Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Michel Bruneau: Για την γεωπολιτική σημασία

Συνέντευξη με το Γάλλο καθηγητή γεωγραφίας  Michel Bruneau

«Η γεωπολιτική του ποντιακού ελληνισμού»

Γιατί επιλέξατε για τη μελέτη σας τους Έλληνες του Πόντου;

-Ο ποντιακός ελληνισμός είναι ένα παράδειγμα και παράδοξο μακρόχρονης συνέχειας ενός λαού που έχασε την πατρίδα του, αλλά επιβίωσε κρατώντας την ταυτότητά του σε σχέση με χώρους και τόπους. Για να ερμηνευτεί το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας δύο πράγματα: Πρώτα την ανατροπή που προκάλεσε η κατάρρευση των παλιών πολυεθνικών αυτοκρατοριών και η εμφάνιση του έθνους-κράτους και κατόπιν την αναγκαιότητα για τους Πόντιους να στηρίζονται ή να αναφέρονται σε εδάφη, περιοχές, πόλεις ή το λιγότερο σε τόπους για να αναπαράγουν την ταυτότητά τους.

dsc04615.JPG (από CNRS Editions)

Οι Ρωμιοί του Πόντου ήταν ένας λαός που αναπτύχθηκε και ευδοκίμησε στο πολυεθνικό πλαίσιο και χώρο που όριζαν οι αυτοκρατορίες, βυζαντινή και οθωμανική. Έθεσαν σε λειτουργία ένα ανεξάρτητο κράτος πολυεθνικού τύπου προσανατολισμένο στον Εύξεινο Πόντο, το Βασίλειο των Μιθριδατών που διατηρήθηκε έως το 63 π.χ. και τη Αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών το 1204-1461. Για χιλιετίες έζησαν σε επαφή με άλλες εθνότητες, καθώς και τις βασικές θρησκείες της περιοχής, χριστιανισμό και ισλάμ. Συμμετείχαν στον ελληνικό πολιτισμό, στο χώρο του Ελληνισμού, όταν το κέντρο βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη και όλες οι ελληνικές ομάδες επικοινωνούσαν μέσα τούτης της πόλης. Ο Πόντος αποτέλεσε από μόνος του Εθνικό Κέντρο των Ελλήνων. Ίσως γιατί κατείχε μια ακριτική θέση, εφόσον ήταν απομακρυσμένος από  τα άλλα κέντρα των Ελλήνων. Από την Κωνσταντινούπολη απείχε 350 χλμ. ενώ από την Πελοπόννηση 1000 σε ευθεία.

Επιπλέον, οι Έλληνες του Πόντου είχαν και μια άλλη ιδιομορφία. Μετανάστευαν κυρίως προς τον Καύκασο και τη Ρωσία και όχι προς την Ελλάδα. Αυτός ο προσανατολισμός ήταν παραδοσιακός, φυσικός. Οι περιοχές της εγκατάστασής τους ήταν οικείες, πλησιέστερες προς τις παλιές τους εστίες. Το φυσικό περιβάλλον ήταν περίπου το ίδιο και η μετακίνηση γινόταν προς ομόδοξη χώρα.

Πώς επηρρέασε η εποχή του έθνους-κράτους και η κυριαρχία του εθνικισμού τις εξελίξεις στην περιοχή του Εύξεινου Πόντου;

-Η δημιουργία έθνους-κράτους στην Ελλάδα μετατόπισε το Εθνικό Κέντρο από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα και το κέντρο βάρους του ελληνισμού στο Αιγαίο, περιθωριοποιώντας τον Πόντο και την Παρευξείνιο Διασπορά. Έτσι, τονίστηκε η διάσπαση των δύο διαφορετικών ελληνικών κόσμων, που άρχισε ιδιαίτερα το δέκατο τρίτο αιώνα με τις επιδρομές των Σελτζούκων. Η ακριτική τοποθέτηση του Πόντου επιδεινώθηκε με την απομάκρυνση του Κέντρου των Ελλήνων στο άκρο του βαλκανικού Νότου. Η μεγαλύτερη καταστροφή υπήρξε η γενίκευση και επέκταση των αρχών του έθνους-κράτους στον οθωμανικό χώρο και ιδιαίτερα στη Μικρά Ασία. Η λογική της ομοιογενοποίησης του κρατικού χώρου ήταν κάτι το καινούργιο για τους Πόντιους, που μέχρι τώρα είχαν γνωρίσει μόνο πολυεθνικά περιβάλλοντα. Αυτή η λογική οδήγησε στις εθνικές εκκαθαρίσεις των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου. Ο ερχομός της λογικής αυτής δημιούργησε σκληρότατες συνέπειες για τον ποντιακό ελληνισμό σε όλες της περιοχές εγκατάστασής του: Στη Ρωσία, η πολιτική του εκρωσισμού στη δεκαετία του 1880, ως απόρροια της πανσλαβιστικής ιδεολογίας, απαγόρευε την ίδρυση ελληνικών ναών και σχολείων, προωθώντας τη γλωσσική αφομοίωση. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στην Τουρκία αργότερα, ο εθνικισμός των Νεοτούρκων και του Κεμάλ Ατατούρκ, δημιούργησαν μια ομοιογενή τουρκική χώρα χωρίς εθνικές μειονότητες. Στην Ελλάδα, η εσωστρέφεια του νεοελληνικού κράτους, που συγκεντρώθηκε και απλώθηκε στα Βαλκάνια ως ένα έθνος-κράτος δυτικού τύπου, προκάλεσε κυρίως το ενδιαφέρον για την εθνική καθαρότητα στο χώρο που ήλεγχε. Η ανταλλαγή των πληθυσμών που αποφασίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης, συνέβαλε στη διάσπαση της συνοχής του ποντιακού ελληνισμού.

(Η Έξοδος) dsc04564.jpg

-Υπήρξαν διαφορές μεταξύ ελλαδικής και ποντιακής πολιτικής αντίληψης;

-Το Εθνικό Κέντρο των Αθηνών είχε ως κυριότερο στόχο τη σταδιακή επέκταση των συνόρων του στη χερσόνησο του Αίμου και στο Αρχιπέλαγος, ώστε να διασφαλίσει ένα ελεγχόμενο εδαφικό χώρο που θα χαρακτηριζόταν από γεωγραφική συνέχεια. Αυτή η κατεύθυνση οδήγησε τους Πόντιους στη διατύπωση του αιτήματος για δημιουργία δεύτερου ανεξάρτητους ελληνικού κράτους: της Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου. Ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, υπέβαλε σχετικό Υπόμνημα στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης το 1918. Το κράτος που ονειρεύονταν θα μπορούσε να είναι πολυεθνικό, ελληνικό με μια ισχυρή μειονότητα μουσουλμάνων. Ο Χρύσανθος, που ηγήθηκε της Προσωρινής Κυβέρνησης Τραπεζούντας την περίοδο 1916-1918, ήταν υπέρ της ελληνοτουρκικής συνεργασίας. Το σχέδιο των Ποντίων απέτυχε γιατί δεν κατάφερε να έχει την υποστήριξη του Ελ. Βενιζέλου και των Βρετανών. Ο ποντιακός αγώνας και το δυναμικό αντάρτικο που διέθετε κατά των Τούρκων εθνικιστών, υποστηρίχθηκε μόνο από τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας. Οι Έλληνες της Ρωσίας, μετά την κατάρρευση του τσαρικού απολυταρχικού καθεστώτος εμφ΄νισταν ένα θαυμαστό πολιτικό κίνημα κίνημα που στόχευε στην εθνική τους χειραφέτηση. Σε εκκλησιαστικό επίπεδο διεκδίκησαν τη δημιουργία της Ελληνικής Εκκλησίας της Ρωσίας με έξη επισκοπές. Την εποχή εκείνη, ο ελληνισμός της Ρωσίας και ιδιαίτερα του Καυκάσου, ήταν το κέντρο βάρος του ποντιακού ελληνισμού, όπως φάνηκε με τα συνέδρια στο Μπακού (Ιούλιος 1918) και Βατούμι (Ιούνιος 1919), Υπήρχε μια εθνογραφική, πολιτισμική και πολιτική ενότητα μεταξύ των Ελλήνων του Πόντου, της Νότιας Ρωσίας και της Υπερκαυκασίας. Όμως η επέκταση της επιρροής των μπολσεβίκων διέλυσε το ελληνικό εθνικό κίνημα, καθώς και τα δίκτυα με το ποντιακό κίνημα. Αργότερα κατά τις δεκαετίες ’30 και ’40, η εθνική καταστολή που πραγματοποίησε ο σταλινισμός κατά των μειονοτήτων, είχε μεγάλο κόστος στις ελληνικές κοινότητες. Η Ελλάδα, ως κράτος, έδειξε μικρό ενδιαφέρον για την τύχη των ομοεθνών της. Η εξορία στη Κεντρική Ασία μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ενέτεινε τη διάσπαση του ποντιακού ελληνισμού. Με την απώλεια της πατρίδας του Πόντου, αυτή η διάλυση ήταν η δεύτερη καταστροφή με αποτέλεσμα την εξαφάνισή τους από τη σκηνή της Ιστορίας για μια μεγάλη περίοδο. Σε τέτοια περίοδο θα μπορούσαν να αφομοιωθούν στη Σοβιετική Ένωση και στην Ελλάδα. Αυτή η αφομοίωση έγινε μόνο για άτομα και όχι για το σύνολο των Ποντίων.

-Ποιές ήταν οι επιπτώσεις των μετασοβιετικών δεδομένων στον ποντιακό ελληνισμό;

-Με το τέλος του ψυχρού πολέμου και τον ερχομό της μεταμοντέρνας εποχής, είδαμε την αναγέννηση του ποντιακού ελληνισμού και των δικτύων της ποντιακής διασποράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, μερικούς από τους εξόριστους της σταλινικής περιόδου άρχισαν να γυρίζουν στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ανασυγκροτήθηκαν οι ελληνικές κοινότητες. Το συλλογικό κίνημα ξαναγεννήθηκε. Τα αιτήματα για εθνική χειραφέτηση και αυτονομία επανεμφανίστηκαν. Τώρα, η ελληνική παρουσία παραμένει σημαντική στη Νότια Ρωσία και στην Ουκρανία, ενώ παρατηρούμε μεγάλη συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού στην Αρμενία, στη Γεωργία και στο Καζαχστάν, εξ αιτίας των εθνικών αναταραχών που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Ξαναχτίστηκαν οι εκκλησίες σε πολλές πόλεις και χωριά. Οι δραστηριότητες των ελληνικών συλλόγων έχουν αυξηθεί με εντονότερη συνεργασία των επιχειρηματικών κύκλων και των ομογενειακών οργανώσεων της Ελλάδας. Έτσι βλέπουμε ότι η ελληνική, καθώς και η εθνικοτοπική ποντιακή ταυτότητα, επιβίωσε και αναγεννήθηκε πρόσφατα στο πρώην σοβιετικό χώρο. Επίσης και οι Πόντιοι της Ελλάδας δεν απορροφήθηκαν από το ελλαδικό χωνευτήρι, όπως άλλοι ελληνικοί ή μη πληθυσμοί, αλλά κράτησαν την ταυτότητά τους. Δημιούργησαν μια ποντιακή εικονογραφία με χορούς, στολές ανταρτών, θέατρο, μουσική με λύρα, μνημεία για τους ήρωες του Πόντου κ.ά. Ειδικότεραμετά το 1970, οι Πόντιοι της Ελλάδας σημειοδότησαν στο ελλαδικό έδαφος τόπους μνήμης. Ξαναδημιούργησαν τα ποντιακά μοναστήρια

-Πώς μπορούν να συνοψιστούν τα συμπεράσματα του ερευνητικού εγχειρήματος;

-Οι Έλληνες το Πόντου είναι ένα παράδειγμα ενός λαού που ευημερούσε σε ένα περιβάλλον πολυεθνικό, σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες, από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Όπως οι άλλοι ανατολικοί λαοί, αποσταθεροποιήθηκε από τη λογική του έθνους-κράτους και της εθνικής ομογενοποίησης. Υπέφερε μαζί με τους Αρμένιους τη Γενοκτονία στον Πόντο. Υπέστη ξερίζωμα και εξορία στη Σοβιετική Ένωση. Μακριά από την Ελλάδα, το καινούργιο Εθνικό Κέντρο του ελληνισμού, δεν ήταν δυνατόν να ενταχθεί στα σχέδια απελευθέρωσης και επέκτασης του εθνικού ελλαδικού χώρου. Οι Έλληνες του Πόντου αντιστάθηκαν στην εξαφάνιση σε δύο κατευθύνσεις: Προσπαθησαν να δημιουργήσουν στο χώρο καταγωγής μια Δημοκρατία του Πόντου. Απέτυχαν γιατί αυτό το σχέδιο δεν ανταποκρινόταν στα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων και στη λογική τουτ έθνους-κράτους. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν Αυτόνομες Περιοχές στη Σοβιετική Ένωση δύο φορές (1928 και 1991). Οι μόνες λύσεις που τους απέμειναν μετά τις αποτυχίες αυτές ήταν είτε να αφομοιωθούν στη Ρωσία και στην Ελλάδα, είτε να επιβιώσουν στο πλαίσιο μιας διασποράς, με τη λογική της διασποράς, συνάμα στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος των Ποντίων διάλεξε τούτη τη λύση. Αλλά η δημιουργία μιας εικονογραφίας με το στήριγμα των σωματείων δεν ήταν αρκετά ικανοποιητική για τη διατήρηση της ταυτότητάς τους. Έτσι, χρειάστηκαν να χτίσουν, να διακοσμήσουν τόπους μνήμηςκαι αναφοράς, όπως μοναστήρια και μνημεία. Στο τέλος του εικοστού αιώνα, η λογική του έθνους-κράτους έφτασε στα όριά της και τα δίκτυα των διασπορών ξαναεμφανίζονται στο πρώτο επίπεδο με την παγκοσμιοποίηση. Σε τέτοιο πλαίσιο η ποντιακή διασπορά και ευρύτερα η ελληνική έχει μεγάλη προοπτική.

Advertisements

05/01/2007 - Posted by | -Ιδεολογικά

2 Σχόλια »

  1. Πατρίδα στη διασπορά

    του Νίκου Ξυδάκη, 12 Απριλίου 2011

    Είναι αλήθεια λοιπόν. Απομακρυνόμενος γεωγραφικά από την Ελλάδα, τη βλέπεις πιο καθαρά. Και βλέπεις επίσης τους άλλους Ελληνες, της διασποράς, τους μη Ελλαδίτες, αυτούς που δεν τους λογιαριάζεις όταν τρώγεσαι με τα ρούχα σου και με τον διπλανό σου, εσύ, ο αυτάρεσκος Ελλαδίτης, ο κλεισμένος στον κύκλο της έριδος και της κατακραυγής, ο πιασμένος στον κύκλο της απαισιοδοξίας και της ανημπόριας.

    Βλέπεις πιο καθαρά τους Ελληνες. Και αντιλαμβάνεσαι, μάλλον αισθάνεσαι σωματικά, ότι οι Ελληνες της διασποράς είναι ενημερωμένοι, είναι πολιτικοποιημένοι, πονάνε τον τόπο, και κυρίως δεν φοβούνται να πουν τη λέξη πατρίδα. Συντηρητικοί, αριστεροί, διανοούμενοι, επιχειρηματίες, επιστήμονες, βαθύπλουτοι και βιοπαλαιστές, καλλιτέχνες, εκδηλώνουν τον πατριωτισμό τους ανοιχτά, απερίφραστα, θερμά, ανιδιοτελώς (πώς αλλιώς;).

    Ισως αυτά τους διαφορίζουν από τους κακορίζικους Ελλαδίτες: η ανιδιοτέλεια, το καθαρό βλέμμα, ο άδολος πατριωτισμός. Ιδίως όσοι προκόβουν και σταδιοδρομούν στα εξόχως ανταγωνιστικά πεδία των ΗΠΑ είναι εκτεθειμένοι σε μια νοοτροπία αριστείας και αξιοκρατίας, άνευ της οποίας ουδέν επιτυγχάνει ο μέτοικος, κι αυτή τη νοοτροπία θέλουν να δουν και στην Ελλάδα. Και βεβαίως είναι εκτεθειμένοι στη νοσταλγία, αλλά όχι για μια ιδεατή Ελλάδα που έχουν να τη δουν δεκαετίες, διότι τη βλέπουν κάθε χρόνο· η νοσταλγία τους κατευθύνεται προς μια Ελλάδα ήδη εξελιγμένη που την έχουν δει να μην υστερεί στο υλικό μέρος. Η νοσταλγία τους αναζητεί μια ηθικά ακέραιη Ελλάδα – αυτή που δεν υπάρχει. Αυτή τη νοσταλγία τους την ένιωσα μεταδοτική και ευεργετική.

    Οι κοσμοπολίτες και καλλιεργημένοι Ελληνες των ΗΠΑ, 30 – 50 ετών, αριστούχοι των πιο φημισμένων πανεπιστημίων και αριστούχοι στις μπίζνες, είναι επίσης εκτεθειμένοι στον αμερικανικό πατριωτισμό, που είναι φλογερός, συνταγματικός πατριωτισμός, με δημοκρατικές ρίζες.

    Και από μια τεθλασμένη διαδρομή αναβαπτίζουν τον πατριωτισμό τους προς την Ελλάδα στην αμερικανική κολυμπήθρα και τον ξαναβρίσκουν: άδολο, δημοκρατικό, ανιδιοτελή, θερμό. Τέτοιον που στον ελλαδικό χώρο δεν τολμούμε καν να τον ονοματίσουμε, όχι να τον διακηρύξουμε.

    Τι μπορούμε να κάνουμε για την πατρίδα; Αυτή τη βαθιά κουβέντα την άκουσα από πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, μέσα σε δέκα αμερικανικές ημέρες· από κορυφαίους πανεπιστημιακούς, λόγιους, επιχειρηματίες, τεχνοκράτες. Δεν είχα απαντήσεις. Τι να πω; Αντίκριζα μια πλουσιότατη δεξαμενή ταλέντων, σκέψης, ζωτικότητας, που τροφοδοτεί τον Νέο Κόσμο που τους υποδέχθηκε.

    Από αυτή τη ζωτικότητα μπορεί να ωφεληθεί και ο χειμαζόμενος ελλαδικός κορμός. Με κάθε τρόπο και κάθε σχήμα συνεργασίας, με μικροδίκτυα και άμεσες συμπράξεις, προπάντων με ειλικρίνεια και σεβασμό προς αυτούς τους πολύτιμους συμπατριώτες. Τους έχουμε ανάγκη, μας έχουν ανάγκη. Οπως μου είπε σαραντάρης πλούσιος: Αν βουλιάξει η Ελλάδα, τι θα είμαστε; Τίποτα!

    http://vlemma.wordpress.com/2011/04/12/patrida-diaspora/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/04/2011

  2. ΕΝΑΜΙΣΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΟΙ ΝΤΟΝΜΕΔΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
    BY ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ · ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 6, 2015

    Φωτό1Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

    Ντομέδες είναι οι Εβραίοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που εξισλαμίστηκαν επιφανειακά τον 17ο αιώνα και ζούσαν κυρίως στην Θεσσαλονίκη. Η δημιουργία και η άνδρωση του νέου τουρκικού κράτους, ένα τεχνητό κράτος για πολλούς, οφείλει τα μέγιστα σε αυτή στην αίρεση των Εβραίων Ντονμέδων.

    Μέχρι το 1912 πολλές οικογένειες Ντονμέδων διατηρούσαν πλούσια σπίτια στην Θεσσαλονίκη και έδιναν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση των παιδιών τους. Είχαν δικά τους σχολεία, φιλανθρωπικά ιδρύματα και τζαμιά, Μάλιστα, οι Ντονμέδες είχαν μεγάλη φήμη στην οθωμανική περίοδο ως διακεκριμένοι πολιτικοί και αρκετοί από αυτούς είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση των Νεότουρκων του 1908 που είχε ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη. Στους Ντονμέδες συγκαταλέγονταν ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης στο τέλος του 19ου αιώνα, Χαμντί Μπει, και ένας από τους ηγέτες στο κίνημα των Νεότουρκων, ο Μοχάμεντ Τζαβίντ Μπει. Στον ντονμέ Μεχμέτ Καπαντζή ανήκε το αρχοντικό που στεγάζει σήμερα το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας στην Θεσσαλονίκη, στην Ανάληψη, το παλιό Ε” Γυμνάσιο. Στις αρχές του εικοστού αιώνα οι Ντονμέδες ανέρχονταν σε 15-20000 άτομα, ενώ αρκετοί είχαν ήδη εγκαταλείψει τη Θεσσαλονίκη και μετανάστευσαν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Ο ολοκληρωτικός ξεριζωμός τους έγινε με τη Συνθήκη της Λοζάννης το 1923. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, οι Ντονμέδες εγκατέλειψαν την Θεσσαλονίκη ως μουσουλμάνοι και έφυγαν στην διαμορφούμενη τότε Τουρκία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, για τον οποίο πολλοί Τούρκοι υποστήριξαν ότι και ο ίδιος είναι Ντονμές. Οι περισσότεροι πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, αλλά αρκετές ομάδες πήγαν στην Σμύρνη, στην Προύσα και το Ικόνιο, για να παίξουν έκτοτε σημαντικότατο, για πολλούς καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της σύγχρονης κεμαλικής Τουρκίας.

    Οι Ντονμέδες απετέλεσαν την αφρόκρεμα του νέου τουρκικού κοσμικού εθνικού κράτους, καθώς κράτησαν τα σκήπτρα στον χώρο της οικονομίας, των ΜΜΕ, της πολιτικής, του στρατού, αλλά και της διανόησης. Είναι γεγονός πως μέχρι σήμερα, όπως αναφέρουν πολλοί Τούρκοι ερευνητές, διαμορφώνουν, συχνά παρασκηνιακά, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική της γειτονικής χώρας. Για τον ίδιο τον «πατέρα» της σύγχρονης Τουρκίας, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, έχει υποστηριχτεί πολλές φορές στην ίδια την χώρα του, κυρίως από Τούρκους Ισλαμιστές, ότι ήταν Ντονμές. Εκείνο πάντως που είναι σίγουρο και που έχει υποστηριχτεί και από πολλούς Τούρκους ιστορικούς και δημοσιογράφους, είναι ότι ο τουρκικός εθνικισμός, αλλά και η κεμαλική Τουρκία, στηρίχτηκε στους Ντονμένδες, οι οποίοι μέχρι σήμερα παίζουν καθοριστικό ρόλο στις κατευθύνσεις της γειτονικής χώρας. Και πρώτα από όλα η κυριότερη σύντροφος του Κεμάλ και η εμψυχωτής του τουρκικού εθνικισμού που θα σημαδέψει την καριέρα του Τούρκου ηγέτη, η δυναμική και δραστήρια γυναίκα, η Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ, που λατρεύεται σαν μεγάλη ηρωίδα στην σημερινή Τουρκία, ήταν Ντονμές. Αλλά και πριν από αυτή, ο «σκληρός» πυρήνας των Νεότουρκων ήταν Ντονμέδες. Ο πρώτος πατέρας του θεωρητικού τουρκισμού και για πολλούς ο θεμελιωτής της τουρκικότητας και της τουρκικής εθνικής συνείδησης, ο Ζύγια Γκιοκάλπ, ήταν και αυτός Ντονμές, (από εκτενές δημοσίευμα αναφορά της τουρκικής εφημερίδας Σαμπάχ στις 17 Σεπτεμβρίου του 2000 με τίτλο : «Eygi’ den Sabetaycılar’ Kitabı»). Πριν από τον Γκιοκάλπ, οι μεγάλοι Οθωμανοί μεταρρυθμιστές, Αχμέτ Βεφίκ Πασά, Κιμπρισλί Καμίλ Πασά , Μεχμέτ Εντίπ Μπει, (πατέρας της Χαλιντέ), ήταν όλοι Ντονμέδες.

    Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και την μόνιμη πλέον εγκατάσταση των Ντονμέδων στην Τουρκία οι Ντονμέδες αναλαμβάνουν τα ηνία και καλύπτουν το κενό που άφησαν οι Χριστιανοί στους τομείς της οικονομίας, των ΜΜΕ, ενώ πολύ γρήγορα κυριαρχούν στην πολιτική αλλά και στον τουρκικό στρατό, αναδεικνύοντας γνωστά ονόματα στρατηγών που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο τα τελευταία έτη στις πολιτικές εξελίξεις. Οι γνωστές οικογένειες των Σιναβί και Μπιλγκίντς, που γίνονται ιδρυτές των δυο μεγαλύτερων τουρκικών εφημερίδων, της Χουριέτ και της Σαμπάχ, είναι Ντονμέδες από την Θεσσαλονίκη. Οι υπουργοί των κεμαλικών και μετακεμαλικών κυβερνήσεων, Τζαβίτ Μπει, Αχμέτ Εμίν Γιαλμάν, Αμντί Ιπεκτσί και στη συνέχεια στην περίοδο του Δημοκρατικού κόμματος, δηλαδή της δεκαετίας του πενήντα, Εμίν Καλαφάτ, Χαλίλ Μπεζμέν, Τουφάν Γιουραλτάι, όπως και η οικογένεια Μπιρντάλ, γόνος της οποίας είναι ο γνωστός Ακίν Μπιρντάλ πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ήταν όλοι Ντονμέδες.

    Τα τελευταία χρόνια στην Τουρκία έχουν δει το φως της δημοσιότητας ορισμένα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα σύμφωνα με τα όποια το εβραϊκό στοιχείο και η γνωστή ομάδα των Ντονμέδων ή Σαμπεταϊστών, είχαν κυριαρχήσει μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας του 1921-22. Σήμερα οι κρυπτοεβραίοι δηλαδή οι Ντονμέδες υπολογίζονται σύμφωνα με τουρκικά στοιχεία περίπου στο ενάμιση εκατομμύριο. Στις 17 Απριλίου του 2001 η τουρκική εφημερίδα Ακίτ, δημοσίευσε ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα της, με τίτλο, «ΤΟΥΣΙΑΔ μια μυστική οργάνωση», (η ΤΟΥΣΙΑΔ είναι η μεγαλύτερη Ένωση Τούρκων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων), σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία ακόμα και σήμερα κυβερνάται ουσιαστικά από μια μυστική ομάδα Σαμπεταϊστών, δηλαδή Ντονμέδων. Η εφημερίδα ισχυρίζονταν ότι το 1908 η Οθωμανική αυτοκρατορία οδηγήθηκε βάσει ενός οργανωμένου σχεδίου στην πλήρη διάλυση από τρεις Σαμπεταϊστές, δηλαδή τους Ταλάτ, Εμβέρ και Τζεμάλ, και στη συνέχεια υποστήριξε ότι και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, διευθύνονταν πάλι από τρεις Σαμπεταϊστές, τους Κεμάλ Ντερβίς, (τον γνωστό νέο τσάρο της τουρκικής οικονομίας που ήρθε από την Αμερική για να «σώσει» την τουρκική οικονομία) , τον υπουργό Εξωτερικών, Ισμαήλ Τζεμ Ιπεκτσί και την «μυστήρια», Ραχσάν Ετσεβιτ, (η σύζυγος του Μπουλέντ Ετσεβίτ), οι οποίοι οδηγούσαν και αυτή την φορά την Τουρκιά σε οριστική διάλυση και διάσπαση, σύμφωνα με την εφημερίδα.

    Η τουρκική εφημερίδα παρέθετε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η μεγαλύτερη Ένωση Τούρκων Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων, ΤΟΥΣΙΑΔ, ελέγχεται πλήρως από τους Σαμπεταϊστές και τους Εβραίους. Όπως ανέφερε οι κυριότεροι Σαμπεταϊστές στην ΤΟΥΣΙΑΔ στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα ήταν οι οικογένεια του Ντιντς Μπιλγκίν, του πρώην ιδιοκτήτη του δημοσιογραφικού συγκροτήματος της Σαμπάχ ο οποίος βρίσκονταν εξ αιτίας μεγάλων σκανδάλων στην φυλακή και οι εξής μεγαλοεπιχειρηματίες : Ομέρ Ακγκερμάν, Αλί Ντιντσκιόκ, Ομέρ Ντιντσκιόκ, Μπουλέντ Ετζατζίμπασι, Σακίρ Εζτατζίμπασι, Εσάτ Εντίν, Ερκέμ Ελγκινκάν, Φουάτ Μπεζμέν, Μεχμέτ Μπιρτζέντ, Τζαν Πακέρ, Νουρ Γκέρ, Οσμάν Καβαλά, Τζεμ Μποϊνέρ και Μεχμέτ Σουχουμπί. Εκτός από αυτούς υπήρχαν και οι επίσημα Εβραίοι μέλη της ΤΟΥΣΙΑΔ όπως οι : Ελί Ατζιμάν, Ισαάκ Αλατόν, Λεϊλά Αλατόν, Ισαάκ Αντίκα, Ουζεϊρ Γκαρίχ, Ελμπερ Μπιλέν και Λορί Μπουρλά με επίσης μεγάλη οικονομική δύναμη. Όσον αφορά την μεγάλη οικογένεια των μεγάλων μεγιστάνων Κοτς, έχει γραφεί ότι είναι επίσης Ντονμέδες εβραϊκής καταγωγής όπως επίσης και ότι οι Σαμπαντζήδες, η άλλη πασίγνωστη οικογένεια Τούρκων μεγιστάνων. Παράλληλα σύμφωνα πάντα με τουρκικά στοιχεία οι Ντονμέδες κυριαρχούν απόλυτα στον χώρο της διανόησης και των τουρκικών πανεπιστήμιων. Δημοσιευμένοι κατάλογοι ονομάτων Ντονμέδων καθηγητών πανεπιστημίων και πρυτάνεων, δείχνουν ότι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία της τουρκικής ακαδημαϊκής κοινότητας.

    http://nikosxeiladakis.gr/%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%BC%CE%B5%CE%B4%CE%B5%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7/

    Σχόλιο από Ν.Χ. | 11/02/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: