκε επίμονα η ιδέα από τους ιστορικούς και πνευματικούς ηγέτες της ελληνικής αστικής τάξης πως η σημερινή νεοελληνική εθνότητα βαστά στα ίσα από την αρχαία Ελλάδα κι ακόμα πως και το Βυζαντινό Κράτος ήταν απόλυτα ελληνικό. Οι ιδέες και αντιλήψεις αυτές δεν είναι καθόλου σωστές. Ο ιστορικός βίος της αρχαίας Ελλάδας τερματίστηκε στα 147 με την καταστροφή της Κόρινθος από τους Ρωμαίους και την τελική υποδούλωση του αρχαίου ελληνικού λαού. Έπειτα στην αρχαία εποχή δεν υπήρχε ένα Ελληνικό Κράτος (υπογράμμιση του Γιάννη Κορδάτου)… Αυτό που λέμε σήμερα έθνος δεν υπήρχε. Και ακόμα κάτι άλλο, η ελληνική εθνότητα δεν έμεινε καθαρόαιμη μέσα στο διάβα των αιώνων…»11 Τα επιχειρήματα είναι σαφή: Το ελληνικό έθνος ταυτίζεται με το Κράτος. Η αρχαία Ελλάδα έπαψε να υπάρχει μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση και οι Έλληνες αναμίχθηκαν με άλλους λαούς! (Και όμως, ο Παπαρρηγόπουλος είχε πριν εκατό χρόνια απαντήσει σε αυτό το επιχείρημα, της φυλετικής σύστασης του έθνους, τόσο αποστομωτικά). Το συμπέρασμα είναι σαφές: Οι νεοέλληνες δεν έχουν σχέση με την αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, συγκροτούνται προς τα τέλη της βυζαντινής περιόδου ως μια καινοφανής ιστορική ταυτότητα… Αυτή η αντίληψη ήταν απόλυτα λογική στα πλαίσια της μαρξιστικής γενεαλογίας του εθνικού φαινομένου. Η «συνάντηση» έθνους και Αριστεράς (1935-1974) Όμως, η λαϊκή βάση της Αριστεράς, η σύνδεσή της με τους αγώνες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και η ευτυχής σύμπτωση των κατευθύνσεων της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης στη διάρκεια του πολέμου, θα την υποχρεώσουν στην τρίτη περίοδο, τόσο στην εγκατάλειψη του μακεδονικού παραλογισμού12 όσο και στη μεγάλη εθνική στροφή της Κατοχής. Τότε το λαϊκό θα γίνει υποχρεωτικά εθνικό και οι «αντιεθνικιστές» κομμουνιστές θα υποχρεωθούν να γίνουν «πατριώτες», επιστρέφοντας κατά κάποιο τρόπο στην παράδοση που είχε εγκαινιάσει ο επτανησιακός ριζοσπαστισμός. Αυτή η νέα περίοδος θα προετοιμαστεί από την πολιτική και ιδεολογική στροφή του ΚΚΕ μετά την «περίφημη» 6η Ολομέλεια της ΚΕ, το Γενάρη του 1934, και ιδιαίτερα μετά το 7ο Συνέδριο της «Κομμουνιστικής Διεθνούς» (Καλοκαίρι του 1935), σύμφωνα με τη νέα «λαϊκομετωπική» γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης. Πλέον εγκαταλείπονται τα ιδεολογήματα περί ιμπεριαλιστικής-επεκτατικής Ελλάδας καθώς και ο μακεδονικός παραλογισμός. Στην «Πολιτική απόφαση του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ», τον Δεκέμβριο του 1935, δηλώνεται ανοικτά η αλλαγή της πολιτικής θέσης του κόμματος: «11. Μετά το κίνημα του Μάρτη, το Κόμμα μας στη θέση του συνθήματος “ένιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη” έβαλε το σύνθημα “πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες”…Την αντικατάσταση του παλιού συνθήματος “ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη” επιβάλλει η ίδια η αλλαγή της εθνολογικής σύνθεσης στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας σε στενή σύνδεση με την αλλαγή των συνθηκών… με βασικό καθήκον την αντιφασιστική και αντιπολεμική πάλη… Ο πληθυσμός στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας είναι σήμερα στην πλειοψηφία του ελληνικός …»13 Η συνολική αλλαγή πολιτικού προσανατολισμού θα επιτρέψει στο ΚΚΕ να εκμεταλλευτεί την κρίση του οικονομικού και πολιτικού συστήματος και να μεταβληθεί από ένα πολιτικό «γκρουπούσκουλο» σε κόμμα με σημαντική απήχηση. Μέχρι το 1930 ο αριθμός των μελών του θα κυμαίνεται από 1.320 (το 1920) σε 1.500 το 1930. Το 1934 θα γίνουν 6.000 και το 1936, 17.500! Στις δε εκλογές του 1935 θα πάρει το 9,59% των ψήφων και σε εκείνες του 1936 το 5,76% και θα εκλέξει 15 βουλευτές.14 Σε αυτές τις νέες συνθήκες χιλιάδες παλιοί βενιζελικοί, αλλά ακόμα και προερχόμενοι από το Λαϊκό Κόμμα, θα προσεγγίσουν το ΚΚΕ. Τότε θα το προσεγγίσουν και διανοούμενοι σε σημαντικό ποσοστό, ανάμεσά τους και ο Δημήτρης Γληνός. Τότε θα γίνουν και οι πρώτες επαφές με τη στρατιωτική και πολιτική Αριστερά του βενιζελισμού, προσέγγιση που θα αποδώσει καρπούς στη συγκρότηση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Ο Άρης Βελουχιώτης, στο «πολιτικό του μανιφέστο», τον περίφημο «λόγο της Λαμίας» στις 20 Οκτωβρίου 1944, θα εκφράσει αυτή τη νέα ταυτότητα της Αριστεράς ως της ηγέτιδας δύναμης του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος: «Κάποτε, λοιπόν, η χώρα μας είτανε δοξασμένη, μα αργότερα την υποδούλωσαν κι έχασε την παλιά της αυτή δόξα. Μα ύστερα από κάμποσα χρόνια η χώρα μας σηκώθηκε στο πόδι, κι ύστερα από σκληρούς αγώνες ενάντια στη σκλαβιά, πάλι λευτερώθηκε. Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασαν σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί “έξυπνοι”, ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν, πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε με άλλες φυλές που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ό,τι και να πούνε, αυτό δεν έχει καμιά αξία. Την ελληνικότητά μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγίνηκε πάλι λεύτερη… Έτσι, όλο το βάρος έπεσε πάνω σε μια χούφτα ανθρώπων, απʼ αυτούς που τρώγανε καρπαζιές μέσα στα αστυνομικά μπουντρούμια και τις ασφάλειες, μα που φλέγονταν από ηρωισμό και ανδρεία και μέσα τους υπήρχε μια ζεστή ελληνική καρδιά και έτρεχε στις φλέβες τους πραγματικό ελληνικό αίμα. Αυτοί άναψαν το δαυλό κι έδωσαν το σύνθημα για τον ξεσηκωμό του έθνους. Αυτοί δώσανε το κουράγιο στους Έλληνες. Αυτοί δημιούργησαν τη νέα Φιλική Εταιρία: το ΕΑΜ… Μας κατηγορούν ότι θέλουμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρχε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σʼ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γιʼ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος λοιπόν μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας, ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»15 Ο Βελουχιώτης θα εκφράσει πιο ολοκληρωμένα και με συνέπεια τη «νέα» γραμμή. Η ΕΑΜική Αριστερά θα αναλάβει να εκφράσει το αγωνιζόμενο έθνος και θα εγκολπωθεί την «παλιγγενεσία» του έθνους, με την επανάσταση του 1821, την απόρριψη του Φαλμεράυερ, τη συνέχεια του ελληνισμού στην παράδοση του Παπαρρηγόπουλου και του Ζαμπέλιου, την υπεράσπιση της πατρίδας απέναντι στο «άπατρι» κεφάλαιο. Ο αγωνιστικός χαρακτήρας της Αριστεράς υπήρξε εκείνο το στοιχείο που τη συνέδεε με την εθνική-λαϊκή παράδοση σε πείσμα της θεωρητικά α-εθνικής αντίληψης του μεγαλύτερου μέρους της κομμουνιστικής ηγεσίας. Και αυτή η «αγωνιστική» γραμμή θα εκφράζεται ηγεμονικά –φθίνουσα– σε όλη της τη μεταπολεμική διαδρομή μέχρι την απριλιανή δικτατορία: από τη λογική του αγώνα για αυτοδιάθεση της Βορείου Ηπείρου16 και αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου, μέχρι τη στροφή του 1964-65 με βάση τις σοβιετικές θέσεις για «ανεξαρτησία» της Κύπρου, κοκ. Πάντως, θα παραμένει κυρίαρχη έως το 1974. Ο Νίκος Σβορώνος, διαμορφωμένος στην αντίληψη της Αντίστασης, θα υπερβεί αυτή τη σχηματική αντίληψη, έστω κι αν στην πρώτη του περίοδο θα εμφανίζεται να ταλαντεύεται ακόμα ανάμεσα στην Παπαρρηγοπούλεια και την Κορδατική αντίληψη. Ενώ σε ένα βασικό του κείμενο, γραμμένο το 1955, μεσούσης της σταλινικής περιόδου, μοιάζει μάλλον να ταλαντεύεται ως προς την ιστορική συνέχεια και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνισμού, ωστόσο αργότερα θα την αποδεχτεί:17 Σε συνέντευξή του στα Σύγχρονα Θέματα, στην ερώτηση: Τελικά φαίνεται να αποδέχεσθε την παπαρρηγοπούλεια άποψη για την αδιάπτωτη συνέχεια της ελληνικής ιστορίας; απαντά: «Φυσικά και αποδέχομαι την κάποια πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Αλλά όχι και ολόκληρη την παπαρρηγοπούλεια άποψη. Σε ορισμένα σημεία σαφώς και υπάρχει αυτή η συνέχεια… Θεωρώ τη συνέχεια αυτή ως ένα δυναμικό φαινόμενο με διαφορετικές φάσεις…» και πάρα κάτω: «Λοιπόν, η αντίθεση με όλα αυτά τα φαινόμενα για μένα είναι αντίσταση. Δηλαδή, όπως πολύ σωστά συμπυκνώνεται στο ερώτημά σας, δεν θεωρώ αντίσταση απλώς και μόνο να πάρεις τα όπλα να ανεβείς στα βουνά. Αυτό είναι εύκολο πράγμα, σχετικά εύκολο. Το πρόβλημα είναι να μένεις αυτό που είσαι, και αυτό βέβαια συνδυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Με το γεγονός ότι, όταν κατακτήθηκε ο ελληνικός λαός, από τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα από τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνείδηση της ενότητας αυτής. Υπήρχε μια λαϊκή ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθιμα, και είχε συνείδηση της ταυτότητάς του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί, να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς οι οποίοι ήταν κατακτητές του… Πάντως η αντίσταση αυτή γίνεται ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής ιστορίας, γιατί ο ελληνισμός είχε αυτή την πορεία για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα».18 Αυτή η τοποθέτηση του Νίκου Σβορώνου αποκαθιστά πλέον την ενότητα της ελληνικής ιστορικής σκέψης, από τον Παπαρρηγόπουλο μέχρι τη σύγχρονη εποχή, από τη σκέψη του ελληνικού διαφωτισμού και ρομαντισμού μέχρι την Αριστερά. Η παρέκβαση του σταλινισμού και του δογματικού μαρξισμού θα έχει πλέον υπερακοντιστεί. Και θα τοποθετηθεί και πάνω στην ελληνική ιδιοπροσωπία: «Ο αντιστασιακός χαρακτήρας… διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία: ο ελληνισμός ανήκει στην κατηγορία των μικρών λαών που κινούνται στην περιφέρεια του νεότερου κόσμου, και που η σταδιακή ανάπτυξη της εθνικής τους συνείδησης και η συγκρότησή τους σε καινούργια έθνη, που διεκδίκησαν και διεκδικούν την πολιτική τους ανεξαρτησία και την οικονομική και πολιτισμική τους αυτονόμηση, συντελείται μέσα στην πάλη εναντίον υπερεθνικών αυτοκρατοριών στην αρχή, εναντίον υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οικονομικοκοινωνικών συγκροτημάτων στα νεότερα χρόνια. Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία, [ ] παίρνει διάφορες μορφές: από την απλή προσαρμογή στις εκάστοτε συνθήκες με προοπτική τη διείσδυση στους πολιτικοκοινωνικούς μηχανισμούς της κατάκτησης και τη μετατροπή τους σε όργανα εθνικής συντήρησης (εκκλησία-Φαναριώτες-κοινότητες-αρματολοί, στην Τουρκοκρατία) και την ολοένα και περισσότερο ενεργό συμμετοχή στους οικονομικούς μηχανισμούς των κατακτητών και ιδιαίτερα των δυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Εγγύς Ανατολή, που έδωσε ως το τέλος του ιθ΄ αι. τις πραγματικές διαστάσεις του Ελληνισμού, ως τη συνεχή παθητική ή ένοπλη αντίσταση (κλεφτουριά – αλλεπάλληλα, έστω και ξενοκίνητα, κινήματα), που κατέληξαν στην εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του ʼ21. Επίσης, όταν από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους ως τις μέρες μας οι εξωελληνικές δυνάμεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση της μοίρας του Ελληνισμού, όχι μόνο στην εθνική του ολοκλήρωση, αλλά και στην εσωτερική του πολιτική και κοινωνική εξέλιξη, σε σημείο που η επίσημη πολιτική της Ελλάδας να δίνει συχνά την εντύπωση ότι ανελίσσεται εν απουσία των Ελλήνων, ή παρουσία του ελληνικού λαού εκδηλώνεται με συνεχή κινήματα διαμαρτυρίας, έστω και αν τα κινήματα αυτά δεν παίρνουν πάντα συγκεκριμένες πολιτικές μορφές, που κορυφώνονται με την εθνική και αντιφασιστική αντίσταση του 1940 –1945».19 Ο συγγραφέας, με διεισδυτικό τρόπο και χωρίς να πέφτει θύμα των παραδοσιακών προκαταλήψεων της Αριστεράς, εντάσσει την Εκκλησία, τους Φαναριώτες, τους αρματολούς σε ένα σχήμα καθολικής αντίστασης στους κατακτητές. Παγκοσμιοποίηση και απεθνικοποίηση (1974-2008) Και όμως, σε μια τέταρτη ιστορική φάση, εκείνη της «παγκοσμιοποίησης» και της οργανικής ένταξης της Ελλάδας σε υπερεθνικούς καπιταλιστικούς μηχανισμούς, η Αριστερά –και κατʼ εξοχήν η αριστερή διανόηση– θα λειτουργήσει ως ο ιδεολογικός προπομπός και φορέας της προσαρμογής σε αυτή την παγκοσμιοποίηση, χρησιμοποιώντας το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μαρξιστικού διεθνισμού και της μεσοπολεμικής ελλαδικής Αριστεράς, χωρίς βέβαια την αγωνιστική της διάσταση. Και ο παροξυσμός του ψευδοεθνικισμού της ελληνικής Δεξιάς, με τη δικτατορία των συνταγματαρχών, την «Ελλάδα των ελλήνων χριστιανών», που θα οδηγήσει στην κυπριακή καταστροφή, θα προσφέρει το ιδεολογικό άλλοθι για την εγκατάλειψη της εθνικοαπελευθερωτικής διάστασης της Αριστεράς. Το βασικό ιδεολογικό ρεύμα που θα εκφράσει αυτή τη νέα στροφή υπήρξε εκείνο του «ευρωκομμουνισμού». Κι όμως, αυτό το ρεύμα, με βασικό εκφραστή την προδικτατορική ΕΔΑ και το ΚΚΕ Εσωτερικού, εμφανίστηκε στην Ελλάδα ως εγχείρημα «ελληνοποίησης» της κομμουνιστικής παράδοσης -γιʼ αυτό και ο συνδυασμός ελληνικής και κόκκινης σημαίας-, ενώ στο εσωτερικό του θα συμπεριλάβει ένα μεγάλο ποσοστό από τα «μη δογματικά» στοιχεία της ελληνικής αριστεράς. Καλλιτέχνες (π.χ. ο Μίκης Θεοδωράκης), λογοτέχνες, ιστορικοί (όπως ο Σβορώνος) θα εκφραστούν μέσα από αυτό το ρεύμα, που θα θελήσει να υπερβεί τη σταλινική παραμόρφωση και να επανασυνδέσει ελληνική παράδοση και Αριστερά. Αυτό το ρεύμα στην μεταπολιτευτική περίοδο θα σφραγιστεί όμως από την έλλειψη αγωνιστικού χαρακτήρα –τον υπέρμετρο «ρεαλισμό» που το διείπε– και τη σταδιακή του μεταβολή σε κόμμα «διανοουμένων». Η εμφάνιση του ΠΑΣΟΚ και η παρουσία του ΚΚΕ στέρησαν από τον ελληνικό «ευρωκομμουνισμό» κάθε μαζική βάση στα λαϊκά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο εγκλεισμός σε σχετικά περιορισμένους κύκλους, μέσα στο γενικό μεταπολιτευτικό πλαίσιο της αναβάθμισης του ρόλου των διανοουμένων και της ανόδου της «Αριστεράς», με την ευρύτερη έννοια, στην εξουσία, μετέβαλε την αριστερή διανόηση σε οργανικό διανοούμενο του μεταπολιτευτικού κράτους. Από το ευρωκομμουνιστικό εγχείρημα, μετά μάλιστα την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μαζική εισροή διανοουμένων από το ΚΚΕ στο ευρωκομμουνιστικό στρατόπεδο, μέσω του «Συνασπισμού», θα μείνει τελικώς το πρώτο συνθετικό, ο «ευρωπαϊκός προσανατολισμός». Τωόντι, αυτό το στρώμα των διανοουμένων ήταν το καταλληλότερο όχι απλώς για την πρόσληψη και τη μεταφορά της ευρωπαϊκής ιδεολογίας στην Ελλάδα, αλλά για την ενσωμάτωση των ελληνικών ελίτ στο υπό διαμόρφωση στρώμα των ευρωκρατών. Διέθεταν τόσο τα απαραίτητα εφόδια –γλώσσες, εξοικείωση με τα επιστημονικά εργαλεία της ύστερης Δύσης– όσο και την κατάλληλη ιδεολογική αρματωσιά. Έτσι, θα αρχίσει η μετάβαση από το παλιό ευρωκομμουνιστικό ρεύμα -που μέσα από την Επιθεώρηση Τέχνης ή το Αντί της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, μέσα από τους Λαμπράκηδες και την… «ποίηση της ήττας» προσπαθούσε να δει με «σύγχρονο» μάτι τον λαϊκό πολιτισμό, το ρεμπέτικο, τον ζωγράφο Θεόφιλο τον Εγγονόπουλο και την ευρωπαϊκή πρωτοπορία, τον Αντονιόνι και τον Γκοντάρ ταυτόχρονα– σε μια καινούργια ιδεολογική ταυτότητα. Τώρα πλέον, το ζητούμενο δεν είναι η «ανακάλυψη της λαϊκής ψυχής», αλλά η εξαφάνισή της ως στοιχείου που εμποδίζει την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση της χώρας, ως στοιχείου ανορθολογικού, με στοιχεία «εθνικιστικά», «λαϊκιστικά» κ.λπ. Ενώ αυτό το ρεύμα υπήρξε εξόχως λαϊκιστικό ή λαϊκότροπο στη δεκαετία του ʼ60, τριάντα χρόνια μετά θα γίνει υπερασπιστής του εκσυγχρονισμού, νοουμένου ως πολιτισμική ισοπέδωση και αποδοχή ενός παγκόσμιου ορθολογισμού, που απορρίπτει τις «εθνικιστικές επιβιώσεις». Η «υλική βάση» αυτού του «ρεύματος» που επιχειρεί την «οριστική» αποεθνικοποίηση της χώρας, ώστε να ενταχθεί απρόσκοπτα σε μια υπερεθνική, και δυτικοκεντρική, Ευρώπη, είναι οι ποικιλόμορφες εξαρτήσεις και διασυνδέσεις με το ευρωπαϊκό κέντρο, με τις Βρυξέλλες και τις εγχώριες εκβλαστήσεις του. Πλέον το παλιό «λαϊκότροπο» ΚΚΕ Εσωτερικού θα παραχωρήσει τη θέση του σε ένα κράμα αριστερισμού των σαλονιών, φιλελευθερισμού και «ρεαλισμού». Οι νέες κατευθύνσεις θα είναι πλέον ο «αντιεθνικισμός» και η καταδίωξη του «ελληνοκεντρικού». Κάθε τι το ελληνικό είναι ύποπτο. Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ θα διαρρήξει τον ομφάλιο λώρο αυτής της νέας αντιεθνικιστικής Αριστεράς με την Αντίσταση, με την επίθεσή του ενάντια στον Βελουχιώτη20· ο Τάκης Καγιαλής χαρακτηρίζει «εθνικιστές» και «φασίστες» τον Εγγονόπουλο, τον Εμπειρίκο και τον Ελύτη που μέχρι πριν μερικά χρόνια αποτελούσαν έμβλημα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η ομάδα των αριστερών δημοσιογράφων του «Ιού» της Ελευθεροτυπίας, θα χαρακτηρίσει τη Μικρασιατική Καταστροφή «Βιετνάμ της Ελλάδας». Οι κες Φραγκουδάκη και Δραγώνα θα εκστρατεύσουν ενάντια στον «ελληνο­κεντρικό» προσανατολισμό της εκπαίδευσης.21 Τέλος, αρκετοί νεώτεροι ιστορικοί θα επιχειρήσουν να «αποκαθάρουν» την ιστορική έρευνα από κάθε στοιχείο «ελληνοκεντρισμού». Ο Στέφανος Πεσμαζόγλου, στη συζήτηση-συνέντευξη που πήρε από τον Νίκο Σβορώνο (και επικεντρώνομαι σε αυτούς και στην αντιπαράθεσή τους, γιατί προέρχονται από παραπλήσιο ιδεολογικό χώρο), αναφερόμενος στην αντίληψη του Σβορώνου για το «αντιστασιακό πνεύμα που επικράτησε στην ελληνική ιστορία» ανησυχεί διαρκώς για το εάν: «Είναι δυνατή και πόσο νόημα έχει η οποιαδήποτε αναζήτηση κεντρικών ιδιαίτερων εθνικών χαρακτηριστικών; Τέτοιες γενικές τοποθετήσεις δεν οδηγούν σε χαρακτηρολογικές τυπολογίες εθνών;»22 «… Όταν είναι εξαιρετικά δύσκολο να οδηγηθούμε σε ανθρώπινες χαρακτηρολογίες, ακόμη περισσότερο κοινωνικών ομάδων και τάξεων, δεν κινδυνεύει η ανίχνευση κάποιου καθοριστικού χαρακτηριστικού ενός ολόκληρου έθνους –και μάλιστα στην πολύ μεγάλη διάρκεια 1.500-2.000 ετών– να είναι στην καλύτερη περίπτωση μονοσήμαντη, στη χειρότερη, κενή περιεχομένου; Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η εικόνα που δίνετε της νεοελληνικής ταυτότητας, για τους “Νεοέλληνες” και τη συνεχή παρουσία ενός αντιστασιακού πνεύματος, δεν είναι μονοσήμαντα κολακευτική και εξιδανικευτική;»23 «Τελικά, μήπως τέτοια συνολικά σχήματα δεν έχουν κανένα νόημα, μια που στην ιστορία όλων των λαών, όλων των εποχών, συνυπάρχουν –σε εναλλασσόμενους βαθμούς- και τα στοιχεία που συνθέτουν τις όποιες “αντιστάσεις” του, αλλά και τα στοιχεία που στοιχειοθετούν τις αδράνειές του;»24 Το νόημα είναι σαφές: Οι Έλληνες δεν υπάρχουν πλέον! Στον βαθμό που εθνικά χαρακτηριστικά και «τυπολογίες εθνών» είναι ανύπαρκτες, και «σε όλους τους λαούς εναλλάσσονται αδράνειες και αντιστάσεις» με όμοιο τρόπο, τότε η ιδιαιτερότητα των εθνών εξαφανίζεται, στην καλύτερη περίπτωση η εθνική ταυτότητα είναι ένα φολκλορικό ή γλωσσικό υπόλειμμα, μια «φαντασιακή κατασκευή» ή μια «νοερή κοινότητα», για να αναφέρουμε μια βλακεία του συρμού, ή ακόμα χειρότερα μία «αντιδραστική κατασκευή». Αυτό το βήμα θα το κάνει ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης, ο οποίος θα αμφισβητήσει το ότι η εθνική συνείδηση προηγείται της κρατικής υπόστασης, καθώς επίσης και το γεγονός πως υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα σε Ορθοδοξία και εθνική ταυτότητα: «Αυτή η μεθοδολογική προσέγγιση κατευθύνεται προς έναν αναθεωρητικό ουσιαστικό στόχο. Η συγκριτική ανάλυση των στοιχείων επιζητεί να αμφισβητήσει δύο αντιλήψεις που επικρατούν στην ιστοριογραφία της Ανατολικής Ευρώπης. Η πρώτη αντίληψη που θα τεθεί υπό αμφισβήτηση είναι δυνατόν να περιγραφεί ως η ιδέα της “εθνικής αφύπνισης”. Η διάχυτη αυτή άποψη δέχεται ότι το “έθνος”, ως κοινότητα πολιτισμού και κοινωνικών αισθημάτων, προϋπήρξε του κράτους. [ ] Αυτή ακριβώς η αντίληψη κατηύθυνε το έργο των μεγαλύτερων ιστορικών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ανδρών όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και ο Nicolae Iorga. Οι Βαλκάνιοι εθνικιστές οικειοποιήθηκαν τις ιδέες αυτές και προσπάθησαν να προικίσουν τα κράτη τους με μακρά ιστορία εθνικότητας και αισθητής εθνικής παρουσίας πριν από την επίτευξη κρατικής υπόστασης·· εξύμνησαν κατά κανόνα το μεσαιωνικό τους παρελθόν και επιδίωξαν να αποκαταστήσουν αδιάσπαστες συνέχειες εθνικής ύπαρξης από την πιο μακρινή αρχαιότητα. [ ] Η δεύτερη αντίληψη που θα έπρεπε να επανεξεταστεί είναι η άποψη που θεωρεί την Ορθοδοξία ως πρόμαχο του εθνικισμού. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραμάτισε μείζονα ρόλο στη διατήρηση και καλλιέργεια της εθνοτικής ταυτότητας των εθνών της Νοτιανατολικής Ευρώπης κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, καθώς και στην καθοδήγηση της εθνικής τους “αφύπνισης”. Η αντίληψη αυτή σαφώς ισχυρίζεται ότι η Ορθοδοξία ταυτίζεται με την εθνικότητα, ενώ υπαινικτικά υποδεικνύει την αναγνώριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως εμπροσθοφυλακής του εθνικισμού. Η αντίληψη αυτή, οι διανοητικές καταβολές της οποίας είναι εύκολο να εντοπιστούν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, κυριάρχησε στη βαλκανική ιστοριογραφία του 20ού αιώνα τόσο επίμονα όσο και η ιδέα περί “εθνικής αφύπνισης”».25 Πλέον έχουμε φθάσει στο άκρον άωτον της αναθεώρησης –ακόμα και της μαρξιστικής αντίληψης που τουλάχιστον ανήγαγε το «νεοελληνικό έθνος» στις αρχές της χιλιετηρίδας– αλλά και του παραλογισμού. Η ελληνική εθνική συνείδηση είναι δημιούργημα του κράτους. Το πώς βέβαια δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος ή τα άλλα εθνικά κράτη των Βαλκανίων είναι αδιάφορο για τον συγγραφέα. Αυτό που τον απασχολεί είναι το πώς εμπέδωσαν την «εθνικιστική ιδεολογία» από τον 19ο αιώνα και μετά και έτσι εμφύσησαν εθνική συνείδηση στους υποτιθέμενους (για τον Κιτρομηλίδη) αλύτρωτους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ορθόδοξη ταυτότητα των βαλκανικών λαών δεν αποτελεί βασικό στοιχείο συγκρότησης της εθνικής ταυτότητας, σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις του Ιακωβάτου, που έβλεπε στην Ορθοδοξία το αποφασι

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/10/2008

  31. …… Πλέον έχουμε φθάσει στο άκρον άωτον της αναθεώρησης –ακόμα και της μαρξιστικής αντίληψης που τουλάχιστον ανήγαγε το «νεοελληνικό έθνος» στις αρχές της χιλιετηρίδας– αλλά και του παραλογισμού. Η ελληνική εθνική συνείδηση είναι δημιούργημα του κράτους. Το πώς βέβαια δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος ή τα άλλα εθνικά κράτη των Βαλκανίων είναι αδιάφορο για τον συγγραφέα. Αυτό που τον απασχολεί είναι το πώς εμπέδωσαν την «εθνικιστική ιδεολογία» από τον 19ο αιώνα και μετά και έτσι εμφύσησαν εθνική συνείδηση στους υποτιθέμενους (για τον Κιτρομηλίδη) αλύτρωτους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ορθόδοξη ταυτότητα των βαλκανικών λαών δεν αποτελεί βασικό στοιχείο συγκρότησης της εθνικής ταυτότητας, σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις του Ιακωβάτου, που έβλεπε στην Ορθοδοξία το αποφασιστικό στοιχείο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας! Έτσι, όλη η νεώτερη ελληνική ιστορία αποτελεί ένα εθνικιστικό παραλήρημα και οι Έλληνες κυριολεκτικά εξαφανίζονται ως έθνος. Η εθνική συνείδηση διαμορφώνεται μέσω του εκπαιδευτικού μηχανισμού,26 μέσω της κρατικής «προπαγάνδας» γι αυτό εξʼ άλλου και η ιδιαίτερη προσπάθεια του «ρεύματος» να αποκαθάρει από τον εθνικισμό, δηλαδή από κάθε στοιχείο εθνικής ταυτότητας, τα σχολικά και εκπαιδευτικά βιβλία.

    Πλέον η εθνική ταυτότητα είναι όχι μόνον «νοερή», αλλά και κατασκευασμένη και αντιδραστική. Εν τέλει τα συλλογικά υποκείμενα, άρα και το έθνος, είναι «κατασκευές». Ο «μαρξισμός» ολοκληρώνεται ως ατομοκεντρικός φιλελευθερισμός. Γιʼ αυτό και συμπλέει με τον Νίκο Δήμο, τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο και άλλους οπαδούς του φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Αυτό το ατομοκεντρικό και τεχνοκρατικό κατασκεύασμα εξακολουθούν οι φορείς του να το εμφανίζουν ως «μαρξιστικό» ή «αριστερό», ενώ αποτελεί απλώς την ιδεολογική έκφραση της παγκοσμιοποίησης και της πολυεθνικοποίησης του κεφαλαίου, το οποίο στην παρούσα φάση της ανάπτυξης του, αποστρέφεται και αντιμάχεται κάθε μορφή κοινότητας, είτε εθνική, είτε ταξική, ως εμπόδιο στην επέκτασή του.

    Μέσα στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, όπου η ιδεολογία της Αριστεράς ήταν ηγεμονική και ήταν οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ που ανέλαβαν την ένταξη της χώρας στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, από την Αριστερά μπορούσε να εκπηδήσει μια σοβαρή και με πιθανότητες επιτυχίας απόπειρα απο-εθνικοποίησης και αποδιάρθρωσης μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας όπως είναι η ελληνική. Ο παγκοσμιοποιητικός εκσυγχρονισμός θα έχει αριστερό πρόσημο στην Ελλάδα, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο ιδεολογικό πεδίο.

    Μετά τη μεταπολίτευση η επίσημη Αριστερά θα πάψει να είναι αγωνιστική, θα απορροφηθεί στο κράτος, ή μάλλον θα μεταβληθεί, κατά την έκφραση του Αλτουσέρ, σε «ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους» και η κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου θα τη μεταβάλει στο μεγαλύτερο μέρος της σε δυτικόστροφη και Βρυξελλόπληκτη.27 Εξ άλλου, η θητεία της ως θεραπαινίδας της Μόσχας την είχε προετοιμάσει για τις νέες δουλείες της. Η Αριστερά θα γίνει κυρίαρχη στη διανόηση και τους πανεπιστημιακούς μηχανισμούς, στους δημοσιογραφικούς χώρους κ.λπ., και η ιδεολογία της, ενός άχρωμου ψευτοδιεθνισμού, θα συνταυτιστεί απολύτως με τον κοσμοπολιτισμό των «γιάπηδων». Επί ματαίω θα γράφει ο ποιητής από μακριά:

    «Εν τω μεταξύ η γύφτισσα υπενθυμίζει στους αριστερούς το
    “Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας!”»28

    Σημειώσεις:
    1. Ερασμία-Λουΐζα Σταυροπούλου, Παναγιώτης Πανάς (1832-1896), Ένας ριζοσπάστης ρωμαντικός, Επικαιρότητα, Αθήνα 1987, σελ. 84-106. Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Α΄ (1875-1907), σελ. 48-52.

    2. Βλ. Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της Ελλάδας, τόμος 11ος-12ος, και Ιστορία του Εργατικού Κινήματος, Αθήνα 1956. Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Α΄ (1875-1907), σελ. 188-189.

    3. Κατά μια περίεργη «πανουργία της ιστορίας», η «Φεντερασιόν» θα προσεγγίζει τις απόψεις του Δραγούμη, εκκινώντας από μια ριζικά διαφορετική αφετηρία.

    4. Αβραάμ Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου, Κομμούνα, Αθήνα 1986. Αβραάμ Μπεναρόγια, Ελπίδες και πλάνες, Στοχαστής, Αθήνα 1989. Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών, Η σοσιαλιστική Οργάνωση Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης 1909-1918, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989.

    5. Βλ., Γιώργος Λεονταρίτης, Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, Εξάντας, Αθήνα 1978, σελ. 49-50.

    6. Βλ. Λεονταρίτης όπ.π. και Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα, τόμος Β΄ (1907-1925), σελ. 91-109 και 291-338.

    7. Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία», αναδημ. στο περιοδικό Λαοί, τ. 1, Μάιος 1987, σελ. 44.

    8. Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της Ελλάδας, τ.13ος, 1900-1924, σελ. 566-567.

    9. Βλ. Αλέξανδρος Δάγκας – Γιώργος Λεοντιάδης, Κομιντέρν και Μακεδονικό ζήτημα, Τροχαλία, Αθήνα 1997, σελ. 180-183.

    10. Το ΚΚΕ. Επίσημα κείμενα, τόμος 3ος, 1929-1933, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1966, σελ. 326-327.

    11. Γιάννης Κορδάτος, Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, Επικαιρότητα, Αθήνα 1972, σελ. 21.

    12. Γιατί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών η Μακεδονία είχε πλέον πάνω από το 90% ελληνόφωνο και ελληνικής συνείδησης πληθυσμό, και το μόνο σύνθημα που είχε νόημα για την Αριστερά ήταν η διεκδίκηση ισότιμων δικαιωμάτων για τις μειονότητες, τη σλαβομακεδονική και την εβραϊκή στη Θεσσαλονίκη, πράγμα που θα κάνει μετά τη στροφή του 1935.

    13. ΚΚΕ, Δέκα Χρόνια Αγώνες, 1935-1945, εκδ. ΚΚΕ, Ανατύπωση Πορεία, Αθήνα 1977, σελ. 66-67.

    14. Άγγελος Ελεφάντης, Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης, Ολκός, Αθήνα 1976, σελ. 289, 304.

    15. Γιάννη Γ. Χατζηπαναγιώτου (καπετάν Θωμά), Η πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη, Δωρικός, Αθήνα 1975, σελ. 491-509.

    16. Πράγματι, στην Απόφαση του Π.Γ. του ΚΚΕ της 1ης Ιουνίου 1945 αναφέρεται: «Το ΚΚΕ διακήρυξε πάντα ότι υπάρχει άλυτο το βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Το ζήτημα αυτό έχει το δικαίωμα και πρέπει να το λύσει λέφτερα ολόκληρος ο βορειοηπειρωτικός λαός. Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ στην Κ.Ε. του ΕΑΜ δηλώνει ακόμα: Για να εξασφαλίσει τη δημοκρατική ενότητα, το ΚΚΕ είνε έτοιμο να δεχτεί και να πραγματοποιήσει την άποψη εκείνη του δημοκρατικού κόσμου για το βορειοηπειρωτικό που θα διατυπώσει η πλειοψηφία του. Αν η πλειοψηφία αυτή αποφανθεί για μια άμεση στρατιωτική κατάληψη της βόρειας Ηπείρου από τον ελληνικό στρατό, το ΚΚΕ θα διατυπώσει τις αντιρρήσεις του, μα θα πειθαρχήσει». Ριζοσπάστης, 2 Ιουνίου 1945, και Δεκα Χρόνια αγώνες, όπ.π. σελ. 253.

    17. Νίκος Σβορώνος, «Σκέψεις για μια εισαγωγή στη νεοελληνική ιστορία», Επιθεώρηση Τέχνης,1955. Επανέκδοση, ειδικό αφιέρωμα του Μανδραγόρα, Νο 6-7,1995, σελ. 28-32.

    18. Κ.Θ. Δημαράς, Νίκος Σβορώνος, Η μέθοδος της Ιστορίας, συνεντεύξεις με τους Στέφανο Πεσμαζόγλου και Νίκο Αλιβιζάτο, Άγρα, Αθήνα 1995, σελ. 104, 161.

    19. Νίκος Σβορώνος, Ιστορία της νεότερης Ελλάδας, Θεμέλιο, Αθήνα 1976, σελ. 12-13.

    20. Ο Δη­μο­σθέ­νης Κούρ­το­βικ, κά­τω α­πό τον χαρακτηριστικό τί­τλο «Η με­τα­κο­μι­δή της κά­ρας του Ά­ρη», έγραφε στα ΝΕΑ στις 9 Δε­κεμ­βρί­ου 1997: «Ο Τσε Γκε­βά­ρα, πο­λύ πιο κομ­μου­νι­στής α­πό τον Ά­ρη, γο­η­τεύ­ει σή­με­ρα τους Ι­τα­λούς νε­ο­φα­σί­στες. Δεν θα πρέ­πει να εκ­πλα­γού­με αν ο Ά­ρης –που, ας μη το ξε­χνά­με, δεν έ­πα­ψε πο­τέ να προ­κα­λεί α­μη­χα­νί­α στο ε­πί­ση­μο ΚΚΕ– γί­νει ό­χι με­θαύ­ριο, αλ­λά αύ­ριο, σύμ­βο­λο της ορ­γα­νω­τι­κά δια­σκορ­πι­σμέ­νης, πλην πα­ρού­σας και μά­λι­στα ο­γκού­με­νης ελ­λη­νι­κής α­κρο­δε­ξιάς». Αυ­τό το κεί­με­νο γρά­φτη­κε σε μια «δη­μο­κρα­τι­κή» ε­φη­με­ρί­δα, α­πό έ­ναν «α­ρι­στε­ρό» –τι άλ­λο θα μπο­ρού­σε να εί­ναι;– δια­νο­ού­με­νο για να α­να­φερ­θεί στα βι­βλί­α που προ­κά­λε­σαν έ­να εκ­δο­τι­κό ξέσπασμα το Φθινόπωρο του 1997, των Δ. Χα­ρι­τό­που­λου (Ά­ρης, ο αρ­χη­γός των α­τά­κτων) Γ. Φα­ρά­κου (Ά­ρης Βε­λου­χιώ­της) και Γ. Κα­ψά­λη (Ο Ά­ρης Βε­λου­χιώ­της και η ε­πο­χή του). Είναι προφανές πως η «Νέα Αριστερά» ανησυχεί για κάθε τι που θα μπορούσε να επαναφέρει στο σήμερα στοιχεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του παρελθόντος.

    21. Άννα Φραγκουδάκη, Θάλεια Δραγώνα(επιμ.), “Τι είναι η πατρίδα μας;”, Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1997, σελ. 539. Το βιβλίο αποτελεί αξιολόγηση και ανάλυση των αποτελεσμάτων δύο ερευνών που χρηματοδοτήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση με αντικείμενο το περιεχόμενο των εγχειριδίων ιστορίας, γεωγραφίας και γλώσσας της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και τις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών. Με πρόσχημα πραγματικές αντιφάσεις, ελλείψεις και φοβίες του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών, στοχεύει να επεξεργαστεί «δύο υποθέσεις εργασίας που αναδεικνύουν τον φανερό ή λανθάνοντα εθνοκεντρικό χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος… Η δεύτερη βασική υπόθεση εργασίας είναι ότι ο εθνικός “εαυτός” αναπαρίσταται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα σαν να βρίσκεται σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας. Η εθνική ταυτότητα θεωρείται ότι έχει ανάγκη από υπεράσπιση, ότι κινδυνεύει από αλλοίωση, ότι δηλαδή γίνεται αντιληπτή σαν ταυτότητα υποτιμημένη και εύθραυστη» (σελ. 18). Σύμφωνα με τις -και τους- συγγραφείς του βιβλίου, δεν υπάρχει καμία απειλή για την εθνική ταυτότητα, το αντίθετο μάλλον: Αυτή υπερτονίζεται και δεν κινδυνεύει από τίποτε, ούτε από εξωτερικές επεκτατικές δυνάμεις, ούτε από πολιτιστική και γλωσσική αλλοτρίωση, και επί πλέον ο «λανθάνων ή φανερός» εθνοκεντρισμός εμποδίζει προφανώς την απρόσκοπτη ένταξή μας στη διεθνή κοινότητα, δηλαδή στην αδιαφοροποίητη παγκοσμιοποιητική σούπα.

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=864668

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/10/2008

  32. Επομένως, αν δεχτούμε αγαπητέ μ-π ΟΛΑ όσα παραθέτεις, ΠΟΙΑ είναι η σωστή στάση, ΠΟΙΑ είναι η απάντηση;

    Μήπως (λέω) θα έπρεπε να ολισθήσουμε σε… μεταφυσικές θέσεις, ή (ακόμη χειρότερα) σε εθνικιστικές; Πιθανολογώ ότι (συμφωνείς πως) όχι, κάτι άλλο είναι αναγκαίο, κάτι που είναι (λέω) _μάλλον_ δύσκολο να προσδιοριστεί πλήρως τώρα.

    Επομένως, καταθέτω κάποιες κόσμιες ενστάσεις ή ιδέες που ΕΛΠΙΖΩ ότι οδηγούν σε σωστότερη κατεύθυνση, συλλογιζόμενος πάντα με βάση την «Μερική Γνώση σαν αέναη μάθηση» (ούτε τηη αυθεντία της Γνωσιακής πληρότητας, ούτε την ημιμάθεια που νομίζει πως «τα ξέρει όλα»)….

    1) Η εθνική συνείδηση στην πραγματικότητα δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα ευρύτερα φαινόμενα «ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ», που περιλαμβάνουν τόσο υγιή και φυσιολογικά ΟΣΟ και «παθολογικά» φαινόμενα. Η διάκριση μεταξύ υγείας και μη-υγείας, δεν μπορεί πλέον να γίνει με βάση ακραίες απόψεις (είτε εθνικιστικές είτε αντι-) αλλά με βάση τα ευρήματα και τις αναλύσεις επιστημόνων και φιλοσόφων.

    2) Για να διευκρινιστεί το (1) μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς μια ευρεία γκάμα από μεθόδους, διανοητές και πειραματικά ή επιστημονικά ευρήματα. Θεωρώ πιθανή μια λανθάνουσα «συμβατότητα» π.χ. ανάμεσα στις θεωρίες του Zizek (που αρέσει πολύ και στο Νοσφεράτο) για τις παθολογικές καταστάσεις «κατακευασμένης συλλογικής συνείδησης» και σε πολύ λιγότερο γνωστές θεωρίες όπως τα «μνημίδια» (memes) του Richard Dawkins, μέχρι και τα «Morphogenetic Fields» του Rupert Sheldrake.

    3) Μάλλον η απάντηση στο ερώτημα «υπάρχει ή δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια στον Ελληνισμό» δεν είναι δυαδική, δηλαδή «ναι» ή «όχι» αλλά… πολύ-τιμη, fuzzy, πολλαπλή και ίσως και αντιφατική στην πράξη. Αντιφατική μπορεί να γίνει όταν επέλθει ΣΥΓΧΙΣΗ ανάμεσα σε παθολογία (μαζική ψυχολογία κατά Ράϊχ κλπ) και σε υγεία (συλλογικό υποσυνείδητο και μορφογενετικά πεδία, μνημίδια με θετική αξία κ.ο.κ.)

    4) Η απόδωση δόλου, σε αντίθετες ιδέες, συσκοτίζει πιο πολύ την άγνοια και τη σύγχιση όλων μας. Η ψευδαίσθηση των ειδικών (κοινωνιολόγων, κλπ) ότι γνωρίζουν τα πάντα (ή ότι μπορούν να ξέρουν τα πάντα) εντείνει τη σύγχιση. Στην πραγματικότητα ξέρουμε για τη ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ το ίδιο λίγα με όσα ξέρουμε π.χ. για το εσωτερικό μέρος των… κβαντικών σωματιδίων. Οφείλουμε όμως να αξιοποιήσουμε όσα ΗΔΗ ξέρουμε. Συνιστώ ιδιαίτερα τον Ζίζεκ, όσον αφορά την αρνητική ή παθολογική πλευρά της συλλογικής συνείδησης. Δεν θα τον εμπιστευόμουν καθόλου όμως, σαν αρμόδιο για να κρίνει τα πειράματα και τις θεωρίες του (ανορθόδοξου) Rupert Sheldrake.

    5) Στην πραγματικότητα η «πάλη» ανάμεσα σε πολυπολιτισμικότητα και εθνική συνείδηση έχει και πολλές (χμ…) δυσάρεστες πλευρές. Για όλες αυτές έγραψα ένα σχόλιο στο νέο μπλογκ του Νοσφεράτου και τα ανάπτυξα περαιτέρω στο αναβαθμισμένο ποστ »
    http://omadeon.wordpress.com/2008/06/01/multi-culture/
    (όπου ο τελευταίος σύνδεσμος στο τέλος είναι post για τη Συλλογική / Εθνική συνείδηση σε σχέση με τον Rupert Sheldrake).

    Τελειώνω με μία… επιγραμματική δήλωση του Ζίζεκ:
    Another lesson of psychoanalysis is that, contrary to the notion that curiosity is innate, that there is deep inside each one of us a Wissenstrieb, a ‘drive to know’, there is, in fact, the opposite. Every advance in knowledge has to be earned by a painful struggle against our spontaneous propensity for ignorance.
    (ας μην την… ενισχύσουμε – την άγνοια!!!) 🙂

    Υ.Γ. το βιβλίο των φραγκουδάκη – Δραγώνα δεν το διάβασα και επομένως δεν μπορώ να το αξιολογήσω. Την υποσημείωση στο τέλος όμως, την κατανοώ (κάτω από συνθήκες ΜΕΡΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ – εξ ορισμού ΠΑΝΤΑ σωστές για όλους λόγω της Πλημμύρας της Γνώσης). Και θα (σου) απαντούσα έτσι, αφού παραθέσω πρώτα τα 2 τμήματα στα οποίο απαντώ:

    1)

    Η δεύτερη βασική υπόθεση εργασίας είναι ότι ο εθνικός “εαυτός” αναπαρίσταται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα σαν να βρίσκεται σε κατάσταση ανασφάλειας και αδυναμίας. Η εθνική ταυτότητα θεωρείται ότι έχει ανάγκη από υπεράσπιση, ότι κινδυνεύει από αλλοίωση, ότι δηλαδή γίνεται αντιληπτή σαν ταυτότητα υποτιμημένη και εύθραυστη» (σελ. 18).

    Αυτό δε γενικές γραμμές δεν είναι λάθος. Το βλέπω και καθημερινά σε απόψεις που αφορούν εξω-εκπαιδευτικά φαινόμενα. Π.χ. η πρόσφατη έκκληση προς Ελληνες πατριώτες να πάρουν τηλέφωνο τον Υπουργό Εσωτερικών για να απαιτήσουν ακύρωση Ελληνοποιήσεων μεταναστών (λες και κινδυνεύουμε π.χ. από παιδιά μεταναστών ΓΕΝΝΗΜΕΝΑ στην Ελλάδα και ακόμη και μετά από 20 χρόνια χωρίς Ελλ.υπηηκότητα), ΤΙ ΑΛΛΟ υποδηλώνει, εκτός από ΦΟΒΟ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ;

    Εκείνο που νομίζω ότι το μπλογκ σας μπορεί να κριτικάρει εποικοδομητικά είναι το κατά πόσον (παρόλ’ αυτά) η απάντηση στη Φοβία αυτή είναι το αντίθετό της, δηλαδή μια άνευ όρων παράδοση στα κελεύσματα ισχυρών της γης που απαιτούν απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων καθώς και πατριωτικής επίγνωσης.

    2)

    Σύμφωνα με τις -και τους- συγγραφείς του βιβλίου, δεν υπάρχει καμία απειλή για την εθνική ταυτότητα, το αντίθετο μάλλον: Αυτή υπερτονίζεται και δεν κινδυνεύει από τίποτε, ούτε από εξωτερικές επεκτατικές δυνάμεις, ούτε από πολιτιστική και γλωσσική αλλοτρίωση, και επί πλέον ο «λανθάνων ή φανερός» εθνοκεντρισμός εμποδίζει προφανώς την απρόσκοπτη ένταξή μας στη διεθνή κοινότητα, δηλαδή στην αδιαφοροποίητη παγκοσμιοποιητική σούπα.

    Και πάλι, σε γενικές γραμμές, συμφωνώ. ΠΟΙΑ είναι η απειλή για την εθνική ταυτότητα σήμερα; Το να χάσουν οι Ελληνες τα… σκυλάδικα (ως “εθνική” μουσική); Το να χάσουν την ΑΜΑΘΕΙΑ τους όσον αφορά π.χ. τη γνώση ξένων γλωσσών (παρά τον αυξανόμενο ευτυχώς αριθμό αγγλομαθών); Το να χάσουν τον καφέ τους (μετονομασμένο “ελληνικό” για να μην τουρκέψουμε); ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ; Είναι δυσκολότερο να χάσουν οι Ελληνες την ταυτότητά τους, από το να γίνει η Αλάσκα… τροπικό δάσος, νομίζω. Αν εξαιρέσουμε επιβλαβείς κοινωνιολογικές θεωρίες που ίσως υποτιμούν όσα ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ, όπως π.χ. τη συλλογική μας (λαϊκή, ιστορική κλπ) συνείδηση… πολύ λίγα απειλούν μια χώρα που… παραλίγο να κάψει τη Ρεπούση ζωντανή για τα (ομολογουμένως ΤΕΡΑΣΤΙΑ) λάθη της. Ημαρτον….

    Αφήνω κατά μέρος τις “εξωτερικές επεκτατικές δυνάμεις” διότι ανήκουν στο χώρο της ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ και επομένως δεν αφορούν το κύριο θέμα μας, την ταυτότητα και τη συλλογική συνείδηση. Πάμε στα άλλα λοιπόν: ΠΩΣ τολμάμε να μιλάμε ΚΑΝ για υποτιθέμενη (εκ του εξωτερικού προερχόμενη) “πολιτιστική και γλωσσική αλλοτρίωση” τη στιγμή που ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, εμείς οι ΙΔΙΟΙ, προκαλούμε τη χειρότερη ακραία πολιτιστική και γλωσσική αλλοτρίωση, που ΕΜΕΙΣ βάλαμε π.χ. τον Ελύτη στα αζήτητα (ενώ οι ξένοι τον μελετούν ακόμη) ή παραδοθήκαμε στους ήχους του ελληνοπρεπούς Γαβ-Γαβ και της… Μενεγάκη; Που τα τηλεοπτικά μας προγράμματα είναι ΥΠΕΡ ΤΟ ΔΕΟΝ Ελληνικά (με λαΪκίστικο βέβαια τρόπο), κλπ. κλπ.
    ΠΟΙΟΣ μας απειλεί, και ποιός θα ενδιαφερόταν ΚΑΝ να μας απειλήσει (στον καθαρά πολιτιστικό τομέα); ΠΟΙΟΣ απειλεί τέλος τη… γλώσσα μας με αλλοτρίωση, χειρότερα από εμάς τους ίδιους που δεν τη μιλάμε σωστά: Μάλλον θα έπρεπε να καθιερωθεί επίσημα η Αγγλική σαν δεύτερη γλώσσα ήδη από την 1η δημοτικού, μπας και ανδρωθεί μια επόμενη γενικά ικανή να ΣΤΑΘΕΙ μέσα στην ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ των ΛΑΩΝ του κόσμου, αντί να… φοβάται μήπως αφομοιωθεί και γίνει “χυλός”…

    Η σύγχιση ανάμεσα σε “κακή πολυπολιτισμικότητα” και ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ανεξάρτητων προσωπικοτήτων καλά κρατεί όμως…

    Ο εθνοκεντρισμός δεν εμποδίζει μόνο την αντοχή στην ΑΜΙΛΛΑ των πολιτισμών, εμποδίζει και το βλέπουμε τον εαυτό μας ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, χωρίς παρωπίδες. Ως εκ τούτου, πιθανολογώ πως η ίδια η κ. Φραγκουδάκη, κατά κωμικό τρόπο, σκέφτεται ΚΑΙ εκείνη… εθνοκεντρικά (από την ανάποδη βέβαια) κατά βάθος!

    Σχόλιο από omadeon | 19/10/2008

  33. […] -ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  34. […] το στο χώρο του εθνικισμού και της Δεξιάς. Αποκρύπτει το γεγονός ότι η Ομάδα των «Ιταλών» που πρω… Αποκρύπτει επίσης ότι εκείνη την περίοδο το κίνημα […]

    Πίνγκμπακ από Τάσος Κωστόπουλος: χαφιεδίζοντας τους Πόντιους στη “Sabah” « Πόντος και Αριστερά | 23/01/2009

  35. […] το στο χώρο του εθνικισμού και της Δεξιάς. Αποκρύπτει το γεγονός ότι η Ομάδα των «Ιταλών» που πρω… Αποκρύπτει επίσης ότι εκείνη την περίοδο το κίνημα […]

    Πίνγκμπακ από Τάσος Κωστόπουλος: χαφιεδίζοντας τους Πόντιους στη “Sabah” « www.olympia.gr | 24/01/2009

  36. […] Η  ΔΙΚΙΑ  ΜΑΣ  ΑΡΙΣΤΕΡΑ […]

    Πίνγκμπακ από -Πόντος: Μια άλλη ματιά στη νεοελληνική ιστορική εμπειρία « Πόντος και Αριστερά | 10/06/2009

  37. […] Φωτιάδης με τον Χαραλαμπίδη συνέβαλαν τα μάλα στην προβολή των παλαιότερων διεκδικητικών απόψεων […]

    Πίνγκμπακ από -Οι “Ιταλοί” πάνε ακροδεξιά; « Πόντος και Αριστερά | 16/06/2009

  38. […] Αντίθετα, τους παρέδωσε στους νικητές κεμαλικούς. Επίσης δεν έστειλε ούτε μια σφαίρα στους Πόντιους αντάρτες στο μικρασιατικό Βορρά, οι οποίοι μόνοι τους, παρατημένοι στο έλεος των καιρών έδωσαν το δικό τους αγώνα.https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/17/2006/ […]

    Πίνγκμπακ από Μικρασιατική Καταστροφή: ένα έγκλημα της Δεξιάς « Πόντος και Αριστερά | 13/09/2009

  39. […] θα ερχόταν σε επαφή, είτε με την πολιτική παράδοση της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είτε με τις αντιιμπεριαλιστικές φιλομπααθικές […]

    Πίνγκμπακ από -Η Ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη και το ποντιακό κίνημα « Und ich dachte immer | 13/10/2009

  40. […] στο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε και είχε ως τίτλο “ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Μια πρώτη προσέγγιση, μιας δύσκολης […]

    Πίνγκμπακ από -Πόντος και ΠΠΣΠ « Πόντος και Αριστερά | 20/11/2009

  41. […] Στα μικρασιατικά εκφράζοντας έναν παράδοξο ντεφετισμό, συνεργάστηκε με τους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ στο μέτωπο, μετατρέποντας την κυνική εξωτερική πολιτική σε ιδεολογικό δόγμα. Οπαδοί της Λούξεμπουργκ (τάχα) που αγνοούσαν απολύτως την ανάλυσή της για το Ανατολικό Ζήτημα και τη θέση της για την επαναστατική ανάγκη διάλυσης της φεουδαρχικής αντιδραστικής “Τουρκίας” με την υποστήριξη των χριστιανικών εθνών. […]

    Πίνγκμπακ από -Για την πατριωτική Αριστερά και την ελληνική εμπειρία… « Πόντος και Αριστερά | 12/07/2010

  42. […] Στα μικρασιατικά εκφράζοντας έναν παράδοξο ντεφετισμό, συνεργάστηκε με τους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ στο μέτωπο, μετατρέποντας την κυνική εξωτερική πολιτική (της ΕΣΣΔ) σε ιδεολογικό δόγμα. Οπαδοί της Λούξεμπουργκ (τάχα) που αγνοούσαν απολύτως την ανάλυσή της για το Ανατολικό Ζήτημα και τη θέση της για την επαναστατική ανάγκη διάλυσης της φεουδαρχικής αντιδραστικής “Τουρκίας” με την υποστήριξη των χριστιανικών εθνών. […]

    Πίνγκμπακ από -Για την “πατριωτική Αριστερά” και την ελληνική εμπειρία… « www.olympia.gr | 17/07/2010

  43. […] όλα αυτά να έχετε δεδομένο (δεξιοί, βενιζελικοί και πολιτικοί απόγονοι του ΣΕΚΕ) […]

    Πίνγκμπακ από -Ο Αγκόπ, οι πρόσφυγες του ’22, και η αντιπροσφυγική Δεξιά « Πόντος και Αριστερά | 03/09/2010

  44. Cumartesi, 01. Mayis 2010 – 12:55:26
    Adi__ve__Soyadi__: Ercan Cuhadar
    Adres_ve_Telefonnumarasi: Rosenheim-Oberbayern
    Mesaji__:

    Bütün Köylülerime Merhaba, Bu gün 1 Mayis ve uzun bir aradan sonra Türkiye Isci Sinifi Bayramini Taksim alaninda kutlayacak.Ben Sizlere 1 Mayisin anlam ve önemini anlatan her sene tekrarlanan klasik konusmalari yapmayacagim .Kaldi ki bu konusmalar artik bana bile kabak tadi vermeye basladi ve ilk defa bu sene Rosenheimdeki 1 Mayis kutlamasina katilmak yerine Sizlere bu yaziyi yazmayi tercih ettim.1 Mayisin anlam ve önemini hala farkedememis,ondaki mücadele ruhunu kesfedememis ,gelecek günlerin cocuklari ve torunlari icin ne kadar zor olacagini hala anlayamamis kuru kalabaliklarla beraber olamam nokta.Daha önceki yazilarimin birinde Marksist Sol Cumhuriyete karsi degildir demis ve ileriki bir yazimda bunu yazacagim demistim, Hah…! bu gün 1 Mayisin Taksim alaninda kutlanmasi bu yaziyi yazmamada vesile oldu.1985 yilinda hapisten ciktim,üniversite sinavlarina girdim ve Erzurum Atatürk Üniversitesini kazandim.Erzurum 70 li yillarda Fasistlerin kalesiydi.Erzuruma gitmeden önce Babam uzun uzun bana nasihat verdi .Bak oglum…! Erzurum fasist,zindik bir yer ,ceneni tut ..! Anana bile küfretseler sesini cikarma…! Peki baba…! olur baba…! deyip Erzurumun yolunu tuttum.Atatürk Üniversitesi Kampüsü Erzincandan gelirken Erzuruma giriste hemen sag taraftadir.Kampüsün önünde Otobüsten indim giris kapisindan Kampüse girerken donup kaldim.« Atatürk diyorki; Islam aleminin en büyük düsmani Komünistliktir,görüldügü yerde ezilmelidir«.Tabelasi beni karsiladi.Breh,breh,breh.Erzurumda kaldigim 4 sene icerisinde üc kere bu tabelayi kirma eylemi gerceklestirdik.Her seferinde yeniden taktilar ve Kampüs giris kapisina gece gündüz Polis yerlestirdiler ve bizde pes etmek zorunda kaldik.Pekiiii Atatürk böyle bir laf söylemismi ?Kesinlikle yalan…! GELIN HEP BIRLIKTE TARIHE BIR GÖZ ATALIM :Osmanli Imparatorlugu 1914 yilinda ikinci dünya savasina katildi ve kaybetti.Dogu illeri Carlik Rusyanin ve Ermeni güclerinin isgaline ugradi.Yurdun diger yerleri Fransiz,Ingiliz,Yunan,Bulgar isgallerine ugradi ve Osmanli Sevr antlasmasini kabul etmek zorunda kaldi.1917 yilinda Rusyada büyük Ekim devrimi gerceklesti .Lenin ve Bolsevikler Devrimi yaptilar.Lenin in parolasi suydu; savasa son…! Iktidar Sovyetlere…! Leninin Devrimci hükümeti 1918 yilinda Ankara Hükümetinin temsilcileriyle Brest Litovsk antlasmasini imzalayarak Dogu illerini hicbir karsilik beklemeden bosalttilar.Bu siralarda Atatürk Ulusal kurtulus savasinin hazirliklarini yapiyordu.Bakiniz Atatürkün yakin arkadasi gazeteci Falih Rifki Atay « CANKAYA« adli kitabinda ne diyor:-Eger Lenin Carligi yikmasaydi bugün Istanbul ve Dogu Illeri tamamen Ruslarin olacakti.Insanin acaba bir Istanbul kösesine Lenin in büstünü koysak mi ,diyecegi gelir«. diye yazar.Bana göre Büst az ,kocaman bir heykeli dikilmeli.neden mi? yazinin devamini okuyun…! Rus birliklerinin cekilmesiyle bosta kalan 3.Ordu birlikleri Yunanlilara karsi batiya kaydirildi.ayrica Lenin 10 milyon altin ve binlerce askeri malzeme gönderdi.
    Dogu Halklari toplantisi icin Bakü de bulunan Türkiye Komünist Partisi önderi Mustafa Suphiyle de büyük miktarda para yollamistir.Sadece bunlarla kalmadi.Ankara Hükümetini taniyarak büyükelcisini hemen Ankaraya yolladi.Fakat en önemlisi Kizilordunun ve Bolseviklerin iki ünlü Generalini tam donanimli özel temsilci sifatiyla Ankaraya yolladi.Bu Generaller Ulusal Kurtulus savasinin sürdügü yillarda askeri bilgileriyle,savasin taktik ve stratejisine büyük katkida bulundular.Bu Generaller: MIHAIL VESILYEVIC FRUNZE ve KLIMENT VEFREMOVIC VOROSILOV dur.Atatürk Bolseviklerin ve bu iki Generalin yardimlarini asla unutmadi Taksim anitina bizzat Atatürkün emriyle dahil edildiler.1928 yilindan beri orada Taksimde Atatürk ve Ísmet Inönünün arkasinda durmaktalar.Taksim Anitinda ne var ,niye var sorularini sormayan veya merak etmeyen «Gomonisler Moskovaya«diyen Dangalaklarin her resmi bayramda Bolsevik Generallerin önünde saygi durusunda bulunmasi ve her firsatta komünistlere saldirmalari komik degilmi dir?Kurtulus savasinda bize kursun sikanlarla KANKA olduk,bize destek verenlere de düsman olduk.Tarih bilincinden yoksun toplum yetistirmek bu olsa gerek.Falih Rifki Atay yine «CANKAYA« adli kitabinda «ATATÜRK Lenini Ulusal Kurtulus davalarini tuttugu ve her türlü Emperyalizmi reddettigi ,Rusya icindeki Uluslara Hürriyet verdigi icin cok sevmistir .demektedir.Allah Türk sagina ve dincilerine akil fikir versin .Baska ne diyelim

    http://www.tilek.org/tgbuch1/gb.php

    Για το θέμα αυτό βλέπε:

    «Το μυστικό του Μνημείου στην Πλατεία Ταξίμ » (29/10/2010)
    http://www.elzoni.gr/html/ent/287/ent.3287.asp

    Σχόλιο από αριστεροπόντιος | 30/10/2010

  45. […] -ΠΟΝΤΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ […]

    Πίνγκμπακ από -1986: H ΠΡΩΤΗ προκήρυξη για τη Γενοκτονία « Πόντος και Αριστερά | 19/05/2011

  46. […] (2) Ο πρώτος που αποκάλεσε  τις φοβερές σφαγές `γενοκτονία’ είναι ο Γιώργος Λαμψίδης περί το ‘65 στο βιβλίο του “Τοπάλ Οσμάν”. Στα κείμενά του από το ‘58, ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης  Πολυχρόνης Ενεπεκίδης -που είχε δημοσιεύσει τα αρχεία του Βερολίνου και της Βιέννης-  χρησιμοποιούσε τον όρο ”Ολοκαύτωμα”. Νεότεροι ερευνητές του θέματος αυτού είναι ο Χάρης Τσιρκινίδης και ο Κώστας Φωτιάδης. Η ιστορική δικαίωση του ποντιακού ελληνισμού διατυπώνεται ως στόχος από τον Γεώργιο Βαλαβάνη την δεκαετία του `20. Το πολιτικό αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας και η κινηματική του υποστήριξη, οφείλεται σε δύο σημαντικές ομάδες που εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του `80. (δες το κείμενο Πόντος και Αριστερά).   […]

    Πίνγκμπακ από Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ « Συλλογικότητες Λαμίας | 19/05/2012

  47. […] (2) Ο πρώτος που αποκάλεσε  τις φοβερές σφαγές `γενοκτονία’ είναι ο Γιώργος Λαμψίδης περί το ‘65 στο βιβλίο του “Τοπάλ Οσμάν”. Στα κείμενά του από το ‘58, ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης  Πολυχρόνης Ενεπεκίδης -που είχε δημοσιεύσει τα αρχεία του Βερολίνου και της Βιέννης-  χρησιμοποιούσε τον όρο ”Ολοκαύτωμα”. Νεότεροι ερευνητές του θέματος αυτού είναι ο Χάρης Τσιρκινίδης και ο Κώστας Φωτιάδης. Η ιστορική δικαίωση του ποντιακού ελληνισμού διατυπώνεται ως στόχος από τον Γεώργιο Βαλαβάνη την δεκαετία του `20. Το πολιτικό αίτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας και η κινηματική του υποστήριξη, οφείλεται σε δύο σημαντικές ομάδες που εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του `80. (δες το κείμενο Πόντος και Αριστερά).   […]

    Πίνγκμπακ από Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ « απέραντο γαλάζιο | 19/05/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: