Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο ΚΚΕ

«Κάθε  καιρός  κι  ο  Στάλιν  του» [Οδυσσέας Ελύτης]

 απ’ την «Ουγγρική Εξέγερση»

Πρόσφατα ακούσαμε τη γ.γ. του ΚΚΕ να καταγγέλει τον ΣύΡιζΑ, μ’ αφορμή την εσωτερική κρίση και τη σύγκρουση των διαφόρων τάσεων -που ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις και τις διαφωνίες-  σημαίνουν ότι υπάρχει ζωντάνια και ποικιλία απόψεων.  Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, που ειδικά μετά το τελευταίο του συνέδριο κλείστηκε στον εαυτό του, επέλεξε έναν αμυντικό εργατισμό ως κοινωνική τακτική  και άρχισε να αποκαθιστά και πάλι τους πεσόντες ηγέτες ενός αρνητικού παρελθόντος με προεξάρχοντα τον νεκροθάφτη του σοσιαλισμού και των σοβιετικών λαών Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, κοινώς Στάλιν.

Στο πλαίσιο αυτής της παλινόρθωσης της ιδιότυπης σταλινικής μοναρχίας, άρχισε συκοφαντική επίθεση κατά των Ποντίων, οι οποίοι εδώ και 22 χρόνια θυμούνται και τιμούν μια απότις πλέον μαύρες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας, αλλά και του κομμουνιστικού κινήματος: αυτή της εξόντωσης της σοβιετικής ελληνικής κοινότητας και της διάπραξης μιας φρικτής πολιτιστικής γενοκτονίας.

Στο πλαίσιο αυτής της -εθιμοτυπικής πλέον- πραγματοποίησης εκδηλώσεων Μνήμης, διοργάνωσαν και φέτος μια εκδήλωση στις 29 Ιουνίου στην Αγία Βαρβάρα Αττικής. Οργανωτής υπήρξε ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και Νήσων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας.

 Οι υπεύθυνοι του ΚΚΕ, οξύνοντας τη συκοφαντική επίθεση κατά του ποντιακού ελληνισμού και του οργανωμένου ποντιακού κινήματος  προσπάθησαν να διοργανώσουν ανεπιτυχώς μια 5η φάλαγγα από εγκάθετους σταλινικούς και  δημοσίευσαν δύο καταγγελτικά άρθρα  στον «Ριζοσπάστη», γεμάτα υπερβολές και ψεύδη. 

Δείτε τα:

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5151429&publDate=28/6/2009

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5151280&publDate=27/6/2009

Εντύπωση όμως κάνει -και πολλές υποψίες γεννά- το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν είχε να πει ούτε μια κακή λέξη για μια αντίστοιχη εκδήλωση που διοργάνωσε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη λίγες μέρες πριν ο εθνολαϊκιστής Νομάρχης Π. Ψωμιάδης. Φαίνεται ότι ο μαζικός χαρακτήρας του οργανωμένου ποντιακού κινήματος και οι ιδεολογικές του αναζητήσεις, ενοχλούν πολύ περισσότερο τους σταλινόσαυρους του Περισσού απ’ ότι η «επάρατος»!!!  

 Ο ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ, συνέταξε μια πολύ σημαντική απάντηση την οποία και δημοσιεύουμε:

 

Απάντηση στη συκοφαντική επίθεση του ΚΚΕ κατά του ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ

 

Κύριοι,

 Με αφορμή τα συκοφαντικά για εμάς δημοσιεύματα από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (27 και 28  Ιουνίου) σχετικά με την εκδήλωση Μνήμης που διοργανώσαμε για να τιμήσουμε τα θύματα των σταλινικών διωγμών και των βίαιων εκτοπίσεων μεγάλου μέρους των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που ειδικά φέτος, οι καθιερωμένες από το 1987 εκδηλώσεις Μνήμης συνέπεσαν με τη  συμπλήρωση 60 χρόνων από τις διώξεις του Καυκάσου και 65 χρόνων από τις διώξεις της Κριμαίας. Στα συκοφαντικά δημοσιεύματα αναφέρεται ότι ο ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ «Συμμετέχει στον αντικομμουνισμό και στην παραχάραξη της Ιστορίας. Οργανώνει εκδήλωση για «τον εκτοπισμό των Ελλήνων» στην πρώην ΕΣΣΔ, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις από φορείς των Ποντίων.

 Επιπλέον η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ, καταδίκασε με ανακοίνωσή της «…την αντικομμουνιστική επιχείρηση διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας από τη διοίκηση, σημειώνοντας ότι πρόκειται για συστηματική προσπάθεια αναβίωσης ψυχροπολεμικών κατασκευασμάτων περί «γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν».

Στα παραπάνω θα θέλαμε να δηλώσουμε τα εξής:

1) Δεν υπήρχε φυσικά καμιά «οργισμένη αντιδράση» από ποντιακούς φορείς. Δεν υπήρξε ούτε μια απόφαση Δ.Σ. Ποντιακού Συλλόγου ή άλλου Ποντιακού φορέα που να υιοθετεί το συγκεκριμένο  κείμενο που αναφέρετε στην εφημερίδα σας. Υπήρξε μόνο μια ανακοίνωση «μελών Δ.Σ.» τριών (3) σωματείων τα οποία αποδέχτηκαν το σύνολο της παραδοσιακής αντιλαϊκής σταλινικής μυθολογίας.

2) Τέτοιες εκδηλώσεις Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις γίνονται ανελλιπώς στην Αθήνα κάθε χρόνο από το 1987, στις περιοχές των προσφύγων όπου εγκαταστάθηκαν τα θύματα του σταλινισμού.

3) Από το 1997 υπάρχει  ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του 4ου Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου ψηφισμένη από 560 σύνεδρους απ’ όλο τον κόσμο, με την οποία καθιερώνεται η 13η Ιουνίου ως Ημέρα Μνήμη για τις σταλινικές διώξεις. Παρατηρούμε ότι ποτέ μέχρι σήμερα το ΚΚΕ δεν είχε αντιδράσει στη συγκεκριμένη Επέτειο και μας προκαλεί έκπληξη αυτή η πρώτη  του αντίδραση να εκδηλώνεται με ακατανόητη σφοδρότητα. Στην απόφαση του Ποντιακού Συνεδρίου αναγράφεται ότι οι σύνεδροι αποφάσισαν: «Την ανακήρυξη της 13ης Ιουνίου ως Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εφόσον την ημέρα αυτή, το 1949, πραγματοποιήθηκε η βίαιη εκτόπιση των ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία».   

4) Στην πρόσκληση της εκδήλωσής μας αναφερόταν: «Στις 13 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τις βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού πληθυσμού του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Η σκληρή αυτή μεταχείριση που επιφύλαξε ο σταλινισμός στις ελληνικές κοινότητες, κατάστρεψε τη σημαντική ελληνική παρουσία στην περιοχή. Κατάστρεψε όλες τις ελληνικές δομές και μεταξύ τους και  τον ελληνικό σοβιετικό πολιτισμό που είχε δημιουργηθεί το Μεσοπόλεμο…» 

Δύσκολα κάποιος αμερόληπτος θα μπορούσε να βρει αντικομμουνιστικές αιχμές στην παραπάνω μας διατύπωση πολύ δε περισσότερο όταν αυτή η διατύπωση είναι πολύ ηπιότερη από τη θέση της βουλευτού του ΚΚΕ κ. Λιάνας Κανέλλη, η οποία χαρακτήρισε τις σταλινικές διώξεις «Γενοκτονία» και σε παρέμβασή της στο 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού είπε επί λέξει: «“Και όταν μιλάμε για γενοκτονία των Ποντίων να αρχίσουμε να την φτάνουμε  και στη γενοκτονία που έχει γίνει  σε άλλες περιοχές, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συγνώμη, αλλά και εκεί είχαμε μια μορφή γενοκτονίας με τον δικό της τρόπο…… Παίρνω την ευθύνη και το βάρος αυτού του σχολιασμού…..” 

Απ’ τη στιγμή που η βουλευτής σας μίλησε για «γενοκτονία» και είχε πλήρη επίγνωση και ευθύνη αυτής της έκφρασης, είναι αδιανόητο να εγκαλείτε τον ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ για πολύ ηπιότερες εκφράσεις.

5)  Η αρνητική αντιμετώπιση που επιφυλάξατε σε μια καθιερωμένη εκδήλωση Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού, θεωρούμε ότι προσβάλλει όχι μόνο τους χιλιάδες Πόντιους αγωνιστές που εντάχθηκαν στο ΚΚΕ μετά την προσφυγιά του ’22 και συνέβαλαν μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες και ντόπιους συντρόφους τους στην εκρηκτική ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα κατά το Μεσοπόλεμο (μια ανάπτυξη, στην οποία συνέβαλαν καθοριστικά και οι ποντιακές κομμουνιστικές οργανώσεις που υπήρχαν στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1937 και συνετρίβησαν στο πλαίσιο της ρατσιστικής αντιμειονοτικής πολιτικής του σταλινισμού) αλλά και  όλους τους Ποντίους.  

6) Εάν επιμένετε στην  πρωτοεμφανιζόμενη αρνητική σας στάση, θα πρέπει πρωτίστως να απαντήσετε :

 -γιατί ο σταλινισμός εξόντωσε τους Έλληνες κομμουνιστές (Πόντιους, Ελλαδικούς και Μαριουπολίτες)  και διάλυσε τις ελληνικές κοινότητες το ’37-΄38,

-γιατί κατάργησε τη σοβιετική ελληνική εκπαίδευση και έκλεισε όλα τα σοβιετικά ελληνικά σχολεία,

-γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές θεατρικές σκηνές,

-γιατί έκλεισε τις σοβιετικές  ελληνικές εφημερίδες ( «Κόκκινος Καπνάς», «Ο Κομμουνιστής», «Ο Κολεκτιβιστής » κλπ)  και κατέστρεψε τα ελληνικά κομματικά τυπογραφεία,

-γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές περιοχές  (rayion)

κ.λπ.

-γιατί μετέφερε στην Κεντρική Ασία ομαδικά και με βάση την εθνική καταγωγή τους Έλληνες της Κριμαίας  το 1944 και του Καυκάσου το 1949.

 Δεδομένου ότι τέτοιες εκδηλώσεις  Μνήμης θα συνεχίζονται εσαεί στις περιοχές των προσφύγων, σας καλούμε να σεβαστείτε την ιστορική αλήθεια και πάνω απ’ όλα να σεβαστείτε τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, δηλαδή τον απλό εργαζόμενο λαό που υπέστη την αδικαιολόγητη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας.»

 

Θρήνος για τις σταλινικές εκτοπίσεις των σοβιετικών Ποντίων στην Κεντρική Ασία

[…από τον Νίκο και τον Γιάννη Γεωργιάδη]

Διαβάστε:

“Εγκλήματα και τιμωρίες στην ΕΣΣΔ και αλλού”:Μισέλ Φουκώ

Advertisements

11/09/2009 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Περί Πόντου, -Πολιτική, -Σταλινικές Διώξεις, -Σοβιετικός Μεσοπόλεμος, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, ΚΚΕ

41 Σχόλια »

  1. Полностью согласен с aut’ом. В блогах получается так, что если не хочешь пропустить ничего интересного, приходится постоянно за ними следить, в отличии от хорошо сделанного сайта, где весь контент разложен по полочкам.
    Ну Типа круто , сей Ваш pontosandaristera.wordpress.com !

    Σχόλιο από viktopercemacho | 11/09/2009

  2. α!! «εθνολαικιστης» τωρα ο νομαρχης θεσνικης!!! ρε δεν…

    Σχόλιο από γεωργιαδης γιωργος | 11/09/2009

  3. Κλαυσίγελος:

    1. Γέλιο. Είχα χρόνια να διαβάσω Ριζοσπάστη κι αυτή η γλώσσα με ταξίδεψε 30 χρόνια πίσω!.. Με πίασαν γέλια μετά δακρύων.

    2. Κλάμα. Λένε πως οι νέοι θα αλλάξουν τον κόσμο. Αν κρίνω από τη δική μας νεότητα, ελπίζω να κάνουν λάθος…

    Σκεφτείτε, όσοι προλάβατε να τα δείτε, όλους αυτούς τους ηλίθιους (εμάς) με το κομματικό όργανο παραμάσχαλα (όχι μόνο του ΚΚΕ, αλλά και τους Μαοϊκούς, Τροτσκιστές, Ανανεωτικούς, Ρεφορμιστές και όλους τους -ιστές) ωσάν Ευαγγελιστές να ζουν και να αναπνέουν μόνο για ένα πράγμα: Την Επανάσταση… Μπρρρρρρρρρ

    Σχόλιο από DemΩΝ | 11/09/2009

  4. Από πατάτες του ΚΚΕ χορτάσαμε:

    http://allotriosi.wordpress.com/2009/08/20/kkeamalgam/

    ####################################################

    Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με στημένους κνίτες και τον Γιώργο Ρούση έγινε εδώ:

    http://mygranma.wordpress.com/2009/10/01/psifo_stin_kommunistiki_aristera/

    και μια συζήτηση πάνω σ ‘ αυτό το κείμενο στο ιντιμιντια με σταλινικούς και τον απαραίρητητο μαϊντανο: τον «Ηρόδοτο» :

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1078165

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/09/2009

  5. Στις 10.00 π.μ. οι Οργανώσεις της Α’ Περιφέρειας Αθήνας τιμούν την προσφορά του Νίκου Ζαχαριάδη, που εκτοπίστηκε στο Νταχάου μαζί με χιλιάδες λαού, στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών.”

    Όποιος βρει που αλλού εκτοπίστηκε ο σταλινικός Ζαχαριάδης που πέθανε και πως κατέληξε στο νεκροταφείο των Αθηνών παρακαλώ να ενημέρωσει και το ΚΚΕ

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 12/09/2009

  6. πηγη για το παραπάνω :

    http://allotriosi.wordpress.com/2009/08/20/kkeamalgam/

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 12/09/2009

  7. Μην παραξενεύεστε τόσο πολύ για το ΚΚΕ. Είναι το μόνο κόμμα στην Ευρώπη που επιμένει ότι την σφαγή των Πολωνών στο Κατίν δεν την έκαναν οι Σοβιετικοί, όταν νομίζω ότι πριν λίγες ημέρες το παραδέχθηκε και ο Πούτιν.

    Σχόλιο από doukas | 12/09/2009

  8. και ποιοι την εκαναν τοτε κατα το ΚΚΕ ;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 12/09/2009

  9. Oι Γερμανοί

    Σχόλιο από doukas | 12/09/2009

  10. Απλό και αναμενομενο Πως δεν ττο ειχα σκεφτει;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 12/09/2009

  11. Ενδιαφέρουσα «συζήτηση» για τα παραπάνω γίνεται :

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1078165

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/09/2009

  12. ———————————–
    ——–ΠΟΥΤΙΝ και ΚΑΤΥΝ ———-
    ———————————–

    Όντως ο Πούτιν σε άρθρο του στις 1 Σεπτεμβρίου σε Πολωνική εφημερίδα έγραψε :

    «The people of Russia, whose destiny was crippled by the totalitarian regime, fully understand the sensitiveness of Poles about Katyn where thousands of Polish servicemen lie. Together we must keep alive the memory of the victims of this crime.

    Katyn and Mednoye memorials, just as the tragic fate of the Russian soldiers taken prisoners in Poland during the 1920 war, should become symbols of common grief and mutual pardon.»

    http://www.premier.gov.ru/eng/events/3514.html

    ένα άρθρο στα ελληνικά για το άρθρο :
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=5612855

    άλλες καλύψεις για το προεδρικό άρθρο :
    http://www.themoscowtimes.com/article/382090/
    http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/8232122.stm
    http://www.spiegel.de/international/europe/0,1518,646547,00.html#ref=nlint

    Αυτά για όσους φαντασιώνονταν (βλ.Σλομπότκιν-Γκίκας-ΚΚΕ-Μούχιν) ότι δήθεν κατέρρευσε η υπόθεση του Κατίν νομικά στη Ρωσία από το 1992!!! .

    Τίποτα δεν κατέρρευσε αφού πλέον και η Ρωσία του Πούτιν το παραδέχεται.

    Μαζί με τους :

    – ΚΚ Πολωνίας (αδερφό κόμμα του ΚΚΕ)
    σταλινικούς όπως
    -ο Furr που ισχυρίζεται ότι μισούς εκτέλεσαν οι Σοβιετικοί και άλλους μισούς οι Γερμανοί ,
    – ο ιταλός θεωρητικός της σταλινικής ομάδας L’Ernesto που και με αυτούς διατηρεί σχέσεις το κκε, στο πρόσφατο του βιβλίο του για τον Στάλιν

    Σχόλιο από katilinas | 12/09/2009

  13. Για το ΚΚΕ και το Κατίν, δείτε στην παρακάτω διεύθυνση:

    http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/09/2009

  14. Τι να μας πούνε ρε σύντροφοι, τα παιδάκια του Ρίζου; Αυτά γράφουν ό,τι πιστεύουν πως θα τους δώσει πόντους για να ανέβουν στην κλίμακα της κομματικής γραφειοκρατίας. Όσο ήταν κομμουνιστής ο Στάλιν, άλλο τόσο είναι κομμουνιστές κι αυτοί. Ακόμη δεν έχουν καταλάβει τίποτα.

    Στο στρίμωγμα της νέας τάξης, απαντούν με περιχαράκωση και μάντρωμα ιδεών και μυαλών. Ας είναι. Εμείς ξέρουμε. Και μαζί με μας και οι πρόγονοί μας που πάλεψαν με το ΚΚΕ, για μια Ελλάδα λεύτερη και δημοκρατική.

    Είναι κρίμα να χάνουμε έστω και ένα λεπτό από το χρόνο μας γι’ αυτούς τους κομματικούς χαρτογιακάδες. Το ΚΚΕ και την ιστορία του δεν τους τα χαρίζουμε. Εμείς είμαστε στις ένδοξες σελίδες του ΚΚΕ. Αυτοί στις μαύρες και τις προδοτικές.

    Την ψήφο μας πάλι στο κόμμα θα την ρίξουμε, σπονδή στους αγώνες των παππούδων μας. Για τις καρέκλες του κόμματος μας περισσεύει μόνο χλευασμός και περιφρόνηση.

    Σχόλιο από Asarcikli | 12/09/2009

  15. Δίκιο έχεις, αλλά και να θέλουμε να αγιάσουμε δε μας αφήνουν.

    Όποιον κάνει και την ελάχιστη κριτική στο Στάλιν και στην πολιτική του «αντικομμουνιστή» τον ανεβάζουν «πράκτορα του εχθρού» τον κατεβάζουν.

    Έφτασε τόσο ο κόμπος στο χτένι, ειδικά μετά το τελευταίο τους συνέδριο, τόσο που μας ανάγκασαν να αναδημοσιεύσουμε ένα κείμενο «Ο αντικομμουνισμός των σταλινικών«.

    Ε όχι να μας λένε και οι γάϊδαροι «κεφάλα»!!!

    Άσε με την πλύση εγκεφάλου που κάνουν στους πιτσιρικάδες και βλέπεις κάτι πιτσιρίκια να υπερασπίζουν το έργο του Στάλιν….

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/09/2009

  16. Δείτε τι έχω γράψει για το ΚΑΤΙΝ στο:http://astyanaktas-astyanaktas.blogspot.com/2009/02/18.html
    Τι να πω για το Ριζοσπάστη και το Στάλιν;; οι άνθρωποι ανακατώνουν την ιστορία

    Σχόλιο από αστυάνακτας | 13/09/2009

  17. Asarcikli , δεν σου λέω να μην ψηφίσεις ΚΚΕ αλλά μήπως εμείς από κάτω πρέπει να κάνουμε κάτι πέρα από το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ όπως είναι σήμερα?

    Παιδιά αν μπορεί να δει κάποιος κάτι ερωτήματα για το ΑΚΕΛ στο θέμα με τα Σεπτεμβριανά θα με βοηθούσατε ιδιαίτερα.

    Σχόλιο από doukas | 13/09/2009

  18. Ακριβώς αυτό με τους πιτσιρικάδες είναι το πρβλ, Ομέρ. Ακριβώς ό,τι κάνουν και οι φασίστες για να μαζέψουν στρατιώτες που θέλουν να ξεσπάσουν. Τους δείχνουν έναν εχθρό και του λένε ορμάτε! Γιά όλα φταίνε οι μετανάστες, οι κομμουνιστές, οι Εβραίοι, λένε οι μεν. Για όλα φταίει η περεστρόϊκα, η Αμερική και το ντόπιο κεφάλαιο, λένε οι δε.

    Οι πιτσιρικάδες έχουν μπουχτίσει. Βλέπουν τους γέρους τους να μην τα βγάζουν πέρα και να παλεύον για καμιά αρπαχτή. Βλέπουν τις μανάδες τους να κάνουν «καριέρα» στο δημόσιο. Βλέπουν και τους δύο στο τέλος του μήνα να υπολογίζουν τις κάρτες και τα δάνεια, για να πληρώσουν το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα φροντιστήρια, τα γυμναστήρια κλπ. Τη μέρα λεζάντα και τη νύχτα κλάμα και απελπισία. Και σου λέει ο πιτσιρικάς: Ρε σύ, οι παπούδες μου άλλα μου έλεγαν. Μαχητές στο βουνό ή φραγκάτοι στην πόλη, με χωράφια και ζώα ή με μαγαζί και καλή πελατεία. Από το κιμπαριλίκι των ιστοριών που του έλεγαν, βλέπει κάθε μέρα την ψεύτικη ευημερία, τον αγώνα για λεζάντα και κάθε νύχτα την απελπισία.

    Τι να κάνει λοιπόν. Ψάχνει ήρωες, ηγέτες να του δείξουν αυτόν που φταίει για όλα και να κάνει ντου μονομιάς. Και πέφτει στους Περίανδρους, στους Μιχαλολιάκους, στους Σοφιανούς και στην ..Κανέλλη! Αν δεν έχει μπαμπά με άκρες σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, να ελπίζει σε εκτός ΑΣΕΠ βόλεμα, τότε αναγκαστικά εκεί θα πέσει όποιος πιτσιρικάς νιώθει άβολα με τη ζωή των γονιών του.

    Αντίθετα τα τέκνα όσων εγκλωβίστηκαν επί χρόνια στις μαζοχιστικές αναζητήσεις και τα πισωγυρίσματα των ανανεωτικών, κλείνουν το μάτι στην κουκούλα και τον αστικό κλεφτοπόλεμο. Αλήθεια, πόσοι κνίτες προέρχονται από εργατικές οικογένειες; Την ξέρουν καλά την απάντηση οι του Περισσού, γι’ αυτό ξεθάβουν φαντάσματα του παρελθόντος. Με το προλεταριάτο τη μάχη την έχασαν. Μόνο με τάχαμου αδικημένους και παρεξηγημένους ήρωες του παρελθόντος μπορούν να μαζέψουν νέο αίμα, που ψάχνει για δικαιοσύνη, αλήθεια και εκδίκηση.

    Με όσα λέω παραπάνω, απαντώ και στο Δούκα. Ναι, ψήφο στο ΚΚΕ, για όσο ακόμη το αντέχετε. Αν μεγαλώσει το κόμμα, αν ανοίξουνε οι αριθμοί, τότε το χάνουν το παιχνίδι οι γραφειοκράτες. Ακόμη και τα μέλη να είναι λίγα, οι μεγάλοι αριθμοί ψήφων τους κλονίζουν. Ξέρουν οτι δε μπορούν να διαχειριστούν τέτοια ευθύνη. Δεν τη θέλουν την αύξηση, γι’ αυτό και περιχαρακώνονται με παιχνίδια τύπου υπεράσπισης του Στάλιν.

    Αν μεγαλώσουν οι αριθμοί σύντροφοι, τότε θα ανοίξει και διάλογος. Κάποιοι θα σηκώσουν κεφάλι. Κάποιοι θα μιλήσουν, θα ψάξουν, θα απαιτήσουν, θα μαλώσουν, θα αμφισβητήσουν, θα αλλάξουν κουβέντες και θα ζητήσουν λογαριασμό και νέο δρόμο για τις λαϊκές διεκδικήσεις. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από το ΚΚΕ, που έχει βάσεις στέρεες, δομή και οργάνωση. Θυμηθείτε την ΕΔΑ, την Ενωμένη Αριστερά, τον πρώτο Συνασπισμό. Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή.. Το ΚΟΜΜΑ πάντως, δεν τους το χαρίζουμε. Πιο πολύ δικό μας αίμα έχει στις ρίζες του, παρά δικό τους. Τα γραφεία και ο Ρίζος, χάρισμά τους. Η ιστορία θα γράψει.

    Σχόλιο από Asarcikli | 13/09/2009

  19. Asarcikli έχεις μια ρομαντική άποψη για το ΚΚΕ. Αυτός ο μηχανισμός δεν μπόρεσε να αλλάξει ούτε με την αποζαχαριαδοποίηση ούτε με τη διάσπαση σε εσ. και εξ., ούτε με την κρίση του ΄89.

    Υπάρχει ανεξάρτητα από την ιδεολογία του. Για να διατηρήσουν τα κεκτημένα περνούν εύκολα από τον αντιζαχαριαδισμό στο φιλοζαχαριαδισμό, από τον αντισταλινισμό στον φιλοσταλινισμό, από τη λατρεία του ΚΚΣΕ στη λατρεία των θέσεων των μαοϊκών.

    Το ΚΚΕ είναι η αποθέωση του οπορτουνισμού.

    Σίγουρα θα πρέπει να προστατέψουμε τη δικιά μας αριστερή κληρονομιά, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει με την ιδεαλιστική προσέγγιση αλλά με τη συνεχή πάλη ενάντια στην αντίδραση και τον οπορτουνισμό που εκφράζει το ΚΚΕ. Ας ξεχωρίσουμε με σαφήνεια τις φωτεινές στιγμές από τις σκοτεινές, τις εθνοπροδοτικές από τις εθνικοαπελευθερωτικές.

    Μόνο έτσι δικαιώνουμε τους προγόνους μας που έδωσαν και το αίμα τους για την κοινωνική αλλαγή σ’ αυτό τον τόπο.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/09/2009

  20. και ο Σαμουράι αναφερεται σε αυτο το Ποστ
    http://ramirez2007saloniki.blogspot.com/2009/09/blog-post_8636.html

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 13/09/2009

  21. Ένα τελευταίο παράδειγμα διά να διαπιστώσετε την μεγάλη υποκρισία του ΚΚΕ: εις το θέμα των μεταναστών!

    Μιά μεγάλη εταιρεία της Σαλονίκης, είχε φέρει τις προάλλες: διά τις εργασιακές της ανάγκες, νομίμως, με σύμβαση έργου, αρκετούς εργαζόμενους-μετανάστες από τις Βαλτικές Χώρες (Λιθουανούς κλπ)

    Καθαρές δουλειές, δίχως παρανομίες, ούτε να διέρχονται παίζοντας την ζωή τους κορώνα-γράμματα μέσα από τα ναρκοπέδια, κολυμπώντας το ποτάμι του Έβρου, ούτε να τους εγκαταλείπει ο Τούρκος δουλέμπορας σ’ ένα τρύπιο ζόντιακ μεσοπέλαγα!

    Με παραπλήσιες διαδικασίες, όπως ξενητεύθησαν οι μπαρμπάδες και τα ξαδέρφια μας σε Βέλγια, Γερμανίες κι Αυστραλίες (κι αλλαχού). Πήγαν, δούλεψαν νομίμως κι ασφαλισμένοι και κάποτες, η πλειοψηφία αυτών, γύρισαν πίσω! Ωραία;

    Όχι.

    Το τοπικό ΚΚΕ, ΠΑΜΕ, Συνδικάτο Μετάλλου αντέδρασε με την δικαιολογία ότι υπάρχει τεράστια ανεργία εις τη χώρα και δεν χρειάζονται οι πρώην Σοβιετικοί. Ορθώς!

    Έτσι οι Λιθουανοί επέστρεψαν άπραγοι οίκαδε.

    Σ’ αυτήν την νόμιμη μορφή καθαρής μεταναστευτικής πολιτικής αντιδρά το υποκριτικό ΚΚΕ, την ίδια ώρα που ανεβάζει “τραγωδίες” επιπέδου Δελφιναρίου στα ακριτικά λιμάνια. Με ΚΝίτες να πέφτουν μπροστά στις ρόδες των πούλμαν και ΚΝιτοπούλες να ρίχνονται στα νερά, κάτω από τους καταπέλτες των φέρρυ μπωτ, εις το όνομα της ψευδεπίγραφης απονομής (πολιτικού) ασύλου, ενώ πρόκρειται καθαρά πάλι γιά οικονομικούς μετανάστες που διακινούνται όμως από την ντόπια Μαφία και τον Τούρκο δουλέμπορα!

    Δεν νομίζω να χρειάζεται να συμπληρώσω ούτε “τελεία”. Όποιος κατάλαβε-κατάλαβε τώρα…

    manolisvardis.wordpress.com

    Σχόλιο από KKE (asta na pame) | 14/09/2009

  22. Οικοδέσποτα, ξέχασες να βάλεις σε bold: «ΚΚΕ έχει βάσεις στέρεες, δομή και οργάνωση» του σχολίου 18

    Σχόλιο από Herr K. | 21/09/2009

  23. Για τις μαζικές εκτοπισεις στην Κεντρική Ασία δείτε:

    http://greek-martirolog.ru/1940/book1940_0.php

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/10/2009

  24. Μ’ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΣ ΠΑΠΠΑ, ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΓΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:

    Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία-16/12/2006

    «Μακάρι να είχαν εκτελέσει και μένα μαζί με τον Νίκο». Η Ελλη Παππά μιλάει για τον Μπελογιάννη, τα βιβλία που έστελνε από τη φυλακή στον γιό τους, την παρακμή του κομμουνισμού αλλά και τη σημερινή κατάσταση.

    Της ΟΛΓΑΣ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

    Λευκά λαμπερά μαλλιά, μάτια σαν μικροί κρατήρες φωτός, κυρίαρχα σε ένα πρόσωπο γαλήνης -αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου δίνει η Ελλη Παππά, πηγαίνοντας να τη συναντήσω στο σπίτι της, στου Ζωγράφου, για τη συνέντευξη που ακολουθεί. Με υποδέχεται ντυμένη απλά και κομψά – μια χρυσή καρφίτσα στη βάση του λαιμού είναι το μοναδικό της στολίδι, «σημείο», σκέφτομαι, μιας χαμένης στις μέρες μας αρχοντιάς.

    Σχεδόν μεσημέρι, ο ήλιος πέφτει απ’ τις τζαμόπορτες στο διαμέρισμα, 5ος όροφος, ανοιχτός, όλο ταράτσες πολυκατοικιών, ο ορίζοντας. Μέσα, βιβλία, πολλά βιβλία, δυο κυκλάμινα σε γλάστρες μπροστά στο σβηστό τζάκι, το σκυλί της, η Βιόλα, να στριφογυρίζει, φωτογραφίες και πίνακες -ανάμεσά τους, το γνωστό σκίτσο του Μπελογιάννη από τον Πικάσο και το χειρόγραφό του που το συνόδευσε, σε άλλο κάδρο- ακίνητα.

    Εχουν μόλις κυκλοφορήσει σε ανατύπωση, μέσα σε χάρτινη κασετίνα, τα δέκα βιβλία μινιατούρες, παραμύθια που έγραψε ή διασκεύασε, ζωγράφισε και βιβλιοδέτησε η ίδια, και τα ‘στελνε στον μικρό γιο της -καρπό τής σχέσης της με τον Νίκο Μπελογιάννη- όταν ήταν στη φυλακή και κείνος μεγάλωνε στα χέρια της αδελφής της Διδώς Σωτηρίου. Την κοιτάζω, κάπου μισόν αιώνα από τότε, το μικρό σώμα μέσα στη μεγάλη πολυθρόνα -ποιος ξένος μπορεί να μετρήσει το βάρος εκείνου του συμβόλου, εκείνου του μύθου πάνω της.

    Ησασταν στην ίδια φυλακή, της Καλλιθέας, όταν τον εκτέλεσαν. Πώς να σας ρωτήσω τι αισθανόσασταν μέσα στην καρδιά αυτής της τραγωδίας;

    «Δεν μπορείς να απαντήσεις, όσα χρόνια και αν περάσουν. Πώς να τα πεις αυτά και πώς να τα νιώσουν οι άλλοι; Να είσαι εκεί και να τον πάρουν απ’ τα χέρια σου. Στη φυλακή, τον αποχαιρέτησα… Εμένα μου έδωσαν χάρη, δηλαδή ισόβια, ως μητέρα που ήμουν, και δεν με εκτέλεσαν. Γιατί κι εγώ είχα καταδικαστεί σε θάνατο».

    Πώς είναι να περιμένεις από ώρα σε ώρα έναν τέτοιο θάνατο;

    «Οταν είσαι εκεί, το ξέρεις, το έχεις αποδεχτεί, ότι κάποια στιγμή μπορεί να συμβεί αυτό, να χτυπήσει η πόρτα και να σε πάρουν -πολλές γυναίκες σκοτώθηκαν έτσι. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο· αν κάνεις, θα προδώσεις… Το τραγικό για μένα είναι ότι δεν πήγα μαζί με τον Νίκο. Διότι αυτό ήθελα. Να πεθάνω, να φύγω μαζί του».

    Παρ’ ότι είχατε το παιδί;

    Η Ελλη Παππά με τον Νίκο Μπελογιάννη, τελευταία ημέρα της δίκης τους
    «Ναι. Το παιδί θα ζούσε, ίσως και καλύτερα χωρίς εμένα, και όταν μεγάλωνε, θα καταλάβαινε… Οι γυναίκες στη φυλακή το αγαπούσαν απ’ την αρχή -όταν με σήκωσαν απ’ του Αβέρωφ και με πήγαν στο μπουντρούμι της Καλλιθέας για εκτέλεση, αυτές το έκρυψαν για μέρες όπου μπορούσαν: από θάλαμο σε θάλαμο, κάτω από τα ράντζα των κρατουμένων, αρρώστησε σοβαρά από το πήγαιν’-έλα, 6 μηνών παιδάκι ήταν, και το γιάτρεψαν. Γιατί αυτοί, οι ασφαλίτες, με το πρόσχημα ότι θα το φέρουν σε μένα, ζητούσουν να το πάρουν…»

    – Για ποιον λόγο;

    «Για άγνωστους λόγους. Τέλος πάντων, σώθηκε τότε κι όταν επέστρεψα στις φυλακές Αβέρωφ, το ξαναβρήκα. Μείναμε μαζί ώσπου έγινε 3 χρόνων -αυτό ήταν το όριο παραμονής παιδιών σε φυλακές- και πέρασε καλά, γιατί όλοι τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν εκεί μέσα, και οι συγγενείς απ’ έξω ερχόντουσαν να τον δουν… Ο χωρισμός ήταν πολύ σκληρός και για τους δυο μας· εμένα με έκανε κομμάτια. Ηταν φρίκη να βλέπεις το παιδί σου μία φορά τον μήνα, για πολλά χρόνια. Ετσι έφτιαξα αυτά τα βιβλιαράκια και μετά μια άλλη σειρά, με έργα του Αριστοφάνη… Ωσπου αποφυλακίστηκα το ‘63, με το που βγήκε ο Παπανδρέου. Και ο Νίκος, τελειώνοντας το Δημοτικό, έμπαινε στην εφηβεία…»

    Και από τότε κύλησε η ζωή;

    «Ναι, αλλά δεν κύλησε έτσι δα. Γιατί είχαμε και τη χούντα το ‘67, και πάλι χωρίσαμε με τον Νίκο… Πήγα εξορία. Στα Γιούρα. Οπου αρρώστησα πολύ άσχημα και τότε οι Σοβιετικοί κατάφεραν να με πάρουν από κει, να με φέρουν στην Αθήνα και τελικά να με ελευθερώσουν, χωρίς η ίδια να γνωρίζω τίποτα. Με σκοπό να με πάρουν μαζί τους στη Σοβετική Ενωση, για να ενισχύσουν τον αντιδικτατορικό αγώνα, στην ουσία για να με αξιοποιήσουν υπέρ του καθεστώτος, προβάλλοντας την εικόνα του κομμουνιστή που μένει πιστός στις ιδέες του. Είχαν κάνει μεγάλη προετοιμασία, άρχισαν να στρώνουν το κόκκινο χαλί για να με δεχτούν, αλλά δεν πήγα. Αρνήθηκα.

    Γιατί;

    «Γιατί είχε γίνει εν τω μεταξύ η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, προς την οποία ήμουν αντίθετη. Ομως, ήταν πολύ βαρύ για κείνους αυτό που τους έκανα. Και από τότε οι σχέσεις μας διαρρήχθηκαν. Δηλαδή με αγνόησαν, και δικαίως. Πήγε στη θέση μου ο Ρίτσος για τον ίδιο σκοπό… Εγώ έμεινα εδώ, προσπάθησα να σταθώ στα ποδια μου, ο Ευάγγελος Τερζόπουλος, που ήμασταν μαζί στον ‘Ριζοσπάστη’, μου έδωσε δουλειά στη ‘Γυναίκα’. Χωρίς να υπογράφω απ’ την αρχή, γιατί ήταν χούντα ακόμα· μου έλεγε για τις πιέσεις που δεχόταν, θα είχε πρόβλημα».

    Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού σας έκανε να σκεφτείτε ποτέ αν όλο αυτό που έγινε, ο αγώνας και οι θυσίες τόσων ανθρώπων, άξιζε τον κόπο;

    «Αξιζε τον κόπο, αλλά καταρρακώθηκε από κάθε άποψη. Οταν το 1989 κατέρρευσε το σύμπαν, αποδείχτηκε ότι ήταν όλο εις μάτην. Οτι όλο αυτό που λεγόταν Σοβιετική Ενωση γεννήθηκε για να πεθάνει».

    Το σκίτσο του Πικάσο για τον Μπελογιάννη και το χειρόγραφο που το συνόδευε με το ακόλουθο κείμενο: «Το φως από το λαδοφάναρο που φώτιζε το σκοτάδι μιας μαγιάτικης βραδιάς στη Μαδρίτη, τα ευγενικά πρόσωπα του τουφεκισμένου λαού που τον δολοφόνησε ο ξένος άρπαγας στον πίνακα του Γκόγια, είναι η ίδια σπορά φρίκης που σπέρνει με τις ανοιχτές φούχτες των προβολέων πάνω στα ορθάνοιχτα στήθια της Ελλάδας μια κυβέρνηση που σκορπίζει τον θάνατο, τον φόβο και το μίσος. Ενα πελώριο άσπρο περιστέρι περνάει κι αφήνει το οργισμένο του πένθος πάνω στη γη»

    Ηταν αναμενόμενο για σας;

    «Εγώ και όσοι ήξερα δεν το είχαμε μετρήσει έτσι. Παρ’ ότι από την εποχή που ήμουν στη φυλακή, προ χούντας, έφταναν ώς εμάς από την Σοβιετική Ενωση κάποιες πληροφορίες, σαν βαρίδια. Οπως π.χ. η συνωμοσία κάποιων μεγαλογιατρών να φάνε διάφορα κομματικά στελέχη, που τους έστειλαν στη Σιβηρία. Ηταν φοβερό· γιατί να γίνονται τέτοια πράγματα εκεί, αναρωτιόμουν, είχα ταραχτεί τόσο, που φώναζα στον ύπνο μου ‘Σοβιετική Ενωση’! Τόσο δεμένη ήμουν μ’ αυτό το κίνημα, τόσο φοβόμουν, είχα το προαίσθημα ότι κάτι κακό θα συμβεί».

    -Επαληθεύτηκε το προαίσθημά σας…

    «Ναι, από τότε όλα τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν ανάποδα. Ωσπου ήρθε ο Γκορμπατσόφ, που τον είδαμε σαν κάτι καινούργιο, ότι θα μπορούσε να σώσει τον σοσιαλισμό. Αλλά μας την έδωσε την κατραπακιά, αντί σωτηρίας είδαμε την οριστική κατάπτωσή του. Γιατί το σύστημα κατέρρεε και ο Γκορμπατσόφ δεν μπορούσε ούτε καν να διαχειριστεί αυτή την κατάρρευση».

    Τι το οδήγησε στην κατάρρευση αυτή;

    «Ηταν σάπιο απ’ την αρχή αυτό που έστησαν και άκρως αντίθετο προς τις ιδέες που ευαγγελιζόταν, οι οποίες βέβαια δεν έφταιγαν».

    Από την εποχή του Λένιν ξεκινάτε;

    «Να μην πούμε από τον Λένιν, αλλά από τον Στάλιν και πέρα άρχισε να σαπίζει, βλέπαμε αυτή την πτώση. Ωσπου ήρθε, και ήταν τραγικό -η Σοβιετική Ενωση εξαφανίστηκε, οι χώρες που τη συνιστούσαν είναι ξέφτια πια… Από την ώρα που ένας Γιέλτσιν πήρε την εξουσία στη Ρωσία, φάνηκε ότι το πράγμα δεν είχε πλέον ελπίδα. Διότι ήταν σάπιος και αυτός, εξέφρασε όλη την παρακμή. Και είδατε πού καταλήξαμε: στον Πούτιν».

    Το λέτε απαξιωτικά… Τι εκφράζει ο Πούτιν για σας;

    – Τις μεγάλες μαφίες του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ο,τι εκφράζουν και αυτοί που έχουν φύγει από τη Ρωσία, ο Αμπράμοβιτς, ο Χοντορκόφσκι κ.λπ. Αλλωστε, αυτές οι μαφίες, όλοι αυτοί, ξεπήδησαν μέσα από την Κα Γκε Μπε, ουσιαστικά. Και ο Πούτιν ανάμεσά τους. Και βλέπουμε σήμερα τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης να τις υφίσταται όλος ο κόσμος. Και θα τις υφίσταται».

    Ποιες είναι συγκεκριμένα αυτές οι συνέπειες;

    «Οτι έχει τώρα τον Μπους και τους υπόλοιπους, που έχουν πέσει πάνω στη γη να τη φάνε. Και κυνηγάνε τα πάντα, με πολέμους, με καταπάτηση των ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, προκειμένου να το πετύχουν. Με μοναδικό στόχο το χρήμα. Αυτό, το χρήμα, κυριεύει τον κόσμο τώρα, αυτό διαφεντεύει τα πάντα. Αυτό είναι η εξουσία, όλες οι εξουσίες, το μόνο πράγμα που έχει αξία· τίποτε άλλο».

    Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ Πούτιν και Μπους;

    «Τι διαφορές; Απλώς, ο Μπους είναι ο χειρότερος εκφραστής αυτού του γεγονότος, αυτού του εξαμβλώματος που έχει καταντήσει ο κόσμος… Είναι φοβερό, μια επανάσταση, όπου είχαν επικεντρωθεί οι ελπίδες όλων, να μεταλλαχθεί στο αντίθετό της. Και επιπλέον, να βιώνουμε όλη αυτή την ξεδιαντροπιά, αυτό το έγκλημα της απώλειας των καλύτερων από τα υλικά με τα οποία μπορεί να είναι φτιαγμένος ένας άνθρωπος».

    – Επομένως, μπορεί να πει κανείς ότι τελικά οι ωραίες ιδέες δεν είναι δυνατόν να βρουν εφαρμοργή στην κοινωνία των ανθρώπων;

    «Μπορεί να το πει».

    Αρα, ρίχνουμε αυλαία;

    «Οχι οριστική. Οι ιδέες για τις οποιες μιλούμε, τώρα δεν βρίσκουν εφαρμογή. Ξανασυζητιούνται μετά από έναν αιώνα».

    Να έρθουμε λίγο και στα δικά μας, και να σας ρωτήσω πώς θα φτιάχνατε το πορτρέτο του σύγχρονου Ελληνα.

    «Είμαι λίγο απ’ έξω, όμως έτσι ίσως να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά. Νομίζω, λοιπόν, ότι στον τόπο μας οι άνθρωποι ζουν πια χωρίς να ξέρουν πού πάνε. Ποιο είναι το δικό τους συμφέρον, ποιος είναι ο εχθρός τους, ποιος είναι ο σύντροφός τους, ποιος είναι ο φονιάς τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει -και σ’ αυτό συμβάλλει και η παιδεία, που είναι ανύπαρκτη- είναι να ζήσουν σήμερα, τώρα».

    Να ζήσουν, με ποιον τρόπο;

    «Με ό,τι τους πλασάρουν τα περιοδικά λάιφ στάιλ και η τηλεόραση λάιφ στάιλ. Που είναι ό,τι έρχεται απ’ έξω, αλλά στο πιο κιτς».

    – Υπάρχει κάτι όπου μπορούμε να προσβλέπουμε;

    – Εγώ το μόνο, όπου προσβλέπω, όπου μπορώ να δω μια ελπίδα -τολμώ να το πω- είναι η νέα γενιά. ‘Βιάζεσαι’, μου λένε μερικοί, αλλά το πιστεύω, ακούγοντας τα ίδια τα νέα παιδιά που έρχονται εδώ, χωρίς να τα ξέρω, για να μιλήσουν μαζί μου. Και διαπιστώνω ότι αρνούνται αυτόν τον κόσμο, δεν τον θέλουν. Αυτό είναι το μόνο που με γαληνεύει στην Ελλάδα σήμερα».

    Και η ελληνική Αριστερά; Πώς την επηρέασε αυτή η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού;

    «Ακόμα και η Ανανεωτική Αριστερά βρέθηκε να έχει χάσει πολλά από τα πρότυπά της. Γιατί δεν είχε ποτέ, μεταπολιτευτικά, το θάρρος να ξεκόψει απ’ όλα αυτά και να εμφανίσει δικό της πρότυπο. Οσο για το ΚΚΕ, έμεινε αναπολώντας περασμένα μεγαλεία».

    Για να καταλήξει πού η Αριστερά σήμερα;

    «Για την ώρα, δεν μοιάζει να καταλήγει πουθενά».

    Μερικοί υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καν.

    «Εχει μια βάση αυτό. Είμαστε σε μια φάση επαναπροσδιορισμού των όρων Αριστερά, αριστερός».

    – Την πολιτική μας σκηνή, πώς τη βλέπετε συνολικά;

    «Σαν να είμαι στη θάλασσα και έχει τσούχτρες. Αυτό το γλοιώδες πράγμα που σε τσιμπάει ξαφνικά και δεν ξέρεις από πού σου ‘ρχεται».

    Τι θα λέγατε για τις δύο… κορυφαίες τσούχτρες του δικομματικού παιχνιδιού;

    «Είναι πολύ λίγοι και οι δύο για τις σημερινές ανάγκες του τόπου. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για πρόσωπα. Θα σας πω μόνο ότι βλέπω μια διολίσθηση προς το αντικοινωνικό κράτος τύπου Θάτσερ, όπου ο πολίτης αντιμετωπίζεται ως όχληση προς τα μεγάλα συμφέροντα. Και η νομοθεσία μεριμνά μόνο γι’ αυτά».

    Για σας, θεωρούν ότι η σύνδεσή σας με τον Μπελογιάννη κυρίως, πέρα από την δική σας μετέπειτα διαδρομή, σας προσδίδει το στοιχείο ενός «μύθου» στον χώρο της Αριστεράς. Εχετε αυτή την αίσθηση;

    «Ποτέ δεν είχα τέτοια αίσθηση. Και όταν μου αποδίδουν άλλοι αυτόν το χαρακτηρισμό, δεν ξέρω τι να τον κάνω».

    Λοιπόν, ποια θα λέγατε ότι είστε;

    «Δεν έχω καθήσει να το σκεφτώ ποτέ. Δεν είχα φανταστεί ότι θα είχα ν’ αντιμετωπίσω, κάποια στιγμή, τέτοια ερώτηση. Φοβάμαι και που την ακούω».

    Ισως, κοιτάζοντας πίσω στη ζωή σας, πρόσωπο μιας τραγωδίας;

    «Δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτό. Το μόνο που ξέρω για τον εαυτό μου είναι ότι είμαι μαχήτρια. Οπου και αν γυρίσω πίσω στη ζωή μου, δεν βλέπω παρά τον άνθρωπο που μάχεται».

    Τι ήταν ο Μπελογιάννης στη ζωή σας;

    «Το άπαν».

    – Αναρωτιέμαι αν, πενήντα τόσα χρόνια μετά, τον σκέφτεστε στην καθημερινότητά σας…

    «Είναι πάντα κοντά μου. Τον αισθάνομαι. Τον ρωτάω για ό,τι κάνω. Και εκείνος βρίσκει τον τρόπο να μου απαντήσει».

    Και αν μετράτε την οδύνη που σάς άφησε με ό,τι ωραίο σάς έδωσε αυτός ο έρωτας.

    «Η οδύνη δεν μετράει. Είναι άλλο. Αισθάνομαι ως ευλογία τη συνάντηση μαζί του. Ο πόνος τού πρόωρου χαμού του δεν είναι μόνο για μένα. Είναι και για όσα θα μπορούσε να δώσει σ’ αυτόν τον έρμο τόπο. Και δεν πρόλαβε. Δεν τον άφησαν».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2009

  25. Rizospastis, ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: «7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ» 1-11-2009

    ΕΚΔΗΛΩΣΗ «ΕΞΟΡΙΣΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ – ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΤΑΣΚΕΝΔΗ»
    Η ιστορική μνήμη στην «κρεατομηχανή» του αστικού ακαδημαϊσμού

    «Ανεβήκαμε αγράμματα παιδιά και γυρίσαμε με ανώτατα και ανώτερα διπλώματα, όχι μόνο χωρίς να πληρώσουμε, αλλά πληρώνοντάς μας κιόλας», ήταν η απάντηση ενός επαναπατρισμένου πολιτικού πρόσφυγα που παραβρέθηκε στην εκδήλωση, η οποία είχε στόχο τον ωμό αντικομμουνισμό. (Στη φωτ. Τρομαγμένα παιδιά απ’ τις βόμβες της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας, πεινασμένα και ξυπόλυτα, εγκαταλείπουν τα γκρεμισμένα σπίτια τους για να φιλοξενηθούν στις Λαϊκές Δημοκρατίες)

    «Το να περιμένει κανείς αμερόληπτη επιστήμη στην κοινωνία της μισθωτής δουλείας είναι κουτούτσικη αφέλεια, που μοιάζει με το να περιμένει κανείς αμεροληψία από τους εργοστασιάρχες στο ζήτημα, αν θα πρέπει ν’ αυξήσουν το μεροκάματο των εργατών, ελαττώνοντας τα κέρδη του κεφαλαίου» (Λένιν).

    «(…) Η συκοφαντία και η αντικομμουνιστική σταυροφορία δεν μπορούν να κρύψουν για πολύ την αλήθεια. Ο αντικομμουνισμός, που στοιχείο του είναι και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, αποτελεί και ένδειξη φόβου της αστικής τάξης (…)» (Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 90χρονα της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, Μάης 2007).

    Μία από τις «κορυφές» του «παγόβουνου» της αντικομμουνιστικής υστερίας και του βρώμικου ρόλου της αστικής διανόησης και του αστικού ακαδημαϊσμού στο σχετικό «καταμερισμό»… «αναδύθηκε» στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών στις 20/10, στην έδρα του, με θέμα «Εξόριστες μνήμες – Ιχνη του εμφυλίου στην Τασκένδη».

    Αφορμή της εκδήλωσης ήταν τα εγκαίνια, την ίδια μέρα, της φωτογραφικής εγκατάστασης του εικαστικού, Ηλία Πούλου, με τίτλο «Εξόριστες Μνήμες». Ο καλλιτέχνης, παιδί πολιτικών προσφύγων, ταξίδεψε στο Ουζμπεκιστάν και φωτογράφισε τα πορτρέτα μερικών από τους εναπομείναντες μαχητές του ΔΣΕ, την πλειοψηφία των οποίων το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να μην τους αναγνωρίζει την ιθαγένειά τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επιστρέψουν. Στην εκδήλωση ανακοινώθηκε ότι τα έσοδα από το λεύκωμα (στοιχίζει 20 ευρώ) που συνοδεύει την έκθεση θα διατεθούν στους πολιτικούς πρόσφυγες στην Τασκένδη.

    Ωστόσο, η ευαισθησία του δημιουργού και οι καλές του προθέσεις, κινδύνευσαν να υπονομευθούν από τους ομιλητές του «στρογγυλού τραπεζιού» στο αμφιθέατρο του ΕΙΕ, οι οποίοι φαίνεται πως αντιμετώπισαν το καλλιτεχνικό γεγονός ως μια «καλή ευκαιρία» να συκοφαντήσουν μια ολόκληρη γενιά και τους αγώνες της και μαζί με αυτά, να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, να χτυπήσουν το σοσιαλισμό και την ΕΣΣΔ και, φυσικά, το ΚΚΕ. Αυτό που υποτίμησαν όμως ήταν το ακροατήριό τους, στο οποίο βρίσκονταν επαναπατρισθέντες πολιτικοί εξόριστοι, μαχητές του ΔΣΕ, καθώς και απόγονοί τους.

    Ομιλητές ήταν η Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου («Η ου-τοπική ιστορία της λογοκριμένης μνήμης»), η Τασούλα Βερβενιώτη, ιστορικός («Oι μνήμες των ανθρώπων και οι αναπαραστάσεις της ιστορίας»), ο Πολυμέρης Βόγλης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας («Πληγές της μνήμης: σκέψεις για τη συνθήκη της εξορίας») και ο Χάρης Καμπουρίδης, τεχνοκριτικός («Ανασυγκροτώντας τα σπαράγματα»).

    Ο τελευταίος ήταν και ο μόνος που προσπάθησε να «διασώσει» το κύρος του – αν και δεν εξέφρασε αντιρρήσεις με τους προηγούμενους – μένοντας στην καλλιτεχνική πλευρά του έργου του Πούλου. Οι υπόλοιποι, όμως, όσο κι αν προσπάθησαν να «μπερδέψουν» το ακροατήριο με τη γνωστή, «στεγνή» ακαδημαϊκή γλώσσα και με παράθεση «τσιτάτων» από την ευρωπαϊκή, σχετική αστική φιλολογία και ιστοριογραφία – η οποία, παρεμπιπτόντως, ετεροκαθορίζεται αποκλειστικά από την προσπάθειά της να χτυπηθεί ο ιστορικός υλισμός – ήταν άκρως αποκαλυπτικοί για τις προθέσεις τους.

    Μια …τεράστια «φυλακή» το Ουζμπεκιστάν!

    Αν στο ακροατήριο υπήρχε κάποιος που θα προσπαθούσε να μάθει για τους πολιτικούς πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου αποκλειστικά από το παραπάνω «πάνελ»… θα τρόμαζε! Για την Χ. Κουλούρη, οι δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί πρόσφυγες στο Ουζμπεκιστάν ζούσαν σε καθεστώς «ασφυκτικού ελέγχου της προσωπικής ζωής», «εσωκομματικής αντιπαράθεσης» και λοιπών «δεινών», τα οποία «μετέτρεψαν» την ΕΣΣΔ… «από καταφύγιο σε φυλακή»! Για την καθηγήτρια, οι πολιτικοί πρόσφυγες ήταν «διπλά ηττημένοι», τόσο από την ήττα τους στον εμφύλιο, όσο και από τον «ψυχρό πόλεμο» της πολιτικής του «όπλου παρά πόδας». Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, η μνήμη τους «είναι λογοκριμένη από την επίσημη ιστορία του ΚΚΕ» και από τους νικητές του εμφυλίου.

    Για την Τ. Βερβενιώτη, γύρω από τους πολιτικούς πρόσφυγες κυριαρχούσε «ομερτά» (σ.σ. μαφιόζικος νόμος της σιωπής!)… «από την ελληνική κοινωνία»(!) με «αποκορύφωμα» το κάψιμο των φακέλων το 1989! Αυτή η «ομερτά» εξακολουθεί να υφίσταται, αφού οι ιστορικοί «δεν έχουν πρόσβαση στα αρχεία με τη δικαιολογία ότι «ταξινομούνται ακόμα»» (σ.σ. προφανώς εδώ εγκαλείται εμμέσως το ΚΚΕ), συμπληρώνοντας ότι ακόμα δεν έχουν γράψει τις μαρτυρίες τους οι «δηλωσίες», τα «ανήλικα του εμφυλίου» και οι πρόσφυγες στην Τασκένδη.

    Ο Π. Βόγλης έγινε ακόμη πιο «δραματικός»: «Θλιβερός προορισμός το Ουζμπεκιστάν», «διαδοχικά πλήγματα» στους πρόσφυγες από την «ήττα» και την εξορία, ενώ, «ανέδειξε» και… τη «σκοτεινή πλευρά του ΔΣΕ», με τη «βίαιη επιστράτευση παιδιών και γυναικών». Επιπλέον, «ερμηνεύοντας» κατά το δοκούν τα αποσπασματικά λόγια των πολιτικών προσφύγων που συνοδεύουν τα πορτρέτα τους στο σχετικό λεύκωμα που συνοδεύει την έκθεση, ο ομιλητής «διαπίστωσε» ότι «δεν ηρωοποιούν το παρελθόν», αλλά «μιλάνε μόνο» για την πείνα, το «φόβο»… την «καθημερινή επαφή με το θάνατο»! Επίσης, «στα πρόσωπα των πολιτικών προσφύγων κυριαρχεί η θλίψη, η διάψευση και η ματαίωση», αφού «δεν αισθάνονται δικαιωμένοι από την ιστορία», ενώ έβαλε και αυτός ο ομιλητής το αντικομμουνιστικό «λιθαράκι» του, κάνοντας λόγο για «περίκλειστο χώρο κομματικής ζωής».

    Το «βατερλό» της διαστρέβλωσης

    Ουσιαστικά, οι παραπάνω πανεπιστημιακοί παρουσίασαν τους «αγράμματους χωριάτες» (sic) που συγκρότησαν τον ΔΣΕ, κάτι σαν «άβουλα» «όντα» που «σύρθηκαν» σε έναν πόλεμο που δεν καταλάβαιναν και «βρέθηκαν» στο «θλιβερό» (sic) Σοβιετικό Ουζμπεκιστάν, το οποίο, αντί για καταφύγιο ήταν «φυλακή» (sic), «ξεχασμένοι» από την «επίσημη ιστορία του ΚΚΕ» (sic) και του κράτους των νικητών του εμφυλίου…

    Ο «οίστρος» των ομιλητών και ίσως η άγνοιά τους για τη σύσταση του ακροατηρίου ή η υποτίμηση της ικανότητάς αυτού του ακροατηρίου να… «παρακολουθήσει» τις «ψαγμένες» απόψεις τους μετατράπηκε και στο «βατερλό» τους: Ο επαναπατρισμένος πολιτικός πρόσφυγας, Γρηγόρης Φώτου, με το ήθος της γενιάς του και με την απλότητα που χαρακτηρίζει την αλήθεια είπε, ότι αυτή η πίκρα που βγάζουν τα λόγια των πολιτικών προσφύγων του λευκώματος δεν προέρχεται από την «ηττοπάθεια», αλλά από την πλήρη εγκατάλειψή τους από το σημερινό καθεστώς του Ουζμπεκιστάν και από την εγκατάλειψή τους από το ελληνικό κράτος που εξακολουθεί να μην τους αναγνωρίζει σαν Ελληνες. «Αλλά η καρδιά τους καίει ακόμα και δεν ξεχνούν τους αγώνες τους». Αποδομώντας πλήρως τη συκοφαντία εναντίον της ΕΣΣΔ, ο ασπρομάλλης, πλέον, μαχητής του ΔΣΕ πρόσθεσε, ότι «ανεβήκαμε όντως αγράμματα παιδιά και γυρίσαμε με ανώτατα και ανώτερα διπλώματα, όχι μόνο χωρίς να πληρώσουμε, αλλά πληρώνοντάς μας κι όλας».

    Τη «σκυτάλη» πήρε η Ρούλα Ελευθεριάδου, παιδί πολιτικών προσφύγων, η οποία αποστόμωσε την Χ. Κουλούρη λέγοντας ότι «25.000 παιδιά σώθηκαν από το ΔΣΕ» και ότι η ίδια και τα αδέρφια της σπούδασαν… στη «φυλακή» του σοσιαλιστικού Ουζμπεκιστάν παίρνοντας 4 πτυχία (η ίδια σπούδασε ιατρική). «Αυτό που ονομάζετε «ουτοπία» εμείς το ζήσαμε. Ηταν ο σοσιαλισμός», πρόσθεσε, σημειώνοντας πως «είμαστε περήφανοι για τους γονείς μας» που πάλεψαν σε έναν καθαρά «ταξικό αγώνα».

    Συμπέρασμα: Εκείνο το βράδυ στο ΕΙΕ επιβεβαιώθηκε, για μια ακόμη φορά, ότι η αλήθεια, εκτός των άλλων, είναι και… «επίμονη» και λάμπει ακόμη και μέσα στον «μεταμοντέρνο» βούρκο της αστικής ιστοριογραφίας. Ας προετοιμαστούν καλύτερα την επόμενη φορά…

    Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

    Σχόλιο από Xitis | 02/11/2009

  26. Εξίσου ωμός με τον Στάλιν

    Αν τον Λένιν τον είχε διαδεχθεί ο Τρότσκι, και όχι ο Στάλιν, η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν άραγε διαφορετική; Θα είχαν αποτραπεί οι στημένες δίκες, οι λιμοί και ο τρόμος; Θα είχε εγκαθιδρυθεί ένας «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» εξήντα χρόνια πριν από τον Γκορμπατσόφ;

    Τα ερωτήματα αυτά δεν θα απαντηθούν ποτέ με βεβαιότητα. Ο Τρότσκι όχι μόνο δεν κυβέρνησε ποτέ τη χώρα του, αλλά το 1927 εκδιώχθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, το 1929 εξορίστηκε, το 1936 καταδικάστηκε σε θάνατο και το 1940 άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεξικό όταν ο Ραμόν Μερκαντέρ του έχωσε ένα τσεκούρι στο κεφάλι. Η μοναδική μέχρι σήμερα μεγάλη βιογραφία του, που γράφτηκε από τον Βρετανό μαρξιστή Ισαάκ Ντόιτσερ και κυκλοφόρησε σε τρεις τόμους από το 1954 μέχρι το 1963, παρουσιάζει τον Τρότσκι ως έναν λαμπρό επαναστάτη που, αν τον άφηναν, θα είχε αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Μια καινούργια βιογραφία διαλύει αυτόν τον μύθο. Και δείχνει ότι ο Τρότσκι δεν ήταν λιγότερο ωμός από τον άνθρωπο που διέταξε τη δολοφονία του.

    Όπως γράφει ο Ρόμπερτ Σέρβις στο βιβλίο του «Τρότσκι: μια βιογραφία» (εκδ. Μacmillan), ο Τρότσκι είχε αναμφισβήτητα μεγάλο πολιτικό θάρρος. Ήταν επίσης ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες του 20ού αιώνα. Το χρήμα και η πολυτέλεια δεν του έλεγαν τίποτα. Εδώ όμως εξαντλούνται τα προτερήματά του. Ήδη από το 1922 ζητούσε να δικαστούν και να καταδικαστούν με συνοπτικές διαδικασίες οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος (κάτι που θα έκανε την επόμενη δεκαετία ο Στάλιν με πολύ οργανωμένο τρόπο). Ως αρχηγός του Κόκκινου Στρατού, υποστήριζε τις συνοπτικές εκτελέσεις και τη σύλληψη ομήρων. «Πρέπει να πέσουν κεφάλια, πρέπει να χυθεί αίμα», είπε στους ναύτες της Κροστάνδης. «Η δύναμη της Γαλλικής Επανάστασης βρισκόταν σ΄ εκείνο το μηχάνημα που κόνταινε τους εχθρούς του λαού κατά ένα κεφάλι. Ένα τέτοιο μηχάνημα πρέπει να υπάρχει σε κάθε πόλη».

    Μερικές φορές ήταν σαν να συναγωνίζονται ο Τρότσκι με τον Στάλιν για τον τίτλο του πιο βίαιου κομισάριου, γράφει ο Σέρβις. Πώς λοιπόν επέτρεψε ο πρώτος στον δεύτερο να τον νικήσει τόσο εύκολα στη μάχη για τη σοβιετική ηγεσία; Η απάντηση είναι ότι ο Τρότσκι ήταν απολύτως ανίκανος να συγκροτήσει συμμαχίες στο Πολιτικό Γραφείο. Όταν βαριόταν τον σύντροφο που μιλούσε, έβγαζε επιδεικτικά και διάβαζε ένα βιβλίο του αγαπημένου του συγγραφέα, του Ζορζ Σιμενόν. Η απόλυτη αδιαφορία του για τον τρόπο που σκέπτονταν οι άλλοι έκανε τον Τζερζίνσκι και τον Μενζίνσκι, τους αρχηγούς της μυστικής αστυνομίας, να υποστηρίξουν τον Στάλιν, που τους υποσχόταν ρητά ότι θα συνέχιζαν να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους ανενόχλητοι.

    Όπως ο Λένιν, και αντίθετα με τον Στάλιν, ο Τρότσκι απέφευγε να σκοτώνει ανθρώπους με τους οποίους είχε καλές σχέσεις. Μικρό το καλό: οι άνθρωποι αυτοί ήταν τόσο λίγοι…

    http://diastaseis.blogspot.com/

    Σχόλιο από Xitis | 02/11/2009

  27. Xitis (έχεις όντως χιούμορ 😉 )

    ευχαριστούμε για την υπόδειξη. Αφήσαμε ήδη δύο σχόλια στου Μητσού:

    http://diastaseis.blogspot.com/2009/10/blog-post_30.html
    ————————-

    Ο/Η Ποντος και Αριστερά είπε…

    Νομίζω ότι τα είπαν οι ναύτες της Κροστάνδης εγκαίρως..

    Το ενδιαφέρον όμως σήμερα βρίσκεται αλλού: Ότι ενώ συνεχίζεται η σύγκρουση με τους σταλινόσαυρους του Περισσού, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει μετα το 18ο Συνέδριο, η λεγόμενη αντισταλινική Αριστερά ποιεί την νήσσαν.

    2/11/09 11:37 πμ

    Ο/Η Ποντος και Αριστερά είπε…

    Πάντως, ίσως, στα θετικά που θα μπορούσε να χρεώσει κανείς στον Τρότσκι, είναι ότι πρότεινε, μαζί με την Αριστερά της Επανάστασης την μετατροπή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε επαναστατικό.

    Δυστυχώς, η αντίληψη περί ειρήνευσης με κάθε θυσία που επέβαλε πραξικοπηματικά ο Λένιν επί της Κ.Ε. -και μάλλον ξοφλούσε υποχρεώσεις- βασίστηκε στην παράδοση ολόκληρης της Ουκρανίας και της Κριμαίας στους Γερμανούς και του Καρς και Αρνταχάν, μαζί με τον ανατολικό Πόντο, στους Νεότουρκους.

    Μόνο η νίκη των Δυτικών επί των Κεντρικών Δυνάμεων λίγους μήνες μετά, επέτρεψε την απελευθέρωση της Ουκρανίας και της Κριμαίας.

    Η Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ ήταν μοιραία γιατί οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην καταστολή του επαναστατικού κινήματος που εκδηλώθηκε λίγο αργότερα στη Γερμανία, όπου δολοφονήθηκαν οι Λούξεμπουργκ και Λίμπνεχτ.

    Μοιραία επίσης υπήρξε τόσο και για τους Λαούς της Ανατολής, που παρέμειναν υπό εθνικιστική τουρκική κυριαρχία και εξοντώθηκαν οριστικά, όσο και για την ίδια την Επανάσταση που περικλείστηκε σε μια φεουδαρχική ασιατική χώρα και «αναγκάστηκε» να φάει τις σάρκες της λίγο αργότερα με το σταλινισμό.

    2/11/09 11:53 πμ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/11/2009

  28. Να ένα καλό που διάβασασ στου Γιάννη Χάρη και το μοιράζομαι μαζί σας:
    ————————-
    * Παραμονές των εκλογών, Πέμπτη 1/10, η πολυαγαπημένη αλλά αφόρητα κνίτικη «Ελληνοφρένεια» φιλοξενούσε τον Μπογιόπουλο, υποψήφιο του ΚΚΕ, ο οποίος απαντούσε σε διάφορες ερωτήσεις των ακροατών. Η τελευταία ήταν: «Αξίζει να ανταλλάξουμε την ελευθερία μας με παιδεία, υγεία και όλα αυτά που είπατε [για τις σοσιαλιστικές χώρες];» Η απάντηση ήρθε ποιητικότατη, την παραθέτω αυτούσια (ευχαριστώντας θερμά τους διαδικτυακούς φίλους που μου έστειλαν το λινκ της εκπομπής): «Όταν μιλάμε για σοσιαλιστικές χώρες κι όταν μιλάμε για Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μιλάμε για τους 200 της Καισαριανής, μιλάμε για τον Άρη το Βελουχιώτη και την Ηλέκτρα την Αποστόλου, μιλάμε για την Κοκκινιά και την Καλογρέζα, μιλάμε για την Αλαμάνα και τον περήφανο χαιρετισμό της στο Γοργοπόταμο [σ.σ. ανάποδα τα ‘πε εδώ, κι αυτό σηκώνει διαγραφή], μιλάμε για τον ΕΛΑΣ και το Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας, μιλάμε για τον Μπελογιάννη, μιλάμε για τον Πλουμπίδη, μιλάμε για το Ρίτσο και για το Χαρίλαο». Ώστε μιλάει το ΚΚΕ για τον Βελουχιώτη, για τον Μπελογιάννη, για τον Πλουμπίδη… Πάρτε όμως και τη συνέχεια του ποιήματος, για την ιστορία (μια και την Ιστορία τη γράφει πάντοτε το ΚΚΕ με τους Μπογιόπουλούς του): «Όταν μιλάμε για κάπα κάπα έψιλον, μιλάμε για το κόκκινο του αίματος, μιλάμε για το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο, μιλάμε για το κόκκινο αστέρι στον μπερέ του Τσε Γκεβάρα, μιλάμε για το κόκκινο της Μακρονήσου, της Γυάρου και του Αναπλιού, κι αν όλα αυτά δε σημαίνουν ελευθερία, τότε δεν υπάρχει τίποτα που να σηματοδοτεί την ελευθερία». Όλα τα κόκκινα τα ‘δε ο Μπογιόπουλος, μόνο το κόκκινο της ντροπής ούτε που το ‘χει ακουστά…

    http://yannisharis.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 02/11/2009

  29. Οι καλύτεροι βεβαίως είναι οι αυθεντικοί οπαδοί του ΚΚΕ που επιτέλους μπορούν να μιλάνε ελεύθερα μετά από 50 χρόνια εσωκομματικής καταπίεσης, ρεφορμισμού και άκρατου οπορτουνισμού.

    Πηγαίνετε να δείτε και να φχαριστηθείτε. Αυτό είναι το ΚΚΕ του μέλλοντός μας:

    http://faros.wordpress.com/2009/12/21/%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b7%ce%b3%ce%ad%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b9-%ce%b2-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%bd/

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/12/2009

  30. […] μ΄ αφορμή την ανακήρυξη εδώ και πολλά χρόνια, από το 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού,  της 13ης Ιουνίου ως ¨Ημέρας […]

    Πίνγκμπακ από -Μπράβο στην “Αυγή”, επιτέλους και κάτι για το σταλινισμό!!! « Πόντος και Αριστερά | 26/12/2009

  31. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5426432&publDate=25/12/2009

    Ξαναχτύπησαν….

    Σχόλιο από glavkos | 29/12/2009

  32. […] -Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  33. […] -Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Είναι ο σταλινισμός Αριστερά; « Πόντος και Αριστερά | 11/02/2010

  34. […] στη θεωρητική αποκατάσταση του σταλινισμού, αλλά προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον ποντιακό χώρο με μια βίαιη πολιτική που βασίζεται σε […]

    Πίνγκμπακ από -Για το σταλινισμό και την αλλοτρίωση… « Πόντος και Αριστερά | 25/03/2010

  35. […] πάντων, το φαινόμενο Γκίκας (ο ποντιοκτόνος) τώρα αρχίζει να μας απασχολεί σοβαρότερα και στο […]

    Πίνγκμπακ από -Η σφαγή του Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα! « Πόντος και Αριστερά | 13/04/2010

  36. […] προσφύγων σ’ αυτό, μπορεί να καταλάβει πλήρως  αυτό που έγραψε ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων (ΣΠοΣ) …, η οποία τόλμησε να καταγγείλει ως […]

    Πίνγκμπακ από -Οι δικοί μας Καυκάσιοι και η συμβολή τους στην ανάπτυξη της Αριστεράς « Πόντος και Αριστερά | 20/04/2010

  37. Πήρατε είδηση ότι την καταγγελία του ΚΚΕ κατά του ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων την πρόβαλε ο Καλεντερίδης;

    http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/06/blog-post_8803.html

    Σχόλιο από Μιχάλης | 18/09/2010

  38. Κείμενο του Γιώργου Ρούση.
    «Ελευθεροτυπία» 12/2/2009

    Το φάντασμα του Στάλιν και η αντιμετώπιση της συντροφικής κριτικής σαν εχθρικής ενέργειας .

    Επί τρεις περίπου μήνες παρακολουθώ υπομονετικά και σιωπηλός τα μύρια όσα μου καταμαρτυρούν, με ή δίχως κουκούλα, δηλαδή ανυπόγραφα ή ενυπόγραφα, απ’ αφορμή την παρέμβαση μου σχετικά με το θέμα του σοσιαλισμού στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ, και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που ωθεί στην αντιμετώπιση μου σαν εχθρού.
    Υπενθυμίζω ότι η κριτική μου επικεντρώθηκε στη κομβική κατά τη γνώμη μου θέση, με βάση την οποία εκτιμάται (εξεταζόμενη από μια οικονομική και μόνον οπτική γωνία η οποία παραμορφώνει την αλήθεια) θετικά και
    σαν η πιο συνεπής από σοσιαλιστική σκοπιά , μια δραματική περίοδος κατά την οποία υπό την ηγεσία του Στάλιν, είχε στραγγαλιστεί η σοσιαλιστική δημοκρατία, με αποκορύφωμα τις διώξεις και εκτελέσεις κομμουνιστών το 1936-1938.
    Αξίζει να επισημανθεί ότι αυτές οι εγκληματικές ενέργειες οι οποίες χαρακτηρίζονται από την ΚΕ του ΚΚΕ σαν «υπερβολές στην αντιμετώπιση αντεπαναστατικών κέντρων» , έλαβαν χώρα σε μια περίοδο κατά την οποία, όπως διαπίστωνε η κοινή Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του μπολσεβίκικου Κόμματος του Γενάρη του 1933 , είχε πια ολοκληρωθεί η διαδικασία της κολεκτιβοποίησης , και είχε «πραγματοποιηθεί η εξάλειψη της τάξης των κουλάκων», ενώ γενικότερα όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Στάλιν , αλλά και ο Μολότοφ , η Πράβδα εκείνης της περιόδου, και αργότερα ο Χρουτσόφ, «είχαν εξοντωθεί οι εκμεταλλεύτριες τάξεις».
    Επειδή «κανείς δε θα μας συγχωρήσει αν ζήσουμε σιωπηλοί», μνημονεύω ενδεικτικά ορισμένες από αυτές τις «υπερβολές», έτσι όπως καταγράφονται σε επίσημα ντοκουμέντα του ΚΚΣΕ και του ΚΚΕ :
    -Από τα εφτά μέλη του Πολιτικού Γραφείου των Μπολσεβίκων που οργάνωσαν την επανάσταση, μόνο ο Στάλιν πέθανε από φυσικό θάνατο .
    -Το 70% από τα 139 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ του κόμματος τα οποία είχαν εκλεγεί στο 17ο Συνέδριο του, το λεγόμενο «συνέδριο των νικητών», δηλαδή 98 άνθρωποι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν δια τουφεκισμού.
    -Από τους συνολικά 1966 αντιπροσώπους του ίδιου Συνεδρίου συνελήφθησαν για αντεπαναστατικά εγκλήματα 1108, δηλαδή πολλοί περισσότεροι από τους μισούς.
    -«Θύματα του αυταρχισμού του Στάλιν ήταν οι περισσότεροι έντιμοι, αφοσιωμένοι στην υπόθεση του κομμουνισμού, επιφανέστεροι εκπρόσωποι αλλά και απλά στελέχη του κόμματος», οι οποίοι καταδικάστηκαν σαν «εχθροί του λαού» στη βάση «ομολογιών» που αποσπάστηκαν μετά από την «άσκηση σωματικών βασανιστηρίων».
    -Με βάση απόφαση της 10ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ , «θύματα της προσωπολατρίας» υπήρξαν και Έλληνες κομμουνιστές. Ανάμεσα τους ήταν ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος (1928-1931) Ανδρόνικος Χαϊτάς, οι γραμματείς της ΟΚΝΕ (1925-1928) Γιώργος Κολοζώφ, και (1928-1931) Γιώργος Ντούβας, το μέλος του ΠΓ (1928-1931) Κώστας Ευτυχίαδης, ο Διευθυντής του Ριζοσπάστη (1928-1931) Χριστόδουλος Χριστοδουλίδης …..
    Στις παρεμβάσεις μου είχα επίσης επισημάνει, ότι εκείνοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι όλοι αυτοί και τόσοι άλλοι, ήταν οπορτουνιστές οι οποίοι μετατράπηκαν σε «όργανα του αντιπάλου», οφείλουν να απαντήσουν στο αμείλικτο ερώτημα, πότε και πώς ένα επαναστατικό κόμμα, μεταμορφώθηκε σε μηχανισμό μαζικής τερατογέννησης.
    Επιπροσθέτως, διατύπωσα την άποψη, ότι η γενικότερη κατάπνιξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και η κατεδάφιση της συμβουλιακής-σοβιετικής δομής της, εκείνη την περίοδο, η οποία άλλωστε ουδέποτε αποκαταστάθηκε στη συνέχεια, αποτελεί μια από τις αιτίες της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
    Τέλος, υποστήριξα ότι όλα αυτά είναι ασυμβίβαστα με το σοσιαλισμό του μέλλοντος μας , όπως είναι ασυμβίβαστο το κόμμα να τρώει τα παιδιά του κατ’ εικόνα του θεού Μολώχ.

    Αυτές λοιπόν οι κοινότυπες τοποθετήσεις μου, αντιμετωπίστηκαν από τους επικριτές μου, από τη μια με απύθμενους σε βάρος μου χαρακτηρισμούς, και από την άλλη, με τη συστηματική παραποίηση τους.
    Ποιο συγκεκριμένα:
    -Χαρακτηρίστηκα –ω της ειρωνείας, από εκείνους που με κατηγόρησαν για το ύφος μου, όταν δεν χρησιμοποίησα στις ,παρεμβάσεις μου ούτε ένα προσωπικό χαρακτηρισμό- σαν «ο κάθε πικραμένος», «ανιστόρητος», «οπορτουνιστής», «ρεφορμιστής», «εχθρός του κόμματος, του σοσιαλισμού, της Οχτωβριανής Επανάστασης»…, «αντισοβιετικός ο οποίος βρίσκεται ένα βήμα από την αγκαλιά της αντεπανάστασης», «αντικομμουνιστής και βάλε», «εξαγορασμένος διανοούμενος», «επικίνδυνος, εμπαθής, προκλητικός», «υστερικός», «υπερασπιστής της ατομικής ιδιοκτησίας», «γνήσιος απολογητής του καπιταλισμού» ….ενώ η «κατά τα κελεύσματα της CIA» παρέμβαση μου, η οποία «θύμισε τη χουντική ραδιοφωνική εκπομπή “στον ιστό της αράχνης”», και στην οποία «άφρισα με τρόπο που θα ζήλευε και ο Γκαίμπελς», χαρακτηρίστηκε «πτωματολογία», «λίβελος», «προβοκατόρικη, οπορτουνιστική, δανεισμένη από το εχθρικό οπλοστάσιο» …..
    -Επειδή κατήγγειλα τη βία κατά των ίδιων των κομμουνιστών, κατηγορήθηκα ότι τάσσομαι κατά της επαναστατικής βίας κατά των ταξικών αντιπάλων του σοσιαλισμού. Μάλιστα μέλος της ΚΕ μου υπενθύμισε, ότι και κατά την αστική γαλλική επανάσταση ασκήθηκε βία κατά των αριστοκρατών και υπήρξαν θύματα, λες και ο Μπουχάριν π.χ ήταν κάτι σαν τη Μαρία Αντουανέτα.
    -Επειδή επανέλαβα την κλασική μαρξική θέση ότι ο σοσιαλισμός είναι εξ’ ορισμού περίοδος απονέκρωσης του κράτους και άμβλυνσης των ταξικών αντιθέσεων και της ταξικής πάλης, κατηγορήθηκα, στη βάση της υιοθέτησης της αντιμαρξιστικής σταλινικής θεωρίας περί όξυνσης της ταξικής πάλης με την πρόοδο του σοσιαλισμού , ότι υποστηρίζω τάχα πως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι «φόρουμ ή σεμινάριο».
    -Επειδή υποστήριξα ότι η κολεκτιβοποίηση και μόνον, δεν αρκεί για να κριθεί θετικά και ως σοσιαλιστική μια περίοδος, κατηγορήθηκα ότι είμαι κατά των κοινωνικοποιήσεων και τελικά υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας και του καπιταλισμού.
    -Επειδή υποστήριξα ακολουθώντας τους κλασικούς και τον Λένιν, ότι ο σοσιαλισμός είναι αδύνατον να ολοκληρωθεί σε μια μόνο χώρα, πόσο μάλλον καθυστερημένη, κατηγορήθηκα ότι τάσσομαι κατά της επανάστασης σε επί μέρους χώρες.
    – Επειδή υποστήριξα ότι πρέπει να τηρείται η σοσιαλιστική δημοκρατία, κατηγορήθηκα σαν υποστηρικτής της αστικής δημοκρατίας, μια και κατά τον Ριζοσπάστη «όποιος βάζει πλώρη για ανατροπή, ας ετοιμάζεται να λουστεί τη λάσπη ότι εγκατέλειψε τη δημοκρατία» !!!!
    -Επειδή κατήγγειλα τις παραβιάσεις της σταλινικής περιόδου, εκείνοι που διεξήγαγαν μια κατεξοχήν υποκειμενίστικη ανάλυση, («συνεπής» Στάλιν, «οπορτουνιστές» οι ηγέτες από το 20ο και μετά) κρίνοντας εξ’ ιδίων τα αλλότρια, με κατηγορούν σαν υποστηριχτή του Χρουτσοφικού ρεβιζιονισμού.
    -Ενώ σε αντίθεση με την ΚΕ τα μόνα στοιχεία που παρέθεσα για τη σταλινική περίοδο ήταν στοιχεία που προέρχονταν από το ΚΚΣΕ, κατηγορήθηκα ότι προσφεύγω στα στοιχεία του εχθρού, και ότι «υιοθετώ την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα γι’ αυτήν την περίοδο»……
    Ποιοι όμως και γιατί αντιμετώπισαν σαν εχθρική τη συντροφική κριτική μου;
    Καταρχήν ορισμένοι έντιμοι αγωνιστές, κυρίως της γενιάς της Αντίστασης, οι οποίοι λάτρεψαν τον Στάλιν, και τους είναι συναισθηματικά δύσκολο να αποδεχτούν ότι : «τόσος πόνος τόση ζωή /πήγαν στην άβυσσο / για ένα πουκάμισο αδειανό…» . Ακόμη ορισμένοι αγνοί κομμουνιστές, κυρίως νέοι, οι οποίοι αγνοώντας την αλήθεια, θεωρούν ότι υπερασπιζόμενοι τη σταλινική περίοδο υπερασπίζονται το σοσιαλισμό. Τέλος εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι επειδή ο αντίπαλος προσφεύγει στον πλέον χυδαίο αντισταλινισμό-κάτι που είναι αναμφισβήτητο- οι ίδιοι έχουν την υποχρέωση να υπερασπίζονται συλλήβδην αυτήν την περίοδο.
    Αν για τη στάση όλων των παραπάνω μπορεί κανείς να δείξει κατανόηση, δεν ισχύει το ίδιο ούτε μ’ εκείνους που με τη διαπόμπευση ενός διαφωνούντα αποσκοπούν να πουλήσουν φτηνή κομματικότητα, ούτε μ’ εκείνους οι οποίοι υπερασπίζονται συνειδητά το σταλινικό πρότυπο για να κατοχυρώσουν τη σημερινή σεχταριστική τους αντίληψη. Αυτοί οι τελευταίοι, « οχυρώνουν τις λεγεώνες μας σε πονηρά κατάστιχα και σε ντουλάπια, μας μπάζουν μέσα στα τετράγωνα», αντιμετωπίζουν σαν μαύρο και εχθρικό ότι δεν είναι άσπρο και κομματικό, αναζητούν «προδότες», στην προσπάθεια τους να αντιστοιχίσουν το κόμμα στο δικό τους μπόι. Έτσι όμως συνθλίβουν την κριτική σκέψη, και το όπλο της κριτικής, όταν αυτό και όχι η καλλιέργεια της τυφλής υποταγής, μπορεί να ανάψει τη σπίθα της κριτικής των όπλων και της επανάστασης. Πρόκειται για μια στάση καταστροφική τόσο για το ίδιο το κόμμα, όσο και κυρίως για την υπόθεση του κομμουνισμού.
    Κρίμα και πάλι κρίμα, για όλους εμάς, που συνεχίζουμε αταλάντευτα να πονάμε και το ένα και το άλλο.

    Γιώργος Ρούσης

    Βλέπε Ριζοσπάστη 2/11/2008 και Ελευθεροτυπία 23/11/2008
    Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, Οκτώβρης 2008, σελίδα, 17 υποσημείωση 18.
    Βλέπε, Ιστορία του ΚΚΣΕ , Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 1960, σλ.589.
    Στάλιν, Για το Σχέδιο Συντάγματος της ΕΣΣΔ, στο Στάλιν, Ζητήματα Λενινισμού, , έκδοση Καμπίτση σελ.675 και 679.
    Μολότοφ, Ομιλία στη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής Του Γενάρη του 1936.
    «Πράβδα», 4 Απρίλη, 1936
    Νικήτα Χρουτσόφ, Για την προσωπολατρία και τις συνέπειες της, Εισήγηση στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ , Μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλίδης, Μεταμεσονύχτιες Εκδόσεις, 2007, σελίδα 17
    Παράφραση του ποιήματος Βίοι παράλληλοι του Τάσου Λειβαδίτη.
    Οι Μπουχάριν, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Ρίκοφ, εκτελέστηκαν, ο Τόμσκυ οδηγήθηκε σε αυτοκτονία και ο Τρότσκι αφού εξορίστηκε δολοφονήθηκε.
    Νικήτα Χρουτσόφ, Για την προσωπολατρία και τις συνέπειες της, Εισήγηση στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ό.π σελ. 28
    στο ίδιο, σελ.28
    στο ίδιο, σελ.16, 18, 27 και πρακτικά 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στο The Documentary Record of the 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union, Current Soviet Policies, New York London, Columbia University Press, 1962, σελ. . 122,, 124, 155.
    10η Ολομέλεια, του Γενάρη 1967, Βλέπε ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα, Tόμος 9ος 1961-1967, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ. 766
    Αλέκας Παπαρήγα, Απαντήσεις σε ερωτήσεις κατά την παρουσίαση των Θέσεων στην Πάτρα, Ριζοσπάστης 6/11/2008, σελίδα 13
    Είναι ενδεικτικό ότι μεσολάβησαν περισσότερα από δεκατρία χρόνια ανάμεσα σε δυο συνέδρια του κόμματος. Το 18ο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε τον Μάρτη του1939,και το 19ο τον Οκτώβρη του1952!!!!
    Και εδώ και στη συνέχεια, απαριθμώ τους χαρακτηρισμούς και τις διαστρεβλώσεις των επικριτών μου δίχως να αναφέρομαι στα ονόματα τους και δίχως να παραπέμπω στις συγκεκριμένες αναφορές, μόνο και μόνο για να μην προσωποποιήσω την αντιπαράθεση.
    Βλέπε Στάλιν, Για τις ελλείψεις της κομματικής δουλειάς και τα μέτρα εξάλειψης των τροτσκιστών και άλλων διπλοπρόσωπων, Εισήγηση και κλείσιμο στην Ολομέλεια Φεβρουαρίου -Μαρτίου 1937, της ΚΕ του ΠΚΚ (μπ) στο Στάλιν, Άπαντα, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 14 σελ.252-253
    Ριζοσπάστης 11/11/2008 σελίδα 2
    η οποία υιοθετεί άκριτα τις αλλοιωμένες μέσω του καθόλα ανυπόληπτου Μάρτενς, εκτιμήσεις του Αμερικανού Πρέσβη Ντέιβις!!!!

    Γιώργου Σεφέρη, Ελένη
    Παράφραση από το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού, Κατά Σαδδουκαίων

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/11/2010

  39. […] και την πρωτοφανή ανικανότητα (???) του εξαρτημένου ΚΚΕ που ξεπούλησε κυνικά το μεγαλειώδες Λαϊκό […]

    Πίνγκμπακ από -Δεκεμβριανά στιγμιότυπα… « Πόντος και Αριστερά | 09/12/2010

  40. […] -Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Το ΚΚΕ, οι αγρότες και η γενοκτονία της αγροτικής τάξης στην ΕΣΣΔ « Πόντος και Αριστερά | 12/02/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: