Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Το Ποντιακό Ζήτημα στον 21ο αιώνα

Δεκάδες και εκατοντάδες εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία στον Πόντο λαμβάνουν χώρα κάθε Μάη στην Ελλάδα και τη Διασπορά. Υπάρχει ένα υπαρκτό κοινωνικό κίνημα που σχετίζεται με τη διατήρηση της ιστορικής Μνήμης και τη διεκδίκηση τηςαναγνώρισης του ιστορικού γεγονότος, κατά το μοντέλο των Αρμενίων και των Εβραίων. Ανεξάρτητα από τη νεοελληνική αμηχανία, αυτή τη στιγμή διατυπώνονται απόψεις, γονιμοποιούνται ιδέες, υλοποιούνται ερευνητικές προσπάθειες, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει. Το κείμενο αυτό που δημοσιεύουμε, αποτελεί μέρος της εισήγησης της Σοφίας Ιορδανίδου στην Αριδαία.

 

 

 

 

…..Τα γεγονότα που συνθέτουν το ιστορικό πλαίσιο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι νομίζω γνωστά σε όλους. Η τεκμηρίωση της Γενοκτονίας ως ιστορικού γεγονότος είναι έργο των ειδικών. Εγώ δεν είμαι ιστορικός. Θα περιοριστώ επομένως σε κάποιες χρήσιμες, κατά τη γνώμη μου, διαπιστώσεις:

 

            Διαπίστωση πρώτη: οι ιστορικοί λένε ότι τη στιγμή της εμφάνισης των Τούρκων στην dsc04484.jpgπεριοχή μας, η Μικρά Ασία κατοικείτο από 16.000.000 χριστιανούς (όχι αποκλειστικά Έλληνες).  Μερικούς αιώνες μετά, στις αρχές του 20 αιώνα, είχαν απομείνει λιγότεροι από το ¼. Επομένως, είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως μια μελανή στιγμή στη μικρασιατική ιστορία. Στην πραγματικότητα, είχε ένα εξαιρετικά εκτεταμένο ιστορικό υπόβαθρο, ήταν η δραματικότερη πράξη της συνεχιζόμενης μέχρι και σήμερα πορείας αποχριστιανοποίησης της Μικράς Ασίας. Ο Ουϊλιαμ Ντάριμπλ, ο νεαρός Ιρλανδός συγγραφέας που εντυπωσιάζει διεθνώς τα τελευταία χρόνια στο χώρο της «ιστορικής περιήγησης», στο καταπληκτικό βιβλίο του «Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου» περιγράφει πολύ παραστατικά τον επιθανάτιο ρόγχο των τελευταίων χριστιανικών κοινοτήτων, που αργοπεθαίνουν σήμερα εντός των ορίων του τουρκικού κράτους.

 

            Διαπίστωση δεύτερη: έχει υποστηριχθεί κατά κόρον –κυρίως από το χώρο της τουρκικής και όχι μόνο αριστεράς- ότι η Μικρασιατική καταστροφή ήταν ένα ιστορικό γεγονός με σαφείς οικονομικές και  ταξικές προεκτάσεις.  Υπάρχει ένας  ρομαντισμός σε αυτήν την ιστορία. «Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι εκμεταλλεύονταν τον μόχθο του τουρκικού έθνους. Άρα η εξολόθρευσή τους, όσο αποτρόπαια κι αν ήταν, ενείχε και το στοιχείο της απόδοσης ταξικής δικαιοσύνης».  Αυτή η άποψη παραγνωρίζει το γεγονός ότι η εκκαθάριση έγινε από τον τουρκικό όχλο – όπως γίνεται πάντοτε εξάλλου -. Με μία διαφορά. Δεν έγινε προς όφελος του τουρκικού λαού, αλλά μιας ανερχόμενης ομάδας παρακρατικών πλιατσικολόγων, που αμέσως μετά έσπευσε να ξεπλύνει τα αιματοβαμμένα χέρια της, προκειμένου να υποδυθεί την ανύπαρκτη μέχρι τότε τουρκική αστική τάξη. Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι οι απόγονοι του μέχρι τότε βαρκάρη Τοπάλ Οσμάν είναι ακόμη και σήμερα μία από τις πλουσιότερες οικογένειες ολόκληρης της Μαύρης Θάλασσας; Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που πλήρωσαν τελικά το βαρύτερο φόρο του αίματος δεν ήταν οι Έλληνες ή οι Αρμένιοι μεγαλοαστοί, οι οποίοι – ένα μέρος τουλάχιστον – είχαν φροντίσει να εγκαταλείψουν έγκαιρα με τα κεφάλαιά τους την Οθωμανική επικράτεια,  αλλά οι φτωχοί αγρότες που αφέθηκαν ανυπεράσπιστοι  στην τραγική τους μοίρα.

 

            Διαπίστωση Τρίτη: ένας άλλος μύθος που επικαλούνται συχνά οι κεμαλικοί είναι ότι αυτό που εμείς ονομάζουμε γενοκτονία, δεν ήταν παρά η αυτονόητη άμυνα του τουρκικού έθνους απέναντι στις αυτονομιστικές διαθέσεις των χριστιανικών μειονοτήτων. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του Πόντου, συνηθίζουν να επικαλούνται την ύπαρξη του  εξαιρετικά μαχητικού αντάρτικου, που αναπτύχθηκε στα ποντιακά βουνά.  Όμως, τα εθνοκτόνα σχέδια των Κεμαλικών  δεν περιορίστηκαν  μόνο στην Πάφρα ή την Σάντα, για να αναφερθώ στις δύο γνωστότερες εστίες του ποντιακού αντάρτικου. Αναρωτιέται κανείς ποιες αμαρτίες πλήρωσαν οι φιλήσυχοι αστοί της Τρίπολης του Πόντου που εξολοθρεύτηκαν μαζικά στους δρόμους της εξορίας!

 

Διαπίστωση τέταρτη και τελευταία: κάποιοι άλλοι δίνουν έμφαση στο θρησκευτικό χαρακτήρα της γενοκτονίας. Επικαλούμενοι τη  διαχρονική σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ, επιχειρούν να απαλλάξουν τον τουρκικό εθνικισμό από το βάρος των εγκλημάτων του. Η περίπτωση όμως των Μουσουλμάνων Κούρδων, που ακολουθούν χρονικά στον τραγικό κατάλογο των θυμάτων του Kεμαλισμού,   αποδεικνύει ότι το θρησκευτικό στοιχείο δεν ήταν εκείνο που έκρινε τη μοίρα των Ελλήνων του Πόντου. Το σύνθημα των Κεμαλικών δεν ήταν «η Τουρκία στους Μουσουλμάνους», ήταν «η Τουρκία στους Τούρκους». Ο Κεμαλισμός δεν είναι θρησκευτική υπόθεση, αλλά εθνικιστική. Και αυτό δεν μας επιτρέπει να ξεχάσουμε.

 

Μου λένε συχνά διάφοροι φίλοι μου –μη Πόντιοι- ότι δεν καταλαβαίνουν την εμμονή ημών των Ποντίων να περιχαρακώνουμε το γεγονός της  γενοκτονίας μας, διαφοροποιώντας  την από αντίστοιχες καταστάσεις που έζησε την ίδια περίπου περίοδο ο μείζων ελληνισμός. «Μόνο οι Πόντιοι υπέστησαν γενοκτονία; Γιατί να μιλάμε για γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και όχι για Γενοκτονία του Μικρασιατικού ή του Θρακικού Ελληνισμού;» είναι κάποια συχνά ερωτήματα που καλείται να απαντήσει ένας Πόντιος.

 

Λοιπόν, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.  Νομίζω ότι, απ’ όσα είπα νωρίτερα, καταλαβαίνει κανείς ότι προσωπικά αντιλαμβάνομαι τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως dsc00775.jpgμέρος ενός ευρύτερου ιστορικού γεγονότος, που είχε θύματα, όχι μόνο τους Πόντιους, αλλά όλους σχεδόν τους Χριστιανούς κατοίκους της Μικράς Ασίας. Εκείνο, ωστόσο, που με κάνει να πιστεύω  ότι υπάρχει  μια διαφορά στη δική μας περίπτωση,  είναι η απουσία ελληνικού στρατού στον ιστορικό Πόντο. Τους μήνες που προηγήθηκαν της Μικρασιατικής  Καταστροφής, η Ιωνία είχε καταληφθεί από ελληνικό στρατό. Το ίδιο και η Ανατολική Θράκη. Στον Πόντο, όμως, δεν αποβιβάστηκε ποτέ ούτε ένας Έλληνας στρατιώτης. Επομένως, στην περίπτωση του Πόντου, ο τουρκικός εθνικισμός δεν μπορεί να επικαλεσθεί καμία δικαιολογία. Κανένα επιχείρημα περί εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που θα μπορούσε να συγκινήσει κάποιον ανυποψίαστο ερευνητή. Ό,τι συνέβη εκείνη την περίοδο στον Πόντο, περιγράφεται με μία και μόνη λέξη: εθνοκάθαρση. Και μάλιστα  απρόκλητη. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει όσα συνέβησαν σε βάρος των Ελλήνων της Ιωνίας ή της Θράκης.

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

 

            Αφήνοντας προς στιγμήν την ιστορία, θέλω να σταθώ για λίγο στο παρόν. Τα πρώτα χρόνια που αρχίσαμε να διοργανώνουμε ανοιχτές εκδηλώσεις  μνήμης για να τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων της γενοκτονίας, ελάχιστοι στην Ελλάδα, κι ακόμη πιο λίγοι διεθνώς, ασχολούνταν μαζί μας. Εδώ και λίγα χρόνια η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έρχεται στο επίκεντρο της διεθνούς δημοσιότητας με πρωτοβουλία της ίδιας της τουρκικής πλευράς, η οποία διαμαρτύρεται γιατί η συζήτηση αμαυρώνει τη μνήμη του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας, Κεμάλ Ατατούρκ. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που θα  πρέπει να μας προβληματίσει σε αυτήν την ιστορία. Αναρωτιέμαι κατά πόσο είναι δυνατόν ο ίδιος ο δράστης, και μάλιστα ο δράστης ενός εξαιρετικά ειδεχθούς εγκλήματος, όπως είναι η γενοκτονία, να επαναφέρει στο προσκήνιο το έγκλημά του, απλά και μόνο για λόγους εντυπώσεων. Αυθόρμητα, απαντώ όχι βέβαια.

            Είναι φανερό ότι η Τουρκία φοβάται. Ως Πόντια και ως μέλος διάφορων Ποντιακών Σωματείων, θα ήθελα πάρα πολύ να φοβόταν τους Πόντιους και τα Σωματεία τους. Θα ήταν, άλλωστε, μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση εκδίκησης της Ιστορίας. Ωστόσο, πιστεύω ότι, παρά τα θετικά βήματα των τελευταίων ετών, με σημαντικότερο αυτό της συγκρότησης  της Π.Ο.Ε., ο usa-1.jpgποντιακός χώρος απέχει ακόμη αισθητά από το να μπορεί να επηρεάζει άμεσα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να παρεμβαίνει στην ατζέντα τους.  Κάτι άλλο, λοιπόν, φοβάται η Τουρκία.

            Νομίζω ότι οι σπασμωδικές αντιδράσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας αποκαλύπτουν περισσότερες από μία φοβίες. Κατ’ αρχήν, είναι προφανές ότι η συζήτηση για τη γενοκτονία «τσαλακώνει» το ευρωπαϊκό προφίλ της σύγχρονης Τουρκίας. Και μάλιστα σε μια περίοδο, κατά την οποία, η ένταξή της στην Ε.Ε. αντιμετωπίζεται από τον πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική νομενκλατούρα της γειτονικής χώρας, περίπου ως πανάκεια. 

            Η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει στις μέρες μας τον «υπέρ πάντων αγώνα». Παράλληλα, γνωρίζει πολύ καλά ότι το βασικό εμπόδιο στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας δεν είναι τόσο το πασίγνωστο  έλλειμμα δημοκρατίας στο εσωτερικό της, η δημοσιονομική της  ανωριμότητα ή έστω, ο κοινωνικός της πρωτογονισμός.  Η τουρκική νομενκλατούρα γνωρίζει πολύ καλά ότι το βασικό εμπόδιο στην ευρωπαϊκή προοπτική της σύγχρονης Τουρκίας είναι η κοινή πεποίθηση των ευρωπαϊκών  λαών ότι η Τουρκία δεν είναι ευρωπαϊκό κράτος. Κανείς Ευρωπαίος πολίτης δεν μπορεί να φανταστεί ένα ευρωπαϊκό κράτος πρωταγωνιστή μιας αποτρόπαιης γενοκτονίας ή τουλάχιστον, δεν μπορεί να φανταστεί ότι υπάρχει ευρωπαϊκό κράτος που διέπραξε γενοκτονία χωρίς να νοιώσει ποτέ  την ανάγκη  να ζητήσει συγνώμη γι αυτό.

 

ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

            Μου είναι φανερό ότι εμείς οι Πόντιοι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν, αλλά και με το μέλλον μας. Ζήσαμε επί 3.000 χρόνια σε έναν ευλογημένο τόπο, γνωρίσαμε την ιστορία και από την καλή και από την ανάποδη, και ξαφνικά μας είπαν ότι πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι δεν υπάρχουμε. Χιλιάδες παιδιά της δεύτερης και τρίτης προσφυγικής γεννιάς μεγάλωσαν με την ιδέα ότι ανήκουν σε ένα λαό, ο οποίος όχι μόνο δεν έχει πατρίδα –αυτό ήταν το λιγότερο- αλλά δεν έχει και θέση στην Ιστορία. Αν το βιβλίο της ιστορίας που διδάσκεσαι στο σχολείο σου δεν αναφέρει τίποτε για εσένα και την ιστορία σου, τότε έχεις κάθε δικαίωμα να υποθέσεις ότι δεν έχεις ιστορία, ότι δεν υπάρχεις. Και εμείς, τουλάχιστον για πάρα πολλά χρόνια, δεν υπήρχαμε, γιατί δεν έπρεπε να υπάρχουμε.

Αυτό είναι και η ουσία αυτού που ονομάζουμε σήμερα Ποντιακό Ζήτημα. Απαντώ έτσι στον προβληματισμό αν εμείς οι Πόντιοι δικαιούμαστε να μιλάμε για ζήτημα. Μας ρωτάνε: «Ζήτημα είναι το Μακεδονικό και το Παλαιστινιακό που διεκδικούν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Εσείς, όμως, δεν διεκδικείτε γη. Πως λοιπόν, μιλάτε για ζήτημα;». Ποντιακό Ζήτημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο αγώνας, ο συνεχής, ανένδοτος και ανυποχώρητος αγώνας του Ποντιακού Ελληνισμού να ξανακερδίσει τη θέση του στην παγκόσμια ιστορία και κατ’ επέκταση να κατοχυρώσει τη θέση του στο σημερινό, αλλά και το μελλοντικό διεθνές γίγνεσθαι. Επομένως, οι βασικές συνιστώσες αυτού του ζητήματος δεν μπορούν παρά να είναι:

                                                          

 

dsc04564.jpg-η γενοκτονία και ο ξεριζωμός

-η διασπορά και η αποδιάρθρωση

-η απώλεια της ιστορικής μνήμης

-η απουσία εθνικής πολιτικής που να αναδεικνύει τα παραπάνω σε εθνικό και διεθνές πολιτικό ζήτημα

                                                          

            Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε τόσο απλά.  Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του τόπου ουδέποτε συμπεριέλαβε το ποντιακό ζήτημα στην ατζέντα της, ενώ εξακολουθεί και σήμερα να αντιμετωπίζει το όλο θέμα με μια πελατειακή αντίληψη, που παραπέμπει σε άλλες εποχές.

            Ο οργανωμένος ποντιακός χώρος από την άλλη,  ασχολήθηκε πρωτίστως με τη διαφύλαξη και ανάδειξη της πολιτιστικής του παράδοσης, αγνοώντας ή προσποιούμενος  πως αγνοεί ότι είχε – ή έπρεπε να έχει –  και κάποιες άλλες προτεραιότητες. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να διαμορφωθεί μέχρι σήμερα μια άκρως ελλειμματική ποντιακή συνείδηση, η οποία εκφράζεται κυρίως σε επίπεδο φολκλόρ,  με το χορό και το τραγούδι. Το  2ο Παγκόσμιο Συνέδριο των Ποντίων όρισε για πρώτη φορά το ποντιακό ζήτημα  ως ξεχωριστό εθνικό ζήτημα με ιδιαίτερες  διεθνοπολιτικές διαστάσεις, η μεγάλη μάζα, όμως, των ποντιακών συλλόγων δεν κατάφερε να το αναδείξει. Το νέο διεθνές πολιτικό περιβάλλον, όπως αυτό δημιουργείται στην υπό διεύρυνση Ευρώπη και Ατλαντική συμμαχία, οδηγεί στην επανατοποθέτηση των λαών της ευρύτερης περιοχής μας στην Ιστορία.

            Επανερχόμαστε στην παγκόσμια ιστορία για πρώτη φορά μετά από 90 χρόνια,  γιατί τώρα έχουμε –  ή τώρα μας αφήνουν – να πούμε σημαντικά πράγματα, που η ράτσα μας κρατούσε καλά φυλαγμένα επί τόσα χρόνια στη συλλογική της μνήμη.

                                                   

Διεκδικούμε:

την ένταξη του ποντιακού ζητήματος στην πολιτική και διπλωματική ατζέντα της χώρας.  Η πολιτική ηγεσία θα πρέπει κάποτε να σταματήσει να θεωρεί το Ποντιακό σημαντικό διεθνές ζήτημα όταν μιλάει στους Πόντιους, και να το ξεχνά με ευκολία όταν μιλά στα διεθνή fora.

dsc03026a.jpgΤη διεθνοποίηση της γενοκτονίας. Έχουμε να διδαχθούμε πολλά από τους Αρμένιους, τους Ασσύριους, και τους υπόλοιπους λαούς της Ανατολής, που είχαν την ίδια τραγική μοίρα με εμάς.  Οι Αρμένιοι υπήρξαν οι πρώτοι διδάξαντες στην προσπάθεια της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας τους και μάλιστα, πολύ πριν  το ολοκαύτωμα των Εβραίων προκαλέσει τη γνωστή σε όλους μας ευαισθησία της ευρωπαϊκής κοινωνίας απέναντι σε  κάθε κρατικά καθοδηγούμενη εθνοκτόνο δραστηριότητα. Οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε.

Το χαρακτηρισμό της πολιτιστικής κληρονομιάς του ιστορικού Πόντου ως διατηρητέα από διεθνείς οργανισμούς. Δεν αρκεί να σωθεί η Παναγία Σουμελά ή τα υπόλοιπα μνημεία της ελληνικής παρουσίας στον ιστορικό Πόντο. Πρέπει και να αναδειχθεί η  ταυτότητα τους, γιατί σήμερα, σύμφωνα με τους Τούρκους, τα μνημεία μας δεν έχουν εθνική ταυτότητα. Αυτός που επισκέπτεται σήμερα την Παναγία Σουμελά μαθαίνει από τον Τούρκο ξεναγό ότι πρόκειται για ένα σημαντικό μνημείο, χαρακτηρισμένο από την UNESCO ως μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όσο όμως και να επιμείνει, δεν πρόκειται να ακούσει ούτε μια λέξη για αυτούς που το έχτισαν. Αυτό μπορεί και πρέπει να σταματήσει. Εμάς μπορεί κάποτε να μας έδιωξαν, τα μνημεία όμως που αφήσαμε πίσω μας, είναι τόσο πολλά και τόσο σημαντικά που θα μαρτυρούν για πάντα το πέρασμα του ελληνικού πολιτισμού από την περιοχή.

 

Επίσης, διεκδικούμε,

Την προβολή και στήριξη των στοιχείων της πολιτισμικής μας ταυτότητας από το ελληνικό κράτος. Δεν συμβάλαμε λίγο στη σημερινή του ταυτότητα!

Την ενσωμάτωση της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού στον κορμό της εθνικής και ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ως εκπρόσωπος μιας σιωπηλής μεγάλης πλειοψηφίας του παρελθόντος, θα ήθελα να μπορώ να κοιτάζω τα παιδιά μας στα μάτια και να μπορώ να τους λέω: «σήμερα πια, μπορείς να μάθεις για την ιστορία σου και την καταγωγή σου στο σχολείο. Δεν χρειάζεται πια, τρομαγμένος να ζητάς αποδείξεις και επιβεβαίωση ότι ο Πόντος είναι μια υπαρκτή ιστορία.  

Την οικονομική επανασύνδεση του ελλαδικού με τον παρευξείνιο χώρο και την ανάδειξη της γεωστρατηγικής σημασίας του στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο Πόντος τον έπαιξε αυτόν τον ρόλο με μεγάλη επιτυχία στις μέρες του. Σήμερα, είμαστε σε θέση να συμβάλουμε και πάλι προς αυτήν την κατεύθυνση

Τη συσπείρωση και τη συνεργασία με δυνάμεις – ποντιακές και μη – σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, για την επίτευξη των στόχων μας. Με τους Αρμένιους συναντηθήκαμε για πρώτη φορά έξω από τα Τουρκικά Προξενεία ανά τον κόσμο, όταν διαμαρτυρηθήκαμε από κοινού για την τραγική μοίρα που επεφύλαξε ο τούρκικος εθνικισμός στους αυτόχθονες λαούς της Ανατολίας. Δεν είναι αρκετό. Πρέπει να συναντηθούμε και να συντονίσουμε τα βήματά μας με κάθε λαό, σε κάθε μέρος του κόσμου, για τον οποίο  κάποιοι επιφυλάσσουν μοίρα όμοια με τη δική μας.  Κάθε φορά που ο Ισραηλινός στρατός επεμβαίνει στο Λίβανο, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Λιβανέζος. Όταν οι Κινέζοι παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του Θιβέτ, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Θιβετιανός. Κάθε φορά που ο Τουρκικός στρατός παραβιάζει τα σύνορα του Βόρειου Ιράκ (του Νότιου Κουρδιστάν για την ακρίβεια), ο Πόντιος οφείλει να ταυτίζεται με τον πολύπαθο κουρδικό λαό. Αυτός είναι ο νέος πατριωτικός διεθνισμός, που μας επιβάλει η γνώση της ιστορίας μας.

 

Είτε αρέσει, είτε όχι το Ποντιακό ζήτημα αποτελεί εδώ και καιρό μέρος της εξαιρετικά σύνθετης ατζέντας των διεθνών σχέσεων και συσχετισμών της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση δίπλα στις συζητήσεις για πετρέλαια και γεωστρατηγικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων σε μια περιοχή, που θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως η πυριτιδαποθήκη του πλανήτη, να αρχίσει δειλά να δειλά να ακούγεται και η δική μας φωνή. Η φωνή ενός μικρού λαού, που αποκόπηκε κάποτε βίαια από την ιστορική του πατρίδα, και επανέρχεται σήμερα στο προσκήνιο διεκδικώντας απλά το δικαίωμά του στη μνήμη. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή θα είναι για εμάς η μεγαλύτερη δικαίωση, η μνήμη.

 

Αν το χρέος  της γενιάς που επέζησε και ξεριζώθηκε, ήταν να επιβιώσει, αν το χρέος των γενεών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα ήταν να μην ξεχάσουν, αν το χρέος της δικής μας, dsc04314.JPGτης σημερινής γενιάς, ήταν να θέσει τις βάσεις μιας αγωνιστικής προσέγγισης της θέσης μας στην ιστορία, το χρέος της νέας γενιάς, των παιδιών που μεγαλώνουν σήμερα, είναι να πραγματοποιήσουν το μεγάλο ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Το μεγάλο ποιοτικό άλμα προς τη γνώση, την έρευνα, την τεκμηρίωση. Η καλύτερη δικαίωση των 353.000 ψυχών που αφήσαμε πίσω μας, θα είναι η αποκάλυψη σε ολόκληρη την ανθρωπότητα της τραγικής ιστορίας ενός λαού, που κάποιοι έκριναν ότι μπορούν να του στερήσουν το δικαίωμα να υπάρχει. Στο χέρι των παιδιών μας είναι να τους διαψεύσουν.

 

 

  Η ποντιακή σημαία κυματίζει στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο των τιμητικών εκδηλώσεων για τη Γενοκτονία

  

 

 

 

 

 

 

 

 

05/06/2008 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιδεολογικά, -Περί Πόντου

16 Σχόλια »

  1. Μετά από μακρά απουσία επανήλθα και διάβασα αυτό:

    «Κάθε φορά που ο Ισραηλινός στρατός επεμβαίνει στο Λίβανο, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Λιβανέζος. Όταν οι Κινέζοι παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του Θιβέτ, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Θιβετιανός. Κάθε φορά που ο Τουρκικός στρατός παραβιάζει τα σύνορα του Βόρειου Ιράκ (του Νότιου Κουρδιστάν για την ακρίβεια), ο Πόντιος οφείλει να ταυτίζεται με τον πολύπαθο κουρδικό λαό.»

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 05/06/2008

  2. «Εκείνο, ωστόσο, που με κάνει να πιστεύω ότι υπάρχει μια διαφορά στη δική μας περίπτωση, είναι η απουσία ελληνικού στρατού στον ιστορικό Πόντο. Τους μήνες που προηγήθηκαν της Μικρασιατικής Καταστροφής, η Ιωνία είχε καταληφθεί από ελληνικό στρατό. Το ίδιο και η Ανατολική Θράκη. Στον Πόντο, όμως, δεν αποβιβάστηκε ποτέ ούτε ένας Έλληνας στρατιώτης. Επομένως, στην περίπτωση του Πόντου, ο τουρκικός εθνικισμός δεν μπορεί να επικαλεσθεί καμία δικαιολογία. «

    Νομίζω ότι αυτή η προσέγγιση θα άξιζε να συζητηθεί ιδιαιτέρως.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/06/2008

  3. Μια σημαντική απόφαση πάρθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο από τη Διεθνή Ενωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (IAGS) στο 7ο Συνέδριό της, που πραγματοποιήθηκε στο Σεράγεβο της Βοσνίας. Με την απόφαση αυτή αναγνωρίζεται ότι υπήρξε προαπαφασισμένη γενοκτονία κατά των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1914-1923. Είχαν προηγηθεί συζητήσεις των μελών της Ένωσης που διήρκεσαν 6 μήνες. Να σημειώσω ότι η Ένωση αυτή, που αρχικά ιδρύθηκε από επιστήμονες για τη μελέτη του Ολοκαυτώματος, τώρα έχει εξελιχθεί στο κορυφαίο επιστημονικό όργανο για την μελέτη των γενοκτονιών.

    Το ψήφισμα δηλώνει ότι «η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες».

    Την εκτενή ενισχυτική τεκμηρίωση για τις γενοκτονίες των Ασσυρίων και των Ελλήνων κυκλοφόρησαν στα μέλη IAGS στους μήνες πριν από την ψηφοφορία, και είναι διαθέσιμη στον ιστοχώρο http://www.genocidetext.net/

    Το ψήφισμα το οποίο έλαβε το 83% των ψήφων, αναφέρεται στις πρακτικές του οθωμανικού κράτους ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες, Αρμενίων, Ασσυρίων (Χαλδαίων, Νεστοριανών, Σύριοι, Αραμαίοι, Ιακωβίτες, Ορθόδοξοι Σύριοι), Ελλήνων (Ποντίων, Θρακών, Ιώνων), που οδήγησαν στη γενοκτονία εναντίον τους.

    Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής από την IAGS, ξεπερνά κατά πολύ τα ελλαδικά μας και εντάσσει τα γεγονότα που συνέβησαν εκεί σε μια ευρύτερη ιστορική κατηγορία. Επειδή υπάρχει η τάση -στις μέρες μας, που ξυπνούν οι εθνικισμοί κυρίως στον παλιό κομμουνιστικό κόσμο- να χαρακτηρίζονται «γενοκτονίες» όλες οι εγκληματικές πράξεις που συνέβησαν σε καιρό πολέμου, έρχεται η συγκεκριμένη απόφαση των σημαντικότερων ιστορικών, που έχουν ως επιστημονικό αντικείμενο τη μελέτη των γενοκτονιών, να ορίσει τα όρια.

    Σε σχέση με την κινητικότητα που υπάρχει εδώ και μια 20ετία στις οργανώσεις των προσφύγων του ΄22 (που σε μεγάλο βαθμό πυροδοτήθηκε από την αδιάλειπτη ύπαρξη προσφυγικού ζητήματος μέσω των Ποντίων της ΕΣΣΔ) εντοπίζεται μια αμηχανία, τόσο από την πλευρά των παραδοσιακών ιστορικών (δεξιών τε και αριστερών) όσο και από τους «παλαιο-ελλαδιτοποιημένους» απογόνους των προσφύγων του ’22. Το φαινόμενο το περιέγραψε στο «Βήμα» με τον καλύτερο τρόπο ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ιστορικούς μας, ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος : «Δίπλα στον παλαιο-ελλαδίτικο τοπικισμό, αυτός ο αναβιωμένος προσφυγικός λόγος του πένθους και της διεκδίκησης, έρχεται να διεμβολίσει από μια απροσδόκητη πλευρά το νηφάλιο εθνικό σχήμα της κοινωνικής συνοχής και της πολιτιστικής μας ταυτότητας που με τόσες προσπάθειες πάει να συγκροτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, μετά τη μεταπολίτευση, στη χώρα μας. Ποντιακός ελληνισμός, μικρασιατική προσφυγιά, κυπριακός ξεριζωμός κ.ά. τραγικές στιγμές του Νέου Ελληνισμού, δεν διεκδικούν απλά μια θέση στο βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού, αλλά ζητούν ένα εφαλτήριο για ένα διορθωτικό εγχείρημα μέσα στο πεδίο της ιστορίας, προσβλέποντας σε μια αναδρομική διόρθωσή της. Ζητούν να κερδίσουν τη μάχη της μνήμης (που φυσικά δεν έχει χαθεί) ταυτίζοντάς την με τη μάχη των εδαφών και των χαμένων πατρίδων, μια μάχη που κανείς δεν τολμά ωστόσο ούτε να ομολογήσει και ούτε να προτείνει τον τρόπο της διεξαγωγής της….»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/06/2008

  4. «Αυτός είναι ο νέος πατριωτικός διεθνισμός, που μας επιβάλει η γνώση της ιστορίας μας.»

    Wow! ΑΥΤΟ ήταν το καλυτερότερο! 🙂

    Αυτό προσπαθώ να πω ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ.

    Και με κοιτάνε μερικοί άλλοι σαν χαμένοι όταν τους λέω «είμαι διεθνιστής πατριώτης»!

    Ορίστε κύριοι, υπαρκτή έννοια, απολύτως σωστός ορισμός.
    ΥπερΠόντιος, ΜεταΠόντιος, ΠαραΠόντιος, Hyper- κλπ.

    Το N^N Ποντομιμίδιον (χωρίς γλυκερίνη όμως)

    Σχόλιο από omadeon | 05/06/2008

  5. Δεν τα αφήνεις αυτά βρε Ζωνιανίτη..
    Για τράβα μέχρι του Πιτυοκάμπτη και πες μας καμμιά κουβέντα για τον υπόδικο

    http://www.skai.gr/master_story.php?id=83213

    Σχόλιο από skoum | 05/06/2008

  6. skoum άσε καλύτερα ! Γιατί εσύ δεν έχεις καλούς φίλους;

    Το θέμα αυτό μ’ ενδιαφέρει περισσότερο γιατί ξεπερνά τα λαογραφικά τοπικά με τα οποία κινούνται οι εθνοτοπικοί σύλλογοι και οργανώσεις.

    Αδημονώ να δω τις αντιρρήσεις ή τις παρατηρήσεις.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 06/06/2008

  7. Πιστεύω ότι θα πρέπει οι Πόντιοι να αρχίσουν να βλέπουν ολοκληρωμένα την ιστορία. Δηλαδή θα πρέπει να κατανοήσουν ότι γενοκτονία έγινε στο σύνολο της Μικρά Ασίας. Δεν γνωρίζω εάν τα θύματα ήταν περισσότερα στη δυτική Μικρά Ασία ή στη βόρεια. Το σημαντικό είναι ότι υπήρχε σχέδιο των Νεοτούρκων για εξόντωση των χριστιανών και αυτό έλαβε χώρα εις βάρος των εθνικών ομάδων ολόκληρων. Είναι λίγο περίεργο να ξεκόβονται οι Πόντιοι από τους υπόλοιπους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να κινούνται σα να είναι ξεχωριστό έθνος.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 08/06/2008

  8. Mατσουκάτες, διαβάζω προσεκτικά τα κείμενα για τους Πόντιους και μπορώ να πω πως έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Αν υπάρχει λογική διαχωρισμού από τους άλλους Μικρασιάτες πρόσφυγες είναι μεγάλο λάθος.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/06/2008

  9. Στο παρακάτω κείμενο παρουσιάζονται οι τάσεις που εμφανίστηκαν εντός του ποντιακού κινήματος.

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2006/12/25/haralampidis/

    Ελπίζω να το διαβάσετε με ψυχραιμία, χωρίς να μένετε σε σημεία που σας ενοχλούν.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/06/2008

  10. «..Κάθε φορά που ο Ισραηλινός στρατός επεμβαίνει στο Λίβανο, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Λιβανέζος. Όταν οι Κινέζοι παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του Θιβέτ, ο Πόντιος οφείλει να αισθάνεται Θιβετιανός. Κάθε φορά που ο Τουρκικός στρατός παραβιάζει τα σύνορα του Βόρειου Ιράκ (του Νότιου Κουρδιστάν για την ακρίβεια), ο Πόντιος οφείλει να ταυτίζεται με τον πολύπαθο κουρδικό λαό. Αυτός είναι ο νέος πατριωτικός διεθνισμός, που μας επιβάλει η γνώση της ιστορίας μας..»

    Οι παραπάνω σκέψεις μαζί με τις παρακάτω που άφησε ο Νοσφεράτος σε άλλο αρθρο (σχ.337- Ο»χώρος» και το Σλαβομακεδονικό ζήτημα)είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθεί ο ποντιακός χώρος.

    «..Διοτι μου φαινεται οτι στις Διεθνεις οπως και τις ανθρωπινες σχεσεις ,περα απο την εμμονή στις δικες σου θεσεις(σωστες ή οχι και την προσπαθεια να νικήσεις …θα πηγαιναν τα πραγματα πολύ καλύτερα αν κατανοουσαμε -οχι δικαιολογουσαμε που ειναι πιο στενή ενοια – αλλά κατανοουσαμε (κατανοηση – ενσυναισθηση) και την Ψυχολογια , τα συναισθηματα του Αλλου..
    (τηνν αξιοπρεπεια , το φιλοτιμο το δικαιωμα να εχουν και αυτοι περηφανεια )
    Και αυτό μπορει να γινει ακομα και εν μεσω μιας διενεξης … Τον Αλλο ακομα και αν μπορεις δεν πρεπει να τον εξοντωνεις …Ουτε και να τον ταπεινώνεις..»

    Γιατί το θέμα είναι να υπάρξει αλληλοκατανόηση και επικοινωνία των λαών (των κρατών είναι άλλου παπά ευαγγέλιο). Εκεί πρέπει να μην αισθάνεται κανείς ότι από ηθική άποψη βρίσκεται χαμηλότερα. Πρεπει να τον φέρεις στο ύψος σου, να κοιτάει ο ένας τον άλλον στα μάτια.
    Ο δολοφονημένος από το βαθύ κράτος της Τουρκίας Χραντ Ντινκ είναι ένα παράδειγμα.
    Και ας το είπανε εθνικιστή οι μεν και προδότη-πουλημένο οι άλλοι.
    Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι φωνάζανε στην κηδεία του «είμαστε όλοι Αρμένιοι»
    (αρμένιος στην Τουρκία σημαίνει κάτι παραπλήσιο του διαβόλου)

    Σχόλιο από 40milakokkina | 10/06/2008

  11. Απάντηση στο σχόλιο του Ματσουκάτε:
    Σαφώς και είναι λάθος να βλέπουμε τη γενοκτονία των Ποντίων ως ξεχωριστό γεγονός, αποκομένο από την γενικότερη ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Στο άρθρο μου εξάλλου, το λέω ρητά: «είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ως μια μελανή στιγμή στη μικρασιατική ιστορία. Στην πραγματικότητα, είχε ένα εξαιρετικά εκτεταμένο ιστορικό υπόβαθρο, ήταν η δραματικότερη πράξη της συνεχιζόμενης μέχρι και σήμερα πορείας αποχριστιανοποίησης της Μικράς Ασίας».
    Η διαφοροποίηση ανάμεσα στην περίπτωση του Πόντου και της υπόλοιπης Μικράς Ασίας, που επιχειρήθηκε σε άλλο σημείο, ήταν μια απάντηση στο μόνιμο επιχείρημα της επίσημης τουρκικής ιστοριογραφίας ότι η ευρύτερη γενοκτονία που συντελέστηκε τη συγκεκριμένη περίοδο, ήταν μέρος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων πατριωτών ενάντια στην επέλαση των τουρκικών(σ.σ. μάλλον ελληνικών εννοεί) στρατευμάτων.
    Η αναγκαία διευκρίνηση ότι η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί εθνικοαπελευθεροτική ενέργεια, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι υποχωρώ στο ελάχιστο από την πάγια θέση μου, που θέλει τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μέρος μιας ευρύτερης γενοκτονίας του χριστιανικού (και όχι μόνο ελληνικού) στοιχείου της Ανατολής, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
    Έως ότου λοιπόν, η τουρκική εξωτερική πολιτική αποδεχθεί την υπαρξη του σχεδίου αποχριστιανοποίησης της Ανατολίας, εμείς δικαιούμαστε να τους υπενθυμίζουμε τον «άοπλο λαό της Τρίπολης».

    Σχόλιο από ΣΟΦΙΑ ΙΟΡΔΑΝΙΔΟΥ | 10/06/2008

  12. Γράφεις «…η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί εθνικοαπελευθεροτική ενέργεια…»

    Μα θα ήταν τραγικό λάθος να υποψιαζόμασταν ότι υπήρχψε και η πραγματική πιθανότητα να θεωρηθεί μια γενοκτονία «εθνικοαπελευθεροτική ενέργεια».

    Και πραγματικό «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα» να έκαναν οι κεμαλικοί, πάλι δεν είχαν δικαίωμα να εκξοντώσουν τον άμαχο πληθυσμό.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 10/06/2008

  13. Νομίζω ότι στο κείμενο της Σοφίας Ιορδανίδου ορίζεται σωστά το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο.Η αποκοπή της γενοκτονίας του Πόντου από την ευρύτερη μικρασιατική είναι ένα ζήτημα που οι απαρχές του πρέπει να αναζητηθούν στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Η ακραία άποψη διαχωρισμού, που έχουμε δει σε άλλες περιπτώσεις -και έχει αρκούντως κριτικαριστεί- δε νομίζω ότι υπάρχει στο κείμενο.

    Σαφώς όμως υπάρχει ένα γενικότερο ζήτημα που σχετίζεται με το πώς θα ακολουθηθεί στο μέλλον μια πορεία σύγκλισης του ποντιακού κινήματος με τις αναζητήσεις των υπόλοιπων προσφύγων του ΄22 και στη συνέχεια, το πώς η ελληνική πλευρά θα συμπορευτεί με τα κινήματα των υπόλοιπων ομότυχων εθνών, όπως οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/06/2008

  14. […] -Το Ποντιακό Ζήτημα στ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  15. Η έννοια «γενοκτονία» εκφράζεται για πρώτη φορά το 1944 από τον Ραφαήλ Λέμκιν καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γέιλ και αναδείχθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης, κατά των πρωταιτίων της εξολόθρευσης των Εβραίων καθώς και της εξόντωσης των ευρωπαϊκών λαών πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Η γενοκτονία αποτέλεσε και το κύριο κατηγορητήριο -όρο στη Δίκη της Νυρεμβέργης και μετά την απόφασή της του Δικαστηρίου, ο ΟΗΕ ψηφίζει στη Γενική Συνέλευσή του το 1948 τη Συνθήκη για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, η οποία αποτελείται από 19 άρθρα.

    Τα βασικά σημεία της συνθήκης για τη γενοκτονία έχουν ως εξής:
    «Τα συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιούν ότι η γενοκτονία. συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν τούτο». (Άρθρο 1)

    «Γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις οι οποίες διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μίας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας
    α) ανθρωποκτονία μελών της ομάδας,
    β) πρόκληση βαρείας σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας
    γ) με πρόθεση επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει,
    δ) επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας
    ε) δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα».
    (Άρθρο 2).

    Επίσης σε επόμενα άρθρα της Συνθήκης αναφέρονται τα εξής:
    «Οι παρακάτω αξιόποινες πράξεις τιμωρούνται»:
    α) γενοκτονία,
    β) συνωμοσία προς διάπραξη γενοκτονίας,
    γ) άμεσα ή έμμεσα η υποκίνηση διάπραξης γενοκτονίας,
    δ) απόπειρα διάπραξης γενοκτονίας,
    ε) συμμετοχή σε γενοκτονία.( Άρθρο 3).

    «Τιμωρούνται τα άτομα που συνωμοτούν και πράττουν τα προαναφερόμενα στο άρθρο 3, ανεξαιρέτως αν έδρασαν με συνταγματικότητα, με δημόσια εντολή ή ατομικά». (Άρθρο 4).

    «Τα άτομα που διέπραξαν γενοκτονία ή μια οποιαδήποτε από τις άλλες πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 3, θα τιμωρούνται ανεξάρτητα αν είναι μέλη κυβέρνησης, κρατικοί λειτουργοί ή ιδιώτες». (Άρθρο 5).

    «Τα άτομα που ευθύνονται για πράξη γενοκτονίας ή άλλη πράξη όπως αναφέρεται στο 3ο άρθρο, πρέπει να δικαστούν στη χώρα που έχει διαπραχθεί το αδίκημα ή σε κάποιο διεθνές ποινικό Δικαστήριο που θα γίνει αποδεκτό από τους συμβαλλόμενους…..». (Άρθρο 6).

    Η γενοκτονία σύμφωνα με τη Συνθήκη αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Είναι η καταστροφή ενός έθνους ή μιας εθνικής ομάδας, ένα συντονισμένο σχέδιο που τείνει να καταστρέψει τα θεμέλια της ζωής των εθνικών ομάδων, με στόχο να εξοντωθούν.

    Από τότε που υπήρξε η άνοδος των Νεότουρκων, σημειώθηκε μία συστηματική διαδικασία εξόντωσης, που άρχισε με τον αφοπλισμό και τη μαζική θανάτωση των Ελλήνων που είχαν καταταγεί στον τουρκικό στρατό, εξόντωση των ηγετών, τη σύλληψη και τη σφαγή των σωματικά ικανών ανδρών. Ακολούθησε η εκτόπιση των γυναικών, των παιδιών, των ανδρών (άρρωστοι, ανάπηροι, γέροντες).

    Ωστόσο, οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες έγινε η εκτόπιση, ήταν τόσο σκληρές ώστε αυτοί που έφτασαν στον τελικό προορισμό τους, ήταν ελάχιστοι. Έτσι οι εκτοπίσεις, οι ατέλειωτες πορείες των «ταγμάτων εργασίας» ήταν μία νέα μορφή εξόντωσης. H γενική μορφή των σφαγών και εκτοπίσεων καθώς και η συστηματική εξαφάνιση των Ελλήνων μαρτυρούν ξεκάθαρα την ύπαρξη πρόθεσης γενοκτονίας, η οποία συνεχίστηκε και από το κεμαλικό καθεστώς.

    Η μακροχρόνια σιωπή που περιθωριοποίησε το οργανωμένο, προσχεδιασμένο και συστηματικό σχέδιο εξαφάνισης του ελληνικού λαού της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, έχει αντικατασταθεί από την ενεργοποίηση και την ανάγκη επανατοποθέτησης της ιστορίας. Παρά τη πολυετή λήθη, την πολιτική αμνησίας, τα εμπόδια που τέθηκαν από το κράτος και τους μηχανισμούς, η σημερινή πραγματικότητα αφορά μία άνευ προηγουμένου κινητικότητα.

    Παρά την επίσημη θεσμική ολιγωρία είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος αποτελεί μείζον στόχο για τον προσφυγικό κόσμο, ο οποίος με τη συμπλήρωση εξήντα ατών από τη ψήφιση της Σύμβασης για τη Γενοκτονία, θα πρέπει να ανοίξει ένα νέο κύκλο κινήσεων και πράξεων. Ουσίας και αποτελέσματος.

    Ο Φάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για την Μελέτη των Γενοκτονιών και τον Ιανουάριο του 2009 θα μιλήσει στο 1ο Διεθνές Συνέδριο που διοργανώνεται για την 60η επέτειο της ψήφισης της Σύμβασης για τη Γενοκτονία, στη Μεγάλη Βρετανία.

    Σχόλιο από tasos | 23/03/2009

  16. […] -Το Ποντιακό Ζήτημα στον 21ο αιώνα […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: