Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Καλό ταξίδι παππού Γιώργο

027__

Λίγα αμήχανα λόγια

Ξημερώματα Σαββάτου έφυγε από κοντά μας και ο παππούς  ο Γιώργος! Στα 84 χρόνια του…. Ο Γιώργος ο Γεμελιάρης με μιά εξαιρετική πορεία ζωής. Από τις Λεύκες της Πάρου, εσωτερικός μετανάστης στην Αθήνα, στην αντιφασιστική αντίσταση της Κατοχής, κρατούμενος στην  Ελ Ντάμπα ως όμηρος των Βρετανών μετά το Δεκέμβρη του ’44 …. και εν τέλει φιλόσοφος και θυμόσοφος μέχρι το τέλος της ζωής του. 

Για πενήντα χρόνια άσκησε τη μαχητική δικηγορία, μέχρι τα 78 του χρόνια, με σεβασμό στην ιδεολογία του (μια εξαιρετική σύνθεση Μαρξ και Επίκουρου), με την κριτική διάθεση αυτού που καταλαβαίνει πίσω από τις εύκαιρες κουβέντες και τα συνθήματα, διατηρώντας πάντα  μια βαθειά απέχθεια για τους συναδέλφους του εκμεταλλευτές των ανθρώπινων αδιεξόδων.

Ο παππούς ο Γιώργος γεννηθηκε στις Λεύκες της  Πάρου το 1924. Ήταν δεν ήταν δύο χρονών όταν μετεγκαταστάθηκε η οικογένεια στην Αθήνα. Έζησαν τη φοβερή Κατοχή, την καταπίεση, την εξαθλίωση και την πείνα που υποχρέωσαν τον ελληνικό λαό οι κατακτητές.

eponΩς φοιτητής της Νομικής, εντάχθηκε στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Παράνομος κατά την τελευταία περίοδο της Κατοχής, κατάφερε να γλυτώσει τη σύλληψη από τους Γερμανούς Ναζί και τους ταγματασφαλίτες ελληνόφωνους συνεργάτες τους.  Έζησε τον τρομερό Δεκέμβρη του ’44, όταν οι Άγγλοι αποφάσισαν να συντρίψουν την Αριστερά  υποχρεώνοντάς την να καταφύγει στην ένοπλη άμυνα.

Ζούσαν τότε στην οδό Δυοβουνιώτου στο Κουκάκι. Μια ανάσα από το στρατόπεδο του Μακρυγιάννη (σημερινό νέο Μουσείο Ακροπόλεως), όπου έγιναν και οι σφοδρότερες μάχες του Δεκέμβρη του ΄44. «Αν είχε καταλάβει ο ΕΛΑΣ το Μακρυγιάννη, θα είχε πάρει την Αθήνα», έλεγε.  Θυμόταν καθαρά τα αγγλικά στρατεύματα να ανεβαίνουν τη Συγγρού πολυβολώντας το αριστερό Κουκάκι, καθώς και τη τρομοκρατία που ακολούθησε μετά από την ένοπλη συντριβή της Αριστεράς.

Μπορεί να γλύτωσε την περίοδο της Κατοχής τη σύλληψη από τους Ναζί, δεν θα γλυτώσει όμως και την περίοδο της αγγλικής μεταδεκεμβριανής 0014__τρομοκρατίας. Με το τέλος του Δεκέμβρη θα συλληφθεί (Γενάρης του ’45)σε αγγλικό μπλόκο στο κέντρο του Κουκακίου. Μαζί του ήταν και οπατέρας του, ο Παναγιώτης, παλιός μετανάστης στη Νότια Αφρική και καλός γνώστης της γλώσσας και της πονηριάς των Εγγλέζων.  Αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον 21χρονο γιό του και τον ακολούθησε, παρότι οι Εγγλέζοι τον άφησαν ελεύθερο.

Όσους συνέλαβαν εκείνη την ημέρα στο Κουκάκι, τους μετέφεραν οδικά από την οδό Δυοβουνιώτου, προς το Φιξ, όπου και τους ανέβασαν στα στρατιωτικά αυτοκίνητα.  Η μητέρα του -μια παριανή αρχόντισα, απόγονος των  Καλόπλαστων- είδε να   περνά κάτω από το σπίτι της η συνοδεία των συλληφθέντων. Και μέσα σ’ αυτούς τους κρατούμενους, περικυκλωμένους από πάνοπλους Άγγλους στρατιώτες, ο γιος της και ο άντρας της. Σε αλλόφρονα κατάσταση, μόλις πρόλαβε να τους πετάξει από το μπαλκόνι δύο κουβέρτες, για να τις πάρουν μαζί τους στο ταξίδι προς το άγνωστο.

Στο σημείο αυτό ο Γιώργος Γεμελιάρης συνδέεται με τον Άρη Αλεξάνδρου: στο πνεύμα και στην εμπειρία. Όπως ο Γεμελιάρης θα βρεθεί στην Ελ  Ντάμπα με τον πατέρα του,  το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και με τον Αλεξάνδρου.

Τους μετέφεραν στο Χασάνι (σημερινό Ελληνικό), όπου υπήρχε στρατόπεδο συγκέντρωσης όσων συλλαμβάνονταν. Και από ‘κει στα πλοία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ελ Ντάμπα, στην Αίγυπτο κοντά στο Ελ Αλαμέιν.

Οι άλλες δύο αδελφές, επίσης ΕΠΟΝίτισες, προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα  ίχνη του πατέρα και του αδελφού. Πήγαν στο Χασάνι για να τους δώσουν τρόφιμα, με κίνδυνο να τις συλλάβουν κι αυτές. Δεν τους πρόλαβαν. Φαίνεται ότι αμέσως από το Χασάνι τους μετέφεραν στο λιμάνι, τους επιβίβασαν στο πλοίο και τους έστειλαν στην Ελ Ντάμπα.

f-zahariou-el-dampa (Φ. Ζαχαρίου, «Ελ Ντάμπα. Το πλύσιμο των πιάτων» (1945)

Καθώς πλησίαζε το πλοίο στην Αίγυπτο, οι κρατούμενοι έβλεπαν το κατάφωτο  Πορτ Σάιντ και μάλλον θεωρούσαν ότι η τύχη τους δεν θα ήταν και τόσο τραγική. Ο πατέρας Παναγιώτης όμως τους προσγείωνε ενημερώνοντάς τους για την αγγλική πονηριά και εμπάθεια, όπως την είχε γνωρίσει για πολλά χρόνια μετανάστης στο Τρανσβάαλ.

Με την άφιξη στην Αίγυπτο, τους μετέφεραν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ελ Ντάμπα, όπου έζησαν 4 μήνες. Μια εξαιρετική περιγραφή των συνθηκών του στρατοπέδου κάνει ο Αλ. Καρέρ: «Όταν ο δυνατός άνεμος σηκώνει σύννεφα από αμμόσκονη. όλα χάνονται γύρω μας. ουρανός. ήλιος. θάλασσα. Δε βλέπουμε πια ούτε σ απόσταση εκατό μέτρων. Η άμμος δέρνει ανελέητα τις σκηνές μας. ο άνεμος σπάει τα σχοινιά. ξεριζώνει τους πασάλους. Κάνουμε έναν απελπισμένο αγώνα για να βουλώσουμε τρύπες. να κλείσουμε τις χαραμάδες. Μάταιος κόπος. Η άμμος τρυπώνει παντού. Η ατμόσφαιρα μέσα στις σκηνές είναι θαμπή. Έχουμε άμμο στα ρούχα μας. στο στόμα μας. στα μάτια μας στ αυτιά μας. ό. τι πιάνουμε έχει άμμο επάνω. Είναι οι πιο φριχτές. οι πιο βασανιστικές μέρες. όταν σηκώνεται άνεμος στην Ελ Ντάμπα. Ούτε να φάμε θέλουμε. ούτε να πιούμε. Το φαΐ μας γεμίζει άμμο. το νερό γεμίζει άμμο. Αναπνέουμε με δυσκολία. Τα νεύρα μας σπάνε…»

Επέστρεψε με τον πατέρα του στην Ελλάδα τον Απρίλη του ΄45,  με τους τελευταίους εκτοπισμένους που αφέθηκαν ελεύθεροι.

Στη συνέχεια, τον Γεμελιάρη, όπως και πολλούς κομμουνιστές της Αθήνας, τους στρατεύουν υποχρεωτικά . Το 1946 στην Καλλιθέα υπήρχε το στρατόπεδο ΚΕΜΕ. Εκεί υπήρχε ο 103ος λόχος όπου τον είχαν επανδρώσει με τους παλιούς εξόριστους στην Ελ Ντάμπα, ελασίτες και επονίτες.  Τους χαρακτήριζαν ως «στρατιώτες» του κυβερνητικού Στρατού και τους έστελναν είτε στο Μακρονήσι, είτε στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο Γράμμο.

035___Ο Γιώργος ο Γεμελιάρης έζησε στη συνέχεια με αξιοπρέπεια και με σεβασμό προς τους αγώνες του. Η εμπειρία της Αντίστασης και της εξορίας τον σφράγισε ανεξίτηλα. Ποτέ δε μετάνοιωσε για όσα επέλεξε να κάνει, παρότι δεν είχε καμιά αυταπάτη για τις μεταφυσικές συμπεριφορές της ηγεσίας του κινήματος. Όποτε μιλούσα με τον παππού, στο μυαλό μου ερχόταν η Κατερίνα Γώγου…..

Στο γραφείο του κάποια βιβλία περιμένουν -μάταια αυτή τη φορά να τα ξανανοίξει ένα γνώριμο χέρι. Μεταξύ τους «Τα άνθη του κακού» του Μπωντλαίρ και ο  «Επιτάφιος» του Γιάννη Ρίτσου.

Καλό ταξίδι παππού Γιώργο

Μ-π

Στην εμπειρία της Ελ Ντάμπα, αναφέρεται το βιβλίο-μαρτυρία  του Αλέξη Καρρέρ, με τίτλο «Ελ Ντάμπα. Η ιστορία της ομηρίας». Η μαρτυρία b887741του Αλέξη Καρρέρ (γενν. 1912) πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερη Ελλάδα», σε συνέχειες, από την 21η Μαρτίου του 1945.

Την εμπειρία του με τίτλο:  «Ελ Ντάμπα-Όμηρος των Εγγλέζων», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1965, εξέδωσε και ο ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος.

Άλλο ένα βιβλίο για την Ελ Ντάμπα με την υπογραφή του ζωγράφου Πάρι Πρέκα (1926-1999), εκδόθηκε το 2005. Τίτλος του «Κλουβί 17 – El Daba» (εκδ. Αιγόκερως).

Ο Πρέκας ποτέ δεν είχε αναφερθεί σ’ αυτή την τραυματική περίοδο της πρώτης νιότης. Η τυχαία ανακάλυψη του ημερολογίου, 60 χρόνια μετά τα Δεκεμβριανά του ’44, θεωρήθηκε ότι έπρεπε να γίνει γνωστή για να φωτίσει τη σημειολογική ανάγνωση της ουσίας των θεματικών κύκλων της ζωγραφικής του. Ο Πάρις Πρέκας συνελήφθη λίγο νωρίτερα από τον παππού, με τις συλλήψεις που έγιναν κατά τη διάρκεια του Δεκέμβρη του ’44. Δείτε τη μαρτυρία του για την Ελ Ντάμπα.

Για την εμπειρία της Ελ Ντάμπα γράφτηκαν και τραγούδια όπως το παρακάτω:

«Και μας πήγαν στην Ελ Ντάμπα
– βάρκα γιαλό –
και μας πήγαν στην Ελ Ντάμπα,
όλο το ταξίδι ….τσάμπα
– βάρκα γιαλό –

Και μας πήγαν στην Ελ Ντάμπα
και μας βάλανε μια στάμπα
– βάρκα γιαλό -»

* Η πληρέστερη παραλλαγή του τραγουδιού της Ελ Ντάμπα είναι:

«Θα σας πω μιαν ιστορία
από την αιχμαλωσία,
– βάρκα γιαλό –

Κάποια μέρα του πολέμου
(δεν το πίστευα ποτέ μου)
– βάρκα γιαλό –

Οι Εγγλέζοι μας κυκλώσαν
με τα τανκς και μας τσακώσαν,
– βάρκα γιαλό –

Μας επήραν τα ρολόγια,
με το ξύλο, με τα λόγια
– βάρκα γιαλό –

Στ’ αυτοκίνητα μας βάλαν
και την πίστη μας εβγάλαν,
– βάρκα γιαλό –

Στο Γουδί και στο Χασάνι
κι από ‘κει για το λιμάνι,
– βάρκα γιαλό –

Μας εβάλαν στο βαπόρι
και για το Πόρτ-Σάϊντ πλώρη,
– βάρκα γιαλό –

Μας εφέραν στην Ελ Ντάμπα
και στην πλάτη μας μια στάμπα.
– βάρκα γιαλό –

Μας εδίναν τη βδομάδα
δυο κουτάλια μαρμελάδα,
– βάρκα γιαλό –

Μας εδίναν και φυστίκια
που ‘τανε για τα κατσίκια,
– βάρκα γιαλό –

Μας εδίναν και μια στάλα
συμπεπυκνωμένο γάλα,
– βάρκα γιαλό –

Δεν ξεχνούσαν οι Εγγλέζοι
το ελληνικό τραπέζι,
– βάρκα γιαλό –

Και μας δίναν ταχτικά
και μπιζέλια αρακά,
– βάρκα γιαλό –

Δεν το θέλουμε το γάλα
ούτε και τη μαρμελάδα,
– βάρκα γιαλό –

Μόνο θέλουμε να πάμε
πίσω στη γλυκιά Ελλάδα,
– βάρκα γιαλό -»

[ΑΝΩΝΥΜΟΥ – Β. ΤΣΙΤΣΑΝΗ]

Σημειώσεις:
1. Το «Ελ Ντάμπα» τραγουδιέται πάνω στο ρυθμό του «Βάρκα Γιαλό» και βέβαια είναι ανέκδοτο.
2. Τραγουδιότανε κυρίως από τους αιχμαλώτους της Ελ Ντάμπα, στην Αίγυπτο.
3. Τραγούδι με παραπλήσια μουσική και ίδιο τίτλο (Βάρκα Γιαλό) ηχογραφείται το 1946 από τον Βασίλη Τσιτσάνη με τον Στράτο Παγιουμτζή. Γραμμένο και συνθεμένο στην κατοχή.
4. Η μελωδία είναι παλιά επτανησιακή, ίσως οι στίχοι της εκτέλεσης με τον Στράτο να είναι του Τσιτσάνη.

Advertisements

20/12/2008 - Posted by | -Αντίσταση, -Εμφύλιος, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -αντιφασιστικά, φασισμός

17 Σχόλια »

  1. Τί κρίμα.. Ειλικρινά λυπούμαι πού τόν γνώρισα τόσο αργά..Καλό ταξίδι κύριε Γιώργο..

    Σχόλιο από vripol | 21/12/2008

  2. Καλό ταξίδι

    Ομέρ, στ’ αλήθεια συγκινημένος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/12/2008

  3. Καλό ταξίδι να έχει αυτός ο πανέξυπνος, γεμάτος εφηβικό χιούμορ και ψυχή παλικαριού άνθρωπος. Τον γνώρισα πριν λίγα χρόνια και απο την πρώτη στιγμή με γοήτευσε.
    Τώρα μόνο λύπη.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 21/12/2008

  4. Καλό ταξίδι απ’ τις Λεύκες.

    Σχόλιο από Λεύκες-Πάρος | 21/12/2008

  5. Καλό ταξίδι σύντροφε. Σημασία εξάλλου τελικά δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι γι αυτόν. Και το ταξίδι σου ήταν γεμάτο εμπειρίες, πίκρες αλλά σίγουρα και απόλαυση.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/12/2008

  6. Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου «παππού»
    Φιλάκια
    Σόφη
    Έτσι απλά σκέφθηκα να σου γράψω αντί για τα συλλυπητήριά μου στην Εξώδειο Ακολουθία. «Παππού» ήταν η προσφιλής μου προσφώνηση προς ΕΣΕ, ακόμη και κατά την Ακροαματική Διαδικασία, επί 15ετία Αξιοσέβαστε Δικηγόρε μου, και Αείμνηστε Γεώργιε Γεμελιάρη. Μία φορά, μάλιστα, θυμάμαι, δέχτηκα δριμύτατη επίθεση από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ο οποίος προς στιγμή πίστεψε πως σε «ειρωνευόμουν»…
    Βεβαίως, δεν γνώριζε τον Σεβασμό που είχα στον «Άνθρωπο» με Α κεφαλαίο, στον οποίο χρωστούσα και χρωστώ τις γνώσεις μου για την «ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ», η οποία καίτοι είναι «δέσμια» του Συστήματος ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ, και ΠΑΛΕΥΕΙ!.. ΠΑΛΕΥΕΙ… ακόμη!..
    Για μένα «παππού» ΖΗΣ και ΖΕΙΣ μέσα μου καθημερινά. Οι συμβουλές σου ηχούν μέσα στα αυτιά μου έτσι, όπως με τον δικό σου τρόπο μου απήγγειλλες κατά τις ατέλειωτες ώρες της προσμονής στους διαδρόμους των Δικαστηρίων με στίχους από τον «Δωδεκάλογο του Γύφτου» του Κωστή Παλαμά:
    «Σίμωσε, άπλωσε το χέρι, βόηθα,
    γίνε δουλευτής,
    ταίριαζε, άκουε, φρόντιζε και ρώτα,
    γείρε, αν θέλεις να υψωθής,
    νίκη σου, ανυπόταχτε, σ’ εσέ να πης:
    «Υποτάξου πρώτα»
    Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας
    κι ο εξουσιαστής
    του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου,
    γίνε δουλευτής!..»
    …………
    Λαμπαδιάζει το καμίνι,
    με του αγέρα τα φτερά
    Λάμια αχόρταγη ξεσπάει
    και λυσσομανά η φωτιά.

    Κι άδραξε το σίδερο η φωτιά
    κι απ’ τα δόντια της θα βγη
    σα λιοντάρι δαμασμένο
    από ξωτικού βουλή.

    Και τ’ ασάλευτο τ’ αμόνι
    και τ’ ολόγοργο σφυρί
    βροντερή μια μάχη αρχίζουν
    και είναι πλάστης το σφυρί.
    ……
    «Γύφτε, σιδεροπελέκα,
    στη φωτιά για τη φωτιά
    τα κοντάρια, τα σκουτάρια,
    τα σπαθιά»
    ……….
    «Κι από σας κανείς δεν την ορίζει,
    κι από σας κανείς δεν την κρατεί
    την ακέρια Δικαιοσύνη
    και την ακομμάτιαστη Αρετή»…
    ……………
    κ.λπ.

    Όμως, «παππού» τώρα μπορώ να σου εξομολογηθώ κάτι!.. Μέσα μου έχω κάποιες «τύψεις» γιατί όπως γράφει και στο ανωτέρω αφιέρωμα ο Μ-π:

    «Για πενήντα χρόνια άσκησες τη μαχητική δικηγορία, μέχρι τα 78 σου χρόνια, με σεβασμό στην ιδεολογία σου (μια εξαιρετική σύνθεση Μαρξ και Επίκουρου), με την κριτική διάθεση αυτού που καταλαβαίνει πίσω από τις εύκαιρες κουβέντες και τα συνθήματα, διατηρώντας πάντα μια βαθειά απέχθεια για τους συναδέλφους σου εκμεταλλευτές των ανθρώπινων αδιεξόδων».

    Θαρρώ πως οι δικές μου ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ήταν αυτές που σου προκάλεσαν την βαθύτερη απέχθεια για τους συναδέλφους σου εκμεταλλευτές των ανθρώπινων αδιεξόδων και αναζήτησες τη ΣΥΝΤΑΞΗ… κι ίσως αυτός να ήταν και ο μεγαλύτερος σου πόνος γιατί είμαι σίγουρη πως εάν ήσουν νεώτερος… δεν θα μ’ εγκατέλειπες ποτέ και δεν θα κατέθετες ΠΟΤΕ ΤΑ ΟΠΛΑ της ΜΑΧΟΜΕΝΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΑΣ!.. Αν κατά λάθος σε πίκρανα σου ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ!..

    Όμως, κι αν έμεινα ΜΟΝΗ, κι εγώ πιστή στις ΔΙΔΑΧΕΣ σου… παλεύω… ακόμη… για το «Δίκιο», για τ’ αναφαίρετο «Δικαίωμα της ζωής», που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρεί και οι «Επαΐοντες» να τα «κουκουλώνουν» κατά την γνωστή λαϊκή ρήση.
    http://tolimeri.blogspot.com/2008/12/blog-post_3784.html
    http://tolimeri.blogspot.com/2008/12/blog-post_6488.html

    Παλεύω για την ΙΣΤΟΡΙΚΗ Πολιτική και Αθλητική μας Ιστορία που σήμερα οι ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΙ προσπαθούν κατά την συνήθη πρακτική τους να αλλοιώσουν:
    http://www.metarrythmisis.gr/htmls/athlitika/3_pammakedonikoi.htm

    http://74.125.77.132/search?q=cache:qJSmW7U8zYUJ:www.stivoz.com/forum/showthread.php%3Ft%3D1793+%CE%A3%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%91+%CE%A6%CE%A1%CE%91%CE%93%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%94%CE%97+%CE%92%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%91%CE%A4%CE%96%CE%97&hl=el&ct=clnk&cd=5&gl=gr&client=firefox-a

    Κουράγιο και ελπίδα μου δίνουν τα λόγια σου κάθε φορά που έγραφα τις ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ μου… και μετά την απογοήτευσή σου για την αδικία!.. που έκαναν οι «Συνάδελφοί» σου:
    «Παιδί μου εσύ καλά τα λες!.. Αυτοί τι κάνουν;» «Παιδί μου θα σε ήθελα στο γραφείο μου γιατί είσαι πολύ μελετηρή!».. «Έχεις μία πολύ καλή ΔΙΚΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ».. «Σε πιστεύω παιδί μου… γιατί ΠΟΤΕ επί 15 χρόνια δεν μου είπες ΨΕΜΑΤΑ».. Αυτή ήταν η ΣΧΕΣΗ μας «παππού» ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ… Πίστευε ο ΕΝΑΣ τον ΑΛΛΟΝ, κι όταν ερχόμασταν σε σύγκρουση… μετά από ώριμη Σκέψη σου έλεγα!.. Κατάλαβα «παππού» γιατί ενήργησες έτσι… Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί κοντά σου έμαθα ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ… συνειδητοποίησα τον ΚΩΔΙΚΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ των Δικηγόρων!.. και μπορώ να ερμηνεύσω τις αντιδράσεις τους!..

    Τέλος, εκεί που ταξιδεύεις…
    «πατρικά συντροφιαστά
    από Χάροντα ευεργέτη
    σε μια άλλη αμίλητη ζωή…»

    είμαι σίγουρη ότι θ’ ακούσεις τη φωνή μου να σε συνοδεύει στα Ηλύσια Πεδία:
    «Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια
    δε σου πόδισαν ποτέ,
    δε σου κάρφωσαν το δρόμο
    τον παντοτεινό, τον ανεμπόδιστο…

    …Ούτε σπίτια, ούτε καλύβια, ούτε τσαντήρια,
    στο μεγάλο αφεντοπάλατο της πλάσης
    μια μονάκριβη σκεπή σου: ο ουρανός…
    …και μια γούβα ολοβαθειά σκαφτή στη γη,
    και μια γούβα είν’ αρκετή
    για να πέσεις και ύπνο να ‘βρεις
    και δροσούλα ή ζεστασιά!..»

    Κοιμήθηκες… αγαπημένε μου «παππού» και κοιμήθηκες για πάντα τον «ΥΠΝΟΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ».
    Ευλογημένος να’ σαι όπου και να ‘σαι!..
    Σ.Φ-Β.

    Σχόλιο από ΣΟΦΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ | 23/12/2008

  7. Χθές, στις 22 Δεκεμβρίου 2008, η ώρα 3 μ.μ. με μία λιτή και απέριττη ΕΞΩΔΕΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ συνόδευσαν οι φίλοι, και συγγενείς τον Αείμνηστο,

    ΓΕΩΡΓΙΟ Π. ΓΕΜΕΛΙΑΡΗ

    εις την τελευταίαν του κατοικίαν στο Νεκροταφείο του Αμαρουσίου!..
    Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων Συναδέλφων του η απουσία του ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ήταν εμφανής, γεγονός πολύ λυπηρόν, δεδομένου ότι ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ Γεώργιος Γεμελιάρης υπηρέτησε την ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΑ επί 50 συναπτά έτη, συμβουλεύοντας και νουθετώντας πάντα τους νεώτερους Δικηγόρους, τους οποίους αντιμετώπιζε σαν δικά του παιδιά, ενώ ο σεβασμός προς το ΑΘΛΗΜΑ της ΔΙΚΗΓΟΡΙΑΣ ήταν εμφανής σε κάθε του βήμα και σε κάθε του κίνηση προσεγμένη πάντοτε στο ΑΚΕΡΑΙΟ στα πλαίσια της Επαγγελματικής Εχεμύθειας και Επαγγελματικής Αλληλεγγύης!..
    Το Δικηγορικό του γραφείο συνεχίζει να λειτουργεί υπό την διεύθυνση της κόρης του ΕΛΕΝΗΣ Γ. ΓΕΜΕΛΙΑΡΗ και των Συνεργατών της εις την αυτήν διεύθυνση, ήτοι:

    ΕΛΕΝΗ Π. ΓΕΜΕΛΙΑΡΗ

    Δ Ι Κ Η Γ Ο Ρ Ο Σ

    ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ 10 – ΑΘΗΝΑΙ 106 72

    ΤΗΛ.: 210/3611.400 – 210/3624.525

    Σχόλιο από ΣΟΦΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ | 23/12/2008

  8. Μηπως με την απουσια τους τον τιμησαν γιατι θα τον μολυναν διαφορετικα;,

    Σχόλιο από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΥΡΟΜΑΓΕΙΡΟΣ | 25/12/2008

  9. ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΛΕΥΡΟΜΑΓΕΙΡΕ

    τόσο τραγική είναι η κατάσταση στο δικηγορικό σύλλογο;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 25/12/2008

  10. […] -Καλό ταξίδι παππού Γιώργο […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  11. http://www.romiossini.com/articles.php?lid=3708

    «Έλαμψε» με την απουσία του ο Δικηγορικός Σύλλογος
    Κηδεύθηκε ο γνωστός δικηγόρος των Αθηνών Γεώργιος Π. Γεμελιάρης
    ΑΘΗΝΑ, ανταπόκριση Σοφίας Φραγκούδη:-
    Φίλοι και συγγενείς συνοδεύουν τον αείμνηστο Γεώργιο Π. Γεμελιάρη στην τελευταία του κατοικία…

    Στις 22 Δεκεμβρίου 2008, η ώρα 3 μ.μ. με μία λιτή και απέριττη εξώδειο ακολουθία, συνόδευσαν οι φίλοι, και συγγενείς τον αείμνηστο, ΓΕΩΡΓΙΟ Π. ΓΕΜΕΛΙΑΡΗ στην τελευταία του κατοικία, στο Νεκροταφείο του Αμαρουσίου!

    Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συναδέλφων του, η απουσία του Δικηγορικού Συλλόγου ήταν εμφανής, γεγονός πολύ λυπηρόν, δεδομένου ότι ο αείμνηστος Γεώργιος Γεμελιάρης υπηρέτησε την μαχόμενη δικηγορία επί 50 συναπτά έτη, συμβουλεύοντας και νουθετώντας πάντα τους νεώτερους Δικηγόρους, τους οποίους αντιμετώπιζε σαν δικά του παιδιά, ενώ ο σεβασμός προς το «άθλημα» της Δικηγορίας ήταν εμφανής σε κάθε του βήμα και σε κάθε του κίνηση, προσεγμένη πάντοτε στο ακέραιο, στα πλαίσια της επαγγελματικής εχεμύθειας και επαγγελματικής αλληλεγγύης!

    2008-12-24
    ISSN 1986-0307

    Σχόλιο από SOFIA BOGIATZH | 12/02/2009

  12. Βούλα 26/0209

    Η φράση «ημουν και γω εκει…»σημερα με τιμα,γιατί θέλω νά πιστευω οτι ειμαι στήν λίστα αυτων των ανθρώπων που ειχαν τήν τιμή νά γνωρίζουν τον Γιωργο Γεμελιάρη.Ενας αξιοσέβαστος Ανθρωπος (πάνω απ’ ολα),μέ το Α. κεφαλαίο ! !
    Δικηγόρος : απο τους ελαχιστοτατους,Ανθρωπος :πόσοι ξέρουν σήμερα τι σημαινει ανθρωπιά?Φίλος:οσα χρονια καί να ειχες διαφορα,ενοιωθες κοληταρι…..Συζυγος,πατερας,παπους? υπάρχουν τέτοιοι σήμερα αραγε? Ας ειναι ελαφρυ τό χωμα που τον σκεπάζει….Θα ζει για πάντα στήν καρδια μου,εκει πού μόνον οι γονεις μου υπάρχουν.

    Σχόλιο από Βελλιανιτου Ασπασία | 26/02/2009

  13. […] -Καλό ταξίδι παππού Γιώργο […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  14. εκλαψα για τον παπου σου μαζι τα κλαματα για τον δικο μου ,…

    Σχόλιο από ΜΑΡΙΑ ΖΥΓΟΜΑΛΑ | 21/05/2010

  15. […] -Καλό ταξίδι παππού Γιώργο […]

    Πίνγκμπακ από -Δεκεμβριανά στιγμιότυπα… « Πόντος και Αριστερά | 09/12/2010

  16. […] -Καλό ταξίδι παππού Γιώργο […]

    Πίνγκμπακ από -67 χρόνια από τη μάχη της Αθήνας « Πόντος και Αριστερά | 19/12/2011

  17. Δεκέμβρης 1944: 7.672 Έλληνες όμηροι των Άγγλων στα σύρματα της «Ελ Ντάμπα»
    20 Δεκεμβρίου 2016
    Πάνος

    Συντάκτης: Μικέλα Χαρτουλάρη – «Εφημερίδα των Συντακτών»

    Μίμης Φωτόπουλος, Αρης Αλεξάνδρου, Δημήτρης Χριστοδούλου, Βαγγέλης Γκούφας, Γιώργος Βαλέτας, Κώστας Μαρίνης, Σπύρος Μελετζής, Πάρις Πρέκας, Φώτης Ζαχαρίου, Αλέξης Καρρέρ, Δημήτρης Μπέης (ο κατοπινός δήμαρχος Αθηναίων), Μπάμπης Μπακάλης…

    Γνώρισαν όλοι τα «σύρματα της Ελ Ντάμπα»: το ιδιότυπο καθεστώς τιμωρίας-εξορίας στη Βόρεια Αφρική, που αποτελεί μια αποσιωπημένη σκοτεινή κηλίδα της Ιστορίας των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την Απελευθέρωση και με αφορμή τα Δεκεμβριανά και τη «μάχη της Αθήνας», οι ελληνικές αρχές τούς συνέλαβαν ως δυνητικά επικίνδυνους αριστερούς και οι Βρετανοί τούς μετέφεραν μυστικά στην αιγυπτιακή έρημο, σε απόσταση 180 χλμ. από την Αλεξάνδρεια, όπου τους κράτησαν για ένα τρίμηνο περίπου, σε ένα παλιό δικό τους στρατόπεδο.

    Συνολικά 7.672 Ελληνες κάθε ηλικίας οδηγήθηκαν εκεί με πέντε καραβιές μεταξύ 18/12/1944 και 4/1/1945, μοιράστηκαν σε 25 κλωβούς (cages) περιφραγμένους με συρματοπλέγματα και στοιβάχτηκαν σε σκηνές, με άθλιες συνθήκες υγιεινής, υποφέροντας από τις ψείρες, την ψώρα, τη φυματίωση και την πείνα, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με τους δικούς τους, προκειμένου να λειτουργήσουν ως σημαντικό διαπραγματευτικό απόθεμα σε σχέση με τους ανταλλάξιμους κρατούμενους ή ομήρους του ΕΛΑΣ. Μονάχα μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων για τη Συμφωνία της Βάρκιζας χαλάρωσαν ελαφρά οι συνθήκες του εγκλεισμού τους.

    Ολοι λοιπόν αυτοί οι άντρες ήσαν αγνοούμενοι μέχρι τον επαναπατρισμό τους, και δεν είναι τυχαίο ότι εκεί έγραψε ο Μπακάλης τούς στίχους του γνωστού ρεμπέτικου «Κάποια μάνα αναστενάζει». Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκεί κανένας, εκτός από ελάχιστους αντάρτες του ΕΛΑΣ, δεν είχε στρατιωτική ιδιότητα. Ολοι ήσαν πολίτες, φυλακισμένοι προληπτικά!

    Η υπόθεση αυτή ξαναζωντανεύει σήμερα, χάρη σε έναν βιβλιοδέτη, τον Πραξιτέλη Δημ. Ζαχαριάδη, ο οποίος συνελήφθη την Πρωτοχρονιά του 1945 στα Εξάρχεια και, με το πρόσχημα ότι συμμετείχε στη «στάση του Δεκεμβρίου», μεταφέρθηκε στην Ελ Ντάμπα. Ηταν τότε 30 χρόνων και επί δυόμισι μήνες αποτύπωνε καθημερινά ό,τι έβλεπε και ό,τι ένιωθε σε φύλλα χαρτιού υγείας, τα οποία μάλιστα κράτησε μυστικά από την οικογένειά του. Αυτό το κληροδοτημένο και «κλειδωμένο» υλικό, που περιγράφει την τραγική κατάσταση των αιχμαλώτων, κατέληξε πρόσφατα, χάρη στην κόρη του Ξανθή, στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και εκδόθηκε μόλις από το Βιβλιόραμα με τίτλο Ελ Ντάμπα 1945. Ημερολόγιον Αιχμαλωσίας και με ενδιαφέρουσα εισαγωγή της ιστορικού Ιωάννας Παπαθανασίου. Είναι ο 15ος τόμος στη σειρά Μαρτυρίες (σ.σ. των αφανών), την οποία ίδρυσε το 2003 ο Αγγελος Ελεφάντης (με διαδόχους-διευθυντές τον Στρατή Μπουρνάζο και τώρα την Ι. Παπαθανασίου), και εικονογραφείται με εύγλωττα σκίτσα των Ζαχαρίου, Πρέκα, Καστανάκη.

    Μαρτυρίες για την Ελ Ντάμπα υπάρχουν βέβαια κι άλλες -των Φωτόπουλου (1964), Χριστοδούλου (1980), Καρρέρ (2004) ή Πρέκα (2005)-, πρόκειται όμως για καταθέσεις μιας μνήμης επεξεργασμένης με μεγάλη χρονική καθυστέρηση. Αντίθετα, το Ημερολόγιον του Ζαχαριάδη είναι μοναδικό, επειδή γεννήθηκε μέσα στο στρατόπεδο, γράφτηκε εν θερμώ και αποτυπώνει συστηματικά τις στρατοπεδικές πραγματικότητες, αναδεικνύοντας εντέλει την ψυχολογία που δημιουργεί ο εγκλεισμός και διασώζοντας όψεις της καθημερινής διαχείρισής του. Είναι δηλαδή μια σπάνια πηγή για την Ιστορία, από τα ελάχιστα μάλιστα γραπτά τεκμήρια που δεν προέρχονται από τις βρετανικές στρατοπεδικές αρχές.

    Τι είδε ο νοσοκόμος

    Ο Πραξιτέλης Ζαχαριάδης εξελίχθηκε από το ’60 σε έναν βιβλιοδέτη που συνεργαζόταν με εκδοτικούς οίκους αξιόλογους, όπως οι Γκοβόστης, Κέδρος, Ικαρος, Δίφρος, Σάκκουλας κ.ά. Είχε μάθει τη δουλειά στου Γκοβόστη από το 1935 και λίγο αργότερα, όταν συνελήφθη το αφεντικό του, γνώρισε και τη βία της δικτατορίας Μεταξά. Στο ημερολόγιό του δεν διαλαλεί την πολιτική ή λογοτεχνική ευαισθητοποίησή του, συλλαμβάνει όμως τα πάντα. Η μαύρη αγορά των τσιγάρων στην Ελ Ντάμπα, η απεργία πείνας των κρατούμενων όταν σκοτώνεται ένας ανάμεσά τους, οι ποινές και η ασιτία που τους επιβάλλονται από τη βρετανική διοίκηση, το λαϊκό δικαστήριο που στήνουν όταν ένας νέος καταγγέλλει πως κακοποιήθηκε, οι διαξιφισμοί τους, η ψυχολογική τους κατάρρευση, όλα επισημαίνονται και συχνά περιγράφονται με μαύρο χιούμορ.

    Το πιο κωμικοτραγικό επεισόδιο που καταγράφει ήταν μια ομαδική δηλητηρίαση που έφερε ευκοιλιότητα σε όλο τον κλωβό και τον ανάγκασε να τρέχει όλη τη νύχτα στους κρατούμενους, που πηγαινοέρχονταν με τα παντελόνια στο χέρι, και να δίνει με το κουτάλι το φάρμακο που τελείωσε, να παρακαλεί τον αρχηγό να ψήσει τσάι και, τέλος, να υποδέχεται τον γιατρό που ήρθε αργοπορημένος «για τα μάτια»…

    Στο στρατόπεδο, ο Ζαχαριάδης είχε τοποθετηθεί νοσοκόμος εξαιτίας μιας επαγγελματικής σχέσης που είχε με την κλινική Σμπαρούνη πριν συλληφθεί. Ετσι, αφενός δεν βίωνε την αγωνία του θανάτου όπως οι συγκρατούμενοί του, αφετέρου μπορούσε να κινείται ως ουδέτερος παρατηρητής αξιοποιώντας την προνομιακή του θέση που του επέτρεπε να διαθέτει ένα αυτοσχέδιο γραφείο, μια λάμπα πετρελαίου, διπλή μερίδα φαγητό. Ετσι μπορούσε να παρηγορείται γράφοντας. Αυτή ήταν η ατομική του στρατηγική επιβίωσης. Πάντοτε, ωστόσο, κατέληγε στην εξής παραδοχή: «Ο,τιδήποτε να έχη ο άνθρωπος, αφού του λείπει η Ελευθερία όλα τα άλλα είναι μάταια».

    Ο αυταρχισμός της εξουσίας
    Περισσότερους από 15.000 Ελληνες αριστερούς κράτησαν οι Βρετανοί στην Αίγυπτο, κλεισμένους στα «σύρματα», με τον χαρακτηρισμό του «στασιαστή», μέχρι το καλοκαίρι του 1945! Το υπογραμμίζει η Ιωάννα Παπαθανασίου στην εισαγωγική μελέτη της τοποθετώντας την Ελ Ντάμπα στα πολιτικά συμφραζόμενά της.Οι μισοί περίπου, γράφει, στρατιώτες και ναύτες οι περισσότεροι, βαρύνονταν με τη συμμετοχή τους σε κινήματα, κυρίως στο κίνημα του Απρίλη του 1944 (γνωστό μας και από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες του Τσίρκα), το οποίο παραμονές της Απελευθέρωσης υποστήριζε τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή του ΕΑΜ. Οι υπόλοιποι, στους οποίους αναφέρεται το Ημερολόγιον Αιχμαλωσίας, ήσαν σεσημασμένοι αριστεροί που ενέχονταν για την πιθανή ανάμιξή τους στα Δεκεμβριανά, αλλά και θύματα των μαζικών συλλήψεων: περαστικοί διαβάτες, ανάπηροι του αλβανικού μετώπου, ψυχασθενείς, απατεωνίσκοι, Τσιγγάνοι κ.ά. που βρέθηκαν στο λάθος σημείο. Ησαν δηλαδή πολίτες που κρατήθηκαν αιχμάλωτοι από μια σύμμαχο χώρα, σε ξένο έδαφος, υπό ασαφές νομικό καθεστώς.
    Η Παπαθανασίου σημειώνει ότι η Ελ Ντάμπα άνοιξε τον δρόμο για τη δημιουργία στρατοπέδων στην εμφυλιοπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα. Ο αναγνώστης όμως σκέφτεται, επιπλέον, τα μυστικά καράβια-κρατητήρια στα διεθνή ύδατα που μπήκαν στη ζωή μας μετά την 11/9, αλλά και την Αμυγδαλέζα.

    Το βιβλιαράκι αυτό, με άλλα λόγια, μοιάζει ανατριχιαστικά επίκαιρο εφόσον οι νέοι φόβοι που καλλιεργούνται στα εργαστήρια του νεοφιλελευθερισμού, ξυπνούν το αυταρχικό πρόσωπο της εξουσίας, δικαιολογούν τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών χάριν της ασφάλειας, ενθαρρύνουν τις προληπτικές συλλήψεις και την παράκαμψη δημοκρατικών νόμων και αρχών, ξεχειλώνουν την έννοια της παραβατικότητας και κατασκευάζουν μια ευρύτατη κατηγορία πολιτών β’ κατηγορίας. Οπως στα χρόνια της «λευκής τρομοκρατίας» και του Ψυχρού Πολέμου.

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2016/12/20/gcw-739/

    Σχόλιο από Aggelos | 20/12/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: