Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες του κυρίου Γκίκα

0003_.JPGΟ προσυνεδριακός διάλογος φαίνεται ότι ξεκίνησε στο ΚΚΕ. Και σίγουρα στο επίκεντρο θα βρεθούν και εκείνα τα ζητήματα που μπορούν να ενταχθούν εύκολα στον ιστορικό αναθεωρητισμό. Και ένα απ’ αυτά θα είναι οι σταλινικές διώξεις κατά των μικρών κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων και των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης.   Η ολοκληρωτική καταστροφή του ελληνικού σοβιετικού πολιτισμού από τους σταλινικούς, η εξόντωση της ελληνικής κομματικής και πνευματικής ηγεσίας, καθώς και η βίαιη εκτόπιση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινότητας στην Κεντρική Ασία, μετατρέπουν σε εφιαλτική συνηγορία προς την απάνθρωπη βία και την αντεπαναστατική αντιλαϊκή πρακτική, απόπειρες όπως αυτές που κριτικάρονται στο παρακάτω δημοσίευμα. 

Η άποψη του μπλογκ μας για τα θέματα αυτά είναι γνωστή. Γνωστός είναι και ο αγώνας μας κατά του νεοφιλεύθερου κοσμοπολιτισμού, όπως αυτός αναδείχθηκε την εποχη της σύγκρουσης για το βιβλίο Ιστορίας της κ. Ρεπούση. Τότε συμπορευτήκαμε με το ΚΚΕ που είχε την τόλμη να καταγγείλει με σαφήνεια τον ιστορικό αναθεωρητισμό. Δημοσιεύσαμε τότε ένα σημαντικό κείμενο, κάτω από τον τίτλο: Ούτε με τον Λιάκο, ούτε με το Λιακόπουλο.   

Όμως στην απόπειρα του Γκίκα και των συν αυτώ να οδηγήσουν το ΚΚΕ σε μια αντιδραστική στροφή λέγοντας τη μισή αλήθεια και αποκρύπτοντας βασικά στοιχεία του ζητήματος αντιδράσαμε με τη δημοσίευση ενός άρθρου με τίτλο : Τα παιδιά του Κολιγιάννη ποιον είχανε πατέρα Καλώς η κακώς, η σύγκρουση με τον ιστορικό αναθεωρητισμό είναι μια αναγκαιότητα, ώστε να απαλλαγεί τελικά η Αριστερά από τους εφιάλτες της και τις ενοχές της. Γιατί στην άγρια εποχή που μπαίνουμε, το μόνο που θα καταφέρει ο ιστορικός αναθεωρητισμός είναι να θέσει εξαιρετικα άχρηστα βαρίδια στο κίνημα.

Μόνο ως ανέκδοτο ηχεί σήμερα, ότι στο μέλλον μια από τις συζητήσεις με το ΚΚΕ θα είναι εάν ο σταλινισμός: 

καλώς έκλεισε τις ελληνικές σοβιετικές εφημερίδες, 

καλώς κατάργησε την ελληνική (σοβιετική) εκπαίδευση,  

καλώς απαγόρευσε τα κρατικά ελληνικά θέατρα,

καλώς κατέστρεψε τα (κομματικά) ελληνικά τυπογραφεία,

καλώς κατάργησε τις ελληνικές κομματικές οργανώσεις,

καλώς αποκεφάλισε τις ελληνικές κοινότητες,

καλώς δολοφόνησε την (κομματική) ηγεσία τους,

καλώς έστειλε χιλιάδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας,  

καλώς εκτόπισε το λαό στις στέπες του Καζαχστάν, εν είδει δουλοπαροίκων του Μεσαίωνα.

Αφορμή για όλα αυτά έδωσε ένα εξαιρετικό σχόλιο του Δημήτρη…

Το αναδημοσιεύουμε και εδώ, γιατί θέτει τη βάση μιας συζήτησης που θα μπορούσε να είναι γόνιμη και εξαιρετικά χρήσιμη, για όσους ειλικρινά ονειρεύονται μια κινηματική Αριστερά, που να μπορεί να απαντήσει στις προκλήσεις του μέλλοντος χωρίς να χρειάζεται να απολογείται για τα εγκλήματα του παρελθόντος.  

» ….είναι καιρός να καταδείξουμε τις αλήθειες και τις μισές αλήθειες του Γκίκα, στο άρθρο και στο βιβλίο του οποίου είναι καταφανής η προσπάθεια να επαναφέρει το ζήτημα του σταλινισμού με σκοπό την αποκατάσταση όχι πλέον των θυμάτων αλλά των θυτών.

Καλό θα ήταν το ίδιο το ΚΚΕ να μην προχωρήσει σε αυτή την προσπάθεια και να στραφεί περισσότερο στη διατύπωση προτάσεων που έχει να κάνει η ίδια η αριστερά σήμερα για την πάλη με τον όλο και πιο ενισχυμένο νεοφιλελευθερισμό. Και πάμε τώρα στο κείμενο του…

Είναι αλήθεια ότι ο αντικομουνισμός διαποτίζει ακόμη και σήμερα τον Λόγο των μέσων ενημέρωσης και τροφοδοτεί με επιχειρήματα την κυρίαρχη ιδεολογία. Όχι βέβαια σε τέτοιο βαθμό, όσο γινόταν επί Μακαρθισμού για παράδειγμα, αλλά πάλι παίζει καθοριστικό ρόλο στην προπαγάνδα εναντίον της κομμουνιστικής αριστεράς. Δεν μπορεί παρόλα αυτά ο Γκίκας να οριοθετεί την παρουσίαση της ιστορίας των Ελλήνων της ΕΣΣΔ στα πλαίσια απλά μιας αντικομουνιστικής προπαγάνδας.

Οι πηγές στις οποίες μας παραπέμπει είναι δυστυχώς ελλιπείς. Αναφέρει για παράδειγμα ένα απόσπασμα από ένα άρθρο το Σλέζκιν για μια «εντυπωσιακή συνέχεια στη σοβιετική προσήλωση γύρω από την ανάπτυξη των εθνοτήτων καθ’ όλη τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου και αργότερα».

Ανάπτυξη των εθνοτήτων με κλείσιμο εθνικών εφημερίδων, σχολείων και πολιτιστικών κέντρων δεν θα μπορούσε ποτέ να υφίσταται… Και άσε τους Έλληνες…Γιατί αναγκάζανε τους Αμπχάζιους να υφίστανται γεωργιανή εκπαίδευση τη δεκαετία του ’40; Γιατί αγνοεί ο Γκίκας πόσες βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών γίνανε από το 1930 και μετά, υπό ποιες συνθήκες και για ποιο ουσιαστικό λόγο; Σαφώς και δεν συμμερίζομαι την άποψη του Νέκριτς όταν μιλάει για τιμωρημένους λαούς, αλλά είναι αλήθεια ότι οι κακουχίες, η πείνα και η μετεγκατάσταση κόστισαν τη ζωή πολλών ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί και να μην έφταιγαν σε τίποτα. Και με ποιο δικαίωμα ένα κομμουνιστικό κράτος αφαιρεί από ένα σοβιετικό πολίτη το δικαίωμα να εγκατασταθεί εκεί που επιθυμεί; Επειδή π.χ. είναι Γερμανός του Βόλγα και ΙΣΩΣ συνεργαστεί με τους Ναζί;

Και επιστρέφω στους Έλληνες…Πόσο βοήθησε την ανάπτυξη των ελληνικών πληθυσμών η μετεγκατάσταση ολόκληρων κοινοτήτων στην Κ. Ασία, όπου ζούσανε διάφορες νομαδικές φυλές (οι οποίες, εκτός των άλλων, θεωρούσαν και τους Έλληνες «εχθρούς του λαού», ενώ δεν έλειψαν και περιστατικά βίαιων συγκρούσεων μεταξύ τους, σύμφωνα με τον Τζούχα); Βασική αρχή της ανάπτυξης των εθνοτήτων, την οποία αναφέρει πολύ σωστά και ο Ιωαννίδης στο βιβλίο του «Οι Έλληνες της Αμπχαζίας», είναι η αρχή της ισοτιμίας μεταξύ αυτών, την οποία το σοβιετικό κράτος δυστυχώς δε σεβάστηκε. Δεν μπορείς σαν κράτος να μετακινείς τους Έλληνες της Αμπχαζίας και Ατζαρίας στις στέπες του Ουζμπεκιστάν και του Καζαχστάν ή σε άγονες περιοχές και να πουλάς την ιδιοκτησία τους σε ανώτερα ή και ανώτατα στελέχη της πολιτικής εξουσίας της ΣΣΔ της Γεωργίας, σε μεγάλες προσωπικότητες της εθνικής τους διανόησης, και σε τοπικούς κομματάρχες (πάντα σύμφωνα με στοιχεία από κρατικά αρχεία, βλ. Ν. Ιωαννίδης, «Έτος 1949»), σε εξευτελιστικές τιμές και ύστερα να λες ότι φροντίζεις για την «ανάπτυξη των εθνοτήτων».

 (ελληνική θεατρική ομάδα της Μαριούπολης) 

Συνεχίζει και λέει έπειτα:
«Στη δεκαετία του 1930, ελήφθησαν όντως μέτρα, των οποίων τα αίτια και η έκταση έχουν διαστρεβλωθεί. Ωστόσο, τα αίτια λήψης τους οφείλονται:
* Στη διαπίστωση, αρχές της δεκαετίας του 1930, πως οι εθνικές οργανώσεις και θεσμοί (όπως οι αυτόνομες εθνικές περιοχές, τα εθνικά σχολεία) ενίσχυαν τις εθνικιστικέςτάσεις3
* Στην άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη και τη διαπίστωση πως ερχόταν δεύτερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Οι επαφές τμήματος της διασποράς με τις φασιστικές κυβερνήσεις του εξωτερικού και ο ρόλος που έπαιξε ο αστικός εθνικισμός (ως «πέμπτη φάλαγγα») στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στην ΕΣΣΔ το 1919-1920, εύλογα ανησύχησαν τη σοβιετική κυβέρνηση.»

Πάλι λέει τη μισή αλήθεια… Φυσικά και υπήρχαν εθνικιστικές τάσεις στα σχολεία, στην εθνική διανόηση και στις εφημερίδες. Ήταν όμως τέτοιας κλίμακας που με κανένα τρόπο δεν δικαιολογούσαν το κλείσιμο όλων των εφημερίδων, την κατάργηση των αυτονομιών που είχαν παραχωρηθεί στις εθνότητες και τις διώξεις. Αν ο οποιοσδήποτε επιθυμεί να το διαπιστώσει αυτό, να βρει και διαβάσει τα φύλλα του Κόκκινου Καπνά και του Κομμουνιστή του Ροστόβ (που θεωρούνται τα σημαντικότερα έντυπα, τα οποία κυκλοφορούσαν μέσα στις ελληνικές κοινότητες) μέχρι και την ημέρα που κλείσανε και να μου βρει πόσα άρθρα είχαν εθνικιστικό πνεύμα. Και αναφορικά με το δεύτερο σκέλος και τους «αστικούς εθνικισμούς», δεν γνωρίζω για την έκταση των αντιμπολσεβικικών κινήσεων ανάμεσα στις άλλες εθνότητες, όμως το 1919-1920, όποτε και στάλθηκε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία, υπήρχαν: Ελληνοπόντιοι οι οποίοι συντάχτηκαν υπέρ αυτού, άλλοι οι οποίοι είχαν φιλομπολσεβικικές τάσεις, ή άλλοι οι οποίοι ακολούθησαν το κίνημα του Μαχνό.

Παρόλα αυτά, τουλάχιστο στην ελληνική βιβλιογραφία αναφέρεται ότι το μεγαλύτερο μέρος των Ελληνοποντίων κράτησε ουδέτερη στάση, ενώ πολλές φορές βρέθηκε ανάμεσα σε αντιμαχόμενα πυρά. Οπότε, για τους Έλληνες, τις χρονιές των εκκαθαρίσεων 1936-1937, το αίτιο μάλλον δεν ήταν ούτε η «κακή τους διαγωγή» κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου.

Ο Γκίκας αναφέρεται επίσης στο άρθρο του Βραδέλη, ο οποίος προφανώς έχει παραποιήσει το νόημα των λεγομένων του Τζούχα για τις πληροφορίες περί αυτονομίας. Υπήρχαν Έλληνες οι οποίοι ήθελαν όντως να υπάρχει αυτόνομη ελληνική περιοχή και ίσως να πίεσαν προς αυτή την κατεύθυνση. Το ζήτημα είναι ότι αυτό θα γινόταν στα πλαίσια της ΕΣΣΔ. Δεν μπορούμε να μιλάμε σε καμία περίπτωση για σχηματισμό αυτόνομου ελληνικού κράτους έξω από τα σοβιετικά σύνορα (όποιος μελετήσει τις τοποθεσίες στις οποίες μένανε οι Έλληνες θα καταλάβει ότι αυτό όχι μόνο ήταν αδύνατο αλλά περισσότερο τραγελαφικό για να το πιστεύει κάποιος). Και το αίτημα για αυτονομία εντός σοβιετικών συνόρων ίσως να μην ήταν και εντελώς άδικο από τη στιγμή που υπήρχαν άλλες εθνότητες οι οποίες είχανε τις δικές τους αυτόνομες περιοχές. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι υπήρξε κάποιος, ο οποίος μιλούσε για μεγάλη ελληνική Δημοκρατία και υπουργιλίκια, καλύτερα να μην το επικαλείται καθόλου γιατί δεν υπάρχουν αντίστοιχα έγγραφα, ούτε καν στην Πρεσβεία της Μοσχάς, ούτε στο ελληνικό ΥΠΕΞ, που να αναφέρουν κάτι τέτοιο και η μαρτυρία ενός ανθρώπου δεν αποτελεί τεκμήριο. Μου θυμίζει αυτή την «ανοησία;» που είχε γράψει ο Σολζενίτσιν στο Αρχιπέλαγος, ότι τάχα οι Ελληνοπόντιοι της Αμπχαζίας- Ατζαρίας εκτοπίστηκαν στην Κ. Ασία (1949) γιατί οι συμπατριώτες τους στην Ελλάδα χάσανε στον εμφύλιο (η εκδίκηση του Στάλιν τάχα- εδώ είναι που και ο Τζούχα ξεφεύγει κι αρχίζει τις υπερβολές…). Θεωρώ ότι όταν εξετάζουμε ιστορικά ένα σενάριο ή μια υπόθεση εργασίας είναι καλό να προσφεύγουμε στα αρχεία και στη συλλογική μνήμη κι όχι σε μια μαρτυρία ενός οποιουδήποτε προσώπου.

Το ίδιο ισχύει και για αυτό που αναφέρει παρακάτω, ότι υπήρχε κάποιος ο οποίος σε τηλεγράφημά του στην Πρεσβεία είπε ότι υπήρχαν Έλληνες, οι οποίοι σήκωσαν τα όπλα εναντίον των κομμουνιστών την περίοδο 1929-1934. Υπάρχει μια σειρά αρκετών τόμων οι οποίοι αναφέρονται στην περίοδο της κολεκτιβοποίησης («Tragediia sovetskoi derevni»- Η τραγωδία της σοβιετικής υπαίθρου), στα οποία δημοσιεύονται χιλιάδες έγγραφα τα οποία απαριθμούν άπειρα περιστατικά ένοπλων ή μη συγκρούσεων ανάμεσα σε αντιφρονούντες και κομμουνιστές εκείνη την περίοδο. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχουν αναφορές για ένοπλες εξεγέρσεις σε ελληνικά χωριά. Δεν αποκλείεται και να υπήρχαν κ. Γκίκα, αλλά απλά μια μαρτυρία δεν είναι ικανή να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο.

Μετά λέει (επικαλούμενος έγγραφο της Πρεσβείας):
«Μεγάλος αριθμός των συλληφθέντων την περίοδο 1937-1939 αφέθησαν σύντομα ελεύθεροι. Σύμφωνα με έκθεση της ελληνικής πρεσβείας στη Μόσχα, μόνο κατά τα έτη 1938-1939 αποφυλακίστηκαν πάνω από 755 άτομα: Αριθμός που εκτιμάται πολύ μεγαλύτερος από την ίδια την πρεσβεία λόγω έλλειψης συνολικής εικόνας»

Αφού επικαλείται λοιπόν επίσημα έγγραφα, στα οποία προφανώς έχει κάνει έρευνα για να τα χρησιμοποιεί στη βιβλιογραφία του, γιατί δεν αναφέρει ότι η Πρεσβεία στη Μόσχα έκανε συνεχώς εκκλήσεις στο Σοβιετικό κράτος να απελευθερωθούν Έλληνες υπήκοοι οι οποίοι βρίσκονταν στις φυλακές για ποινικά αλλά και πολιτικά αδικήματα (το αστείο είναι ότι ούτε κι η ίδια η Πρεσβεία μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει ποιοι ήταν πολιτικοί και ποιοι ήταν ποινικοί κρατούμενοι); Δεν ήταν η καλοσύνη των σοβιετικών αρχών λοιπόν η οποία απελευθέρωνε αβέρτα Έλληνες, αλλά η πίεση που ασκήθηκε από τις ελληνικές αρχές μέσω της Πρεσβείας της Μόσχας, να απελαθούν ΜΟΝΟ οι Έλληνες υπήκοοι (κι όχι οι Έλληνες με σοβιετική υπηκοότητα) οι οποίοι κρατούνταν στις σοβιετικές φυλακές. Δεν αναφέρει επίσης ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων που αφέθηκαν ελεύθεροι, στάλθηκαν απευθείας στην Ελλάδα. Πάλι δηλαδή λέει τη μισή αλήθεια, επιβεβαιώνοντας ότι η έρευνα που ίσως και να έκανε στα αρχεία του ΥΠΕΞ μπορεί να ήτανε και επιφανειακή.

Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος:
«Ο συνολικός αριθμός των μετεγκατεστημένων, σύμφωνα με τα αρχεία της KGB (αναφέρονται ως «ειδικοί μέτοικοι»), μέχρι το 1953 ανερχόταν σε 14.760.»

Χωρίς προφανώς να επικαλείται κάποιο έγγραφο της KGB, αναφέρει κάτι το οποίο είναι λάθος. Ο αριθμός των «μετεγκατεστημένων» (spetspereseletsy ή spetsposelentsy), όρος ο οποίος είναι απλά μια κατασκευή του ίδιου του σοβιετικού κράτους, καθώς στη συνείδηση πολλών Ελλήνων που εκτοπίστηκαν, η πράξη αυτή ερμηνεύτηκε ως εξορία, είναι σχεδόν διπλάσιος και αυτό το επιβεβαιώνουν με παραπομπές σε επίσημα έγγραφα του σοβιετικού κράτους και ο Ιωαννίδης και ο Τζούχα και η Βουτυρά. Μόνο στα έγγραφα του ιστορικού αρχείου του ΥΠΕΞ αναφέρονται αριθμοί κάτω των 20.000 κι αυτό λόγω έλλειψης σωστής πληροφόρησης: Η ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα είχε αποκλειστεί από τη σοβιετική αστυνομία τουλάχιστο για δυο- τρεις μήνες μετά τις 13-14 Ιουνίου του 1949, οπότε και έλαβε χώρα ο εκτοπισμός Ελλήνων, Ιρανών και Τούρκων της Γεωργίας (συμπεριλαμβάνω εδώ και Αμπχαζία – Ατζαρία), με αποτέλεσμα τα αριθμητικά στοιχεία τα οποία αναφέρει ο Πρέσβης μας να είναι πλασματικά και άμεσα αμφισβητήσιμα. Έτσι εξηγείται η κακή πληροφόρηση…

Το συμπέρασμά μου είναι το εξής: Η μισή αλήθεια είναι η αρχή της παραχάραξης της ιστορίας. Αν το ΚΚΕ επιθυμεί να ακολουθήσει αυτό το δρόμο θα είναι ένα σοβαρό πλήγμα για την ίδια την αριστερά. Ο κομμουνισμός δεν είναι μια συλλογική «ψευδαίσθηση», όπως δυστυχώς τον κατονομάζει ο Φρανσουά Φουρέ, καθώς ενέπνευσε πλήθος κινημάτων από ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη που πίστευαν στην ισότητα, στην ανεξαρτησία, στην αλληλεγγύη, ακόμη και στην αγάπη. Το σκληροπυρηνικό προφίλ των Κομμουνιστικών Κομμάτων δυστυχώς διέψευσε τις προσδοκίες τους και πρόδωσε τις ελπίδες τους.

Το ΚΚΕ δεν θα κερδίσει κάτι με την αποκατάσταση του σταλινισμού και καλό θα ήταν να επανεξετάσει τη στάση του γύρω από την ιστορία, κάνοντας μια ουσιαστική αυτοκριτική και αναζωπυρώνοντας την ελπίδα για μια διαφορετική ζωή στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη ακόμη και σήμερα. «

(Από τον «Κόκινο Καπνα«)

—————————————————

 

to-taxidi-stin-kolima_.jpg

Η κίτρινη περιοχή που είναι κυκλωμένη με κόκκινο χρώμα, είναι η περιοχή της Κολιμά (πρωτεύουσα το Μαγκαντάν) στη βορειοανατολική Σιβηρία. Στην περιοχή αυτή υπήρχαν 120 περίπου Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, που πρωτοδημιουργήθηκαν το 1932 για να υποδεχθούν τους εσωκομματικούς αντιπάλους. Στή συγκεκριμένη συστάδα των στρατοπέδων συγκέντρωσης έχασαν τη ζωή τους περί τους 1.200 Έλληνες. Μεταξύ αυτών στελέχη των ελληνικών σοβιετικών κομμουνιστικών οργανώσεων, καθώς και στελέχη του ΚΚΕ, που είχαν καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση για να γλυτώσουν τις διώξεις που άρχισαν με την ψήφιση του Ιδιώνυμου (1928) 

              

——————————————–

Τα κείμενα που δημοσιεύονται είναι γραμμένα με το 20γράμματο αλφάβητο, αποτέλεσμα της μεγάλης γλωσσικής μεταρρύθμιση του 1926. Τότε, οι πλέον ριζοσπαστικές απόψεις του δημοτικιστικού κινήματος έγιναν πράξη, μετά από απόφαση της Πανσυδεσμικής Συνδιάσκεψης των Ελλήνων διανοουμένων. Σε πρώτη φάση υιοθετήθηκε η φωνητική γραφή με την αντικατάσταση του 24γράμματου αλφαβήτου από το 20γράμματο, καθώς και η αντικατάσταση της καθαρεύουσας από τη δημοτική. Στη συνέχεια θα εμφανιστεί μια έντονη και επίμονη αριστερή κριτική προς το δημοτικισμό, από διανοούμενους που πίστευαν ότι η γλώσσα τωνΕλλήνων της ΕΣΣΔ δεν είναι η δημοτική αλλά οι διάλεκτοι (ποντιακά και μαριουπολίτικα). Ειδικά για την ποντιακή, καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια να αναγνωριστεί ως η επίσημη ελληνική γλώσσα για τους σοβιετικούς Έλληνες. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θα πεθάνουν στα στρατόπεδα της Σιβηρίας. Κατηγορήθηκαν για «αριστερή παρέκκλιση στο γλωσσικό ζήτημα» .

                             

                

πώς διαβάζουμε κείμενα σε 20γράμματο αλφάβητο:

Το 20γράμματο αλφάβητο καθιερώθηκε για τους σοβιετικούς Έλληνες (περίπου 400.000 άτομα) σε συνδιάσκεψη Ελλήνων εκπαιδευτικών στην ΕΣΣΔ το 1926.

Η αντικατάσταση του 24γράμματου με το 20γράμματο ήταν ένα από τα μέτρα της γλωσσικής μεταρρύθμισης.

Καταργήθηκαν:

-τα γράμματα της αλφαβήτου που δεν προφέρονται: ‘η’, ‘ω’

-οι δίφθογγοι,

-το ‘σ’ στη μικρογράμματη γραφή και στη θέση του εισήχθη το “ς”,

-τα διπλά γράμματα ‘ξ’ και ‘ψ’.

Το ‘υ’ καθιερώθηκε στη θέση του ‘ου’

Επίσης εισήχθη το μονοτονικό σύστημα. Στη λήγουσα δεν έμπαινε τόνος…

 

 

 

 

 

 

 

Μνημείο για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στο ελληνικό χωριό Μπουγάς της Μαριούπολης (νότιοανατολική Ουκρανία). Από το χωριό αυτό εξοντώθηκαν, είτε με εκτέλεση είτε με αποστολή σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σιβηρίας, 135 άτομα. Σήμερα στο χωριό αυτό κατοικούν 3.000 κάτοικοι. Στην περιοχή της Μαριούπολης (περιφέρεια Ντονιέτσκ) υπάρχουν 25 αμιγή ελληνικά χωριά. 

Advertisements

22/09/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Σταλινικές Διώξεις, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

117 Σχόλια »

  1. Χαρ, χαρ, χαρ…

    Οταν θα σε πετάξουν έξω από το ΚΚΕ ως «πράκτορα» και «εγχώριο τσιράκι» θα καταλάβεις/ετε γιατί μιλούσα για φαιοκόκκινο μέτωπο μεταξύ του ΚΚΕ και ανιερών δυνάμεων.

    Στον Πάνο έγραψα:
    Λατρεύω να διαβάζω το ΚΚΕ να αναφέρεται στην ιστορία του – είναι σαν να βλέπω τον Δήμο της Θεσσαλονίκης να αναφέρεται στο νεκροταφείο.

    Κλου ερώτηση: ποιοι είναι οι μόνοι βουλευτές του ΚΚΕ που πέθαναν κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ και μάλιστα εκτελέστηκαν στου Παύλου Μελά; Δαυίδ Σουλάμ και Μισέλ Καζές. Που αναφέρονται στον ιστότοπο το ΚΚΕ; (καν δεν μιλώ για το dvd). Μα προφανέστατα εδώ!

    Σχόλιο από Abravanel | 23/09/2008

  2. Το παράπάνω σχόλιο μόνο ως χαιρέκακο κα προβοκατόρικο μπορώ να το χαρακτηρίσω. Ο κομμουνισμός ενσάρκωσε πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που μπορεί να φανταστεί ο οποιοσδήποτε προκατειλημμένος, που αντιμετωπίζει με τη γνώση και την ωριμότητα του σήμερα το τότε.

    Φυσικά υπάρχει μεγάλο ζήτημα με τις παρμορφώσεις του σοσιαλιστικού ιδεώδους, με την περιθωριοποίηση των προλετάριων και των σοβιέτ προς όφελος γραφειοκρατικών κομματικών οργάνων, με την αντιλαϊκή καταστολή που ακολουθήθηκε από αυτά τα όργανα, προκειμένου να διασφαλίσουν την ταξική τους εξουσία επί της εργατικής τάξης.

    Μπράβο σας που ανοίξατε το ζήτημα αυτό.

    Χωρίς να ξεκαθαρίσει η Αριστερά τι είναι ηθικό και τι όχι, τι επαναστικό και τι όχι, δεν μπορεί να πορευτεί ως αληθινή Αριστερά.

    Σχόλιο από αντιρεβιζιονιστής | 23/09/2008

  3. αντιρεβιζιονιστή,

    είναι αλήθεια ότι ο Abravanel μερικές φορές δίνει την εντύπωση του κυνικού. Όμως μη σε γελά αυτό. Στην πραγματικότητα είναι πολύ ευαίσθητος… απλώς έχει ένα περίεργο χιούμορ.

    Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

    Τις εξελίξεις στο ΚΚΕ τις βλέπουμε με μεγάλο ενδιαφέρον γιατί θεωρούμε ότι το κόμμα αυτό βρίσκεται σ’ ένα μεταίχμιο. ΄Η θα ασκήσει ουσιαστική αυτοκριτική και θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να εκφράσει ευρύτερες μάζες, ή θα περιχαρακωθεί φοβικά σε μια τεχνική ωραιοποίηση ενός παρελθόντος, κάτι θα δίνει στους πολιτικούς αντιπάλους του -αλλά και στους ταξικούς αντιπάλους- τη δυνατότητα να το θέτουν πάντα υπό ιδεολογική κριτική.

    Δηλαδή νομίζω ότι εάν ακολουθήσει την δεύτερη εκδοχή θα είναι σα να προσφέρει στους αντιπάλους του τα όπλα για να το κριτικάρουν εσαεί και να το εξαναγκάζουν να απολογείται για το σοβιετικό μεσοπόλεμο, για τη βίαιη κολεχτιβοποίηση, για την περιθωριοποίηση των σοβιέτ προς όφελος των κομματικών οργάνων, για την περιφρόνηση προς την εργατική τάξη και την αποστέρησή της από την κατοχή των μέσων παραγωγής και για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/09/2008

  4. συγχαρητήρια για το τόσο εμπεριστατωμένο άρθρο. πρέπει επιτέλους το ΚΚΕ να δει κατάματα το παρελθόν του και να το κρίνει χωρίς φόβο και δισταγμό. δεν γίνεται να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις, έχει ξοδευτεί τόσο μελάνι πια με όλα αυτά και πολλά άλλα…

    ελπίζω να το κάνει.
    (δεν έχω το χρόνο για πιο ουσιαστική παρέμβαση, δυστυχώς, ελάχιστες φορές σχολιάζω πια…)

    Σχόλιο από Po | 23/09/2008

  5. Ευχαριστούμε Ροϊδη.

    Όπως βλέπεις το δομικό πρόβλημα με τα ιερατεία -από θρησκευτικά έως κοσμικά, είτε κρατικιστικά είτε νεοφιλελεύθερα- είναι ενιαίο.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/09/2008

  6. Ο κομμουνισμός ενσάρκωσε πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που μπορεί να φανταστεί ο οποιοσδήποτε προκατειλημμένος, που αντιμετωπίζει με τη γνώση και την ωριμότητα του σήμερα το τότε.
    Για την ακρίβεια μεγάλωσα με την εδραιωμένη πεποίθηση οτι οι σοβιετικοί (και άρα οι κομουνιστές) ήταν η σωτηρία μας. Οχι η μεταφορική αλλά η κυριολεκτική που έσωσε την οικογένεια μου στο Αουσβιτς ή πολεμώντας μαζί τους στην Αντίσταση – κυριολεκτικά τον Στάλιν να παίρνει το δρεπάνι απ΄την σημαία και να παίρνει το κεφάλι του συγκεκριμένου γερμανού που έδερνε αυτούς της οικογενείας μου που βρίσκονταν εκεί. Οτι το Ισραήλ βασίζονταν στην σοσιαλιστική ουτοπία των κιμπούτζ (πιο κομουνιστικά και από τα κολχόζ) και οτι ακόμα και οι δεξιοί εβραίοι ήταν στην πραγματικότητα αριστεροί.

    Αρα επέτρεψε να πιστεύω οτι η δική μου φαντασία για το τι έχει υπάρξει κομουνισμός ξεπερνά και την πιο προλεταριακή ουτοπία του πιο φανατικού διανεμητή του Οδηγητή.

    Μετά δυστυχώς γνώρισα το ΚΚΕ…

    Σχόλιο από Abravanel | 23/09/2008

  7. Κι εγώ,μεγαλωσα ακουγοντας απο μικρο παιδι αφηγησεις για το Μαουτχαουζεν και για τους Ρωσους κομμουνιστες κρατουμενους εκεί.
    .Που ησαν οι πιο λεβεντες εκει μεσα ..και αργοτερα-οταν μεγαλωσα καπως – διαβασα και εκεινη την αφηγηση (του Καμπανελη αν θυμαμαι καλά ) για εκεινον τον θεορατο Ρωσο που επνιξε με τα χερια του εναν επισης γιγαντιο καθαρμα των Ες Ες(το οποιο εδερνε εναν εβραιο)

    Και δεν μπορώ να μη θυμηθώ την ηρωική αντισταση του Σοβιετικου λαου στην Ναζιστική Κτηνωδια ..Που – καθοριστικά- εσωσε την Ευρώπη..

    Και θυμαμαι με σεβασμό και αγαπη τους ποντιους συγγενεις μου-ολους σχεδόν πολιτικους προσφυγες στις χωρες του τοτε υπαρκτου σοσιαλισμου..

    Μακάρι το ΚΚΕ να μπορουσε να δει Πραγματικά μεσα στη Απωθημενη μνημη του: Ποσους ανθρωπους ποσες ζωές , ποσοι Δικοι μας προγονοι , ποσες ελπίδες κιονειρα σκεπάζονται μεσ την δική του Ληθη.

    Αλλά οση σκληρή κριτική κι αν κανουμε στο ΚΚΕ
    δεν προκειται να μας ξεγελασουν -με τιποτε – τα Παγωμένα γλυκερά Χαμογελα του Νεοφιλελευθερου Δεξιου Τρούμαν Σώου ..

    Σχόλιο από luciferidis | 23/09/2008

  8. Πιστεύω ότι το ΚΚΕ θα έχει την εξυπνάδα να μην προκαλέσει τους ανθρώπους μας από την πρωην Σοβιετική Ένωση, που έζησαν στο πετσί τους τη Μεγάλη Τρομοκρατία. Και είναι πολλοί πλέον αυτοί στην Ελλάδα. Μόνο με το τελευταίο προσφυγικό κύμα που άρχισε λίγο πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ έφτασαν περισσότεροι από 200.000.

    Ελπίζω να το πάρει αυτό υπόψη του το ΚΚΕ.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 24/09/2008

  9. ο προσυνεδριακός δεν έχει ξεκινήσει ακόμα!!!!Γιατί βιάζεστε?Κάντε υπομονή λίγες μέρες μέρες μείνανε!Και τότε, θα μιλήσουμε επί συγκεκριμένων θεμάτων. Να δούμε ποιός θέτει τα ζητήματα σε σωστή βάση και ποιός όχι…Δυστυχώς δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τους Πόντιους, με φάγαν οι γιούγκοι, αλλά όταν μπορέσω θα επανέλθω!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 24/09/2008

  10. Για τα των ποντίων στην ΕΣΣΔ δε θα αποφανθώ (ούτε το βιβλίο του Γκίκα έχω διαβάσει ακόμα, μόνο ένα παλιότερο εκτενές άρθρο του στη ΚΟΜΕΠ για το θέμα).

    Αυτή ωστόσο η φράση (αν κατάλαβα καλά του Αγτζίδη)
    «Καλό θα ήταν το ίδιο το ΚΚΕ να μην προχωρήσει σε αυτή την προσπάθεια και να στραφεί περισσότερο στη διατύπωση προτάσεων που έχει να κάνει η ίδια η αριστερά σήμερα για την πάλη με τον όλο και πιο ενισχυμένο νεοφιλελευθερισμό.»
    δείχνει ότι ο συγγραφέας της για το σημερινό ΚΚΕ έχει μαύρα μεσάνυχτα (ή επιλέγει να δείχνει κάτι τέτοιο, ποσώς με ενδιαφέρει ποιο από τα 2).

    Και αυτό με τη σειρά του κάτι λέει…

    Σχόλιο από a8lios | 24/09/2008

  11. a8liε,

    μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ούτε η συγκεκριμένη πρόταση, ούτε το κείμενο-σχόλιο του Δημήτρη ανήκουν στον Αγτζίδη. Παρότι, απότι επίσης μπορώ πολύ θετικά να γνωρίζω, και ο ίδιος θεωρεί ότι σήμερα η Αριστερά θα έπρεπε να έχει ένα ενισχυμένο ρόλο, ώστε να καταπολεμηθεί ο δικομματισμός και η ανερχόμενη ακροδεξιά. Και θεωρεί ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει με καθηλώσεις στο αρνητικό παρελθόν.

    Νομίζω ότι αυτό που γράφουμε στο δικό μας εισαγωγικό τα λέει όλα, ότι δηλαδή θα ήταν τραγικό μπρός στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που έρχεται, εμείς να συζητάμε εάν καλώς ο Στάλιν εξόντωσε το σοβιετικό ελληνικό πολιτισμό, μαζί με τους φορείς του και έστειλε με τη βία των όπλων τον αθώο λαό να αναπτύσσει την μονοκαλλιέργεια βαμβακιού στην υπανάπτυκτη Κεντρική Ασία.

    Παρτιζάνα,

    μπορεί να έχουμε κριτική στάση απέναντι στα πράγματα, δεν έχουμε όμως εχθρική. Τουναντίον! Αυτό το κείμενο, όπως κα άλλα που δημοσιεύτηκαν ή θα δημοσιευτούν, εκφράζουν την αγωνία του ευρύτερου χώρου γι ατη δημιουργία μιας αποτελεσματικής και ηθικής Αριστεράς. Η υπόθεση του ΚΚΕ δεν άφορά μόνο την γραφειοκρατία του και τα μέλη του, αλλά και όλο τον προοδευτικό κόσμο.

    Μ΄όλες τις διαφωνίες μας είμαστε σύντροφοι και όχι αντίπαλοι.

    Μ-π

    ———————–

    Υ.Γ.

    Ο προσυνεδριακός δεν έχει ξεκινήσει επισήμως, όμως οι προβληματισμοί φαίνεται να έχει αρχίσει από τη στιγμή που δημοσιεύτηκε το πρώτο ντοκουμέντο. Αυτό σημαίνει μάλλον το σχόλιο του Δημήτρη…

    Μονο ο ίδιος μπορεί να μιλήσει για το κείμενό του!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/09/2008

  12. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκοπό να απαντήσω σε ένα τόσο συκοφαντικό και γεμάτο διαστρεβλώσεις κείμενο, αλλά βλέποντας πως η συζήτηση ξεφεύγει και αποκτά προεκτάσεις δεν μπορούσα να μένω αμέτοχος.

    Το κυρίως άρθρο είναι επιεικώς απαράδεκτο. Ο συγγραφέας του είτε δεν έχει διαβάσει το βιβλίο που κριτικάρει, είτε το διάβασε επιπόλαια αλλά είχε «έτοιμα» τα συμπεράσματα, είτε δεν το διάβασε καθόλου και το διαστρεβλώνει σκόπιμα. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο…

    Δεν προλαβαίνω να τα πιάσω όλα ένα-ένα (το κείμενο είναι γεμάτο από ανακρίβειες και ψέματα), αλλά θα πιάσω μόνο ορισμένα ενδεικτικά:

    -Λέει στο άρθρο: «Οι πηγές στις οποίες μας παραπέμπει είναι δυστυχώς ελλιπείς. Αναφέρει για παράδειγμα ένα απόσπασμα από ένα άρθρο το Σλέζκιν για μια ‘εντυπωσιακή συνέχεια στη σοβιετική προσήλωση γύρω από την ανάπτυξη των εθνοτήτων καθ’ όλη τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου και αργότερα.»
    Αυτό που μας έγραψες είναι ενδεικτικό των πηγών; Πρώτα απ’ όλα αυτό το απόφθεγμα μπαίνει σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου εισαγωγικά ως γενική διαπίστωση για την πολιτική των εθνοτήτων στην ΕΣΣΔ, την οποία μοιράζονται (όπως θα έβλεπες στην υποσημείωση αν την κοίταζες) 3 ακαδημαϊκοί σε διαφορετικές μελέτες μετά το 1991, που είχαν τη δυνατότητα να ερευνήσουν τα αρχεία της ΕΣΣΔ. Οι πηγές είναι στο τέλος και μόνο ελλιπείς δεν μπορείς να τις πεις. Αν μη τι άλλο, το βιβλίο παραείναι «βαρύ» σε πηγές, αρχειακές, προφορικές κ.α.

    -Λέει το άρθρο: «Γιατί αγνοεί ο Γκίκας πόσες βίαιες μετακινήσεις γίνανε από το 1930 και μετά, υπό ποιες συνθήκες και για ποιο ουσιαστικό λόγο;»Εσύ προφανώς αγνοείς ότι στο βιβλίο υπάρχει ειδικό υποκεφάλαιο για αυτό ακριβώς το θέμα.

    -Λέει το άρθρο: «Και με ποιο δικαίωμα ένα κομμουνιστικό κράτος αφαιρεί το δικαίωμα αφαιρεί από ένα σοβιετικό πολίτη το δικαίωμα να εγκατασταθεί εκεί που επιθυμεί; Επειδή π.χ. είναι Γερμανός του Βόλγα και ΙΣΩΣ συνεργαστεί με τους Ναζί;»
    Η δράση των ναζιστικών παγγερμανικών οργανώσεων στους Γερμανούς του Βόλγα, προκύπτει και από τα Αρχεία της ΕΣΣΔ (παρατίθενται με ονομαστικά και με αριθμούς στο βιβλίο του Αμερικανού –και αστού- ιστορικού T. Martin και αναπαράγονται στο βιβλίο του Γκίκα) και από το επί τόπου ρεπορτάζ της Αμερικανίδας ανταποκρίτριας των Moscow Times A. L. Strong. Και πάλι δίνονται πολλά στοιχεία περί αυτού στο βιβλίο, στοιχειοθετημένα και σοβαρά. Και να μη ξεχνάμε ότι στο Στάλιγκραντ του Βόλγα κρίθηκε ο πόλεμος με τον φασισμό…

    -Λέει το άρθρο αναφέροντας δύο αράδες από τον Γκίκα για τους λόγους που έκλεισαν ή περιορίστηκαν ορισμένες εθνικές δομές, λέγοντας μάλιστα με τονισμένα γράμματα πως «Πάλι λέει τη μισή αλήθεια…». Στο βιβλίο όμως αφιερώνονται πολλές σελίδες για να εξηγήσουν πολύπλευρα τους λόγους αυτούς, που φυσικά ήταν πολύ περισσότεροι και είχαν να κάνουν με πολλά ζητήματα, τα οποία ήταν σε συζήτηση στην ΕΣΣΔ για χρόνια πριν και δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Αλλά εμείς επιλέγουμε κατά το δοκούν τι παραθέτουμε και τι όχι, έτσι; Και μετά λέμε για «μισές αλήθειες»…έλεος!

    -Λέει το άρθρο: «Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχουν αναφορές για ένοπλες εξεγέρσεις σε ελληνικά χωριά. Δεν αποκλείεται και να υπήρχαν κ. Γκίκα, αλλά απλά μια μαρτυρία δεν είναι ικανή να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο.» Στο βιβλίο δεν υπάρχει 1 αλλά 6 τέτοιες μαρτυρίες. Τρελοί είναι μωρέ αυτοί που περιγράφουν τέτοια περιστατικά ή φαντασιόπληκτοι; Και υπάρχουν και άλλες πηγές, ψάξε καλύτερα πριν βγεις τόσο σίγουρος, δεν βλάπτει…

    -Λέει το άρθρο: «Μόνο στα έγραφα του ιστορικού αρχείου του ΥΠΕΞ αναφέρονται αριθμοί κάτω των 20.000 κι αυτό λόγω έλλειψης σωστής πληροφόρησης: Η ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα είχε αποκλειστεί από τη σοβιετική αστυνομία τουλάχιστο 2-3 μήνες μετά τις 13-14 Ιουνίου του 1949…έτσι εξηγείται η κακή πληροφόρηση.»
    Συγκριμένα ο αριθμός που έχει το ΥΠΕΞ ήταν 17.000 και αναπαράγεται το 1950! Σελ.300 του βιβλίου. Πάλι δηλαδή είτε δεν το διάβασες, είτε το διάβασες επιπόλαια, είτε διαστρεβλώνεις τα γραφόμενά του ΣΚΟΠΙΜΑ…

    Είναι χρήσιμο να γίνει συζήτηση για το σοβιετικό πείραμα, για τον σοσιαλισμό γενικότερα, πράγματι πολύ χρήσιμο…όχι όμως έτσι και με αυτούς τους όρους, με ψέματα, με διαστρεβλώσεις και «αναλύσεις» του στυλ «μισές αλήθειες κύριε Γκίκα», «σκοτεινοί αντιδραστικοί κύκλοι στο ΚΚΕ», και άλλα τέτοια ψυχοσωματικά…

    Λίγη σοβαρότητα

    Καλή συνέχεια και καλά μυαλά

    Σχόλιο από Γ. Αναγνωστίδης | 24/09/2008

  13. κ. Γ. Αναγνωστίδη,

    βασική προϋπόθεση για να ανθίσει οποιαδήποτε συζήτηση είναι η ψυχραιμία. Και αυτή την απωλέσατε πολύ γρήγορα.

    Το κείμενο του Δημήτρη θέτει έναν προβληματισμό, τον οποίο μπορείτε να απορρίψετε με επιχειρήματα, χωρίς να «βγαίνετε από τα ρούχα σας».

    Η λογική σας οδηγεί στη αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης, που, όπως σίγουρα θα ξέρετε, άλλοι στην ιστορία κινήθηκαν με αυτή τη λογική. Η τελείως υποκειμενική μου εκτίμηση είναι ότι το στοιχειώδες για ένα προοδευτικό άνθρωπο που διατηρεί κάποια ίχνη του παλιού αριστερού ουμανισμού, είναι να αποφεύγει όπως ο «διάολος το λιβάνι» τέτοιες προσεγγίσεις, που ιστορικά παρήγαγαν τα Ολοκαυτώματα, ακόμα και στον ελλαδικό χώρο.

    Μ-π

    ——————————–

    Υ.Γ.

    Για τη σήμανση φράσεων ή λέξεων στο κείμενο με μπολντ ή ιτάλικς, καθώς και για τους τίτλους, υπεύθυνο είναι το μπλογκ και όχι ο συγγραφέας

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/09/2008

  14. ——————————————————————————-
    ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ (Ομέρ)

    ——————————————————————————-

    Oι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, και μεταξύ αυτών κατά των σοβιετικών Ελλήνων, στοιχειώνει μεγάλο μέρος της Αριστεράς. Το ΚΚΕ, αφού περιπλανήθηκε μετά την 6η Ολομέλεια για δεκαετίες σ’ ένα αντισταλινικό και αντιζαχαριαδικό δρόμο, σήμερα φαίνεται ότι ξαναγυρίζει απροκάλυπτα στην αρχική μήτρα του σταλινισμού…

    Oμως τα ζητήματα αυτά γονιμοποιούν έναν (υπό έναρξη) προσυνεδριακό διάλογο, όπου τουλάχιστον -ανεξάρτητα από την προαποφασισμένη πορεία- θα κατατεθούν όλες οι απόψεις….

    Για τον ιδιαίτερο, άγνωστο και σημαντικό ελληνικό σοβιετικό πολιτισμό μπορείτε να πληροφορηθείτε παρακάτω :

    1) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=618691

    2) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=620646

    3) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=624246

    4) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=630462

    5) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=633904

    6) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=639623

    7) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=644196

    8 ) http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=657766

    Ομέρ

    ————————————————————————————–
    Και για το ποιός είναι ο Αναστάσης Γκίκας -που μας πρότεινε ο Erodotos να μας πληροφορήσει ότι οι Πόντιοι που εξοντώθηκαν το 1937 ή τους μετέφεραν σαν τα ζώα στην Κεντρική Ασία αργότερα ήταν “εχθροί του λαού”- αρκεί να σας ενημερώσω ότι είναι αυτός που έχει ανάλάβει την βρωμοδουλειά της κάθαρσης του ΚΚΕ και του σταλινισμού από κάθε ανοησία και έγκλημα που διεπράχθη στο όνομα του σοσιαλισμού.

    Ένα απο τα κατορθώματα του Γκίκα σχετίζεται με την προσπάθεια να “βρωμίσει” τον Άρη Βελουχιώτη, αποδεικνύοντας ότι το Κόμμα είχε δίκιο και ότι ο Κλάρας έφαγε το κεφάλι του παραβιάζοντας τον ιερό Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό.

    Διαβάστε κάποια αποσπάσματα:

    “…Την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά ο Κλάρας συνελήφθη και στάλθηκε στην Αίγινα το 1938 και από εκεί στις φυλακές της Κέρκυρας το 1939, όπου υπέγραψε «δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού». Σύμφωνα με το γράμμα που έστειλε ο αδερφός του Βελουχιώτη, ο Μπάμπης Κλάρας, στο Νίκο Ζαχαριάδη το 1945, την προηγούμενη της δημοσίευσης της αποκηρύξεως του Αρη, ο Θανάσης Κλάρας τη δήλωση «δεν την αρνήθηκε ποτέ, πάντα την καταδίκαζε και πάντα ζητούσε να δικαστεί γιʼ αυτό από κομματικό δικαστήριο». Οι λόγοι που οδήγησαν στη δήλωση ανάγονται από τον ίδιο στη συγκεκριμένη «ψυχολογική εκείνη στιγμή».
    Φορείς της αναπαραγωγής του κλασσικού ιδεολογικοπολιτικού αντι-ΚΚΕ μοτίβου υποστήριξαν αναφορικά με την υπόθεση της δήλωσης Βελουχιώτη, πως «για μιαν ακόμη φορά και κατά τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, αποδείχτηκε πως η ιεροεξεταστική φετιχοποίηση της «δήλωσης», που είχε καθιερώσει η ηγεσία του ΚΚΕ, κάθε άλλο παρά την εύκολη και γρήγορη, την καλλίτερη και επωφελέστερη αξιοποίηση των στελεχών του εξασφάλιζε».

    “…Στη διάρκεια μετάβασής του στη Ρούμελη «πήρε την απόφαση να παραβιάσει την κομματική πειθαρχία και μαζί με τον Τάκη Φίτσο παρουσιάσθηκε ξαφνικά μέσα σε ένα κομματικό αχτίφ και κατήγγειλε ανοιχτά την πολιτική της ηγεσίας», προτείνοντας τη δημιουργία ενός «Μετώπου Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ), που θα πάλευε για την Εθνική ανεξαρτησία και Ελευθερία και για τη Δημοκρατία». ….

    …..Εντούτοις, μια βδομάδα μόλις μετά (στις 24 Μάρτη), ο Βελουχιώτης απηύθυνε επιστολή «προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ» στην οποία επαναλάμβανε για άλλη μια φορά τις απόψεις και τις διαφωνίες του. Η 11η Ολομέλεια της ΚΕ (5-10 Απρίλη) καταδίκασε τη στάση του, αναφέροντας πως «ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του έδωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίνει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του που μονάχα τον εχθρό ωφελεί. Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας, οσοδήποτε ψηλά και αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος και αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία».

    Ανάλογη ήταν η τοποθέτηση του Ν. Ζαχαριάδη κατά την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1950, όπου ανάμεσα σε άλλα είχε πει για τον Αρη: «Ηταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης… Και έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή. Το Κόμμα και όταν σήκωσε δική του μπαντιέρα, του έδωσε τη δυνατότητα και τον βοήθησε να σκεφτεί και να διορθώσει το στραβοπάτημά του. Δεν το έκανε όμως αυτό και πήγε και έφαγε το κεφάλι του». Η απόφαση της διαγραφής δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» στις 16 Ιούνη 1945 (ημέρα του θανάτου του Αρη).

    …..Αυτό που μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα είναι πως αν ο Αρης είχε πειθαρχήσει και δεν οδηγούνταν στην τραγική κατάληξη, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στον ένοπλο λαϊκό αγώνα των χρόνων 1946-1949.”

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/09/2008

  15. Πάντως μέσα από τη συζήτηση διακρίνονται όλες οι απόψεις για το θέμα αυτό. Εμένα θα με ενδιέφερε να μιλήσουν αυτοί που εκδιώχθηκαν. Τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών που πέθαναν στα στρατόπδεα, αυτοί που γεννήθηκαν στην εξορία του Καζαχστάν, αυτοί που είδαν τη ζωή τους να χάνεται με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

    Νομίζω ότι αυτοί είναι το αλάτι της γης. Εμείς είμαστε απλώς οι ελλαδίτες που την ψάχνουμε ιδεολογικώς.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 24/09/2008

  16. Αγαπητέ κ. Αναγνωστίδη,

    Με αφορμή το καυστικό σχόλιο σας για την κριτική που δημοσίευσα σε σχέση με μια αναδημοσίευση αποσπασμάτων ενός άρθρου του Γκίκα, που έκανε ο χρήστης Xarianara, (βλ. https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/09/8-12-2007/#more-1334), έχω χρέος να απαντήσω.

    Έλλειψη πηγών: Ο μόνος (γνωστός) ερευνητής, ο οποίος έχει μελετήσει μεγάλο μέρος σοβιετικών αρχείων είναι ο Ιβάν Τζούχα, ο οποίος δυστυχώς ή ευτυχώς είναι δεξιών πολιτικών πεποιθήσεων. Αν κάποια έγγραφα είναι σήμερα πολύτιμα για τη διαλεύκανση ζητημάτων που αφορούν τους Έλληνες της ΕΣΣΔ, πιστέψτε με, βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο GARF (Κρατικό Αρχείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας) και στα αρχεία της FSB. Επίσης υπάρχει πλήθος εγγράφων σε περιφερειακά αρχεία, όπως είναι το TsGAVOΟuOu (Κεντρικό Κρατικό Αρχείο των Ανώτατων Διοικητικών Οργάνων της Ουκρανίας), όπως επίσης και στο GARK (Κρατικό Αρχείο της Δημοκρατίας της Κριμαίας), αλλά και σε άλλα, όπου μένανε Έλληνες. Σχετικά με την κοινότητα της Αμπχαζίας, είναι θλιβερό το γεγονός ότι χάθηκε ένα πολύ μεγάλο μέρος των αρχείων που αφορούσε τους Έλληνες, όταν γεωργιανές δυνάμεις έκαψαν το κτίριο όπου φυλάσσονταν αυτά στον πόλεμο μεταξύ Αμπχαζίας- Γεωργίας, το 1992-1993. Μέρος των εγγράφων από τα αρχεία TsGAVOΟuOu και GARK, χρησιμοποίησα για την εκπόνηση της μεταπτυχιακής μου εργασίας, την οποία μπορώ να σας την αποστείλω όποτε επιθυμείτε, εφόσον είστε καλός γνώστης της γαλλικής γλώσσας. Η ιστορία έχει πολλές πλευρές και πρέπει να τις εξετάζουμε όλες πριν βγάλουμε συμπεράσματα. Αν γυρίσετε πίσω στο βιβλίο του Γκίκα, όπου αναφέρεται η βιβλιογραφία, δεν θα βρείτε ίχνος σοβιετικών αρχείων, γιατί απλά μάλλον δεν πραγματοποίησε αντίστοιχη έρευνα. Είναι πολύ αξιόλογο το γεγονός ότι χρησιμοποίησε πλήθος προφορικών μαρτυριών και χειρογράφων. Υπάρχουν δεκάδες μαρτυρίες π.χ. που εκφράζουν την θετική στάση ανθρώπων για τη ζωή επί Στάλιν. Υπάρχουν όμως κι άλλες που εκφράζουν τα αντίθετα συναισθήματα κι οπού «γίνονται γαργάρα» στο βιβλίο. Αλήθεια λέγανε οι απλοί άνθρωποι που ζήσανε τα γεγονότα, έτσι όπως αναφέρονται στο βιβλίο του Γκίκα, αλήθεια λέγανε όμως και δεκάδες άλλοι, που υποφέρανε και χάσανε άδικα συγγενείς τους, με αποτέλεσμα να κατηγορούν δίκαια το ΚΚΣΕ. Έτσι λοιπόν δικαιολογώ το γεγονός ότι ο Γκίκας λέει τις μισές αλήθειες.
    Το να ανατρέξεις στις πρωτογενείς πηγές που χρησιμοποιούν στη βιβλιογραφία τους άλλοι ιστορικοί, περισσότερο ή λιγότερο αναγνωρισμένοι, και μάλιστα εντελώς αποσπασματικά, δεν κάνεις τίποτα από το να αναπαράγεις τα ήδη γραφόμενα, δίνοντας φυσικά ένα σαφή πολιτικό προσανατολισμό, έτσι όπως ακριβώς έκανε ο Γκίκας. Αν τύχει να πέσει στα χέρια σας κ. Αναγνωστίδη, ένα βιβλίο του Κ. Βελόπουλου, σχετικό με την «αποκατάσταση της αλήθειας» γύρω από το Μ. Αλέξανδρο, θα δείτε μια πραγματικά «βαριά» βιβλιογραφία, το ζήτημα είναι το πώς χρησιμοποιείται αυτή, με ποιους σκοπούς και πως μπορούμε να την κρίνουμε ποιοτικά. Δεν συγκρίνω εδώ τους δύο συγγραφείς (σε καμιά περίπτωση!), απλά ήταν ένα μικρό σχόλιο πάνω στην τοποθέτησή σας για τη «βαριά» βιβλιογραφία.

    Σ το κεφάλαιο αναφορικά με τις μετακινήσεις θα ήθελα να μου εξηγήσετε, που βρήκατε αναφορές για τις βίαιες κατ’ εμέ μετεγκαταστάσεις των: 30.000- 40.000 Φινλανδών του 1935 από τα περίχωρα της Πετρούπολης, των εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανών και Πολωνών της Ουκρανίας, των Κορεατών των σοβιετο-ιαπωνικών συνοριακών περιοχών, των Κούρδων, ενός μεγάλου αριθμού λαών του Καυκάσου (καλμίκες, ινγκουσέτιοι κτλ.) και πάει λέγοντας…Κάθε μεμονωμένος εκτοπισμός ή μετεγκατάσταση είχε τα αίτια τα οποία την προκάλεσαν κι αυτά πρέπει να αναλυθούν, γιατί ΚΟΣΤΙΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Στο βιβλίο του Γκίκα δεν γίνεται τέτοιου είδους ανάλυση, και είναι απόλυτα φυσιολογικό από τη στιγμή που το θεματολογία του αφορά αποκλειστικά τους Έλληνες.
    Δεν θέλουμε να αναλύουμε τα αίτια με όρους ψυχοπαθολογίας, όπως κάνει πλέον πλήθος ιστορικών (ήταν παλαβός και βάρβαρος ο Στάλιν, ο Μπέρια είχε κόντρα με τους Γεωργιανούς κτλ.), αλλά αναζητούμε τις βαθύτερες αιτίες, οι οποίες έχουν να κάνουν, σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη, με τη γεωστρατηγική πολιτική της ΕΣΣΔ και με το κλίμα τρομοκρατίας το οποίο επικρατούσε. Όπως και να ‘χει δεν μπορεί κανένας μας να δεχτεί τη μαζική δίωξη ή εκτόπιση, ή μετεγκατάσταση ως φιλολαϊκό μέτρο κι γι’ αυτό κάποιοι έχουν ιστορικές ευθύνες.

    Θέλω να πιάσω και λίγο το θέμα με τους Γερμανούς…Προφανώς και υπήρχαν οργανώσεις τέτοιου είδους και στους Γερμανούς του Βόλγα και στους Τάταρους της Κριμαίας (ταταρικό τάγμα ναζί). Το γεγονός και μόνο ότι υπήρχαν Τάταροι και Έλληνες της Κριμαίας, οι οποίοι πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό τους Ναζί και γυρίζοντας από το μέτωπο εκτοπίστηκαν στην Κεντρική Ασία γιατί οι μεν κατηγορήθηκαν συνολικά ως προδότες και οι δε ως εμπορικοί συνεργάτες των κατακτητών τα λέει όλα. Επειδή λοιπόν ασχολείσαι με την ιστορία, και επικαλείσαι τον Τ. Μάρτιν θέλω να μου πεις πόσοι Γερμανοί άνηκαν σε αυτές τις οργανώσεις που αναφέρονται στα αρχεία και αν δικαιολογούν τον αριθμό των εκτοπισθέντων Γερμανών, οι οποίοι φτάνουν σχεδόν τις 700.000 εν καιρώ πολέμου (από διάφορες σε διάφορες περιοχές) και τις 400.000 περίπου πριν από τον πόλεμο (από τη Δυτική στην Ανατολική Ουκρανία).
    Το ίδιο σε καλώ να πράξεις και για τον αριθμό των Ελλήνων- θυμάτων των διώξεων και να ξαναδιαβάσεις αυτό που γράφω για τις εφημερίδες και τα σχολεία, θέματα για τα οποία αν δεν κάνεις ενδελεχή έρευνα σε σοβιετικά αρχεία, μόνο υποθέσεις μπορείς να κάνεις. Αυτό έκανα κι εγώ όταν είπα ότι δύσκολα βρίσκει κάποιος εθνικιστικές τοποθετήσεις στις ελληνικές εφημερίδες.
    Επίσης όταν είπα για τις ελληνικές ένοπλες οργανώσεις έκανα μια υπόθεση. Είπα ότι διάβασα κάτι το οποίο θεώρησα σημαντικό, και επανέλαβα ότι δεν μπορεί κανείς να μιλήσει με σιγουριά αν δεν έχει στα χέρια του επίσημα έγγραφα των μυστικών υπηρεσιών. Κανείς από αυτούς που κάνουν λόγο για ένοπλες ελληνικές οργανώσεις (αμφιβάλλω αν βρήκες εσύ έξι τέτοιες στο βιβλίο του Γκίκα) δεν είναι φαντασιόπληκτος, αλλά άλλο η προφορική μαρτυρία η οποία ενδέχεται και να είναι προϊόν φήμης, κι άλλο το επίσημο αυθεντικό έγγραφο.

    Για να συντομεύω, σου παραθέτω την παραπομπή για τους αριθμούς των εκτοπισμένων από το καινούριο βιβλίο του Τζούχα (Spetsechelony idout na vostok), σελ. 216, που αναφέρεται ακριβώς στον αριθμό των εκτοπισθέντων Ελλήνων (31.447). Το έγγραφο είναι του Γεωργιανικού τμήματος της MGB (μετά- KGB). Αυτοί μάλλον ξέρουν καλύτερα και από την Πρεσβεία και από τον Γκίκα…

    Κρίνω ότι πρέπει να επανεξετάσετε τη στάση σας πάνω στο ζήτημα κ. Αναγνωστίδη

    Σχόλιο από Δημήτρης | 24/09/2008

  17. Εγώ έχω να πω ότι συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με το ποστ και προσυπογράφω. Υπήρξε και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για παρεμφερές θέμα (το Λένιν και το σταλινισμό) στο μπλογκ του «άθλιου» όπου έγραψε πολλά ενδιαφέροντα ο μαρξιστής συγγραφέας Γιώργος Ρούσης (και συμμετείχα ως αδαής).

    Εκεί που ΙΣΩΣ κάνετε όμως λάθος, κάπως, είναι στο ότι η σταλινική νοοτροπία δεν είναι ΜΟΝΟ οι εκτοπίσεις, ή όσα έκανε ο Μπέρια (βασανιστήρια κλπ), κ.ο.κ. αλλά… ένας πολύ πιο βαθύς αυταρχισμός και Μη-ανεκτικότητα που αναπτύσσεται μέσα στον ανθρώπινο ψυχισμό, και που συνδυάζεται λόγω κάποιων άλλων ιδεών με μία «αριστερή αντίληψη» ισοπεδωτική και καταναγκαστική. Με αυτή την έννοια ο σταλινισμός υπάρχει ΚΑΘΕ στιγμή, σαν δυνατότητα ή σαν πειρασμός μέσα σε κάθε άνθρωπο.

    Και θα σας αποδείξω, εν καιρώ ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ένα τέτοιο στοιχείο ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ. Τον τελευταίο καιρό μία παλιά αναγνώστρια του μπλογκ μου κι εγώ γίναμε πολυ φίλοι. Είχε κι εκείνη παρακολουθήσει γραμμή-προς-γραμμή ΟΛΑ όσα έγιναν κάποτε στο μπλογκ σας, με αποτέλεσμα ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΛΟΓΟ να μπει αυτή η εντελώς απαράδεκτη προληπτική λογοκρισία στα δικά μου γραπτά. Ευθύνη γι’ αυτήν έχεις εσύ Ομέρ και επίσης εσύ Μ-π για λόγους που μπορώ (αν βρω το χρόνο) να αναλύσω εκτενώς στο δικό μου μπλογκ (αλλά ΔΕΝ το κάνω, διότι παρά τα όσα είπα ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ να σας εκτιμώ).

    ΚΑΙ εσείς, έχετε μπροστά σας την ΙΔΙΑ επιλογή με το… ΚΚΕ, δηλαδή:
    1) Είτε να…. ξαναγράψετε την Ιστορία των διαλόγων μας με σκοπό να καθαγιάσετε το μπλογκ και να διαμονοποιήσετε εμένα ως «δυνάμει κακό» (σχολιαστή Β’ κατηγορίας κάτω από αυτή την «προληπτική λογοκρισία»).
    2) Είτε να… ανοίξετε το νου σας σε όσα ΑΠΩΘΗΣΑΤΕ, και τα οποία παρακολούθησε (ΚΑΙ σας οικτίρει τώρα) ΚΑΙ η φίλη μου.

    Δίνω ένα 60% πιθανότητα για το (1) και ένα 40$ για το δύο.

    Ο Σταλινισμός υπάρχει μέσα μας, πρωτίστως. ΚΑΘΕ μορφή άδικης μη-ανεκτικότητας σε σωστή κριτική ΕΙΝΑΙ μορφή Σταλινισμού.

    Σας εύχομαι το καλύτερο πάντως… 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 24/09/2008

  18. πολύ καλό το άρθρο…θα το βάλω σαν σύνδεσμο σε μια σχετική ανάρτηση…κοίταξε στην ιστοσελίδα μου.ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΎΜΕ…Παρ΄όλα αυτά δες και στο Παρτιζάνα και στο radiocolrctiva…να δεις που το πάνε για το στάλιν

    Σχόλιο από astyanaktas | 24/09/2008

  19. —————————————————————————————
    Από το «Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών» δείτε :

    —————————————————————————————

    Τίτλος: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΟΚΙΝΟΣ ΚΑΠΝΑΣ (1932 – 1937)

    Συγγραφέας: Αγτζίδης, Βλάσιος Α.

    Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
    Σχολή Φιλοσοφική.
    Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας.
    Τομέας Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας και Λαογραφίας

    Ηλεκτρονική Τοποθεσία και Πρόσβαση: http://thesis.ekt.gr/9040

    —————————————————————————————–

    Eπίσης δείτε στο περιοδικό Genre et Histoire για ένα μεταπτυχιακό στη Σορβόννη:

    Dimitris Kataiftsis, Les révoltes de femmes lors de la collectivisation de l’agriculture en URSS. Le cas des régions nationales, Université Paris IV Sorbonne
    : http://www.genrehistoire.fr/document.php?id=337

    —————————————————————————————–

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/09/2008

  20. Ρε Αστυάνακτα…Προσπάθησα τόσες φορές να σε περιφρουρήσω για να μην εκτεθείς αλλά εσύ εκεί…Το χαβά σου! Τα παιδιά εδώ ξερουν ποια ειναι η παρτιζάνα, μην τους καλέις στο μπλογκ μου,, ΕΣΥ θα εκτεθείς! Σορρυ παιδες αλλά τα πήρα με τον τύπο!
    Κατα τα άλλα, και γω σας διαβαζω ποντιοι και αριστεροι και με χαρα παρακολουθω τον προβληματισμό σας!θα τα πούμε!

    Σχόλιο από partizana | 24/09/2008

  21. Συγγνώμη βρε παιδιά, αλλά όταν βλέπω κάποιον να υπερασπίζεται τον… Στάλιν και τις πρακτικές του, αναμασώντας διάφορα για «οικοδόμηση του σοσιαλισμού», δεν δίνω πια σημασία. Πρόκειται, κατά την προσωπική μου άποψη, είτε για άτομο πλανημένο, είτε για άτομο περιορισμένων νοητικών δυνατοτήτων. Ας φωνάζει για «αντικομμουνισμό», μόλις κάτι εκτός του κύκλου του,γκρεμίσει το μικρό, χάρτινο σύμπαν του… Δεν τον ακούω κι ας είναι δίπλα στο αυτί μου. Ανοσία.

    Σχόλιο από Χάρης | 25/09/2008

  22. Χάρη, θα διαφωνήσω μαζί σου.

    Ανεξάρτητα από τη έκπληξη μπροστά στο φιλοσταλινισμό, θα πρέπει να δούμε ότι εκκρεμεί η αποτίμηση του μεγάλου σοβιετικού πειράματος του 20ου αιώνα.

    Και όταν λέω «αποτίμηση», εννοώ ψύχραιμη και απαλλαγμένη από τα φίλτρα του αντικομμουνισμού.

    Νομίζω ότι η συζήτηση εδώ, αλλά και στην κοινωνία -μιας και το ΚΚΕ φαίνεται να κινείται με τον τρόπο που θίχτηκε παραπάνω- μας υποχρεώνει να συνεχίσουμε την χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις αναζήτηση και έρευνα, ώστε να βρούμε τις σωστές απαντήσεις για την αποτυχία της σοσιαλιστικής προσπάθειας, αλλά και για τις μεγάλες τραγωδίες που σημάδεψαν την προσπάθεια αυτή.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/09/2008

  23. Εσύ Μ-Π καλά τα λες, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς αντικομμουνισμό.Το θέμα είναι ότι και το ΚΚΕ τέτοιου είδους αποτίμηση προσpαθεί να κάνει (άσχετα αν κάποιος συμφωνεί ή όχι με τα συμπεράσματά του, εξάλλου γι αυτό και συζήταμε).

    Αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι που βρίζουν τον Στάλιν ανάθεμα κι αν το έχουν ψάξει λίγο το ζήτημα! Εκεί είναι που στραβώνω! Δεν ήταν ο κακός Στάλιν που ξύπνησε μια μέρα και είπε «πόσους θα φάω σήμερα?».Ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό και είναι σαφώς πολύ πιο περίπλοκο από αυτό.

    Έιδικά για όσους θεωρούν τον εαυτό τους αριστερό και θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα οτι είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ να μελετήσουν την ιστορία της ΕΣΣΔ και να μην πετάξουν τίποτα. Η ταξική πάλη και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού δεν είναι υπόθεση τσιτάτων.

    Εγώ δεν πετάω τίποτα, δε μηδενίζω τίποτα, ερμηνεύω και εξηγώ τα φαινόμενα. Αν αυτό με κάνει «περιορισμένων δυνατοτήτων» ή και αφελή ή δεν ξέρω και γω τι, ε, τότε ναι είμαι!

    Καλημέρα!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 25/09/2008

  24. Aκούστε μία ιστορία που μου διηγήθηκε ένας φίλος ιστορικός, που μελέτησε τις σταλινικές διώξεις και δούλεψε (πριν ανοίξουν τα σοβιετικά αρχεία) με μεθόδους προφορικής ιστορίας:

    «Στη ΣΣΔ Αρμενίας (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αρμενίας) κατοικούσαν αρκετοί Έλληνες, αποτέλεσμα των μεταναστεύσεων του 19ου αιώνα από τον Πόντο ή της τελευταίας προσφυγοποίησης των ελληνικών κοινοτήτων του Καρς μετά τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (αρχές του ’18).

    Κατοικούσαν σε μια συστάδα ελληνικών χωριών στην περιοχή Αλαβερντί, κοντά στα σύνορα με τη Γεωργία, στο Εριβάν, στο Λενινακάν (Γκιουμρί στα αρμενικά, Αλεξάνδροπολ στην εποχή της τσαρικής Αυτοκρατορίας), ακόμα και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

    Οι Έλληνες της Αρμενίας εντάχθηκαν από νωρίς στο κομμουνιστικό κίνημα και πλαισίωσαν τις μπολσεβικικές οργανώσεις, πριν η Αρμενία ενσωματωθεί στην ΕΣΣΔ. Αιτία ήταν η εθνικιστική πολιτική των Αρμένιων εθνικιστών-σοσιαλδημοκρατών του Ντασνάκ.

    Οι Έλληνες λοιπόν πρωτοστάτησαν στο κομμουνιστικό κίνημα και στη μπολσεβικοποίηση της Αρμενίας.

    Όταν ξεκίνησε η «Ελληνική Επιχείρηση» (Γκρετσέσκαγια Οπεράτσια) στις 3 Δεκεμβρίου του 1937, παντού άρχισαν οι συλλήψεις κατά των ηγετών της ελληνικής σοβιετικής κοινότητας. Από την Ουκρανία έως την Αρμενία και από την Αμπχαζία έως την Κεντρική Ασία.

    Στην Αρμενία λοιπόν, μαζί με τους υπόλοιπους κομματικούς Έλληνες, συνέλαβαν κι ένα από τα κορυφαία στελέχη του τοπικού κόμματος, τον Σεγκέροφ.

    Στην Ασφάλεια, όταν άρχισαν τα βασανιστήρια για να τον υποχρεώσουν να όμολογήσει και να υπογράψει ότι ήταν μέλος εθνικιστικής ελληνικής οργάνωσης και δρούσε υπονομευτικά, ο Σεγκέροφ άρχισε να ουρλιάζει «Πού είσαι σύντροφε Στάλιν να δεις τι κάνουν οι αντεπαναστάτες».

    Νόμιζε ότι βρισκόταν σε εξέλιξη ένα αντεπαναστατικό κίνημα κατά του Στάλιν.

    Αυτή η συμπεριφορά των στελεχών -που αρνούνταν να δουν την πραγματικότητα, ότι δηλαδή είχαν ήδη ξεκινήσει διώξεις με εθνικά κριτήρια- ήταν ο κανόνας την εποχή των συλλήψεων και των εκτελέσεων του ’37-’38….. «

    Ομέρ

    ——————————————-

    Ο Σεγκέροφ εκτελέστηκε ως αντισοβιετικός, αντεπαναστάτης Έλληνας εθνικιστής.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/09/2008

  25. Χαιρετώ τη σ. Παρτιζάνα

    δεν εκτίθεμαι μη φοβάσαι…καιρός να γνωρίσουν κι εμένα τα παιδιά…μη τα παίρνεις μαζί μου…

    Σχόλιο από astyanaktas | 25/09/2008

  26. Α ρε Αστυάνακτα!Θα τα λέμε δηλαδή και εδώ?!
    Η μέθοδος άυτή Ομέρ είναι πάρα πολύ προβληματική.Θα επανέλθω

    Σχόλιο από παρτιζανα | 25/09/2008

  27. Mάγειρα, περικύκλωσες την Παρτιζάνα χρωματικά. Όμως δεν θα περάσεις ! 8)

    Παρτιζάνα, μπορεί νάχεις και δίκιο. Η μεθοδολογία σε κάθε επιστήμη φαντάζομαι ότι έχει τους δικούς της κανόνες. Πάντως μια τέτοια μαρτυρία εάν περιεχόταν σε κάποιο έγγραφο που είχε αποσταλεί από κάποιον τότε στην Πρεσβεία της Μόσχας για το τι συνέβη στην Αρμενία, και με τη σειρά του το έγγραφο είχε ενσωματωθεί στα αρχεία του υπουργείου εξωτερικών, σήμερα θα ήταν ένα αδιαμφισβητητο ντοκουμέντο και πηγή πρωτογενούς πληροφορίας.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/09/2008

  28. Ομέρ,

    Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία που άκουσες αναφορικά με τον Σεγκέροφ. Δεν πιστεύω ότι χάνει την αξία της σαν προφορική μαρτυρία, και ακόμη και εάν την έβρισκες στο ιστορικό αρχείο του ΥΠΕΞ σε κάποιο επίσημο έγγραφο δεν θα αύξανε 100% την εγκυρότητά της.

    Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Σε ένα έγγραφο του ΥΠΕΞ αναφέρονται τα εξής: Ένας Έλληνας, ο οποίος ήτανε ζεκ (κρατούμενος)σε στρατόπεδο στο «εξωτικό» Μαγκαντάν, όταν γύρισε στην Ελλάδα και τον ανακρίνανε στην ΕΥΠ, ζητώντας πληροφορίες για τη ζωή στην ΕΣΣΔ, είπε μεταξύ άλλων ότι η Μόσχα δεν ήξερε οτι στο στρατόπεδο που φιλοξενούταν γίνονταν μαζικές εκτελέσεις κρατουμένων και θορυβημένοι , έστελναν συχνά επιτροπές από την πρωτεύουσα οι οποίες πραγματοποιούσαν εφόδους στα στρατόπεδα για να ελέγχουν για ποιο λόγο μειώνεται μαζικά ο αριθμός των κρατουμένων.

    Γενικό συμπέρασμα οποιουδήποτε αναγνώστη του εγγράφου: Η ΚΕ του ΚΚΣΕ στη Μόσχα δεν ήξερε τι συνέβαινε στα στρατόπεδα της (γκουλάγκ) και ο Στάλιν και η Κεντρική Επιτροπή δεν είναι υπεύθυνες για ότι θλιβερό συνέβαινε εκεί παρά μόνο οι τοπικές αρμόδιες υπηρεσίες (και οι ίδιοι οι κρατούμενοι). Είμαστε ή όχι ικανοί να εξάγουμε ένα τέτοιο γενικότερο συμπέρασμα από τη μαρτυρία ενός ανθρώπου;

    Ε λοιπόν υπάρχουν ιστορικοί που μπορούνε και θεωρούν κι αυτά που γράφουν μη αμφισβητήσιμα…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 25/09/2008

  29. Συμφωνώ απολύτως με την προσέγγιση του Δημήτρη.

    Πιστεύω ότι θα ήταν καλό να δίναμε και ρωσική βιβλιογραφία, όπου το φαινόμενο μελετάται μέσα απο τα Αρχεία.

    Θα αρχίσω από αύριο!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/09/2008

  30. Τελικά θα έπρεπε να διερευνηθεί και ψυχαναλυτικά η επιρροή του Στάλιν πάνω στις μάζες. Είναι γνωστό ότι ακόμα και στην κορύφωση της τρομοκρατίας του στην ΕΣΣΔ υπήρχε ένα κύμα λατρείας στο πρόσωπό του. Απόηχος αυτής της λατρείας νομίζω είναι και η σημερινή στροφή του ΚΚΕ προς τον Στάλιν.

    Δεν ξέρω αν η λατρεία της δύναμης και η ανάγκη για έναν παντοδύναμο Πατέρα έχει αναλυθεί πλήρως από τον Βίλχελμ Ράιχ και αν η ανάλυση αυτή εξηγεί και το φαινόμενο του φιλοσταλινισμού.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 26/09/2008

  31. @Ματσουκάτες
    συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι θα είδες κι εσύ εκείνη την παλιά ταινία «W.R. mysteries of the organism». Την είδα15 χρονών, και αμέσως μετά… άρχισα να αγοράζω ένα-ένα ΟΛΑ τα βιβλία του Ράϊχ που κυκλοφορούσαν τότε (στην Αγγλία). Ε, στην ταινία αυτή αναλύεται με πολύ παραστατικό, σινεματικ-ό τρόπο η προσήλωση στον Πατέρα Στάλιν (και η εγκληματική συμπεριφορά του ανίκανου κομματικού στελέχους στο τέλος που σκότωσε την ερωμένη του).

    Σχόλιο από omadeon | 26/09/2008

  32. Mατσουκάτη,

    αυτού του τύπου η προσέγγιση των προσωπικών συμπεριφορών, αλλά και των κοινωνικών φαινομένων, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

    Σίγουρα πολλές φορές στην ιστορία το αποτέλεσμα κρίθηκε από την ψυχική κατάσταση ενός ανδρός (με το δεδομένο φυσικά ότι οι ευρύτερες συνθήκες επέτρεπαν την ύπαρξη εναλλακτικών πορειών). Π.χ. η απόφαση του Ελ. Βενιζέλου το ’20 για εκλογές εν μέσω μικρασιατικού πολέμου άλλαξε το ρου των γεγονότων. Και η απόφαση αυτή ήταν καθαρά απόρροια της ψυχικής κατάρρευσης του ανδρός.

    Σε μαζικό επίπεδο το φαινόμενο μελετήθηκε από τον Ράιχ, όπως πολύ σωστά το επισημαίνεις, στην μελέτη του ναζιστικού φαινομένου. Όμως, πιστεύω, ότι το μοντέλο αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση του Στάλιν. Ο Στάλιν ήταν δοτός! Επιβληθηκε από τον Λένιν στη Γενική Γραμματεία (Γ.Γ.) του κόμματος, αφού προηγουμένως είχε οριστεί υπεύθυνος της Κρατικής Ασφάλειας. Έτσι κατάφερε να δημιουργήσει έναν υπόγειο μηχανισμού ελέγχου, μέσα στον οποίο εγκλώβισε και τον ίδιο τον Λένιν. Ο Λένιν αντιλήφθηκε φυσικά αυτά τα αρνητικά χαρίσματα του εκλεκτού του και απαίτησε με τη Διαθήκη του την άμεση αντικατάστασή του από τη θέση του Γ.Γ. Ήταν όμως πολύ αργά για όλους!

    Η λατρεία του Στάλιν καλλιεργήθηκε στη συνέχεια από τους σκληρούς μονοκομματικούς μηχανισμούς του κράτους. Εμφανίστηκε έτσι το φαινόμενο, που αργότερα το ίδιο το ΚΚΣΕ θα καταδικάσει σκληρά ως «προσωπολατρεία».

    Νομίζω ότι ο μόνος «ειδικός» στην ευρύτερη παρέα μας να σχολιάσει τον προβληματισμό σου είναι ο Νοσφεράτος. Αλλά όμως αυτός έχει χαθεί τελευταία στο βάθος της σπηλιάς του, τακτοποιώντας με ιδιαίτερη επιμέλεια την οικοσυσκευή του !

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  33. Δείτε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στου «Άθλιου» με τίτλο:

    «Βιβλίο: Ο Λένιν για τη γραφειοκρατία»

    http://a8liothtes.wordpress.com/2008/07/24/grafeiokratia/

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  34. @Μ-π
    εμένα μου λες (Χεχε)… 🙂 🙂
    Πες ρε παιδί μου στον Ομέρ να ΜΗ με λογοκρίνει προληπτικά.

    Τέλος πάντων, ΜΑΖΙ ΜΑΣ και ο Παναγιώτης Βήχος
    http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=119448

    Σχόλιο από omadeon | 26/09/2008

  35. Λένιν , Γράμμα προς το συνέδριο (Η Διαθήκη)

    I
    [23/12/1922]

    Θα πρότεινα να γίνουν μία σειρά αλλαγές στην πολιτική μας δομή σε αυτό το συνέδριο

    Θέλω να σας μιλήσω για τα θέματα στα οποία δίνω την μεγαλύτερη σημασία.

    Στην κορφή της λίστας βάζω μία αύξηση του αριθμού των μελών της Κεντρικής Επιτροπής σε μερικές δωδεκάδες, η ακόμη και εκατό. Η γνώμη μου είναι ότι χωρίς αυτή τη μεταρρύθμιση η Κεντρική μας Επιτροπή θα διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο αν η πορεία των γεγονότων δεν είναι ευνοϊκή για μάς (και αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να βασιζόμαστε)

    Ύστερα, σκοπεύω να προτείνω το συνέδριο να δώσει σε μερικές από της αποφάσεις της Κρατικής Επιτροπής Σχεδίου νομοθετική ισχύ, συμφωνώντας από αυτή την άποψη τις επιθυμίες του σύντροφου Τρότσκυ – ως ένα βαθμό και υπό ορισμένες συνθήκες

    Όσο αφορά το πρώτο σημείο, δηλ. την αύξηση του αριθμού των μελών της Κ.Ε., πιστεύω ότι πρέπει να γίνει για να αυξήσει το κύρος της Κεντρικής Επιτροπής, να γίνει μία σε βάθος δουλειά βελτίωσης του διοικητικού μας μηχανισμού και να εμποδίσει να αποκτήσουν υπερβολική σημασία για το μέλλον του Κόμματος συγκρούσεις ανάμεσα σε μικρές ομάδες της Κεντρικής Επιτροπής.

    Μου φαίνεται ότι το Κόμμα μας έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει από την εργατική τάξη 50 με 100 μέλη της Κ.Ε. και ότι μπορεί να της τα πάρει χωρίς να κάνει κατάχρηση των πόρων της τάξης αυτής.

    Μία τέτοια μεταρρύθμιση θα αύξανε σημαντικά τη σταθερότητα του Κόμματός μας και θα βοηθούσε τον αγώνα του ενάντια στην περικύκλωση από εχθρικά κράτη ο οποίος κατά την γνώμη μου πρέπει, και κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται, να ενταθεί σημαντικά στα αμέσως επερχόμενα χρόνια. Πιστεύω ότι η σταθερότητα του Κόμματός μας θα γινόταν χίλιες φορές μεγαλύτερη από ένα τέτοιο μέτρο.

    II
    [24/12/1922]

    Όταν λέω σταθερότητα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, εννοώ οτι πρέπει να πάρουμε μέτρα για να αποφύγουμε ένα σχίσμα, όσο είναι δυνατό να παρθούνε τέτοια μέτρα. Είχε, φυσικά, πολύ δίκιο ο αντεπαναστάτης αρθρογράφος της «Ρούσκαγια Μίσλ» – φαντάζομαι οτι είναι ο Σ. Ε. Όλντενμπουργκ – όταν στον πόλεμό του ενάντια στη Σοβιετική κυβέρνηση έβαζε τις ελπίδες του πρώτα πρώτα σε ένα σχίσμα του Κόμματός μας, και ύστερα κερδοσκοπούσε επάνω σε σοβαρές διχογνωμίες μέσα στο Κόμμα μας για να σπρώξει σε σχίσμα. Το Κόμμα μας στηρίζεται σε δύο τάξεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι δυνατό να κλονιστεί η σταθερότητά του και, αν δεν μπορέσει να υπάρξει καμιά συμφωνία ανάμεσα στις δύο αυτές τάξεις, η κατάρρευση του Κόμματος είναι αναπότρεπτη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν άσκοπο να πάρουμε οποιαδήποτε μέτρα ή καν να εξετάσουμε γενικά τη σταθερότητα της Κεντρικής Επιτροπής μας. Σε μια τέτοια περίπτωση κανένα μέτρο δεν θα ήταν ικανό να μας προφυλάξει από ένα σχίσμα. Ελπίζω όμως σταθερά πως τούτο είναι τόσο πολύ μακρινό ενδεχόμενο, πως είναι τόσο απίθανο να συμβεί, ώστε να μην είναι ανάγκη να κάνουμε λόγο γι’ αυτό. Εκείνο που με απασχολεί είναι η σταθερότητα σαν μια εγγύηση από ένα σχίσμα στο κοντινό μέλλον και επιθυμώ να εκθέσω εδώ μερικές παρατηρήσεις που έχουνε καθαρά προσωπικό χαρακτήρα.

    Πιστεύω οτι ένας βασικός συντελεστής στο ζήτημα της σταθερότητας από την άποψη αυτή είναι η προσωπικότητα δύο μελών της Κεντρικής Επιτροπής, του Στάλιν και του Τρότσκι. Οι σχέσεις ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο ισοδυναμούν κατά τη γνώμη μου με κάτι παραπάνω από το μισό του κινδύνου ενός σχίσματος, ο οποίος είναι δυνατό να αποτραπεί. Φρονώ οτι θα μπορούσαν να αυξηθούν οι πιθανότητες αποφυγής του σχίσματος, αν ο αριθμός των μελών της Κεντρικής Επιτροπής αυξηθεί από 50 σε 100. Από τότε που ο Στάλιν έγινε Γενικός Γραμματέας του Κόμματος, συγκέντρωσε στα χέρια μία τεράστια δύναμη. Δεν είμαι εντελώς βέβαιος πως κατορθώνει πάντοτε να χρησιμοποιεί τη δύναμη αυτή με αρκετή σύνεση. Από το άλλο μέρος ο Τρότσκι, όπως το απόδειξε στον αγώνα του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή απ’ αφορμή του ζητήματος του Επιτροπάτου της Συγκοινωνίας, διακρίνεται όχι μόνο για τις εξαιρετικές ικανότητές του – ως πρόσωπο είναι το δίχως άλλο ο πιο ικανός σύντροφος μέσα στη σημερινή Κεντρική Επιτροπή – αλλά διακρίνεται επίσης και για την πάρα πολύ μεγάλη αυτοπεποίθησή του καθώς και για την τάση του να τραβιέται πολύ από τη διοικητική όψη των ζητημάτων. Οι ιδιότητες αυτές των δύο ικανότερων μελών της σημερινής Κεντρικής Επιτροπής θα μπορούσε, χωρίς αυτοί να φταίνε, να οδηγήσουνε σε σχίσμα, και, αν το Κόμμα μας δεν πάρει κανένα μέτρο για να αποφύγει το σχίσμα, αυτό θα μπορούσε να επέλθει αναπάντεχα. Δεν θέλω να χαρακτηρίσω τις προσωπικές ιδιότητες και των άλλων μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Υπενθυμίζω μόνο ότι το επεισόδιο Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ τον Οκτώβρη δεν ήτανε τυχαίο. Δεν έπρεπε όμως να γίνει εκμετάλλευση του επεισοδίου εκείνου ενάντια στους δύο αυτούς, παρόμοια όπως δεν πρέπει να γίνει ενάντια στον Τρότσκι εκμετάλλευση του μη μπολσεβικισμού του (δηλαδή του γεγονότος ότι ο Τρότσκι ίσαμε το καλοκαίρι του 1917 βρισκότανε έξω από το Μπολσεβίκικο Κόμμα – σ.τ.μ)

    Από τα πιο νέα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον Μπουχάριν και τον Πιατάκωφ. Κατά τη γνώμη μου είναι οι πιο ικανοί ανάμεσα στους νέους, και σχετικά με αυτούς πρέπει να έχουμε υπόψη οτι ο Μπουχάριν όχι μόνο είναι ο πολυτιμότατος και σημαντικότατος θεωρητικός του Κόμματος, αλλά και σωστά μπορεί να θεωρείται σαν το αγαπημένο παιδί όλου του Κόμματος. Μολοντούτο οι αντιλήψεις του με πολύ μεγάλες αμφιβολίες μπορούνε να χαρακτηριστούν ως εντελώς μαρξιστικές. Έχει κάτι το σχολαστικό επάνω του, δεν έμαθε ποτέ την διαλεκτική και ακόμη πιστεύω ότι ποτέ δεν την κατάλαβε εντελώς.

    [Συνέχεια, 25/12/22]

    Ο Πιατάκωφ δίχως αμφιβολία διακρίνεται για τη δύναμη της θέλησής του, και για την ικανότητά του, αποκλίνει όμως πάρα πολύ στη διοικητική όψη των πραγμάτων, ώστε να μη μπορεί κανείς να τον εμπιστεύεται σ’ ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Τις παρατηρήσεις αυτές τις κάνω με την προϋπόθεση πως οι προαναφερόμενοι ικανοί και πιστοί σύντροφοι μπορούνε να βρούνε την ευκαιρία να συμπληρώσουνε τις γνώσεις τους και να διορθώσουνε τις μονομέρειές τους.

    [προσθήκη, 4/1/1923]

    Ο Στάλιν είναι πολύ απότομος και το ελάττωμα αυτό, που είναι εντελώς ανεκτό στις προσωπικές σχέσεις κομμουνιστών αναμεταξύ τους, δεν είναι ανεκτό για εκείνον που κατέχει τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Γι’ αυτό, προτείνω στους συντρόφους να βρουν ένα μέσο να βάλουν στη θέση του κάποιον άλλο, ο οποίος σχετικά με τον Στάλιν να έχει τούτο το χαρακτηριστικό, να είναι πιό υπομονετικός, πιο ανοιχτόκαρδος [1] και πιο ευγενικός απέναντι στους συντρόφους και να είναι λιγότερο δύστροπος. Το ζήτημα αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μικρολογία. Μα πιστεύω πως άμα το ιδούμε από την άποψη της αποφυγής ενός σχίσματος και από την άποψη των σχέσεων Στάλιν και Τρότσκι, δεν είναι καθόλου μικρό, ή καλύτερα είναι ένα τέτοιας λογής μικρό πράγμα που αργότερα μπορεί να έχει αποφασιστική σπουδαιότητα.

    III
    [Συνέχεια, 26/12/1922]

    Η αύξηση των μελών της Κ. Ε. στα 50 ή ακόμη και τα 100 πρέπει κατά τη γνώμη μου να εξυπηρετήσει διπλό ή και τριπλό σκοπό: Όσο περισσότερα μέλη έχει η Κ.Ε. τόσο περισσότεροι θα εκπαιδευτούν στη δουλειά της και τόσο θα ελαττωθεί ο κίνδυνος σχίσματος εξαιτίας κάποιας αδιακρισίας. Η ένταξη πολλών εργατών στην Κ.Ε. θα βοηθήσει τους εργάτες να βελτιώσουν τον διοικητικό μας μηχανισμό, που είναι πολύ κακός. Στην ουσία τον κληρονομήσαμε από το παλιό καθεστώς, γιατί ήταν απολύτως αδύνατον να τον αναδιοργανώσουμε σε τόσο μικρό διάστημα, ειδικά σε συνθήκες πολέμου, λιμού κλπ. Γι αυτό σε αυτούς τους «κριτικούς» που δείχνουν τα ελαττώματα του διοικητικού μας μηχανισμού ειρωνικά ή με κακοήθεια, μπορούμε με ηρεμία να απαντήσουμε οτι δεν καταλαβαίνουν γρυ από τις σημερινές συνθήκες της επανάστασης. Είναι παντελώς αδύνατο μέσα σε πέντε χρόνια να αναδιοργανωθεί κατάλληλα ο μηχανισμός, ειδικά κάτω από τις συνθήκες που έγινε η επανάστασή μας. Είναι αρκετό ότι μέσα σε πέντε χρόνια δημιουργήσαμε έναν νέο τύπο κράτους, στον οποίο οι εργάτες ηγούνται των αγροτών ενάντια στην αστική τάξη. Και σ’ ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον, αυτό από μόνο του είναι ένα γιγαντιαίο κατόρθωμα. Αλλά η γνώση αυτού σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μας τυφλώνει στο γεγονός ότι, στην πραγματικότητα πήραμε τον παλιό κρατικό μηχανισμό από τον τσάρο και την αστική τάξη και ότι τώρα, με την έλευση της ειρήνης και την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών απέναντι στο λιμό, όλη μας η ενέργεια πρέπει να στραφεί στην βελτίωση του διοικητικού μηχανισμού.

    Πιστεύω ότι μερικές δωδεκάδες εργατών, όντας μέλη της Κεντρικής Επιτροπής μας, μπορούν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο να αναλάβουν το έργο του ελέγχου, της βελτίωσης και της αναδιοργάνωσης του κρατικού μας μηχανισμού. Η εργατοαγροτική επιθεώρηση, στην οποία ανατέθηκε αρχικά αυτή η λειτουργία, αποδείχτηκε ανίκανη να την φέρει σε πέρας, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνον σαν «παράρτημα» ή, κάτω από ορισμένες συνθήκες, σαν βοηθός αυτών των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Κατά τη γνώμη μου, οι εργάτες που θα γίνουν δεκτοί στην Κ.Ε. θα πρέπει να προέρχονται κατά προτίμηση, όχι από αυτούς που έχουν μακρά θητεία στα όργανα των σοβιέτ, (σ΄ αυτό το κομμάτι του γράμματός μου, όπου λέω εργάτες συμπεριλαμβάνω και τους αγρότες), γιατί αυτοί οι εργάτες έχουν ήδη αποκτήσει τις παραδόσεις και τις προκαταλήψεις αυτές, ενάντια ακριβώς στις οποίες είναι επιθυμητό να παλέψουμε.

    Τα μέλη της Κ.Ε. που προέρχονται από την εργατική τάξη, πρέπει να προέρχονται κυρίως από ένα στρώμα κατώτερο από αυτό που στην τελευταία πενταετία έχει προαχθεί στην δουλειά στα όργανα των σοβιέτ. Πρέπει να είναι πιο κοντά στους εργάτες και τους αγρότες της βάσης, που όμως να μην πέφτουν στην κατηγορία των έμμεσων ή άμεσων εκμεταλλευτών. Πιστεύω ότι παρακολουθώντας όλες τις συνεδριάσεις της Κ.Ε. και του Πολιτικού Γραφείου, και διαβάζοντας όλα τα ντοκουμέντα της Κ.Ε., τέτοιοι εργάτες μπορούν να αποτελέσουν ένα επιτελείο αφοσιωμένων οπαδών του σοβιετικού συστήματος, ικανό πρώτον, να δώσει σταθερότητα στην ίδια την Κ.Ε. και, δεύτερον, να δουλέψει αποτελεσματικά για την ανανέωση και τη βελτίωση του κρατικού μηχανισμού

    VII
    [Συνέχεια, 29/12/1922]

    Αυξάνοντας τον αριθμό των μελών της Κ.Ε. πιστεύω ότι πρέπει επίσης, ή ίσως κυρίως, να αφιερώσουμε την προσοχή μας στο πώς θα ελέγξουμε και θα βελτιώσουμε τον διοικητικό μας μηχανισμό, ο οποίος δεν αξίζει τίποτα. Γι΄ αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες καλά καταρτισμένων ειδικών, και το καθήκον της ανεύρεσης αυτών των ειδικών πρέπει να ανατεθεί στην εργατοαγροτική επιθεώρηση.

    Πώς θα συνδυάσουμε αυτούς τους ειδικούς, άνθρωπους με κατάλληλη μόρφωση, με τα νέα μέλη της Κ.Ε.; Αυτό το πρόβλημα θα πρέπει να λυθεί στην πράξη. Μου φαίνεται ότι η εργατοαγροτική επιθεώρηση, (σαν αποτέλεσμα της εξέλιξής της και της έκπληξής μας για την εξέλιξή της), οδήγησε γενικά στην κατάσταση που βλέπουμε τώρα, δηλαδή σε μία μεσοβέζικη κατάσταση ανάμεσα σε ένα ξεχωριστό επιτροπάτο και μία ειδική λειτουργία των μελών της Κ.Ε., ανάμεσα σε ένα όργανο που εποπτεύει τα πάντα και ένα ολιγάριθμο σώμα πρώτης τάξεως ελεγκτών, που πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι (αυτό είναι ιδιαίτερα απαραίτητο στην εποχή μας που το κάθε τι πρέπει να πληρώνεται και οι ελεγκτές απασχολούνται άμεσα στα όργανα όπου πληρώνονται καλύτερα).

    Αν ο αριθμός των μελών της Κ.Ε. αυξηθεί με τον κατάλληλο τρόπο, και αν περάσουν από εκπαίδευση στην κρατική διοίκηση, χρόνο μετά τον χρόνο, με την βοήθεια ειδικών με υψηλό επίπεδο κατάρτισης και μελών της εργατοαγροτικής επιθεώρησης με μεγάλο κύρος σε κάθε τομέα, τότε πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να λύσουμε με επιτυχία αυτό το πρόβλημα, πράγμα που δεν έχουμε μπορέσει να κάνουμε για τόσο μεγάλο διάστημα.

    Για να συνοψίσω, το πολύ 100 μέλη της Κ.Ε. και όχι πάνω από 400-500 βοηθοί, μέλη της εργατοαγροτικής επιθεώρησης, με καθήκον να επιθεωρούν κάτω από τη διεύθυνσή τους.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [1] Στις μεταφράσεις του Σπάρτακου και της Σύγχρονης Εποχής χρησιμοποιείται εδώ η λεξη «ανοιχτόκαρδος». Η μετάφραση του Β. Σακκάτου του ’56 χρησιμοποιεί τον όρο «ειλικρινής» που είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο. Στην αγγλική μετάφραση χρησιμοποιείται ο όρος «loyal» που σημαίνει πιστός, αφοσιωμένος.

    http://www.politikokafeneio.com/oplostasio/lenin-diathiki269.htm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  36. Αριστεροπόντιοι, καλό φθινοπωροχειμώνα, αλλά, ρε παιδιά, τόχω ξαναπεί. Καλό είναι που γράφετε για τον Κόκινο Καπνά και τις άλλες ποντιακές εφημερίδες, καλή και άγια η διατριβή του Αγτζίδη, αλλά χάθηκε ο κοσμος βρε παιδιά να βάλετε, αν έχετε, και 3-4 (ή 5-6) φύλλα σκαναρισμένα αυτούσια στο Ιντερνέτι, να τα δει και το φιλοθεάμον κοινό; Διότι, άλλη εικόνα παίρνεις αν διαβάσεις μια διατριβή κι άλλη αν φυλλομετρήσεις και πέντε σελίδες του πρωτοτύπου, όμως ακέραιες, με όλη την ύλη, μαζί και με τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία (που λέει ο λόγος)

    Σχόλιο από sarant | 26/09/2008

  37. @Μ-π
    Καλά και σωστά όσα είπες περί Στάλιν. Μια ένσταση όμως, η προσωπολατρεία που καλλιεργήθηκε αργότερα για τον Στάλιν, ΔΕΝ διαφέρει ουσιαστικά (νομίζω) από τις αρχέτυπες πατριαρχικές προσωπολατρείες άλλων ειδών, πρωτίστως π.χ. του Χίτλερ, ως προς ορισμένα Ραϊχικά / ψυχαναλυτικά της χαρακτηριστικά. Το ότι ο Στάλιν ήταν «δοτός» όπως σωστά λες, δεν μου φαίνεται ότι επηρέασε και πολύ αυτό το φαινόμενο, που ήρθε κυρίως μετά.

    Βέβαια η περίπτωση του Χίτλερ είναι μοναδική και κραυγαλέα. Ο ΙΔΙΟΣ ο ναζισμός βασίστηκε στη συναισθηματική πανούκλα, κλπ.
    Ομως ο Ματσουκάτες μάλλον προβληματίστηκε πιο γενικά. Οπως ακριβώς και ο Γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης του «W.R. Mysteries of the Organism», που ασχολήθηκε ΕΙΔΙΚΑ με τον Στάλιν, βλέποντάς τον σαν Πατριαρχική Εξουσία από Ραϊχική άποψη, και (νομίζω) δεν έπεσε καθόλου έξω.

    Αυτά. (παρεμπιπτόντως είναι άτοπη η προληπτική λογοκρισία. Αν προκαλέσω οποιοδήποτε πρόβλημα, ξαναφέρτε την. Αλλά… είναι άβολο να τίθεμαι σε Β’ κατηγορία σχολιαστών για πολλούς λόγους).

    Σχόλιο από omadeon | 26/09/2008

  38. omadeon-α

    μην επανέρχεσαι στα περί προληπτικής λογοκρισίας.

    Μετά από ένα χρόνο και παραπάνω, με τη γνώση που μου έφεραν τα αγγούρια πούφαγα, άσε να το χειρίζομαι όπως νομίζω σωστότερα. Οι καλοί φίλοι «Μ-π» και «μουμούλ» μ’ έχουν εξουσιοδοτήσει εν λευκώ πλέον!

    Εξάλλου είμαι και κατά το ήμισυ αρβανίτης! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό ε;

    Ομέρ

    ————————-
    Ε τώρα!

    Δε θα το ξανακάνουμε συζήτηση….

    Αρβανίτης σημαίνει… αρβανίτικό πείσμα, αρβανίτικο κεφάλι!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  39. Οπως ακριβώς και ο Γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης του “W.R. Mysteries of the Organism”, που ασχολήθηκε ΕΙΔΙΚΑ με τον Στάλιν, βλέποντάς τον σαν Πατριαρχική Εξουσία από Ραϊχική άποψη, και (νομίζω) δεν έπεσε καθόλου έξω.

    Χμμμμμμ…. Νομίζω ότι θέλω ψυχανάλυση…

    Σχόλιο από partizana | 27/09/2008

  40. […] λοιπόν, μετά τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο και τον Γκίκα, μας προέκυψαν και αυτοί που ονειρεύονται “ψωμί […]

    Πίνγκμπακ από -Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι « Πόντος και Αριστερά | 29/09/2008

  41. […] τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο και τον Γκίκα, μας προέκυψαν και αυτοί που ονειρεύονται “ψωμί εληά […]

    Πίνγκμπακ από -Δίκη των Εξ: Η Ακροδεξιά αντεπιτίθεται… ! « Πόντος και Αριστερά | 06/10/2008

  42. ——————————————————- ΠΟΙΑ ΤΑΞΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΑΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΗς ΓκεΠεΟυ ; ——————————————————- ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ (Ένα Ανέκδοτο Κείμενο από το Χάρβαρντ) Το σημαντικό αυτό κείμενο βρέθηκε στα Αρχεία του Λεόν Τρότσκι στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Είναι ένα ατέλειωτο φιλοσοφικό κείμενο που ξεσκεπάζει τους σταλινικούς αναθεωρητές του Μαρξισμού. Για πρώτη φορά το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο Νο 55 της «Μαρξιστικής Επαναστατικής Επιθεώρησης» (Μάης-Ιούνης του 1987) σε μετάφραση της Κ. Λήμνου, απ’ όπου το αναδημοσιεύουμε. Λεόν Τρότσκι Υπάρχουν τώρα για μας ευνοϊκές συνθήκες για να εξετάσουμε το ζήτημα των φιλοσοφικών τάσεων του γραφειοκρατισμού. Φυσικά η γραφειοκρατία δεν είταν ποτέ ανεξάρτητη τάξη. Σε τελευταία ανάλυση υπηρετούσε πάντα τη μια ή την άλλη κύρια τάξη της κοινωνίας –αλλά μόνο σε τελευταία ανάλυση και με το δικό της ειδικό τρόπο– δηλαδή κάνοντας όσο το δυνατό λιγότερο κακό στον εαυτό της. Αν αληθεύει ότι πολύ συχνά ένα τμήμα ή στρώμα μιας τάξης δίνει σκληρή μάχη για να εξασφαλίσει το μερίδιο του στο εισόδημα και την εξουσία, αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τη γραφειοκρατία, που συνιστά το πιο οργανωμένο και συγκεντρωτικό τμήμα της αστικής κοινωνίας και που ταυτόχρονα υψώνεται πάνω από την κοινωνία, συμπεριλαμβανομένης και της τάξης που υπηρετεί. Η εργατική γραφειοκρατία δεν αποτελεί εξαίρεση στο γενικό ορισμό αυτής της κοινωνικής ομάδας που κυβερνά και διαχειρίζεται και που επομένως είναι προνομιούχα. Οι μέθοδες και οι συνήθειες διαχείρισης, που φυσικά αποτελούν την κύρια κοινωνική λειτουργία της γραφειοκρατίας και την πηγή της υπεροχής της, αφήνουν αναπόφευκτα ένα πολύ ισχυρό αποτύπωμα σε όλο τον τρόπο σκέψης της. Δεν είναι τυχαίο ότι όροι όπως γραφειοκρατικός και φορμαλιστικός ταιριάζουν όχι μόνο σε ένα σύστημα διοίκησης ή διαχείρισης αλλά επίσης σε ένα ορισμένο τρόπο ανθρώπινης σκέψης. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τύπου σκέψης εκτείνονται πολύ πέραν των κυβερνητικών διαμερισμάτων. Βρίσκονται επίσης και στην φιλοσοφία. Θα είταν εξαιρετικά ευχάριστο έργο η ανίχνευση του νήματος της γραφειοκρατικής σκέψης μέσα στην ιστορία της φιλοσοφίας, αρχίζοντας με την εμφάνιση του μοναρχικού αστυνομικού κράτους, που συγκέντρωνε γύρω του τις δυνάμεις της διανόησης της χώρας όπου εμφανίστηκε. Αλλά αυτό αποτελεί ξεχωριστό θέμα. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ένα επιμέρους, αλλά εξαιρετικής σημασίας ζήτημα –η τάση προς το γραφειοκρατικό εκφυλισμό στο χώρο της θεωρίας, ακριβώς όπως και μέσα στο κόμμα, τα συνδικάτα και το κράτος. Μπορούμε εκ των προτέρων να πούμε ότι αφού το Είναι καθορίζει τη συνείδηση ο γραφειοκρατισμός είταν υποχρεωμένος να κάνει καταστροφές στο χώρο της θεωρίας όπως και σε όλους τους άλλους. Το πιο κατάλληλο σύστημα σκέψης για μια γραφειοκρατία είναι η θεωρία της πολλαπλής αιτιότητας, μιας πολλαπλότητας «παραγόντων». Αυτή η θεωρία προκύπτει στην ευρύτερη βάση της από τον κοινωνικό καταμερισμό της ίδιας της εργασίας, ιδιαίτερα το χωρισμό της πνευματικής από την χειρωνακτική εργασία. Μόνο μέσα από αυτό το δρόμο η ανθρωπότητα βγαίνει από το χάος του πρωτόγονου μονισμού. Αλλά η τελειοποιημένη μορφή της πολυπαραγοντικής θεωρίας, που μεταμορφώνει την ανθρώπινη κοινωνία και εξαρχής ολόκληρο τον κόσμο σε προϊόν του αμοιβαίου παιχνιδιού (ή αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ενδοτμηματικές σχέσεις) διαφόρων παραγόντων ή διαχειριστικών δυνάμεων, που η κάθε μια τους έχει τη δική της ειδική δικαιοδοσία –αυτό το είδος συστήματος μπορεί να υψωθεί στην κατάσταση του «μαργαριταριού της δημιουργίας», όταν είναι παρούσα μια γραφειοκρατική ιεραρχία, η οποία με τα υπουργεία και τα διαμερίσματα της, έχει ανυψωθεί πάνω από την κοινωνία. Όπως έχει δείξει η εμπειρία, ένα γραφειοκρατικό σύστημα χρειάζεται ένα μόνο άτομο σαν κορώνα στο σύστημα. Οι ρίζες της γραφειοκρατίας βρίσκονται στην περίοδο της μοναρχίας και επομένως το ιστορικά κληρονομημένο στήριγμα της βρίσκεται στην κορυφή. Αλλά ακόμα και στις δημοκρατικές χώρες ο γραφειοκρατισμός γέννησε πολλές φορές τον καισαρισμό, το βοναπαρτισμό ή την προσωπική δικτατορία του φασισμού οποτεδήποτε η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των κύριων τάξεων δημιουργούσε τη δυνατότητα μιας και μόνης ατομικής νικηφόρας ανώτατης εξουσίας, ή εγκαθίδρυσης του σαν κορώνα του συστήματος. Η θεωρία των αυταρκών παραγόντων στην κοινωνία και στη Φύση χρειάζεται τελικά να στεφθεί από την ενός ανδρός αρχή ακριβώς όπως κάνει και μια ολιγαρχία ισχυρών υπουργών. Πρακτικά προκύπτει ένα αναπόφευκτο ζήτημα: Ποιος σε τελευταία ανάλυση θα διευθύνει και θα συντονίζει τη δραστηριότητα των διαφόρων, περισσότερο ή λιγότερο αυτόνομων, ανεύθυνων υπουργών αν δεν υπάρχει ο υπερυπουργός ή ο υπεργραφειοκράτης; Επ’ ευκαιρία, σε θεωρητικό επίπεδο, το ίδιο ζήτημα προκύπτει σε σχέση και με τη θεωρία των παραγόντων τόσο για την κοινωνία όσο και για τη Φύση. Ποιος εντέλει έβαλε αυτούς τους παράγοντες στη θέση τους; Και τους εμπιστεύτηκε τις αναγκαίες για τη δικαιοδοσία τους εξουσίες; Με μια λέξη, αν στην πολιτική ο γραφειοκρατισμός χρειάζεται ένα τσάρο ή δικτάτορα, όσο φτωχός και αν είναι από άποψη ποιότητας, στη θεωρία η πολλαπλότητα παραγόντων απαιτεί ένα θεό, όσο λίγο βάρος κι αν έχει αυτή η θεότητα. Οι γάλλοι βασιλικοί, όχι χωρίς πνεύμα κατηγορούσαν το γραφειοκρατικό σύστημα της Τρίτης Δημοκρατίας ότι είχε μια «τρύπα στην κορυφή». Τα πράγματα εξελίχθηκαν με τέτοιο τρόπο που για περισσότερο από μισό αιώνα η αστική Γαλλία κυβερνούνταν αναγκαστικά από μια γραφειοκρατία κρυμμένη πίσω από ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, δηλαδή, με μια τρύπα στην κορυφή. Το ίδιο ισχύει και για τη φιλοσοφία, ιδιαίτερα την κοινωνική και ιστορική φιλοσοφία. Η φιλοσοφία με κανένα τρόπο δεν βρίσκει μέσα της το θάρρος να γεμίζει πάντα την τρύπα στην κορυφή με τον υπερπαράγοντα θεότητα. Αντίθετα δίνει στον κόσμο την ευκαιρία να κυβερνιέται με τις μεθόδους της φωτισμένης ολιγαρχίας. Στην ουσία η θεωρία των πολλαπλών παραγόντων δεν μπορεί να κάνει χωρίς θεότητα. Απλά διασκορπίζει τη θεία παντοδυναμία ανάμεσα στους διάφορους μικρότερους κυβερνήτες με περισσότερο ή λιγότερο ίσες εξουσίες –στην οικονομία, την πολιτική, το νόμο, την ηθική, την επιστήμη, τη θρησκεία, την αισθητική, κλπ. Καθένας από αυτούς τους παράγοντες είχε τους δικούς του υποπαράγοντες, που ο αριθμός τους αυξάνει και μειώνεται ανάλογα με αυτό που βολεύει τη διοικητική εξουσία –δηλαδή, για το δοσμένο επίπεδο θεωρητικής γνώσης. Σε κάθε περίπτωση η εξουσία και το κύρος προχωρούν από την κορυφή προς τα κάτω, από τους «παράγοντες» προς τα γεγονότα. Αυτό είναι που δίνει σε αυτό το θεωρητικό σύστημα τον ιδεαλιστικό του χαρακτήρα. Σε κάθε παράγοντα, που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από έναν γενικευμένο όρο για μια ομάδα όμοιων, ή ομογενών γεγονότων, παραχωρούνται ιδιαίτερες ενύπαρκτες εξουσίες –εξουσίες που υποτίθεται είναι έμφυτες στο λεγόμενο παράγοντα– για να κυβερνά το σώμα των γεγονότων που βρίσκονται στη δική του φανταστική δικαιοδοσία. Ακριβώς σαν κάποιο κυβερνώντα γραφειοκράτη, συμπεριλαμβανομένου και του γραφειοκράτη ρεπουμπλικανικού τύπου, κάθε παράγοντας μετέχει της αναγκαίας χάρης, ακόμα κι αν αυτή είναι εγκοσμιοποιημένη, για να διαχειρίζεται τις υποθέσεις του τμήματος που του έχουν εμπιστευθεί. Αν οδηγηθεί στο τελικό της συμπέρασμα, η θεωρία των παραγόντων είναι μια ιδιαίτερη ποικιλία και μάλιστα πολύ διαδεδομένη, του (έμφυτου) ιδεαλισμού. Το σπάσιμο της Φύσης σε επικουρικούς παράγοντες είταν μια αναγκαία βαθμίδα στην κλίμακα με την οποία η ανθρώπινη συνείδηση αναδύθηκε από το πρωταρχικό χάος. Στην πραγματικότητα, όμως, το ζήτημα συνεργασίας των παραγόντων, των δικαιοδοσιών τους και των πηγών τους, απλά και μόνο θέτει τα πιο θεμελιακά ζητήματα της φιλοσοφίας (χωρίς να δίνει απαντήσεις σε αυτά). Ο δρόμος πρέπει είτε να ανεβαίνει προς την πράξη της Δημιουργίας και έναν Δημιουργό, είτε να κατεβαίνει προς τη γη, που προϊόντα της είναι τα ανθρώπινα όντα –δηλαδή προς την Φύση και την ύλη. Ο υλισμός δεν απορρίπτει απλά τους παράγοντες ακριβώς όπως η διαλεκτική δεν απορρίπτει απλά τη λογική. Ο υλισμός χρησιμοποιεί τους παράγοντες σαν ένα σύστημα ταξινόμησης των φαινομένων που έχουν εμφανιστεί ιστορικά –ανεξάρτητα από το πόσο ειδικά μπορεί να έχει «οριοθετηθεί» η πνευματική ουσία τους– από τις υποκείμενες παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις της κοινωνίας και από τα φυσικά, ιστορικά δηλαδή υλικά θεμέλια της Φύσης. (Το παρακάτω είναι ένα παράδειγμα του πώς η έμφυτη –ιδεαλιστική σκοπιά των γραφειοκρατών εκφράζεται στο επιμέρους ζήτημα της δικτατορίας του προλεταριάτου). Τι είναι η δικτατορία του προλεταριάτου; Είναι μια οργανωμένη συσχέτιση ανάμεσα σε τάξεις με μια ορισμένη μορφή. Αυτές οι τάξεις, όμως, δεν παραμένουν ακίνητες αλλά αλλάζουν υλικά και ψυχολογικά, αλλάζοντας συνεπώς την αλληλοσυσχέτιση δυνάμεων μεταξύ τους, δηλαδή, ενδυναμώνοντας ή εξασθενίζοντας τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό είναι η δικτατορία του προλεταριάτου για ένα μαρξιστή. Για ένα γραφειοκράτη, όμως, η δικτατορία είναι ένας αυτόνομος, αυτάρκης, παράγοντας, ή μεταφυσική κατηγορία, που βρίσκεται πάνω από τις πραγματικές ταξικές σχέσεις και φέρει μέσα της όλες τις αναγκαίες εγγυήσεις. Σαν επιστέγασμα κάθε γραφειοκράτης τείνει να βλέπει τη δικτατορία σαν ένα φύλακα άγγελο που πετά πάνω από το γραφείο του. Πάνω σ’ αυτή τη μεταφυσική αντίληψη της δικτατορίας οικοδομούνται όλα τα επιχειρήματα που καταλήγουν στο ότι αφού έχουμε μια δικτατορία του προλεταριάτου, η αγροτιά δεν θα μπορούσε να υποστεί μια διαφοροποίηση. Οι κουλάκοι δεν θα μπορούσαν να δυναμώσουν, και αν οι κουλάκοι δυναμώσουν, τότε αυτό θα σημαίνει ότι θα φτάσουν στο σοσιαλισμό. Με μια λέξη η δικτατορία μετατρέπεται από μια ταξική σχέση σε μια αυτάρκη αρχή, σε σχέση με την οποία τα οικονομικά φαινόμενα είναι απλά ένα είδος απόρροιας. Φυσικά κανένας γραφειοκράτης δεν οδηγεί αυτό το σύστημα, που είναι δικό του, μέχρι την ακραία του συνέπεια. Οι γραφειοκράτες είναι πολύ εμπειριστές για να το κάνουν, και πολύ δεμένοι με το ίδιο τους το παρελθόν. Αλλά η σκέψη τους κινείται στη βάση αυτών ακριβώς των γραμμών και οι θεωρητικές πηγές των λαθών τους πρέπει να εξετασθούν σε αυτήν την κατεύθυνση. Ο Μαρξισμός ξεπέρασε τη θεωρία των παραγόντων για να φτάσει στον ιστορικό μονισμό. Το προτσές που τώρα παρατηρούμε είναι οπισθοδρομικό ως προς το χαρακτήρα του, γιατί αντιπροσωπεύει μια κίνηση απομάκρυνσης από το μαρξισμό προς μια μεταφυσική ολιγαρχία παραγόντων. (Η κίνηση απομάκρυνσης από το μαρξισμό στο χώρο της θεωρίας εκφράστηκε με ιδιαίτερη καθαρότητα –στα γραπτά του Στάλιν. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω παράδειγμα από τα «Προβλήματα Λενινισμού» του Στάλιν, που γράφτηκε το 1924 και επανεκδόθηκε το 1928). «Η σημασία της θεωρίας. Μερικοί νομίζουν ότι ο Λενινισμός είναι η πρωταρχικότητα της πράξης πάνω στην θεωρία με την έννοια ότι είναι απλώς η μετάφραση των μαρξιστικών θέσεων σε πράξεις, η “εκτέλεση” τους. Όσο για τη θεωρία, τονίζεται ότι ο Λενινισμός είναι μάλλον αδιάφορος γι’ αυτήν», (Στάλιν: «Θεμέλια του Λενινισμού» στη ρώσικη έκδοση του 1928, σελ. 89, –η μετάφραση στην αγγλόφωνη έκδοση των «Έργων» του Στάλιν είναι πολύ πιο εξευγενισμένη από την αρχική στα ρώσικα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την γραμματική, Σημείωση του μεταφραστή). Αυτό το απόσπασμα είναι ένας αυθεντικός μικρόκοσμος του Στάλιν. Αντιπροσωπεύει εξίσου το θεωρητικό του βάθος, την πολεμική του οξύτητα και την εντιμότητα του προς τους αντιπάλους του. Όταν ο Στάλιν έλεγε «κάποιος νομίζει» μιλούσε για μένα την εποχή που δεν είχε ακόμα αποφασίσει να με αποκαλέσει με το όνομα μου. Δεν είχε ακόμα ικανοποιητικά στο χέρι όλους τους καθηγητές, τους δημοσιογράφους και τους ανταποκριτές, και ο Στάλιν δεν είχε βεβαιωθεί ακόμα ότι είχε πει την τελευταία λέξη, ή σε πολλές περιπτώσεις τη μόνη λέξη. Χρειαζόταν να αποδόσει σε μένα την παράλογη παρατήρηση ότι ο Λενινισμός είταν αδιάφορος για τη θεωρία. Πώς μπόρεσε να το κάνει; Λέγοντας ότι «κάποιος νομίζει» ότι ο Λενινισμός είναι μόνο «η μετάφραση των Μαρξιστικών θέσεων σε πράξεις» , μόνο «εκτέλεση». Αυτή είναι η μετάφραση από το Στάλιν των λόγων μου: «Ο Λενινισμός είναι Μαρξισμός στη δράση». Όπως θα το εννοούσε ο ίδιος, η διατύπωση μου συνεπάγονταν ότι ο Λενινισμός είταν «αδιάφορος» για το Μαρξισμό. Αλλά πώς μπορεί κανείς να μεταφράζει τη μαρξιστική θεωρία σε πράξεις ενώ παραμένει «αδιάφορος» για τη μαρξιστική θεωρία; Η ίδια η στάση του Στάλιν απέναντι στη θεωρία δεν μπορεί να αποκληθεί «αδιάφορη» για το μόνο λόγο ότι αυτή είναι η αδιαφορία αυτού που μανουβράρει. Αλλά γι’ αυτό το λόγο, δεν συμβαίνει ποτέ σε κανένα να πει ότι ο Στάλιν μεταφράζει τη θεωρία σε πράξεις. Αυτό που ο Στάλιν μεταφράζει σε πράξεις είναι η ετοιμότητα της κομματικής γραφειοκρατίας, η οποία στη συνέχεια διαθλά τις υποχθόνιες ώσεις που προέρχονται από τις ταξικές δυνάμεις. Ο Λενινισμός είναι Μαρξισμός σε δράση –δηλαδή θεωρία που έχει πάρει σάρκα και οστά. Αυτή η διατύπωση θα μπορούσε να περιγραφεί σαν έλλειψη ενδιαφέροντος για τη θεωρία μόνο από κάποιον που θα πνιγόταν από τον ίδιο του το θυμό. Αυτή είναι η φυσική κατάσταση του Στάλιν. Η εξωτερική εμφάνιση του άχρωμου της γραφειοκρατίας στα άρθρα και τους λόγους της, σπάνια μπορεί να κρύψει το συμπυκνωμένο μίσος που αισθάνεται για καθετί που ξεπερνά το δικό της επίπεδο. Κατά τεκμήριο, η αποκαλούμενη σκέψη του Στάλιν είναι σαν τον σκορπιό που συχνά χτυπά το κεφάλι του με τη δηλητηριασμένη ουρά του. Τι εννοούμε με τον ισχυρισμό «ο Λενινισμός είναι η πρωταρχικότητα της πράξης πριν από τη θεωρία;»; Εδώ ακόμα και η γραμματική είναι λάθος. Θα μπορούσε κανείς να πει «πρωταρχικότητα απέναντι στη θεωρία…» ή «σε σχέση με τη θεωρία». Το ζήτημα φυσικά δεν είναι η γραμματική, η οποία γενικά είναι πολύ κακοποιημένη στις σελίδες του έργου του Στάλιν, «Προβλήματα του Λενινισμού». Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το φιλοσοφικό περιεχόμενο της πρότασης. Ο συγγραφέας επιχειρηματολογεί ενάντια στην ιδέα ότι ο Λενινισμός προχωρεί από την πρωταρχικότητα της πράξης πάνω στην θεωρία. Αλλά επιτέλους, αυτή είναι η ουσία του υλισμού. Ακόμα κι αν χρησιμοποιήσουμε τον απαρχαιωμένο φιλοσοφικό όρο πρωταρχικότητα, πρέπει να λεχθεί ότι η πράξη έχει την ίδια αναμφισβήτητη πρωταρχικότητα πάνω στην θεωρία όπως έχει και πάνω στην συνείδηση, η ύλη πάνω στο πνεύμα και το όλο πάνω στο μέρος. Γιατί η θεωρία βγαίνει από την πράξη, γεννιέται από πρακτικές ανάγκες, και συνιστά μια περισσότερο ή λιγότερο ατελή ή μη-ολοκληρωμένη γενίκευση πάνω στην πράξη. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν έχουν δίκιο οι εμπειριστές –αυτοί που καθοδηγούνται από την «άμεση» πράξη σαν τον ανώτερο και πιο έγκυρο κριτή; Δεν είναι λοιπόν αυτοί οι πιο συνεπείς υλιστές; Όχι, αυτοί αντιπροσωπεύουν μια καρικατούρα υλισμού. Το να καθοδηγείσαι από τη θεωρία σημαίνει να καθοδηγείσαι από γενικεύσεις που βασίζονται σε όλη την προηγούμενη πρακτική εμπειρία της ανθρωπότητας για να αντιμετωπίσεις με όσο το δυνατό μεγαλύτερη επιτυχία το ένα ή το άλλο πρακτικό πρόβλημα του παρόντος. Έτσι, διαμέσου της θεωρίας ανακαλύπτουμε ακριβώς την πρωταρχικότητα της πράξης-σαν-όλο πάνω στις επιμέρους πλευρές της πράξης. Στο όνομα της πρωταρχικότητας της οικονομίας πάνω στην πολιτική, ο Μπακούνιν απέρριπτε την πολιτική πάλη. Δεν καταλάβαινε ότι η πολιτική είναι γενικευμένη (ή συμπυκνωμένη) οικονομία και ότι είναι κατά συνέπεια αδύνατο να λυθούν τα πιο σημαντικά –δηλαδή τα πιο γενικά– οικονομικά προβλήματα αν αποφεύγεται η γενίκευση διαμέσου της πολιτικής. Τώρα μπορούμε να εκτιμήσουμε τη φιλοσοφική θέση του Στάλιν (όπως δίνεται πιο πάνω) για τη σημασία της θεωρίας. Βάζει την αληθινή σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης με το κεφάλι κάτω. Εξισώνει την πρακτική χρησιμοποίηση της θεωρίας με την παραμέληση της θεωρίας, αποδίδει μια προφανώς παράλογη ιδέα στον αντίπαλο του, και το κάνει με τις χειρότερες προθέσεις, σπεκουλάροντας στα χειρότερα ένστικτα του φτωχά πληροφορημένου αναγνώστη. Αυτή η ολοκληρωτικά αντιφατική αυτοκαταβροχθιστική θέση βρίσκεται, πάνω από καθετί άλλο, σε πλήρη γραμματική αταξία. Γι’ αυτούς τους λόγους την αποκαλούμε μικρόκοσμο. Ποιόν ορισμό του λενινισμού αντιπαραθέτει ο Στάλιν στο δικό μου; Ιδού ο ορισμός που συνδέει τον Στάλιν με τον Ζινόβιεφ και τον Μπουχάριν, και που βρίσκεται σε κάθε (επίσημο σοβιετικό) εγχειρίδιο. (Απόσπασμα από το βιβλίο του Στάλιν «Προβλήματα του Λενινισμού», σελ. 74): «Ο Λενινισμός είναι ο Μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης. Ακριβέστερα, ο Λενινισμός είναι η θεωρία και η τακτική της προλεταριακής επανάστασης γενικά και η θεωρία και η τακτική της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικά». Η έλλειψη ουσίας αυτού του ορισμού και ταυτόχρονα η αντιφατική του φύση προδίνονται μόλις αναρωτηθούμε απλά και μόνο, τί είναι Μαρξισμός; Ας εξετάσουμε για μια ακόμα φορά τα κύρια στοιχεία του. Πρώτα απ’ όλα, η διαλεκτική μέθοδος. Ο Μαρξ δεν είταν ο πρωτεργάτης της και φυσικά ποτέ δεν ισχυρίστηκε ο ίδιος ότι είταν κάτι τέτοιο. Ο Έγκελς αισθανόταν ότι η αξία του Μαρξ βρισκόταν στο ότι ξαναζωντάνεψε και υπερασπίστηκε τη διαλεκτική σε μια εποχή επιγόνων στη φιλοσοφία και στενού εμπειρισμού στις θετικές επιστήμες. Ο Έγκελς στην «Παλιά Εισαγωγή» στο «Αντιντίριγκ» έλεγε: «Η αξία του Μαρξ αντίθετα με τους “δύστροπους, αλαζονικούς, μέτριους επιγόνους που τώρα μιλούν πολύ στην πολιτισμένη Γερμανία” βρίσκεται στο ότι είταν ο πρώτος που ξανάφερε στο προσκήνιο την ξεχασμένη διαλεκτική μέθοδο», (Βλέπε: Μαρξ και Έγκελς: «Εκλεκτά Έργα» σε 3 τόμους, Μόσχα, Progress Publ., τόμος 3, σελ. 64). Ο Μαρξ κατάφερε να εκπληρώσει αυτό το έργο μόνο απελευθερώνοντας τη διαλεκτική από την ιδεαλιστική της αιχμαλωσία. Εδώ βρίσκεται ένα αίνιγμα: Πώς μπορείς να διαχωρίσεις τη διαλεκτική από τον ιδεαλισμό με τέτοιο μηχανιστικό τρόπο; Η απάντηση στο αίνιγμα βρίσκεται στη διαλεκτική του ίδιου του προτσές της γνώσης. Οποτεδήποτε η πρωτόγονη θρησκεία ή μαγεία αποκτούσαν νέα γνώση για κάποια δύναμη του φυσικού κόσμου, αμέσως αριθμούσαν αυτόν τον νόμο, ή τη δύναμη μεταξύ των δικών τους δυνάμεων. Με τον ίδιο τρόπο, η λειτουργία της σκέψης, έχοντας αποσπάσει τους νόμους της διαλεκτικής από το υλικό προτσές, απέδοσε τη διαλεκτική στον εαυτό της. Ταυτόχρονα διαμέσου της Εγελιανής Φιλοσοφίας απέδοσε στον εαυτό της απόλυτη παντοδυναμία. Ο σαμάνος είχε δίκιο όταν υπογράμμιζε τη διαδεδομένη πεποίθηση ότι η βροχή πέφτει από τα σύννεφα. Αλλά έκανε λάθος όταν πίστευε ότι μιμούμενος το ένα ή το άλλο χαρακτηριστικό ενός σύννεφου θα μπορούσε να φέρει βροχή. Ο Χέγκελ έκανε λάθος θεωρώντας τη διαλεκτική σαν έμφυτη ιδιότητα του απόλυτου πνεύματος. Αλλά είχε δίκιο ότι η διαλεκτική διαπερνά όλα τα προτσές του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένης και της ανθρώπινης κοινωνίας. Παίρνοντας σαν βάση όλη την προηγούμενη υλιστική φιλοσοφία και τον ασυνείδητο υλισμό των φυσικών επιστημών, ο Μαρξ έβγαλε τη διαλεκτική από την άγονη έρημο του ιδεαλισμού και έστρεψε το πρόσωπο της προς την ύλη, τη μητέρα της. Μ’ αυτή την έννοια η διαλεκτική, με αποκατεστημένα τα δικαιώματα της από τον Μαρξ και στραμμένη από αυτόν προς τον υλισμό, συνιστά το θεμέλιο της Μαρξιστικής θεώρησης του κόσμου, τη θεμελιακή μέθοδο της μαρξιστικής ανάλυσης. Το δεύτερο, πιο σημαντικό συστατικό στοιχείο του Μαρξισμού είναι ο ιστορικός υλισμός, δηλαδή η εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής στη δομή της ανθρώπινης κοινωνίας και την ιστορική της εξέλιξη. Θα είταν λάθος να διαλύουμε τον ιστορικό υλισμό στο διαλεκτικό υλισμό, του οποίου ο ιστορικός υλισμός αποτελεί μια εφαρμογή. Για να εφαρμοστεί ο ιστορικός υλισμός στην ανθρώπινη ιστορία, είταν αναγκαία μια πολύ μεγάλη δημιουργική πράξη της ανθρώπινης σκέψης. Αυτή η πράξη άνοιξε μια νέα εποχή στην ιστορία της ίδιας της ανθρωπότητας, που η ταξική δυναμική της αντανακλάστηκε μέσα της. Μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα δικαιωμένο το ότι ο Δαρβινισμός είναι μια λαμπρή εφαρμογή –μολονότι, φιλοσοφικά, δεν είταν εντελώς επεξεργασμένη– της υλιστικής διαλεκτικής πάνω στο ζήτημα της εξέλιξης του οργανικού κόσμου σε όλη την πολλαπλότητα και την ποικιλία του. Ο ιστορικός υλισμός ανήκει στην ίδια κατηγορία. Είναι μια εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής σε ένα ξεχωριστό, μολονότι τεράστιο, κομμάτι του σύμπαντος. Η άμεση, πρακτική σημασία του ιστορικού υλισμού, είναι ταυτόχρονα αμέτρητα μεγαλύτερη, αφού για πρώτη φορά δίνει στην πρωτοπόρο τάξη την ευκαιρία να προσεγγίσει το ζήτημα της ανθρώπινης μοίρας με ένα πλήρως συνειδητό τρόπο. Μόνο η ολοκληρωτική νίκη του ιστορικού υλισμού στην πράξη –δηλαδή, η εγκαθίδρυση μιας τεχνικά και επιστημονικά ισχυρής σοσιαλιστικής κοινωνίας– θα δημιουργήσει την πρακτική δυνατότητα μιας ακριβούς εφαρμογής των νόμων του Δαρβινισμού στο ίδιο το ανθρώπινο είδος, με το σκοπό της τροποποίησης ή της υπέρβασης των βιολογικών αντιφάσεων που υπάρχουν στα ανθρώπινα όντα. Το τρίτο συστατικό στοιχείο του Μαρξισμού είναι η συστηματοποίηση των νόμων της καπιταλιστικής οικονομίας. Το Κεφάλαιο του Μαρξ, είναι μια εφαρμογή του ιστορικού υλισμού στο χώρο της ανθρώπινης οικονομίας σε ένα ορισμένο στάδιο της ανάπτυξης της, ακριβώς όπως ο ιστορικός υλισμός σαν όλο είναι μια εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής στο χώρο της ανθρώπινης ιστορίας. Οι ρώσοι υποκειμενιστές –δηλαδή, οι εμπειριστές της ιδεαλιστικής σχολής και οι επίγονοι τους– αναγνώριζαν πλήρως την ικανότητα και το κύρος του Μαρξισμού στο πεδίο της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά αρνιόνταν ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατάλληλα και σε άλλες σφαίρες της ανθρώπινης προσπάθειας. Αυτό το είδος διαχωρισμού βασίζεται σε μια ωμή φετιχοποίηση των ξεχωριστών, ομογενών, ιστορικών παραγόντων (οικονομία, πολιτική, νομικά, επιστήμη, τέχνη, θρησκεία) που αποτελούν το υφάδι της ιστορίας μέσα από την αλληλεπίδραση και τον συνδυασμό τους, ακριβώς όπως τα χημικά συστατικά σχηματίζονται από το συνδυασμό ξεχωριστών, ομογενών στοιχείων. Αλλά ακόμα και πέρα από το γεγονός ότι η υλιστική διαλεκτική και στη χημεία θριάμβευσε πάνω στον εμπειρικό συντηρητισμό του Μεντελέγιεφ αποδεικνύοντας τη μετατρεψιμότητα των στοιχείων –ακόμα και παραμερίζοντας αυτό, οι ιστορικοί παράγοντες δεν έχουν τίποτα κοινό με τα στοιχεία στο βαθμό που αυτοί αφορούν τη σταθερότητα και την ομοιογένεια. Η καπιταλιστική οικονομία του σήμερα στηρίζεται σε ένα θεμέλιο τεχνολογίας που έχει αφομοιώσει μέσα της τους καρπούς όλης της προηγούμενης επιστημονικής σκέψης. Η καπιταλιστική εμπορευματική κυκλοφορία γίνεται κατανοητή μόνο μέσα στο πλαίσιο ορισμένων νομικών κανόνων. Στην Ευρώπη αυτοί εγκαθιδρύθηκαν μέσα από την αφομοίωση του Ρωμαϊκού νόμου και της συνακόλουθης προσαρμογής στις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας. Η ιστορική και θεωρητική οικονομία του Μαρξ δείχνει ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε μια ορισμένη ακριβώς περιγράψιμη φάση καταστρέφει ορισμένες οικονομικές μορφές και τις αντικαθιστά με άλλες και σε αυτό το προτσές καταπατά το νομό, την ηθική, τις απόψεις, τις πεποιθήσεις. Δείχνει επίσης ότι η εισαγωγή ενός συστήματος παραγωγικών δυνάμεων ενός νέου και ανώτερου τύπου δημιουργεί για τις δικές του ανάγκες –πάντα διαμέσου ανθρώπων, διαμέσου του ανθρώπινου παράγοντα– νέους κοινωνικούς, νομικούς, πολιτικούς και άλλους κανόνες, στο πλαίσιο των οποίων αυτό το στάδιο αποκτά τη δυναμική ισορροπία που χρειάζεται. Έτσι, η καθαρή οικονομία είναι μύθος. Σ’ όλο το μήκος και το πλάτος της μελέτης (του Κεφαλαίου) ο Μαρξ αποδείχνει με απόλυτη σαφήνεια τους συνδετικούς δεσμούς και τους άλλους μεταβιβαστικούς μηχανισμούς που οδηγούν από τις οικονομικές σχέσεις στις παραγωγικές δυνάμεις και στην ίδια την Φύση, μέχρι το φλοιό της γης, της οποίας προϊόντα είναι τα ανθρώπινα όντα. Όμως οδηγούν και προς τα πάνω, προς τους αποκαλούμενους μηχανισμούς του εποικοδομήματος και τις ιδεολογικές φόρμες που αντλούν πάντα την τροφή τους από την οικονομία. Όλοι οι άνθρωποι τρώνε ψωμί. Οι περισσότεροι το προτιμούν με βούτυρο. Μ’ άλλα λόγια, υπάρχει συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ της οικονομίας και του εποικοδομήματος. Έτσι μόνο ένας ατάλαντος εκλεκτικισμός μπορεί να κάνει μια λαθεμένη διάκριση μεταξύ Δαρβινισμού και ιστορικού υλισμού. Αλλά ταυτόχρονα θα είταν απόλυτα λαθεμένο το να διαλυθεί το οικονομικό σύστημα του Μαρξ στην κοινωνιολογική του –ή για να χρησιμοποιήσουμε την παλιά ορολογία– στην ιστορικο-φιλοσοφική του θεωρία. Σχετικά με τον ιστορικό υλισμό ο Μαρξ και ο Έγκελς εγκαθίδρυσαν τις θεμελιακές μεθόδους της κοινωνιολογικής έρευνας και έδοσαν μοντέλα υψηλού επιστημονικού επιπέδου, μολονότι πολύ αποσπασματικά ως προς τη σκοπιά και το μέγεθος: έργα πρωταρχικά αφιερωμένα στις επαναστατικές περιόδους στην ιστορία –για παράδειγμα, το δοκίμιο του Έγκελς για τον πόλεμο των χωρικών στη Γερμανία, τα γραπτά και των δυο την περίοδο 1848-51 στη Γαλλία, την Παρισινή Κομμούνα, κ.ά. Αυτά τα έργα είναι μάλλον λαμπρές επεξηγήσεις παρά εξαντλητικές εφαρμογές της θεωρίας του ιστορικού υλισμού. Μόνο στο πεδίο των οικονομικών σχέσεων ο Μαρξ έδοσε μια πιο πλήρη εφαρμογή της μεθόδου του από θεωρητική άποψη, μολονότι είναι ακόμα τεχνικά ελλιπής. Το έκανε αυτό σε ένα βιβλίο που αποτελεί ένα από τα πιο τέλεια προϊόντα σκέψης στην ανθρώπινη ιστορία –Το Κεφάλαιο. Γι’ αυτό η μαρξιστική οικονομία πρέπει να ξεχωρίζει σαν ένα χωριστό, τρίτο συστατικό στοιχείο του Μαρξισμού. Σήμερα, μπορεί κανείς να κάνει συχνά αναφορές στη Μαρξιστική ψυχολογία, στη Μαρξιστική φυσική επιστήμη κ.ο.κ. Όλα αυτά αντιπροσωπεύουν περισσότερο μια επιθυμία και λιγότερο την ίδια την πραγματικότητα όπως ακριβώς και οι διάφοροι λόγοι για την προλεταριακή κουλτούρα και την προλεταριακή λογοτεχνία. Συχνότερα αυτές οι κρυφές αξιώσεις δεν βασίζονται σε τίποτα συμπαγές. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να θεωρήσουμε το Δαρβινισμό ή τον πίνακα των στοιχείων του Μεντελέγιεφ σαν μέρος του Μαρξισμού, παρά τη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ τους. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι μια συνειδητή εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής στη φυσική επιστήμη, με μια επιστημονική κατανόηση της επιρροής της ταξικής κοινωνίας πάνω στους στόχους, τις μεθόδους και τους σκοπούς της επιστημονικής έρευνας, θα πλούτιζε τη φυσική επιστήμη και θα την αναδομούσε από πολλές απόψεις, αποκαλύπτοντας νέους δεσμούς και συνδέσεις και δίνοντας στη φυσική επιστήμη ένα χώρο καινούργιας σημασίας για την κατανόηση μας του κόσμου. Όταν εμφανιστούν τέτια έργα που αφήνουν εποχή στα επιστημονικά πεδία, θα είναι ίσως δυνατό να μιλήσουμε για παράδειγμα, για τη Μαρξιστική βιολογία, τη Μαρξιστική ψυχολογία. Μολονότι είναι πιο πιθανό ότι ένα τέτoιο σύστημα θα έχει ένα νέο όνομα. Ο Μαρξισμός δεν ισχυρίζεται ότι είναι απόλυτο σύστημα. Έχει συνείδηση της ιστορικής, μεταβατικής του σημασίας. Μόνο μια συνειδητή εφαρμογή της υλιστικής διαλεκτικής σε όλα τα πεδία της επιστήμης μπορεί και θα προετοιμάσει τα αναγκαία στοιχεία για την υπέρβαση του Μαρξισμού, τα οποία διαλεκτικά θα είναι ταυτόχρονα ο θρίαμβος του Μαρξισμού. Από το σπόρο του σιταριού φυτρώνει ένα κοτσάνι που πάνω του φυτρώνει ένα νέο στάχυ από το οποίο βγαίνει ο νέος σπόρος με κόστος το θάνατο του αρχικού σπόρου του σιταριού. Ο Μαρξισμός καθεαυτός είναι ένα ιστορικό προϊόν και πρέπει να συλληφθεί σαν τέτοιο. Αυτός ο ιστορικός Μαρξισμός περιλαμβάνει τα 3 βασικά συστατικά στοιχεία που αναφέραμε: την υλιστική διαλεκτική, τον ιστορικό υλισμό και τη θεωρητική και κριτική ανάλυση του καπιταλιστικής οικονομίας. Αυτά τα 3 στοιχεία έχουμε υπόψη μας όταν αναφερόμαστε στο Μαρξισμό, δηλαδή όταν μιλάμε για αυτόν με έγκυρο τρόπο. Άλλαξε, μήπως, το σύστημα του ιστορικού υλισμού; Αν ναι, που εκφράζεται αυτή η αλλαγή; Στο εκλεκτικιστικό σύστημα του Μπουχάριν, που μας προσφέρεται μεταμφιεσμένο σε ιστορικό υλισμό; Όχι, σίγουρα όχι. Μολονότι ο Μπουχάριν αναθεωρεί το Μαρξισμό στην πράξη, δεν έχει το κουράγιο να παραδεχτεί ανοιχτά την απόπειρα να δημιουργήσει μια νέα ιστορικο-φιλοσοφική θεωρία που θα επαρκεί για τη νέα εποχή, την εποχή του ιμπεριαλισμού. Σε τελευταία ανάλυση ο σχολαστικισμός του Μπουχάριν επαρκεί μόνο για το δημιουργό του. Ο Λούκατς έκανε μια πιο αναιδή απόπειρα στηριγμένη σε αρχές για να πάει πέραν του ιστορικού υλισμού. Τόλμησε να αναγγείλει ότι αρχίζοντας από την Οχτωβριανή Επανάσταση, που αντιπροσώπευε ένα άλμα από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας, ο ιστορικός υλισμός έχει ξεζήσει και έχει πάψει να επαρκεί για την εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων. Όμως, μαζί με τον Λένιν, γελούσαμε για αυτή τη νέα ανακάλυψη, που είταν, τουλάχιστο, πρόωρη. Αλλά, αν ο Στάλιν, ο Ζινόβιεφ και ο Μπουχάριν δεν είχαν υιοθετήσει τη θεωρία του Λούκατς –που, τυχαία, ο ίδιος είχε από καιρό αποκηρύξει– τί ακριβώς είχαν στο μυαλό τους; Πρέπει να λεχτεί ότι το τρίτο στοιχείο του Μαρξισμού, το οικονομικό του σύστημα, είναι η μόνη περιοχή όπου η ιστορική εξέλιξη από την εποχή του Μαρξ και του Έγκελς έχει εισάγει όχι μόνο ένα νέο πραγματικό υλικό αλλά και κάποιες ποιοτικά νέες μορφές. Έχουμε υπόψη μας το νέο στάδιο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης της παραγωγής, της κυκλοφορίας και της πίστωσης, τις νέες σχέσεις μεταξύ τραπεζών και βιομηχανίας και το νέο ρόλο του χρηματιστικού κεφαλαίου, και των μονοπωλιακών οργανώσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε σε σύνδεση μ’ αυτό για κάποιο ειδικό μαρξισμό της εποχής του ιμπεριαλισμού. Το μόνο πράγμα που μπορούμε να πούμε εδώ –και απόλυτα δικαιολογημένα– είναι ότι To Κεφάλαιο του Μαρξ χρειάζεται ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο, ή έναν ολόκληρο συμπληρωματικό τόμο, που θα προσάρμοζε τους νέους σχηματισμούς της ιμπεριαλιστικής εποχής σε ένα ευρύτερο σύστημα. Δεν θα έπρεπε να ξεχαστεί ότι ένα ουσιαστικό μέρος αυτού του έργου έχει γίνει –για παράδειγμα από τον Χίλφερντιγκ στο βιβλίο του για το χρηματιστικό κεφάλαιο, που γράφτηκε τυχαία κάτω από την επίδραση της κινητήριας δύναμης της επανάστασης του 1905 πάνω στη μαρξιστική σκέψη της Δύσης. Όμως, δεν θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς το βιβλίο του Χίλφερντιγκ Χρηματιστικό Κεφάλαιο μέρος του Λενινισμού, ακόμα κι αν έφευγαν από το έργο του Χίλφερντιγκ τα τόσο δηλητηριώδη στοιχεία ψευδομαρξισμού –εκείνα τα ψευδομαρξιστικά στοιχεία που από γεωγραφική ευγένεια ονομάζονται «αυστρομαρξισμός». Φυσικά δεν θα περνούσε ποτέ από το μυαλό του Λένιν η σκέψη ότι η θαυμάσια μπροσούρα του για τον ιμπεριαλισμό θα συνιστούσε κάποιο είδος θεωρητικής έκφρασης του Λενινισμού σαν ένας ειδικός τύπος μαρξισμού της ιμπεριαλιστικής εποχής. Μπορεί να φανταστεί μόνο κανένας τα ζουμερά επίθετα με τα οποία θα περιέλουζε ο Λένιν όποιον τολμούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Αν λοιπόν δεν βρίσκουμε κανένα νέο διαλεκτικό υλισμό, κανένα νέο ιστορικό υλισμό και καμιά νέα θεωρία της αξίας για την «εποχή του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης» τότε τι περιεχόμενο θα μπορούσαμε να δόσουμε στο σταλινικό ορισμό του λενινισμού, που έχει καθαγιαστεί σαν επίσημος ορισμός. Ο καθαγιασμός αυτής της ιδέας δεν αποδεικνύει τίποτε, γιατί ο καθαγιασμός των θεωρητικών σχολίων είναι συνήθως αναγκαίος μόνο όταν, όπως έλεγε ο Θωμάς ο Ακινάτης, πρέπει να έχει κανείς πίστη ακριβώς γιατί τα πράγματα είναι παράλογα. Καθυστερημένα κινήματα μέσα στα πλαίσια του Μαρξισμού έχουν ήδη υπάρξει δεκάδες φορές. Όλες οι οπισθοδρομήσεις στις προ-μαρξιστικές θεωρητικές απόψεις μέχρι σήμερα, έχουν στην πραγματικότητα σερβιριστεί με τα ρούχα της κριτικής, της ανανέωσης και της επαύξησης –οπισθοδρομήσεις σε απόψεις που συνειδητά ξεπεράστηκαν στη μάχη που έδοσε μαζί τους ο Μαρξισμός. Αλλά ο ρεβιζιονισμός δεν είναι με κανένα τρόπο πάντα τόσο ανοιχτός. Όμως ακόμα και ο ανοιχτός ρεβιζιονισμός πρέπει να προετοιμαστεί από προκαταρκτικά σχεδιάσματα, πολύ συχνά κάτω από την πίεση των εμπειρικών αναγκών, και όχι θεωρητικά θεμελιωμένων στόχων. Στην ουσία το ξεχώρισμα του Λενινισμού σαν ένα ιδιαίτερο είδος Μαρξισμού, που προσιδιάζει στην εποχή του ιμπεριαλισμού είταν αναγκαίο για την αναθεώρηση του Μαρξισμού, ενάντια στην οποία πάλεψε ο Λένιν σε όλη τη ζωή του. Στο βαθμό που η κεντρική ιδέα αυτής της τελευταίας αναθεώρησης του Μαρξισμού είταν η αντιδραστική ιδέα του εθνικού σοσιαλισμού (η θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα) χρειαζόταν η απόδειξη ή έστω η επίκληση ότι ο Λενινισμός είχε υιοθετήσει μια νέα θέση πάνω σε αυτό το κεντρικό ζήτημα της μαρξιστικής θεωρίας και της πολιτικής σε αντίθεση με το Μαρξισμό της προ-ιμπεριαλιστικής εποχής. Έχουμε, ήδη, ακούσει ότι ο Λένιν, ανακάλυψε, υποτίθεται, το νόμο της ανισομερής ανάπτυξης, για τον οποίο δεν έμπαινε ζήτημα στην εποχή του Μαρξ και του Έγκελς. Αυτός ακριβώς είναι ο παραλογισμός τον οποίο μας καλούν να πιστέψουμε οι Θωμάδες Ακινάτοι της εποχής μας. Όμως παραμένει απ’ αυτούς ανεξήγητο το γιατί ο Λένιν πουθενά και με κανένα τρόπο δεν διαφοροποιήθηκε πάνω σε αυτό το κεντρικό ζήτημα από τον Μαρξ και τον Έγκελς και δεν αντιπαράθεσε το δικό του «μαρξισμό της ιμπεριαλιστικής εποχής» στον «απλό και καθαρό μαρξισμό». Κατά τύχη, ο Λένιν είχε μια πολύ πιο στερεή γνώση για τον Μαρξ από όλους τους επιγόνους –καθώς επίσης και μια οργανική έλλειψη ανεκτικότητας για τα ανεπαρκή σχόλια, την ασάφεια στα ζητήματα της θεωρίας. Είταν τυπική για τον Λένιν η μεγαλύτερη εντιμότητα της θεωρητικής συνείδησης, η οποία σε μεμονωμένες περιπτώσεις θα φαινόταν σχολαστική σε ένα απρόσεκτο άνθρωπο. Διατήρησε τους ιδεολογικούς λογαριασμούς του με το Μαρξ ανοικτούς με εμφανές το λεπτολόγο ενδιαφέρον τόσο στην ίδια την δυνατή του σκέψη όσο και στην ευγνωμοσύνη του σαν μαθητή. Κι ακόμα στο κεντρικό ζήτημα του διεθνούς χαρακτήρα της σοσιαλιστικής επανάστασης ο Λένιν υποτίθεται δεν πρόσεξε ποτέ τη ρήξη του με την προϊμπεριαλιστική μορφή του Μαρξισμού ή, ακόμα χειρότερα, το πρόσεξε αλλά το κράτησε μέσα του –με την ελπίδα προφανώς ότι ο Στάλιν θα εξηγούσε αυτό το μυστικό στην γεμάτη ευγνωμοσύνη ανθρωπότητα εν καιρώ. Και το έκανε αυτό ο Στάλιν, δημιουργώντας μέσα σε λίγες αδιάφορες γραμμές το Μαρξισμό της εποχής του ιμπεριαλισμού, κάποιες γραμμές που έγιναν το φόντο της φύρδην-μίγδην αναθεώρησης του Μαρξ και του Λένιν όπως είδαμε τα τελευταία έξι χρόνια. Πρέπει να ξαναγυρίσει κανείς στο Μεσαίωνα για να βρει ανάλογα παραδείγματα ανάδυσης ολόκληρου ιδεολογικού συστήματος στη βάση κάποιων γραμμών ενός κειμένου που είχε παρερμηνευθεί ή είχε ανακριβώς αντιγραφεί. Έτσι οι παλιοί πιστοί αφήνονταν να καούν ζωντανοί για χάρη κάποιων κακοαντιγραμμένων γραμμών της Βίβλου. Στην ιστορία της ρώσικης κοινωνικής σκέψης του 19ου αιώνα, βρίσκουμε την περίπτωση μιας ομάδας προοδευτικών διανοουμένων που ερμήνευσαν λαθεμένα τα λόγια του Χέγκελ «ότι είναι αληθινό είναι και λογικό» έτσι που να εννοούν ότι καθετί που υπάρχει είναι λογικό και που, κατά συνέπεια, υιοθέτησαν μια εξαιρετικά συντηρητική άποψη. Αυτά όμως τα παραδείγματα ωχριούν –το πρώτο λόγω αρχαιότητας, το δεύτερο λόγω του μικρού αριθμού των ανθρώπων που είταν μπλεγμένοι με αυτό– σε σύγκριση με την παρούσα περίπτωση, όπου μια οργάνωση με εκατομμύρια οπαδούς χρησιμοποιεί το γερανό του μηχανισμού (apparatus) για να επιβάλει μια εντελώς νέα άποψη, η οποία στην πραγματικότητα βασίζεται σε μια παιδαριώδη παρερμηνεία των δύο αποσπασμάτων (από τον Λένιν: βλ. «Πρόκληση», 1926-27, σελ. 57). Αν όμως τα πράγματα καθορίζονταν στην πραγματικότητα από κείμενα που είχαν αντιγραφεί λαθεμένα ή από μια αγράμματη ανάγνωση των κειμένων θα έπρεπε τότε να πέσουμε σε απόλυτη απελπισία για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όμως στην πραγματικότητα οι αληθινές αιτιακές δυνάμεις πίσω από τα παραδείγματα που παραθέσαμε οδηγούν πολύ βαθύτερα. Οι παλιοί πιστοί είχαν αρκετά συμπαγείς υλικούς λόγους για να έρθουν σε ρήξη με την επίσημη εκκλησία και το μοναρχικό αστυνομικό κράτος. Στην περίπτωση της ριζοσπαστικής ιντελιγκέντσιας του 1840, αυτή δεν είχε αρκετό κουράγιο για να παλέψει το τσαρικό καθεστώς και γι’ αυτό προτού φτάσει στο σημείο να αποφασίσει να εξοπλισθεί με τρομοκρατικές βόμβες –που δεν έγινε νωρίτερα από την επομένη γενιά– προσπάθησε να συμφιλιώσει τη μόλις αφυπνιζόμενη πολιτική συνείδηση της με την υπάρχουσα πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μέσα κάποιου κακοχωνεμένου χεγκελιανισμού. Η τελευταία έκκληση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τη σοβιετική δημοκρατία με την παγκόσμια επανάσταση –αυτή η έκκληση ξεφύτρωνε από τις υπάρχουσες συνθήκες και εξελίξεις, από τις ήττες της παγκόσμιας επανάστασης και τη ντόπια πίεση από τις εγχώριες ιδιοκτησιακές τάσεις. Οι γραφειοκράτε

    Σχόλιο από Γιεζοφγκίκας | 09/10/2008

  43. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ (μέρος Β΄)
    ——————————————————

    ….. Η τελευταία έκκληση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τη σοβιετική δημοκρατία με την παγκόσμια επανάσταση –αυτή η έκκληση ξεφύτρωνε από τις υπάρχουσες συνθήκες και εξελίξεις, από τις ήττες της παγκόσμιας επανάστασης και τη ντόπια πίεση από τις εγχώριες ιδιοκτησιακές τάσεις. Οι γραφειοκράτες θεωρητικοί επέλεξαν τα τσιτάτα με τον ίδιο τρόπο που οι παπάδες όλων των θρησκειών επιλέγουν τα ιερά κείμενα που μπορούν να εφαρμοστούν στις υπάρχουσες περιστάσεις. Αν σε σχέση με τα κείμενα ο γραφειοκρατισμός αναγκάστηκε να κάνει παραποιήσεις που θα ντρόπιαζαν πολλούς παπάδες, το λάθος και πάλι οφείλεται στις περιστάσεις.

    Αλλά όπως είδαμε ήδη από το τσιτάτο που παραθέσαμε, ο θεωρητικός μας έχει άλλο ορισμό του Λενινισμού που τον θεωρεί «πολυτιμότερο» –δηλαδή «Λενινισμός είναι η θεωρία και η τακτική της προλεταριακής επανάστασης γενικά, και η θεωρία και η τακτική της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικότερα». Αυτός όμως ο ακριβολόγος ορισμός ταιριάζει ακόμα περισσότερο σ’ έναν ήδη απελπισμένο ορισμό.

    Αν ο Λενινισμός είναι «μία θεωρία της προλεταριακής επανάστασης γενικά», τότε τί είναι ο Μαρξισμός; Ο Μαρξ και ο Έγκελς το φώναξαν δυνατά στον κόσμο το 1847 με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Τί άλλο είναι αυτό το αθάνατο ντοκουμέντο από το μανιφέστο «της προλεταριακής επανάστασης γενικά»; Θα μπορούσε κανείς απόλυτα δικαιολογημένα να πει ότι ολόκληρη η επόμενη θεωρητική δράση αυτών των δύο μεγάλων φίλων είταν απλά ένα σχόλιο πάνω στο μανιφέστο. Χρησιμοποιώντας το σύνθημα του «αντικειμενισμού» οι ακαδημαϊκοί μαρξιστές προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τη θεωρητική συνεισφορά του Μαρξισμού στην επιστήμη από τις επαναστατικές του συνέπειες. Οι επίγονοι της Δεύτερης Διεθνούς προσπάθησαν να μεταμορφώσουν τον Μαρξ σε εξελικτιστή. Σε όλη του τη ζωή ο Λένιν πάλεψε ενάντια και στους δυο αυτούς τύπους στο όνομα του γνήσιου Μαρξισμού, δηλαδή «της θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης γενικά και της θεωρίας της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικότερα». Τί στο διάβολο σημαίνει τότε η αντιπαράθεση της λενινιστικής θεωρίας στο Μαρξισμό;

    Ψάχνοντας να βρει έδαφος για την αντιπαράθεση του Λενινισμού με τον Μαρξισμό –με όλα, φυσικά, τα είδη ανόητων τροποποιητικών φράσεων και επιφυλάξεων, ο Στάλιν στρέφεται σε ένα ιστορικό κριτήριο:

    «Ο Μαρξ και ο Έγκελς πατούσαν στη σκηνή μιας προεπαναστατικής περιόδου (εννοούμε την προλεταριακή επανάσταση), όταν δεν υπήρχε ακόμα αναπτυγμένος ιμπεριαλισμός,στην περίοδο της προετοιμασίας του προλεταριάτου για την επανάσταση, στην περίοδο που η προλεταριακή επανάσταση δεν είταν ακόμα άμεσα και πρακτικά αναπόφευκτη. Από την άλλη μεριά ο Λένιν, ο μαθητής του Μαρξ και του Έγκελς, πατούσε στη σκηνή της περιόδου του πλήρως αναπτυγμένου ιμπεριαλισμού, στην .περίοδο του ξεδιπλώματος της προλεταριακής επανάστασης», {Στάλιν: «Θεμέλια του Λενινισμού», ρώσικη έκδοση, 1928, σελ. 74).

    Ακόμα κι αν παραβλέψουμε το στιλ, που ζαλίζει, αυτών των γραμμών –με τον Μαρξ και τον Λένιν να «πατούν στη σκηνή» σαν να είταν κάποιοι επαρχιώτες ηθοποιοί– πρέπει να ξέρουμε ότι αυτή η αναδρομή στην ιστορία είναι γενικά πολύ ανόητη. Είναι αλήθεια ότι ο Μαρξ δρούσε στο 19ο αιώνα και όχι στον 20ο. Αλλά σίγουρα η ουσία όλης της δραστηριότητας του Μαρξ και του Έγκελς είταν ότι πρόβλεψαν θεωρητικά και προετοίμασαν το δρόμο για την εποχή της προλεταριακής επανάστασης. Αν το αφήσουμε αυτό στην άκρη, καταλήγουμε στον ακαδημαϊκό Μαρξισμό, δηλαδή στην πιο αποκρουστική καρικατούρα του Μαρξισμού. Ολόκληρη η σημασία του έργου του Μαρξ γίνεται φανερή από το γεγονός ότι η εποχή της προλεταριακής επανάστασης η οποία έφτασε πιο αργά από ό,τι περίμεναν ο Μαρξ και ο Έγκελς, δεν χρειάζεται καμιά αναθεώρηση του Μαρξισμού, αλλά αντίθετα απαιτεί το ξεκαθάρισμα από την σκουριά του επιγονισμού που αναπτύχθηκε στο μεταξύ.

    Αλλά για τον Στάλιν, ο Μαρξισμός, αντίθετα με τον Λενινισμό, είταν η θεωρητική αντανάκλαση μιας μη επαναστατικής περιόδου. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκουμε αυτή την αντίληψη στο Στάλιν. Προκύπτει από την όλη ψυχολογία του εμπειριστή που ζει εκτός τόπου και χρόνου. Γι’ αυτόν η θεωρία μόνο «αντανακλά» την εποχή και εξυπηρετεί τους σκοπούς της μέρας. Στα «Θεμέλια του Λενινισμού» στο κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο ειδικά στη θεωρία –και τί κεφάλαιο!– ο Στάλιν πατά στη σκηνή με τον εξής τρόπο:

    «Η θεωρία μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια τρομακτική δύναμη του εργατικού κινήματος εάν μορφοποιηθεί σε αξεδιάλυτη σύνδεση με την επαναστατική πράξη», (Από τη ρώσικη έκδοση του 1928, σελ. 89, οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας).

    Προφανώς η θεωρία του Μαρξ, που μορφοποιήθηκε «σε αξεδιάλυτη σύνδεση» με την πράξη μιας «προεπαναστατικής εποχής» είναι καταδικασμένη να φαίνεται εκτός εποχής σε σχέση με την «επαναστατική πράξη» του Στάλιν. Είναι εντελώς ανίκανος να καταλάβει ότι η θεωρία –η γνήσια θεωρία ή η θεωρία σε πλατιά κλίμακα– καθόλου δεν μορφοποιείται σε άμεση σύνδεση με τα πρακτικά καθήκοντα της εποχής. Είναι μάλλον η παγίωση και η γενίκευση κάθε ανθρώπινης πρακτικής δραστηριότητας και εμπειρίας, που αγκαλιάζει διαφορετικές ιστορικές περιόδους στην υλικά καθορισμένη σειρά τους.

    Μόνο επειδή η θεωρία δεν είναι αξεδιάλυτα δεμένη με τα πρακτικά καθήκοντα της εποχής της, αλλά υψώνεται πάνω από αυτά, για αυτό έχει το προνόμιο να βλέπει προς τα εμπρός, δηλαδή, μπορεί να προετοιμαστεί να δεθεί με την μελλοντική πρακτική δραστηριότητα και να εκπαιδεύσει ανθρώπους που θα ανταποκριθούν στα μελλοντικά πρακτικά καθήκοντα. Η θεωρία του Μαρξ υψώθηκε σαν ένα γιγάντιο προπύργιο πάνω από το επαναστατικό πρακτικό έργο των σύγχρονων του Μαρξ λασαλικών, ακριβώς όπως υψώθηκε και πάνω από την πρακτική δραστηριότητα όλων των οργανώσεων της Πρώτης Διεθνούς. Η Δεύτερη Διεθνής αφομοίωσε λίγα μόνο στοιχεία του Μαρξισμού για τις δικές τηςπρακτικές ανάγκες, και με κανένα τρόπο τα πιο ουσιαστικά πάντα. Μόνο η εποχή των ιστορικών καταστροφών που επεκτείνονται σε όλο το καπιταλιστικό σύστημα δημιούργησε τη δυνατότητα να μπουν σε πράξη τα θεμελιακά συμπεράσματα του Μαρξισμού. Μόνο αυτό το σημείο έκανε πιο δεκτικούς τους ανθρώπους –και όχι όλους τους ανθρώπους– σε μια κατανόηση του Μαρξισμού σαν όλο.

    Η σταλινική ιστορία του Μαρξισμού και του Λενινισμού ανήκει στην ίδια «ιστορική σχολή» για την οποία ο Μαρξ έλεγε, με τα λόγια της Παλιάς Διαθήκης, ότι βλέπει πάντα την πίσω πλευρά κάθε συντέλειας. Ο υπαινιγμός του Στάλιν που αφορούσε μια προεπαναστατική θεωρία του Μαρξισμού και μια επαναστατική θεωρία του Λενινισμού είναι στην πραγματικότητα μια φιλοσοφία της ιστορίας που ανήκει στην θεωρία της ουράς, απλά βάζει τα θελήματα στη θέση των πρακτικών καθηκόντων της μέρας.

    Όταν ο Στάλιν μιλά για «θεωρίες» έχει υπόψη του εκείνες που δημιουργούνται με εντολή της Γραμματείας «σε αξεδιάλυτη σύνδεση με την “πράξη”», τις πρακτικές ανάγκες και καθήκοντα, με εντολή της κεντριστικής ηγεσίας του απαράτ σε μια περίοδο πολιτικής οπισθοδρόμησης.

    Γυρίζοντας τριγύρω από αυτό το χυλό, που είναι πολύ ζεστός γι’ αυτόν και που δεν τον μαγείρεψε ο ίδιος –αληθινά η καλύτερη λέξη γι’ αυτό το θεωρητικό απόπλυμα είναι η αγαπημένη λέξη του Λένιν, πόριτζ (porridg) χυλός– κάνοντας ζιγκ ζαγκ και παρακάμψεις ο Στάλιν πλησιάζει σταθερά στην ιδέα ότι ο Λενινισμός είναι «πιο επαναστατικός» από το Μαρξισμό. Προχωρώντας στην προσπάθεια αντιπαράθεσης του Λενινισμού στον Μαρξισμό ο Στάλιν γράφει: «Ο εξαιρετικά μαχητικός και εξαιρετικά επαναστατικός χαρακτήρας του Λενινισμού συνήθως τονίζεται». Από ποιόν τονίζεται; Αυτό παραμένει ασαφές. Ο Στάλιν λέει απλά ότι «συνήθως» τονίζεται. Αυτό το είδος σύνεσης μετατρέπεται σε δειλία. Τί σημαίνει «εξαιρετικά επαναστατικός»; Ποιος ξέρει; Τί όμως «τονίζει» ο Στάλιν σε αυτό το σημείο; Λέει: «Αυτό είναι απόλυτα σωστό. Αλλά (!) αυτή η ιδιαίτερη ποιότητα (μια μικρή «ιδιαιτερότητα» σε σύγκριση με τον Μαρξισμό) εξηγείται από 2 λόγους»: την πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό της Δεύτερης Διεθνούς και την προλεταριακή επανάσταση, (βλ. σελ. 74).

    Μ’ αυτό τον τρόπο ο Στάλιν προσκολλήθηκε –όχι πολύ θαρραλέα ίσως όμως προσκολλήθηκε�–στο συμπέρασμα ότι το «ειδικό χαρακτηριστικό» του Λενινισμού είναι ο «εξαιρετικά» επαναστατικός του χαρακτήρας σε σύγκριση με το Μαρξισμό. Αν αυτό είταν αλήθεια, τότε θα έπρεπε να εγκαταλείψει κανείς το Μαρξισμό σαν μια απαρχαιωμένη θεωρία, ακριβώς όπως η σύγχρονη θεωρία απέρριψε τη φλογιστική θεωρία, το βιταλισμό και ούτω καθεξής, αφήνοντάς τα μόνο σαν υλικό για την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης. Αλλά στην πραγματικότητα η ιδέα ότι ο Λενινισμός είναι «πιο επαναστατικός» από τον Μαρξισμό είναι μια πέρα για πέρα παρωδία του Λενινισμού, του Μαρξισμού και της έννοιας του επαναστατικού.

    Στην ανάλυση μας του δεύτερου και «ακριβέστερου» ορισμού του Λενινισμού αφήσαμε μέχρι στιγμής τη λέξη «τακτική». Η πλήρης διατύπωση, όπως θα θυμάται ο αναγνώστης, είναι περίπου η εξής: «Λενινισμός είναι ο Μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης γενικά, η θεωρία και η τακτική της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικότερα».

    Τακτική είναι η πρακτική εφαρμογή της θεωρίας στις ιδιαίτερες συνθήκες της ταξικής πάλης. Η σύνδεση μεταξύ της θεωρίας και της τρέχουσας πρακτικής γίνεται διαμέσου της τακτικής. Η θεωρία, παρά το όσα λέει ο Στάλιν, δεν μορφοποιείται σε αξεδιάλυτη σύνδεση με την τρέχουσα πράξη. Καθόλου. Ανυψώνεται πάνω απ’ αυτήν και γι’ αυτό και μόνο έχει την ικανότητα να κατευθύνει την πράξη, υποδεικνύοντας, μαζί με τα καθήκοντα του παρόντος, σημεία προσανατολισμού στο παρελθόν και προοπτικές για το μέλλον. Η πολύπλοκη γραμμή της τακτικής στο παρόν –δηλαδή η μαρξιστική τακτική όχι η τακτική της ουράς– δεν καθορίζεται από ένα σημείο (στο παρόν) αλλά από μια πολλαπλότητα σημείων τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον.

    Αν ο Μαρξισμός, που εμφανίστηκε σε μια προεπαναστατική περίοδο, δεν είταν με κανέναν τρόπο «προεπαναστατική» θεωρία αλλά, αντίθετα, υψώθηκε πάνω από την εποχή του για να γίνει η θεωρία της προλεταριακής επανάστασης, τότε η τακτική –δηλαδή, η εφαρμογή του Μαρξισμού στις ιδιαίτερες συνθήκες μάχης– από την ίδια την ουσία της δεν θα μπορούσε να υψωθεί πάνω από την εποχή της, δηλαδή πάνω από την ωριμότητα των αντικειμενικών συνθηκών. Από την άποψη της τακτικής –θα είταν πιο σωστό να λέγαμε, από την άποψη της επαναστατικής στρατηγικής[1].– η δραστηριότητα του Λένιν διαφέρει κολοσσιαία από τη δραστηριότητα του Μαρξ και των παλιότερων μαθητών του Μαρξ, ακριβώς όπως η εποχή του Λένιν διαφέρει από την εποχή του Μαρξ.

    Ο επαναστάτης ηγέτης Μαρξ έζησε και πέθανε σαν θεωρητικός σύμβουλος των νεαρών προλεταριακών κομμάτων και σαν ο κήρυκας των μελλοντικών του αποφασιστικών μαχών. Ο Λένιν οδήγησε το προλεταριάτο στην κατάκτηση της εξουσίας, εξασφάλισε τη νίκη δίνοντας ο ίδιος ηγεσία, και έδοσε επίσης ηγεσία στο πρώτο εργατικό κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας και σε μια Διεθνή που το άμεσο καθήκον της είταν η εγκαθίδρυση παγκόσμια της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το τιτάνιο έργο αυτού του υπέρτατου επαναστάτη και στρατηγικού νου βρίσκεται σίγουρα στο ίδιο υψηλό επίπεδο με το έργο του υπέρτατοι, τιτάνα της προλεταριακής θεωρίας.

    Η προσπάθεια να ζυγίσεις και να συγκρίνεις μηχανιστικά τα θεωρητικά και πρακτικά στοιχεία στο έργο του Μαρξ και του Λένιν είναι αξιολύπητη, στείρα και τελικά ανόητη. Ο Μαρξ δεν δημιούργησε μόνο θεωρία, αλλά και μια Διεθνή επίσης. Ο Λένιν δεν ηγήθηκε μόνο μιας μεγάλης επανάστασης αλλά έκανε και σπουδαίο θεωρητικό έργο. Αν το έκανες αυτό (τη μηχανιστική σύγκριση) θα φαινόταν ότι η διαφορά τους βρίσκεται στο ότι «πάτησαν στη σκηνή» διαφορετικών εποχών, με συνέπεια ο Μαρξισμός να είναι απλά επαναστατικός, ενώ ο Λενινισμός να είναι «εξαιρετικά επαναστατικός». Ακριβώς όπως ήδη ακούσατε.

    Ο Μαρξ εκπλήρωσε μεγάλο έργο σαν ο ηγέτης της Πρώτης Διεθνούς. Αλλά δεν είταν αυτό το μόνο επίτευγμα της ζωής του. Ο Μαρξ θα παρέμενε Μαρξ ακόμα και χωρίς την Κομμουνιστική Ένωση και την Πρώτη Διεθνή. Το θεωρητικό του κατόρθωμα δεν συμπίπτει με καμιά έννοια με την επαναστατική πρακτική του δραστηριότητα. Υψώνεται ασύγκριτα υψηλότερα με το να δημιουργήσει τη θεωρητική βάση όλης της μετέπειτα πρακτικής δραστηριότητας του Λένιν και πολλών επόμενων γενιών.

    Το θεωρητικό έργο του Λένιν έχει ένα ουσιαστικό βοηθητικό χαρακτήρα σε σχέση με την ίδια την επαναστατική δραστηριότητα. Η σκοπιά του θεωρητικού του έργου αντιστοιχούσε στην κοσμοϊστορική σημασία της πράξης του. Αλλά ο Λένιν δεν δημιούργησε μια θεωρία του Λενινισμού. Εφήρμοσε τη θεωρία του Μαρξισμού στα επαναστατικά καθήκοντα της νέας ιστορικής εποχής. Πολύ νωρίς, στο 3ο Συνέδριο του Κόμματος (1905) όπου μπήκαν οι πρώτοι θεμέλιοι λίθοι του μπολσεβίκου κόμματος, ο ίδιος ο Λένιν είπε ότι θα θεωρούσε πιο δικαιολογημένο να αποκαλείται δημοσιολόγος παρά θεωρητικός της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό ξεπερνά τη «μετριοφροσύνη» ενός νέου ηγέτη που έχει κάνει ήδη κάποια εξαιρετικά σημαντικά έργα. Αν αναλογιστούμε πόσα είδη «δημοσιολόγων» υπάρχουν, πολύ συνετά ο Λένιν όριζε την ιστορική του σημασία με αυτά τα λόγια. Το έργο ενός δημοσιολόγου, κατά την αντίληψη του, είναι η θεωρητική και πρακτική εφαρμογή της ήδη υπάρχουσας θεωρίας για να ανοίξει το δρόμο σε ένα ιδιαίτερο ζωντανό, επαναστατικό κίνημα.

    Ακόμα και το πιο «αφηρημένο» έργο του Λένιν, που το θέμα του ξεπερνούσε κατά πολύ τα καθημερινά ζητήματα –το έργο του για τον εμπειριοκριτικισμό– πυροδοτήθηκε από τις άμεσες ανάγκες της εσωκομματικής πάλης. Αυτό το βιβλίο πρέπει να μπει σε κάθε βιβλιοθήκη δίπλα στο Αντιντίριγκ του Έγκελς σαν μια εφαρμογή της ίδιας μεθόδου και της ίδιας κριτικής τεχνικής σε ενμέρει νέο υλικό από τις φυσικές επιστήμες με στόχο νέους αντίπαλους. Τίποτα λιγότερο, αλλά και τίποτα περισσότερο από αυτό. Εδώ δεν υπάρχει ούτε ένα νέο σύστημα, ούτε μια νέα μέθοδος. Είναι ολοκληρωτικά και απόλυτα το σύστημα και η μέθοδος του Μαρξισμού.

    Οι γραφειοκράτες του ψευτολενινισμού, οι συκοφάντες και ψευδολόγοι ξαναρχίζουν να ουρλιάζουν ότι «ελαχιστοποιούμε» το επίτευγμα του Λένιν. Αυτοί οι τύποι όσο πιο πολύ ξεφωνίζουν για τα διδάγματα του Μέντορα με τόσο μεγαλύτερη θρασύτητα παγιδεύονται στο βάλτο του εκλεκτικισμού και του οπορτουνισμού. Ας αφήσουμε τους συκοφάντες με τις συκοφαντίες τους, εμείς θα υπερασπίσουμε τον Λενινισμό, θα τον ερμηνεύσουμε, και θα συνεχίσουμε το έργο του Λένιν.

    Το λενινιστικό θεωρητικό έργο, όπως είπαμε, έχει ένα βοηθητικό χαρακτήρα σε σχέση με το ίδιο το πρακτικό του έργο. Αλλά το πρακτικό του έργο βρισκόταν σε μια κλίμακα που για πρώτη φορά απαιτούσε την εφαρμογή της μαρξιστικής θεωρίας σε όλες τις διαστάσεις της.

    Η θεωρία είναι η γενίκευση όλης της προηγούμενης πράξης και έχει ένα βοηθητικό χαρακτήρα σε σχέση με κάθε επόμενη πράξη. Ξεκαθαρίσαμε ήδη το σημείο όπου η θεωρία δεν μορφοποιείται σε άμεση εξάρτηση από την τρέχουσα πρακτική δραστηριότητα, ούτε έχει βοηθητικό ρόλο σε σχέση με κάθε πρακτική δραστηριότητα. «Εξαρτάται πάντα». Για τη σταλινική πρακτική των χωρίς αρχές ζιγκ-ζαγκ, είναι «αναγκαίο και ικανό» ένα εκλεκτικιστικό μείγμα κακοχωνεμένων αποσπασμάτων μαρξισμού, μενσεβικισμού και ναροντνικισμού. Η λενινιστική πράξη χρησιμοποίησε πλήρως όλη τη θεωρία του Μαρξ για πρώτη φορά στην ιστορία. Μόνο πάνω σ’ αυτή την γραμμή μπορούν να ζυγιστούν οι δυο μεγάλες ιστορικές μορφές. Το σχόλιο του Στάλιν ότι καθένας από τους δυο «πάτησε με επιτυχία στη σκηνή» της θεωρίας και της πράξης των αντίστοιχων ιστορικών περιόδων τους, ο ένας με επαναστατικό τρόπο και ο άλλος με «εξαιρετικά» επαναστατικό τρόπο, θα παραμείνει για πάντα ένα άσχημο ανέκδοτο από την ιστορία του ιδεολογικού επιγονισμού. Τόσο ο Μαρξ όσο και ο Λένιν μπήκαν στις γραμμές των αθανάτων με την άδεια του Στάλιν.

    Όμως αν ο Στάλιν δεν είχε αντιπαραθέσει αυτές τις δυο μεγάλες μορφές θα του είταν αδύνατο να ξεχωρίσει τον Λενινισμό σαν ανεξάρτητη θεωρία. Αυτή η αντιπαράθεση είναι η βάση κάθε ταξινόμησης. Έχουμε πει ήδη ότι η μόνη σοβαρή δικαιολογία για μια τέτια αντιπαράθεση –μια δικαιολογία που είναι ταυτόχρονα η πιο εξοντωτική καταδίκη– είναι η εθνικοσοσιαλιστική αναθεώρηση της «θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης γενικά και της θεωρίας της δικτατορίας του προλεταριάτου ειδικότερα» . Εκείνος που εκφράστηκε πιο τολμηρά για τον απαρχαιωμένο χαρακτήρα του Μαρξισμού είταν ο Στάλιν –τουλάχιστον στη διάρκεια των πρώτων, λίγων μηνών του «μέλιτος» της νέας θεωρίας του, όταν η αντιπολίτευση δεν είχε ακόμα ακονίσει το σπαθί της

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [1]. Βλέπε τον ορισμό της πολιτικής σημασίας αυτών των όρων στην «Κριτική του Σχεδίου Προγράμματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς», ένα έργο που διατηρεί όλη την εγκυρότητά του σαν μια κριτική του ίδιου του Προγράμματος και όχι μόνο του σχέδίου.

    ΤΕΛΟΣ
    politikokafeneio.com

    Σχόλιο από Γιεζοφγκίκας | 09/10/2008

  44. πάρτε ένα χρησιμο κείμενο κι από μένα :

    Το εμπιστευτικό εσωκομματικό κείμενο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τα αίτια της κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού»

    Επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν…
    Χρουστσόφ, Μπρέζνιεφ και Γκορμπατσόφ οι – κατά τον Περισσό – βασικοί υπαίτιοι της πτώσης της ΕΣΣΔ

    Λ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

    Ενα φάντασμα πλανάται πάνω από τον Περισσό – το φάντασμα των «αντεπαναστατικών ανατροπών και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης» κατά τα έτη 1989-1991 στο πάλαι ποτέ σοσιαλιστικό στρατόπεδο και της ερμηνείας των αιτίων που οδήγησαν στην κατάρρευσή του. Δεκαεπτά χρόνια μετά το κλείσιμο του κύκλου επιβίωσης των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης και την αναδιάταξη του παγκόσμιου πολιτικού χάρτη, το ΚΚΕ οδεύει προς το 18ο Συνέδριό του (18-22 Φεβρουαρίου 2009) ανοίγοντας ίσως το πιο κρίσιμο κεφάλαιο στις πολιτικοϊδεολογικές και θεωρητικές επεξεργασίες του όσον αφορά τα ζητήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού κατά τον 20ό αιώνα. Η επιλογή της ηγετικής ομάδας να φέρει προς συζήτηση στο προσεχές συνέδριο το κεφαλαιώδες αυτό θέμα, ώστε να εξαχθούν τα συμπεράσματα από την εμπειρία της οικοδόμησης του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», κινδυνεύει να μετατρέψει το ανώτατο αυτό κομματικό σώμα σε πεδίο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Ηδη έχει ολοκληρωθεί σε όλες τις κομματικές οργανώσεις του ΚΚΕ η μελέτη και η συζήτηση του σχετικού κειμένου που έχει διαμορφώσει η Κεντρική Επιτροπή και το οποίο, αφού εμπλουτιστεί περαιτέρω, θα αποτελέσει τις θέσεις του ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου προς το συνέδριο με τις εκτιμήσεις για την πορεία των σοσιαλιστικών καθεστώτων, που θα λάβουν κατόπιν μορφή επίσημης απόφασης. Το «Κείμενο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό», όπως είναι το τίτλος του, το οποίο έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα», διακινήθηκε αυστηρά σε εσωκομματικό πλαίσιο, αριθμεί 50 σελίδες και είναι αποτέλεσμα μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας συζητήσεων και μελέτης στο εσωτερικό του ΚΚΕ σε συνεργασία και με άλλα κομμουνιστικά κόμματα. Το 1995 διεξήχθη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για να διαμορφωθούν οι αρχικές εκτιμήσεις και τα πρώτα συμπεράσματα από την έρευνα για τα «αίτια της αντεπανάστασης», όπως ερμηνεύεται η πτώση των καθεστώτων. Ηταν ακόμη «ζεστά» τα γεγονότα της κρίσιμης τριετίας 1989-1991, τα οποία κορυφώθηκαν τον Δεκέμβριο του 1991 με την υποστολή της σημαίας της ΕΣΣΔ από την κορυφή του Κρεμλίνου. Εκτοτε το θέμα της επεξεργασίας της εμπειρίας από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση σε μια σειρά από χώρες εκκρεμούσε, ώσπου ο Περισσός αποφάσισε να ξεκινήσει σταδιακά την όλη διαδικασία. Επειτα από πολλές συζητήσεις και συναντήσεις με άλλα «αδελφά» κόμματα, τον Μάιο του 2007 ετέθη στα καθοδηγητικά όργανα του ΚΚΕ ένα κείμενο, το οποίο εγκρίθηκε ως βάση για την περαιτέρω επεξεργασία και ακολούθως πήρε τη σημερινή μορφή.

    ——————————————————————————–

    Η «δεξιά οπορτουνιστική στροφή» του Νικίτα Χρουστσόφ μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν, κατά το ΚΚΕ, η αιτία που σταμάτησε η «συνεπής πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού»

    ——————————————————————————–

    Το εσωκομματικό κείμενο έχει στο επίκεντρό του το σοβιετικό πρότυπο «ως πρωτοπόρας περίπτωσης στη διεθνή διαδικασία» και διαπνέεται από τη βαθιά πεποίθηση ότι «παρά τις αδυναμίες, τα λάθη και τις παρεκκλίσεις» τεκμηριώνεται ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας αυτών των κοινωνιών, σε αντίθεση με τις θεωρίες εκείνες που επιμένουν ότι επρόκειτο για ένα νέο εκμεταλλευτικό σύστημα ή μια μορφή του κρατικού καπιταλισμού. Επιπλέον, το ΚΚΕ αναπροσαρμόζει τις θεωρητικές προσεγγίσεις και αναλύσεις του σχετικά με το σοσιαλιστικό εγχείρημα του 20ού αιώνα, κάνοντας μια σαφή οριοθέτηση στην εξέλιξη της όλης διαδικασίας. Για το ΚΚΕ, λοιπόν, η συνεπής πορεία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σταματά στον Ιωσήφ Στάλιν και από εκεί και πέρα σημειώνεται η «δεξιά οπορτουνιστική στροφή» με τον Νικίτα Χρουστσόφ, η οποία συνεχίζεται με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ και κορυφώνεται με την «περεστρόικα» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

    Μια μικρή επιφύλαξη διατηρεί ο Περισσός σε ό,τι αφορά τη μικρή περίοδο του Γιούρι Αντρόποφ, η οποία προηγήθηκε της «περεστρόικας», καθώς το ΚΚΕ εντοπίζει κάποιες αναφορές στα επίσημα ντοκουμέντα του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ) «για την ανάγκη έντασης της διαπάλης με αστικές και ρεφορμιστικές αντιλήψεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, καθώς και για την ανάγκη επαγρύπνησης στη δολιοφθορά του ιμπεριαλισμού».

    Η ερμηνεία του ΚΚΕ για την ήττα του πανίσχυρου ΚΚΣΕ είναι ότι «από μια περίοδο και μετά, σταδιακά, το κόμμα έχασε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του και έτσι έγινε δυνατό να κυριαρχήσουν οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στο κόμμα και στην εξουσία τη δεκαετία του 1980». Αυτή είναι η αφετηρία που προσεγγίζει την κατάρρευση των καθεστώτων αυτών «ως νίκη της αντεπανάστασης, ως ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ως κοινωνική οπισθοδρόμηση», προβάλλοντας το επιχείρημα πως «δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αυτές οι εξελίξεις υποστηρίχθηκαν από τη διεθνή αντίδραση, ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση, ιδιαίτερα επί Στάλιν, συγκεντρώνει τα ιδεολογικά και πολιτικά πυρά του διεθνούς ιμπεριαλισμού». Ο Περισσός απορρίπτει τον όρο κατάρρευση διότι, όπως αναφέρεται στο κείμενο, «υποβαθμίζει την αντεπαναστατική δράση», η οποία εκδηλώθηκε στη βάση των «αδυναμιών και παρεκκλίσεων του υποκειμενικού παράγοντα κατά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση».

    * Το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ

    Για την περίφημη φάση της λεγόμενης «αποσταλινοποίησης», η οποία εγκαινιάστηκε από τον Νικίτα Χρουστσόφ στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 – τη χρονιά που στο ΚΚΕ καρατομήθηκε ο ηγέτης του και άλλοτε «αγαπημένο παιδί» των Σοβιετικών, ο Νίκος Ζαχαριάδης -, ο Περισσός θεωρεί ότι είναι η αρχή των δεινών, καθώς συμπεραίνει ότι «δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη επαναστατική γραμμή, αλλά αντίθετα αποτέλεσε δεξιά οπορτουνιστική στροφή». Οπως αναφέρεται μάλιστα, «στο επόμενο (σ.σ.: μετά το συνέδριο) διάστημα παγιώθηκαν αναθεωρητικές και οπορτουνιστικές απόψεις στο κόμμα, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά».

    Αυτό είχε ως εξέλιξη, σύμφωνα με τις ερμηνείες του Περισσού, να κυριαρχήσουν τη δεκαετία του 1980 στην κομματική και κρατική ηγεσία της ΕΣΣΔ «οι προδοτικές αντεπαναστατικές δυνάμεις», ενώ «οι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις δεν κατόρθωσαν έγκαιρα να τις αποκαλύψουν και να οργανώσουν την επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης».

    «Ως σημείο στροφής ξεχωρίζει το 20ό Συνέδριο, επειδή σε αυτό διακηρύχθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων και κυρίως επειδή αποκρυσταλλώθηκαν στην ηγεσία του ΚΚΣΕ» επισημαίνεται. Στο κυρίαρχο πεδίο της οικονομίας, όπου επικεντρώνεται όλο το βάρος των αναλύσεων του ΚΚΕ – σε αντίθεση με θέματα δημοκρατίας, συμμετοχής, διαφάνειας κτλ. -, «μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ σταδιακά υιοθετήθηκαν θεωρητικές προσεγγίσεις και πολιτικές επιλογές που θεωρούσαν ότι έπρεπε να αξιοποιηθεί η λειτουργία του νόμου της αξίας για την επίλυση των προβλημάτων, δηλαδή διευρύνθηκαν οι εμπορευματοχρηματικές σχέσεις στο όνομα διόρθωσης των αδυναμιών του κεντρικού σχεδιασμού και της διεύθυνσης των σοσιαλιστικών επιχειρήσεων».

    Ετσι εκτιμάται ότι «μέχρι τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο υπό την καθοδήγηση του ΚΚ των μπολσεβίκων διαμορφώθηκε η βάση της νέας κοινωνίας: η σοσιαλιστική παραγωγή με βάση τον κεντρικό σχεδιασμό και η κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων». Από εκεί και πέρα θεωρείται ότι στη νέα φάση που εισήλθε μετά τον πόλεμο η σοσιαλιστική οικοδόμηση, το σοβιετικό κόμμα βρέθηκε ενώπιον «νέων απαιτήσεων και προκλήσεων», οι οποίες, όπως συμπεραίνεται, δεν αντιμετωπίστηκαν καθώς το 20ό Συνέδριο εξετράπη από την «απαιτούμενη επαναστατική γραμμή».

    * Η κολεκτιβοποίηση της υπαίθρου

    ——————————————————————————–

    Πλήθος Μοσχοβίτες ανεβαίνουν τον Αύγουστο του 1991 στα άρματα μάχης για να τα εμποδίσουν να επέμβουν κατά του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και της περεστρόικας. Ακολούθησε τον επόμενο Δεκέμβριο η οριστική υποστολή της σημαίας της ΕΣΣΔ από το Κρεμλίνο. Είχε από το 1989 προηγηθεί, βεβαίως, η πτώση του Τείχους του Βερολίνου (φωτογραφία επάνω)

    ——————————————————————————–

    Η διαδικασία της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης της ρωσικής υπαίθρου, που επέβαλε ο Στάλιν, με την απαλλοτρίωση της αγροτικής γης και τη δημιουργία κολχόζ (αγροτικοί συνεταιρισμοί) και σοβχόζ (βιομηχανοποιημένοι συνεταιρισμοί), ερμηνεύεται από τον Περισσό ως σωστή. «Παρά τα λάθη και ορισμένες γραφειοκρατικές υπερβολές στην ανάπτυξη του κινήματος της κολεκτιβοποίησης της αγροτικής παραγωγής, ο προσανατολισμός της σοβιετικής εξουσίας ήταν στη σωστή κατεύθυνση» αναφέρεται χαρακτηριστικά, καθώς «στόχευε στη διαμόρφωση μιας μεταβατικής μορφής ιδιοκτησίας (συνεταιρισμός) που θα συνέβαλλε στη μετατροπή της μικρής ατομικής εμπορευματικής παραγωγής, που επικρατούσε τότε στην αγροτική οικονομία, σε κοινωνικοποιημένη παραγωγή». Οσον αφορά τη σύγκρουση που επέφερε στη ρωσική ύπαιθρο η κολεκτιβοποίηση, το ΚΚΕ θεωρεί ότι «η πορεία αυτή πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες έντονης ταξικής πάλης κάτω από την αντίδραση των κουλάκων (σ.σ.: πλούσιοι γαιοκτήμονες) και στρωμάτων που επωφελήθηκαν από τη ΝΕΠ» (σ.σ.: τη Νέα Οικονομική Πολιτική που είχε εισαγάγει ο Λένιν και η οποία συνιστούσε μια πολιτική «προσωρινών εκχωρήσεων προς τον καπιταλισμό» μέσω της παραχώρησης ενός αριθμού επιχειρήσεων μόνο για χρήση σε καπιταλιστές, της ανάπτυξης του εμπορίου κτλ.). Και ότι η αντίδραση αυτή «εκδηλώθηκε με συγκεκριμένες ενέργειες σαμποτάζ της βιομηχανίας και αντεπαναστατικής δράσης στα χωριά».

    * Οι εκκαθαρίσεις και οι δίκες της Μόσχας

    ——————————————————————————–

    Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έβαλε την ταφόπλακα στο κομμουνιστικό καθεστώς με την πολιτική της περεστρόικας, που ήταν η «κορύφωση της δεξιάς στροφής»

    ——————————————————————————–

    Για τις μαζικές εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του ’30 δεν γίνεται λόγος στο κείμενο, ενώ όσον αφορά τις περιβόητες δίκες της Μόσχας (1936-1938) που οδήγησαν στην εξόντωση των αντιπάλων του Στάλιν ουσιαστικά υιοθετούνται. Για τον Λέοντα Τρότσκι (σ.σ.: επιφανής επαναστάτης μπολσεβίκος και θεωρητικός του μαρξισμού, ο οποίος μετά τον θάνατο του Λένιν το 1924 ήλθε σε σύγκρουση με τον Στάλιν και εξορίστηκε από τη Σοβιετική Ρωσία, για να δολοφονηθεί το 1940 στο Μεξικό) επισημαίνεται ότι «θεωρούσε αδύνατη την επικράτηση του σοσιαλισμού στη Ρωσία, την οποία εξαρτούσε αποκλειστικά από τη νίκη της επανάστασης σε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης» και ότι «με την πλευρά των τροτσκιστών συντάχθηκε και η λεγόμενη «νέα αντιπολίτευση» με επικεφαλής τους Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ» (σ.σ.: στελέχη της μπολσεβικικής φρουράς που συντάχθηκαν με τον Τρότσκι και ακολούθως εξοντώθηκαν ως «συνωμότες» και «πράκτορες»). «Η αντιπαράθεση με τις απόψεις του Τρότσκι απασχόλησαν μια σειρά συνέδρια του ΚΚ μπολσεβίκων της ΕΣΣΔ. Ολα τα συνέδρια απέρριψαν αυτές τις θέσεις και τελικά οι Τρότσκι, Ζηνόβιεφ και Κάμενεφ και οι οπαδοί τους διαγράφηκαν από το ΚΚ», αρκείται να επισημάνει ο Περισσός.

    Οσον αφορά τον Μπουχάριν, ένα από τα θύματα επίσης του Στάλιν και από τους θεωρούμενους τότε κορυφαίους θεωρητικούς οικονομολόγους της μπολσεβικικής φρουράς, αναφέρεται στο κείμενο ότι η τάση που εκπροσωπούσε στην ηγεσία του ΚΚ χαρακτηρίστηκε «»δεξιά παρέκκλιση» και είχε εκφραστεί ήδη από το 1925». «Απευθύνοντας προς τους αγρότες το σύνθημα «Πλουτίστε!», αντιδρούσε στην πολιτική ανάπτυξης της βαριάς βιομηχανίας και σε υψηλούς ρυθμούς εκβιομηχάνισης. Ηδη από το 1920 ο Μπουχάριν είχε αναπτύξει αναθεωρητικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, οι οποίες είχαν δεχθεί την κριτική του Λένιν». Το ΚΚΕ υιοθετώντας πλήρως τη σταλινική «γραμμή» της κολεκτιβοποίησης, ασκεί κριτική στον Μπουχάριν και στους οπαδούς του που «θεωρούσαν ότι οι κουλάκοι θα μπορούσαν εξελικτικά να ενσωματωθούν στον σοσιαλισμό». «Αντιδρούσαν στην προώθηση της κολεκτιβοποίησης της αγροτικής παραγωγής, θεωρώντας ότι μόνο μέσω των καταναλωτικών και προμηθευτικών συνεταιρισμών και την απελευθέρωση της αγοράς μπορεί η αγροτική παραγωγή να μπει στον δρόμο του σοσιαλισμού» αναφέρεται, με την επισήμανση ότι «επί της ουσίας η τάση αυτή εξέφραζε με αυθεντικό τρόπο τα συμφέροντα των κουλάκων, των ΝΕΠμεν (σ.σ.: όσων ωφελήθηκαν από τη Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν) και των μικροαστικών τάσεων στα πλαίσια της σοβιετικής κοινωνίας». «Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι υιοθετήθηκαν οι ιδέες του Μπουχάριν από την πολιτική της περεστρόικας το 1988» υπογραμμίζουν οι αναλυτές του ΚΚΕ.

    Σχετικά με τις μαζικές εκκαθαρίσεις και τις δίκες της Μόσχας, ο Περισσός ουσιαστικά επιλέγει να τις δικαιολογήσει («παρά τις όποιες υπερβολές», όπως σημειώνεται), υιοθετώντας τις κατηγορίες για σχέδια ανατροπής της σοβιετικής εξουσίας σε συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών. Συγκεκριμένα, αναφέρεται: «Τα παραπάνω οπορτουνιστικά ρεύματα επιδρούσαν καθ’ όλη τη δεκαετία του 1930 τόσο στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού όσο και στη διαμόρφωση της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Στην πορεία αρκετές οπορτουνιστικές δυνάμεις συνδέθηκαν με ανοιχτά αντεπαναστατικές δυνάμεις που οργάνωσαν σχέδια ανατροπής της σοβιετικής εξουσίας σε συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες του ιμπεριαλισμού. Αυτό αποδείχθηκε τεκμηριωμένα στην αποκάλυψη αντεπαναστατικών κέντρων στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Παρά τις όποιες υπερβολές στην αντιμετώπιση αυτών των κέντρων, στις δίκες του 1936 και 1937 αποκαλύφθηκαν συνεννοήσεις αυτών των κέντρων με τμήματα του στρατού – υπόθεση Τουχατσέφσκι – (σ.σ.: πρόκειται για τον στρατάρχη του Κόκκινου Στρατού που εκτελέστηκε το 1937, ως επικεφαλής συνωμοσίας κατά του Στάλιν και συνεργάτης των Γερμανών, μαζί με άλλους επιφανείς στρατηγούς, εγκαινιάζοντας έναν αιματηρό κύκλο εξοντώσεων στρατιωτικών στελεχών), καθώς και με μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας κτλ. Ακόμη και πηγές προερχόμενες από καπιταλιστικές χώρες επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τέτοιων σχεδίων και τη συμμετοχή σε αυτά ηγετικών στελεχών όπως ο Μπουχάριν».

    Η προσέγγιση αυτή είναι η αποκρυστάλλωση των αναλύσεων που κάνει τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ, υποστηρίζοντας μάλιστα την άποψη, όπως αυτή έχει καταγραφεί στον επίσημο κομματικό Τύπο, ότι με τις δίκες της Μόσχας εξοντώθηκε η Πέμπτη Φάλαγγα του Χίτλερ στη Ρωσία και ότι «αυτό το υποτιθέμενο έγκλημα του Στάλιν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το τσάκισμα των μηχανισμών υπονόμευσης του σοβιετικού κράτους και η υπεράσπιση του σοσιαλισμού, με δεδομένο τον επερχόμενο πόλεμο». Μάλιστα ο ίδιος ο Στάλιν δήλωνε στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1939): «Δεν μπορούμε να πούμε ότι η εκκαθάριση έγινε χωρίς σοβαρά λάθη. Δυστυχώς έγιναν περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως δεν θα αναγκαστούμε να χρησιμοποιήσουμε ξανά τη μέθοδο της μαζικής εκκαθάρισης».

    Το ηθικό δίδαγμα που εξάγει ο Περισσός από τις αναλύσεις του στο θέμα είναι: «Το γεγονός ότι κάποια ηγετικά στελέχη του κόμματος και της σοβιετικής εξουσίας μπήκαν επικεφαλής οπορτουνιστικών ρευμάτων αποδεικνύει ότι ακόμα και πρωτοπόρα στελέχη είναι δυνατόν να παρεκκλίνουν, να λυγίσουν μπροστά στην οξύτητα της ταξικής πάλης και τελικά να ξεκόψουν από το κομμουνιστικό κίνημα, να περάσουν με την αντεπανάσταση» όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο εμπιστευτικό κομματικό κείμενο.

    * Η οικονομία και οι πολιτικοί θεσμοί

    Το κύριο ζήτημα που εντοπίζει το ΚΚΕ στο πεδίο της σοβιετικής οικονομίας και των φαινομένων επιβράδυνσης και καθυστέρησης που αναδεικνύονταν ήταν η πολιτική ενίσχυσης του εμπορευματικού χαρακτήρα της βιομηχανίας κατά τη δεκαετία του 1960 (μεταρρύθμιση Κοσίγκιν). Για τον Περισσό οι θεωρητικές προσεγγίσεις και οι επιλογές που έγιναν μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ για τη διεύρυνση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων, ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια που έθετε ο κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία, οδήγησαν σε επιπρόσθετα προβλήματα, μεταξύ των οποίων και η «μαύρη αγορά» και το «λαθρεμπόριο», καθώς «μέσω των μεταρρυθμίσεων δημιουργήθηκε η δυνατότητα ώστε χρηματικά ποσά που είχαν συσσωρευτεί με παράνομους κυρίως τρόπους να επενδύονται σε «σκιώδη παραγωγή» ή στη «μαύρη» αγορά». Δυνατότητα η οποία, όπως υπογραμμίζεται, «αφορούσε ιδιαίτερα τα στελέχη του μηχανισμού διεύθυνσης των επιχειρήσεων και των κλάδων, τα στελέχη του εξωτερικού εμπορίου» – φαινόμενο που εκτεινόταν και στην αγροτική οικονομία ενισχύοντας τη διαφοροποίηση των εισοδημάτων των ατομικών αγροκτημάτων και των συνεταιρισμών σε σχέση με τον «κοινωνικό χαρακτήρα της αγροτικής παραγωγής». Οι θεωρίες περί «σοσιαλιστικής εμπορευματικής παραγωγής» ή «σοσιαλισμού με αγορά», που άρχισαν να υιοθετούνται από τη δεκαετία του 1960, ολοκληρώθηκαν, σύμφωνα με τις αναλύσεις του ΚΚΕ, τη δεκαετία του 1980 επί Γκορμπατσόφ με τις αποφάσεις του 27ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και την ψήφιση νόμου (το 1987) «που κατοχύρωνε και τη θεσμική νομιμοποίηση των καπιταλιστικών σχέσεων, κάτω από την αποδοχή της πολυμορφίας των σχέσεων ιδιοκτησίας». Οσον αφορά τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις της «περεστρόικας», τονίζεται ότι «υιοθετήθηκαν ανοιχτά κοινοβουλευτικές λειτουργίες, το σύστημα των σοβιέτ διαστρεβλώθηκε σε αστικοφιλελεύθερη κατεύθυνση».

    Το ΒΗΜΑ, 31/08/2008 , Σελ.: A16

    http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=15449&m=A16&aa=1

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 09/10/2008

  45. Μπράβο και στους δυό σας!

    Να δούμε τώρα πώς θα τα διαβάσουμε!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/10/2008

  46. Συγχαρητήρια στα παιδιά που έστειλαν τις συγκεκριμένες δημοσιεύσεις, γιατί όντως κάποια πράγματα χρήζουν εξήγησης.
    Ως ημιμαθής στην ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας και του διαλεκτικού υλισμού δεν θα σχολιάσω το κείμενο του Τρότσκι, το οποίο κατά τα άλλα έχει πολλά να πει για το γραφειοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης, συμβουλεύω απλά αυτούς οι οποίοι ενδιαφέρονται για το ζήτημα να διαβάσουν και το βιβλίο του Μαρκ Φερό «Από τα Σοβιέτ στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό».

    Σχετικά με τη δημοσίευση του ΒΗΜΑτος, ο κ. Σταυρόπουλος θα όφειλε να δημοσιεύσει όλο το κείμενο που εξέδωσε το ΚΚΕ από τη στιγμή που έπεσε στα χέρια του κι όχι να αναφέρει αποσπασματικά κάποιες παραγράφους που τον εντυπωσίασαν (αν όχι στο ΒΗΜΑ, κάπου αλλού). Το ΚΚΕ από την άλλη δεν έχει δημοσιεύσει το συγκεκριμένο κείμενο ακόμα (μακάρι να βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει), θυμίζοντας μας τον ενοχλητικό ρόλο που έπαιξε η μυστικοπάθεια στο χαρακτήρα της λειτουργίας των ανώτατων οργάνων πολλών ΚΚ σε όλο τον κόσμο στον 20ο αιώνα (τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου δηλαδή). Αν κάποιος έχει το κείμενο ολόκληρο τέλος πάντων, ας το δημοσιεύσει (έτσι για σπάσιμο).

    Για να αναφέρονται όλα αυτά στο κείμενο πάντως, καταλαβαίνουμε ότι ο Γκίκας έχει συμβάλλει σημαντικά στη διαμόρφωση της αντίληψη της ιστορίας του σοβιετικού σοσιαλισμού στα στελέχη του κόμματος κι αυτό είναι μάλλον λυπηρό. Γέλασα πολύ με δύο τσιτάτα τα οποία αναφέρω και σχολιάζω:

    «Παρά τα λάθη και ορισμένες γραφειοκρατικές υπερβολές στην ανάπτυξη του κινήματος της κολεκτιβοποίησης της αγροτικής παραγωγής, ο προσανατολισμός της σοβιετικής εξουσίας ήταν στη σωστή κατεύθυνση» αναφέρεται χαρακτηριστικά, καθώς «στόχευε στη διαμόρφωση μιας μεταβατικής μορφής ιδιοκτησίας (συνεταιρισμός) που θα συνέβαλλε στη μετατροπή της μικρής ατομικής εμπορευματικής παραγωγής, που επικρατούσε τότε στην αγροτική οικονομία, σε κοινωνικοποιημένη παραγωγή»

    Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτή η στροφή στην «κοινωνικοποιημένη παραγωγή», γινόταν με τρόπο ο οποίος είχε κοινωνικό χαρακτήρα και δεν πρόσβαλλε την ηθική του λαού. Έστελνε δηλαδή το τοπικό σοβιέτ διαταγή στο τάδε κολχόζ να παράγει και να αποστείλει 500 κιλά στάρι την εβδομάδα (εντελώς τυχαίο παράδειγμα) και η διοίκηση του κολχόζ με τη σειρά του παρακαλούσε «ευγενικά» τους αγρότες- κολχόζνικους να βάλουν τα δυνατά τους για να τα παράγουν. Και όλοι ήταν χαμογελαστοί, άνδρες- γυναίκες, πηγαίνοντας στα χωράφια και δουλεύοντας ατέλειωτες ώρες για να ικανοποιήσουν τις τοπικές κομματικές αρχές. Το ψωμάκι που παραγόταν, οι καλοί άνθρωποι του κόμματος το στέλνανε στη Μόσχα για να φάνε οι φτωχοί εργάτες. Δίνανε βέβαια και 1 κιλό στάρι σε κάθε οικογένεια την εβδομάδα, εντάξει μη σκάσουνε και στο φαί οι άνθρωποι…Έτσι εξηγείται ότι δεν υπήρχαν παχύσαρκοι αγρότες στα σοβιετικά χωριά κι ειδικά στα ουκρανικά την περίοδο 1932-1933, όπου τους κόψανε από τη Μόσχα το κακό συνήθειο να τρώνε γιατί είχαν παραχοντρύνει και διαφωνούσαν και με την πολιτική του Κόμματος. Αυτοί γενικά ήτανε κακοί άνθρωποι (όπως οι Κόμπρα σε αντίθεση με τους φοβερούς G.I. Joe). Πολλοί δεν άντεξαν το ανορεξικό μοντέλο επιβίωσης που ήταν της μόδας στα χωριά εκείνη την εποχή και απεβίωσαν. Το κόμμα βέβαια έκανε ότι μπορούσε κι έτσι πέθαναν μόνο 3-5 εκ. άνθρωποι, οι οποίοι όμως ήταν κατά βάθος κακοί και δεν τους άξιζε να ζήσουν. Ξέρετε τι κακό κάνανε αυτοί στο σοσιαλισμό; Σταμάτησαν να πηγαίνουν στα χωράφια γιατί δεν τους έφτανε το φαί. Αχάριστοι.
    Γενικά εκείνη την εποχή, αν κάποιος διαφωνούσε και δεν πήγαινε στη δουλειά ήταν εχθρός του λαού, δηλαδή άνηκε στις εξής κατηγορίες κακών ανθρώπων, πολύ δημοφιλείς εκείνη την εποχή στη σοβιετική ιστοριογραφία: τεμπέλης, μέθυσος, κουλάκος, αντεπαναστάτης που ξεφεύγει από τη γραμμή του Κόμματος, τροτσκιστής, ζινοβιεφικός, μπουχαρινικός, εθνικιστής, τρομοκράτης, και κατά γενική ομολογία κακός άνθρωπος, και πολίτης β’ κατηγορίας.

    Πάμε και στο β’ τσιτάτο

    «η πορεία αυτή πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες έντονης ταξικής πάλης κάτω από την αντίδραση των κουλάκων (σ.σ.: πλούσιοι γαιοκτήμονες) και στρωμάτων που επωφελήθηκαν από τη ΝΕΠ» (σ.σ.: τη Νέα Οικονομική Πολιτική που είχε εισαγάγει ο Λένιν και η οποία συνιστούσε μια πολιτική «προσωρινών εκχωρήσεων προς τον καπιταλισμό» μέσω της παραχώρησης ενός αριθμού επιχειρήσεων μόνο για χρήση σε καπιταλιστές, της ανάπτυξης του εμπορίου κτλ.). Και ότι η αντίδραση αυτή «εκδηλώθηκε με συγκεκριμένες ενέργειες σαμποτάζ της βιομηχανίας και αντεπαναστατικής δράσης στα χωριά»

    Ο Μπουχάριν πρότεινε στους χωρικούς να πλουτίσουνε, αυτό είναι αλήθεια. Σύμφωνα με τον σ. Στάλιν αυτό ήταν πολύ κακό για έναν μέσο αγρότη ο οποίος δούλευε στα χωράφια των μεγαλογαιοκτημόνων των αρχών του 20ου αιώνα. Αυτοί ήταν οι πλέον καλομαθημένοι…πολλά λεφτά παίρνανε γιατί οι εργοδότες τους ήτανε ανοιχτοχέρηδες, τα γεύματα τους τα είχανε, τη δουλίτσα, το σπιτάκι τους…τώρα γιατί συνέβαλλαν κι αυτοί στην Επανάσταση του 1917 εναντίον των γαιοκτημόνων είναι κάτι για το οποίο η ιστορία σηκώνει ψηλά τα χέρια ακόμη και σήμερα. Με τη Νέα Οικονομική Πολιτική που εγκαινίασε ο Λένιν, όταν οι πλούσιοι γαιοκτήμονες στην ΕΣΣΔ δεν ήταν πάνω από 500 (και πολλούς λέω), καθότι οι περισσότεροι εξοντωθήκαν στον εμφύλιο και άλλοι πρόλαβαν να φύγουν, η ταξική πάλη πήρε άλλη μορφή. Αναδύθηκαν δύο καινούριες (σχετικά) τάξεις ανθρώπων. Οι Νεπμεν στις πόλεις και οι κουλάκοι στα χωριά.

    Από τη στιγμή που η βαριά βιομηχανία άνηκε σχεδόν εξολοκλήρου στο κράτος, οι Νεπμεν ήταν έμποροι των πόλεων που είχανε μπουτίκ με ρούχα, φαγάδικα, ξενοδοχεία, μικρομάγαζα, οι οποίοι ευνοήθηκαν από τις συνθήκες και απέκτησαν τεράστια πλούτη (όπως του Αμπράμοβιτς) και έπρεπε να εξαφανιστούν σαν τάξη (Σύμφωνα με τον Στάλιν). Κι ενώ είχαν επενδύσει ένα σωρό λεφτά για να διατηρήσουν τις τεράστιες εμπορικές τους επιχειρήσεις, ήρθε το κράτος και τους τα δήμευσε όλα, για το καλό του λαού όμως. Έτσι τα ανέλαβαν κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι δούλευαν συγκεκριμένα ωράρια δίνοντας ψωμί και κρέας με δελτίο κτλ. Οι πάμπλουτοι Νεπμεν εξαφανίστηκαν από προσώπου γης γιατί ήταν εχθροί του σοσιαλισμού.
    Οι κουλάκοι από την άλλη είχανε κι αυτοί τεράστιες περιουσίες. Σύμφωνα με κάποια διατάγματα, κουλάκος θεωρούνταν όποιος είχε δύο βόδια, ένα πρόβατο και έναν αγρότη να δουλεύει γι’ αυτόν. Μιλάμε δηλαδή για πλούσιους χωρικούς- όχι αστεία…Αυτοί κάνανε όλες αυτές τις αμύθητες περιουσίες την περίοδο της ΝΕΠ (που να ‘ξεραν…). Όταν ήρθε το κράτος και τους κατάσχε την περιουσία (κινητή και ακίνητη), αυτοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα με αποτέλεσμα οι πιο κακοί από αυτούς (όσοι δηλαδή έβγαιναν στην πλατεία του χωριού και φώναζαν: γ……… ο σ. Στάλιν), να εκτελεστούν. Γιατί δεν μπορείς να βγαίνεις όπου θέλεις και να λες βρομόλογα. Πολλοί από τους κουλάκους όταν γίνανε οι κατασχέσεις δεν βγάλανε κιχ. Ίσα ίσα ευχαρίστησαν τη σοβιετική εξουσία για το καλό που κάνει στο σοσιαλισμό. Αυτοί ήταν πιο έξυπνοι από τους προηγούμενους που έβγαλαν γλώσσα.
    Εξάλλου στους τρελούς λες ποτέ όχι;

    Αν υπάρξει χρόνος θα ακολουθήσει πιο αναλυτικό κείμενο, σαφώς πιο σοβαρού χαρακτήρα!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 10/10/2008

  47. Χαίρε Δημήτρη…

    οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν 8)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/10/2008

  48. […] του ΚΚΕ, που είχαν καταφύγει εκεί μετά το 1928, με τον ίδιο τρόπο παρακάμπτει και αιτιολογεί  την πλήρη απαγόρευση του […]

    Πίνγκμπακ από -Ένα δώρο στα προσυνεδριακά του ΚΚΕ « Πόντος και Αριστερά | 22/10/2008

  49. ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ
    Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας συγκροτήθηκε του Σεπτέμβριο του 1987 με πρωτοβουλία του Τάσου Βουρνά, ιστορικού συγγραφέα και δημοσιογράφου και του Βασίλη Νεφελούδη και με τη συμμετοχή των: Κώστα Αναστασιάδη, δημοσιογράφου, Γιάννη Δαμασκόπουλου ανταρτοεπονίτη στα χρονιά της κατοχής, Μπάμπη Δρακόπουλου πρώην Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, Γιώργου Ζαρογιάννη, Ταξίαρχου – Καπετάνιου του Ε.Λ.Α.Σ. και Γαβρίλη Λαμπάτου στελέχους της ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ. Η επιτροπή επιδίωξε, χωρίς επιτυχία, να διευρυνθεί προς την κατεύθυνση προσωπικοτήτων φάσματος ευρύτερου από αυτό που εκφράζεται από τα μετέχοντα μελή της, εμμένοντας σταθερά στην αρχική απόφαση της να παραμείνει αυτόνομη και ανεξάρτητη από οποιοδήποτε κόμμα.

    Στην πρώτη συνεδρίαση της η Επιτροπή πρωτοβουλίας προσδιόρισε τους στόχους της ερευνάς της και κατάρτισε το πρόγραμμα της λειτουργίας και δράσης της. Πρέπει να σημειωθεί ότι το θέμα της αποκατάστασης της μνήμης των αγωνιστών που εξοντώθηκαν άδικα δεν τέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την ίδρυση της Επιτροπής μας. Μέλη της Επιτροπής όπως ο Μπάμπης Δρακόπουλος και ο Βασίλης Νεφελούδης και άλλοι που δεν είναι μέλη της Επιτροπής, ασχολήθηκαν και στο παρελθόν με το ίδιο θέμα. Υπενθυμίζουμε σχετικά ότι το 1983 το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ είχε συγκροτήσει Επιτροπή ερευνάς και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε απόφαση με την οποία αποκατέστησε την μνήμη του Παντελή Δαμασκόπουλου. Ο Γιάννης Δαμασκόπουλος, από το 1945, αγωνίζεται για την αποκατάσταση της μνήμης του πατερά του. Είναι αβάσιμοι συνεπώς οι ισχυρισμοί που είδαν το φως της δημοσιότητας και σύμφωνα με τους οποίους, στην Ελλάδα, το θέμα ανέκυψε σαν προέκταση της ανάλογης πρωτοβουλίας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ακόμα και η ίδρυση της επιτροπής μας, χρονικά, προηγείται της εξαγγελίας του Γκορμπατσόφ για τη συγκρότηση Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. με σκοπό την απονομή δικαιοσύνης σε άδικα εξοντωθέντες αγωνιστές στη Σοβιετική Ένωση.

    Η αυτόνομη ύπαρξη και δράση της Επιτροπής μας δεν σημαίνει καθόλου ότι είμαστε αδιάφοροι απέναντι στην ανάληψη παρομοίων πρωτοβουλιών σε άλλες χώρες. Αντίθετα, επειδή το Σταλινικό φαινόμενο της μισαλλοδοξίας και της βίαιης καταστολής κάθε διαφορετικής άποψης δεν ήταν περιορισμένο σε μια μονό χωρά, θεωρούμε ότι το ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ των εγκληματικών ενεργειών που σημειώθηκαν σε διαφορές χώρες, δεν έχει περιορισμένο εθνικό χαρακτήρα. Είναι ευρύτερα διεθνές θέμα για το κομμουνιστικό κίνημα.

    Η σύσταση της Επιτροπής πρωτοβουλίας δεν θα είχε νόημα εάν τα κόμματα της Αριστεράς αναλάμβαναν, με δική τους πρωτοβουλία, το έργο της ερευνάς, της αποκατάστασης της αλήθειας και της απονομής δικαιοσύνης στους αβάσιμα κατηγορηθέντες και εγκληματικά εξοντωθέντες αγωνιστές. Επειδή όμως:

    α) Το ΚΚΕ δεν έδειξε, μέχρι στιγμής, καμιά προθυμία να ασχοληθεί θετικά με το θέμα αυτό.

    β) Το πρώην Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, μετά την αποκατάσταση του Παντελή Δαμασκόπουλου το 1983, δεν συνέχισε την ερευνά του με στόχο την ολοκλήρωση του έργου που είχε αναλάβει.

    γ) Κανένα άλλο από τα υπάρχοντα Κόμματα, που έχουν τις ρίζες τους στην Κομμουνιστική Αριστερά, δεν ανέλαβε παρόμοια πρωτοβουλία, αυτοί που αποτελούν την Επιτροπή πρωτοβου­λίας θεώρησαν χρέος τους να την αναλάβουν. Στόχος μας ήταν:

    Να ερευνήσουμε σε όλη τη δυνατή έκταση τις περιπτώσεις που γνωρίζουμε και εκείνες που θα έθεταν οι ενδιαφερόμενοι υπ’ όψιν της Επιτροπής.

    Να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη, με την δημοσίευση όλων των σχετικών στοιχείων.

    Και να συμβάλλουμε στην ενεργοποίηση των κομμάτων της Αριστεράς προς την κατεύ­θυνση της ερευνάς και της αποκατάστασης τιμής των εξοντωθέντων αγωνιστών.

    Η αποκατάσταση της μνήμης των αγωνιστών της αριστεράς δεν έχει μόνον τον χαρακτήρα της απονομής δικαιοσύνης. Δεν είναι μόνον χρέος ηθικής τάξεως. Είναι επίσης σημαντική πολιτική πράξη που αφορά όχι μόνον στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, όχι μόνον στο παρελθόν, αλλά επίσης και στο παρόν και στο μέλλον των πολιτικών ηθών της αριστεράς, στο παρόν και στο μέλλον του επίπεδου της πολιτικής σκέψης και δράσης. Όποιος αληθινά θέλει να συμβάλει στην αναστήλωση της αρχής που διακηρύχθηκε από τους θεμελιωτές του Επιστημονικού Σοσιαλισμού, κατά την οποία ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, οφείλει να δεχθεί ότι έχει χρέος να συμβάλει στο να απαλλαχθεί το Κομμουνιστικό Κίνημα από πολιτικές και πρακτικές που είναι ευθέως αντίθετες και με τον Κομμουνισμό και με την Δημοκρατία.

    Οι έρευνες της επιτροπής πρωτοβουλίας περιέλαβαν σειρά από ατομικές περιπτώσεις και εκτάθηκαν σε διαφορές κατηγορίες και περιοχές, χωρίς ωστόσο να γίνει δυνατό να ερευνηθούν όλες οι πτυχές. Οι δυσκολίες ήταν πολλές και η κυριότερη από αυτές ήταν η μη δυνατότητα της Επιτροπής να προσπελάσει και να μελετήσει τα αρχεία των Κομμάτων της Αριστεράς. Από την αρχή της συγκρότησής της η επιτροπή είχε επίγνωση των δυσκολιών που θα συναντούσε και γι’ αυτό υπογράμμισε ότι το πόρισμα των εργασιών της θα ήταν ενδεικτικό μόνον και ότι χρέος των κομμάτων της αριστεράς ήταν να αναλάβουν μια περισσότερο εκτεταμένη και ολοκληρωμένη ερευνά.

    Οι περιπτώσεις που ερευνήθηκαν από την Επιτροπή κατά κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες:

    ——————————————————————————–

    Α) Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ Ε.Σ.Σ.Δ. ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1930-1940 ΚΑΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΩΝ
    Μολονότι στην αίτηση μας προς την ηγεσία του Κ.Κ.Σ.Ε. μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει απάντηση, από πληροφορίες που συγκέντρωσε η Επιτροπή ανάμεσα στα θύματα των Σταλινικών εκκαθαρίσεων στην Ε.Σ.Σ.Δ., αναφέρονται οι:

    1) ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ ΧΆΪΤΑΣ, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ.(1928-1931)

    2) ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΖΩΦ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1925-1928)

    3) ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΟΥΒΑΣ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1928-1931)

    4) ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΥΛΙΩΤΗΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-1931)

    5) ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-1931)

    6) ΑΛΕΞΗΣ ΧΡ1ΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ, Διευθυντής του Ριζοσπάστη (1928-1931)

    7) ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΛΥΔΩΝΑΡΗΣ, Βουλευτής του ΚΚΕ στη βουλή του 1932, μέλος Κ.Ε.

    8 ) ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΡΚΟΒΙΤΗΣ, στέλεχος της ΟΚΝΕ

    9) ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΤΣΟΣ ή ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΣ

    10) ΤΖΑΝΝΗΣ ΦΛΑΡΑΚΟΣ, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας.

    11) ΚΟΥΡΟΥΚΛΗΣ, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας

    12) ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ, παιδαγωγός, στέλεχος του ΚΚΕ

    13) ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ, στέλεχος του ΚΚΕ από το Βόλο

    14) ΑΒΡΑΑΜ ΔΕΡΒΙΣΌΓΛΟΥ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    15) ΔΟΥΡΓΕΡΙΔΗΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    16) ΚΑΛΟΓΡ1ΔΗΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    17) ΣΑΡΙΚΑΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    18 ) ΘΩΜΑΖΟΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    19) ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ, στέλεχος της ΟΚΝΕ

    20) ΜΟΥΤΖΟΥΡΗΣ, μέλος του Γραφείου της Κ.Ε. της ΟΚΝΕ.

    ——————————————————————————–

    Β) Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΟ ΜΠΟΥΛΚΕΣ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ (1944-1948)
    Το Μπούλκες είναι μια μικρή πόλη στα Βορειοδυτικά της Γιουγκοσλαβίας κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Στο σύνολο τους σχεδόν οι κάτοικοι του Μπούλκες ήταν Γερμανοί. Οι άνδρες είχαν ενταχθεί στο Χιτλερικό στρατό και οι γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδο. Η πόλη παραχωρήθηκε στους Έλληνες πολιτικούς προσφυγές που ήταν γύρω στις 5.000-6.000. Κομματικός καθοδηγητής στο Μπούλκες, ορίσθηκε ο Μιχάλης Πεκτασίδης (ανιψιός της Δόμνας, γυναίκας του Γιάννη Ιωαννίδη). Ο Μ. Πεκτασίδης αφού χρησιμοποιή­θηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα δολοφονήθηκε και αυτός με εντολή του Γιάννη Ιωαννίδη. Επικεφαλής του κλιμακίου της Κ.Ε. του ΚΚΕ στην Γιου­γκο­σλαβία και καθοδηγητές της κομματικής οργάνωσης του Μπούλκες ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Πέτρος Ρούσσος.

    Μετά την ήττα στα Δεκεμβριανά, την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και το άγριο δολοφονικό όργιο των φασιστικών συμμοριών της Δεξιάς, μερικές χιλιάδες κυνη­γημένοι Ελασίτες πέρασαν στην Γιουγκοσλαβία και εγκαταστάθηκαν στο Μπούλκες. Όπως ήταν επόμενο και πικρίες υπήρχαν ανάμεσα στους προσφυγές, και αντιρρήσεις ακούγονταν σχετικά με την πολιτική που ακολουθήθηκε και απογοητεύσεις. Οι συζητήσεις γύρω απ’ αυτά, κατά την αντίληψη της ηγεσίας, έπρεπε να «κοπούν με το μαχαίρι». Με βάση αυτή τη λογική άρχισαν οι νυχτερινές μουλωχτές συλλήψεις και εξαφανίσεις αγωνιστών. Τα θύματα της εγκληματικής αυτής νοοτροπίας και πρακτικής είναι πολλά, μερικοί από εκεί­νους που επέζησαν τα ανεβάζουν σε πάνω από εκατό. Οι διαφωνούντες στέλνονταν στο νησί του Δούναβη με το «αιτιολογικό» να κόβουν ξύλα για το ασβεστοκάμινο. Εκεί εξοντώθηκαν. Παρά τις προσπάθειές της, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να βρει, σε κάποιο σημαντικό αριθμό, τα ονόματα των εξοντωθέντων στο Μπούλκες.

    ——————————————————————————–

    Γ) ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΞΟΝΤΩΘΕΝΤΩΝ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ
    1) ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΔΑΜΑΣΚΟΠΟΥΛΟΣ, μέλος της Κ.Ε. Γενικός Γραμματέας της Πανυπαλληλικής Επιτροπής.

    Απομακρύνθηκε από το κόμμα στα τέλη του 1938 με εντελώς αβάσιμες επινοημένες κατηγορίες. Το 1943 κλήθηκε από την τότε ηγεσία στο Καρπενήσι (για να του ανατεθεί δουλεία στο ΕΑΜ). Παρέμεινε 9 μήνες σε ελεύθερες περιοχές. Το καλοκαίρι του 1944 εξοντώθηκε στο Καρπενήσι. Ύστερα από 40 χρονιά στις 4/12/84, στο Ριζοσπάστη γρά­φτηκε ότι «συμφωνά με το από 10/4/81 πόρισμα της Κ.Ε. Ελέγχου, τον παντελή Δαμασκόπουλο δεν βαρύνει καμιά κατηγορία». Ωστόσο το πόρισμα αυτό δεν δημοσιεύτηκε.

    2) ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. Με εντολή του Ν. Ζαχαριάδη, βγήκε από τη φυλακή με δήλωση «για να βοηθήσει το κόμμα να απαλλαγεί από τον Γ. Σιάντο» που ο Ν. Ζαχαριάδης τον θεωρούσε πράκτορα. Όπως ήταν επόμενο ο Γ. Σκαφίδας διαγράφτηκε σαν δηλωσίας. Αυτοεξορίστηκε στο χωριό της γυναίκας του, στη Μεσσηνία και το 1944 κλήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ στο Καρπενήσι «για να του ανατεθεί δουλεία στο ΕΑΜ». Δολοφονήθηκε άνανδρα κατά τον ίδιο μυστικό-συνωμοτικό τρόπο, που δολοφονήθηκε ο Π. Δαμασκόπουλος.

    3) ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ (ΑΣΗΜΙΔΗΣ), μέλος της Κ.Ε. και του Π.Γ. του ΚΚΕ στην περίοδο 1931-1933.

    Εξαναγκάστηκε σε απομάκρυνση από το κόμμα αφού πρώτα προπηλακίστηκε από τον Ν. Ζαχαριάδη σαν «αντικομματικός», «φραξιονιστής», «οπορτουνιστής», γιατί τόλμησε να κάνει διαφορετική πολιτική εκτίμηση για τα αίτια ενός δυσμενούς εκλογικού αποτελέσματος στη Θεσσαλονίκη. Το Δεκέμβριο του 1944 συνελήφθη από την πολιτοφυλακή του Γκύζη στο σπίτι του και θανατώθηκε στα «μουγκά».

    4) ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΙΝΙΕΡΗΣ (ΣΚΥΤΑΛΗΣ ή ΔΑΣΚΑΛΟΣ), διετέλεσε μέλος της Κ.Ε. και Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (1927-1930). Διαγράφτηκε γιατί έκανε δήλωση μετανοίας στην περίοδο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας. Στα χρόνια της Χιτλεροφασιστικής Κατοχής συνέβαλε ενεργά στη δημιουργία Εαμικών οργανώσεων στο χωριό του και στη γύρω περιοχή, όπου ζούσε αυτοεξόριστος. Τον κάλεσαν και αυτόν στο Καρπενήσι «για να του αναθέσουν δουλεία στο ΕΑΜ», πήγε και τον εξόντωσαν.

    5) και 6) ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΑΚΗΣ και ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΠΕΝΗΣ, μεσαία καθοδηγητικά στελέχη οργανώσεων του ΚΚΕ.

    Όταν ήταν κρατούμενοι στην Ακροναυπλία τόλμησαν να έχουν διαφορετική γνώμη από εκείνη του Γιάννη Ιωαννίδη σε προβλήματα της ζωής της ομάδας συμβίωσης και να την πούνε. Τέθηκαν υπό διωγμό μέσα στο Στρατόπεδο, διαπομπεύτηκαν και αποπέμφθηκαν από την ομάδα συμβίωσης. Στα χρονιά της Κατοχής δούλεψαν στις αντιστασιακές οργανώσεις, πιάστηκαν με διαταγή της ηγεσίας και εξοντώθηκαν άνανδρα, ο Στ. Γάκης στο Βόλο, ο Θαν. Καπένης στην Αιτωλοακαρνανία.

    7,8 και 9) ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΤΟΣ, ΣΤΑΘΗΣ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Εξοντώθηκαν κατά τον ίδιο περίπου τρόπο όπως και οι προηγούμενοι, στην Ευρυτανία οι δύο πρώτοι, ο τρίτος στην Αττική.

    10) ΔΗΜΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ. Μέλος της αχτιδικής Επιτροπής Καλλιθέας, εξοντώθηκε γιατί διαφώνησε με την Γραμματίνα της αχτιδικής Επιτροπής, μια κυρία η οποία εξελίχθηκε αργότερα σε όργανο της Ασφάλειας.

    11) ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΖΟΥΜΠΑΣ στο Αγρίνιο

    12) Α. ΝΤΟΥΒΑΣ στο Αγρίνιο.

    ——————————————————————————–

    Δ) ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΕΣ – ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΝΤΩΘΕΙ
    Οι κατάλογοι των Αρχειομαρξιστών – Τροτσκιστών που κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες – περιοδικά, περιέχουν γύρω στα εξήντα ονόματα εξοντωθέντων. Η Επιτροπή μας αφού διαπίστωσε ότι σε ορισμένους από τους καταλόγους υπήρχαν λάθη, σε έναν (περίπτωση Α. Παπαγιάννη) υπήρχε το όνομα αγωνιστή που αποδεδειγμένα είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς, σαν «ανθρώπου που εκτελέστηκε από τους σταλινικούς»), προσπάθησε με την διασταύρωση των στοιχείων και των πληροφοριών, να εντοπίσει τις ξεκαθαρισμένες περιπτώσεις. Έτσι κατέληξε σε έναν πρώτο κατάλογο, με ονόματα σαρανταεννέα, αγωνιστών τροτσκιστών και αρχειομαρξιστών που δολοφονήθηκαν άνανδρα για τον απλό λόγο ότι είχαν διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις.

    Ο κατάλογος είναι ο ακόλουθος:

    1) Π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    2) Κ. ΛΑΔΑΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    3) Ν. ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    4) Δ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    5) Ν. ΦΛΩΡΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    6) Κ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την. ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    7) Ν. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    8 ) Ν. ΠΑΓΩΝΗΣ, φοιτητής αρχειομαρξιστής. Στο Αγρίνιο εντάχθηκε στο ΕΑΜ.

    9) Γ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, από το Αγρίνιο.

    10) Γ. ΜΑΓΕΙΡΑΣ, Καπνεργάτης από το Αγρίνιο.

    11) Δ. ΒΟΥΡΣΟΥΚΗΣ, Αγωνιστής από την περίοδο του μεσοπολέμου. Μέλος της ΕΟΚΔΕ. Δικηγόρος, Ακροναυπλιώτης.

    12) Γ. ΔΟΞΑΣ, Εργάτης, ελαιοχρωματιστής, δολοφονήθηκε στην Καλλιθέα.

    13) Δ. ΜΠΕΛΙΑΣ, Δικηγόρος, δολοφονήθηκε στο Παγκράτι.

    14) Μ. ΚΑΒΑΛΙΕΡΟΣ, Αρτεργάτης [δολοφονήθηκε] στο Περιστέρι.

    15) Σ. ΒΕΡΟΥΧΗΣ, Ανάπηρος, Γεν. γραμματέας της Γεν. Συνομοσπονδίας Αναπήρων. Από το 1922 στο κίνημα, ανήκε στην Κ.Ε. του Μπολσεβίκου. Δολοφονήθηκε στην Εύβοια.

    16) Θ. ΑΔΡΑΜΥΤΙΔΗΣ, έφορος του Ευαγγελισμού. Εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου στον Αη Στράτη, δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ στον Ευαγγελισμό.

    17) Γ. ΖΟΥΡΗΣ, Εργάτης, υδραυλικός, εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου.

    18 ) Ν. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ, Αγρότης από την Κεφαλονιά. Σκοτώθηκε από την ΟΠΛΑ στην Αθήνα.

    19) ΕΠ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ, Αρτεργάτης, με δράση από το Μεσοπόλεμο.

    20) ΣΠ. ΠΗΛΙΤΣΗΣ, από τη Θήβα, πρώην Ελασίτης.

    21) Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, λιμενεργάτης, από το 1927 στο εργατικό κίνημα, δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη.

    22) Ε. ΣΤΑΗΣ (ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ), Από τον Πειραιά. Με δράση από το 1926. Δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη.

    23) Μ. ΜΕΛΙΑΔΗΣ, Εργάτης των ΣΑΠ. Από το 1928 στο κίνημα. Δολοφονήθηκε στις 4 Δεκέμβρη.

    24) ΣΤ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ, καπνεργάτης από τη Θεσσαλονίκη, με δράση από το 1920.

    25) Κ. ΧΑΡ1ΤΩΝΙΔΗΣ. Από τον Πειραιά. Με 20χρονη συμμετοχή στο κίνημα. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη στον Πειραιά.

    26) Δ. ΤΑΤΣΗΣ, Εργάτης μετάλλου, από το 1929 στο κίνημα της Θεσσαλονίκης.

    27) Π. ΤΣΙΓΚΕΛΗΣ, υπάλληλος ζαχαροπλάστης, αντιπρόεδρος του σωματείου του. Στην κατοχή τροτσκιστής. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι.

    28 ) Γ. ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ. Υπάλληλος της Σωτηρίας. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη από την ΟΠΛΑ.

    29) Γ. ΑΡΝΙΩΤΑΚΗΣ, συνδικαλιστής εμποροϋπάλληλος. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι.

    30) Γ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ. Γκαρσόνι. Σκοτώθηκε στο Βύρωνα.

    31) Κ. ΜΑΓΓΟΣ. Από τα Γιαννιτσά. Το 1935 προσχωρεί στην Αρισ. Αντιπολίτευση. Δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Γιαννιτσών το Σεπτέμβρη του 1944.

    32) Γ. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ, φοιτητής, δολοφονήθηκε στην Πάτρα.

    33) Δ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης.

    34) Θ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης.

    35) Ν. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, στο Βόλο Τυπογράφος, παλιός τροτσκιστής.

    36) Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ, Καπνεργάτης, αρχειομαρξιστής. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ. Το 1944 δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος.

    37) Ν. ΜΟΥΣΚΑΣ, εργάτης επισιτιστής. Από τη δεκαετία του 1920 στο επαναστατικό κίνημα. Δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1944.

    38 ) Πρ. ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗΣ, Ζαχαροπλάστης, από την Κοζάνη. Στο επαναστατικό κίνημα από το 1929.

    39) ΣΤΡ. ΣΠΑΝΕΑΣ, δημοσιογράφος. Δολοφονήθηκε στο Παγκράτι.

    40) ΒΑΓ. ΠΛ1ΑΚΟΣ, Από τα Γιάννενα.

    41) ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΠΤΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας.

    42) ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΑΚΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας.

    43) ΠΑΝΟΣ ΜΠΑΝΙΚΑΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος.

    44) ΝΑΚΟΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    45) ΔΗΜ. ΒΟΓΊΑΤΖΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    46) ΑΛΕΚΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    47) ΣΠΥΡ. ΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    48 ) Γ. ΠΟΝΗΡΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    49) ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ – ΥΠΑΤΗ.

    ——————————————————————————–

    Ε) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. ΣΤΕΛΕΧΗ ΠΟΥ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ
    1) Γ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ, Δικηγόρος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθήνας. Έφεδρος αξιω­ματικός πεζικού. Διοικητής τάγματος του 28ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Διοικητής ταξιαρχίας του Δ.Σ.Ε.

    2) Γ. ΓΕΩΡΓΙΔΗΣ, Μόνιμος αξιωματικός της Σχολής ευελπίδων του έτους 1938. Διοικη­τής τάγματος του 36ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Διοικητής ταξιαρχίας (της 14ης) στο Δ.Σ.Ε. Η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ το 1956, αποκατέστησε τους Γιαννόυλη και Γεωργιάδη, αλλά και αυτή η απόφαση πρέπει να δημοσιευτεί.

    3) Α. ΤΣΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ, Έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού, διοικητής τάγματος στον ΕΛΑΣ και στον Δ.Σ.Ε.

    4) Κ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ, (αγωνιστικό ψευδώνυμο ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ), δικηγόρος, από τους πρώτους αντάρτες στον ΕΛΑΣ, διοικητής τάγματος στα Άγραφα 1/138 Σύνταγμα. Δεν παρέδωσε τον οπλισμό του με τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Αρχηγός του Δ.Σ.Ε. στα Άγραφα.

    5) ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΑΔΗΣ, (καπετάν Ζέμας), από την Χαλκιδική. Εκτελέστηκε το 1948 στο Μπέλες, στην έδρα της 6ης Μεραρχίας του Δ.Σ.Ε.

    6) ΘΕΟΦ. ΣΙΜΑΝΙΚΑΣ, Καπετάνιος του 30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στο Πάϊκο. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έφεδρος αξιωματικός. Εκτελέστηκε το 1947 ή 1948 στην περιοχή Κομοτηνής.

    7) Μ. ΣΟΥΓΙΟΥΤΖΟΓΛΟΥ (Αρης), Γεωπόνος της Αγροτικής Τράπεζας από τη Θεσσαλονίκη. Εκτελέστηκε μαζί με του Σιμανίκα.

    8 ) ΒΑΣ. ΡΑΦΤΟΥΔΗΣ, έφεδρος αξιωματικός, καπετάνιος του 19ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, καπετάνιος του τμήματος Σερρών του Δ.Σ.Ε. Θανατώθηκε άνανδρα στη Θράκη.

    9) ΣΠΥΡ. ΣΩΖΙΓΙΑΝΝΗΣ.

    10) ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΛΙΚΥΡΙΑΚΗΣ, από τον Έβρο.

    11) Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ, Καπετάνιος Τάγματος του Δ.Σ.Ε. στον Έβρο.

    12) ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ (ΓΚΑΡΕΝΤΖΟΣ) στο Μπούλκες.

    13) ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΑΛΙΚΙΟΠΟΥΛΟΣ στο Μπούλκες.

    14) ΤΣΑΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ (ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΙΩΤΗΣ). Από τους πρώτους του Δ.Σ.Ε. στην Ευρυτανία. Από τους μαυροσκούφηδες του Άρη.

    15) ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΑΓΛΕΟΥΡΑΣ, δολοφονήθηκε στην Ευρυτανία.

    ——————————————————————————–

    ΣΤ) ΟΙ 36 ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΠΕΛΕΝΕ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
    Το Μάη του 1947 από το στρατόπεδο του Δ.Σ.Ε. στη Βουλγαρική πόλη Μπερκοβίτσα ο υπεύθυνος για την «επαγρύπνηση», με άνωθεν διαταγή, είχε φτιάξει κατάλογο με τα ονό­ματα 100 περίπου «λυγισμένων». Οι «συγκεκριμένες» κατηγορίες για τους λυγισμένους ήταν: «Μιλάει στην παρέα του ότι χάσαμε και αυτόν τον αγώνα και με τους Αμερικανούς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε περά» ή «σε μια Συνέλευση είπε ανοιχτά ότι ‘πέταξε κι αυτό το πουλί’ και εννοούσε τον αγώνα του Δ.Σ.Ε.» και αλλά τέτοια.

    Από τον κατάλογο των 100 ο Ν. Ζαχαριάδης, ο ίδιος προσωπικά, ξεχώρισε 36, τους παρέδωσε στις Βουλγαρικές Μυστικές Υπηρεσίες για να σταλούν στο περιβόητο νησί κάτεργο του Δούναβη με το όνομα ΜΠΕΛΕΝΕ. «Όποιος έμπαινε εκεί δεν ξανάβγαινε ζωντανός… «ούτε έμαθα ούτε άκουσα αν απόμεινε κανένας ζωντανός από εκείνους τους 36» καταλήγει στη γραπτή του μαρτυρία ο Κώστας Σιαπέρας ανώτερο στέλεχος, που εκτελούσε ειδική υπηρεσία του Δ.Σ.Ε. στις Ανατολικές Χώρες, και είχε άμεση προσωπική αντίληψη της ανατριχιαστικής αυτής ιστορίας.

    ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΧΘΗΚΑΝ;
    Η ιστορία των 36 αγωνιστών που με προσωπική απόφαση του Ν. Ζαχαριάδη οδηγήθηκαν στο εξοντωτήριο του ΜΠΕΛΕΝΕ θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο ερώτημα αυτό, αν σκοπός της έρευνας δεν ήταν να βρεθεί και να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια.

    Ο Ν. Ζαχαριάδης, σαν Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αναμφισβήτητα φέρνει την πρώτη ευθύνη, χωρίς και να είναι ο μοναδικός υπεύθυνος, αφού εξοντώσεις αγωνιστών της Αριστεράς διαπράχθηκαν και σε περιόδους που ο Ν. Ζαχα­ριάδης ήταν μακριά και από την ηγεσία και από την Ελλάδα.

    Στην περίοδο της Γερμανοϊταλικής Κατοχής, όταν εξοντώθηκαν μια πλειάδα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, επικεφαλής της ηγεσίας του ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Γιώργης Σιάντος. Στην περίοδο του Δεκέμβρη του 1944, όταν εξοντώθηκε ο Γιώργος Κωνσταντινίδης και εξαπολύθηκε το άγριο κυνηγητό εναντίον των αρχειομαρξιστών-τροτσκιστών (στην Αθήνα κυρίως), Γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αθήνας ήταν ο Βασίλης Μπαρτζιώτας και καθοδηγητής του από το πολιτικό Γραφείο ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης.

    Στο Μπούλκες, όπου έγινε το μεγάλο μακελειό, επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης ήταν ο Μιχάλης Πεχτασίδης και καθοδηγητές του από το Π.Γ. και την Κ.Ε. ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Πέτρος Ρούσσος.

    Στα Βουλγαρικά κρατητήρια (στη Σόφια) τις «ανακρίσεις» και τα μέχρι θανάτου βασανιστήρια εναντίον στελεχών της εβδόμης μεραρχίας του Δ.Σ.Ε. για την απόσπαση «ομολογιών» και στην πραγματικότητα «για την κατασκευή κατασκόπων» (όπως ομολογεί στο βιβλίο του ο Δ. Βλαντάς) τα καθοδηγούσε και έπαιρνε προσωπικά, ενεργό μέρος σ’ αυτά ο ίδιος ο Δ. Βλαντάς, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Ζαχαριάδη, μέλος του Π.Γ.

    Την κυρία ευθύνη για την εξόντωση ανωτάτων στελεχών του Δ.Σ.Ε. (του Γιαννούλη κ.ά.) με βάση πολλές μαρτυρίες τη φέρνει ο ΓΟΥΣΣΙΑΣ (Γ. ΒΟΝΤΙΤΣΙΟΣ) ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Ν. Ζαχαριάδη.

    Αυτό που προκύπτει σαν αναμφισβήτητο γενικό συμπέρασμα από όλη την ερευνά είναι ότι για την εξόντωση των αγωνιστών της αριστεράς η ευθύνη βαραίνει, πέρα από τον Ν. Ζαχαριάδη και εκείνα από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που ήταν βαθιά διαποτισμένα με τη βεβαιότητα για το «αλάθητο» του ΣΤΑΛΙΝ και των κατά τόπους μικρών ΣΤΑΛΙΝ και με την αντίληψη για την «ιστορική αναγκαιότητα» του ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ. Η αποδοχή αυτής της αντίληψης από τη σταλινική ηγεσία, τη βόλευε και στην άρνηση των δικών της ευθυνών για τις αποτυχίες, τις ήττες και τα λάθη και στην επίρριψη τους στους ώμους των προγεγραμμένων.

    Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας δεν έχει το αίσθημα πως η έρευνα και το πόρισμα της κλείνουν το θέμα με το οποίο ειλικρινά και με άκαμπτη σταθερότητα καταπιάστηκε. Θεωρεί ότι απλώς συμβάλλει στο άνοιγμα του κεφαλαίου αυτού. Και πιστεύει ότι είναι χρέος των κομμάτων της Αριστεράς να πάρουν θετική στάση απέναντι στο πρόβλημα. Να μελετήσουν και να δώσουν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία που περιέχονται στα αρχεία τους. Και να συμβάλλουν ανάλογα με τις πληροφορίες τους και τις δυνατότητες τους στην ολοκλήρωση της έρευνας, στην πλήρη αποκατάσταση της αλήθειας και στην απονομή δικαιοσύνης σε όλους τους αγωνιστές της αριστεράς που συκοφαντήθηκαν και εξοντώθηκαν άδικα.

    Με τη δημοσίευση του πορίσματος αυτού, η Επιτροπή Πρωτοβουλίας θεωρεί πως εκπλήρωσε στη φάση αυτή, το καθήκον που η ίδια, αυτοβούλως, είχε αναλάβει. Για το ενδεχόμενο να υπάρχουν περιπτώσεις αγωνιστών που θέλουν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους και για οποιοδήποτε λόγο δεν έγινε δυνατό να το κάνουν ως τώρα, είναι πάντοτε στη διάθεσή τους ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς, Σόλωνος 71, βιβλιοπωλείο αφων Τολίδη.

    Αθήνα, 17/5/88

    Τα μελή της επιτροπής:

    Κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

    Τ. ΒΟΥΡΝΑΣ

    Γ. ΔΑΜΑΣΚΟΠΟΥΛΟΣ

    Μ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

    Γ. ΖΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ

    Γ. ΛΑΜΠΑΤΟΣ

    Β. ΝΕΦΕΛΟΥΔΗΣ

    ——————————————————————————–

    Σχόλιο από ΑΡΗΣ ΧΙΩΤΗΣ | 09/11/2008

  50. Εγώ ερωτώ.
    Ποιός από τους κατηγόρους του Στάλιν μπορεί να μου πει αν ο ίδιος ήταν στην θέση του θα έστελνε το Γιό του Βασίλι στα Καταδιωκτικά Yak στην πρώτη γραμμή που τον κατέρριψαν οι Γερμανοί και τον συνέλαβαν???
    Ποιός από τους Ανωτέρω όταν οι Γερμανοί ζήτησαν την Ανταλλαγή του με τον ηττημένο Αρχιστράτηγο του Στάλινγκραντ Φον Πάουλους θα έδιναν την κατωτέρω απάντηση στέλνοντας τον γιό τους στην εκτέλεση »Ο Αρχιστράτηγος Ανταλλάσσεται με Αρχιστράτηγο και όχι με Πιλότο»???
    Ποιός από τους ανωτέρω θα ανάγκαζε την »Σκανδαλιάρα» πολιτικώς κόρη του Σβετλάνα να αυτομολίσει στην Δύση, καταστρέφοντας την Οικογένειά του, διότι αλλιώς θα την έτρωγε το μαύρο φίδι?
    Μετά βεβαιότητας σας απαντώ κανένας απ’ τους εύκολα κρίνοντες δίχως να έχουν Διαβάσει-Ερευνήσει σε βάθος τον Βίο και την Πολιτεία του Στάλιν, αυτοί παπαγαλίζουν ότι τους λένε οι άλλοι.
    Βεβαίως τότε μαζί με τα Ξερά κάηκαν και Χλωρά.
    Είχαμε λοιπόν τα Θύματα του Σταλινισμού.
    Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των προηγούμενων 15 ετών Εθνοτήτων-Κρατιδίων-Αρχηγίσκων και δεν συμμαζεύεται σε ποιανού όνομα Γίνονται.
    Ο Στάλιν επειδή έχει δει τον Κίνδυνο του Εθνικισμού-Αρχηγήσκων-Φεουδοαρχηγίσκων κλπων διασκόρπισε και ορθά τα ποιό δραστήρια χαμένα κορμιά Τατάρων-Ουζμπέκων-Οσετών και δεν ξανασυμαζεύεται.
    Όποιος λοιπόν ενσκήψει σοβαρά να βρεί την Αλήθεια θα αλλάξει γνώμη αν είναι ειλικρινής με τον εαυτόν του.
    Μ’ αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες δεκαετίες και όλοι τα βλέπετε σε τι κοινωνία ζούμε, εγώ τηρουμένων των Χρονολογικών-Εποχικών αναλογιών χρόνια τώρα λέγω.
    Χρειαζόμαστε όχι Έναν Αλλά Χιλιάδες Στάλιν για να ξεβρωμίσει ο Πλανήτης.
    Ευχαριστώ

    Σχόλιο από Γιάννης | 11/12/2008

  51. «Ποιός από τους κατηγόρους του Στάλιν μπορεί να μου πει αν ο ίδιος ήταν στην θέση του θα έστελνε το Γιό του Βασίλι στα Καταδιωκτικά Yak»

    Μααααα ο Εφραίμ!

    Και απ’ ότι έχω καταλάβει, επί Στάλιν αποθεώθηκε ο εθνικισμός. Ρώτα τους Πόντιους της Αμπχαζίας που τους έστειλαν με τη βία των όπλων και τους Ασφαλίτες να τους συνοδεύουν σαν τα ζώα στις στέπες του Καζαχστάν να δουλεύουν σα σκλάβοι στα χωράφια και στα ορυχεία. Και την ίδια στιγμή τα κλεμμένα σπίτια τους, τα έδιναν σε Γεωργιανούς ομοεθνείς του Μπέρια για να γεωργιανοποιήσουν την παραλία.

    Α ρε Στάλιν που θέλετε όλοι σας!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/12/2008

  52. Όσο διαβάζω τα εκπληκτικά που γράφει ο «Γιάννης» τόσο καταλαβαίνω ότι ο σταλινισμός ήταν ούνα φάτσα ούνα ράτσα με το ναζισμό. Για αυτό και εξόντωσε περισσότερους κομμουνιστές απ’ ότι ο Χίτλερ. Για το καλό της εργατικής τάξης ο πατερούλης, ε; Σταλινόσκυλα του κερατά!

    Αλλά ας μη συνεχίσω εδώ μέσα σε ξένο ιστολόγιο και γίνει της κακομοίρας.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/12/2008

  53. Σε συνέχεια των ανωτέρω που ξέχασα να πω.
    Κάποτε πριν από 25 χρόνια (όταν η καταδίκη του Στάλιν ήταν στην Μόδα) είχα βρεθεί σε μια Συγκέντρωση διάφορων ανθρώπων διάφορων πολιτικών αποχρώσεων και έθεσα ΑΚΡΙΒΩΣ τα ανωτέρω,
    κάποιο στέλεχος του ΚΚΕ(Το όνομα στην διάθεση όποιου θέλει)
    πετάχτηκε και μου απήντησε.
    »Μα ο Στάλιν ήταν Τρελός»
    Αν τώρα δείτε πως συμπεριφέρεται τώρα η ηγεσία του ΚΚΕ
    (που πρέπει να αποκαθηλωθεί) στα τελευταία γεγονότα της
    Νεολαίας τίποτε δεν είναι Τυχαίο.

    Σχόλιο από Γιάννης | 11/12/2008

  54. Ο Στάλιν δεν ήταν τρελός. Ήταν εκφραστής ενός αποτρόπαιου ταξικού κράτους. Μόνο που στη θέση των μεμονωμένων καπιταλιστών υπήρχε πλέον μια συλλογική ομάδα ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, ενώ η εργατική τάξη βρέθηκε πλήρως αποστερημένη από οποιοδήποτε έλεγχο των μέσων αυτών.

    Μα τα είπε και ο Λένιν για το Στάλιν. Μήπως βρε παιδιά έχει κανείς πρόχειρη τη Διαθήκη του να μας τη θυμίσει;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/12/2008

  55. Απορώ πως δεν κοιμάστε τέτοια ώρα και ανοίξατε κουβέντα για το Στάλιν. Ίσως να φταίει η ώρα, και γι’ αυτό χάσατε την ψυχραιμία σας. Θα μπορούσατε να τα πείτε όλα αυτά πιο ήρεμα!

    Ματσουκάτη, κάτι βρήκα:

    Το Δεκέμβριο του ‘22 ο Λένιν έγραψε την πολιτική του Διαθήκη: “Ο σύντροφος Στάλιν, από τη στιγμή που έγινε Γενικός Γραμματέας, συγκέντρωσε στα χέρια του απεριόριστη εξουσία… Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορέσει να τη χρησιμοποιήσει με περίσκεψη.”

    Λίγο αργότερα θα συμπληρώσει το παραπάνω κείμενο με πιο σαφείς απόψεις και προτάσεις για την απομάκρυνση του Στάλιν από τη θέση του Γενικού Γραμματέα και την αντικατάστασή του από κάποιο άλλο κομματικό στέλεχος: “Προτείνω, λοιπόν, στους συντρόφους να μελετήσουν έναν τρόπο μετάθεσης του Στάλιν απ’ αυτήν τη θέση και να διορίσουν στη θέση κάποιον άλλον…”

    Ο Ζαν Ελλενστάϊν, ένας από τους μαρξιστές ιστορικούς που μελέτησαν το σοβιετικό πείραμα γράφει: “Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι ο Λένιν προτείνει να βγάλουν τον Στάλιν από τη θέση του Γενικού Γραμματέα, κι ότι ο τελευταίος είναι ο μόνος από τα ηγετικά στελέχη για τον οποίον ο Λένιν ζητά να τον μεταθέσουν. Όταν ξέρει κανείς την υπομονή του Λένιν, μπορεί να σταθμίσει τη σπουδαιότητα της τοποθέτησής του. Οπωσδήποτε δεν πρότεινε να αφαιρεθούν από τον Στάλιν όλες οι αρμοδιότητες, αλλά αυτές του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος, συγκεκριμένα εκείνη που του είχε επιτρέψει “να συγκεντρώσει στα χέρια του μια απεριόριστη εξουσία“. Εκείνο που ανησυχούσε τον Λένιν ήταν η σπουδαιότητα που είχε αποκτήσει αυτή η θέση. Η απεριόριστη εξουσία, για την οποία μιλούσε προερχόταν ακριβώς απ’ αυτή τη θέση και, βάσει αυτού και των προσωπικών ελαττωμάτων του Στάλιν, πρότεινε “να του αφαιρεθεί τούτη η αρμοδιότητα.”

    Επίσης κάτι σχετικά έχουμε δημοσιεύσει παλιότερα:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/09/19/19-9-2007/

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2008

  56. Κατ’ αρχάς Κύριε Ματσουκάτε στο χωριό μου λέμε, είμαι Βλάχος από τα Γιάννενα, ορισμένοι θέλουνε Ματσούκι για να καταλάβουνε ορισμένα πράγματα.
    Εγώ δεν είμαι πόντιος αλλά αντί εδώ να λέτε για το Χαμένο Κορμί τον Λευτεράκη Βενιζέλο που κατέστρεψε τον Ελληνισμό και τον Πόντο Ιδιαιτέρως έστειλε δε ο Βλάξ κατ’ εντολήν των »Συμμάχων» άγημα στην Οδυσσό ενάντια των Μπολσεβίκων κάθεστε και λέτε για τον Στάλιν που καθ’ όλη την διάρκεια του 4 ετούς Πολέμου δεν κοιμόταν πάνω από 2!!!! ώρες την Ημέρα καταστρέφοντας την Υγεία του για να είσαι τώρα εσύ ελεύθερος
    και όχι Γερμανάκι και να λες αυτά που λες
    Γιάννης ο Βλάχος

    Σχόλιο από Γιάννης | 11/12/2008

  57. Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα!

    Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά και ασταλίνιστα

    Βρε Γιάννη, ποιός εξόντωσε το σοβιετικό στρατό εκτελώντας χιλιάδες αξιωματικούς, με πρώτους τον Τουχατσέφσκι και τον Μπλιούχερ;

    Τέλος πάντων… σόρι αριστεροπόντιοι.

    Εγώ πάω για ύπνο

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/12/2008

  58. Λοιπόν Ματσουκάτε βλέπω επιμένεις με τον Στάλιν.
    Εγώ πάω να φέρω την κουβέντα στα καθ’ Υμάς και βλέπω δεν λες κουβέντα για τον Λευτεράκι.
    Τι Σοϊ Πόντιος που γνωρίζει την Ιστορία του είσαι Αδερφέ.

    Σχόλιο από Γιάννης | 11/12/2008

  59. Λοιπόν Κύριε ΜΑΤΣ
    Επειδή βλέπω πολύ επιμένεις με τον Στάλιν και απ’ ότι μπορώ να Ψυχανεμισθώ είσαι διαβαστερό Παιδί (εγώ, ειρήσθω εν Παρόδω, είμαι 55 χρονών και από τα 15 μου πασχίζω να βρώ την Αλήθεια και ξέρεις η Αλήθεια είναι ΜΙΑ) πριν μου απαντήσεις σχετικά σου συνιστώ να διαβάσεις την Ιστορία του ΚΚΣΕ (μην κάνεις πονηρές σκέψεις) είναι γραμμένη στην Αλήστου Μνήμης εποχής Μπρέζνιεφ όπου ο Στάλιν είχε αποκαθηλωθεί και ξεθαφτεί/θαφτεί στον πίσω περίβολο του Κρεμλίνου. Προς μεγάλη σου έκπληξη θα δεις ότι ο ΙΔΙΟΣ επειδή εδέχετο κάποιες επικρίσεις κατέθεσε 3 ΦΟΡΕΣ????? στην Κ.Ε. ΤΟΥ ΚΚΣΕ την Αρχηγία για ανάδειξη νέου ΓΓ της ΚΕ.
    Τώρα φίλε ΜΑΤΣ θα εκπλαγείς σφόδρα ότι αυτοί που ήταν Υπέρμαχοι της Επανεκλογής του ήταν Ο Κάμενεφ ο Ζηνόβιεφ κλπα Ηγετικά στελέχη και τις 3 ΦΟΡΕΣ!!!!!
    Εγώ βεβαίως δεν στηρίχθηκα μόνο στις Επίσημες και ανεπίσημες Ιστορικές καταγραφές αλλά με την επιστροφή των Πολιτικών προσφύγων 1970,έφαγα τα »Λυσσιακά»μου να πέρνω Πληροφορίες από Γερόντια που είχαν ζήσει πιό κοντά εκείνες τις εποχές. Διότι φίλε ΜΑΤΣ όπως πιστεύω γνωρίζεις η Ιστορία γράφεται κατά το ΔΟΚΟΥΝ. Σου συνιστώ να »Βασανίζεις» τις Πηγές σου Προκειμένου να βγάζεις όσο το δυνατόν σωστότερα ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ.
    Από έναν Βλάχο
    Καλημέρα

    Σχόλιο από Γιάννης | 11/12/2008

  60. Κύριε Γιάννη, μάλλον θα έπρεπε εσείς να βασανίζετε περισσότερο τις πηγές σας, καθότι οι συμμαχίες που έγιναν και από τη «δεξιά» (Μπουχάριν) αλλά και από την αριστερή πτέρυγα με τον Στάλιν έγιναν για να μπορέσει η μία να επιβληθεί στην άλλη. Φυσικά έπεσαν στην παγίδα με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν και οι δύο μετά από καμιά δεκαριά χρόνια και ταυτόχρονα οποιαδήποτε ιδεολογική διαπάλη μέσα στο ΚΚΣΕ.

    Θα σας συμβούλευα να μην είστε απόλυτος με τέτοια ζητήματα, και να τα αντιμετωπίζετε με καθαρό μυαλό. Α! Και δεν ευθύνεται μόνο ο Στάλιν που είμαι ελέυθερος αλλά όλοι οι απλοί αγωνιστές-αντιφασίστες οι οποίοι πάλεψαν γι’αυτό.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 11/12/2008

  61. Γιάννη, εδώ τα παιδιά αγωνίζονται με νύχια και με δόντια ενάντια στην προκατάληψη που λέει ότι:

    «Το ΟΧΙ στο φασισμό το είπε ο Μεταξάς»

    και υποστηρίζουν ότι «Το ΟΧΙ το είπε ο λαός»

    Εσύ τώρα θέλεις να τους κάνεις να πουν ότι

    «Το ΟΧΙ στο ναζισμό το είπε ο Στάλιν»;

    Είναι δυνατόν;

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 11/12/2008

  62. Ευχαριστούμε Ζωνιανίτη.

    ———————————————————————

    Γιάννη είσαι τελείως κολλημένος έτσι;
    Όμως με το σταλινικό πρότυπο, κανένα εργατικό κίνημα δεν μπορεί να φτουρήσει.

    Επίσης αφού είσαι για άλλους λόγους κολλημένος και στο Βενιζέλο ρίξε μια ματιά [ΕΔΩ] για να δεις ότι εμείς δεν έχουμε κανένα ταμπού και γι αυτό δεν κλείνουμε τα μάτια, ούτε μπροστά στα φοβερά εγκλήματα του σταλινισμού, ούτε στην πολιτική των ελλαδικών αστικών δυνάμεων.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2008

  63. Κύριε Γιάννη, εγώ δε σας μίλησα ως «Πόντιος αντισταλινικός» για να μου αντισυστήνεστε ως «Βλάχος σταλινικός«.

    Σας ανέφερα την περίπτωση των Ποντίων της Αμπχαζίας γιατί είναι πολύ εύκολο να βρείτε στο Μενίδι ή στον Ασπρόπυργο ένα από τα θύματα του σταλινισμού, που μεταφέρθηκε βιαίως μαζί με τους ομοεθνείς του μέσα σε τρένα για ζώα, στο δικό τους ανοιχτό στρατόπεδο συγκέντρωσης που ήταν τα κεντροασιατικά κολχόζ.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/12/2008

  64. Κύριε ΜΑΤΣ & Συνεργάτες (όπως Πουλιάδης και Συνεργάτες).

    Κανείς δεν μου απήντησε αν αρχηγός της ΕΣΣΔ θα έστελνε τον γιό του στα καταδιωκτικά και θα διέλυε την Οικογένειά του, εδώ είναι τα δύσκολα.
    Για την 3 πλή επανεκλογή του μου τα Λες θολά πράγμα που σημαίνει δεν έχεις εντρυφήσει προς αναζήτηση της Αλήθειας.
    Δώσε λίγο βάση στα κατωτέρω.
    Είναι δυνατόν ένας λαός κατατρεγμένος και διωγμένος να έχει τα περισσότερα θύματα και τους μακράν περισσότερους καταγεγραμμένους Ηρωϊσμούς και Αυτοθυσίες για την Υπεράσπιση
    της ΕΣΣΔ??? και εν τέλει της Ανθρωπότητος?????
    Γνωρίζεις πως κατά την Οικονομική Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν υπήρξε τέτοια τεράστια ανάπτυξη από το 1925-1937
    παρελήφθει μια χώρα από τον Τσαρικό βούρκο και έφαγε ο κόσμος ψωμάκι, τεράστιος εξηλεκτρισμός, όλοι είχαν εκπαίδευση-Ιατρική κλπ και εντέλει παρά την τεράστια καταστροφή της χώρας (η μεγαλύτερη Παγκοσμίως ακόμα και από
    την ηττημένη Γερμανία) παρέδωσε μιά Ένωση Σοβ.Δημ που ΠΡΩΤΗ
    ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ αφήνοντας άφωνους τους Αμερικάνους????
    σε ποιούς την παρέδωσε?? μα στην Αλήστου Μνήμης Εποχής Μπρέζνιερ-Ποτγόρνυ-Κοσύγκιν και δεν συμμαζεύται και τελικά παιδάκια όπως είδατε δεν ΣΥΜΑΖΕΥΤΙΚΕ??? ήρθαν λοιπόν κάτι Βουτυρόπαιδα επιτρέψτε μου να πώ περίπου σαν και εσάς
    γόνοι των Ηρωϊκών Μπολσεβίκων συστήνοντας την Αισχρότερη
    Νομενκλατούρα στην πλάτη του απλού Λαού Σοβιετικού Πολίτη
    ξεφτιλίζοντας τους αγώνες των Πατεράδων τους οι οποίοι ευτυχώς είχαν απέλθει εκ του κόσμου τούτου και δεν είδαν
    την Συγκλονιστική πτώση.

    Τώρα εγώ ποτέ δεν είπα πως είμαι Σταλινικός ούτε έγραψα
    Βλάχος ο Σταλινικός.

    Όταν ο Στάλιν παρέλαβε την εξουσία η νεαρή ΕΣΣΔ ήταν περικυκλωμένη από τους Λευκούς Στρατηγούς Ντενίκιν και Κολτσάκ ως επίσης και από τους »Συμμάχους» μας συμετέχονος βεβαίως του Καταστροφέα του Ελληνισμού και του Πόντου Ιδιαιτέρως Λευτεράκι (τι Σόϊ Πόντιοι είστε εσείς που δεν γνωρίζετε την Ιστορία σας δεν μπορώ να καταλάβω)

    Η Αντεπανάσταση μετά από την συντριπτική ήττα από τον Κόκκινο Στρατό άρχισε να λειτουργεί σε εσωτερικό επίπεδο.
    Διαβάστε σας παρακαλώ ένα υπέροχο λογοτεχνικό βιβλίο »Η Ξεχερσωμένη Γη» του Σολόχοφ και θα καταλάβετε κάποια πράγματα. Τι θέλατε δηλαδή να τους Χαϊδέψουν??? τόσο αφελείς Αριστερούς (άν είστε βέβαια) πρώτη φορά βλέπω.

    Βεβαίως όλοι αναγνωρίζουμε σε τέτοιες κρίσιμες εποχές που εσείς δεν μπορείτε να ματαφερθείτε Νοερώς μαζί με τα ξερά
    καήκαν και πολλά χλωρά αυτό είναι γεγονός. Αλλά εσείς ξέρω δεν μασάτε και φτιάχνετε Ομελέτα χωρίς να σπάσετε Αυγά, Λεβέντες!!!

    Όμως αυτά ήταν τα θετικά του Στάλιν και των Συν αυτώ.
    Όμως τώρα ας πούμε και τα Αρνητικά και εδώ είναι τα σοβαρά.
    Δεν μπόρεσαν να περάσουν (κατόπιν ψηφοφοριών βέβαια) οι δύο ορθές, όπως εκ των υστέρων απεδείχθη θέσεις του Λέοντος Τρότσκι για την Διαρκή Επανάσταση ως επίσης και την Εξαγωγή αυτής,πιστεύω κατανοείτε πλήρως το νόημα των Ορολογιών,. Επικράτησε η Άποψη του Στάλιν και των περισσότερων μελών του ΚΚΣΕ ότι.. Ας σταθεροποιήσουμε εδώ πρώτα τα πράγματα και μετά βλέπουμε (εγώ θα έλεγα και το Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε τι το έχετε στο κούτελο της Πράβντας ρε Αδέρφια??) έτσι φθάσαμε στον Πόλεμο και στο καταλυτικό γεγονός της ανακάλυψης της ατομικής βόμβας. Οπότε το Πουλάκι πέταξε, κάθε »εξαγωγή επανάστασης» θα ισοδυναμούσε με Πυρηνικό πόλεμο. Ενώ όταν το πρότεινε ο Τρότσκι και κάποιοι άλλοι η Εργατική τάξη της Ευρώπης ήταν έτοιμη να εξεγερθεί σε μιά Πορεία του Κόκκινου Στρατού.

    Ο μη ενστερνισμός δε της Διαρκούς επανάστασης δεν μπορούσαν να φαντασθούν ο Στάλιν και οι συν αυτώ ότι τελικά θα ήταν η αρχή του Υποστρώματος για την κατάσταση που δημιουργήθηκε αργότερα (25ετια Μπρέζνιεφ), δεν το έκαναν επίτηδες.
    Απλώς ο Αρχηγός του Κόκκινου Στρατού ήταν πολύ διορατικός.

    Όπως καταλαβαίνετε Πόντιοι αδέρφια τα πράγματα δεν είναι άσπρο μαύρο όπου ο Στάλιν λειτούργησε σωστά θα το αναγνωρίσουμε δεν έχουμε κανένα Ταμπού, όπου ο Τρότσκι ή οποιοσδήποτε άλλος,επίσης δεν έχουμε ταμπού.
    Αλίμονο εμείς που έχουμε το Αντικειμενικό γεγονός της εκ των υστέρων θεώρησης της Αληθινής Ιστορίας να μην μπορούμε
    να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα.

    Όσο για τις διώξεις των Ελλήνων εγώ ζώ στην Αθήνα και έχω φίλους Πόντιους επαναπατρισθέντες. Ακούστε τα χαμπέρια.
    Όσοι Έλληνες διώχθηκαν ή εκδιώχθηκαν δεν ήταν τόσο καλά παιδάκια από που βγάζετε το συμπέρασμα ότι όντας καλά παιδάκια οι Σοβιετικοί τους Κυνήγησαν.
    Λοιπόν όπως ξέρετε οι περισσότεροι Ευημερούσαν και επί Τσάρου. Οι αμετανόητοι κεφαλαιοκράτες-Γεοκτήμονες κλπ λουλούδια εκδιώχθηκαν, αυτοί ήταν Αριστεροί δηλαδή???

    Τι σοί Αριστεροί είστε εσείς δεν μπορώ να καταλάβω και είστε έξυπνη Φυλή οι Πόντιοι. Δηλαδή ότι θα κάνουμε εδώ αν ποτέ πάρουμε την εξουσία κάτι Εφραίμιδες κουμπάρους παρακούμπαρους Ρώσικη-Βουλγάρικη Μαφία θα τους χαϊδέψουμε??
    Όλοι αυτοί αργότερα θα θεωρούν εαυτούς Εκδιωχθέντες από την Ελλάδα, ρε τι αφελείς που είστε εσείς?? με εσάς θα κάνουμε την επανάσταση.

    Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μαθήματα Νηπιαγωγίου.
    Όμως σαν γνήσιοι Αριστεροί δεν πιστεύω να Ιδρώνει το αυτί σας από το επιθετικό πνεύμα μου, εγώ από 12 ετών δούλευα στην Λαχαναγορά γιατί δεν είχα να φάω η ζωή με ξύπνησε νωρίς
    αλλά έχω κάνει και δυό εγχειρήσεις στην μέση »Ουδέν κακόν
    αμειγές καλού» και το αντίθετο όπως έλεγαν και οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι που εσείς οι Πόντιοι διατηρείτε πλείστες όσες
    Αρχαίες λέξεις και εκφράσεις διαβάστε και κανέναν Επίκουρο άμα λάχει όπως λέμε εμείς οι Βλάχοι αφού ξέρετε και λίγα Αρχαία.

    ο Βλάχος

    μην προσθέσει κανείς ο Τροτσκιστής.
    Γιά όλα σας έχω Ικανούς χα..χα..χα…

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  65. Ώπα της. Ρε τι ΄ναι τούτοι;

    «Μάγκες πιάστε τα γεφύρια,
    …… κλάστε μας τα …….»

    Συγγνώμη παιδιά για την αυθόρμητη αντίδραση.

    Ο Εξαρχειώτης

    Σχόλιο από Εξάρχεια | 12/12/2008

  66. Βρε σεις τι θα γίνει κάθε βράδυ με τον Στάλιν;

    Εφιάλτες θα βλέπουμε στον ύπνο μας…

    Εξαρχειώτη καλώς ήρθες, αλλά όμως μην εξαχρειώνεσαι!

    Γιάννη θα έπρεπε να μελετήσεις καλύτερα. Οι Έλληνες αστοί της Ρωσίας είχαν εξαφανιστεί απ’ τις αρχές της της δεκαετίας του ’20. Κυρίως μεταναστεύοντας στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.

    Το 1937 υπήρχαν μόνο Έλληνες κομμουνιστές να διοικούν τις ελληνικές σοβιετικές κοινότητες.

    Προσπάθησε να διαβάσεις λιγάκι γι αυτή την περίπτωση. Υπάρχουν ήδη αξιόλογα βιβλία. Είναι τραγικό να υποστηρίζεις ότι είσαι αριστερός και να ευλογείς τη σφαγή του λαού…

    Και όσον αφορά την ερώτησή σου για τη στάση που θα κρατούσα εγώ εάν ήμουν στη θέση του Στάλιν, σου λέω τα εξής: εγώ δεν θα την πάταγα σαν τον Στάλιν εξοντώντοντας τους αξιωματικούς μου. Δεν θα κατέστρεφα το αξιόμαχο του Κόκκινου Στρατού με τις μαζικές και αδικαιολόγητες εκκαθαρίσεις. Δεν θα εμπιστευόμουν τον Χίτλερ και δεν θα εφησύχαζα.

    Και φυσικά όλα μου τα παιδιά θα τα έστελνα στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Και όχι μόνο εγώ, αλλά ολόκληρη η αριστεροποντιακή μας κολεχτίβα θα έστελνε τα αριστεροποντιάκια της στην πρώτη γραμμή, λέγοντάς τους το παραδοσιακό τσακώνικο ρητό «Ή ταν η επί τας».

    Ομέρ

    ———————

    Υ.Γ.

    Ο Ματσουκάτης δεν είναι μέλος της κολεχτίβας μας αλλά σχολιαστής όπως εσείς. Το ότι είναι καλύτερα ενημερωμένος δε νομίζω ότι σας δίνει το δικαίωμα να τον ειρωνεύεστε.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/12/2008

  67. Κύριε Ομέρ στο link για τον Λευτεράκι εγώ τα διαμοιβόμενα γνωρίζω πρίν αναρτηθεί εδώ. Αν διάβασες προσεκτικά τα λεχθέντα μου θα παρατήρησες ότι κανείς δεν μου απαντά τα εκατοντάδες χιλίαδες θύματα που βιώνουμε μέχρι σήμερα και έχει συνέχεια το πράγμα, ποιός είναι ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ???? Καλά η διακυβέρνηση Στάλιν που είδε τον κίνδυνο των ηλίθιων εθνικισμών-φυλών κλπ προσπάθησε και είχε αποτέλεσμα από το 1923-1987 (ξέρεις πόσα χρόνια είναι?) έστω κι αν σκοτώθηκαν-διώχθηκαν αδίκως ορισμένοι αθώοι, οι εθνικισμοί κατεύνασαν.

    Ξαναρωτώ!!!! τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα υπερπολλαπλάσια σε πολύ λιγότερα χρόνια που βιώνουμε μέχρι σήμερα σε »Δημοκρατικές» εποχές σε ποιό πρόσωπο τις αποδίδεις????
    Εγώ δεν θα εκπλαγώ καθόλου με το μυαλό που κουβαλάς να ονομάσεις τον Στάλιν, συνειρμικά δε, θα μου πείς και τον Μιλόσεβιτς Χασάπη ότι λένε και οι Αλβανοί δηλαδή, όσο ήταν ενωμένη η Γιουγκοσλαβία ενώ τα υπερπολλαπλάσια θύματα της διάλυσης που συνεχίζονται και θα συνεχίζονται δες Κόσοβο σε ποιόν τα χρεώνεις???
    Ότι λένε οι φίλου σου οι Δυτικοί-Αλβανοί Μιλόσεβιτς-Στάλιν ήταν το ίδιο Χασάπηδες όταν η Γιουγκοσλαβία από Τίτο εποχή τα είχε Τσουγγρίσει με την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν.

    Εσύ τώρα Εσύ που δεν!!! είσαι κολλημένος για πες μου???
    να μορφωθούν κι υπόλοιποι που μας παρακολοθούν.
    Θα μου αναφέρεις όνομα όμως, όπως εύκολα ξεστομίζεις Στάλιν
    λες και ο Στάλιν τις όποιες εκκαθαρίσεις έκανε δίκαιες ή άδικες γύρναγε ανά την επικράτεια και έκανε μόνος του.

    Γιάννης

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  68. Γιάννη εσύ μπορεί να υμνείς τον πατερούλη, αλλά δε βρέθηκες εσύ στα Κολυμά ή στο Μαγκαντάν να κόβεις ξύλα στους -30, 12 ώρες τη μέρα. Αυτά να κάτσεις και να τα πεις σε κανένα επιζόντα, ή στις οικογένειες των θυμάτων. Και μην παραξενευτείς αν σε αγριοκοιτάξουν.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 12/12/2008

  69. Εν κατακλείδι ρε παιδιά επειδή εδώ κάποιοι εξίσωσαν τον Στάλιν με τον Χίτλερ fifty-fifty δηλαδή.
    Αν όλοι εμείς που μιλάμε εκ του Ασφαλούς βρισκόμαστε εκείνη
    την Θυελλώδη εποχή του 1940 και ετίθετο το ερώτημα έτσι που το βάλανε κάποιοι Φίλοι Αριστεροί??? (Γνωρίζοντας τώρα και τους δύο).
    Κύριε με πιανού Πλευρό θα πολεμήσεις (έτσι που το θέσατε Αριστεροί όντες) Εγώ ούτε κάν θα το σκεφτόμουν καν θα πήγαινα με τον Στάλιν.
    Περιμένω με θάρρος να απαντήσουν οι ανωτέρω ευθέως δίχως ναι μεν αλλά, διότι αυτά μας φάγαν τα ναι μεν αλλά.
    Βεβαίως αυτοί βάσει των δικών τους λεγομένων αρχικά θα το σκεφτόταν, ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ.
    Έστω και έτσι όμως έχουν το υπόλοιπο της νύχτας να το σκεφτούνε εγώ τώρα πάω για ύπνο πέρνοντας μαζί μου μόνο
    τον Στάλιν
    . Αυτοί θα πάρουν και τους δύο. Τι βίτσια είναι αυτά ρε παιδιά.

    Γιάννης

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  70. Το ΟΧΙ στο ναζισμό το είπαν οι Λαοί

    και κανένας Στάλιν!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 12/12/2008

  71. ότι καταδίωξαν και τους σοβιετο-πόντιους (και αριστερούς) οι σταλινικοί δε συνεπάγεται τίποτε για το αν δίχως το σταλιν και το σταλινισμό τα πράγματα θα ήταν καλλίτερα για την υπόθεσή σας. προσωπικά πιστεύω ότι θα ήταν χειρότερα, ότι οι ναζί θα είχαν κατακτήσει πανεύκολα μια μη βιομηχανοποιημένη-κολλεκτιβιστική σταλινική εσσδ συνεργαζόμενοι με τους φεουδάρχες/αντιδραστικούς/φιλόδοξους στρατηγούς οι οποίοι δήλωναν πιστοί στο κόμμα. όλα τα εγκλήματα, όλες οι εξορίες κ.ά. προσωπικά ή συλλογικά δράματα είναι απολύτως κατακριτέα αλλά δευτερεύοντα μπροστά στο γεγονός της ήττας του ναζισμού και της ασύλληπτης για τα τσαρικά δεδομένα ανάπτυξης (όχι μόνο οικονομικής) της εσσδ.
    επίσης ακόμη και η ίδια η λέξη σταλινισμός παραγνωρίζει το τι ήταν η (τσαρική) ρωσσία των αρχών του 20ού, ποια ήταν η νοοτροπία του ρωσσικού λαού, το αν ο σταλινισμός, η προσωπολατρεία, ο αυταρχισμός ήταν έκφρασή της και συνέχειά της κοκ. τα διλλήμματα κάθε εποχής απαντώνται με προσφυγή είτε στο μη χείρον βέλτιστο είτε στην ουτοπία την οποία το μη χείρον βέλτιστο έβλαπτε.

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  72. Γιάννη το σχόλιο σου (72) είναι πραγματικά πολύ εύστοχο και μπράβο σου! Αναφορικά με το σχόλιο 70, θεωρώ παιδαριώδες να συγκρίνουμε Χίτλερ και Στάλιν, και στο δίλλημα που θέτεις «με ποιον θα πολεμούσες τότε», η απάντηση νομίζω πολλών είναι μία: με κανέναν από τους δύο. Θα ενίσχυα όμως τον αντιφασιστικό αγώνα και όσους συνέβαλλαν σε αυτόν, ανεξαρτήτου πολιτικών αποχρώσεων. Κι επειδή έκανες και μια υποθετική ερώτηση, ας σου κάνω κι εγώ μία: Τι θα έκανες αν ο Χίτλερ δεν εισέβαλλε στη Σ. Ένωση τελικά και έστρεφε όλο το βάρος του πολέμου στη Δύση; Νομίζω ότι η συμφωνία Molotov–Ribbentrop δεν θα ακυρωνόταν και δεν θα υπήρχε καν λαϊκός αντιφασιστικός αγώνας στην ΕΣΣΔ. Πως θα πράτταμε τότε σύντροφε;
    (Για να μην παρεξηγούμαι, ο υποθετικός λόγος παρουσιάζει μια αντιιστορική προσέγγιση, αλλά δεν είναι κακό να ξεφεύγουμε και κάποιες φορές από τη μέθοδο και να διατυπώνουμε τέτοιου είδους ερωτήματα)

    Σχόλιο από Δημήτρης | 12/12/2008

  73. Δημήτρη, άλλος ο Γιάννης δίχως λινκ, άλλος ο δικός μου Γιάννης (εγώ) με λινκ

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  74. Με πείραξαν φάινεται τα χημικά της Δευτέρας!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 12/12/2008

  75. Με πείραξαν φάινεται τα χημικά που φάγαμε τη Δευτέρα!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 12/12/2008

  76. Γιάννη (με λινκ) σαν να διακρίνω δύο λάθη.

    Πρώτα θεωρείς ότι η ΕΣΣΔ αντικατέστησε την τσαρική Ρωσία. Αν δε με γελά η μνήμη οι μπολσεβίκοι «επαναστάτησαν» κατά των σοσιαλιστών. Ο τσαρισμός είχε ήδη καταρρεύσει με μια αληθινή Επανάσταση 8 μήνες πρίν. Οι μπολσεβίκοι σταμάτησαν την αστικο-δημοκρατική πορεία με αποτελεσμα να αναγκαστούν τελικά να στηρίξουν στον τέλειο τρόμο το ότι «πήδηξαν μια ιστορική φάση».

    Το δεύτερο είναι ότι θεωρείς ότι η βιομηχανική ανάπτυξη του Στάλιν ήταν κάτι σημαντικό. Ιστορικά ήταν μια ανάπτυξη σε πήλινα πόδια, που πολύ γρήγορα άρχισαν να λιώνουν με αποτέλεσμα την τελική καταρρευση.

    Το ότι σήμερα η Ρωσία είναι ένα κράτος-παράσιτο (όπως και οι Άραβες), χωρίς αξιοσημείωτη βιομηχανία -πλην τη στρατιωτική- που επιζεί χάρι στον ορυκτό της πλούτο, αποδεικνύει την αποτυχία του σταλινικού βιομηχανικού «άλματος».

    Το τι θα γινόταν χωρίς το σταλινισμό στο Β’Π.Π. κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Ο παραπάνω σχολιαστής έκανε μια πολύ καλή υπόθεση.

    Κι’ εγώ τώρα μπορώ να σου καταθέσω άλλα τρία σενάρια πολύ ικανοποιητικότερα απ’ αυτό που διαδραματίστηκε στην πραγματικότητα.

    Αλλά αυτό δεν θα ήταν ιστορία αλλά γκέιμς μπόι.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 12/12/2008

  77. Ματσουκάτες,
    η υπόθεση που κάνω για τον β’ π.π. δεν βασίζεται αποκλειστικά σε γκέιμ μπόι. βασίζεται στην σύγκριση μεταξύ της ήττας της ρωσσικής αυτοκρατορίας από τη γερμανία στον α’ π.π. και της νίκης της σταλινικής εσσδ επί των γερμανών (και θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν η σταδιακή επικράτηση της εσσδ επί των ναζί αυτή που οριστικοποίησε την νίκη). τι έγινε στα 28 χρόνια από το 1917 ώς το 1945; πώς και ποιος/οι άλλαξε την πορεία της ρωσσίας, ώστε να το πάθημα δεν επαναλήφθηκε;
    το αν η βιομηχανική ανάπτυξη ήταν σαθρά βασισμένη αφενός πρέπει να αποδειχθεί: να αποδειχθεί ότι όλα τα γεγονότα από το 1953 ώς το 1991 (οικονομική πολιτική των διαδόχων του στάλιν, στρατιωτικοί υπερεξοπλισμοί κ.ά.) δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στην κατάρρευση της εσσδ ή έπαιξαν μικρό ρόλο σε σχέση με ό,τι γινόταν επί στάλιν. αφετέρου η βιομηχανική ανάπτυξη κατάφερε και δημιούργησε έναν τέτοιο στρατό ο οποίος κατανίκησε τον γερμανικό, το στρατό ενός κράτους ή έθνους πρωταγωνιστή στην παγκόσμια οικονομίαβιομηχανία. πήλινα ή μη τα πόδια, κατάφεραν ό,τι δεν κατάφεραν άλλοι.

    για την πρώτη σου αντίρρηση, το ότι η μπολσεβικική επανάσταση ανέτρεψε την αντιτσαρική επανάσταση του φεβρουαρίου δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε συνέχεια. και μόνο τα όρια της ρωσσικής αυτοκρατορίας να δεις, και μόνο ότι «εθελούσια» μία-μία οι ανεξάρτητες περιοχές εντάσσονταν στην εσσδ αρκούν για να αποδειχθεί η συνέχεια.
    τώρα, αν περιμένεις ότι οι αστοί της ρωσσίας θα αντιστέκονταν στο χίτλερ (όπως, υποθέτω, οι γάλλοι αστοί),ότι δε θα «κατάφερναν» να διαλυθεί η χώρα σε δουκάτα (δηλαδή να συμβεί ό,τι συνέβη μετά το 1991 με τις ατελείωτες εθνικιστικές συγκρούσεις μεταξύ των πρώην σοβιετικών – οι οποίες δεν οφείλονται μόνο στις σταλινικές μετακινήσεις πληθυσμών), ότι θα (ΘΑ) έκαναν σεβαστή την κοινοβουλευτική δημοκρατία αντί, στο τέλος, να παρακαλάν τον τσάρο να γυρίσει πίσω και να κρατήσουν την περιουσια τους, αυτό είναι μια ακόμη υπόθεση.

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  78. Γιάννη (με λινκ)

    γράφεις:

    «της ήττας της ρωσσικής αυτοκρατορίας από τη γερμανία στον α’ π.π»

    Νομίζω ότι η τσαρική Ρωσία δεν ηττήθηκε από τη Γερμανία. Ούτε καν η Ρωσία του Κερένσκι ηττήθηκε.

    Ούτε και η Ρωσία των αριστερών μπολσεβίκων, του Τρότσκι και των αναρχικών.

    Αν θυμάμαι καλά ο Λένιν, ανταποδίδοντας την εξυπηρέτηση που του έκαναν οι Γερμανοί να τον στείλουν στην επαναστατημένη Ρωσία, υπέγραψε συμφωνία ειρήνευσης μαζί τους και τους παρέδωσε την Ουκρανία και την Κριμαία. Και στους Τούρκους τον Ανατολικό Πόντο και το Καρς .

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 12/12/2008

  79. Ματσουκάτες,
    γι’ αυτό πια με την εξυπηρέτηση που του έκαναν οι γερμανοί, τι να πει κανείς.
    πάντως στα 1917 το μέτωπο ήταν διαμορφωμένο έτσι:

    με -..-..- τα σύνορα. όπως βλέπεις, οι ρώσσοι είχαν χάσει όλη την πολωνία. αλλά ήταν το τραίνο που οδήγησε στη συνθηκολόγηση.

    Σχόλιο από Γιάννης | 12/12/2008

  80. Παιδιά καλό Βράδυ τι βράδυ δηλαδή Πρωί 0218.
    Καθυστέρησα για τι έγραφα κάτι που ήρθε στο Μυαλό μου σχετικά
    με τα τρέχοντα γεγονότα μόλις το τελειώσω θα το στείλλω να
    γελάσει ο Κάθε Πικραμένος.
    Αγαπητέ ΜΑΤΣ απ όσα γράφεις γιατί εγώ εδώ είμαι καινούργιος
    καταλαβαίνω πως είσαι καλά καταρτισμένος και το Κυριότερο δεν
    είσαι Δογματικός. Θα μου πείς τώρα τι λέει ένας Σταλινικός??? Επίσης κάποιοι άλλοι στην Επιλεκτική »Επίθεση» που έκανα τσίμπησαν, χρειάζονται πολυ δουλειά ακόμη.
    εγώ δεν είπα ποτέ πως είμαι Σταλινικός για δέστε τα γραφόμενά μου. Ένας αληθινός Μαρξιστής δεν πρέπει εκ τον προτέρων να καθορίζει υπό τύπον κλισέ την τακτική (Σταλινισμός-Τροτσκισμός-Revisionism etc)
    Το σπουδαίο έργο του Μαρξ είναι η με γραπτά για πρώτη φορά στην Ιστορία (όπως και του Δαρβίνου εξ άλλου) της Ανθρωπότητητας των Μηχανισμών Ανάπτυξης της Φεουδαρχικής-Καπιταλιστικής Κοινωνίας. Βάσει αυτών Πρότεινε Σπουδαία
    »Εργαλεία» σε εμάς τους »Επαναστάτες» για μια καλύτερη ζωή. Η Άποψη που είχα πάντα είναι ότι αυτά τα Εργαλεία είναι σαν τις σκαπάνες των Ορυχείων και προσπαθώντας να βρούμε τους Διαλεκτικούς Αδάμαντες προκειμένου να πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην χρήση των εργαλείων προκειμένου οι »Στοές» στο Ορυχείο να διανοιγούν σωστά και να μην κινδυνέψει να πλακώσει εμάς τους »Καθοδηγιτές» αλλά τον
    κόσμο υπόλοιπο κόσμο όπως δυστυχώς είδατε την κατάρευση της ΕΣΣΔ. Ενεργούμε δηλαδή βάσει των Αντικειμενικών Συνθηκών που επικρατούν την δεδομένη στιγμή. Όλοι οι »Ορθόδοξοι»
    »Δογματικοί» είναι σε λάθος Πορεία 100%. Εγώ προσωπικά τους Στάλιν-Τρότσκι-Λενιν-Μπουχάριν-Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ Χρουστιώφ κ.ά. δεν τους κατατάσω στους Δογματικούς.
    Κλασσική περίοδος Δογματισμού ήταν η 25ετια!!!! Μπρέζνιεφ.
    Γι αυτό θα παρατηρήσετε σήμερα την αγαστή σύμπνοια της »Ορθοδόξου» Εκκλησίας με το »Ορθόδοξο Μπρεζνιεφικό» ΚΚ
    γράφω κάτι σχετικό θα το στείλω σέ λίγο.
    Εδώ θα πρέπει να κατανοήσουμε την Εξής Διαλεκτική »Αντιφτική» ΑΛΗΘΕΙΑ.
    »Η ΚΑΘΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ»
    Τι έγινε με τον Ροβεσπιέρο και τους Υπόλοιπους Αληθινούς
    Αλτρουϊστες Επαναστές??? Οδηγήθηκαν στην Γκιλοτίνα.
    Δες τε τι έγινε με τον CHE και τον ΆΡΗ-ΠΛΟΥΜΠΙΔΗ Κ.Λ.Π.
    Θέλει ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ-ΣΠΟΥΔΗ-ΣΤΟΜΑΧΙ-ΛΕΒΕΝΤΙΑ για να ξεπεράσουμε αυτήν την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ.
    Λοιπόν παρασύρθηκα σε λίγο θα ανεβάσω κάτι που θα σας αρέσει.
    Ο ΒΛΑΧΟΣ

    Σχόλιο από Γιάννης | 13/12/2008

  81. Βλέπω όλοι κοιμηθήκατε.
    Αφήνω κι εγώ το Γραπτό μου και κάνω το Ίδιο.
    Εσ’ Αύριον

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

    Μετά τα Δραματικά Γεγονότα που έζησε η Ελληνική Νεολαία τις Τελευταίες Ημέρες,

    η Ηγεσία της Ελληνικής Εκκλησίας Αισθάνεται την Ανάγκη να συμμετάσχει στην

    διαμαρτυρία-διαδήλωση που θα γίνει στο Κέντρο της Πρωτευούσης.

    Κατά την Συνεδρίασιν ετέθη το Σοβαρότατο Πρόβλημα της μη Εμπλοκής των

    Ιερωμένων με Αναρχικά στοιχεία και Κουκουλοφόρους, καθ’ ότι η περιβολή των

    Ιερέων Δύναται κάλλιστα να Παραλλαγεί με τας Μαύρας Περιβολάς των Κουκουλοφόρων.

    Στο Ανωτέρω πρόβλημα έδωσε την Πρέπουσαν λύσιν ο Άγιος Αδερφός Θεσσαλονίκης Άνθιμος.

    Επικοινωνήσας με τον Περισσόν έλαβεν την άδεια ίνα συνταχθώσι οι Ημέτεροι Ιερείς εις τας

    Ασφαλείς-Περιφρουρημένας Γραμμάς του ΚΚΕ.

    Ως δε διαβεβαίωσαν τον Αδερφόν εκ του Περισσού, η ΠΟΜΠΗ θα ακολουθήσει την

    Ασφαλήν Πορείαν της Οδού Πειραιώς και μετά την Καθιερωμένη Στάση εις Πλατείαν

    Κουμουνδούρου, θα συνεχίσει προς Πειραιάν καταλήγοντας εις Τουρκολίμανον

    Ίνα πίωμεν μετά των Συνοδοιπόρων μας ένα Ουζάκι.

    Επίσης ανεκοίνωσαν εις Ημάς όπως Εξαπτέρυγα και άλλα Θρησκευτικά Λάβαρα,

    θα κρατήσουσι, αφ’ ενός μεν η Κυριά Κανέλλη μετά Παλαιών Συμμαθητριών της εκ του

    Παρθεναγωγίου Κολωνακίου, εφ’ ετέρου δε Ευπρεπείς Νεολαίοι.

    Επίσης μαζί μας θα Πορευθεί Αντιπροσωπία εκ του Αγίου Όρους εκπροσωπώντας

    Άπασας τας Μονάς με επικεφαλής τον Πατέρα Εφραίμ.

    Ευελπιστούμεν Προσευχόμενοι ότι η Έκβασις της Συμμετοχής μας εις την Πορείαν

    ταύτην θα είναι Ειρηνική.

    Ο Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου

    Άνθιμος Θεσσαλονίκης.

    Σχόλιο από Γιάννης | 13/12/2008

  82. Γιάννη (με λινκ)

    αυτή την εικόνα είχα από τη δεξιά πολιτική που ακολούθησε ο Λένιν τότε. Άλλο να έχουν πάρει την Πολωνία και άλλο να το δωράκι με ολόκληρη την Ουκρανία.

    Γιάννη (Βλάχο)

    Ώστε παιχνιδάκια έκανες μέχρι τώρα. Και γω σε πήρα σοβαρά! Εμ γι αυτό βγήκαν τα ανέκδοτα!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/12/2008

  83. MATS
    Όχι Ακριβώς Παιχνιδάκια Αλλοίμονο.
    Απλώς όταν ωθείς την Κουβέντα στα »Άκρα» βγάζεις κάποια συμπεράσματα.
    Βέβαια ως ο Καθ’ εις γνωρίζει το Χιούμορ (αν δεν είναι καλοπροαίρετο δεν είναι Χιούμορ), »Σπάει Κόκκαλα» γι αυτό και εγώ σας στέλνω κάτι που μου έστειλε ένας φίλος.

    ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΚΙΚΟ ΛΑΟ!

    Ελληνικέ Λαέ!

    Από της 6ης πρωινής σήμερον προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξις και η ασφάλεια καθ’ άπασαν την επικράτειαν,

    την διακυβέρνησιν της χώρας ανέλαβε ισχυρή τρόικα εκ των σοβαρών και υπευθύνων πολιτικών δυνάμεων της χώρας αποτελουμένη εκ των:

    Στρατηγού: Γεωργίου Καρατζαφέρη

    Κομαντάτε: Αλέκας Παπαρήγα

    Κουραδάντε: Ευάγγελου Βενιζέλου (επελέγη αντί του χλιαρού ειρηνοποιού Γιωργάκη ο οποίος για μία ακόμη φορά έχασε την ευκαιρία ο καημένος!)

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΣΟΜΕΝ:

    1) Σύσσωμη η παρούσα κυβέρνηση της ΝΔ εξορίζεται στο Άγιον Όρος ώστε να μεταμεληθεί για τα κρίματά της και αφού λάβει την θεία Ευλογία από τους Αγίους Πατέρες Εφραίμ & Σια Α.Ε. να επανέλθει στο μέλλον δριμύτερη!

    2) Τίθενται εκτός Νόμου οι διάφοροι Συριζαίοι, Τσιπραίοι και γενικώς όσοι δεν μας γεμίζουν το μάτι για αμιγώς «νοικοκυραίοι»

    3) Διατάσσονται οι μαθητές, φοιτητές και λοιποί εχθροί του συστήματος να επιστρέψουν αμέσως στα ειδυλλιακά Εκπαιδευτικά τους Ιδρύματα όπου όλα ως γνωστόν λειτουργούν άψογα!

    4) Οι γονείς τους όταν γυρίζουν στο σπίτι από την δουλειά (όσοι έχουν ακόμη τέτοια.), απαγορεύεται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από να παρακολουθούν τηλεόραση και ιδιαιτέρως τους υπεύθυνους προπαγάνδας: Πρετεντέρη, Τρέμη, Τράγκα .(όσοι δεν μπορούν να αποβάλλουν τα «αριστερά» τους σύνδρομα μπορούν να βλέπουν παράθυρα με τη Λιάνα Κανέλη ώστε να εμπεδώσουν το γιατί ταυτίζονται με τους πρεζέμπορους!)

    Όσοι δεν συμμορφώνονται με τα ανωτέρω θα πυροβολούνται ακαριαία από αδέσποτες σφαίρες που θα εξοστρακίζονται προς πάσα κατεύθυνση!

    Σχόλιο από Γιάννης Βλάχος | 14/12/2008

  84. Διαβάζοντας προσεκτικά όλα τα σχόλεια των ανωτέρω φίλων, σε κάποια διέκρινα μια προσπάθεια για να βλέπουμε τα πράγματα ψυχραιμότερα και ομολογώ πως για όποιον είναι Αληθινός Αριστερός χωρίς Κομματικές ταμπέλες.
    Μία Βασική Μαρξιστική αρχή που ξεχνούμε ΟΛΟΙ μας είναι ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ (που επικρατούσαν τότε) που λειτούργησε ένα πρόσωπο κάποιος πιό πάνω πολύ σωστά λέγει πως οι Περισσότεροι δίχως να έχουν Εντρυφήσει επαρκώς κατηγορούν τον Στάλιν για πολλά περισσότερα απ’ όσα έκανε. Θα πρέπει να δούμε την προσωπικότητα του Παιδιού κάτω από την Τρομακτική καταπίεση ενός Μέθυσου Πατέρα (κατά τα άλλα ΘΡΗΣΚΟΥ). Όταν δε τον Οδήγησαν στην Ιερατική Σχολή πέφτοντας στα χέρια διάφορα έντυπα (Δαρβίνος,Ρουσσώ,Ουτοπιστών Σοσιαλιστών και αργότερα Μαρξ-Έγκελς κλπ), έπαθε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ.
    Πέταξε τα ράσα και εντάχθηκε στην Πρώτη Ομάδα που βρήκε μπροστά του με ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ. Αμέσως έγινε αντιληπτός από ενεργότερα Επαναστατικά Άτομα και Στρατολογήθηκε αμέσως.
    Η μέχρι λίγο πριν το 17 πορεία του ήταν ΛΙΑΝ ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΗ.
    Ελάμβανε μέρος στις πιό Δύσκολες αποστολές (επιθέσεις σε κρατικούς φορείς-Αστυνομικά τμήματα για απόσπαση Χρημάτων-Όπλων και πλείστες άλλες τολμηρές ενέργειες που χαρακτηρίζονταν από τις Αρχές εγκληματικές-τρομοκρατικές, με Συλλήψεις και αποδράσεις). Εξακολουθούσε να διακατέχεται από ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ.Αποτέλεσμα δε τούτων ήταν οι Συναγωνιστές αφ’ ενός μεν να του δώσουν το Παρατσούκλι »Στάλιν» εκ του Ρώσικου CTAΛΝ που σημαίνει Ατσάλι, εφ’ εταίρου να αναγνωρίζεται και να ανεβαίνει στα Επαναστατικά Κλιμάκια ΣΔΕΚΡ συνοδευόμενος πάντοτε από το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ του. Δεν είναι εν τέλει Τυχαίο ότι ο Λένιν όταν είδε το τέλος του (πριν χάσει τις Διανοητικές του Ικανότητες) σε αυτόν ανέθεσε την αρχηγία προς απογοήτευση του Τρότσκι, γιατί έβλεπε πως ήταν ο Ικανότερος να κρατήσει το κόμμα.
    Όσα άλλα λέγονται είναι ΜΥΘΟΙ. Κατά την διάρκεια της πλήρους διανοητικής στέρησης του Λένιν (περίππου 10 μήνες) η Γυναίκα του Στάλιν που δούλευε στο Γραφείο του Λένιν ενεχυρίασε στον Σύγυγό της Μυστική αλληλογραφία μεταξύ της γυναίκας του Λένιν και του Τρότσκι (που δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενό της). Έκτοτε άρχισε η κόντρα των δύο ανδρών. Ο Στάλιν λοιπόν, με το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ που ποτέ δεν τον εκγατέλειψε και την Συνέπεια χαρακτήρα που είχε ένιωσε τεράστιο το Βάρος της Ευθύνης (υπερβάλλοντας) στις ΣΥΝΘΗΚΕΣ (που λέγαμε στην αρχή και δεν πρέπει να ξεχνάμε) ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΗΣ που ήταν τότε η νεαρή ΕΣΣΔ.
    Άνθρωπος που δεν ΛΥΠΗΘΗΚΕ-ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ πρώτα τον Εαυτόν του, μετά δεν Χαρίστηκε στον Γιό του Βασίλι (πιλότος στα καταδιωκτικά), εκπαραθύρωσε από την ΕΣΣΔ την »Πεταχτούλα» πολιτικώς κόρη του Σβετλάνα, διέλυσε την Οικογένειά του, τι περιμέναμε να Χαριστεί σε άλλους??? Είπαμε το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ του τον ακολούθησε μέχρι τέλους.
    Εγώ λοιπόν ο μετά Χριστόν Προφήτης αν θέλω να είμαι σωστός με τον εαυτό μου και έχοντας »Ιστορίες» και Μαρτυρίες, από πολλές πηγές στην Διάθεσή μου τον Κρίνω ως εξής ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ= Μαζί με τα Ξερά κάηκαν ΠΟΛΛΑ ΧΛΩΡΑ.
    ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ= Στιβαρή διακυβέρνηση με αποτέλεσμα τα πλείστα Παράσημα Εργασίας και Αυταπάρνησης να δωθούν τότε.
    ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ= Εντελώς Ανίκανοι και Κακοήθεις Συνεργάτες.
    Οι μεν δεν τον συμβούλευαν σωστά (λαμβάνοντας υπ’όψη τον Χαρακτήρα του.) οι δε κακοήθεις χρησιμοποίησαν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτόν τον χαρακτήρα για να κάνουν ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΆ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ.
    Παρακαλώ δέστε Την Βραβευμένη Ταινία του ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ μεγάλου Σκηνοθέτη Μιχάλκοφ »Ο ΨΕΥΤΗΣ ΗΛΙΟΣ» http://www.cinelesxipatras.gr/03,p,2008b,11.pdf
    ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ (Εγώ την είδα δύο Φορές πρόκειται για ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)
    ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ= Ο Ηρωϊκός Σοβιετικός Λαός βρήκε τον ανάλογο Ηγέτη (λόγω ΠΑΘΟΥΣ) για να συντρίψει Τον Μπαρμπαρόσσα (διαβάστε τα Απομνημονεύματα του Στρατάρχη Ζούκοφ και θα βγάλετε χρήσιμα συμπεράσματα για τον χαρακτήρα και το »Περιβάλλον του Στάλιν»
    ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΣΥΝΕΠΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ= Δεν διανοήθηκε ποτέ ότι αυτά που του λέγανε Οι κακοήθεις Συνεργάτες του (δες ταινία)
    υπήρχε περίπτωση να είναι Ψέμματα, με αποτέλεσμα να υπογράφει καταδίκες σχεδόν δίχως να ψάξει το Θέμα καθόλου.
    ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ (γι αυτά που πίστευε) = Δεν ΕΙΔΕ τις πολύ σωστές απόψεις που είχαν Τροτσκι-Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ κλποί Συναγωνιστές του σε κάποια θέματα για την ανάπτυξη του Σοσιαλισμού, με αποτέλεσμα μετά τον Θάνατό του την Σιγά-σιγά Ανάπτυξη του ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥ 25ετούς!!! κράτους Μπρέζνιεφ συν τρία τέσσερα χρόνια Τσερνιένκο-Αντρόπωφ.
    Μετά τα ανωτέρω εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να κρίνω αβίαστα (Άσπρο-Μαύρο) άν ήταν Καλός ή Κακός.
    Ένας σοβαρός γιά εμένα λόγος είναι ότι Θυσίασε τον Εαυτόν του και την Οικογένειά του Πρώτος.
    Ίσως πιό Οξυδερκείς από εμένα να απαντήσουν ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ.
    Κουράστηκα και σας Κούρασα.
    Τίποτε δεν είναι εύκολο σ’ αυτήν την ζωή..χα..χα..χα..

    Γιάννης Βλάχος

    Σχόλιο από Γιάννης Βλάχος | 15/12/2008

  85. Aγαπητέ Γ. Βλάχο,

    Γενικά είναι ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις, δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να μπαίνουμε στο τρυπάκι της ψυχοπαθολογίας (αναφορικά με τον Στάλιν) για να αναλύσουμε κάτι ιδιαίτερα σύνθετο, όπως ήτανε η ιστορία της ΕΣΣΔ μέχρι και το 1953. Κι αυτό για δύο λόγους:

    Α) Διότι δεν διοικούσε ο Στάλιν μόνος του την ΕΣΣΔ, από τη στιγμή που υπήρχε ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός με κομισάριους, με προέδρους κι αντιπροέδρους κτλ. κτλ.

    Β) Από τη στιγμή που στην ΚΕ του ΚΚΣΕ, στο πολιτικό γραφείο, και το σημαντικότερο- στο Ανώτατο Σοβιέτ οι αποφάσεις παίρνονταν με πλειοψηφία των μελών, ο ρόλος του ΓΓ του Κόμματος ερχόταν σε δεύτερη μοίρα

    Τέλος δεν έχει σημασία αν τον θεωρούμε καλό ή κακό, γιατί απλά οι συγκεκριμένοι όροι είναι αντι-ιστορικοί, νοητικές κατασκευές οι οποίες δεν βοηθούν καμία επιστημονική ανάλυση.

    Αυτά!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 15/12/2008

  86. Γιάννη Βλάχο,

    συμφωνώντας εν μέρει με το Δημήτρη για τη συλλογική ευθύνη θα ήθελα να σου επισημάνω ότι είναι άτοπο να ακυρώνεται η πολιτική Διαθήκη του Λένιν με επιχειρήματα σαν κι αυτά που ανάφερες παραπάνω.

    Δημήτρη,

    νομίζω ότι στο συγκεκριμένο τύπο διαχείρησης της εξουσίας, που έγινε γνωστός ως «προσωπολατρεία», η βούληση του Αυτοκράτορα είχε ιδιαίτερη σημασία και ουσιαστικά διαμόρφωνε τη συλλογική βούληση. Η κριτική που ασκήθηκε και από τη Λούξεμπουργκ και από τον Κροπότκιν και από τον Πλεχάνοφ στην ολοκληρωτική στροφή μετά το ’18, επικέντρωνόταν στο γεγονός ότι η μεταφορά της δομής του κόμματος νέου τύπου (δηλαδή της δομής της Οχράνα, αντίγραφο της οποίας για λόγους πρακτικούς υπήρξε το Κόμμα νέου τύπου) στη διοίκηση της κοινωνίας, υποκαθιστούσε την κοινωνία με τον κομματικό μηχανισμό. Και επί πλέον, εξ αιτίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, η απόλυτη εξουσία βαθμιαία συγκεντρωνόταν στο πρόσωπο του Γ.Γ.

    Η παραμόρφωση αυτή της λειτουργίας δικαιολογείται φυσικά, γιατί με την απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε μια φεουδαρχική χώρα με την παράκαμψη της καπιταλιστικής της φάσης, υπήρξε παραμόρφωση του ίδιου του φυσικού νόμου εξέλιξης των κοινωνιών.

    Ήταν μια ιστορική στιγμή, όπου η νομοτέλεια μετεβλήθη εξ αιτίας της υποκειμενικής σύλληψης της εξέλιξης. Ίσως ο Στάλιν να μην υπήρξε αναγκαιότητα, αλλά αντίθετα ο ίδιος και ολόκληρη η λενινιστική αντίληψη να διαμόρφωσαν την αναγκαιότητα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2008

  87. Εντυπωσιάζει το τι συζήτηση εξακολουθεί να προκαλεί ο Στάλιν πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του. Όπως και το πόσο ακόμα εηρρεάζει ανθρώπους, οι οποίοι του εκχωρούν το δικαίωμα της συμμόρφωσης και της διαμόρφωσης της κοινωνίας.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 15/12/2008

  88. Διαβάζω αυτό τον καιρό το διδακτορικό του Αγτζίδη (σχ. 19) για την ελληνοσοβιετική εφημερίδα «Κόκινος Καπνάς». Το κατέβασα από τη βάση πληροφοριών των δρ. και το τύπωσα.

    Υπάρχουν στις υποσημειώσεις κάποια ποιηματάκια της εποχής εκπληκτικά. Να σας καταθέσω το ένα για τον Στάλιν, απ’ όπου φαίνεται το κλίμα της εποχής (1934)

    Σ’ ακολουθούμε οδηγέ μας
    μ’ αγάπη κι ενθουσιασμό.

    Πίστη σε σένα αρχηγέ μας,
    για το κοινό μας το σκοπό….

    Σφιχτά στα χέρια το τιμόνι,
    κράτα κι οδήγα μας ομπρός.

    Να, ολιένα και σιμώνει
    ο παγκόσμιος σοσιαλισμός.

    Μου θυμίζει τα παιδικά του κατηχητικού. Το πνεύμα είναι τελείως ίδιο. Μεσιανικό και ιδεαλιστικό.

    Ένα μεγάλο ζήτημα -που παρακάμπτουν οι προσεγγίσεις του Γιάννη του Βλάχου- είναι ότι τους ανθρώπους αυτούς που σκέφτονταν έτσι και γράφανε τέτοια ποιήματα, 3 χρόνια μετά ο Στάλιν και ο Μπέρια θα τους χαρακτηρίσουν «εχθρούς του λαού» και «Έλληνες εθνικιστές» και θα τους στείλουν να δουλέψουν στη «σοσιαλιστική ανάπτυξη» της Σιβηρίας. Και βέβαια θα κλείσουν και τις ελληνικές εφημερίδες και θα χαρακτηρίσουν ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό αντιδραστικό.

    Ομέρ ο σταλινικός

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2008

  89. Ομέρ, να φανταστείς ότι πολλοί από αυτούς πιστεύανε τότε, ότι τα δεινά τους δεν τα προκάλεσε ο Στάλιν, αλλά τοπικοί κομματάρχες και άλλα μέλη της ΚΕ. Αρκετοί έτρεφαν τέτοια αγάπη για τον πατερούλη, που ήταν σίγουροι ότι ο Στάλιν θα τιμωρούσε αυτούς που πείραξαν τους Έλληνες, κι οτι ο ίδιος δεν είχε ιδέα του τι γινόταν…
    Το ίδιο μοτίβο το συναντάμε στα χιλιάδες γράμματα απλών αγροτών την περίοδο της κολεκτιβοποίησης, τα οποία απευθύνονταν προσωπικά στο Ι. Στάλιν, παρακάμπτοντας έτσι, όχι μόνο τα τοπικά Σοβιέτ, αλλά και τις δεκάδες επιτροπές οι οποίες ήταν αρμόδιες για ζητήματα που τους αφορούσαν!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 15/12/2008

  90. M-Π,

    Κάτι σχετικό με την προσέγγισή σου είναι και το εξής: Ο Λένιν αυτό που ουσιαστικά «πέτυχε» με την Επανάσταση του Οκτώβρη ήταν απλά μια επιβράδυνση του χρόνου, κατά τον οποίο σε μια χώρα όπως η Ρωσία θα επικρατούσε ένα σοσιαλιστικό- κομμουνιστικό καθεστώς. Κατανοώντας το λάθος του, και μετά την καταστολή της εξέγερσης των ναυτικών της Κροστάνδης και των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η χώρα αμέσως μετά τον εμφύλιο, αναφορικά με τον ανεφοδιασμό των πόλεων, έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο της ΝΕΠ. Κρίμα που δεν έζησε για να δει ότι αυτή η πολιτική θα κρατούσε μόνο μια 7ετία. Και η ΕΣΣΔ δεν ήταν έτοιμη τότε ούτε για κολεκτιβοποίηση, ούτε και για άμεση βιομηχανοποίηση της οικονομίας της. Παρόλα αυτά το πείραμα πέτυχε, αλλά δυστυχώς με ένα εξαιρετικά βαρύ τίμημα.
    Σχετικά με την προσωπολατρία, οφείλω να σημειώσω το εξής. Πρέπει οι ερευνητές που ασχολούνται με την ιστορία της ΕΣΣΔ εκείνης της περιόδου να μελετήσουν το κατά πόσο ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας ενός συγκεκριμένου ατόμου (Ι. Στάλιν), μπορεί να λειτουργήσει σαν πυραμίδα και να επηρεάσει μέχρι και τη σκέψη ενός απλού πολίτη. Κατά πόσο δηλαδή υπάρχουν οι μηχανισμοί επιρροής ώστε η απολυταρχική τακτική ενός υποκειμένου που του δίνεται απεριόριστη δύναμη, να μεταλαμπαδεύεται στους υπόλοιπους αξιωματούχους (κι από αυτούς στις τοπικές εξουσίες) και με αυτό τον τρόπο ένα σύστημα να γεννά ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων, η προσωπολατρία ήταν, βραχύβια ιστορικά, μια κάθετη διαδικασία, ξεκίνησε δηλαδή από πάνω προς τα κάτω (από την εξουσία προς τις μάζες).
    Υπάρχουν αρκετοί ιστορικοί, όπως ο Φουρέ, οι οποίοι, στηριζόμενοι σε διάφορες επιστολές «λατρείας» ανάμεσα στα μέλη της ΚΕ και του Πολιτικού Γραφείου, προασπίζονται μιας τέτοιας θεωρίας.

    Από την πλευρά μου, και χωρίς να αποκλείω αυτή τη θεώρηση, νομίζω ότι η ίδια η σοβιετική κοινωνία είχε ανάγκη από έναν ηγέτη, μια κοινωνία που επί αιώνες δήλωνε την τυφλή της υπακοή σε ένα τσάρο. Υπήρχε νομίζω μια προδιάθεση μυθοποίησης ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, που να αγγίζει τα όρια της προσωπολατρίας. Κι εδώ το ζήτημα είναι ότι τα πρόσωπα αυτά σε γενικό (Πανενωσιακό) κι όχι τοπικό επίπεδο, ήτανε ΔΥΟ! Ο Λένιν και ο Στάλιν. Πέρα λοιπόν από την κομματική προπαγάνδα, υπήρχε κι ένας κόσμος ο οποίος ήταν έτοιμος να δεχτεί κάτι τέτοιο. Σε αυτή την περίπτωση είτε ο Στάλιν ήταν, είτε ο Τρότσκι, είτε ο Μπουχάριν, είτε ο Ιησούς Χριστός, προσωπολατρία θα υπήρχε έτσι κι αλλιώς! Έτσι όμως, συμπεραίνουμε, ότι δεν ήταν ευθύνη του ίδιου του Στάλιν, ούτε αφορούσε την προσωπικότητα του αυτή καθαυτή, η γέννηση του φαινομένου της προσωπολατρίας.

    Στην περίπτωση που υπάρχουν ορισμένοι που θέλουν να εμπλέξουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός υποκειμένου (ακραίος, βίαιος κτλ.), κι όχι την ουσιαστική ιδιότητά του (ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ), με τη διαμόρφωση κοινωνικών προτύπων, θα ήταν καλό να στείλουν τα σχόλια τους για να ακουστεί και αυτή η άποψη. Και τότε ίσως να μιλήσουμε και για θεωρίες περί Narcissistic personality disorder…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 15/12/2008

  91. Φίλε Δημήτρη.
    Σε συγχαίρω για την κατάρτησή σου και για την προσπάθειά σου να βλέπεις τα πράγματα απ’ όλες τις Πλευρές. Αυτό δείχνει άνθρωπο που ψάχνει να βρεί την την ΑΛΗΘΕΙΑ (και ξέρετε η ΑΛΗΘΙΑ είναι ΜΙΑ αν ακούσετε κάποιον να λέει πως ο καθένας μας έχει την Αλήθεια του σημαίνει ή είναι ΚΟΛΗΜΕΝΟΣ ή τον εξυπηρετεί). Δύο πράγματα Ίσως μου διέφυγαν χωρίς να είναι τόσο καθοριστικά.
    Το »Πνεύμα» – Ιδεολογικοπολιτικές τοποθετήσεις-πρακτικές την εποχή του Δράματος της ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ (δες πριν που αναφέρομαι στις Τρομακτικές Διαλεκτικές Αντιφάσεις που διαπερνούν ΟΛΕΣ τέτοιου είδους Κοινωνικές Εκδηλώσεις »ΠΑΝΤΑ ΣΧΕΔΟΝ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ»)
    Δεύτερο. Πράγματι η »ΠΡΕΜΟΥΡΑ»να υπερκεράσουν από το Μισοφεουδαρχικό Περιβάλον της ΕΣΣΔ στο Ανεπτυγμένο Καπιταλιστικό της Δύσης ΣΥΝΙΣΤΟΥΣΕ παραβίαση της Δαρβινικής-Μαρξιστικής Αξιωματικής Αρχής περί της Εξέλιξης που συμβαίνει και στην ΚΟΙΝΩΝΙΑ αλλά και στην ΦΥΣΗ.
    π.χ. για να φθάσουμε στο Τελειότερο όργανο της Φύσης που είναι ο Οφθαλμός έπρεπε να περάσουμε ΕΠΙΤΥΧΏΣ απ’όλα τα Εγκξελικτικά ΣΤΑΔΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ.
    Ίσως την Πατήσανε γιατί έκαναν ΣΥΝΧΙΣΗ στον Όρο ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
    καιΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ. Τέτοιου είδους »Άλματα» πουθενά στην Φύση-Κοινωνία δεν ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΗΚΕ. Άλλο η Ταχύτερη, έστω Τεχνικώς Υποβοηθούμενη ΕΞΕΛΙΞΗ και άλλο η ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ παράκαμψη ενός ΣΤΑΔΙΟΥ με »ΑΛΜΑ» ΣΤΗΝ »ΑΒΥΣΣΟ»
    Απ την άλλη πλευρά όμως και για να λέμε και του ΣΤΡΑΒΟΥ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ τέτοιου είδους »ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ» ήτα δύσκολο να γίνουν σε εκείνες τις ΘΥΕΛΛΩΔΕΙΣ ΕΠΟΧΕΣ. Πολύ πιθανόν αν είμασταν εκεί τότε εκφράζοντας τέτοιες απόψεις να κατηγορούμαστε ΟΧΙ ΚΑΚΟΠΡΟΑΙΡΕΤΑ ότι Αντιμαχόμαστε την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ για την »ΕΥΜΕΡΙΑ» του Λαού.
    Από δε τους ΚΑΚΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥΣ θα εντασσόμεθα στους ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ.
    Καλά όλα αυτά ρε Παιδιά.
    Τι κάνουμε από εδώ και πέρα και ειδικά τα παιδιά μας (εγώ είμαι 55) στις Σημερινές ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ εποχές.

    Γιάννης Βλάχος.

    Σχόλιο από Γιάννης | 15/12/2008

  92. Οι επιστολές του Στάλιν στον Μολότωφ (1925-1936)

    ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ :

    Το κνούτο δια χειρός Στάλιν και το τέλος των ιερών δόλων

    “Οι επιστολές του Στάλιν στον Μολότωφ (1925-1936)”

    “Stalin’s letters to Molotov”,
    edited by Lars T.Lih, Oleg V.Naumov, and Oleg V.Khlevniuk, Yale University Press

    —-

    “…Την άλλη μέρα, κάποιος γνώριμος μου Πολωνοεβραίος, παμπόνηρος κι αντιδραστικός, πού του διηγήθηκα την επίσκεψή μου στις σοβιετικές φυλακές, καθώς κι όλα τα θαμαστά πού ‘έβλεπα κάθε μέρα, μου αποκρίθηκε σατανικά χαμογελώντας:
    —Ό Ποτιέμκιν, όταν έβγαζε σε περιοδεία την αυτοκρατορικιά μετρέσα του, τη Μεγάλη Αικατερίνη, έστελνε μπρο­στά έτοιμα χωριά από καρτόνι και τα στερέωνε κοντά στα μέρη απ’ όπου θα περνούσαν. Χωριάτες και χωριάτισσες, ντυμένοι λαμπερά κοστούμια, γλεντούσαν ευτυχισμένοι κάτω από τα δέντρα, έπαιζαν μπαλαλάικα, πηδοκοπούσαν και ζητωκραύγαζαν την αύτοκρατόρισσα. Δεν ήταν χωριάτες και χωριάτισσες· ήταν ηθοποιοί πού τούς είχε νοικιάσει ο Ποτιέμκιν κι η έρωτεμένη χοντρο-Κατερίνα δάκρυζε από κατά­νυξη κι ευτυχία.
    «”Όμοια κι οι μπολσεβίκοι σας περιοδεύουν στη Μόσχα — στη μεγάλη από καρτόνι, από ηθοποιούς και μπαλαλάικες βιτρίνα τής Ρουσίας — και σας δείχνουν (οι Ρούσοι είναι, κατά παράδοση, περίφημοι σκηνοθέτες) μερικά καλοβαλμένα, πιτήδεια τρουκαρισμένα θεάματα: σκολειά, σανατόρια, φυλακές, δικαστήρια, οι σειρήνες των εργοστασίων όταν περνάτε σφυρίζουν, τάχατε πώς δουλεύουν ακατάπαυτα, οι ίδιες πάντα γεωργικές μηχανές περνούν άπο τούς δρόμους πού εί­ναι για να περάσετε, τάχατε έτσι, κατά τύχη… Και σεις χά­σκετε, οι κουτόφραγκοι, και πέφτετε στην παγίδα Ποτιέμκιν νεώτατου συστήματος — στην παγίδα «Καρλ Μαρξ».
    Γελούσε ο φίλος μου σαρκαστικά και με κοίταζε με τα παμπόνηρα ματάκια. Με διαπέρασε αλαφριά ανατριχίλα. Ανάμεσα στους φλογερούς στενοκέφαλους πιστούς πού δουλεύουν με αγάπη και πείσμα, υπάρχουν οι πολύ μορφωμένοι, χαριτωμένοι και χαιρέκακοι άπιστοι. Τούτοι όλα τα ξέρουν, τίποτα δεν μπορεί να τούς ξεγελάσει, πολύ έξυπνα αποσυνθέτουν και καταγγέλνουν τον «ιερό δόλο», πού χωρίς αυτόν ποτέ δεν μπόρεσε να θεμελιωθεί μια νέα θρησκεία.
    “Όλα τα ξέρουν οι φίνοι τούτοι άπιστοι- μονάχα τούτο ξεχνούν: πώς μονάχα επιθυμώντας, άπατώμενος κι απατώντας — δηλαδή πιστεύοντας — ο άνθρωπος μπορεί ν’ αλλάξει το πρόσωπο της γης.”

    “Ταξιδεύοντας, Ρουσια”, Νίκος Καζαντζάκης
    κεφάλαιο:Οι Ερυθρές Φυλακές

    Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα περιγραφή του Καζαντζάκη από την ΕΣΣΔ,μια από τις πολλές μαρτυρίες και εμπειρίες που απέκτησε από τις πολλές επισκέψεις του στην ΕΣΣΔ την περίοδο Στάλιν.

    Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι ο Πολωνοεβραίος της υπόθεσης έχει δίκιο, κάτι που μάλλον κατανοεί κι ο ίδιος ο συγγραφέας αλλά προτιμά τον “ιερό δόλο” μιας νέας θρησκείας. Αυτός ο δόλος θα είναι κι ο λόγος της διακοπής των σχέσεων με τον φίλο συγγραφέα και σύντροφο Παναΐτ Iστράτι που ανακαλύπτοντας την πραγματική διάσταση του σταλινικού ασφυκτικού στραγγαλισμού θα καταγράψει την απογοήτευση του ήδη από το 1929. Αντιθέτως ο Καζαντζάκης θα παραμείνει για κάποιο χρονικό διάστημα ακόμη στον “ιερό δόλο” της νέας θρησκείας του…

    Με την ελπίδα ότι οι καιροί των ιερών δόλων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί το βιβλίο αποτελεί άλλο ένα καρφί , μικρό είναι η αλήθεια, στο φέρετρο του σταλινισμού .

    Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ άρχισε και το σταδιακό άνοιγμα των αρχείων, ως αποτέλεσμα σημαντικό αρχειακό υλικό να έχει δημοσιευτεί. Ρωσομαθείς ερευνητές , ιστορικοί και σοβιετολόγοι έχουν εκπονήσει ουκ ολίγες μελέτες για την ΕΣΣΔ σε σχέση με την κουλτούρα, την καθημερινότητα στην Σοβιετική ¨Ενωση, τα γκούλαγκ μέχρι τις αλληλογραφίες κρατικών στελεχών.

    Μια από αυτές τις μελέτες αφορά τις επιστολές από τον Στάλιν προς τον Μολότωφ για την περίοδο από το 1925 ως το 1936. Τα γράμματα παραχωρήθηκαν από τον ίδιο τον συνταξιοδοτημένο 79χρονο Μολότοφ το 1969 στο Κέντρικο Κομματικό Αρχείο. Ως εκ τούτου δεν γνωρίζουμε το τι επέλεξε να παραχωρήσει και τι όχι.

    Η προσεγμένη έκδοση περιέχει το σύνολο των γραμμάτων, 86 τον αριθμό, όσο και μια εκτενής παράθεση στοιχείων με παραπομπές και χρονολογίες ώστε να καταστεί πιο εύληπτο το πλαίσιο συγγραφής τους.

    Το βιβλίο διαθέτει μια εκτενή εισαγωγή από τον Lars. T.Lih που έχει επίσης γράψει ένα βιβλίο για το “Τι να κάνουμε” το οποίο συζητήθηκε στους κόλπους της αγγλικής κυρίως αριστεράς , και ένα βιβλίο με τον τίτλο “Ψωμί και Εξουσία” για τα πρώτα χρόνια της επανάστασης.
    Η εισαγωγή είναι μια αρκετά καλή σύνοψη των ευρημάτων από τις επιστολές με ένα όμως αμφίβολο συμπέρασμα που οφείλεται στην ακαδημαϊκή τύπου σχέση με τον μαρξισμό.

    Το όλο βιβλίο εντάσσεται στην σειρά “Χρονικά του Κομμουνισμού” του Πανεπιστημίου του Yale που ασχολείται με την δημοσίευση αρχειακού υλικού από την λεγόμενη “αναθεωρητική” αγγλοσαξονική σοβιετολογική σχολή.

    Η αλληλογραφία δίνει μια αρκετά καλή εικόνα για τον προσωπικό τρόπο σκέψης του Στάλιν καθώς ξεδιπλώνεται στις προσωπικές επιστολές.

    Τα γράμματα του Στάλιν το 1925 ασχολούνται με το ζήτημα της διαθήκης του Λένιν και της δημοσίευσης του από τον Ηστμαν στην δύση και την ενοχοποίηση του Τρότσκι. Ο τελευταίος εξαναγκάζεται να διαψεύσει τον πρώτο με δημόσιο γράμμα του.
    Ταυτόχρονα βλέπουμε το πως ο Στάλιν στην πάλη του ενάντια στον Τρότσκι έχει σχηματίσει μια άτυπη ομάδα με τους “εφτά” όπως τους αποκαλεί του Πολιτικού Γραφείου. Οι “εφτά” συχνά πυκνά λειτουργούν προ της ίδιας της συνεδρίασης του γραφείου και το τελευταίο απλώς επικυρώνει προειλημμένες αποφάσεις.

    Ο αναγνώστης εντοπίζει μια συγκεκριμένη μεθοδολογία επίλυσης ζητημάτων, όπως η παγίωση του διορισμού ανώτατων κρατικών στελεχών αντί της εκλογής τους. Τέτοιοι διορισμοί ή καθαιρέσεις γίνονται ακόμη και από το σκιώδες Πολιτικό Γραφείο των “7” του Στάλιν (ο Ζηνόβιεφ την αποκαλεί φράξια όταν έσπασε με τον Στάλιν ).

    Η ρήξη με τον Ζηνόβιεφ-Καμένεφ στο τέλος του 1925 προκαλεί την αναμενόμενη ενασχόληση του Στάλιν με την πάλη ενάντια τους. Σύντομη αναφορά υπάρχει και για την γενική απεργία στην Αγγλία το 1926.

    Στην εσωκομματική διαπάλη παρουσιάζονται διάφορες ραδιουργίες του Στάλιν μερικές φορές μάλιστα με ιδιαίτερα “κομψό” τρόπο, παραδείγματος χάριν στο γράμμα στις 15/6/1926 , ο Στάλιν γράφει “το κόμμα θα βαρέσει τις μάπες των Τρότσκι, Ζηνόβιεφ και Καμένεφ και θα τους μετατρέψει σε απομονωμένους διασπαστές , όπως τον Σλιαπνικοφ.”

    Σε άλλο σημείο διαβάζουμε το πως θα εναντιωθεί στην δημιουργία ενός υδροηλεκτρικού σταθμού, με καθαρά πολιτικά κίνητρα επειδή ήταν πρόταση του Τρότσκι. Όταν πλέον ο Τρότσκι είχε απομονωθεί , τον Οκτώβριο του 1926 θα αλλάξει γραμμή και θα γίνει ένθερμος υποστηρικτής της δημιουργίας του σταθμού κατατάσσοντας στα επιτεύγματα της πολιτικής του.

    Δεν θα διστάσει στην εκστρατεία ενάντια στον Καμένεφ να χρησιμοποιήσει ένα ψεύτικο γράμμα του 1917, σε συνεδρίαση μάλιστα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (30η επιστολή, σ.131-132). Το γράμμα παρουσίαζε τον Καμένεφ να στέλνει χαιρετισμό σε μέλος της Τσαρικής Οικογένειας μετά την επανάσταση του Φλεβάρη. Η κατηγορία ήταν μια από τις πολλές που χρησιμοποιήθηκαν από αντιμπολσεβίκικες ομάδες εκείνες τις μέρες (όπως και η γνωστή λάσπη που ήθελε τον Λένιν Γερμανό πράκτορα).

    Το 1927 με την ήττα της Αριστερής Αντιπολίτευσης , έχουμε μια σκλήρυνση του καθεστώτος με την τακτικότερη καταφυγή στην OGPU ως μέσο επίλυσης ζητημάτων. Συχνά χρησιμοποιούνται περιστατικά του εξωτερικού για την σκλήρυνση στο εσωτερικό, υλοποιώντας βάναυσες σκευωρίες .

    Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η υπόθεση της Κίνας και της χάραξης των τακτικών από τον Στάλιν σε σχέση με το Κουομιτάνγκ. Οι δεξιές τακτικές που καθόριζαν προσχώρηση του ΚΚ στο αστικό σχηματισμό και κυβερνήσεις, στο όνομα της δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς, θα φέρουν καταστροφικά αποτελέσματα διώξεων και σφαγών έναντι των κομμουνιστών. Όταν πλέον είναι αργά, ο Στάλιν χρεώνει τα πάντα στο ΚΚ Κίνας παρόλο που στην ουσία ακολουθούσε μια πολιτική που είχε συμφωνήσει και εκπονήσει ο ίδιος.

    Το 1929 (απουσιάζουν γράμματα για την προηγούμενη χρονιά) με την έναρξη της ταχείας σχεδιασμένης εκβιομηχάνισης σειρά στην στοχοθεσία παίρνει ο Μπουχάριν και η καμπάνια ενάντια στην λεγόμενη δεξιά παρέκκλιση. Ενώ ταυτόχρονα ο Στάλιν αρχίζει να γίνεται ιδιαίτερα καχύποπτος και για ένα στενότερο περιβάλλον συνεργατών του (39η επιστολή,σελ. 162). Εκεί ο αναγνώστης θα συναντήσει και το γνωστό τσουβάλιασμα των πάντων ως ένα αδιάσπαστο σύνολο με τις γνωστές παύλες ανάμεσα στα ονόματα που χρησιμοποιείται ως σήμερα και από το ΚΚΕ.

    Το 1930 καταπιάνεται με την κολεκτιβοποίηση φανερώνοντας την διοικητική και καθόλα αυταρχική διάσταση της και τους τρόπους επίλυσης της διαφαινόμενης κρίσης εντός μηνών από την έναρξη της. Εμφανίζεται το μοτίβο της αντι-γραφειοκρατικής καμπάνιας, δηλαδή ότι η πολιτική του Στάλιν αποσκοπεί στην εξάλειψη της γραφειοκρατίας.
    Ως προς την μη-ιδανική κατάσταση και το πως ρυθμίζοταν μερικές σχέσεις εργασίας , ενδεικτικό είναι το εξής γράμμα (69η επιστολή, σελ. 220) :
    “Χώρισε τους εργάτες που δεν είναι σταχανοφιτες σε 2 κατηγορίες, αυτοί που έχουν δουλέψει σε μια συγκεκριμένη επιχείρηση για τουλάχιστον ένα χρόνο και αυτοί που έχουν δουλέψει κάτω από ένα χρόνο, έτσι ώστε να παρέχεις κατά δεύτερη προτεραιότητα τους πρώτους με αγαθά και στέγαση αλλά σε πλήρης ποσότητα τρίτη στους τελευταίους αλλά σε μειωμένα μεγέθη. Σε σχέση με την ασφάλιση για αρρώστια ,κτλ, Πες τους ακριβώς αυτό :Αν έχετε δουλέψει σε μια επιχείρηση για λιγότερο από ένα χρόνο πρέπει να είστε ευχαριστημένοι που είστε “προσωρινοί” , για αυτό παρακαλώ μην περιμένετε πλήρεις μισθούς σε περίπτωση αρρώστιας, αλλά ας πούμε 2/3, και αυτούς που έχουν δουλέψει πάνω από ένα χρόνο , ας τους να λαμβάνουν ολόκληρους μισθούς κοκ.”

    Ενώ αποκαλυπτικές είναι οι συμβουλές για την δημόσια αξιοποίηση συνωμοσιών, με την χρήση ομολογιών από τους ένοχους και την πλατιά διοχέτευση τους στον Τύπο , πρακτική που θα γενικευτεί με τραγικό τρόπο ξανά στις Δίκες της Μόσχας.
    Τον Σεπτέμβρη του 1930 , 48 ειδικοί στην βιομηχανία κρέατος εκτελέστηκαν μετά από μυστική δίκη όπου καταδικάστηκαν ως ένοχοι σαμποτάζ, την απαίτηση για εκτέλεση την βλέπουμε στην επιστολή (65 κ 57) .
    Παρατηρούμε την ύψιστη σημασία που έδινε ο Στάλιν στις ομολογίες καταδίκων : ”Πρέπει άμεσα να δημοσιευτούν όλες οι καταθέσεις των σαμποτέρ των προμηθειών του κρέατος,ψαριού,κονσερβών και λαχανικών. Για ποιό λόγο τις κρατάμε ; που το μυστικό ; Πρέπει να τις δημοσιεύσουμε μαζί με μια ανακοίνωση ότι η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή ή το Συμβούλιο των Κομμισάριων έχει αναθέσει το ζήτημα στην OGPU… και μετά από μια εβδομάδα να βάλουμε την OGPU να ανακοινώσει ότι όλα αυτά τα καθάρματα θα εκτελεστούν με εκτελεστικό απόσπασμα. Πρέπει όλοι να τουφεκιστούν”.

    Σε άλλο σημείο αναρωτιέται για το αν θα πρέπει να δικάσει τον Κοντρατιεφ και τους συνωμότες του : “Με την ευκαιρία, πως θα ήταν οι κύριοι Κατηγορούμενοι να παραδέχονταν τα λάθη τους και να ξευτελίζονταν πολιτικά, ενώ ταυτόχρονα να παραδέχονταν την δύναμη της Σοβιετικής κυβέρνησης και την ορθότητα της μεθόδου της κολεκτιβοποίησης ; Δεν θα ήταν άσχημα αν το κάναν”
    επιστολή 63η

    Προτρέπει να διεξαχθούν έρευνες από την OGPU γράφοντας κάπως σχηματικά με το προαναφερθέν ρώσικο ιδίωμα “βαρώντας μάπες” (το αντίστοιχο στην ελληνική γλώσσα θα μπορούσε να ήταν “κόβοντας κόλους”) . Βέβαια σε μερικές περιπτώσεις τότε και ειδικά μετά το 36 δεν πρόκειται περί μεταφορικού ιδιώματος αλλά για μια καθόλα κυριολεκτική πρακτική !
    Οι επιστολές από το 1931-1936 πέρα ότι είναι λίγες παρουσιάζουν ελάχιστον ενδιαφέρον.

    Το κουραστικό κατηχητικό στυλ γραφής του Στάλιν και το σύνολο των πρακτικών του αποτελεί μια απεικόνιση της προσωπικότητας του Στάλιν. Διαβάζοντας τις επιστολές μόνο απο στροφή μπορεί να νοιώσει κάποιος για το βαθμό σήψης στον οποίο είχε υπεισέλθει το κόμμα. Πως σταδιακά λειτουργεί η γραφειοκρατικό δομή στο όνομα μάλιστα της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας. Ο Στάλιν ελέγχει το Π.Γ. και από εκεί έχει στην διάθεση του τόσο τους κρατικούς υπαλλήλους όσο και την μυστική αστυνομία (OGPU). Η τελευταία αναλαμβάνει σταδιακά περισσότερο ρόλο ακόμα και στην οικονομική διοίκηση όταν ο Στάλιν προτρέπει την κάθαρση της ιεραρχίας από αναξιόπιστους Κομμουνιστές του τραπεζικού τομέα και την αντικατάσταση τους με μέλη της OGPU. Ο Στάλιν προκύπτει σταδιακά να αποκτάει υπέρμετρες εξουσίες και να διεξάγει ανελέητη πάλη με έναν-έναν τους πρώην συνεργάτες του, ώστε να καταστεί ο μοναδικός φορέας εξουσίας.
    Η αιρετότητα και ανακλητότητα των κρατικών υπαλλήλων έχει παραγκωνιστεί, η ανάγκη κατά τον εμφύλιο πόλεμο της υποχώρησης από μεταβατικά μέτρα τύπου Κομμούνας , έχει πλέον παγιωθεί ως και θεωρητικοποιηθεί.

    Το βιβλίο αποτελεί μια πολύ καλή απάντηση για τους διαφόρους ειδών ημι-απολογητές που βρήκαν στο πρόσωπο του Στάλιν έναν ικανό τακτικιστή ή ακόμη ένα εκπρόσωπο μιας real-politik για την εποχή του. Όσο και για αυτούς που μετά το αστικό διάγγελμα του τέλους των μεγάλων αφηγήσεων γαντζώθηκαν ή ανακάλυψαν όψιμα την μούχλα του γκροτέσκο σταλινικού καθεστώτος.

    Σχόλιο από Μόλοτοφ | 30/12/2008

  93. Ethnic Cleansing in the USSR, 1937-1949 By J. Otto Pohl
    Published 1999 Greenwood Press p. 119-127

    THE GREEKS

    The last large extraterritorial nationality living on the Crimean peninsula and shores of the Black Sea after the deportation of the Crimean Tatars was the Soviet Greeks. Many of these Greeks had refused to accept Soviet citizenship and sought to maintain their Greek culture in the face of increasing Russian chauvanism. The cultural and ethnic ties between these communities and Greece made them a suspect alien population in the view of the Stalin regime. In order to secure the strategic areas around the Black Sea, the NKVD deported the Soviet Greeks to special settlements in Siberia, the Urals, Kazakhstan, and Central Asia.

    The Greeks were the first people to settle the shores of the Crimea and Black Sea coast of Georgia and southern Russia. Greek traders, merchants, farmers, and fishermen lived and prospered in the coastal cities of the Crimean peninsula and Black Sea from the 7th century B.C.E. until World War II. This small community survived under the Tatars, the Tsars, and early Bolsheviks. In the 18th century additional Greek colonists settled the Crimea at the invitation of Catherine II-‘ During the 19th century many Pontic Greeks left Asia Minor to settle the Crimea and Black Sea coasts of Georgia and southern Russia.

    These Greeks and their descendants formed the majority of the Crimean Greek and Black Sea communities by World War I. They spoke an ancient Ionian dialect of Greek barely intelligible to modern Athenians after centuries of separation. From 1916 to 1924 almost 100,000 more Pontic Greeks fled persecution from the Turkish authorities to settle among their compatriots in Georgia, Russia, Ukraine, and the Crimea. In 1938 there were 20,653 ethnic Greeks living in the Crimea (1.8% of the peninsula’s population).

    Between 27 June and 4 July 1944, Joseph Stalin and Lavrentry Beria forcibly dispersed the Crimean Greeks across the Urals, Siberia, Kazakhstan, and Uzbekistan. In less than a week, the Stalin regime permanently destroyed the centuries-old Crimean Greek community. The Greeks exiled from the Crimea lost their rights as Soviet citizens, their ancestral homeland, and much of their culture as a direct result of the deportation.

    In addition to the Crimean Greeks, Stalin deported the large population of ethnic Greeks living on the Black Sea littoral of Georgia and South Russia. In 1779, 30,000 Greek immigrants founded the city of Mariupol under the reign of Catherine II.* After the Russians captured the city of Odessa, the majority of the population was Greek. The 1926 Soviet census counted 213,800 Greeks in the USSR.’ Despite being born in the Soviet Union, many of these Greeks had Greek passports as late as 1949. After the collapse of the Tsarist Russian Empire, the Greek government issued these documents to as many ethnic Greeks as they could. The Black Sea Greeks suffered the same fate as their brethren from the Crimea.

    The Soviet Greeks, like other ethnic minorities, benefited from the policy of korenzatsiia. In the Crimea, Black Sea littoral, and Ukraine the Soviet government supported Greek-language schools, newspapers, journals, and theaters. The Crimean ASSR had five Greek village Soviets.» Among the Greek-language newspapers published in the Soviet Union were Spartacus in Novorossiyisk, Kommimist in Batum, and Kakkinas kapnas (Red Tobacco Grower) in Sukhumi.» In Georgia alone, the number of Greek-language schools increased from 22 in 1924 to 140 in 1938. In contrast only one Greek-language school existed in Ukraine in 1928.» By 1935 this number, had grown to 21.» In 1932, three Greek national raions existed in the Stalin Oblast of Ukraine.» The Soviet government also established a Greek national raion in Krasnodar Kray. This territory was inhabited by Greeks who had emigrated to Russia during the 1870s and 1880s and their descendants. These Greeks made their living as tobacco farmers, and the official newspaper of the raion was the Russian language Za sotsialisticheskoc tabakovodslvo (For Socialist Tobacco Farming).

    As the 1930s progressed, the Stalin dictatorship continued to display an increasingly virulent Russian chauvinism. This chauvinism manifested itself in the closure of Greek institutions.
    In 1937 the Soviet government eliminated nated the Greek national raion in Krasnodar.
    In 1938, the Stalin regime closed down the Greek-language Kommunist and began closing Greek schools.* These discriminatory actions prompted many Soviet Greeks to emigrate to Greece. By 1939 the Soviet census showed 286,400 Greeks in the USSR. These Greeks lived under increasing government discrimination and persecution. The deportations of the Crimean and Black Sea Greeks during World War II represented the height of this persecution.
    The first deportation of Black Sea Greeks occurred in 1942. On 29 May 1942, Stalin issued GKO order GOKO 1828ss, which ordered the exile of socially dangerous elements, Germans, Romanians, Crimean Tatars, and Greek passport holders from the cities and population centers of Krasnodar Kray and Rostov Oblast.
    The resolution allocated the NKVD two weeks to accomplish this task. The NKVD deported 1,402 Greeks from these areas during this operation. The NKVD deported a large number of Greeks from Rostov Oblast, Krasnodar Kray, Georgia, Armenia, and Azerbaijan at this time. This was only the first of several waves of Greek exiles.

    Soon after the deportation of the Crimean Tatars, the Soviet security organs began preparing to exile the Crimean Greeks, Armenians, and Bulgarians. These nationalities all had cultural ties beyond the borders of the Soviet Union. The Stalin regime’s paranoia regarding foreign spies and diversionists contributed greatly to the decision to deport these nationalities. In the case of the Greeks, Soviet resentment over the Greek army’s intervention in Odessa and Sevastopol in 1919 intensified this paranoia.

    On 29 May 1944, Beria informed Stalin that a large number of anti-Soviet elements remained in the Crimea. According to Beria, among these anti-Soviet elements were 14,300 Greeks, 12,075 Bulgarians, and 9,919 Armenians. Beria’s specific accusations against the Crimean Greeks were relatively mild compared to those made against the Crimean Armenians and Bulgarians. He accused the Crimean Armenians of engaging in espionage and diversionary activities against the Red Army, and the Crimean Bulgarians of handing over captured Red Army soldiers and partisans to the German military. In contrast, Beria claimed that the «German authorities received assistance from the Greeks in trade, transportation of goods, etc. This accusation, however, carried the same penally for the Crimean Greeks as did the more serious charges against the Crimean Armenians and Bulgarians. Partisan leaders in the Crimea reported that the Greek population displayed passivity in face of the German occupation of the peninsula.» They did not, however, report widespread collaboration between the German military and the Crimean Greeks. Despite these reports, Beria recommended to Stalin that the NKVD deport all Greeks, Armenians, and Bulgarians from the Crimea. Stalin endorsed Beria’s recommendation.

    Stalin personally issued the order to deport the Crimean Greeks, Armenians, and Bulgarians. In his capacity as the chairman of the GKO (State Defense Committee), Stalin issued resolution no. 5984 ss on 2 June 1944.» This resolution ordered the deportation of the estimated 39,000 Greeks, Armenians, and Bulgarians from the Crimea to Guryev Oblast in Kazakhstan (7,000) and to Sverdlovsk Oblast (10,000), Molotov Oblast (10,000), Kemerovo Oblast (6,000), and the Bashkir ASSR (6,000) in Russia.»

    On 24 June 1944, the GKO passed resolution 61000ss ordering the deportation of people in the Crimea with Greek, Turkish, or Iranian passports to Uzbekistan. This resolution applied to 3,531 people with Greek passports.

    On 27 and 28 June 1944, the NKVD rounded up all the Crimean Greeks and loaded them on overcrowded and unhygienic trains bound for the east.

    On 4 July 1944, the NKVD reported sending 15,040 Crimean Greeks (this number does not include those with foreign passports) to exile in the areas specified in GKO resolution 5984 ss, Uzbekistan, and the Mai ASSR. The Crimean Greeks lost their homes, their livestock, and most of their moveable property during the deportation.» The NKVD spread the Crimean Greeks across Siberia, the Urals, Kazakhstan, and Central Asia.

    At the same time the NKVD exiled 8,300 Greeks without Soviet citizenship from Rostov and Krasnodar to the eastern regions of the Soviet Union. The Stalin regime sent 3,565 of these Greeks to Krasnoyarsk Kray.3 During this operation, the NKVD confiscated 687 rifles, 53 submachine guns, and 60 revolvers. The NKVD also deported 16,375 ethnic Greeks from Georgia, Azerbaijan, and Armenia during this time. The Soviet regime exiled much of the Greek Diaspora around the Black Sea to the interior of the USSR.
    Exiles to special settlements played an important role in the Soviet economy. The Stalin regime concentrated the Crimean Greeks into the oil and paper industries. In Guryev Oblast Kazakhstan, they worked for the People’s Commissariat of Oil. In Molotov and Sverdlovsk oblasts they worked for the People’s Commissariat of Paper.» Neither of these industries were traditional occupations for the Crimean Greeks.

    Many Soviet Greeks serving in the Red Army received even harsher treatment than the civilians deported to special settlements. Like the Soviet Germans, the Soviet regime mobilized Greek soldiers in the Red Army into labor battalions. The conditions of these mobilized workers, however, did not significantly differ from the conditions of Gulag prisoners. At the end of World War II the Soviet regime disbanded these work battalions and sent their members to join their ethnic compatriots in exile.
    In addition to these work colonies and battalions, 2,610 Soviet Greeks were working in ITLs as Gulag prisoners on 1 January 1942 (see Table 11.1).» On 1 January 1946 the ITU held 1,240 ethnic Greek prisoners. By 1 January 1951 there were 1,558 Soviet Greeks in ITLs and 768 in ITKs (corrective labor colonies).

    Table 11.1
    Soviet Greeks in Corrective Labor Camps, 1942-1947

    1942……2.610
    1943……1,859
    1944……1.344
    1945……1,362
    1946……1,240
    1947……1,247

    ■V. N. Zemskov, «Gulag (istoriko-sotsiologicheskil aspekt).» Solsiologichieskie Issledovaniia, no. 6. 1991, table 11, p. 26.

    The Soviet Greeks in forced labor institutions suffered substantial deprivations. They worked long hours at heavy labor under unsafe conditions and received meager rations.
    In the summer of 1949, the Stalin regime took new repressive measures against the Soviet Greeks. The Soviet government decided to deport many of the Greeks still living in Georgia, Armenia, Azerbaijan, and the Black Sea coast of Russia to Kazakhstan.

    On 29 May 1949, the Soviet Council of Ministers passed resolution SM SSR no. 2214-856 ss authorizing the MVD to undertake this action. This resolution ordered the deportation of the Greeks, Turks, and Armenians from the Transcaucasian republics and the Black Sea coast. Initially this resolution specified that this new contingent of Greek exiles would not be considered special settlers, but voluntary settlers.» On 2 June 1949, however, the MVD issued order no. 00525, which classified all deported Greeks as special settlers.
    On 14 and 15 June 1949, the Soviet security organs removed much of the Greek population from Georgia, Armenia, Azerbaijan, and the Black Sea Coast.» During these two days the MVD exiled a total of 57,680 Greeks, Armenians, and Turks from these areas. Greeks comprised the overwhelming majority of these exiles. Out of 56,142 special settlers counted in this contingent in 1953, 37,352 were Greeks. The MVD deported 6,121 Greeks from Abkhazia alone during this sweep. The SNK issued resolution no. 727-269ss on 21 February 1950. This resolution ordered the exile of Greek passport holders and former Greek citizens from Transcaucasia and the Black Sea coast. On 10 August 1950, the Council of Ministers issued order no. 14133rs, exiling the last remaining Greek passport holders, stateless Greeks, and former Greek citizens possessing Soviet citizenship from the Transcaucasian republics and Black Sea coast. Between 1942 and 1950 the Soviet regime deported a total of 21,199 people with Greek passports to special settlements in the interior of the USSR. The Soviet government issued six separate decrees regarding the deportation of Greeks (see Table 11.2).

    Table 11.2
    Deportation Orders Pertaining lo Greeks

    Order……Date……From…… Citizenship

    GKO 1828ss’……29 May 1942……Rostov and Krasnodar…… Greek
    GK059845S1…… 2 June 1944……Crimea……Soviet
    CKO61005S’…… 24 June 1944……Crimea…… Greek

    SM 2214-ft56ss……29 May 1949……Transcaucasia and Black Sea….Soviet

    SM 727-269ss……21 February 1950….Transcaucasia and Black Sea……Greek

    SM 14133rs……10 August 1950……Transcaucasia and Black Sea….Greek

    ‘Document reproduced in A. Andreevich and Ch. Georgievna, eds.. Istoriia rossiiskikh nemtsev v dokumrnlakh 176.1-1992 (Moscow: Internationa! Institute for Humanitarian Programs, 1993), p. 171.

    *N. F. Bugal, Iosif Stalin —Laverentiiu Berii: «likh nado deportirovat «: dokumenty, fakty, kommentarii» (Moscow: Druzhba narodov, 1992). doc. 18. pp. 142-143.
    ‘Bugai, Ikh nado deportiirovat’. doc 23, pp. 222-223.
    •tod.
    «N. F. Bugal, L Beria-I Stalinu: «Soglasno vashentu ukazaniiu …» (Moscow: «A1RO XX,» 1995), p. 299.

    The number of Greeks remaining in the Black Sea region of the USSR after the 1949 and 1950 deportations was considerably smaller than it had been in the years prior to World War II.
    After the Greek Civil War, many of the defeated communists emigrated to the USSR. On 27 September 1949, the Council of Ministers passed resolution no. 4067-1674 ss on «Political Emigrants from Greece. This resolution instructed the MVD to settle and find employment for these refugees. Between 10 and 30 September 1949, 11,157 Greeks including 3,241 women and 21 children arrived in the Georgian port of Poti from Albania. Upon arriving in the USSR, the MVD transported these Greeks first to Krasnodar Kray and then to Uzbekistan.
    The MVD housed these immigrants in 14 settlements near Tashkent that had formerly been camps for POWs or Soviet prisoners.» These Greek immigrants worked in a variety of industrial enterprises and construction projects. Like the deported Soviet Greeks, the Stalin regime viewed the Greek immigrants as a labor source to industrialize undeveloped areas of the USSR.
    The Crimean and Black Sea Greeks lived under the restrictions of the special settlement regime until after Stalin’s death. On 1 January 1953 the MVD counted 14,760 Crimean Greeks as special settlers (see Table 11.3)

    They found 14,486 of these exiles in special settlements, they had arrested 241, and they were searching for the remaining 33. The largest concentration of these exiles was in Uzbekistan, with 4,097 Crimean Greek special settlers. Other large populations of Crimean Greek exiles lived in Sverdlovsk Oblast (3,414), Molotov Oblast (2,268), Bashkir ASSR (1,967), and Kemerovo Oblast (1334)
    The MVD counted 37,352 Black Sea Greeks as special settlers on 1 January 1953. They found 37,188 of these exiles in special settlements, they had arrested 163, and they were searching for only one.70 The vast majority of the deported Black Sea Greeks (37,114, or 99.8%) resided in Kazakhstan.71 On 7 March 1956, there were still 10,231 Crimean Greeks in special settlements. Almost the entire Crimean and Black Sea Greek populations remained scattered across the Urals, Siberia, Kazakhstan, and Central Asia for nine years.
    Stalin’s death allowed the Soviet government to greatly ease its repression of non-Russian nationalities. Between 1954 and 1957, the Soviet government dismantled the special settlement regime. On 5 July 1954 the Council of Ministers released all children under 16 from special settlements. Exiled Greeks aged 16 and over remained confined to special settlements. In August 1955, the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union formed a special commission consisting of Rudenko, Kruglov, Serov, and Gorshenin to release certain categories of special settlers. This commission released the Greeks with Soviet citizenship deported from the Transcaucasian republics and Black Sea coast under SM resolution no. 2214-856ss of 29 May 1949.

    Not until 27 March 1956 did the Presidium of the Supreme Soviet issue a decree releasing the Crimean Greeks from special settlements. After almost 11 years of repression, the Soviet regime finally restored these deported Greeks their rights as Soviet citizens. The Soviet state released those Greeks without Soviet citizenship from special settlements on 25 September 1956 with MVD prikaz no. 0402. This decree, however, did not allow the deported Greeks without Soviet citizenship to return to the areas from which they were exiled or receive compensation for property confiscated during the deportations. Non-citizen Greeks did not receive the right of freedom of residence until 1972. They received this right along with the Soviet Germans in a ukaz by the Presidium of the Supreme Soviet on 3 November 1972. They remained dispersed across the USSR, far from their traditional settlements on the Black Sea.
    The exile to special settlements had a detrimental effect upon Greek culture in the USSR. The loss of Greek-language schools and publications accelerated the assimilation of the deported Greeks into Russian culture. Spread amongst Turkic and Russian populations, many Greeks became linguistically Russified (see Table 11.4). Between 1926 and 1959, the number of Soviet Greeks who spoke Greek as a native language declined from 72.7% to 41.5%.

    Table 11.4
    Percentage of Soviet Creeks Speaking Greek as a Native Language

    Year Percentage
    1926 72.7%’
    1959 41.5%’
    1979 38.0V
    ‘Gerhard Simon. Nationalism and Policy toward the Nationalities in the Soviet Union (Boulder.
    Ca Westview. 1991). table A 8, p. 396. Ibid. Ibkl.

    Table 11.5’
    Greek Population of the Former Soviet Union, 1990

    Abkhazia. Georgia 14,633
    Adzharia, Georgia 7,379
    Other Areas of Georgia 78,292
    Ukraine 98,578
    Russia 91,654
    Kazakhstan 46.714
    Uzbekistan 10,479
    Other Areas of CIS 10,636
    Total 357,975

    ■Svetlana Alieva, Tak eto bylo. Natsional’nye repressi. v SSSR. 1919-1952 gody (Moscow: Russian International Cultural Fund, 1993), vol. Ill, p. 201.

    By 1979 the number of Soviet Greeks who spoke Greek as their first language was a mere 38%.» Assimilation and intermarriage steadily eroded the expression of Greek culture in the Soviet Union.
    Many of the deported Greeks managed to make their way back to their Black Sea homes after Stalin’s death. These Greeks returned to their traditional areas of settlement in Georgia and other regions from which Stalin had deported them (see Table 11.5). The Soviet government, however, did not restore the Greek institutions existing in these areas prior to 1938. Only under Gorbachev did the expression of Greek culture in the Soviet Union receive official sanction. More than half of the Soviet Greek population lived in Georgia and Ukraine by 1990.
    Since the collapse of the Soviet Union many ethnic Greeks living in the countries of the former Soviet Union have opted to emigrate. As early as 1990, 22,500 Greeks left the Soviet Union. A similar number of Greeks left the USSR in 1991.

    Σχόλιο από Μόλοτοφ | 30/12/2008

  94. […] -ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  95. […] αναθεωρητές, οι “δικοί μας αντισημίτες”, σαν τον Γκίκα του ΚΚΕ και τον Κωστόπουλο του […]

    Πίνγκμπακ από “…τους έχω βαρεθεί” : Κριτική στη σοβιετική γραφειοκρατία « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2009

  96. […] αναθεωρητές – οι “δικοί μας αντισημίτες” – σαν τον Γκίκα του ΚΚΕ και τον Κωστόπουλο του […]

    Πίνγκμπακ από Μαρία Δημητριάδη: Αντί Επιταφίου « www.olympia.gr | 09/01/2009

  97. Ο Αναστάσης Γκίκας, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ ξαναχτύπησε με πηγή ένα Ρώσο Λιακόπουλο.

    Αναπαράγοντας τον Furr που αναπαράγει τον Mukhin κλπ. κλπ.

    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4459057

    … και η κριτική :

    http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/

    ————————
    Επίσης δείτε:

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=913240

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  98. ——————————————————————–
    ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΣ, καθ’ όλα ανυπόληπτος γνωστός αντισοβιετικός Λούντο ΜΑΡΤΕΝΣ
    ——————————————————————–

    Ο Ρούσης για Μάρτενς :

    “4. Ενός ανθρώπου, ο οποίος όλη του τη ζωή διακατεχόταν από λυσσαλέο αντισοβιετισμό, του οποίου το κόμμα, το PTB, επί προεδρίας του, τη δεκαετία του ‘70 χαρακτήριζε «σοσιαλ-ιμπεριαλιστική» την ΕΣΣΔ, καλούσε την εργατική τάξη του Βελγίου να προετοιμαστεί απέναντι στην επερχόμενη Σοβιετική Επίθεση και να ενισχύσει το ΝΑΤΟ στα πλαίσια της δημιουργίας ενός αντισοβιετικού μετώπου, ο οποίος το 1976 στήριξε τον στρατηγό Robert Close μετέπειτα πρόεδρο της Διεθνούς αντικομμουνιστικής Λίγκας (World Anticommunist League), όταν αυτός δήλωνε ότι τα σοβιετικά τανκ θα προσέγγιζαν τον Ρήνο σε 48 ώρες, ο οποίος στήριξε άκριτα την κινέζικη επίθεση ενάντια στο Βιετνάμ το 1979, τα όργια του Πολ Ποτ στην Καμπότζη, ο οποίος μια ζωή τα ‘χε μια χαρά με τους σοσιαλδημοκράτες γενικούς γραμματείς του βελγικού σοσιαλιστικού συνδικάτου, (FGTB) και με το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Βελγίου, με το οποίο και συνεργάζονταν για να μην εκλεγούν μέλη του ΚΚ Βελγίου, ο οποίος πέρασε μια μεγάλη περίοδο της ζωής του στο Κονγκό και που σαν σύμβουλος του Καμπίλα, έχει κατηγορηθεί για πολλά και διάφορα από τους ίδιους του κογκολέζους αγωνιστές…”

    http://18synedriokke.blogspot.com/2009/01/2_23.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/02/2009

  99. […] -Οι μισές αλήθειες του κ. Γκίκα  […]

    Πίνγκμπακ από -Λιάνα Κανέλλη: για τη γενοκτονία του Στάλιν στην ΕΣΣΔ « Πόντος και Αριστερά | 25/03/2009

  100. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από -Oι Έλληνες στο μαχνοβίτικο κίνημα « Πόντος και Αριστερά | 22/01/2010

  101. […] -ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες του κυρίου Γκίκα […]

    Πίνγκμπακ από -Είναι ο σταλινισμός Αριστερά; « Πόντος και Αριστερά | 11/02/2010

  102. […] χώρο με μια βίαιη πολιτική που βασίζεται σε κάποιους εγκάθετους “ιστορικούς” -οι οποίοι προσπαθούν να αποδείξουν με τα γκεμπελικά […]

    Πίνγκμπακ από -Για το σταλινισμό και την αλλοτρίωση… « Πόντος και Αριστερά | 25/03/2010

  103. […] στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού” του Γκίκα. Και μέσα από την παρουσίαση πρόβαλαν ένα, λίγο πολύ, […]

    Πίνγκμπακ από -Οι “ρωσοπόντιοι”, ο ρατσισμός και η αλλοτρίωση « Πόντος και Αριστερά | 23/09/2010

  104. […] Λέει και άλλες απίστευτες ανοησίες η Ανακοίνωση. Αντίστοιχες της άποψης ότι τις δολοφονίες στο Κατίν δεν τις διέπραξαν  οι σταλινικοί με εντολή του Πατερούλη ή ότι καλώς εξόντωσαν το 1937-38 τους Ελληνες κομμουνιστές στη σταλινική ΕΣΣΔ.  [δες: -ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες του κυρίου Γκίκα ]. […]

    ———————————————————————————–

    Mια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το διδακτορικό του Γκίκα γίνεται:

    http://sfyrodrepano.blogspot.com/2011/01/blog-post_17.html

    Πίνγκμπακ από -Το ΚΚΕ, τα Μικρασιατικά και ο νόμος 815 « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2010

  105. ———————————–
    Ο καλών προθέσεων (δικός μας) Νοσφεράτος έδωσε λινκ για άλλο ένα προβοκατόρικο, αντιδραστικό, κείμενο του που φιλοξενείται (……) στο μπλογκ του Ηρώδ-οτου υπό τον τίτλο:

    «Erodotos Weblog Ιστορία του φασισμού-εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα – μέρος Δ: Έλληνες εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο»

    Σχολίασα και ρώτησα και στους δύο. Ελπίζω να τα εμφανίσουν:

    http://nosferatos.blogspot.com/2011/07/erodotos-weblog.html

    http://erodotos.wordpress.com/2011/07/12/ellada-fasismos-4/

    ———————————————————————————
    On Ιουλίου 12, 2011 at 3:14 μμ Πόντος και Αριστερά said:
    Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση

    Στο κείμενο (του Γκίκα φαίνεται να είναι) αναγράφονται τα εξής:

    “….στις μεραρχίες οι οποίες σχηματίσθηκαν από εθελοντές των λαών του Καυκάσου και κυρίως σε μονάδες των Ελλήνων του Πόντου με αρχηγό τον συνταγματάρχη Σονίν Κρομιάδη.

    ….Διοικητής του πρώτου συγκροτημένου σώματος του ΡΟΑ, που αποτελείτο από 6 τάγματα πεζικού και 1 μηχανικού με μια μονάδα πυροβολικού (δύναμης 10.000 ανδρών), ήταν ο Ελληνοπόντιος συνταγματάρχης Σ. Κρομιάδης. Ο Κρομιάδης, που είχε προσωπική φιλία με τον Βλασώφ, έπεισε τον Ρώσο στρατηγό να προχωρήσουν με ταχύτερο ρυθμό τη στρατολόγηση εθελοντών από τους λαούς του Καυκάσου. Περισσότεροι από 20.000 Ελληνοπόντιοι κατατάχθηκαν στον ΡΟΑ. ”

    Μπορείς να τα τεκμηριώσεις ; Αφού αναφέρεσαι στα αρχεία της Wehrmacht, σίγουρα μπορείς να μας δώσεις κάποια πηγή. ΄

    Εκτός και αν είναι αποκυήματα της φαντασίας.
    ——————————————————————————————-
    τελικά το κομμάτι είναι από βιβλίο του Ιάκ. Χονδροματίδη

    Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός: Δουλειά δεν είχε (για άλλη μια φορά) ο διάολος γ@μούσε τα παιδιά του.

    Ομέρ

    ————————

    Δείτε ένα παλιό κείμενο του Αγτζίδη που ανατρέπει τις συκοφαντίες του Γκίκα :

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=513370

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/07/2011

  106. ……Οι όροι «αντικομμουνισμός», «οπορτουνισμός», «προβοκάτσια», «φραξιονισμός» ακούγονται διαρκώς για να περιγράψουν περιστατικά που μάλιστα εντελώς αστήρικτα παρουσιάζονται ως πρωτοφανή στην ιστορία. Συχνά-πυκνά χρησιμοποιούνται οι παραπάνω όροι με το παραμικρό και καταχρηστικά, με αποτέλεσμα να ευτελίζονται (κατά τη γνωστή ιστορία «λύκοι στα αρνιά») και όταν έρθει η ώρα να τους χρησιμοποιήσουμε στα αλήθεια ο κόσμος λέει «καλά μας τα ξανάπατε». Ακόμα και όταν χρησιμοποιούνται εύλογα, δεν τεκμηριώνονται ούτε εξηγούνται επαρκώς. Τελικά συνειδητά χρησιμοποιούνται ως σκιάχτρα: οποιαδήποτε άποψη δεν είναι αρεστή, επιχειρείται να ταυτιστεί με μια “κραγμένη” για το ΚΚΕ άποψη και τους πομπούς της,……

    Από το μπλογκ του Αλέκου Χαλβατζή

    http://alekosch.wordpress.com/2012/02/18/μια-ολοκληρωμένη-τοποθέτηση/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/02/2012

  107. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Οι Έλληνες στο μαχνοβίτικο κίνημα « gangof20 | 29/04/2012

  108. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Ο Αναρχοκκομουνιστής Νέστορ Μάχνο σε ουκρανικό νόμισμα !!! Αλήτες καπιταΛΗΣΤΕΣ η Επαναστατική Ιστορία δεν παραχαράσσεται ! | Plateia Molaon | 28/11/2013

  109. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Ο Αναρχοκομουνιστής Νέστορ Μάχνο σε ουκρανικό νόμισμα !!! Αλήτες καπιταΛΗΣΤΕΣ η Επαναστατική Ιστορία δεν παραχαράσσεται ! | Plateia Molaon | 28/11/2013

  110. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Ο Αναρχοκομμουνιστής Νέστορ Μάχνο σε ουκρανικό νόμισμα !!! Αλήτες καπιταΛΗΣΤΕΣ η Επαναστατική Ιστορία δεν παραχαράσσεται ! | Plateia Molaon | 28/11/2013

  111. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Ο Αναρχοκομμουνιστής Νέστωρ Μάχνο σε ουκρανικό νόμισμα !!! Αλήτες καπιταΛΗΣΤΕΣ η Επαναστατική Ιστορία δεν παραχαράσσεται ! | Plateia Molaon | 28/11/2013

  112. […] πολιτικούς φορείς. Εκεί εντάσσεται για παράδειγμα η σταλινική εκδοχή για την ιστορία των Ελλήνων της ΕΣΣΔ από τον Γκίκα, […]

    Πίνγκμπακ από Ο Αναρχοκομμουνιστής Νέστωρ Μάχνο σε ουκρανικό νόμισμα !!! Αλήτες καπιταΛΗΣΤΕΣ η Επαναστατική Ιστορία δεν παραχαράσσεται | Ώρα Κοινής Ανησ | 28/11/2013

  113. […] -ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες του κυρίου Γκίκα […]

    Πίνγκμπακ από -Το ΚΚΕ, οι αγρότες και η γενοκτονία της αγροτικής τάξης στην ΕΣΣΔ « Πόντος και Αριστερά | 12/02/2016

  114. […] -ΚΚΕ : Οι μισές αλήθειες του κυρίου Γκίκα […]

    Πίνγκμπακ από -Έκκληση προς τον άγνωστο Κνίτη :) « Πόντος και Αριστερά | 28/04/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: