Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Το ύστατο «ΟΧΙ» ενός μικρού ανθρώπου…

big39untitled_«Μικρό Άνθρωπο» ονόμασε τον Ιωάννη Μεταξά ο ακροδεξιός και προσφυγομάχος σύντροφός του Γεώργιος  Βλάχος (της «Καθημερινής«)  όταν αρνήθηκε να αναλάβει την αρχιστρατηγία του ελληνικού στρατού της Μικράς Ασίας, με αποτέλεσμα αυτή να δωθεί στον ανίκανο και προβληματικό  Χατζηανέστη. Ο Χατζήανέστης διέπραξε τα γνωστά απαράδεκτα στρατιωτικά λάθη στο μέτωπο με αποτέλεσμα την νίκη των τουρκικών εθνικιστικών στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ και την ολοκλήρωση των Γενοκτονιών των χριστιανικών λαών.  Ο Μεταξάς, άριστος στρατιωτικός, έχοντας την ίδια αντιμικρασιατική άποψη με το ΣΕΚΕ συνήργησε στην τρομερή Ήττα. Ήδη από το 1915, είχε συμβάλλει αποφασιστικά στην κατεύθυνση αυτή. Τη στιγμή που η περιοχή μας βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα, επέλεξε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του γερμανικού ιμπεριαλισμού προσπαθώντας πάσει θυσία να κρατήσει την Ελλάδα ουδέτερη.

Στην πολιτική  ουδετερότητας του Μεταξά  οφείλεται και η τρομερή ήττα των συμμάχων (1915) στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Με μια διαφορετική συμπεριφορά, θα είχε επιτρέψει τους συμμάχους να χτυπήσουν τους Τούρκους από την Ανατολική Θράκη, κλείνοντας οριστικά από τότε το Νοτιο-Ανατολικό Μέτωπο. Κορύφωση της πολιτικής του Μεταξά υπήρξε η απόλυτη προδοσία (1916) με την αποδοχή της εισβολής των Βουλγάρων στα ελληνικά εδάφη και την κατάληψη της Ανατολικής Μακεδονίας. Με εντολή του Μεταξά το 4ο ελληνικό σώμα στρατού παραδόθηκε αμαχητί στη Δράμα και στάλθηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Γκέρλιτζ της Γερμανίας. 

Στο Μεταξά λοιπόν  (και στους επιγόνους του) έχουμε κάνει κατά καιρούς διάφορα αφιερώματα, τα οποία και σας τα προτείνουμε:

ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ  (αναδημοσίευση από κείμενο της «Ανασύνταξης». Η ουσία  βρίσκεται στη συζήτηση)

Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι

Δίκη των Εξ: Η Ακροδεξιά αντεπιτίθεται… !

Μικρασιατική Καταστροφή: ένα έγκλημα της Δεξιάς

thelitleman-1

Όταν επήλθε πια η κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, η οποία λίγες μέρες μετά οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, στην Ελλάδα γινόταν πολιτικές ζυμώσεις για την νέα κυβέρνηση που θα αναλάμβανε τα ηνία και την υποχρέωση να «μαζέψει τα κομμάτια της». Ανάμεσα λοιπόν στους διεκδικητές της εξουσίας, ήταν και ο Ιωάννης Μεταξάς με το κόμμα των «Ελευθεροφρόνων». Αυτή η κίνηση του Μεταξά θεωρήθηκε προκλητική και βασανιστική για την κοινή λογική (λόγω της προηγούμενης στάσης του στο μικρασιατικό ζήτημα) και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ο Γεώργιος Βλάχος, στις 25-8-1922 (7 Σεπτεμβρίου 1922 με το νέο ημερολόγιο), δημοσίευσε ένα δηκτικό και αιχμηρότατο άρθρο στην «Καθημερινή»:

«Ένας κύριος εισέρχεται εις την σχολήν των ευελπίδων, τρέφεται εκεί και εκπαιδεύεται, όπως όλοι οι μαθηταί, δι’ εξόδων σχεδόν του Κράτους. Γίνεται ανθυπολοχαγός, φορεί γαλόνια, του κάμουν σχήματα οι στρατιώται, παραμερίζουν οι πολίται όταν περνά, είναι αξιωματικός παίρνει μισθόν. Προάγεται. Σήμερον λοχαγός, αύριον ταγματάρχης, μεθαύριον συνταγματάρχης, έπειτα αντιστράτηγος. Και τα έτη αυτά πληρώνεται, είναι σεβαστός, είναι σπουδαίος. Το κράτος εις το οποίον εστοίχησε τόσα, γυρίζει τον βλέπει, τον καμαρώνει:
– Ιδού ένας κύριος, τον οποίο ανέθρεψα, εμεγάλωσα, ετίμησα, επλήρωσα, δια να τον έχω την στιγμήν της ανάγκης. Οιασδήποτε ανάγκης αυτής την οποία κρίνω εγώ και υπέρ ης θυσιαστεί ασυζητητί αυτός. Διότι θυσιάζονται άλλοι: χωρικοί, εργάται, άνθρωποι του γραφείου, πολίται και πολίται μηδεμίαν πραγματικήν έχοντες προς εμέ υποχρέωσιν, όταν εγώ το ζητήσω.

Αυτά σκέπτεται το Κράτος. Και η στιγμή έρχεται: Μία εκστρατεία. Το Κράτος καλεί δεξιά και αριστερά τους Έλληνας, παιδιά δεκαοκτώ ετών, αφίνουν τα θρανία, άνθρωποι οικογενειάρχαι κλείνουν το σπίτι, το μαγαζί, ζώνονται τις παλάσκες, τον γυλιόν, τα φυσέκια, αποχαιρετούν άλλοι με ενθουσιασμόν, άλλοι με δάκρυα και στενοχωρίαν, και τρέχουν εκεί που τους στέλνει το Κράτος. Που πηγαίνουν; Δεν ερωτούν! Τι θα γίνη, δεν ξεύρουν. Εμπρός παιδιά! Και πηγαίνουν εμπρός. Σκοτωθήτε παιδιά! Και σκοτώνονται. Και όλοι είναι παιδιά; Όχι. Είναι και άνθρωποι προ πολλού καταβάλοντες βαρύν τον φόρον των θυσιών προς την πατρίδα, άνθρωποι κουρασθέντες από τα πολεμικά, άνθρωποι ξένοι προς της νίκης τα αγαθά και προς της δόξης τα κέρδη. Εν τούτοις πηγαίνουν. Διότι έτσι είναι, διότι έτσι γίνεται. Διότι ο πολίτης δεν παζαρεύει με την Πατρίδα.

Τότε έρχεται και η σειρά του κ. Αντιστρατήγου:
– Περάστε κ. Αντιστράτηγε. Σας χρειαζόμεθα. Αρχηγόν του στρατού. Αρχηγόν του Επιτελείου, αυτό ή εκείνο… λέγει πνιγμένον από την ανάγκην το Κράτος.
– Δεν πάω, λέει ο κ. Αντιστράτηγος.
– Διατί;
– Διότι η εκστρατεία αυτή δεν μου αρέσει. Διότι θα αποβή ολεθρία, διότι τα πράγματα θα πάνε έτσι κι’ έτσι…

Και ο κ. Αντιστράτηγος προμαντεύει την καταστροφήν. Και το Κράτος; Το Κράτος το οποίον εφήρμοσε τον νόμον περί ληστείας δια να συλλάβει τους ανυποτάκτους, της υπαίθρου της χώρας, το οποίο εφάνη αμείλικτον όταν κανείς τσοπάνης, πατήρ τεσσάρων ή πέντε τέκνων, δεν προσήλθεν εν καιρώ, κουνεί το κεφάλι του, μετρά τα έξοδα και τους μισθούς που επλήρωσε, καμαρώνει τα γαλόνια και τους βαθμούς και τον αφίνει και φεύγει. Τότε εις την έξοδον τον συλλαμβάνει ένας δημοσιογράφος -ο δημοσιογράφος είναι εν ζωή και γράφει αυτήν τη στιγμήν- και του λέγει:
– Κύριε Αντιστράτηγε, κάτι εκρυφάκουσα από την πόρτα: Θεωρείτε την εκστρατείαν καταστρεπτικήν; Έτσι την νομίζω και εγώ. Έρχεσθε εσείς με το κύρος σας και εγώ με την πένναν μου, να του ειπούμε εις τον κόσμον; Διότι είναι φοβερόν, να ξέρετε ότι θα επέλθη μία καταστροφή και ούτε να την καταστήσετε ίσως μικροτέραν, ούτε να επιχειρήτε να την σταματήσετε, εκ φόβου ότι θα χάσετε αγαθά της προφητείας.

Αλλ’ ο κ. Αντιστράτηγος θεωρεί τούτο καταστρεπτικό. Και σιωπά και πηγαίνει εις το Φάληρον και κλειδώνεται και περιμένει. Τι περιμένει; Περιμένει ως κόραξ την καταστροφήν, τον θάνατον, από τον οποίο πρόκειται να τραφεί η φιλοδοξία του. Κάτω εις τα πεδία των μαχών γίνονται λάθη. Ο Αντιστράτηγος τα γνωρίζει και σιωπά. Γίνονται επιχειρήσεις μέλλουσαι να φέρουν την προφητευθείσαν καταστροφήν. Ο κ. Αντιστράτηγος τας γνωρίζει και σιωπά.

Και όταν η καταστροφή επήλθε, όταν κλαίουν όλα γύρω του, όταν ο οίκος της Ελλάδος επληρώθη από τραυματίας, νεκρούς, πρόσφυγας, δυστυχίαν, ο κ. Αντιστράτηγος φορεί το φράκο του και της κτυπά την θύραν:
– Τι θέλετε;
– Είμαι ο κ. Αντιστράτηγος. Θέλω να γίνω πρωθυπουργός. Έχω τα χαρτιά μου εν τάξη: «Τα έχω ειπή».

Αλλ’ η Ελλάς έχει εργασίαν, μαζεύει τα τέκνα της. Αν δεν είχε, θα έπαιρνε την σκούπαν και θα του έλεγε, εκεί εις την οδόν:
– Φύγε απ’ εδώ. Άνθρωπε μ ι κ ρ έ, που περίμενες να κατασκευάσεις πρωθυπουργικόν φράκον από τα ράκη. Φύγ’ απ’ εδώ α ν υ π ό τ α κ τ ε σ τ ρ α τ ι ώ τ α των αναγκών μου, αυτόκλητε κηδεμών της ατυχίας μου, τέκνον άχρηστον, άνθρωπε μηδέν.

Αυτά θα έλεγε εις τον Αντιστράτηγον κ. Μεταξάν δακρυούσα η Ελλάς, αν έστρεφε ποτέ προς τον κ. Μεταξάν η Ελλάς τα βλέμματα.».

http://www.pare-dose.net/blog/?p=2597

Advertisements

26/10/2009 - Posted by | -προσφυγιά, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Μεταξάς, -Μνήμες, -Φωτογραφίες, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, Μικρά Ασία

92 Σχόλια »

  1. […] στους Αριστεροπόντιους : “Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου…“. Eπίσης εκεί θα βρείτε πολλά σχετικά και […]

    Πίνγκμπακ από Ποιός είπε το “ΟΧΙ”;;; « Κανάλι | 27/10/2009

  2. οντως ο μεταξας εξυπηρετουσε τα υμφεροντα των γερμανων σε ολη σχεδον την καριερα του ως πολιτικος και στρατωτικος.
    μην ξεχναμε ομως πως και οι πολιτικοι που ηταν υπερ της μικρασιατικης εκστρατειας εξυπηρετουσαν συμφεροντα αλλων ξενων δυναμεων(αγγλιας, γαλλιας)
    εκεινη την εποχη(μιας και για εκεινη την εποχη γινεται λογος)το συνολο του πολιτικου κοσμου εξυπηρετουσε και εξεφραζε την βουληση καποιας ξενης δυναμης στην περιοχη.
    ο μεν βενιζελος ηταν υπερ της καταληψης της σμυρνης, αλλα μην ξεχναμε πως αυτο το επραξε κατοπιν εντολης των αγγλων και πριν πραξει κατι τετοιο συνεδραμε στην εκστρατεια στην ουκρανια-κριμαια, παλι για λογαραισμο των αγγλογαλλων-
    μην ξεχναμε πως κανοντας το χατηρακι των αγγλογαλων να εκστρατευσει στην κριμαια στην ουσια τρομοκρατησε τους μπολσεβικους, οι οποιοι τελικα διαλεξαν λιγο αργοτερα να στηριξουν στην περιοχη του ποντου τον κεμαλ(σου λεει ο μπολσεβικος ρωσος, τα δερφια των ελληων ποντιων κανα εισβολη να με ριξουν απο την εξουσια-αντιθετα οι τουρκοι δεν προεβησαν σε τετοια ενεργεια)
    δυστηχως οι αμενες πατριδες χαθηκαν γιατι οι πολιτικοι στο συνολο τους ηταν εξαρτημενοι απο τις ξενες μεγαλες δυναμεις και αλλαζαν τα σχεδια τους κατα βουληση αυτων
    με αποτελεσμα να πληρωσουν οι πλυθησμοι της περιοχης την νυφη
    υγ-αντιπροσφυγας στο φουλ ο μεταξας-μην το ξεχναμε αυτο
    http://ramirez2007saloniki.blogspot.com/2009/10/blog-post_2866.html

    Σχόλιο από samurai | 28/10/2009

  3. Ακριβώς επειδή ήταν καλός στρατιωτικός ήταν κατά της μικρασιατικής εμπλοκής, διότι από στρατηγικής άποψης ήταν εξαρχής καταδικασμένη. Μπερδεύετε την μετέπειτα αντιπροσφυγική συμπεριφορά των Λαϊκών με αυτό το -αντικειμενικά ανεξάρτητο- γεγονός.
    Όπως καταδικασμένο εξαρχής ήταν και το ποντιακό αντάρτικο, και το αρμενικό, από τη στιγμή που οι Ρώσοι -ως συνήθως- υπαναχώρησαν και μετά άλλαξαν τελείως καθεστώς και πολιτική.

    Κι ο Βενιζέλος που πήγε -κακώς- στη Σμύρνη, το έκανε επειδή του είπαν οι Εγγλέζοι να πάει. Γενικώς έκανε ό,τι του ζητούσαν οι Εγγλέζοι, γι΄αυτό πρότεινε στον Κων/νο να δοθεί η Ανατ.Μακεδονία στη Μακεδονία με αντάλλαγμα κάποια αόριστα δικαιώματα επί της Κϋπρου, πάλι υπό τις οδηγίες των Άγγλων.
    Γι’αυτό έστειλε στρατό και στην Ουκρανία, αν του ζητούσαν να στείλει στη Ν.Αφρική θα έστελνε κι εκεί.

    Η Καλλίπολη είναι στα Δαρδανέλλια όχι στη Μακεδονία και είναι παρακινδυνευμένο αυτό που γράφετε. Πώς θα βοηθούσε η Ελλάδα την Αγγλία από τη στιγμή που μεσολαβεί η Δυτ.Θράκη που τότε δεν ανήκε στην Ελλάδα;

    Σχόλιο από κων/νος | 28/10/2009

  4. Κων/νε, είναι γνωστή η απολογητική επιχειρηματολογία των θαυμαστών του Ι. Μεταξά. Όμως η κατάσταση αυτή υπήρχε μόνο στο μυαλό τους. Η κατάσταση το 1920 δεν είχε καμιά σχέση με τις εκτιμήσεις του Μεταξά, που από το 1915 είχε ξεπουλήσει τελείως τα ελληνικά συμφέροντα. Σε παραπέμπω σ’ ένα κείμενο-βιβλιοκρισία, που απαντά σ’ όλες αυτούς τους «προβληματισμούς», για ένα βιβλίο που περιγράφει αντικειμένικά το διεθνές πλαίσιο και τις πολιτικές συνθήκες εκείνη την εποχή. Εάν διατηρείς ακόμα ίχνη περιέργειας, δες το:

    http://www.anixneuseis.gr/?p=3522

    Επίσης, εάν η Ελλάδα είχε βγει στον πόλεμο εξαρχής, θα είχε καταλάβει νωρίτερα τη Δυτική Θράκη που ανήκε τοτε στη Βουλγαρία. Πριν οι Βούλγαροι καταλάβουν την Ανατολική Μακεδονία χωρίς να ρίξουν ούτε μια ντουφεκιά, χάρις στο Μεγάλο Ηγέτη που απ’ το ’15 ήξερε ότι η Μικρασία ήταν χαμένη υπόθεση. Μόνο που θεωρούσε χαμένη και την Ανατολική Μακεδονία και μάλλον τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2009

  5. κων/νε
    μια διευκρινηση
    λες το ποντιακο ανταρτικο ηταν εξ αρχης καταδικασμενο
    απο στρατιωτικης αποψης ηταν σωστο
    μονο που η αποφαση να βγουν οι ποντιοι του δ ποντου στο βουνο, δνε ηταν πολιτικη ή στρατιωτικη αποφαση αλλα μια κινηση αυτοπροστασιας απο τις σφαγες που ειχαν ξεκινησει στα χωρια κ στις πολεις τους.
    τα ανταρτικα σωματα στην πελιοψηφια τους αποτελουταν απο γερους και γυναικοπαιδα, τους οποιους προστατευαν ενοπλοι πόντιοι μικροτερης ηλικιας

    Σχόλιο από samurai | 28/10/2009

  6. Ακομα και αυτό το επιχείρημα των ακροδεξιών-μεταξικών, ότι το αντάρτικο του Πόντου ήταν χαμένη υπόθεση είναι ψέματα. Όπως φαίνεται, εάν είχε στείλει το ελληνικό κράτος όπλα και σφαίρες στον Πόντο τα πράγματα για τον τουρκικό στρατό δε θα ήταν τόσο εύκολα. Αλλά ούτε μια σφαίρα δεν έστειλαν οι τρομεροί ψευδο-πατριώτες εθνικόφρονες…

    Εξάλλου, φαίνεται ότι γύρω στο Νοέμβριο του ’20, οι Βρετανοί είχαν αποδεχτεί τα ποντιακά αιτήματα. Αλλά μετά ήρθαν στην εξουσία οι Δεξιοί του Λαϊκού Κόμματος και τα έκαναν όλα σκατά και άφησαν ακόμα και τους ανθρώπους στη Σμύρνη να τους σφάξει ο Κεμάλ.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2009

  7. Άφεριμ, Ομέρ πουλί μ’.

    Κι εγώ που νόμισα προς στιγμήν πως είσαι «απ’ τους άλλους»…

    Α γιασά!

    Σχόλιο από Asarcikli | 28/10/2009

  8. «απ’ τους άλλους» είμαι Asarcikli!

    Αλήθεια τώρα, πες το και θα μείνει μεταξύ μας, ποιοί είναι οι κακοί-άλλοι; 8)

    Ομέρ ο καλόκακος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2009

  9. «Τη μοναδική αυτή ιστορική στιγμή εξυπηρετήθηκαν δύο σημαντικές ανάγκες: η εξασφάλιση της πλήρους κυριαρχίας στο Αιγαίου με τον έλεγχο και της ανατολικής του ακτής

    Όμως οι φορείς των απόψεων αυτών αγνοούν ότι οι απόψεις αυτές έχουν άριστη εφαρμογή και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου… Όπως φυσικά και οι Νέες Χώρες με τη Θεσσαλονίκη, οι οποίες είναι μια απλή λωρίδα εδάφους, στενότερη απ’ αυτήν που είχε το Σαντζάκιον Σμύρνης.»

    Υπάρχουν γεωπολιτικοί λόγοι που δεν ισχύουν αυτά.
    Η εξασφάλιση πλήρους κυριαρχίας στο Αιγαίο από τη μια χώρα ήταν κάτι που καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν ήθελε, άρα η ανατολική ακτή τουλάχιστον έπρεπε να παραμείνει στην Τουρκία.
    Είναι βασική αρχή των θαλασσίων δυνάμεων να μην επιτρέπουν πλήρη έλεγχο ενός περάσματος από τρίτη δύναμη.
    Δεν σας κάνει εντύπωση πώς άρχισαν ξαφνικά όλοι οι πρώην σύμμαχοι να τα γυρίζουν και να παίρνουν το μέρος των Τούρκων; Τι πάθαν, τους πείραξε τόσο πολύ τάχα η εκλογή των Λαϊκών επειδή ήταν «φιλογερμανοί» -και μεταπολεμικά; Πιστεύετε στ’αλήθεια ότι η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων απέναντι σε μια μικρή χώρα καθορίζεται ανάλογα με ποιο κόμμα της είναι στην κυβέρνηση;

    Και φυσικά τα ίδια ισχύουν και για τις Νέες Χώρες. Αυτή η «μικρή λωρίδα» είναι που εμποδίζει τη Ρωσία να βγει στο Αιγαίο, μέσω Βουλγαρίας. Γι’αυτό ήταν οι δυτικοί πάντα υπέρ της παραμονής τους στην Ελλάδα, τόσο στην αρχή όσο και αργότερα επί ψυχρού πολέμου.
    Όπως αντίστοιχα η παράδοση -από το πουθενά- της Ανατ.Θράκης στην Τουρκία που υπέγραψε ο Βενιζέλος (ο άνθρωπός τους) στη Λωζάννη, έγινε για να μην έχει η Ελλάδα έξοδο στη Μ.Θάλασσα και συνεπώς απευθείας επικοινωνία με τη Ρωσία.

    Μην ψάχνετε λοιπόν ψυχαναλυτικά κίνητρα στο γιατί αποφάσισε ο Βενιζέλος να προκηρύξει εκλογές, είναι προφανές. Είδε τι έρχεται και παρέδωσε το πικρό ποτήρι να το πιουν οι αντίπαλοί του.

    «Ακόμα και σήμερα δεν έχει σιγάσει η διαμάχη γύρω από το ζήτημα γιατί οι ελληνικές δυνάμεις που υπερτερούσαν αριθμητικά και δεν ήταν πολύ χειρότερα εξοπλισμένες από το στρατεύματα του Κεμάλ, οδηγήθηκαν σ’ αυτή την καταστρoφική ήττα»

    Δεν είναι μυστήριο, η Ελλάδα ποτέ δε νίκησε μόνη της την Τουρκία, ούτε και καμία άλλη χώρα δηλαδή.
    2 αυτοκρατορίες μαζί, Μ.Βρετανία και Γαλλία, κι έπαθαν πανωλεθρία στην Καλλίπολη τo 1916 και περιμένατε να νικήσει η Ελλάδα μόνη και με όλους τους άλλους να υποστηρίζουν τους Τούρκους;

    samurai, κι εγώ από στρατιωτικής άποψης μίλησα, αυτά ότι αν έστελνε η Ελλάδα σφαίρες θα σωνόταν δεν στέκουν με τίποτε.

    Σχόλιο από κων/νος | 28/10/2009

  10. Καλά εντάξει! Αφού λατρεύετε έτσι κι αλλιώς τον κοντό μικρο ανθρωπάκο, ότι και να σας πούμε θα βρείτε τον αντίλογο.

    Οπότε η κουβέντα μαζί σας δεν έχει έννοια. Φαντάζεστε, υποθέτετε, παραλάσσετε, αγνοείτε μόνο και μόνο για να πείσετε στον εαυτό σας ότι ο γελοίος εκείνος δικτάτορας και η μοναρχική Δεξιά είχαν δίκιο . Και ας πέθανε ο Μεταξάκος θεωρώντας ότι το δίκιο το είχε ο Βενιζέλος. Όχι ότι τον γουστάρουμε τον Βενιζέλο σε τούτο δω τον ιστοχώρο, αλλά εκείνη την εποχή των μεγάλων και οριστικών ανακατάξεων έπαιξε σωστά. Το έγκλημα του Βενιζέλου ήταν ότι επέτρεψε τους αντιπολεμικούς Δεξιούς να ανέβουν στην εξουσία. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που διεπράχθη τότε. Πολύ μεγαλύτερο από την εθνοπροδοσία της Δεξιάς.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2009

  11. Ομέρ, μάλλον είσαι τσιτωμένος 🙂

    Εγώ δεν μίλησα για «κακούς – άλλους». Μόνο για «άλλους». Άλλωστε το κακός – καλός είναι έννοιες σχετικές, ανάλογα από ποιά πλευρά είσαι και πως αντιλαμβάνεσαι τα γεγονότα. Άρα, εγώ δε μιλώ για κακούς – άλλους. Άλλωστε από την πλευρά τους θεωρούν πως αυτοί είναι οι καλοί. Και επειδή οι απόψεις είναι πάντα σχετικές και διαρκώς μεταβάλλονται, κανένα δε βάζω στο καλούπι καλός – κακός. Μόνο μιλώ για άλλους.

    Απαντώ και στο ποιοί είναι οι άλλοι:
    Αυτοί που μιλούν για εθνάρχες, για εξαδάκτυλους, για εμβληματικούς, για πέντε θάλασσες και δύο ηπείρους, για ντόπιους και τουρκόσπορους, για επεκτατικό πόλεμο, για χαμένη υπόθεση του Πόντου, για «οίκαδε», για «μικρά πλην έντιμο», για «Μελούνα», για αποκατάσταση των έξ κλπ κλπ κλπ ΑΥτοί για μένα είναι οι «άλλοι».

    Τι κι αν εγώ τους χαρακτηρίσω «κακούς». Αυτοί θεωρούν εαυτούς «καλούς» κι εμένα «κακό». Έτσι δε βγάζουμε άκρη. Γι’ αυτό απλά τους αποκαλώ «άλλους» και νομίζω πως σ’ αυτό συμφωνούμε. Εάν κάνω λάθος δεν πειράζει. Νομίζω;

    Εκτός κι αν μ’ έχεις κόψει για πολύ «κακό» και σ’ ενοχλεί οτι ταυτίζομαι με τις (συγκεκριμένες) απόψεις σου. Άλλωστε, αν υπάρξουν νέα δεδομένα κάποια στιγμή από τη συνεχή ιστορική έρευνα, μπορεί και να αλλάξουμε απόψεις. Και να βρεθούμε με την πλευρά των «άλλων». Δεν είναι κακό. Έτσι πράττουν τα νοήμοντα όντα, έτσι σκέφτονται οι δημοκράτες, έτσι ενεργούν όσοι βάζουν την αλήθεια πάνω απ’ όλα.
    Εν κατακλείδι, συγνώμη που συμφωνώ μαζί σου, αλλά κι εγώ είμαι από εδώ, απέναντι στους άλλους. («καλούς» ή «κακούς»).

    Σχόλιο από Asarcikli | 28/10/2009

  12. Κων/νε,

    Η θεωρία σου (σας) μπάζει! Εάν οι μεγάλες δυνάμεις δε θέλουν ποτέ κάποιος να ελέγχει και τις δύο πλευρές «θαλάσσιου περάσματος», γι’ αυτό και δε θα άφηναν Ελλάδα δυτικά και ανατολικά του Αιγαίου, τότε γιατί δεν επέτρεψαν στην Ελλάδα να φτάσει μέχρι την Πόλη, γιατί επέτρεψαν στην Τουρκία να ελέγχει το πέρασμα από τη Μεσόγειο στον Εύξεινο (μέχρι και σήμερα);

    Μην τραβάτε την ιστορία από τα μαλλιά για να στηρίξετε τις απόψεις σας. Λάθος εκτίμηση των δεδομένων από το Βενιζέλο οδήγησε στην ήττα.
    Και βέβαια η λογική του «οίκαδε». Άλλωστε, ακόμη και την ώρα της καταστροφής στην Ιωνία, το στράτευμα στον Έβρο ήταν έτοιμο και ικανό να πάρει την Πόλη.

    Σχόλιο από Asarcikli | 28/10/2009

  13. «Δεν είναι μυστήριο, η Ελλάδα ποτέ δε νίκησε μόνη της την Τουρκία, ούτε και καμία άλλη χώρα δηλαδή.
    2 αυτοκρατορίες μαζί, Μ.Βρετανία και Γαλλία, κι έπαθαν πανωλεθρία στην Καλλίπολη τo 1916 και περιμένατε να νικήσει η Ελλάδα μόνη και με όλους τους άλλους να υποστηρίζουν τους Τούρκους;»

    Κωνσταντίνε, μέχρι και τον Νοέμβριο τού 20, πού έγιναν οι εκλογές, ο Κεμάλ δεν είχε κανέναν αξιόλογο στρατό.
    Ελάχιστους μόνιμους αξιωματικούς, μαζί μέ ατάκτους τσέτες.
    Εφτιαξε στρατό απο το 1921, όταν έρρευσαν τα χρυσά ρούβλια απο την Ρωσσία τού Λένιν, και μπορεσε να μισθοδοτήσει τούς μόνιμους αξιωματικούς τού τέως Οθωμανικού στρατού,πού παρέμεναν άνεργοι επί διετία και πού άρχισαν να συρρέουν κατα κύματα στην Αγκυρα.

    Αρα ήταν πολύ ρεαλιστική η συντριβή του εκείνη την περίοδο, πού οι Αγγλοι δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι, και απο ότι περιγραφει ο Σβωλόπουλος, δέχθηκαν ευνοϊκα την εισήγηση τού Βενιζέλου, για εκστρατεια στην Αγκυρα με σκοπό την διάλυση του Κεμάλ.

    Επίσης, δέχθηκαν την εισήγηση τού Βενιζέλου, για ίδρυση Ποντιακής Δημοκρατίας και άνοιγμα δεύτερου μετώπου στόν Πόντο.

    Ηταν πολύ ρεαλιστική, λοιπόν, τό 1920, η νίκη κατα τού αδύναμου, τότε, Κεμάλ.

    Σχόλιο από vripol | 28/10/2009

  14. Επίσης, Κωνσταντίνε, ξεχνάς κάτι σημαντικό:
    Την θέληση των προγόνων μας, των Ελλήνων, δηλαδή, της Μικρας Ασίας και τού Πόντου, που εχοντας υποστεί τό πρωτο κύμα της γενοκτονίας από τό 1914 έως τό 1918, έψαχναν εναγώνια κάποια κρατική διευθέτηση πού θα εξασφάλιζε ότι δεν θα ξανασφαγούν.
    Μάς πρότειναν να υποταχθούμε σε Αρμενικό κράτος, και δεν το δεχθήκαμε, γιατι φοβόμασταν πως αυτή η λύση θα ξαναφερνε ματοκύλισμα στην πατρίδα μας, τόν Ποντο.

    Μας πρότειναν Ποντιοαρμενική Ομοσπονδία και την δεχθήκαμε, όπως φάνηκε να την δέχονται και οι Αρμένιοι στις διαπραγματεύσεις τού Ερεβάν, αλλά δεν την δέχθηκε η Αρμενική αντιπροσωπία στο συνεδριο των νικητων, στό Παρίσι.

    Μέχρι και κρατος χριστιανων και μουσουλμάνων διερευνούσε ο Χρύσανθος, προκειμένου να μην ξανασφαγούμε.
    Προσβλέπαμε στην Ελλάδα τού Βενιζέλου για να γλυτώσουμε, 1.700.000 Ελληνες.

    Εμας, μας λογάριασε, ο Μεταξάς και τό ΣΕΚΕ, όταν συμμαχούσαν με τό περίφημο «Ελιά-στεφάνι, σφυρί-δρεπάνι

    Ο Μεταξάς, κρίνοντας με τά κριτήρια τής παραδοσιακής παλιελλαδίτικης ελίτ, δεν έβρισκε συμφέρουσα την Μικρασιατική Εκστρατεία.
    Ο Βενιζέλος, συγχρονιζόμενος, τότε, με την βούληση της κοινωνίας, για προστασία και ενσωμάτωση τού πέραν των μέχρι τότε Ελλαδικών συνόρων, Ελληνισμού, στό υπό σχηματισμόν Εθνος-Κράτος, ανταποκρίθηκε,με την απόβαση στην Σμύρνη.

    Εμείς οι Πόντιοι, τον ψέγουμε γιατί δεν ανταποκρίθηκε έγκαιρα στό δικό μας αίτημα, για στήριξη τού Αντάρτικου του Δυτικού Πόντου, και της Ποντιακής Δημοκρατίας.

    Σχόλιο από vripol | 29/10/2009

  15. Κωνσταντίνε, ο Ελληνισμός ξερριζώθηκε το 1923 από την Μικρα Ασία, μετα απο 2700 χρόνια ζωής εκεί, γιατί σε εκείνες τις καταραμένες εκλογές του 1920, οι τριακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνοι των νέων χωρών, ψήφισαν τό Λαϊκό κόμμα του Βασιλιά και τού Μεταξα.

    Δεν έχω καμία αντίρρηση πού ψήφισαν και οι μουσουλμάνοι.
    Τό πρόβλημά μου είναι, ότι αυτοί πού κάθισαν στην εξουσία με τίς ψήφους τους, δεν είχαν κανέναν ενδιασμό, να απαγορεύσουν, δια νόμου, τον Ιούλιο τού 1922, τούς Ελληνες της Μ.Ασίας να έλθουν στην Ελλάδα, καθώς επίκειτο η σφαγή τους…

    Εμείς γι αυτούς δεν είμασταν επιθυμητοί πολίτες,όσο οι πολιτικοί τους φίλοι και ψηφοφόροι μουσουλμάνοι, γιατί είμασταν Βενιζελικοί και «τουρκόσποροι» …..

    Γιατί, τό μέλημά τους δεν ήτανε η σωτηρία τού Ελληνισμού, αλλά η σωτηρία τής βολής τους στό κρατίδιό τους..

    Γιατί γι αυτούς «Εθνος» και «Εθνικισμός», σήμαινε τό στενό συμφέρον της κρατικής ελίτ και η προάσπισή του..

    Φτιάξαν και την Ιστορία, όπως τούς βόλευε..

    Καί γι αυτην την Ιστορία εμείς είμασταν σκιές ανύπαρκτες, ικανες μόνο για να «συνοστίζονται» στίς παραλίες πόλεων που δεν πρέπει να πολυαναφέρονται, για να μην θίγουν τίς ευαισθησίες της κρατικης Τουρκικής ελίτ..

    Καί για να μπορούν οι πορφυρογέννητοι μεταξοσκώληκες, να χορεύουν στα γρασίδια τους αποστεωμένο ζεϊμπέκικο, καταθέτοντας στεφάνια στόν τάφο τού Κεμάλ και φτύνοντας στούς δικούς μας τάφους..

    Σχόλιο από vripol | 29/10/2009

  16. Πατριώτες, Τετάρτη μεσάνυχτα, ακόμη παρακολουθώ στην ΕΤ3 το αφιέρωμα στην 5η συνάντηση ποντιακών συλλόγων. Αυτή είναι η συλλογικότητα που κράτησε τη φάρα μας ζωντανή. Η ψυχή των Ποντίων, η κοινωνία του Πόντου.

    Μπράβο στο Γιώργο Γεωργιάδη για το αφιέρωμα.

    Άκουσα και τα τεμέτερα ασήν Γαράσαρην, μάσαλα.

    Όϊ, Γαράσαρη Γαράσαρη τεμόν η πατρίδα
    καθώς έρθα σην Μακεδονίαν, καλόν ημέρα κι είδα.

    Άριστος κι ο Γιάννες ο Νικολαϊδης ασό Γουρούχ.

    Από πολύ μακριά ερχόμαστε και πολύ μακριά θα πάμε ακόμα, γιατί έχουμε ρίζες βαθιές και τις ποτίζουμε συνέχεια. Με τον ιδρώτα του χορού μας και τα δάκρυα για τη μοίρα της φυλής μας. Το σφίξιμο των χεριών και οι κύκλοι των χορών μας, τα λένε όλα.

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  17. Ωχ, ωχ, ωχ! Βριπόλ, κάτι τέτοια έγραψα κι εγώ πριν κανένα μήνα και με περίλαβαν ο Νοσφεράτος, Ο Γιάννης, ο Ζωνιανίτης και μερικοί ακόμα νομίζω. Εμ δαρμένοι και γαμημένοι από τους παλαιοελλαδίτες (στη νοοτροπία ε, όχι στην καταγωγή), εμ φταίχτες από πάνω που παραπονιόμαστε..

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  18. Δεν έγραψες τέτοια σύντροφε Asarcikli… Άλλα έγραψες!

    Αλλά μην την παίρνεις τόσο κατάκαρδα τη κουβέντα που κάνουμε εδώ. Για να βρισκόμαστε σημαίνει ότι κάτι κοινό μας δένει. Εξάλλου αν δεν κουβεντιάζουμε, έστω και έντονα, πως θα καταλάβουμε που έχουμε άδικο; Για να διαπιστωθεί η ορθότητα μιας θέσης πρέπει να τεθεί σε συζήτηση και να δεχτεί τον αντίλογο και τη σκληρή κριτική.

    Α! ελπίζω να μη θεωρείς παλαιοελλαδίτικης νοοτροπίας τους Νοσφεράτο, Γιάννη και Ζωνιανίτη μόνο και μόνο γιατί σου έκαναν κριτική!!!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  19. Oldu arkadas Omer.

    ΥΓ:Μόνο που μερικοί δεν έχουν ποτέ άδικο. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Ενώ εγώ το παραδέχομαι ότι πολλάκις στις κρίσεις μου είμαι άδικος. Και ξέρεις γιατί; Γιατί η φάρα μας το χόρτασε το άδικο τόσα χρόνια. Κι ως γνωστόν, εμείς οι Πόντιοι δεν είματσε κι οι πιό καλόβολοι άνθρωποι. Άμα μας πατάνε μια φορά τον κάλο, εμείς τους τον πατάμε δυο. Κι άμα δεν πεταχτείς εσύ για να πεις «πάτα πάν'», μπορεί και να τους τον λιώσουμε. Τον κάλο, ε!

    ΥΓ 2: Κείμενο τρεις λέξεις και υστερόγραφο εβδομήκοντα οκτώ! Μη μου πει κανείς οτι δεν είμαι Πόντιος!

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  20. Έχεις δίκιο στο περί πείσματος. Αλλά είναι ευκαιρία να ασκηθούμε σε εξεύρεση επιχειρημάτων. Νομίζω ότι ακόμα και οι «σκληροί» της παρέας μας δεν είναι έτσι όπως φαίνονται. Η εμπειρία μου δείχνει ότι είναι διατεθειμένοι, εάν πειστούν φυσικά, να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους. Καληνύχτα για σήμερα.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  21. Δεν χαρακτήρισα τους τρεις συν-blogers παλαιοελλαδίτικης νοοτροπίας. Αποφεύγω τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς για ανθρώπους που δεν τους ξέρω από κοντά και καλά.

    ΥΓ:Πάντως είσαι επικίνδυνος Ομέρ. Βάζεις φιτίλια στα καλά καθούμενα. Αν δεν απαντούσα αμέσως, θα με πλάκωναν και οι τρεις και θα εξαφανιζόμουν πάλι από το blog.

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  22. «Κι ο Βενιζέλος που πήγε -κακώς- στη Σμύρνη, το έκανε επειδή του είπαν οι Εγγλέζοι να πάει. Γενικώς έκανε ό,τι του ζητούσαν οι Εγγλέζοι, γι΄αυτό πρότεινε στον Κων/νο να δοθεί η Ανατ.Μακεδονία στη Μακεδονία με αντάλλαγμα κάποια αόριστα δικαιώματα επί της Κϋπρου, πάλι υπό τις οδηγίες των Άγγλων.»

    Κωνσταντίνε, αναφέρεσαι στην πρόταση του Εδουάρδου Γκρέυ το ’15 προς το Βενιζέλο με ανταλλάγματα στην Βόρειο Ήπειρο και τη Σμύρνη ή σε κάτι άλλο;

    Σχόλιο από Βαγγέλης | 29/10/2009

  23. Γιατί δεν άφησαν να φτάσει στην Πόλη, έχω γράψει, αλλά για σκέψου δηλαδή. Μια Ελλάδα με την Πόλη, τη Σμύρνη, τον πλήρη έλεγχο του Αιγαίου, τον Πόντο που λέτε εσείς, αυτή θα ήταν πλέον η ανασύσταση του Βυζαντίου, η τοπική υπερδύναμη στην Αν.Μεσόγειο, όχι μια απλή μικρομεσαία χώρα.
    Ε, είναι προφανές ότι κανείς δεν ήθελε μια τέτοια εξέλιξη ούτε σύμμαχοι ούτε εχθροί.
    Τώρα βέβαια αν εσύ μπορούσες παρ’όλα αυτά και κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες να νικήσεις μόνος σου, δεν θα μπορούσαν να κάνουν και πολλά πράγματα. Αλλά δεν μπορούσες, είναι κι αυτό δεδομένο, μέχρι εκεί έφταναν οι δυνάμεις σου.

    vripol, ποτέ δεν είναι ρεαλιστικό να καταπνίξεις ένα αντάρτικο κίνημα στον τόπο του, εκτός δηλαδή αν εφαρμόσεις τακτικές «τελικής λύσης» όπως έκαναν με τους Αρμενίους, τους ποντίους κ.ά. Δες τι τραβάνε ακόμα οι Τούρκοι με τους Κούρδους που έχουν λιγότερα κι από είχε ο Κεμάλ τότε.
    Κι ο Κεμάλ ήταν ακριβώς και ο νικητής της Καλλίπολης, μην ξεχνάμε κι αυτό.
    Επίσης είσαι άδικος με την «παλαιοελλαδίτικη ελίτ» διότι αυτή εν τέλει χρηματοδότησε και τους Βαλκανικούς και τη μικρασιατική επιχείρηση και «παλαιοελλαδίτες» ήταν οι στρατιώτες που πολέμησαν και σκοτώθηκαν σε αυτούς τους πολέμους.
    Κι αν ο Βενιζέλος κοπτόταν τόσο πολύ για τους μικρασιάτες γιατί δεν έφερε εις πέρας την αποστολή που ο ίδιος ξεκίνησε και άφησε τους άλλουν να βγάλουν το φίδι απ’την τρύπα, ώστε να τους κατηγορείτε σήμερα και για «προδότες»;

    Ομέρ, γιατί αρπάζεσαι συζήτηση κάνουμε, δεν είμαι λάτρης του Μεταξά, αλλά ούτε και του Βενιζέλου όπως θα έχεις καταλάβει.

    Σχόλιο από κων/νος | 29/10/2009

  24. Μπερδεύτηκα λίγο…Συγγνώμη, αλλά σβήστηκε το σχόλιο μου ή υπάρχει κάποιου είδους moderation που τα κρατάει; Αν ισχύει το πρώτο, γιατί;

    Σχόλιο από Βαγγέλης | 29/10/2009

  25. Κωνσταντίνε, τό «παλαιολλαδίτικη», δεν εχει την έννοια τού ψόγου κατα των Ελλήνων της παλαιάς Ελλάδας, πού πολεμούσαν ηρωϊκα επι 10 ετία και ματωσαν στην Μακεδονία και την Μ.Ασία..
    Αναφερεται στην κρατική γραφειοκρατία και τα κόμματα της Παλαιάς λεγόμενης Ελλάδας, πού τό μέλημά τους ήταν η διασφάλιση της πολιτικής αναπαραγωγής τους, και των οικονομικών και κοινωνικών τους προνομίων στά πλάισια τού μικρού Ελλαδικού κρατους,
    και δεν ήθελαν να μπούν σε περιπέτειες πού θα εξασφάλιζαν καλύτερη μοίρα για τον εκτός των συνόρων του κρατιδίου Ελληνισμό, αλλά θα έθεταν εν αμφιβόλω την διαιώνηση της κυριαρχίας τους.
    Σύνθημά τους το «οίκαδε» και το «μικρα πλήν έντιμος Ελλάς»
    Στην συλλογιστική μου, ξεχωρίζω το συμφέρον των πολιτικών ελίτ και της κρατικής γραφειοκρατίας, απο το συμφέρον της υποκέιμενης κοινωνίας, Ελλαδικής και εξωελλαδικής….
    Τό ίδιο θεμα υπάρχει και σημερα:
    Οι κρατικές ελίτ (κόμματα εξουσίας, κρατικό προσωπικό) και οι οικονομικές ελίτ, αποφασίζουν ερήμην της κοινωνίας.
    Αποφασίζουν αν θα ανήκουμε στην Δύση ή στην Ανατολή, χωρίς ποτε να μας ρωτήσουν, ως κοινωνία, και να αποφασίσουμε μεσα απο σοβαρή διαβούλευση, τί θέλουμε στην Κύπρο, στό Αιγαίο, στα Ελληνοτουρκικά, στό Σκοπιανό…
    Τό ότι τούς εκλέγουμε ανα τετραετία τούς δίνει την αποκλειστική αρμοδιότητα της διαχείρησης αυτών των θεμάτων, εν λευκώ..

    Σχόλιο από vripol | 29/10/2009

  26. Kωσταντίνε, το «Πόλη» αντί «Σμύρνη» είναι άλλος ένας μύθος της πολιτικής που οδήγησε στην ήττα. Είναι γνωστό σε όλους, εκτός φαίνεται από τους μοναρχικούς φωστήρες εκείνης της εποχής, ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να συναινέσουν οι Βρετανοί στην παραχώρηση της Κωσταντινούπολης στην Ελλάδα. Και αυτό για ένα μοναδικό και αποκλειστικό λόγο: Η Κωνσταντινούπολη ήταν η έδρα του ισλαμικού χαλιφάτου. Δηλαδή ήταν η πρωτεύουσα των απανταχού μουσουλμάνων. Και όπως ίσως γνωρίζεις, οι ανατολικές αποικίες της Μεγ. Βρετανίας ήταν κυρίως μουσουλμανικές. Σε αυτό το δεδομένο βασίζονταν οι Βρετανοί σκεπτικιστές που αντιδρούσαν στην πολιτική Λόιντ Τζορτζ.

    Το ριζοσπαστικό Υπόμνημα Βενιζέλου που απεστάλη στις 5 Οκτωβρίου του 1920, πρότεινε την υπό όρους αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών με τη δημιουργία δύο νέων κρατών. Του κράτους του Πόντου και αυτό της Κωνσταντινούπολης.

    Την πιθανότητα υλοποίησης αυτής της νέας αντίληψης ακύρωσε η πολιτική του νικητή των εκλογών του Νοεμβρίου του 1920. Με τη νέα αυτή πολιτική δόθηκε ο απαιτούμενος χρόνος στο τουρκικό εθνικιστικό κίνημα να ισχυροποιήσει τη θέση του στο εσωτερικό οθωμανικό μέτωπο, να δημιουργήσει διεθνή ερείσματα, να αποκαταστήσει τις επαφές με τους δυτικούς εχθρούς του και να ενστερνιστεί τους ενδοσυμμαχικούς αντιπάλους των Ελλήνων, οι οποίοι μετά την επαναφορά του Κωσταντίνου στο θρόνο απέκτησαν το ηθικό πλεονέκτημα ώστε να απεμπολήσουν τις συμμαχικές τους υποχρεώσεις.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  27. Από την υπόθεση του Πόντου έλειπε δυστυχώς ένας Χαρίσιος Βαμβακάς. Και είναι κρίμα πώς ο Βενιζέλος δεν αντελήφθη οτι θα μπορούσε να ακολουθήσει την ίδια πρακτική που δοκιμάστηκε και πέτυχε στη δυτική Θράκη.
    Υπενθυμίζω οτι στη Θράκη (με πολλλούς μουσουλμάνους να έχουν αποχωρήσει προς τα ανατολικά), ο Χαρίσιος Βαμβακάς κατάφερε να πείσει όσους απέμειναν να δηλώσουν επίσημα στη συμμαχική διοίκηση της Αντάντ οτι επιθυμούν να τεθούν υπό ελληνική διοίκηση.
    Αυτό έγινε διότι οι Βούλγαροι είχαν προβεί σε σκληρές διώξεις κατά των μουσουλμανικών πληθυσμών τα προηγούμενα χρόνια, συν το γεγονός οτι οι Βούλγαροι ήταν οι εμπόλεμοι με την αυτοκρατορία στη συγκεκριμένη περιοχή.
    Αυτοί λοιπόν φάνταζαν ως οι άμεσοι εχθροί και όχι οι Έλληνες που πολέμησαν σε άλλα πεδία.

    Κάντε τώρα μια αναγωγή στην περιοχή του Πόντου.
    Με την έλευση των Ρώσων στον ανατολικό Πόντο, πολλοί μουσουλμάνοι έφυγαν ως πρόσφυγες. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές που περιγράφει ο Δημήτρης Ψαθάς στη Γη του Πόντου. Όσοι παρέμειναν ζούσαν με το φόβο των Ρώσων και το ίδιο συνέβαινε στα δυτικά, όποι και οι εκεί μουσουλμάνοι φοβόταν την προέλαση του Μόσκοβου.
    Εάν τότε υπήρχε οργανωμένη προσπάθεια για προσεταιρισμό των μουσουλμανικών πληθυσμών και δηλώσεις εκπροσώπων τους για αποδοχή ελληνικής διοίκησης ή επίβλεψης στο όνομα της Αντάντ, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.
    Φαίνεται όμως οτι μια τέτοια προοπτική ήταν εντελώς έξω από τα σχέδια του Βενιζέλου και των επιτελών του. Μάλλον ο Πόντος ήταν terra incognita για την τότε ελληνική διπλωματία ή ίσως ήταν πολύ μακριά.

    Όπως ηταν πολύ μακριά για κάποιους και η Κύπρος το 1974. Ενώ η Κριμαία ήταν κοντά (!!), όπως και η Κορέα πολύ αργότερα.

    Μάλλον καταλήγω στο συμπέρασμα οτι διαχρονικά η ελλαδική διπλωματία θεωρεί πως τα κυβικά μας είναι πολύ λίγα για πολλές πολλές διεκδικήσεις και δυναμική παρουσία στα διεθνή τεκταινόμενα.
    Μοναδική εξαίρεση η οκταετία Βενιζέλου (με τα λάθη και παραλείψεις που όλοι γνωρίζουμε), ίσως και η τετραετία 81-85 του Παπανδρέου που έκανε άνω κάτω την ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ και τη διεθνή διπλωματία (θυμηθείτε τα ΜΟΠ, το κορεατικό τζάμπο, την Πολωνία του Γιαρουζέλσκι, τις βάσεις, τους πέρσινγκ και κρουζ, τη μεσολάβηση σε Μιτεράν – Καντάφι για το Τζαντ, την πρωτοβουλία των έξι, τα καράβια στην Παλαιστίνη για τα γυναικόπαιδα και τους μαχητές από Σάμπρα και Σατίλα κλπ).
    Πυροτεχνήματα θα πουν κάποιοι και ίσως συμφωνήσω. Πάντως παίζαμε στη διεθνή σκηνή, πολύ παραπάνω από τα κυβικά μας.

    Νομίζω πως το ίδιο πάει να κάνει τώρα και ο Ερντογάν. Με τόσα εσωτερικά προβλήματα και αντιδράσεις (οικονομικά, κοινωνικά, κουρδικό κλπ) αυτός φαίνεται και φέρεται ως μεγάλος παίχτης, μια με το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους, μια με το Ιράν, μια με το βόρειο Ιράκ, μια με τη Ρωσία και τα ενεργειακά, μια με την Ευρώπη και το ισλάμ.

    Δεν ξέρω. Σκέψεις κάνω.

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  28. Το γιατί είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς το ’40 περιγράφεται σαφέστατα στην παρακάτω Ανακοίνωση.

    Γιατί οι Ναζί δεν του άφησαν το παραμικρό άλλο περιθώριο:

    » Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].
    Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.»

    ———————————————

    «Ἡ ἀνακοίνωσις τοῦ Ἰ. Μεταξᾶ…»

    Τι είχε αποκαλύψει «κεκλεισμένων των θυρών» στους δημοσιογράφους λίγο μετά την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου και γιατί είχε προβλέψει την ήττα της Γερμανίας
    .

    .
    Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 1940.

    Τρίτη μέρα του πολέμου. Τα στρατεύματά μας δεν έχουν περάσει ακόμη στην αντεπίθεση. Οι Ιταλοί διατηρούν την πρωτοβουλία. Στον παραλιακό τομέα και στην Πίνδο προχωρούν. Μόνο στο κέντρο, στην γραμμή Καλαμάς-Καλπάκι έχουν αναχαιτισθεί. Στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός Ι. Μεταξάς καλεί, στο Γενικό Στρατηγείο (στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία») τους εκδότες και αρχισυντάκτες των εφημερίδων και «κεκλεισμένων των θυρών» τους ενημερώνει για το πώς φτάσαμε σε πολεμική αναμέτρηση με την φασιστική Ιταλία…

    Ἰδιόγραφο σημείωμα τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ

    Κύριοι, Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων. Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…

    Mη νομίσητε ότι…
    η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].

    Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου [4]. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.

    Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν διά να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν διά να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών [5].

    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν» [6]. Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ «ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος».

    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως «ασήμαντοι» εμπρός εις τα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα» τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.

    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].

    Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

    Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος διά τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση.

    Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται διά την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία διά vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο διά την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.

    Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες [8].

    Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους.

    Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Έθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.

    Tο Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τόν Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν.

    Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τα νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η «Δημοκρατική» θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της «δευτέρας» Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.

    Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, διά το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.
    Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν. Υπάρχουν πολλά εμπόδια.

    Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μη προκαλέση, μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μη υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ήδη δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεως του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική, και πανεθνική ένωσί του [9]. Σήμερα όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. Η Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων [10]. Η Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα όπως και τότε, αλλ’ εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος διά την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.

    Αλλ’ η κοσμοκρατορία διά την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη [11]. Ο πόλεμος διά τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: «Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης» [12]. Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον διά την νίκην, αλλά και διά την δόξαν [13]. Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος. «Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε», απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης [14].

    Λοιπόν ακούστε διά να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών [15]. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται διά τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης [16]. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την Δόξαν. Και διά την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της.

    Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά [17]. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλη να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθυκρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ’ όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι’ αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών.

    Εκάμαμεν ότι ήτο δυνατόν διά να μη έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι αι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Όταν τελειώσω μπορείτε να τα δείτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομώτατα θα δημοσιευθούν εις την Λευκήν Βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον. Δεν σας κρύβω κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Διά να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην διά παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας, ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν. Να μην κάμω την επιστράτευσιν, όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μού την ζητά το Επιτελείον… [18]

    Ο ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντι του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον διά την κρούσιν των πρώτων ημερών. Ο ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος. Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και αν γίνη. Διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντος σας, το οποίον είναι να συντηρήσητε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ότι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις διά να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.
    Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον εις τας εφημερίδας, ανακοινωθέν από του Υπουργείου Εξωτερικών [19]. Λοιπόν επιθυμώ να σας τονίσω τούτο: εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας διά τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές. Και κάτι άλλο. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν…

    Aπό το http://tolimeri.blogspot.com/

    Σχόλιο από Κιλκισιώτης | 29/10/2009

  29. @Πόντος και αριστερά

    Να συναινέσουν οι Βρετανοί σε ποια πρόταση παραχώρησης της Πόλης??? Έγινε καμιά πρόταση από τον Βενιζέλο η οποία μου διαφεύγει??? Πείτε μου έστω και μια πρόταση!!!!!
    ‘Η έκανε τον ‘κουφό’ ο δικός μας και πήγε στη Σμύρνη!!? Το θέμα είναι αν και ο βενιζέλος την ήθελε την Πόλη! Την ήθελε άραγε??? Δεν το νομίζω! Ούτε αυτός ήταν υπέρ την συνέχισης του Ελληνισμού όπως είχε εκείνη τη στιγμή! Άνθρωπος ο οποίος δεν ήθελε καμία αναφορά της Αγίας Τριάδος στο Σύνταγμά μας δεν είναι δυνατόν να ήθελε την Πόλη κέντρο του Ελληνισμού!! Και έτσι μπήκαν τα θεμέλια του νεοελληνικού κράτους με κέντρο την Αθήνα το οποίο δεν έχει καμιά σχέση με την Βυζαντινή Οικουμένη, πράγμα ολοφάνερο!

    Σχετικά με τις αποικίες κτλ εγώ γνωρίζω πως στα χέρια των Ελλήνων ήταν το εμπόριο στην Πόλη και γι’αυτό παίχτηκε να μη φύγουν οι μουσουλμάνοι από τη Θράκη αφού αναγκαστικά, για να μην έχουμε κατάρρευση του εμπορίου, θα έμεναν πολλοί Έλληνες στην Πόλη. Άρα αυτά που λέτε για τις αποικίες είναι πρωτάκουστα !!!!!!!!!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 29/10/2009

  30. Επείδή όλα αυτά αγαπητέ Κιλκισιώτη, γράφονται εκ των υστέρων και δεν αποτελούν επίσημα έγγραφα ή πρακτικά, άρα ο καθείς ό,τι θυμάται και ό,τι θέλει δίδει στη δημοσιότητα, τελικά για ποιό λόγο ο Μεταξάς είπε Όχι;

    Επειδή η Ελλάς και ο λαός της δεν μπορούσε να δεχθεί κατακτητή;
    Επειδή οι Γερμανοί θα έχαναν τον πόλεμο;
    Επειδή η τύχη της Ελλάδας είναι άρρηκτα δεμένη με τη Μεγάλη Βρετανία;

    Δηλαδή αν ο Μεταξάς είχε την άποψη οτι η Γερμανία μπορεί και να νικήσει, τότε η μη αποδοχή κατακτητή από την Ελλάδα και το λαό της θα πήγαινε περίπατο;

    Και αφού η τύχη μας είναι άρρηκτα δεμένη με τους Άγγλους, γιατί στον Α΄ΠΠ επέμενε στην ουδετερότητα (που ευνοούσε τον Κάϊζερ); Τότε δεν ίσχυε ο νόμος της θαλάσσιας δύναμης;

    Τέλος πάντων. Θεωρώ ότι το 1940 ήταν αποτέλεσμα ευτυχούς συγκυρίας για την Ελλάδα. Είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς (για μια σειρά λόγων, που τους δεχόμαστε ή όχι), αλλά ταυτόχρονα είπε το ΟΧΙ και ένας λαός ζορισμένος άσχημα. Οι μισοί με τους πέλεκεις του Μεταξά και την ΕΟΝ να ονειρεύονται αρχαίους Έλληνες και υπεράνθρωπη φυλή, οι άλλοι μισοί να προσπαθούν να χορτάσουν τα στομάχια τους στις πόλεις και τα χωριά, ένας λαός με πρόσφατες τις μνήμες από συνεχείς διχασμούς, στάσεις, κινήματα, ήττες, νεκρούς, δεν ήθελαν και λίγο να βρουν αιτία να ξεσπάσουν.

    Κι όταν αυτή η αιτία είναι ντυμένη με την αξιοπρέπεια της πατρίδας, την αντίσταση, τον τσαμπουκά απέναντι στο μεγάλο και τον ισχυρό, εμάς τους Έλληνες μας τσιγγλάει άσχημα, μας κινητοποιεί απίστευτα.
    Βάλτε και τους πρόσφυγες που ακόμα ζούσαν στο περιθώριο και βρήκαν ευκαιρία να αποδείξουν πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της νέας πατρίδας, ακόμα και να ξεσπάσουν για τα κακά της μοίρας τους.
    Έτσι έχετε το εκρηκτικό μίγμα που παρουσιάστηκε στα βουνά της Ηπείρου και πήρε παραμάζωμα τους λοχαγούς και τα μαντολίνα τους.
    Μετά μας πήρε πάλι η διχόνοια και μας έστειλε αδιάβαστους. Το είχαμε κάνει το κομμάτι μας γι’ αυτόν τον αιώνα. Στον επόμενο πάλι, στον 21ο. Εδώ ήμαστε..

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/10/2009

  31. «Και αφού η τύχη μας είναι άρρηκτα δεμένη με τους Άγγλους, γιατί στον Α΄ΠΠ επέμενε στην ουδετερότητα (που ευνοούσε τον Κάϊζερ); Τότε δεν ίσχυε ο νόμος της θαλάσσιας δύναμης;»

    Αντε, γιά; Αυτό αμέσως διερωτήθηκα, κι εγώ, αδελφέ Asarcikli, και με πρόλαβες, με τό πολύ ωραιο σχόλιό σου..
    Από ότι θυμάμαι, είσαι απο τα μέρη μας;
    Εγώ καταγομαι απο την Λεκάνη (Μούτζινος), Καβάλας..

    Σχόλιο από vripol | 29/10/2009

  32. Badem ciflik, arkadas vripol. Γαράσαρη τεμόν η πατρίδα.
    Χαιρετίας!

    Σχόλιο από Asarcikli | 30/10/2009

  33. Α σό Μπαντέμ; Μώ τό στανιό σ’, νέπρε θα εγβαίνομεν καί συγγεναίοι..
    Αμά, γιόχ, γιάτι εγώ είμαι κιουμουσχαναλής ά σόν κύρη μ’,και Ματσουκάτες ά σην μάνα μ’.
    Αρ’ ασό Μπαντέμ, γαρασαρέτεν εξέρω τον Χάμπον τόν Λαιμονίδην..
    Γιάμ είσαι ο Χάμπον, ρίζα μ;
    Εμέν, Πολυχρονίδην Γιωρίκα, λέγνε με..
    Ξάν, επήες σόν Πόντον, να ελέπς την Πατρίδα σ’, τήν Γαράσαρην;

    Σχόλιο από vripol | 30/10/2009

  34. Πάντα σην πατρίδαν είμαι Γιωρίκα. Και ντο έμορφα παρχάρε πα έχουμε… Σ’ Ασαρτζούγου το ποτάμιν, σην Τάμζαραν, Λίτζασα, Κεϊλίκ, Καταχώρ και Εγρί Μπελ.
    Όσο για συγγένεια, που ξέρεις; Πολλοί δικοί μας από την Αργυρούπολη ήρθανε για να δουλέψουν στα εδώ μεταλλεία των Άγγλων. Πολυχρονίδη πάντως στα χωριά μας δεν είχαμε.

    Σχόλιο από Asarcikli | 30/10/2009

  35. Αν εσκεμμένα πετάξατε το σχόλιό μου στον κάλαθο θα ήταν σοβαρό λάθος και νομίζω πως πρέπει να το ξανασκεφτείτε!

    Τι σας πείραξε τόσο?

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 30/10/2009

  36. Κ. Στεργίου, εκ παραδρομής κρατήθηκε. Κάθε φορά, ειδικά την πρώτη φορά, τα σχόλια περνούν από μοντερέισον.

    Γιατί εξάλλου να σας το κρατούσαμε; Την άποψή σας είπατε, μάλλον κόσμια! Απαγορεύουμε μόνο τα υβριστικά και προκλητικά σχόλια.

    Όλα αυτά που θέτετε έχουν συζητηθεί, σχολιαστεί, απαντηθεί στις πολλές συζητήσεις που έγιναν είτε για τον Μεταξά, είτε για τα Μικρασιατικά. Ίσως δεν κατανοείτε το γεγονός ότι δεν βλέπουμε από την ίδια οπτική γωνιά τις ιστορικές εξελίξεις. Αυτό θα το καταλάβετε εάν δείτε στο χάρτη από που κοιτάζουμε εμείς και από που εσείς; Ίσως γι αυτόν το λόγο να υπάρχει τόση μεγάλη απόκλιση στην αντίληψη των πραγμάτων.

    Επίσης νομίζω ότι τα σχόλια 4,13, 14, 15, 26, 27 σχετίζονται με την ερώτησή σας.

    Πάντως καλά κάνατε και επανήλθατε, γιατί θα δημιουργιόταν παρεξήγηση άνευ λόγου κι αιτίας.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2009

  37. Αγαπητέ, το θέμα είναι να μη οδηγούμαστε σε τραγωδίες έχοντας τις λάθος οπτικές!
    Εξάλλου δε νομίζω να έχω διαφορετική οπτική από αυτή ενός Μακρυγιάννη, ενός Κολοκοτρώνη … αν θα λέγαμε του Μακρυγιάννη ότι μετά από αυτόν θα ηγούνταν του στρατεύματος ένας μοντέρνος, με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που φέρει ένας τέτοιος, κι ότι το ‘ποθούμενο’ (Πόλη) θα το χάναμε μέσα από τα χέρια μας γιατί δεν ήταν στη σκέψη του μοντέρνου Βένι. το σίγουρο είναι ότι δε θα μας πίστευε! Είναι από τα απίστευτα! Κι όμως έγινε!!!!
    Την οπτική σας δε τη γνωρίζω αλλά δεν είναι δύσκολο να την καταλάβω συν τω χρόνω, ελπίζω να μη πέσω από τα σύννεφα.
    Αλλά μη νομίζετε πως δώσατε απάντηση σ’αυτά που σας ρώτησα.

    Στεργίου Κ

    Σχόλιο από Στεργίου | 30/10/2009

  38. Αγαπητέ κύριε Στεργίου, σε ποια στιμη είχαμε την Πόλη στα χέρια μας και την χάσαμε;

    Σχόλιο από vripol | 30/10/2009

  39. vripol
    Αν νομίζετε οτι ενώ είχαμε τη δύναμη να πάρουμε όλες τις περιοχές γύρω από την Πόλη και στην Πόλη να μη έχουμε τη δύναμη να μπούμε νομίζω πως κάνετε λάθος!
    Άρα στην ουσία την Πόλη την είχαμε στα χέρια μας και την αφήσαμε!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 30/10/2009

  40. Ως την Τσατάλτζα, πήγαμε, γιατί έγινε πολιτική συμφωνία να πάμε.
    Είχαμε την στρατιωτική δυνατότητα να κάνουμε ενα ντου στην Πόλη.
    Ομως, μετά;
    Τό θέμα είναι, αν είχαμε την δυνατότητα να την κρατήσουμε, παρα την θέληση των Αγγλων και τών Ρώσσων.
    Καί τί συνέπειες θα είχε αυτό στην μετέπειτα εν γένει συμπεριφορά τους απέναντί μας.
    Σκεφθείτε, οτι οι Ρώσσοι, πού πάντα εποφθαλμιούσαν την Πόλη, δεν τό έκαναν, όχι γιατί δεν μπορούσαν, αλλα γιατί συνυπολόγιζαν τίς μετέπειτα πολιτικοστρατιωτικές συνέπειες.
    Οπως έλεγε ο Κλεμανσώ «Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρό θέμα, για να τό αφήσουμε στούς στρατιωτικούς»….

    Σχόλιο από vripol | 30/10/2009

  41. Vripol
    Σας παρακαλώ, θερμά, να ψάξετε και να βρείτε έστω μια αναφορά του Βενι. περί παραχωρήσεως της Πόλης σε Ελληνική διοίκηση. Αναφορά-αίτηση προς οιονδήποτε Άγγλο, Γάλλο.

    Όπως λέει κι ο Κοντογιώργης, που διαβάζετε,
    «…η επιλογή της μη διακινδύνευσης …..οδηγεί στο αδήριτο συμπέρασμα ότι θα ήταν φρονιμότερο για τον ελληνισμό να είχε παραμείνει υπόδουλος…».

    Άρα το ‘Όμως, μετά;’, που λέτε….δεν πρέπει να το λέτε!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 30/10/2009

  42. Κύριε Στεργίου, αγνοήσατε τις υποδείξεις μου να διαβάσετε κάποια προηγούμενα σχόλια και γι αυτό ξαναγίνεται η ίδια κουβέντα.

    Στο σχόλιο 26 ο τ’ εμέτερον ο Μ-π έγραψε: «Kωσταντίνε, το «Πόλη» αντί «Σμύρνη» είναι άλλος ένας μύθος της πολιτικής που οδήγησε στην ήττα. Είναι γνωστό σε όλους, εκτός φαίνεται από τους μοναρχικούς φωστήρες εκείνης της εποχής, ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να συναινέσουν οι Βρετανοί στην παραχώρηση της Κωσταντινούπολης στην Ελλάδα. Και αυτό για ένα μοναδικό και αποκλειστικό λόγο: Η Κωνσταντινούπολη ήταν η έδρα του ισλαμικού χαλιφάτου. Δηλαδή ήταν η πρωτεύουσα των απανταχού μουσουλμάνων. Και όπως ίσως γνωρίζεις, οι ανατολικές αποικίες της Μεγ. Βρετανίας ήταν κυρίως μουσουλμανικές. Σε αυτό το δεδομένο βασίζονταν οι Βρετανοί σκεπτικιστές που αντιδρούσαν στην πολιτική Λόιντ Τζορτζ.

    Το ριζοσπαστικό Υπόμνημα Βενιζέλου που απεστάλη στις 5 Οκτωβρίου του 1920, πρότεινε την υπό όρους αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών με τη δημιουργία δύο νέων κρατών. Του κράτους του Πόντου και αυτό της Κωνσταντινούπολης.

    Την πιθανότητα υλοποίησης αυτής της νέας αντίληψης ακύρωσε η πολιτική του νικητή των εκλογών του Νοεμβρίου του 1920. Με τη νέα αυτή πολιτική δόθηκε ο απαιτούμενος χρόνος στο τουρκικό εθνικιστικό κίνημα να ισχυροποιήσει τη θέση του στο εσωτερικό οθωμανικό μέτωπο, να δημιουργήσει διεθνή ερείσματα, να αποκαταστήσει τις επαφές με τους δυτικούς εχθρούς του και να ενστερνιστεί τους ενδοσυμμαχικούς αντιπάλους των Ελλήνων, οι οποίοι μετά την επαναφορά του Κωσταντίνου στο θρόνο απέκτησαν το ηθικό πλεονέκτημα ώστε να απεμπολήσουν τις συμμαχικές τους υποχρεώσεις.»

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2009

  43. Ομέρ
    δε διαβάσατε το 29ο σχόλιο το οποίο άργησε να ανέβει?? Όχι τίποτα άλλο να μη λέτε πως σας αγνοώ! Όπως δε σας αγνοώ να μη με αγνοείτε κι εσείς λοιπόν… Δε πιστεύω να επιμένετε για αυτά περί Τζιχάντ!!!!! Στ’αλήθεια το θεωρώ απίστευτο!!!!!
    Αλήθεια μετά λίγα χρόνια που ο τούρκος έδιωξε με τις κλωτσιές τον Σουλτάνο δεν είχαμε πρόβλημα με Τζιχάντ και άλλα τέτοια………?!

    Μα Ομερ αν δε κάνω λάθος μετά 25 ημέρες από το υπόμνημα που λέτε έγιναν οι εκλογές!! Πάλι καλά δεν έστειλε το υπόμνημα στις 30 του Οκτώβρη!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 30/10/2009

  44. Αίθουσα της Βουλής

    Ενάτη π.μ. τη 31η Οκτωβρίου 1922

    Συνεδρίασις Πρώτη

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να εισαχθούν οι κατηγορούμενοι. (Προσέρχονται οι κατηγορούμενοι και καταλαμβάνουν τας θέσεις των).

    Ν. ΖΟΥΡΙΔΗΣ (Επαναστατικός Επίτροπος): Εισάγω την κατηγορίαν κατά των κατηγορουμένων Δημ. Γούναρη και λοιπών, επί εσχάτη προδοσία.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Γούναρης. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Δημήτριος Γούναρης, ετών 55, γεννηθείς εν Πάτραις, επάγγελμα δικηγόρος. Αναφέρει οτι έχει κατηγορηθεί άλλοτε ως υπουργός της κυβερνήσεως Σκουλούδη).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Έχετε συνήγορον;

    Δ. ΓΟΥΝΑΡΗΣ: Τον κ. Σωτηριάδην.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Στράτος. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Νικόλαος Στράτος, ετών 50, γεννηθείς εν Αθήναις, επάγγελμα πρώην δικηγόρος. Αναφέρει οτι έχει κατηγορηθεί άλλοτε ως αρχηγός αποπείρας συνωμοσίας κατά της ζωής του κ. Βενιζέλου. Της κατηγορίας αποδειχθείσης αβασίμου, απηλλάγη δια βουλεύματος. Έγγαμος και πατήρ δύο τέκνων. Δηλοί οτι συνήγορον διορίζει τον κ. Κωνστ. Τσουκαλάν).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κύριος Πρωτοπαπαδάκης. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, γεννηθείς εν Απειράνθω της Νάξου, ετών 61, επάγγελμα μηχανικός, έγγαμος και πατήρ 3 τέκνων, ουδέποτε κατηγορηθείς. Συνήγορον διορίζει τον κ. Παπαληγούραν).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Θεοτόκης. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Νικόλαος Θεοτόκης, γεννηθείς εν Κερκύρα, ετών 43, επάγγελμα κτηματίας, έγγαμος, ουδέποτε κατηγορηθείς. Συνήγορον διορίζει τον κ. Ρωμανόν).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Μπαλτατζής. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Γεώργιος Μπαλτατζής, γεννηθείς εν Σμύρνη, ετών 54, έγγαμος, πατήρ δύο τέκνων, επάγγελμα κτηματίας, κατηγορηθείς δια την συνωμοσίαν κατά της ζωής του κ. Βενιζέλου και απολυθείς δια βουλεύματος. Συνήγορον διορίζει τον κ. Παπαληγούραν).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Στρατηγός. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Ξενοφών Στρατηγός, γεννηθείς εν Κερκύρα, ετών 52, έγγαμος, πρώην αξιωματικός, κατηγορηθείς κατά την δίκην του Επιτελείου και αθωωθείς. Συνήγορον διορίζει τον κ. Οικονομίδην).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Γούδας. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Μιχαήλ Γούδας, γεννηθείς εν Αθήναις, ετών 54, πρώην αξιωματικός, έγγαμος, κατηγορηθείς δια διαφόρους αιτίας κατά το διάστημα 1917-1920. Συνήγορον διορίζει τον κ. Σωτηριάδην).

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να προσέλθη ο κ. Χατζανέστης. (Προσέρχεται και δηλοί οτι ονομάζεται Γεώργιος Χατζανέστης, ετών 58, γεννηθείς εν Αθήναις, έγγαμος και πατήρ τέκνου, αντιστράτηγος. Απουσιάζοντος του συνηγόρου του κ. Δουκάκη, ο Πρόεδρος διορίζει τον κ. Τσουκαλάν).

    Παπαληγούρας και Σωτηριάδης ζητούν την ανάγνωση ονομάτων των δικαστών και κατόπιν η υπεράσπισις ζητά την εξαίρεσιν των στρατιωτικών Φλωριά, Ζάγκα, Κατσαράκη και Βουτσαρά. Αντικαθίστανται αμέσως δια των αναπληρωματικών Ζωγράφου Μιχαήλ, Κανάρη Λεωνίδα, Σκανδάλη Γεωργίου και Καραπαναγιώτη Βύρωνος.

    Εν συνεχεία ο συνήγορος Τσουκαλάς υποβάλει ένστασιν κατά του κύρους του κατηγορητηρίου και κατά του νομίμου της εισαγωγής των εντολέων ημών ενώπιον του αυτού Δικαστηρίου.
    …..
    Ν. ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επίτροπος): Αι ενστάσεις, τας οποίας υποβάλλει η υπεράσπισις, είναι απαράδεκτοι, διότι αντιτίθενται εις το πνεύμα της Επαναστάσεως και το δίκαιον, το οποίο εδημιούργησεν. Οι λαοί, κ.κ. Στρατοδίκαι, έχουν όχι μόνον το δικαίωμα, αλλά και υποχρέωσιν ακόμη, οσάκις κακοδαιμονούν να αμύνωνται και να ζητούν βελτίωσιν της θέσεώς των. Εκ του δικαιώματος τούτου της αμύνης εκπορεύεται το δίκαιον της Επαναστάσεως, το οποίον αναγνωρίζουν όλοι οι Λαοί.
    …….
    Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Σεις νομίζετε οτι είνε δυνατόν η Ελλάς να ατιμασθή, να καταπέση από της μεγάλης και ενδόξου Ελλάδος των πέντε θαλασσών εις την μικράν και άτιμον Ελλάδα, χωρίς να δώση κανείς λόγον αυτής της καταστροφής.
    …….

    Απερρίφθησαν άπασες ενστάσεις και η συνεδρίασις διεκόπη δια την 9.30 π.μ. της 1ης Νοεμβρίου 1922.

    ………….

    ΕΑΝ ΘΕΛΕΤΕ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕΡΑ ΜΕΡΑ, ΜΕ ΤΑ HIGHLIGHTS ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.

    Σχόλιο από Asarcikli | 31/10/2009

  45. Asarcikli
    Όταν σε μια υπόθεση υπάρχουν δύο ένοχοι και ο ένας από αυτούς κάθεται στη θέση του κατηγορουμένου μπορώ να πω πως είναι κι αυτό μια επιτυχία! Για την ακρίβεια ΜΙΣΗ επιτυχία αφού ο 2ος μας την κοπάνησε!

    Αν κάποιος θέλει να κρατά τη στάχτη στα μάτια του, να την κρατά.
    Στην περίπτωσή μας τώρα θα ήθελα να μου πείτε που δε συμφωνείτε!! Ο Βενι. σαν τίμιος μοντέρνος/’προοδευτικός’ που ήταν ήθελε να χτίσει την νέα ελλάδα σύμφωνα με τις αρχές του. Δεν του κολλούσε η Πόλη ((κέντρο της Χριστιανοσύνης-κατοικούμενη από αριστοκράτες χριστιανούς εμπόρους μπροστά στους οποίους δε φτουρούσε ουδείς από τους αυλικούς του Βενι.)) και αφού δεν του κολλούσε δεν την πήρε! Απλά πράγματα! Τα άλλα περί άρνησης των μεγάλων δυνάμεων ακούγονται αστεία!
    Πέρασε απέναντι, στην κοσμοπολίτισσα Σμύρνη που μάλλον του ήταν πιο οικεία(κάπου έπρεπε να πάει, κάτι έπρεπε να πάρει δε γινόταν να κάθεται 20 χιλιόμετρα έξω από την Πόλη έτσι σαν άγαλμα) και έγινε ό,τι έγινε.
    Σημειωτέον ότι ο πληθυσμός της Πόλης με δυσκολία έφτανε το 1,5 εκατομ. Κι από αυτό οι 4000000 ήταν έλληνες! Δηλαδή το να ζητήσει-πάρει την Πόλη ήταν όχι αυτονόητο αλλά επιβεβλημένο!
    Πρέπει για αυτά που έκανε να τον θεωρώ εθνάρχη? ΟΧΙ φυσικά…. Πρέπι να αρχίσει η απομυθοποίηση? Έτσι νομίζω!!

    Αυτά! Δε νομίζω να έχω να πω κάτι άλλο! Ο καθένας ας προσέχει τη στάχτη που του πετούν στα μάτια από τώρα και στο εξής!
    Καλημέρα σας!!!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 31/10/2009

  46. Κύριε Στεργίου μιλήσαμε για όλα αυτά αναλυτικά κατά καιρούς σε διάφορες αναρτήσεις. Είναι τουλάχιστον άτοπο να επανέρχεστε για πράγματα που έχουν απαντηθεί. Το μπλογκ μας δε φημίζεται ούτε για το φιλοβενιζελισμό του, είτε για τη φιλοΣΕΚΕ θέση του. Και από τη στιγμή που δέν έχουμε κανένα σύμπλεγμα για κανένα «Εθνάρχη», έχουμε την ψυχραιμία να μπορούμε να κρίνουμε σωστότερα από τους λάτρεις είτε του Βενιζέλου, είτε της Μοναρχίας.

    Οι μοναρχικοί του Λαϊκού Κόμματος διαχειρίστηκαν εν λευκώ τη μικρασιατική κρίση για σχεδόν δύο χρόνια. Παρέλαβαν ένα πλαίσιο που μάλλον ευνοούσε τις ελληνικές επιδιώξεις και παρέδωσαν μια φλεγόμενη Σμύρνη, όπου είχαν εγκλωβίσει και τον χριστιανικό της πληθυσμό.

    Σας πρότεινα να διαβάσετε το νέο βιβλίο του Σβολόπουλου ή, αν δνε μπορείτε να το προμηθευτείτε, μια βιβλιοκρισία γι αυτό: http://www.anixneuseis.gr/?p=3522

    Όμως φαίνεται ότι οι βεβαιότητές σας είναι τέτοιες που σας εμποδίζουν να διαβάσετε κάτι, που ανατρέπει τις ψευδείς εικόνες που έχετε.

    Ας μην κλωθογυρίζουμε!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  47. Σύντροφε (στο blog εννοώ. Αυτό το κύριος που κολλάνε όλοι μπροστά από το όνομά σας, δεν το καταλαβαίνω. Όχι οτι δεν είστε κύριος, κάθε άλλο, απλά με παραξενεύει η ιδιαίτερη συμπεριφορά. Αν πάλι σας ενοχλήσει το «σύντροφε», δε θα το επαναλάβω) Στεργίου,

    Με κάλυψε ο Μ-π, απλά προσθέτω οτι πολλάκις έχουν αποδείξει οι περισσότεροι σύντροφοι του Π&Α ότι στάχτη στα μάτια δεν έχουν. Ούτε τσίμπλες, βεβαίως βεβαίως. Γι’ αυτό και οι κρίσεις των περισσοτέρων είναι ακριβοδίκαιες όσον αφορά ειδικά την περίοδο του διχασμού, της καταστροφής και του ξεριζωμού.
    Οι μόνες στάχτες που μας βαραίνουν, είναι από τα σπίτια των προγόνων μας που κάηκαν (όχι βέβαια από αυτανάφλεξη) στην πατρίδα μας τον Πόντο.

    Επί του θέματος τώρα. Αναμένω πράσινο φως από το αχτίφ του Π&Α για να συνεχίσω το ανέβασμα αποσπασμάτων από τα πρακτικά της δίκης των εξ.
    Ήδη σήμερα ανέβηκε η πρώτη συνεδρίαση (31 Οκτωβρίου 1922) και κάθε μέρα μπορούμε να ανεβάζουμε ένα τέτοιο κομμάτι, που (πιστέψτε με) μπορεί να σηκώσει πολλή συζήτηση.

    Ενδεικτικά αναφέρω οτι τη δεύτερη ημέρα, με την εξέταση ως μάρτυρα του αρχιστρατήγου Παπούλα, θίγονται ζητήματα όπως γιατί δεν προχωρήσαμε στην Κων/πολη, τι έκαναν οι λουφαδόροι αξωματικοί, γιατί έστειλε ο Χατζανέστης δυνάμεις στη Θράκη αποδυναμώνοντας το μέτωπο της Μικρασίας, γιατί η κυβέρνηση αρνήθηκε να προωθήσει το αίτημα για αυτονομία Πόλης και Σμύρνης (και παραιτήθηκε ο Παπούλας) κλπ κλπ. Όλα αυτά την 1η Νοεμβρίου.

    Υπενθυμίζω επίσης οτι στις 15 Νοεμβρίου 1922, πρωί πρωί, οι εξ εκτελέστηκαν.

    Π&Α αναμένω πράσινο φως.

    Σχόλιο από Asarcikli | 31/10/2009

  48. Εύγε σύντροφε Asarcikli,

    πολύ καλή η πρωτοβουλία σου.

    Θα σου πρότεινα, εκτός από την καθημερινή παράθεση αποσπασμάτων από τη Δίκη των Εξ -που ίσως θα ήταν καλύτερα να τα ανεβάζεις κάτω από τη σχετική ανάρτηση ώστε να διαμορφωθεί ένα πληρέστερο αρχείο- να κάνετε μια αυτόνομη ανάρτηση..

    Να σημειώσω ότι αύριο ετοιμάσαμε και θα ανέβει ένα αφιέρωμα στις μοιραίες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 μ’ αφορμή μια πρωτοβουλία του Νίκου Σαραντάκου.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  49. Ποια 1η Νοε. αδελφέ Asarcikli.. δε περιμένω …θα πάθω και κανένα εγκεφαλικό όσο διαβάζω ξανά μερικά από τα απαράδεκτα που συνέβησαν Τότε από την ‘προοδευτουριά’ του ανόητου διαφωτισμού, Ουαί!!, και τους απίθανους βασιλικούς!!!!!

    Αλλά ζητώ από τον Μ-π (πόντος και αριστερά) ή να μου πει για ποιες ψευδείς εικόνες μου λέει ή να το πάρει πίσω!!
    Ε! αδελφέ Asarcikli, αν δεν είναι αυτό στάχτη τι είναι? Και για ποια ιδιαίτερη συμπεριφορά μου μιλάς? Γιατί σου φαίνεται ιδιαίτερη? Μη σου έχουν βάλει στο νου κι εσένα ότι για λόγους Τζιχάντ δεν πήγαμε στην Πόλη (Έλεος, με 100.000 στρατό 20 χλμ από την Πόλη , Έλεος…400χιλ. έλληνες μέσα σ’αυτή, περισσότεροι από τους τούρκους οι οποίοι είχαν ετοιμάσει τα μπογαλάκια του να φύγουν).

    Τέλος! Η ‘προοδευτουριά’ με επί κεφαλής τον Βενι. έθαψε κάθε ελπίδα διατήρησης του Οικουμενικού Ελληνισμού (και επί τουρκοκρατίας ο Οικουμενικός Ελληνισμός όχι μόνο διατηρήθηκε αλλά και δυνάμωσε ) από τη στιγμή που δεν μπήκε στην Πόλη (σήμερα βεβαίως άλλοι θάβουνε τα υπολείμματα, γλωσσικά, θρησκευτικά κτλ. ). Λίγα χρονάκια ‘προοδευτουριάς’ και τα κάναν όλα σμπαράλια! ΟΥΑΊ!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 31/10/2009

  50. Είστε ένα παράδοξο φαινόμενο κύριε Στεργίου. Υποστηρίζετε την παράταξη της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» από τη μια και ονειρεύεστε Πόλη και εξαδάκτυλους από την άλλη. Αυτές είναι οι «ψευδεις εικόνες» και δεν θα επανέλθω.

    Για το θέμα αυτό, περί Κωνσταντινούπολης, Βρετανών, ισλάμ, αποικιών, εναλλακτικών προτάσεων σας απάντησα επανειλημμένως.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  51. Αγαπητέ κύριε Στεργιάδη

    Νομίζω, ότι δεν ηταν και τόσο ευγενές απο πλευράς σας να γίνετε φανατικός Βασιλικός, απο την στιγμή πού ο ίδιος ο Βενιζέλος σας διόρισε Υπατο αρμοστή στην Σμύρνη. 🙂
    (Αυτό ήταν αστείο. Γιά να δούμε.. Εχετε χιούμορ;

    vripolιάδης

    Σχόλιο από vripol | 31/10/2009

  52. κ. βριπολιάδη,
    αν σας ακούσει ο μητρ. Χρύσανθος που μ’ αποκαλείτε έτσι έχω την αίσθηση πως θα σας βάλει πιπέρι στο στόμα!

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 31/10/2009

  53. Μπα, νομίζω ότι ο Χρύσανθος Τραπεζούντος θα ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να τον απελάσει ως άθεο καικομμουνιστή.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 31/10/2009

  54. Καί να σκεφτείτε, ότι χτές στον Χολαργό, στην εκδήλωση τού Μανώλη Γλέζου γιά την Εθνική Αντίσταση, είπε ο Μανώλης σε εναν ιερέα πού παρακολουθούσε:
    «Μού κάνει εντύπωση, πως η εκκλησία δεν αναφέρει καθόλου την πατριωτική στάση απέναντι στούς Γερμανούς», και ανέφερε τα ΟΧΙ τού Χρύσανθου.
    Κάποιος πετάχθηκε και είπε:
    «Ο Χρύσανθος ήταν Βασιλικός»
    και τού απάντησε ο Μανώλης:
    » Τί σημασία έχει τί ήταν.Παλληκάρι ήταν, έκανε αντίσταση, γι αυτό τον έπαυσαν και έβαλαν καποιον ποιό βολικό»
    Τότε κι εγώ, αναθαρεύοντας, πετάχτηκα και είπα :
    «Εμείς ως Πόντιοι, ξέρουμε οτι ο Χρύσανθος είχε προπαίδια στον πατριωτισμό, απο τον Πόντο»
    Ο Μανώλης, πού βαριακούει,όπως ο ίδιος ομολόγησε, έπιασε τό Πόντιος, αλλά τα άλλα δεν τα πολυκατάλαβε, και απάντησε:
    «Καλά, καλά, ηταν Πόντιος»
    Οπότε, εγώ φώναξα, για να αποσείσω την επικρεμάμενη ρετσινιά τού Πόντιου σωβινιστή:
    «Οχι, όχι δεν ήταν Πόντιος.Δεν τό είπα γιατί ηταν Πόντιος»
    Σταμάτησα να φωνάζω, όταν σκέφτηκα ποσο σουρρεαλιστική είχε γίνει η ατμόσφαιρα, με εμένα να φωνάζω ότι ο Χρύσανθος δεν ήταν Πόντιος και το κοινό να με κοιτάει παράξενα 🙂 🙂

    Σχόλιο από vripol | 31/10/2009

  55. Πάντως ο Χρύσανθος πρότεινε τα πέτρινα χρόνια της προσφυγιάς, να εξαιρεθούν της Ανταλλαγής οι Καρσλήδες ως άθεοι και κομμουνιστές για να μη μολύνουν την Ελλάδα με το ιδεολογικό τους δηλητήριο.

    ——————————-

    Δείτε παραλήρημα από τη νέα ΟΠΛΑ:

    Το κείμενο που είναι γραμμένο με κεφαλαία γράμματα σε υπολογιστή, υπογραμμισμένα από την τρίτη παράγραφο ώς το τέλος, δημοσιεύεται ολόκληρο:

    «Η Κομμουνιστική Διεθνής έχει ως σκοπό τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης και την ίδρυση της διεθνούς δημοκρατίας των Σοβιέτ, που είναι ο πρώτος σταθμός στο δρόμο της ολοκληρωτικής κατάργησης κάθε κυβερνητικού συστήματος. Η Κομμουνιστική Διεθνής θεωρεί τη δικτατορία του προλεταριάτου ως το μοναδικό μέσο για να αποσπαστεί η ανθρωπότητα από τις φρικαλεότητες του καπιταλισμού». (Από το καταστατικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς)

    «Τα γεγονότα στο Λιτόχωρο είναι ένα μήνυμα για τον μοναρχοφασισμό και τους Αγγλους… Θα είναι απόλυτα μέσα στη λογική της πολιτικής, που οι Αγγλοι και οι μοναρχοφασίστες εφαρμόζουν και δεν θα πρέπει να απορεί κανένας, αν αύριο εμφανιστεί και δεύτερος Μπαρούτας και μεθαύριο γίνουν δεκάδες και εκατοντάδες. Θα έρθει η στιγμή που ο λαός θα αποφασίσει να μην τον σφάζουν σαν κότες και τότε θα πάρει και αυτός τα άρματα». (Νίκος Ζαχαριάδης)

    Οι ακραίες συνθήκες που διαμορφώνονται από τη συνακόλουθη της καπιταλιστικής κρίσης, όξυνση της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, επιβάλλουν επιτακτικά την οργάνωση δομών μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας για την αντιμετώπισή της.

    Απέναντι στο καθεστώς τρόμου που οι κρατικές δυνάμεις καταστολής και οι φασιστικές συμμορίες από κοινού επιχειρούν να εδραιώσουν στους χώρους όπου το προλεταριάτο και η νεολαία ζει, εργάζεται και αγωνίζεται και το οποίο αποτελεί το ιδανικό περιβάλλον για την ομαλή διεξαγωγή της επιχείρησης μετακύλησης των απωλειών της καπιταλιστικής κρίσης από το κεφάλαιο στον εργαζόμενο λαό, το λαϊκό επαναστατικό κίνημα πρέπει να λάβει άμεσα τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, όλα τα οργανωτικά και τεχνικά εκείνα μέτρα, που θα επιτρέψουν στο προλεταριάτο να αποκρούσει την τρομοκρατία και να ματαιώσει τα σχέδια των εκμεταλλευτών του.

    Στην κατεύθυνση αυτή οργανώθηκε η επίθεση εναντίον της Διεύθυνσης Στρατοχωροφυλακής Βορειοανατολικής Αττικής, την οποία πραγματοποίησε ομάδα προλετάριων αγωνιστών.

    Στην ένοπλη τρομοκρατία του στρατού της πλουτοκρατίας θα αντιτάξουμε τη δυναμική μας αυτοάμυνα.

    Οπορτουνιστικές ταλαντεύσεις, υποχωρήσεις και περαιτέρω ανοχές, οδηγούν στην εξάντληση, την αποδυνάμωση και τελικά την εξόντωση του προλεταριάτου και του επαναστατικού κινήματος.

    Ολοι στα άρματα, όλοι στον αγώνα για τη δικτατορία του προλεταριάτου και τον κομμουνισμό. Ζήτω η ΟΠΛΑ, ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1946!

    Ομάδες Προλεταριακής Λαϊκής Αυτοάμυνας

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 31/10/2009

  56. «Οι ακραίες συνθήκες που διαμορφώνονται από τη συνακόλουθη της καπιταλιστικής κρίσης, όξυνση της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, επιβάλλουν επιτακτικά την οργάνωση δομών μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας για την αντιμετώπισή της.»

    Δηλαδή, αν ο εργοδότης μού καταστρατηγεί το ωράριο, την άλλη μερα θά πάω με την ΟΠΛΑ στην δουλειά;

    Σχόλιο από vripol | 31/10/2009

  57. Στο Λιτόχωρο σήμερα υπάρχει μια κατάσταση απόλυτης νεοελληνικής κουτοπονηριάς, εξαθλίωσης και μόλυνσης.

    Οι πολίτες του, με τη συνενοχή και της δεξιάς και της αριστεράς, εκσυγχρόνισαν το δίκτυο αποχέτευσης. Από τους παραδοσιακούς βόθρους πέρασαν στο κεντρικό δίκτυο απορροής των αστικών λυμάτων. Μόνο που τα συγκεντρώνουν, τα βγάζουν έξω από την κοινότητά τους, τα διοχετεύουν σ’ ένα ρέμα και τα ρίχνουν στον υδροφόρο ορίζοντα. Από τον οποίο βέβαια δεν πίνουν οι ίδιοι νερό…

    Έτσι οι σύγχρονοι Λιτοχωρινοί καταφέρνουν το ακατόρθωτο: Μέσα σε 4 χιλιόμετρα εξαφανίζουν κυριολεκτικά τα λύμματα μιας κωμόπολης 7.000 κατοίκων, που τους καλοκαιρινούς μήνες διπλασιάζεται. Ρεκόρ για το βιβλίο Γκίνες!

    Κάτω από τον Όλυμπο υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας «μακεδονικός Ασωπός» με την ανοχή όλων των τοπικών γραφειοκρατών.

    Το Λιτόχωρο σήμερα, με τη φρικτή μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, εκφράζει το αποκορύφωμα της συλλογικής αδιαφορίας και κατ’ επέκτασιν της ευθύνης για ένα έγκλημα ενάντια στο περιβάλλον.

    Αυτή η διαφορά της λιτοχωρινής συμπεριφοράς μεταξύ 1946 και 2009, ίσως αντανακλά και την αλλαγή στην πολιτική επίκληση του Λιτοχώρου. Δηλαδή, η σύγχρονη τρομοκρατία που επικαλείται την επαναστατική δράση των απόκληρων του ’46, μάλλον είναι κάτι σαν τα σύγχρονα λύμματα του Λιτοχώρου…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  58. Ματσουκάτες,
    το βελτίωσα το κείμενό σου όπως μου ζήτησες.

    Μην γράφεις βιαστικά!!!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  59. Πάντως, όταν οι επίσημοι συνδικαλιστικοι φορείς και το κράτος, αφήνουν έκθετη και απροστάτευτη την κοινωνία στό έλεος της εργοδοτικής ασυδοσίας, τότε εγκαταλείπεται, με ευθύνη τους, τό πεδίο τού ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ, και η κοινωνία μπαινει σέ πεδίο ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ προκειμένου να αμυνθεί.
    Εκεί, ελείψει συλλογικών διαδικασιών διαβούλευσης, διεκδίκησης,και αμυντικής προάσπισης δικαιωμάτων,
    έρχονται μηχανισμοί ΔΥΝΑΜΗΣ,να πλασαριστούν ως αυτόκλητοι προστάτες της κοινωνίας.
    Στό βαθμό όμως πού συγχρονίζονται με αγωνιώδη κοινωνικά αιτήματα, γινονται παθητικά ή ενεργητικά αποδεκτοί..
    Κατι τέτοιο, έγινε και στην κατοχή..
    Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, πού έμαθαν να διαγκωνίζονται στον προθάλαμο της εξουσίας, για την νομή της, όταν αυτή εξέλειπε κατα την κατοχή, δεν έβλεπαν πιά κανεναν λόγο πολιτικής παρουσίας, και αν δεν συνεργάστηκαν με τον κατακτητή για λιγα ψύχουλα ξεφτιλισμένης δοσιλογικής εξουσίας, λούφαξαν εκωφαντικά.
    Ελα, όμως, πού αυτός ο λαός, μαθημένος να ζεί ελέυθερα και να μην σκύβει τό κεφάλι, απο την πρώτη στιγμή, έκανε αντίσταση, κατ αρχήν ατομική.
    Καί τότε έρχεται μία περιθωριακή προπολεμικά δύναμη, τό ΚΚΕ, και καλύπτει τό κενό.
    Καί ενώ γιγαντώνεται πιά η αντίσταση, μπολιάζεται και με τίς αντιφάσεις της ηγέτιδος δύναμης:
    1.Στρατηγική δημοκρατικής κοινοβουλευτικής μετακατοχικής εξέλιξης,(όπως ήταν η επίσημη γραμμή τού ΕΑΜ),ή
    2.εφαρμογή της επαναστατικής στρατηγικής της κομιντέρν γιά ένοπλη προλεταριακή επανάσταση;
    Βέβαια, η Κομιντερν διαλύθηκε το καλοκαίρι τού 43, και από τό 34 ειχε την γραμμη των λαϊκών μετώπων, ωστόσο, τό ΚΚΕ, έφερε αυτην την αντίφαση κατα την διάρκεια της κατοχής.
    (Βλέπε την απόφαση της 10ης ολομέλειας της ΚΕ τού ΚΚΕ, τον Γενάρη τού ’44, πού καταδικάζει τήν αριστερίστικη παρέκκλιση για ένοπλη κατάληψη της εξουσίας).
    Η αντίφαση όμως υπάρχει και εκφράζεται καθε τόσο.
    Αρης, Μακρίδης (Εκτορας), Παπαδάκης (Λευτεριάς), Βλαντάς,Χατζής, εκφράζουν, με αντιφάσεις την επαναστατική γραμμή.
    Σιάντος, Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, Ρούσσος, κα, εκφράζουν την γραμμή της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης (κι αυτοί με αντιφάσεις, αλλα λιγότερες).
    Καί, μετακατοχικά, οι Αγγλοι, αποφασίζουν να εξαλείψουν οριστικά και δια παντός τον κίνδυνο της ένοπλης επανάστασης του ΕΛΑΣ, εξαλείφοντας τον ανθό της Ελληνική κοινωνίας πού αντιστάθηκε, μπολιαζόμενος βέβαια με τις τριτοδιεθνιστικές αντιδημοκρατικές αντιλήψεις..
    Αρα, υπεύθυνοι για τον κίνδυνο ένοπλης κομμουνιστικής επανάστασης ηταν αυτοί πού δημιούργησαν αυτό το κενο αντιστασιακής ηγεσίας πού ήλθε και κάλυψε επάξια τό ΚΚΕ.
    Δηλαδή, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
    Οι ίδιοι θά ειναι και τωρα, οι κύριοι υπεύθυνοι, γιά τό ενδεχόμενο η απροστάτευτη κοινωνία νά αρχίσει να βλέπει με συμπάθεια τους ένοπλους τρομοκρατικούς μηχανισμούς…

    Σχόλιο από vripol | 31/10/2009

  60. Μ-π ότι δεν ήταν δυνατό να δοθεί η Κων/πολη στην Ελλάδα είναι προφανές. Όπως δεν ήταν όμως και η δημιουργία «ποντιακού κράτους» -υπό τη διοίκηση ποιων άραγε?
    Τώρα τα υπομνήματα του Βενιζέλου οι Εγγλέζοι ας μην πούμε τι τα έκαναν, και πάλι είχε πολλή όρεξη ο άνθρωπος αλλά …τον πρόλαβαν οι εκλογές. Εντάξει αν θέλει να βρίσκει κανείς δικαιολογίες θα βρίσκει πάντοτε, αφού έχει προαποφασίσει και τους ενόχους.

    Σχόλιο από κων/νος | 31/10/2009

  61. Ποιές δικαιολογίες; Τι λέτε; Ας μείνουμε απλώς στα δεδομένα. Το Υπόμνημα της 5ης Οκτωβρίου του 1920 είναι δεδομένο. Όπως και το διεθνές πλαίσιο εκείνης της εποχής.

    Το τι θα γινόταν μετά κανείς δεν μπορεί να το προδικάσει… εκτός από τους απολογητές των υπευθύνων της Μεγάλης Καταστροφής!

    Η υπερτίμηση του εθνικιστικού τουρκικού κινήματος, καθώς και η υποτίμηση της ελληνικής δυναμικής εκείνης της εποχής είναι αυθαίρετες προσεγγίσεις ανθρώπων που θέλουν να πείσουν είτε για την αθωώτητα των Έξ είτε για τη διορατικότητα του Ιωάννη Μεταξά.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2009

  62. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
    1η Νοεμβρίου 1922

    ……..
    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Δια τους αξιωματικούς οι οποίοι παρέμενον εδώ (εις Αθήνας), τι γνωρίζετε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ (μάρτυρας): Ότι είχον τα μέσα να κατορθώνουν να μένουν εδώ.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εκ των απομακρυνθέντων αξιωματικών υπήρχον ικανοί, οι οποίοι ηδύναντο να χρησιμοποιηθώσι και έπρεπε να χρησιμοποιηθώσι;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Υπήρχον και έπρεπε.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επίτροπος): Ενθυμείσθε μίαν εγκύκλιον αρκετά καυστικήν του υπουργού των Στρατιωτικών, περί των αξιωματικών των παραμενόντων εδώ; Μετά την εγκύκλιον αυτήν τι έγινε; Σας έστειλαν αξιωματικούς ή σας έστειλαν τραυματίας;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Αυτοί εκάθηντο εις το «Ντορέ» και έκαμνον κριτικήν δια τον αρχιστράτηγον.

    …………

    ΧΑΒΙΝΗΣ (στρατοδίκης): Είνε δυνατόν ένας αρχιστράτηγος να μεταφέρη εκ του μετώπου στρατόν εις την Θράκην, και μάλιστα, όπως ο υπαρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς κ. Σαρηγιάννης λέγει, περί τας 25 χιλιάδας έως 30, χωρίς να υποστή κλονισμόν το μέτωπον;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν υπάρχει αμφιβολία, διότι πάντες γνωρίζομεν ποίαν μείωσιν υφίσταται, διότι γνωρίζω, εκ πείρας, ότι οσάκις αποσπάται εν σώμα, έχει επίδρασιν η απόσπασις επί των στρατιωτών.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Η απόσπασις τι σκοπόν είχε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Καθώς έμαθον, η απόσπασις είχε σκοπόν δια τας επιχειρήσεις προς την Κωνσταντινούπολιν. Εζήτησαν την γνώμην μου και είπον, ότι εύχομαι να επιτύχη. Το ζήτημα λύεται. Φοβούμαι όμως μήπως αι Δυνάμεις δεν επιτρέψωσι την είσοδον εις Κωνσταντινούπολιν και θα έχουμε τον αντίκτυπον αλλαχού.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Γνωρίζετε μετά την απαγόρευσιν των Συμμάχων να προελάσωμεν εις Κωνσταντινούπολιν, πόσες ημέρες παρήλθον από της ημέρας εκείνης μέχρι της ημέρας, καθ’ ήν ήρχισεν η επίθεσις;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: 25-30 ημέραι.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Εάν ήσθε αντιστράτηγος και εβλέπατε ότι η επιχείρησις εις Κωνσταντινούπολιν δεν επετρέπετο, τι θα εκάμνατε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Αυτοστιγμεί θα μετέφερον τας δυνάμεις εις το μέτωπον.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Πως κρίνετε την διαταγήν του αρχιστρατήγου;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Κακήν.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Μόνον;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Εγκληματικήν.

    ……

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Ο κ. Σιώτης ήτο μέλος της Επιτροπής Αμύνης εν Κωνσταντινουπόλει. Κατά μήνα Φεβρουάριον 1922 ήλθεν εις την Σμύρνην και παρεκάλεσε να παρουσιασθή ενώπιόν μου. Ήλθε και παρουσιάσθη. Μου λέγει: «Στρατηγέ, γνωρίζομεν ότι η απόφασις των Δυνάμεων θα είνε δυσμενής, δυσμενεστάτη, και ότι θα εκκενώσωμεν την Μικράν Ασίαν. Δεν φρονείτε ότι κατόπιν τόσων θυσιών, κατόπιν τόσου αίματος, πρέπει να κηρύξωμεν τουλάχιστον μίαν αυτονομίαν και να σώσωμεν τους πληθυσμούς; Και εν Κωνσταντινουπόλει καθώς και εν Σμύρνη και, ως αντιλαμβάνομαι, ο στρατός έχουν πεποίθησιν προς υμάς».
    Απαντώ: «Δεν αποκρούω αυτήν την σκέψιν, αυτήν την εργασίαν σας. Είμαι σύμφωνος. Αλλά δια να γίνη τούτο, δια να κηρύξωμεν αυτονομίαν, πρέπει να έχωμεν και την έμμεσον υποστήριξιν της Κυβερνήσεως».

    ……..

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Την επομένην ημέραν επεδόθη η απόφασις των Δυνάμεων, δια της οποίας ωρίζετο η εκκένωσις της Μικράς Ασίας. Με εκάλεσε το Υπουργικόν Συμβούλιον να δηλώσω περί της εκκενώσεως ή μη. Εδήλωσα εγγράφως ότι, κατόπιν των θυσιών, τας οποίας υπέστημεν εν Μικρά Ασία, και κατόπιν του αίματος, με το οποίον εποτίσαμεν αυτήν, δεν είνε επιτετραμένον να εγκαταλείψω την Μικράν Ασίαν. «Εάν θέλετε να εκπληρώσητε αυτήν την εντολήν, την οποίαν έχετε από τας Δυνάμεις, τότε αφήσατέ με να ανακηρύξω αυτονομίαν. Εάν όμως και εις τούτο δεν συμφωνήτε, τότε να με απαλλάξετε από την διοίκησιν της Στρατιάς, διότι εγώ δεν εννοώ να μείνω εκεί και να βλέπω την κατάστασιν αυτήν, διότι τότε δεν θα λειτουργήση ο νους, αλλά η καρδία».

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Σας ετόνισαν εν τω υπομνήματι του Πατριαρχείου, από του κέντρου της Κυβερνήσεως, ότι η απώλεια της Μικράς Ασίας θα συνεπιφέρη και την απώλειαν της Θράκης;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Μάλιστα, την καταστροφήν. Αυτά ήσαν κατά Μάρτιον. Μετά δύο ημέρας, διότι εγώ ήμην υπό παραίτησιν αφού δεν ενέκριναν την γνώμην μου.

    ………

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Ηκούσατε εάν αξιωματικοί, οι οποίοι είχον εκπεμφθή εντεύθεν, εδίδασκον ότι η επιχείρησις της Μικράς Ασίας απετέλει γάγγραιναν δια την Ελλάδα και ότι πρέπει να λείψη;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Βεβαίως. Το είδον εις τας εφημερίδας.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ: Εμάθατε ότι ο συνταγματάρχης Ζεγγίνης, όστις είχεν υπό τας διαταγάς του 5.000 ανδρών, παρεδόθη εις 1.000 τσέτας;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Έμαθον, δεν γνωρίζω όμως…

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ: Αν τούτο είνε αληθές, είνε αποτέλεσμα της εθνικής πολιτικής της γαγγραίνης της Μικράς Ασίας, η οποία δεν ανήκει εις την πρωτοβουλίαν των αξιωματικών αυτών;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Να παραδοθή αυτός ο συνταγματάρχης, έχων 5.000 άνδρας, να παραδοθή εις 1.000 τσέτας, θα είπη ότι ετρελάθη, εάν αυτός ο λόγος ήτο. Διότι δεν μπορώ να δεχθώ ότι το στράτευμα έπαθε τοιούτον πανικόν, ώστε να σηκωθή να φύγη.

    ……….

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Παρακαλώ κ. αντιστράτηγε, οι εκεί χριστιανικοί πληθυσμοί, οι εν Σμύρνη, οι μη Έλληνες, γνωρίζετε αν ήσαν ευνοϊκοί υπέρ τοιαύτης τινός λύσεως; (αυτονομία)

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Ήσαν, μάλιστα.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Δηλαδή επροτίμων αυτό το σχέδιον της αυτονομίας, περί του οποίου ωμιλήσατε τώρα, από την ανακατάληψιν της Σμύρνης υπό του Κεμάλ;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επροτίμων την αυτονομίαν.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Υπήρχε, παρακαλώ, διάθεσις και εκ μέρους μουσουλμανικού πληθυσμού, μη Τουρκικού, να υποστηρίξη την τοιαύτην λύσιν;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Βεβαίως. Ήσαν οι Κιρκάσιοι.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Αντετάχθησαν οι ενταύθα κυβερνώντες εις τοιαύτην λύσιν;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν την απεδέχθησαν.

    …………..

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Εάν κατείχομεν ημείς την Ερυθραίαν και ίσως και άλλην τινά χερσόνησον εν τη Προποντίδι, της Κυζίκου, ηδυνάμεθα να μείνωμεν εις την Θράκην; Θα υπήρχε ζήτημα εγκαταλείψεως της Θράκης;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Όχι βεβαίως.

    ………….

    ΛΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ 2α ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    Σχόλιο από Asarcikli | 01/11/2009

  63. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ
    2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ (συνήγορος): Κατηγορούμεθα ότι δια διαφόρων ενεργειών εκλονίσαμεν το ηθικόν του στρατού εκ Μικράς Ασίας, επροκαλέσαμεν την κατάργησιν του Μικρασιατικού μετώπου, την εισβολήν εχθρικών στρατευμάτων και την παράδοσιν φρουρίων, πόλεων, χωρών και λοιπών εις τον εχθρόν. Επεθύμουν να μάθω την γνώμην σας κ. μάρτυς. Φρονείτε, εάν υπήρξαν τοιαύται ενέργειαι, ότι αι ενέργειαι αυταί ήσαν προβεβουλευμέναι, σκόπιμοι, γενόμεναι ειδικώς δια να βλάψουν την πατρίδα, ενυπάρχει δηλαδή ή έννοια του δόλου εις τας πράξεις των κατηγορουμένων;

    ΠΑΣΑΡΗΣ (μάρτυς – αξιωματικός επιτελείου): Έχω την πεποίθησιν ότι δεν ήσαν σκόπιμοι. Τον δόλον τον αποκλείω.

    ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ (συν.): Δηλαδή εάν υπήρξαν άστοχοι ενέργειαι, επαναλαμβάνω, δεν υπήρξαν σκόπιμοι.

    ΠΑΣΑΡΗΣ (μάρτυς): Υπήρχε μία κατεύθυνσις, η οποία ήτο, κατά την γνώμην μου, εσφαλμένη.

    ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ (συν.): Δηλαδή ήσαν ενέργειαι πεπλανημέναι και όχι δόλιαι.

    ΠΑΣΑΡΗΣ (μάρτυς): Μάλιστα.

    …………………..

    Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγορούμενος): Όταν, και μετά την υπόμνησίν μου ότι η γνώμη σας αύτη, ως συνταγματάρχου επιτελούς, θα εβάρυνε σοβαρώς επί των αποφάσεων της Κυβερνήσεως, ετονίσατε το αδύνατον της ανασυγκροτήσεως του στρατεύματος, τι σας είπον, τι έκαμα;

    ΠΑΣΑΡΗΣ (μαρ.): Κατελήφθητε από λυγμούς, εκαλύψατε τα μάτια σας με το μαντήλι και απεσύρθητε προς το παράθυρον.

    Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (κατ.): Σας ερωτώ. Εκείνος που προδίδει εν επιγνώσει την πατρίδα του, διότι δι΄ αυτό κατηγορούμαι, καταλαμβάνεται από λυγμούς προ της εικόνος της καταστροφής δια την οποίαν αυτός ειργάσθη;

    ΠΑΣΑΡΗΣ (μαρ.): Αναμφιβόλως όχι.

    ………………

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γνωρίζετε ποίος ήτο ο αντικειμενικός σκοπός της προελάσεως πέραν του Σαγγαρίου;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μάρτυς – Δτής Μεραρχίας): Ο αντικειμενικός σκοπός εις εμέ δεν ήτο γνωστός, ελέγετο ότι ήτο η κατάληψις της Αγκύρας, γνωστόν εις εμέ δεν ήτο.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εις περίπτωσιν, κατά την οποίαν ο στρατός κατελάμβανε την Άγκυραν, νομίζετε ότι η επιχείρησις θα απέδιδεν ωφελήματα;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Εγώ νομίζω ότι ουδέν ωφέλημα θ’ απεκομίζομεν, διότι αν κατελαμβάνομεν την Άγκυραν, ο εχθρός θ’ απεσύρετο εις την Σεβάστειαν και αν κατελαμβάνομεν την Σεβάστειαν έτι απώτερον. Η κατατρόπωσις του εχθρού δεν ήτο δυνατή.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Που αποδίδετε την ανάγκην της αποχωρήσεως εκ των σημείων, εις τα οποία εφθάσατε κατά την προέλασιν;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Εις το κλονισθέν ηθικόν των ανδρών.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Και πόθεν προήλθεν ο κλονισμός του ηθικού των ανδρών;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Εκ τω μεγάλων απωλειών.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εκ της όλης επιχειρήσεως, ποίος νομίζετε ότι ωφελήθη περισσότερον, ο εχθρός ή ημείς; Από στρατιωτικής απόψεως, επαναλαμβάνω.

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Περισσότερον ωφελήθη ο εχθρός παρά ημείς.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ποίον θεωρείτε υπεύθυνον της ωφελείας αυτής του εχθρού;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Ότι υπήρξε σφάλμα της Ελλάδος η μετάβασις εις Μικράν Ασίαν.

    ………..

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Περιήλθεν εις γνώσιν σας αν δημοσιογραφικά όργανα εν γένει, αι εφημερίδες, έγραφον ότι ο πόλεμος εν Μικρά Ασία είνε άσκοπος;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Δεν το γνωρίζω.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Αν εγράφη και είνε γνωστόν, πως το χαρακτηρίζετε, και ποίαν επιρροήν πιστεύετε σεις ως στρατιωτικός ότι δύναται να έχη επί του ηθικού του στρατού;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Μεγίστην επιρροήν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πως δικαιολογείτε την τάσιν, η οποία παρετηρήθη, αθρόας παραδόσεως μονάδων τινών εις τον εχθρόν κατωτέρας δυνάμεως; Ως στρατιωτικός δεν είνε δυνατόν να μη αναμετρήσητε μόνος σας δια να ανεύρετε τους σκοπούς ή αν όχι τους σκοπούς, την ψυχολογικήν πίεσιν. Δεν σας εγεννήθη καθόλου εις την ψυχήν σας πώς αυτός ο στρατός ο ελληνικός, κατέληξε εις αυτό το σημείον να παραδίδεται αθρόως;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Βεβαίως, ως εις πάντα στρατιωτικόν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Όταν ηρωτήσατε την ψυχήν σας και είδατε ότι ένας στρατός, ο οποίος ενίκα επί δεκαετίαν, ένα πρωί κατέληξε να παραδίδεται, τι εσκέφθητε;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Η γνώμη μου είνε ότι οι αρχηγοί αυτοί δεν ήσαν ικανοί να τηρήσουν την θέσιν, την οποίαν έπρεπε να τηρήσουν.

    ………….

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επαν. Επίτροπος): Η παράτασις του αγώνος επέφερε κλονισμόν;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μάρτυς): Οι στρατιώται εκουράσθησαν, είνε γεγονός αυτό.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Αι επανειλημμέναι αποτυχίαι, επέφεραν κλονισμόν;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Αυτό ελέχθη.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Να πάρουν τον στρατόν να τον πάνε εις την Πόλιν και να τον εμποδίσουν αι Δυνάμεις, δεν είνε λόγος τούτο να επιφέρη κλονισμόν;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Εγώ ατομικώς το εξέλαβον ως αστείον.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Εις τον στρατόν επέφερε κλονισμόν;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Όλα αυτά είχον επίδρασιν εις το ηθικόν του στρατεύματος.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Η συναίσθησις του στρατεύματος ότι εξεπέσαμεν από τας συμμαχίας, είχεν επιρροήν επί του ηθικού του;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Δεν εξεύρω αν τα εσκέπτετο αυτά ο στρατός.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Εις σας εγεννήθη το ερώτημα, εάν είμεθα σύμμαχοι ή όχι των Μεγάλων Δυνάμεων;

    ΣΟΥΜΙΛΑΣ (μαρ.): Έβλεπον, ότι μολονότι σύμμαχοι, κατεδιωκόμεθα υπ’ αυτών.

    ……………….

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Περί πλουτισμού του εχθρού υπό στελεχών, γνωρίζετε τίποτε κατόπιν της επιχειρήσεως, εάν αυτό έδωκεν ελπίδας εις τους εν Κωνσταντινουπόλει αξιωματικούς, οι οποίοι συνέρρευσαν;

    Γ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μάρτυς –αξιωματικός επιτελείου): Μετά τας εκλογάς, αυτή είνε η αντίληψίς μου κ. Πρόεδρε, διότι επήγα κατ’ επανάληψιν εις Κωνσταντινούπολιν και συνεζήτησα ευρέως με διαφόρους. Οι Τούρκοι εκ του αποτελέσματος των εκλογών ανεθάρρησαν. Ηύξησαν δι’ αυτούς αι πιθανότητες ότι το κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ θα επετύγχανε και φυσικά η αύξησις των πιθανοτήτων αυτών έκαμε πολλά στελέχη του Τουρκικού στρατού, τα οποία ενόμιζαν έως τότε ότι δεν θα ήτο δυνατόν να τα βγάλη πέρα με τον Ελληνικόν στρατόν, να πεισθούν ότι ο Μουσταφά Κεμάλ θα ηδύνατο να διεξαγάγη νικηφόρως τον πόλεμον και έσπευσαν και επλούτισαν τον στρατόν του Μουσταφά Κεμάλ με στελέχη ικανά. Αυτό φαίνεται εκ του εξής: Πρό της 1ης Νοεμβρίου του 1920 αι δυνάμεις του Κεμάλ ήσαν μάλλον ομάδες υπό διαφόρους αρχηγούς από στελέχη επαγγέλματος στρατιωτικού και μη εξ επαγγέλματος. Και σας προσθέτω τον Κιρκάσιον Ετέμ και άλλους. Απετέλουν ομάδας μη συγκροτημένας. Ο στρατός ο συγκροτημένος του Μουσταφά Κεμάλ, ήρχισε να φαίνεται μετά την 1ην Νοεμβρίου. Φρονώ ότι η συγκρότησις του στρατού του Κεμάλ ήρχισεν εκ του αποτελέσματος των εκλογών.

    ………………….

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πως εξηγείτε την κατάρρευσιν του μετώπου την 13ην Αυγούστου;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Η εκστρατεία της Μικράς Ασίας, κατά την γνώμην μου, ήτον καταδεδικασμένη εις αποτυχίαν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Από πότε; Από της αποβάσεως;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Όχι. Εφ’ όσον ο Μουσταφά Κεμάλ ευρίσκετο αποκεκλεισμένος από ξηράς και θαλάσσης δεν ηδύνατο να αναπτυχθή εις την δύναμιν εις την οποίαν ανεπτύχθη.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ώστε ομιλείτε περί της εκστρατείας από των εκλογών.

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Από των εκλογών και εντεύθεν, αφ’ ής απεξενώθημεν από τους Συμμάχους και ηυνοήθη ο Κεμάλ από τους Συμμάχους, από της ημέρας εκείνης ο στρατός ημών έφθινεν, ηλαττούτο η δύναμίς του από ημέρας εις ημέραν, διότι η εκεί παραμονή του δεν απέδιδε καρπούς, διότι δεν εισήρχοντο στελέχη απολύτως ικανά και ο κύριος λόγος ήτο η παράτασις της εκστρατείας, ενώ απεναντίας ο Κεμάλ ενισχύετο, ενισχύοντο δε και αι ελπίδες του περί της τελικής επιτυχίας του.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γνωρίζετε ότι ο στρατός ήξευρεν ότι δεν επέρχεται τέρμα εις την κατάστασιν αυτήν;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Από ημέρας εις ημέραν ηδραιούτο η ιδέα αυτή, από ημέρας εις ημέραν επερίμενε την αναγνώρισιν του Βασιλέως, όλαι αι εφημερίδες ετόνιζον ότι επέκειτο η ανάκτησις των συμμαχιών, δεν το εβλέπαμεν, προεβαίνομεν εις επιχειρήσεις και εχειροτέρευεν η κατάστασις και τέλος η εκστρατεία της Κωνσταντινουπόλεως, επειδή δεν επέτυχε, έπεισε τον στρατόν ότι η εκστρατεία της Μικράς Ασίας ήτο άσκοπος.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γνωρίζετε εάν ο στρατός επίστευσεν ούτως ή άλλως, είτε διαλυόμενος είτε μη, ότι την Μικράν Ασίαν θα την εγκαταλείψη;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Βεβαίως, αλλεπαλλήλως αι εφημερίδες διέδιδον τούτο.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Επήγαιναν εφημερίδες εις το μέτωπον;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Επήγαιναν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Υπήρχε λογοκρισία;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Υπήρχε. Γνωρίζω ότι αι εφημερίδες επήγαιναν, εγώ τουλάχιστον κατά δύο μήνας έκαμα περιοδείαν ολοκλήρου του μετώπου, οποίας εφημερίδας εύρισκον εις Αθήνας τοιαύτας εύρισκον και εις το Εσκή Σεχήρ. Η λογοκρισία επενέβαινεν από καιρού εις καιρόν. Εν πάση περιπτώσει γνωρίζω ότι ο στρατός από ημέρας εις ημέραν έχανε το ηθικόν του, έφθινε, διότι έβλεπεν ότι παρετείνετο η εκστρατεία χωρίς ν’ αποδίδεται πολιτικόν τι κέρδος.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γνωρίζετε εάν εγένετό ποτε αντιπατριωτική διδασκαλία εις τους στρατιώτας;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Δεν το γνωρίζω. Το δημοσιευθέν προ ημερών περί ανακοινώσεως του συνταγματάρχου Σκυρού το ήκουσα, εξ ιδίας αντιλήψεως δεν το γνωρίζω.

    …………

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Δεν μου λέγετε, σας παρακαλώ, ησχολήθητε εις τας μεταφοράς , μπορείτε να μου πήτε εάν ολόκληρος ο πληθυσμός επρόκειτο να συγκεντρωθή εις Σμύρνην, πόσος χρόνος απητείτο; Είχατε κάμει την μελέτην αυτήν;

    ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (μαρ.): Περίπου 600 χιλιάδες ήτο ο πληθυσμός. Εάν υπολογίσωμεν ότι ήσαν 300 χιλιάδες εις την Σμύρνην, έπρεπε να μεταφορθώσι 300 χιλιάδες εκ του εσωτερικού εις την Σμύρνην. Πως θέλετε την μεταφοράν των, σιδηροδρομικώς;

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατ.): Με όποιον μέσον θέλετε.

    ΣΠΥΡΙΔΩΝ (μαρ.): 20 ημέρας. … Εγώ είχον υπολογίσει ότι δια να γίνη εκκένωσις της Σμύρνης απητούντο 9 μήνες.

    ………..

    Διακόπτεται η συνεδρίασις δια την 3ην Νοεμβρίου 1922

    Σχόλιο από Asarcikli | 02/11/2009

  64. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ

    3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κατά το διάστημα από του Νοεμβρίου του 1920 μέχρι του Αυγούστου του 1922 τίνα υπηρεσίαν εξετελέσατε, πού ήσθε;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς – αξιωματικός επιτελείου): Μέχρι του 1921 ήμην εις το Επιτελείον του Γ Σώματος Στρατού. Από του Μαϊου του 1921 μέχρι της 14ης Αυγούστου εις το 12ον σύνταγμα πεζικού της 7ης Μεραρχίας. Ετραυματίσθην εις τον Σαγγάριον, διεκομίσθην εδώ, ενοσηλεύθην επί τρίμηνον και κατά Μάϊον επέστρεψα εις το Βόρειον συγκρότημα. Αλλά μετά παρέλευσιν ολίγου καιρού εξεδιώχθην απ’ εκεί ως Βενιζελικός και ετέθην υπό τας διαταγάς της διοικήσεως της Στρατιάς. Κατόπιν δε με απέστειλαν εις την ανεξάρτητον Μεραρχίαν, εις το 53ον σύνταγμα.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Πώς εξεδιώχθητε ως Βενιζελικός;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Ο διοικητής του συντάγματος, αντισυνταγματάρχης Βουγιούκας με κατήγγειλεν ως Βενιζελικόν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Έτσι; Υπήρχε καταγγελία; Την είδατε;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Μάλιστα.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Είχατε αφορμάς;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Ο διοικητής του συντάγματος προσεπάθει να διοχετεύση εις την ψυχήν των ανδρών, ότι ο αγών εν Μικρά Ασία είνε άδικος, ότι είνε μία γάγγραινα δια την Ελλάδα και μια πληγή πυορροούσα και ότι το ταχύτερον έπρεπε να φύγωμεν απ’ εκεί.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο συνταγματάρχης αυτός προσεπάθει να μεταβιβάσει εις τους στρατιώτας και τους αξιωματικούς τοιούτου είδους φρονήματα και σεις αντετάχθητε εις αυτό;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Αυτό δεν το απέκρυπτε από κανένα, το έλεγε παρουσία των αξιωματικών, εγώ δε ως υποδιοικητής του συντάγματος εξανέστην και ήλθον εις ρήξιν προς αυτόν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τι ρήξιν; Είπατε τίποτε εις τον συνταγματάρχην;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Μάλιστα, είπον, ότι ο τρόπος της διοικήσεως αυτού δεν είνε πατριωτικός, ότι με αυτά τα οποία έλεγε προς τους στρατιώτας ειργάζετο αντιπατριωτικώτατα και ότι η Μικρά Ασία δεν είνε ούτε γάγγραινα, ούτε πληγή πυορροούσα και χαίνουσα, αλλ’ ότι είνε χώρα ελληνική. Βεβαίως δεν ενόουν ότι πρόκειται περί της περιοχής του Εσκή – Σεχήρ και Αφιόν – Καραχισάρ, εις την οποίαν ευρισκόμεθα τότε, αλλ’ ενόουν εγώ την Μικράν Ασίαν, την κατωκημένην υπό Ελλήνων. Την επομένην ο κ. αντισυνταγματάρχης έκαμεν εμπιστευτικήν αναφοράν προς τον μέραρχον, η οποία διεβιβάσθη εις το Σώμα Στρατού, το οποίον διηύθηνεν ο κ. Πολυμενάκος, ο οποίος διέταξε να παρουσιασθώ ενώπιον αυτού, και ο οποίος όταν παρουσιάσθην, με παρετήρησε.

    ………….

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Λέγετε εις την κατάθεσίν σας, ότι εδώ δεν είδατε τουφεκισμόν φυγάδων. Ποίοι φαντάζεσθε, ότι πρέπει να εκτελούν τους τουφεκισμούς φυγάδων;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Όλοι οι πατριώται αξιωματικοί.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Όχι ο αρχιστράτηγος ο ίδιος;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Και αυτός.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Γνωρίζετε ότι έδωκα διαταγήν την 17ην Αυγούστου, εις την οποίαν έλεγον, ότι έχει έκαστος ανώτερος αξιωματικός το δικαίωμα να φονεύη πάντα κατώτερον, όταν ούτος είνε φυγάς;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Τοιαύτη διαταγή δεν ήλθεν εις ημάς.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Το να εκβιάζη ο ανώτερος τον κατώτερον κατά την μάχην, γνωρίζετε, εάν είνε επιβεβλημένον εις πάντας τους στρατούς και εις όλα τα κράτη και εις αυτούς ακόμη τους Μπολσεβίκους; Έστω και με την κουμπούρα;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Ο κανονισμός διαγράφει ότι εις τοιαύτας περιστάσεις δύναται ο ανώτερος να μεταχειρίζεται και βίαν.

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (στρατοδίκης): Είχετε τελείως αποθεραπευθή εκ του τραύματος, όταν ανελάβατε υπηρεσίαν εις το μέτωπον;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Όχι, δεν είχον αποθεραπευθή.

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (στρατοδίκης): Υπήρχον άλλοι αξιωματικοί, οι οποίοι εγύριζαν εδώ εις τα καφενεία;

    ΣΠΑΗΣ (μάρτυς): Υπήρχον πολλοί εδώ, αλλά και εις την Σμύρνην.

    ……………….

    ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς – πρώην βουλευτής): Η πρότασις διαιτησίας εγένετο υπό τον όρον της αποδοχής της εκ μέρους αμφοτέρων των εμπολέμων, η δε Τουρκία απεδέχθη την πρότασιν. Ο κ. Καλογερόπουλος εζήτησεν όπως λάβη την συγκατάθεσιν της Εθνοσυνελεύσεως, διότι επρόκειτο περί παραιτήσεως από εδάφους, το οποίον είχε παραχωρηθή εις την Ελλάδαν, δυνάμει της Συνθήκης των Σεβρών, Πράγματι του παρεχωρήθη σχετική προθεσμία και είνε γνωστόν ότι εις τας 15 Φεβρουαρίου η Εθνοσυνέλευσις παμψηφεί απέρριψε την πρότασιν περί διαιτησίας. Κατόπιν της απορρίψεως ταύτης ανεχώρησεν ο κ. Γούναρης εις Λονδίνον προς ενδυνάμωσιν της αντιπροσωπείας, αφ’ ετέρου δε αι Δυνάμεις υπέβαλον νέαν πρότασιν. Η πρότασις αύτη άφηνε την Θράκην εις την Ελλάδα και προέτεινον να γίνη αυτονομιακόν καθεστώς εν Μικρά Ασία, υπό Χριστιανόν ηγεμόνα, αλλ’ επειδή η Τουρκία εζήτησε τέσσαρας εβδομάδας όπως απαντήση επί της προτάσεως αυτής, ο κ. Γούναρης ισχυρίσθη ότι κατά το διάστημα αυτό δεν δύναται να αδρανή ο ελληνικός στρατός, διότι θα διέτρεχε τον κίνδυνον, εν περιπτώσει αρνητικής απαντήσεως εκ μέρους της Τουρκίας, να ευρεθή η Ελλάς προ αιφνιδιασμού, και τότε διετάχθη η επίθεσις του Μαρτίου και έχομεν την πρώτην αποτυχίαν.

    ………….

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Η Ελλάς προς της 1ης Νοεμβρίου ήτο σύμμαχος των Μεγάλων Δυνάμεων;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς – πρώην βουλευτής): Μάλιστα.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Που το στηρίζετε, υπήρχε γραπτή συμφωνία;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Δεν υπήρχε γραπτή συμφωνία, αλλά κατά τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον, λόγω της συμμετοχής της εις τον πόλεμον έγινεν αναγκαστικώς σύμμαχος.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Αι πιστώσεις, αι οποίαι εδόθησαν εις Βενιζέλον των 750 εκατομμυρίων, είνε πράξις αποδεικνύουσα την συμμαχίαν, διότι αι πιστώσεις αυταί δεν εδίδοντο παρά μόνον εις συμμάχους;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Πάντως αν δεν αποδεικνύουσι την συμμαχίαν, αποδεικνύουσι την εύνοιαν.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Η απόβασις ελληνικών στρατευμάτων εις διάφορα σημεία, βοηθουμένων από τα αγγλικά πυροβόλα του αγγλικού στόλου, αποτελεί πράξιν συμμαχικήν;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Απλώς ως σύμμαχοι; Διότι θα μου επιτρέψητε να έχω την αντίληψιν ότι προσεκλήθη ως μεγάλη σύμμαχος Δύναμις. Έχετε γνώσιν των απωλειών, τας οποίας έσχομεν εν Ουκρανία;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Όχι.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Επίσημος έκθεσις του Υπουργείου των Στρατιωτικών αναβιβάζει τους νεκρούς και τραυματίας εις 288. Μπορείτε να μας προσδιορίσητε τα αγαθά, τα οποία προέκυψαν εκ της εκστρατείας εκείνης; Δια της εκστρατείας εκείνης εκερδήθη διπλωματικώς, διότι μεταγενεστέρως εχάθη, το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου.

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Είχεν ανταλλάγματα.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Είχεν ως αποτέλεσμα την κατακύρωσιν της Θράκης εις την Ελλάδα;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Πιστεύω ότι η Ελλάς δεν έπρεπε ν’ ανελάμβανε τοιαύτην εκστρατείαν, αν δεν εξησφάλιζεν ωρισμένα ανταλλάγματα.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Η εντολή των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως η Ελλάς καταλάβη την Μικράν Ασίαν. Απορρέει εκ της εκστρατείας εκείνης;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Αυτό δεν δύναμαι να το βεβαιώσω.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Γνωρίζετε σελίδα της πολεμικής ελληνικής ιστορίας, η οποία να απέδωκε μεγαλύτερα οφέλη εις την ελληνικήν επικράτειαν από την εκστρατείαν της Ουκρανίας;

    ΡΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Γενικώς η συμβολή της Ελλάδος εις τον Ευρωπαϊκόν πόλεμον, έδωσεν αναμφισβητήτως μεγάλα οφέλη εις τους Συμμάχους.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Επιμένω εις το ζήτημα της Ουκρανίας, διότι είνε μια σελίς του καθεστώτος του Βασιλέως Αλεξάνδρου, η οποία εντός της αιθούσης αυτής και εκτός και δημοσιογραφικώς εχαρακτηρίσθη ως πράξις εξυπηρετήσασα τα ξένα συμφέροντα, ενώ η αλήθεια είνε ότι η Γαλλία και η Αγγλία δια της εκστρατείας εκείνης εξυπηρέτησαν τα ελληνικά συμφέροντα.

    …………..

    ΛΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ 4ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

    Σχόλιο από Asarcikli | 03/11/2009

  65. Asarcikli

    Στην προηγούμενή σου ζωή στρατοδίκης ήσουνα ? 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2009

  66. Mumul πουλί μ’,

    Ούτε στην προηγούμενη, ούτε στην επόμενη, ούτε τώρα. Πάντα απ’ τους χαμένους ήμουνα, πάντα απέναντι στην εξουσία και σταθερά υπέρ της αλήθειας.

    Όπως έγραψα και παλαιότερα στον Π&Α, προτιμώ να μελετώ αρχειακό και πρωτογενές υλικό (πρακτικά, επιστολές, απομνημονεύματα, επίσημα έγγραφα κλπ) προκειμένου, λαμβάνοντας υπόψη την υποκειμενικότητα των συγγραφέων και μαρτύρων, να καταλήγω σε συμπεράσματα. Πάντα υπό την αίρεση εμφάνισης ή ανακάλυψης νέων στοιχείων, που μπορεί και να αλλάξουν την απόψη που διαμορφώνεται συνεχώς.
    Υπό αυτή την έννοια, τα αποσπάσματα από τα πρακτικά της Δίκης των Εξ, που εγώ αυθαίρετα επιλέγω και δημοσιεύω στον Π&Α, μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα σκέψεων, αποριών και εν τέλει συζήτησης όλων ημών που ψαχνόμαστε γενικά.

    ΥΓ: Στη συγκεκριμένη Δίκη πάντως, με φτιάχνει η σκέψη να ήμουν στρατοδίκης. Σίγουρα όμως όχι στρατευμένος και εκ των προτέρων αποφασισμένος να στείλω στο απόσπασμα όσους μου υπέδειξαν οι αρχηγοί του Κινήματος. Ο τρόπος και το περιεχόμενο των ερωτημάτων και των παρεμβάσεων εκ μέρους στρατοδικών, επαναστατικών επιτρόπων και προέδρου στη συγκεκριμένη Δίκη, αποδεικνύει τη βασιμότητα της άποψής μου.
    Και πιο πολύ μου τη δίνει που πέρα από τους Εξ, τη γλίτωσαν κάποια άλλα τομάρια και προδότες της αθηναϊκής φιλομοναρχικής ελίτ…

    Σχόλιο από Asarcikli | 03/11/2009

  67. «..Ούτε στην προηγούμενη, ούτε στην επόμενη, ούτε τώρα. ……………………………………..
    Και πιο πολύ μου τη δίνει που πέρα από τους Εξ, τη γλίτωσαν κάποια άλλα τομάρια και προδότες της αθηναϊκής φιλομοναρχικής ελίτ…»

    Δεν ξέρω τι λες, πάντως από κοψιά έχεις ένα κάτι.
    Άλλωστε είναι γνωστό ότι αν στο Όφη είχαν παράδοση στους χοτζάδες στο Ασαρτζικ είχαν στους κατήδες… 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2009

  68. Mumul, γράφω τόσο καθαρά, που δε νομίζω πως αφήνω περιθώριο παρερμηνείας των απόψεών μου.

    Όσον αφορά το Ασαρτζούχ (Asarcik σήμερα), το μπερδεύεις με άλλο. Το δικό μου Ασαρτζούχ είχε παράδοση σε μαστόρους, μυλωνάδες, εργάτες μεταλλείων και βέβαια αγρότες και κτηνοτρόφους. Καντήδες ούτε κατά διάνοια, αφού δεν υπήρχε ποτέ μουσουλμάνος στο χωριό μας.

    Για να καταλάβεις πάντως πως δημιουργούνται οι παρεξηγήσεις όταν στηριζόμαστε μόνο σε δευτερογενείς πηγές, σου αναφέρω το εξής παράδειγμα: Ο Δημήτρης Ψαθάς στη Γη του Πόντου, περιγράφει μια από τις «εκδρομές» του Τοπάλ Οσμάν, κατά την οποία Πόντιοι αντάρτες μαζί με γυναικόπαιδα κρύφτηκαν σε δάση κοντά στο τουρκοχώρι Ασαρτζούκ. Όποιος το διαβάσει σήμερα, μένει με την εντύπωση, τη βεβαιότητα, οτι το εν λόγω Ασαρτζούκ, ήταν τουρκοχώρι. Κι όμως αυτό το χωριό, το Ασαρτζούκ της Νεοκαισάρειας, είχε εκατοντάδες χριστιανούς Πόντιους, οι απόγονοι των οποίων είναι χιλιάδες σήμερα στην Ελλάδα. Το ίδιο χωριό σήμερα στην Τουρκία, το Asarcik, είναι φωλιά γκρίζων λύκων. Πάντως τότε δεν ήταν τουρκοχώρι.

    Κλείνω την παρένθεση. Το δικό μου Ασαρτζούχ πατριώτη, είναι αλλού και χωρίς μουσουλμάνους δεν γινόταν να είχε παράδοση σε καντήδες 🙂

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  69. Πάντως σε σχεση με τη συγκεκριμένη Δίκη, εγώ θα ήθελα να ήμουν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

    Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 04/11/2009

  70. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΠΕΜΠΤΗ

    4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Δεν μου λέγετε την κρίσιν σας και ως εκ της κοινωνικής σας θέσεως, πως είχατε μελετήσει το ζήτημα αυτό; Παραιτουμένου εγκαίρως του Βασιλέως, θα ηδύνατο να σωθή η κατάστασις;

    ΦΩΚΙΩΝ ΝΕΓΡΗΣ (μάρτυς): Περί τούτου είμαι σχεδόν βέβαιος, διότι και η Γαλλία και η Αγγλία είχον επηρεασθή από την άφιξιν του Βασιλέως, διότι ο Βασιλεύς είχεν οπωσδήποτε δείξει εχθρικήν στάσιν κατά τον πόλεμον με τας συνεννοήσεις του με την Γερμανίαν.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Αι διάφοροι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού εις την Βουλήν, αι διάφοροι ανακοινώσεις προς τον Πατριάρχην, αυτά όλα αποτελούσι σαφή και κατηγορηματικήν ανακοίνωσιν των προθέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων επί του θέματος της παλιννοστήσεως του Βασιλέως;

    ΝΕΓΡΗΣ (μάρτυς): Δεν υπάρχει αμφιβολία, διότι αι Δυνάμεις αμέσως έδωσαν όπλα εις τον Κεμάλ, και η Γαλλία και η Ιταλία, και πάντοτε το εβεβαίωσαν.

    ………….

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να μας ειπήτε αν γνωρίζετε εις ποίον σημείον ευρίσκοντο τα εθνικά ζητήματα κατά την 1ην Νοεμβρίου και ιδία θα σας καθορίσω το Βορειοηπειρωτικόν, το Δωδεκαννησιακόν, το Θρακικόν και το της Ιωνίας.

    ΚΩΝ/ΝΟΣ ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς – πρώην διπλωματικός υπάλληλος): Η λύσις του ζητήματος της Βορείου Ηπείρου δεν είχε περιληφθή εντός συνθήκης συντετελεσμένης. Υπήρχε μόνον απόφασις του Ανωτάτου Συμβουλίου, η οποία επεδίκαζε την Βόρειον Ήπειρον εις την Ελλάδα. Η απόφασις εκείνη επρόκειτο να τηρηθή μυστική, μέχρις ότου επιλυθή το όλον Αδριατικόν ζήτημα. Μετά την επίλυσιν του Αδριατικού ζητήματος θα εδημοσιεύετο και θα εξετελείτο, θα περιελαμβάνετο δε φυσικώ τω λόγω εντός κειμένου συνθήκης επισήμου. Το Αδριατικόν ελύθη τον Οκτώβριον του 1920, ολίγας ημέρας, 15 ημέρας, υποθέτω, προ των εκλογών. Απέκειτο συνεπώς εις τας μετανοεμβριανάς Κυβερνήσεις να ζητήσουν την εφαρμογήν της αποφάσεως του Ανωτάτου Συμβουλίου, τον καταρτισμόν της Συνθήκης, δια της οποίας θα παρεχωρείτο η Βόρειος Ήπειρος εις την Ελλάδα, και να προβή αύτη εις την κατάληψιν της περιφερείας αυτής. Αυτή ήτο η θέσις του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος. Αν δεν κατωρθώθη εκ των υστέρων η απόφασις του Ανωτάτου Συμβουλίου να λάβη την μορφήν Συνθήκης και να περιέλθη η Βόρειος Ήπειρος εις την Ελλάδα, πραγματικώς τούτο οφείλεται εις το ότι ευθύς μετά τας εκλογάς η Ελλάς ήλθεν εις αντίθεσιν προς τας Μεγάλας Δυνάμεις.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Να το εξετάσητε γενικώτερον δια να μη επανέρχεσθε. Εις ποίον σημείον ευρίσκετο το Δωδεκανησιακόν;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Το ζήτημα των Δωδεκανήσων είχε λυθή δια Συνθήκης επισήμου, η οποία υπεγράφη εις τας Σέβρας χωριστά από την συνθήκην της Τουρκίας, μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδος. Εϊχεν εξάρτησίν τινα εκ της Τουρκίας κατά τούτο, ότι η Τουρκία παρεχώρει την κυριαρχίαν εις την Ιταλίαν, η δε Ιταλία δια της χωριστήςσυνθήκης μετά της Ελλάδος παρεχώρει τας νήσους εις την Ελλάδα, πλην της Ρόδου, με ορισμένας τινάς προϋποθέσεις. Δεν έλειπε τίποτε άλλο παρά η επικύρωσις αυτής εκ μέρους των ενδιαφερομένων Κρατών των Συμμάχων.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Της Δυτικής Θράκης;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Το ζήτημα της Δυτικής Θράκης είχε δύο στάδια. Το πρώτον περιείχετο εις την Συνθήκην του Νεϊγύ, δηλαδή Συνθήκην ειρήνης μεταξύ των Συμμάχων και της Βουλγαρίας. Η Βουλγαρία έχανε τα εδάφη της Δυτικής Θράκης, παρεχώρει δε εις τας προεχούσας Δυνάμεις αυτά με την υποχρέωσιν την ρητήν να αποδεχθή εκ των υστέρων την τύχην, την οποίαν αι Μεγάλαι Δυνάμεις θα ήθελον καθορίσει. Η παραχώρησις της Δυτικής Θράκης εις την Ελλάδα εγένετο δι’ άλλης συμβάσεως μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων και της Ελλάδος, η οποία υπεγράφη επίσης εν Σέβραις. Είχεν εκτελεσθή αυτή. Το έδαφος στρατιωτικώς κατείχετο υπό της Ελλάδος και διοικητικώς επίσης είχε περιέλθει εις τας χείρας της Ελληνικής διοικήσεως. Απέμενεν ανταλλαγή επικυρώσεων, η οποία θα κατετίθετο εις την Γενικήν Γραμματείαν της Διασκέψεως των Παρισίων, ώστε να τεθή εν ισχύι η Συνθήκη εκείνη.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Τα ζητήματα αυτά ερρυθμίζοντο δια της Συνθήκης ειρήνης μετά της Τουρκίας, η οποία υπεγράφη εν Σέβραις την 28/10 Αυγούστου 1920. Η Ανατολική Θράκη περιήρχετο εις την Ελλάδα με πλήρη κυριαρχίαν, με σύνορα εξαιρετικώς ευνοϊκά δια την Ελλάδα. Επίσης παρεχωρείτο η Ιωνία με ωρισμένας προϋποθέσεις, γνωστάς άλλως τε. Και η Συνθήκη αυτή είχεν εκτελεσθή. Δηλαδή κατήχοντο αι περιφέρειαι αυταί υπό του ελληνικού στρατού και η διοίκησις ετελείτο εν ονόματι της Ελλάδος υπό ελληνικών διοικητικών αρχών, υπελείπετο δε η ανταλλαγή επικυρώσεων δια την Συνθήκην. Αν προσέκοψεν εις την εκτέλεσιν μετά τας εκλογάς εις την εφαρμογήν, τούτο δεν οφείλεται εις αντίθεσιν στρατιωτικήν, ούτε εις τα Βαλκάνια, ούτε εις την Ανατολήν. Οφείλεται εις την αντίθεσιν την πολιτικήν, η οποία εδημιουργήθη μεταξύ της Ελλάδος και των Μεγάλων Δυνάμεων.

    ………..

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Αν λάβητε την πραγματικήν κατάστασιν, η οποία υπήρχε προ της 1ης Νοεμβρίου, υπήρχε στρατός Γαλλικός εν Κιλικία;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Υπήρχεν 90 χιλ. στρατός, ο οποίος εμάχετο εναντίον των Κεμαλικών.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Δύο Μεραρχίαι Αγγλικαί εις Νικομήδειαν;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Μάλιστα.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Και εις ποίαν κατάστασιν ευρίσκετο ο κεμαλικός στρατός;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Ήτο συμμορίαι μόνον. Η προέλασις η οποία εγένετο τον Ιούνιον του 1920 το απέδειξεν, αφού το πυροβολικόν μας δεν είχεν αντίστασιν.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Τα παράλια της Μικράς Ασίας, δια των οποίων εφωδιάζετο ο Κεμάλ ήσαν εν αποκλεισμώ;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Λοιπόν αν δεν εξεπίπταμεν της συμμαχίας και εγίνετο αυτή η εκστρατεία εις Άγκυραν, ήτο δυνατόν να αντιστή ο Κεμάλ;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Διατί να φθάσωμεν μέχρις Αγκύρας; Δεν υπήρχε τοιαύτη ανάγκη. Οι κατηγορούμενοι ησθάνοντο τοιαύτην ανάγκην, ως και δια την Κωνσταντινούπολιν και έλεγον ότι αν ηδυνάμεθα να ασκήσωμεν πίεσιν κατά των κεμαλικών δια της καταλήψεως της Κωνσταντινουπόλεως, θα επετυγχάνομεν την ειρήνην. Αλλ’ ημείς είχομεν την συνθήκην των Σεβρών, η οποία εν άρθρω 36 έλεγεν ότι αν η Τουρκία δεν εφήρμοζε την Συνθήκην των Σεβρών, θα εξέπιπτε της κυριαρχίας της Κωνσταντινουπόλεως. Δεν θα είχομεν λοιπόν ανάγκην ουδέ αιματοχυσίας, ουδέ οικονομικής εξαντλήσεως. Δια της προελάσεως κατά της Κωνσταντινουπόλεως θα επετυγχάνομεν την ειρήνην. Αν δε εγεννάτο ανάγκη και περαιτέρω εκστρατείας, αυτό θα ήτο προς επαύξησιν των ελληνικών διεκδικήσεων.

    ……………..

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Αν ηκολουθείτο η πολιτική, δια την οποίαν δις ο ελληνικός λαός έδωσεν εντολήν να ακολουθηθή, και εξηρχόμεθα από του 1915 εκ της ουδετερότητος, τι φρονείτε εκ των αποτελεσμάτων, θα ήτο ο Κωνσταντίνος Αυτοκράτωρ εν Κωνσταντινουπόλει;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Δεν ήτο δυνατόν να συμπράξη μετά των δημοκρατικών κρατών.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Αν ηκολούθει, αν ανελάμβανε την αρχιστρατηγίαν του στρατού της Ανατολής αντί του Ντεσπραί, θα επήγαινεν ή όχι;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Ποίος πταίει, αν αντί να είνε ο Κωνσταντίνος ήτο ο Ντεσπραί; Δεν νομίζετε ότι πταίουν οι αντιταχθέντες εις την πολιτικήν εκείνην;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Πταίει η Δυναστεία.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Βεβαίως, αλλά και οι εξυπηρετούντες τα συμφέροντα τα δυναστικά.

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Την πρωτοβουλίαν την είχεν η Δυναστεία. Οι πολιτευόμενοι επλησίασαν την Δυναστείαν δια να συγκροτήσουν εν κόμμα ισχυρόν προς αντιμετώπισιν του άλλου κόμματος.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Ποία ήσαν τα αληθή αίτια ή όχι, αι αφορμαί του πολέμου;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Τι σας χρειάζεται;

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Θα έλθω απ’ ευθείας εις το ερώτημά μου. Δια ποίους λόγους ένα κράτος μένει ουδέτερον;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Δια τα συμφέροντά του.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Όταν απειλούνται τα συμφέροντά του; Ηπειλούντο τα συμφέροντα της Ελλάδος εξ αιτίας του ευρωπαϊκού πολέμου;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Δια ποίους λόγους η Τουρκία κατήλθεν εις πόλεμον ως σύμμαχος των Κεντρικών Αυτοκρατοριών;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Δι’ εσωτερικούς και εξωτερικούς λόγους. Εσωτερικούς και προς εξόντωσιν των μη τουρκικών στοιχείων.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Διεξεδίκει μήπως ελληνικάς χώρας;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Η Βουλγαρία ήτο δυνατόν να έχη βλέψεις, ώστε να μεγαλυνθή εις βάρος της Ελλάδος;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Βεβαίως.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Μήπως φρονείτε ότι και προ της υπάρξεως γερμανικού στόλου απειλούντος πλέον αυτήν την κοσμοκρατορίαν της Αγγλίας, υπήρχεν άλλο ζήτημα, κατά το οποίον ο γερμανισμός ήθελε να επεκταθή εις την Ανατολήν και αυτό εδημιούργησε την ανάγκην υπάρξεως στόλου και όλα τα άλλα;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Υπήρχε σχέδιον ολόκληρον.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Υπήρχε σχέδιον του γερμανισμού, δια της Αυστρίας, να κατέλθη προς την Θεσσαλονίκην;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Αυτό ήτο ανέκαθεν το σχέδιον του γερμανισμού.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Δεν νομίζετε ότι αυτή ήτο η αφορμή από 100 ετών της κηρύξεως του ευρωπαϊκού πολέμου, προκειμένου περί της ανάγκης να κατέλθη η Αυστρία εις Θεσσαλονίκην;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Ο σκοπός ήτο διπλούς, διότι η συμμαχία της Σερβίας μετά της Γαλλίας έθετεν εις κίνδυνον την Αυστρίαν, η οποία επεθύμει να κατέλθη προς την Θεσσαλονίκην.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Ώστε η ουδετερότης της Ελλάδος ημπορούσε να γίνη, αφού η Αυστρία προσπαθούσε να αρπάξη την Θεσσαλονίκην, η Βουλγαρία με το μέρος των Κεντρικών, η Τουρκία με το μέρος των Κεντρικών, μπορούσε να υπάρξη ουδετερότης;

    ΡΕΝΤΗΣ (μάρτυς): Ήτο υποχρεωμένη η Ελλάς ν’ αντιταχθή εις το συγκρότημα το γερμανικόν και εν ή περιπτώσει εξήρχετο νικήτρια η Γερμανία, πάλιν ο συλλογισμός παρέμενεν ορθός, διότι είχε συμφέρον να προστατεύση τα συμφέροντά της και δια την Βαλκανικήν και δια τους Έλληνας της Μικράς Ασίας και της Θράκης.

    …………….

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Διέταξα ή δεν διέταξα, να έλθη από την Θράκην μία Μεραρχία;

    ΒΑΛΕΤΤΑΣ (μάρτυς – αξιωματικός επιτελείου): Μάλιστα.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Πόσον καιρόν έκανε να έλθη;

    ΒΑΛΕΤΤΑΣ (μάρτυς): Δεν ενθυμούμαι, αλλά ήργησε πολύ.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Ποίαν ημέραν έφθασεν, ενθυμείσθε;

    ΒΑΛΕΤΤΑΣ (μάρτυς): Την 23.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Ενθυμείσθε τι συνέβη με αυτήν την Μεραρχίαν;

    ΒΑΛΕΤΤΑΣ (μάρτυς): Οι άνδρες δεν ήθελον να αποβιβασθούν και εστασίασαν.

    …………..

    ΛΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ 5ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  71. Αγαπητέ asarcikli
    Ένα απλό τούρτεμα ήταν και μην ψάχνεις για τίποτε παραπάνω
    Ελπίζω να το κατάλαβες.
    Δοθείσης ευκαιρίας μάθαμε και δυο λόγια για το Ασαρτζούχ της Νεοκαισάρειας.
    Όντως οι απόψεις σου είναι καθαρές και εδώ έχουμε μια εκτίμηση στα πρωτογενή αρχειακά υλικά.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  72. Δεν ψάχνω, το έπιασα, άλλωστε χαμογέλασα κι εγώ :). Αααααχ αυτό το Ασαρτζούχ! Γαράσαρη είπαμε. Γαράσαρη.

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  73. Ο γούγλης δίνει asarcik ένα στην Σαμσούντα και ένα πάνω από τη Σεβάστεια, ανάμεσα σε Νεοκαισάρεια και Γαράσαρη.Ίσως σε κάποιο από αυτά να αναφέρεται ο Ψαθάς…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  74. Το ψάχνουμε βλέπω σύντροφε.. 🙂

    Το Ασαρτζούκ (Asarcik) που γράφει ο Ψαθάς, είναι νότια της Σαμσούντας και διοικητικά ανήκε στη Νεοκαισάρεια, αν και απέχει αρκετά απ’ αυτήν.

    Το Ασαρτζήκ (Asarcik) νοτιοανατολικά της Νεοκαισάρειας, βόρεια της Σεβάστειας, είναι άλλο και ήταν πάντα τουρκοχώρι.

    Το δικό μου Ασαρτζούχ (Asarcik) είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο Νικόπολης – Κερασούντας, εκεί που αρχίζει να υψώνεται το Εγρή Μπελ, ανατολικά του Σαρή Τσιτσέκ. Περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια – βορειοανατολικά της Νικόπολης.
    Οι μαχαλάδες απλώνονταν δέκα χιλιόμετρα μέσα σε μια χαράδρα. Σήμερα υπάρχουν μερικά σπίτια μόνο, πάνω στο δρόμο. Είναι η περιοχή Τζανάντων ή Πετράντων (το σόι μου).
    Λίγα χιλιόμετρα ψηλότερα, στα παρχάρια μας, υπάρχει μεγάλο στρατόπεδο και επιβλητικότατο άγαλμα του Τοπάλ Οσμάν. Η περιοχή δεν φημίζεται για την απόλυτη ασφάλειά της. Προ μηνών μια ομάδα ανταρτών επιτέθηκε σε στρατιωτικά οχήματα και, αν θυμάμαι καλά, σκοτώθηκαν δύο στρατιώτες. Πάντως σ’ αυτόν τον κεντρικό δρόμο Κερασούντας – Νικόπολης, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία για μερικές μέρες, μέχρι να ξετρυπώσουν την τσέτα!!! (Τα τζιμάνια όμως έσπασαν τον κλοιό και την κοπάνησαν, αφού καμία ανακοίνωση για σύλληψη δεν υπήρξε).

    Αυτά Mumul. Με παρέσυρες στην πάρλα 🙂

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  75. Τσέτα, αντάρτες; Για δώσε περισσόετρα στοχιεία. Τι παίζεται στην περιοχή;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 04/11/2009

  76. Άστο σύντροφε για άλλη φορά. Γράψε λάθος στην αναφορά. Απλά, δεν είναι όλα μαύρο άσπρο. Κάποια στιγμή μπορεί κι εδώ να μάθουμε όλη την αλήθεια. Ποιά ήταν η τρόϊκα του ΠΚΚ στη γέννησή του; Τικαταγωγής ήταν ο ένας από αυτούς; Που και πως πέθανε; Πως πέθανε ο δεύτερος; Σε ποιό νησί κατέληξε σήμερα ο τρίτος; Που είναι τα πρώτα ιδεολογικά κείμενα της οργάνωσης; Για ποιά πράγματα μιλούσαν; Μόνο για τους Κούρδους;
    Άσε τώρα να τελειώσουμε με τους Εξ και βλέπουμε..

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  77. Ειιι σύντροφε. Νοιώθω ότι για άλλη μια φορά οι μαοϊκές ομάδες του ΤΙΚΚΟ πάνε να βαπτιστούν εθνοτικές. Μήπως κάνουμε λάθος και στέλνουμε και λάθος μηνύματα στους άσχετους βαλκάνιους και ευξεινοπόντιους ομοεθνείς μας;

    Λέω μήπως;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 04/11/2009

  78. Ματσουκέτη, αν δεν κάνω λάθος εννοείς αυτή την ανάρτηση:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/14/14-12-2007/

    Διαβάστε ΚΑΙ τη συζήτηση.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  79. Αν θέλετε να ανοίξετε ένα τέτοιο θέμα, θυμηθείτε πρώτα τα δεινά που επισώρευσαν στους ελληνόφωνους του Πόντου οι (ποντιο)ελλαδικές ανοησίες της δεκαετίας του ’90. Τους διάφορους που φαντασιώνονταν κρυσπτοχριστιανούς και τους άλλους αστείους πρακτορίσκους που περιδιάβαιναν τα ελληνόφωνα χωριά. Διαβάστε εκτός απ’ αυτό που σας υποδεικνύει ο Ομέρ και το άλλο που είχαμε αναδημοσιεύσει παλιά υπό τον τίτλο «Οι Πόντιοι της Τουρκίας«.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  80. Συμφωνώ απόλυτα, Μ-π. Μακριά από μένα (κι από τον Π&Α απ’ όσο κατάλαβα μέχρι τώρα), όλα αυτά.
    Η αναφορά μου ήταν σαφής. Μίλησα για καταγωγή και ιδεολογικοπολιτικά κείμενα της πρώιμης φάσης του ΠΚΚ. Ούτε για εθνοτικές ομάδες (Ματσουκέτη), ούτε για κρυπτοχριστιανούς, ούτε για αντάρτικο Ποντίων. Δεν έχουμε γελοίους εδώ μέσα. Νομίζω;

    Σχόλιο από Asarcikli | 04/11/2009

  81. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΕΚΤΗ

    5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    …………..

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ταγματάρχης Παναγάκος.
    (Προσέρχεται ο ταγματάρχης Παναγάκος, όστις ερωτώμενος παρά του κ. Προέδρου, απαντά ότι ονομάζεται Παναγάκος Π., γεννηθείς εν Σπάρτη και κατοικών εν Σέρραις, ετών 37, άγαμος).

    Γ. ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγορούμενος): Κύριε μάρτυς, ποίαν υπηρεσίαν σας ανέθηκα όταν ανέλαβα την διοίκησιν της Στρατιάς Μικράς Ασίας και ποία ήσαν τ’ αποτελέσματα της εργασίας ταύτης;

    Π. ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Μοι ανετέθη η εκκαθάρισις της φρουράς Σμύρνης. Δια της διαταγής ταύτης η Στρατιά διέτασσε να εκαθαρισθή η φρουρά Σμύρνης από πάντας τους μη μετασχόντας του πολέμου, συμφώνως δε ταύτη, θα παρέμενον εις την Σμύρνην οπλίται τραυματίαι, βοηθητικοί, οι κρατηθέντες δι’ ελαφράς υπηρεσίας, οι έχοντες αδελφόν φονευθέντα και οι ανήκοντες εις την κλάσιν του 1912. Ιδιαιτέρως ετονίζετο, ότι έπρεπε να μετάσχωσιν εις τον στρατόν οι εκ Μικράς Ασίας καταγόμενοι. Η Στρατιά ετόνιζεν ότι οι Μικρασιάται είχον διπλήν υποχρέωσιν να λάβωσι μέρος εις τον στρατόν του Μετώπου. Εις την φρουράν Σμύρνης υπήρχον 15 χιλιάδες οπλίται. Εκ της εκκαθαρίσεως δε τάυτης προέκυψε κέρδος 3.000 οπλιτών, οι οποίοι διετέθησαν εις το μέτωπον. Επίσης αντικατεστάθησαν και πάντες οι οπλίται οι μη έχοντες αρκετήν υπηρεσίαν. Η εντύπωσις η παραχθείσα εκτ ης τοιαύτης εκκαθαρίσεως, ήτο πραγματικώς λίαν ικανοποιητική, παρήγαγεν αληθή ανακούφισιν εις τον στρατόν του μετώπου. Επρόκειτο επίσης ν’ αντικατασταθώσι και οι αξιωματικοί οι έχοντες πολλήν υπηρεσίαν μετώπου, αλλά τα γεγονότα, τα οποία επήλθον, εματαίωσαν την προσπάθειαν ταύτην.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Ενθυμείσθε εάν επεξετάθη η ενέργεια αύτη και εις την ενδοχώραν, δηλαδή εις σώματα, τα οποία υπήγοντο εις την Ανωτέραν Στρατιωτικήν Διοίκησιν;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Μάλιστα. Επρόκειτο ν’ αναλάβω εγώ και την υπηρεσίαν ταύτην, αλλ’ επειδή δεν ηδυνάμην να την αναλάβω, ένεκα πολλών δυσχερειών, ανετέθη εις άλλους αξιωματικούς, οίτινες μεταβάντες εις Οδεμήσιον και αλλαχού, προέβησαν εις την εκκαθάρισιν.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Ενθυμείσθε τον αγώνα, τον οποίον κατέβαλον ειδικώς δια τους τυχόντας αναβολής κατατάξεως, κατόπιν της τοιαύτης εκκαθαρίσεως, και οι οποίοι ήσαν χωμένοι εις διάφορα γραφεία και καταστήματα, ιδιωτικά μαγαζειά κλπ;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Ενθυμούμαι ότι επήλθον αρκεταί προστριβαί υπηρεσιακαί μεταξύ της Αρμοστείας, η οποία υπεστήριζαν ότι οι υπάλληλοι ήσαν απαραίτητοι, και της Στρατιάς, ήτις εζήτει την αντικατάστασίν των, αναλαμβάνουσα την ευθύνην να τους αντικαταστήση δι’ ετέρων καταλλήλων οπλιτών, εκ του μετώπου ερχομένων.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Γνωρίζετε εάν, προς αποφυγήν της τοιαύτης υπηρεσίας, πολλοί εξ αυτών κατέφυγον εις ξένους προξένους και άλλοι προέβαλον την ιδιότητα του ραγιά;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Έγιναν πολλαί προστριβαί και ήρχισαν παραστάσεις ξένων προξένων, καθ’ όσον ενθυμούμαι.

    ………………

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): …Ως έμαθον εις την χαράδραν του Ακάρ Νταγ, όπου εγένετο η πλήρης αποσύνθεσις του Β΄ Σώματος Στρατού, ίσως και προγενεστέρως, οι οδηγοί κατεχόμενοι υπό πανικού, επέταγαν τα φορτία, τα οποία έφεραν τα ζώα, εκαβάλλαγαν και έφευγαν. Επετούσαν δε ό,τι εύρισκαν επάνω, αποσκευάς αξιωματικών, υγειονομικόν υλικόν και γενικώς τα εφόδια του στρατού. Ενθυμούμαι μάλιστα ότι όταν εφθάσαμεν εις την Χίον είχε γίνει εμπόριον των στρατιωτών, οι οποίοι εξεποίουν αποσκευάς και είδη αξιωματικών, τας οποίας ελεηλάτησαν.

    ……………

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Ενθυμείσθε αν ηθελήσατε να επιβάλητε την τάξιν σεις εν όλη τη δραστηριότητι, η οποία σας διακρίνει και σας ηπείλησαν;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Ναι, απεπειράθησαν τρις να με σκοτώσουν. Και ως έμαθον, έγιναν τοιαύται απόπειραι και κατ’ άλλων αξιωματικών. Μερικούς και ετουφέκισαν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Γνωρίζετε αν ετουφέκισαν αξιωματικούς, διότι τους εθεώρουν κατασκόπους;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Μάλιστα, το γνωρίζω. Πιθανώς αυτό να ήτο πρόσχημα, κύριε Πρόεδρε, διότι πρέπει να είπω ότι όταν εξεκενούτο το Ουσάκ αφέθησαν ελεύθεροι περί τους 800 κατάδικοι, οι οποίοι κυρίως εδημιούργησαν όλας τας καταστροφάς. Εκ συζητήσεων, τας οποίας έκαμα με αξιωματικούς, έμαθα ότι εχαρακτήρισαν αξιωματικούς ως κατασκόπους δια να τους δέσουν και να τους πάρουν τα χρήματά των. Νομίζω ότι οι βανδαλισμοί ούτοι είνε έργον των φυγάδων αξιωματικών από Ουσάκ και Αφιόν, διότι έμαθα ότι και εις Προύσαν έγιναν τοιαύτα κρούσματα.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Κύριε μάρτυς, εξηγήσατε τι εννοείτε: «Εθεώρησαν Έλληνας αξιωματικούς κατασκόπους»;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Του εχθρού. Έγινεν ανάλογον επεισόδιον εις τον σταθμόν Γιουνίκιοϊ. Ένα άλλο επεισόδιον έγινεν εις τον σταθμόν του Μπανάζ.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Παρακαλώ, κ. μάρτυς, στρατιωτικοί ήσαν οι κατάδικοι, οι οποίοι ήσαν εις το Ουσάκ;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Μάλιστα. Είχον συλλάβει ένα και αφού τον έδεσαν και τον έδειραν κατά τρόπον σκληρόν, του επήραν ό,τι χρήματα είχε μεθ’ εαυτού και τον έφεραν εις ημάς ως κατάσκοπον, και προέκυψεν ότι ήτο Κερκυραίος και τον αφήκαμεν ελεύθερον. Ταύτα ελάμβανον χώραν ίσως εκ των ταλαιπωριών και των αϋπνιών, διότι οι στρατιώται εκοιμήθησαν κατ’ εντολήν των μονάδων μεταξύ Σαλιχλή και Φιλαδελφείας, δηλαδή μετά παρέλευσιν 8 ημερών. Δεν γνωρίζω επακριβώς εάν εις τας 14 και 17 εκοιμήθησαν, πάντως από τας 16 και εφεξής και μέχρις ότου έφθασαν τα τμήματα εις το Σαλικλή, ουδεμία διαταγή προς ανάπαυσιν εδόθη, διότι ήτο ανάγκη να φύγουν, έπρεπε ν’ απομακρυνθούν, και δι’ αυτό οι άνδρες εκινούντο ως φάσματα. Ίσως εκ των αϋπνιών και των κοπώσεων είχον πάθει και διαστροφήν. Είχομεν πολλά παραδείγματα οπλιτών, οι οποίοι παρεφρόνησαν, άλλων οι οποίοι ηυτοκτόνησαν.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σεις που αποδίδετε αυτήν την κατάστασιν εις την οποίαν απέληξεν ο στρατός; Αυτός είνε ο στρατός που εγνωρίσατε;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Ο στρατός είχεν υποστή μετά τας επιχειρήσεις του Σαγγαρίου κόπωσιν. Εφθάρη. Το καλόν υλικόν είχε τεθή εκτός μάχης, διότι είνε γνωστόν ότι κατά τας μάχας το εκλεκτόν υλικόν χάνεται, η εκστρατεία παρετείνετο, έμενον εις χώρον εχθρικόν, αι στερήσεις, αδείας δεν έπαιρνον, αι οικογένειαί των υπέφερον, είχον ανάγκας. Παράτασις του πολέμου. Πολλάκις εις τας εφημερίδας ανεγράφοντο δηλώσεις των μελών της Κυβερνήσεως ότι θα είχομεν ειρήνην, ότι τον χειμώνα θα είνε στα σπίτια τους, αλλ’ όλα αυτά διεψεύδοντο και επομένως αποκαρδίωσις εξεδηλούτο. Αι διαμάχαι αι πολιτικαί των αξιωματικών, ασφαλώς επέδρασαν, αλλά προ παντός, κύριε Πρόεδρε, επέδρασε σωματικώς δια την αποκαρδίωσιν του στρατού ο κομμουνισμός.
    Δυστυχώς, προέκυψε δε τούτο εξ ανακρίσεως, η επίδρασις του κομμουνισμού είχεν αποτελέσματα ολέθρια δια το ηθικόν του στρατού. Εις Ουσάκ έγιναν ανακρίσεις. Δεν γνωρίζω εάν είχεν υποβληθή το πόρισμαν εις την Στρατιάν εκ μέρους δικαστικού συμβούλου του Φρουραρχείου Σμύρνης, αλλ’ υπήρχε και φάκελος ολόκληρος εκ του οποίου απεδεικνύετο αυτό το οποίον σας εξέθηκα. Η έδρα ήτο το Ουσάκ, διακλάδωσις δε εφ’ ολοκλήρου του μετώπου. Ενθυμούμαι ότι επί της προκατόχου διοικήσεως απηγορεύετο η αποστολή φύλλων του «Ριζοσπάστου» εκ μέρους της Στρατιάς. Οι ενδιαφερόμενοι όμως απέστελλον τον «Ριζοσπάστην» σκεπασμένον με άλλας εφημερίδας και τον έστελλον εις το μέτωπον. Προ παντός εφρόντιζεν ο εχθρός να στέλλη «Ριζοσπάστας» δι’ αεροπλάνων. Συνήθως όμως διά προκεχωρημένων φυλακίων μας έστελλεν. Η εντύπωσις, την οποίαν αποκομίζω μετά την διάσπασιν του μετώπου, δίδει την απόλυτον πεποίθησιν ότι κυρίως αυτό επέδρασε. Δεν ηξεύρω εάν επιτρέπεται να λεχθή επισήμως αυτήν την στιγμήν ό,τι ήκουσα κατά την διάρκειαν της φυγής.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Δεν έχει σημασίαν εάν το ηκούσατε από ένα ή δύο.

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Το ήκουσα δυστυχώς, από πολλούς, από ομάδας.

    …………………

    Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγορούμενος): Κύριε μάρτυς, προηγουμένως ανεφέρατε περί επιδράσεως κομμουνισμού παρά τω στρατεύματι. Ήθελον να πληροφορήσητε το Δικαστήριον, εάν γνωρίζετε ότι υπήρχον στοιχεία εις το μέτωπον ανταποκρινόμενα προς τους εδώ κομμουνιστάς ή εάν εγένετο προπαγάνδα δια των εφημερίδων μόνον;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Δεν γνωρίζω. Αι γενόμεναι ανακρίσεις εις Ουσάκ και Μαγνησίαν, απέδειξαν την ύπαρξιν κέντρου κομμουνιστικού εις το Ουσάκ με διακλάδωσιν εις το μέτωπον. Εντεύθεν απεστέλλοντο εφημερίδες και διάφορα φυλλάδια κομμουνιστικά εντός δεμάτων.

    ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγ.): Το εν Ουσάκ κέντρον απετελείτο εκ πολιτών ή στρατιωτών; Ή ήσαν πολίται και στρατιώται;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Μόνον μεταξύ της φρουράς και κυρίως του αποσπάσματος τηλεγραφητών.

    ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγ.): Κατά την υποχώρησιν μεταξύ των υποχωρουσών ομάδων εγένοντο εκδηλώσεις κομμουνιστικαί;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Βεβαίως. Έσπαζαν τα όπλα τους και εφώναζον: «Ζήτω ο Κεμάλ».

    ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγ.): Ανεφέρατε τας τοιαύτας κομμουνιστικάς ενεργείας εις την Κυβέρνησιν; Μήπως συνεπεία τούτου διετάχθη παρά της δικαστικής αρχής η καταδίωξις του κομμουνιστικού κέντρου Αθηνών, ούτινος οι αρχηγοί εφυλακίσθησαν συνεπεία εντάλματος του Εισαγγελέως;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Δεν ηξεύρω.

    ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗΣ (κατηγ.): Τας ανακρίσεις ποίος τας διέταξεν εις Μικράν Ασίαν; Δεν γνωρίζετε εάν τας διέταξα εγώ;

    ΠΑΝΑΓΑΚΟΣ (μάρτυς): Όχι. Το πόρισμα της ανακρίσεως υπεβλήθη μίαν εβδομάδα προ της επιθέσεως του εχθρού.

    ΘΕΟΤΟΚΗΣ (κατηγ.): Πράγματι υπεβλήθη το πόρισμα της γενομένης κατά των κομμουνιστών ανακρίσεως δέκα ή δώδεκα ημέρας προς της εχθρικής επιθέσεως υπό της Στρατιάς. Εν τω μεταξύ διετάχθη η σύλληψις των αρχηγών του κομμουνιστικού κέντρου Αθηνών. Εκ της γενομένης ανακρίσεως απεδείχθη ότι η ενέργεια ήτο πολύ σημαντικωτέρα παρ’ όσον υπετίθετο και η πολιτική δικαιοσύνη ητήσατο όπως λάβη γνώσιν της ανακρίσεως της γενομένης υπό της στρατιωτικής δικαιοσύνης της Στρατιάς. Τι εγένετο κατόπιν δεν γνωρίζω.

    ……………..

    ΧΑΒΙΝΗΣ (στρατοδίκης): Ενθυμείσθε ότι Θραξ βουλευτής, εννοήσας τον κίνδυνον της πατρίδος του και ανελθών εις το βήμα ίνα είπη ότι η πατρίς είνε υπεράνω όλων, ο βουλευτής αυτός εγιουχαϊσθη και ηγέρθη κάποιος άλλος βουλευτής και του εφώναξεν «Έξω οι Θράκες»;

    ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγ.): Ελύθη το ζήτημα αυτό, Ηγέρθη πρώτος ο κ. Γούναρης και κατόπιν εγώ ως αρχηγός της αντιπολιτεύσεως και επροστατεύσαμεν τον βουλευτήν αυτόν.

    ……………….

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Ολόκληρος ο πληθυσμός της Μικράς Ασίας της ευρισκομένης υπό την επιρροήν του Κεμάλ, μπορείτε να πήτε πόσον υπελογίζετο;

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Τον υπελόγιζα, κ. Επίτροπε, περί τα 10 εκατομμύρια.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Εκ των οποίων πόσους ημπορούσατε ν’ αφαιρέσητε ως αντιτιθεμένους εις την πολιτικήν του Κεμάλ, και μη δυναμένους να συμπράξουν, υπολογίζετε δηλαδή τους Έλληνας, τους Αρμενίους;

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Μπορεί κανείς να ειπή εν όλω, διότι είνε αραιοί οι άλλοι πληθυσμοί.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Εν περιπτώσει κηρύξεως ενός κινήματος, το οποίον θα έφερεν εθνικόν χαρακτήρα δια τους Τούρκους τι δύναμις μάχιμος ημπορούσε να παραταχθή;

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Θεωρητικώς 1 εκατομμύριον, πρακτικώς πολύ ολιγώτεροι.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Τοσούτον μάλλον, καθόσον είχεν υποστή διαφόρους αποκλεισμούς.

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Απόδειξις είνε ότι μετά δύο έτη περίπου προσπαθειών, κατά πληροφορίας μας, ο τουρκικός στρατός ανήλθεν εις 150 – 170 χιλιάδας στρατού περίπου. Αυταί είνε αι πληροφορίαι.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Ο πληθυσμός της Κρήτης ηξεύρετε πόσος είνε;

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Άλλοτε ήτο 300 χιλιάδες.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Σήμερον είνε περί τας 360 –370. Εκ των 300 αυτών χιλιάδων, σας δίδω την πληροφορίαν ότι 170 χιλιάδες περίπου είνε Χριστιανοί και 130.000 Τούρκοι.. 170 χιλιάδες τι μάχιμον δύναμιν ηδύναντο να δώσουν;

    ΠΑΛΛΗΣ (μάρτυς): Θεωρητικώς 17 χιλιάδας.

    ………………

    Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγορούμενος): Ήθελον παρακαλέσει επίσης το εξής: Εάν ενθυμήσθε την 24ην – 25ην Αυγούστου ελήφθη εν τηλεγράφημα της Γενικής Διοικήσεως Θράκης περί αθρόων λιποταξιών, αίτινες είχον λάβει χώραν εν Θράκη εκ της Μεραρχίας Σκαρλάτου. Εξακριβωθέντος ότι οι λιποτάκται αυτοί είχον διασπαρή εις την χώραν και εκακοποίουν πολίτας Έλληνας το γένος και Μουσουλμάνους, Έλληνας υπηκόους, εστάλησαν διαταγαί βιαίας συλλήψεως;

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (μάρτυς – Τμηματάρχης Υπουργείου Εσωτερικών): Εγράψατε την διαταγήν με τα χέρια σας. Εδιατάξατε απόσπασμα ιππικού να σταλή προς καταδίωξιν, και εστάλη η διαταγή σας εις την Ανωτέραων Διοίκησιν Χωροφυλακής Θράκης υπ’ αριθμόν 30 εμπιστευτικού πρωτοκόλλου, καθώς και εις το 4ον Σώμα Στρατού και εις την Γενικήν Διοίκησιν.

    ΣΤΡΑΤΟΣ (κατηγ.): Επίσης αν ενθυμήσθε την 28ην Αυγούστου, ημέραν κατά την οποίαν ήμην παρητημένος μετά της όλης Κυβερνήσεως, ήλθον εις Πειραιά τρία ατμόπλοια, εν προ μεσημβρίας, έτερον το απόγευμα, έτερον την εσπέραν πλήρη στρατού ασυντάκτου, πυροβολούντος και διαταράσσοντος την τάξιν εν Πειραιεί και μετέβην εις Πειραιά.

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (μάρτυς): Όταν ήλθε το τηλεγράφημα αυτό μας ήλθε καταρράκτης, διότι δεν εγνωρίζαμεν τι να κάμωμεν, διότι ήτο στρατός ασύντακτος, ο οποίος ηδύνατο να εκτραπή εις βιαιοπραγίας και δεν ήσαν στρατιώται εις Πειραιά να τους αναχαιτίσουν, και ομολογώ ότι κατήλθατε μόνος σας εις τον Πειραιά και ημποδίσατε την αποβίβασιν των στρατιωτών παρά τας αποδοκιμασίας των.

    ……………

    ΛΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ 7ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    Σχόλιο από Asarcikli | 05/11/2009

  82. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΕΒΔΟΜΗ
    7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΧΑΤΖΑΝΕΣΤΗ

    ….Μόλις έφθασα εις Μικράν Ασίαν, δεν ελησμόνησα φυσικά ότι ήμην και διοικητής του Δ΄ Σώματος της Θράκης. Ασχέτως δε προς πάσαν απόφασιν περί εγχειρήματος εσκεπτόμην να ενισχύσω τον στρατόν της Θράκης, διότι έτρεμον ως διοικητής Θράκης μη τυχόν συμβή τίποτε κατά την απουσίαν μου, εφ’ όσον ευρισκόμην εις κίνησιν επί δέκα ημέρας. Είχον υπόψη εκείνο το περίφημον σχέδιον – απαίσιον θέλω να είπω- το οποίον, και από στρατιωτικής και από πολιτικής απόψεως, μόνο στενή αντίληψις ηδύνατο να συλλάβη. Κατά το σχέδιον τούτο, επειδή αι δυνάμεις της θράκης ήσαν ανεπαρκείς, είχεν αποφασισθή όπως, εν περιπτώσει εισβολής κομιτατζήδων (διότι, παρά τον θρυλούμενον αφοπλισμόν, είχον ορισθη παρά την βουλγαρικήν μεθόριον περιοχαί επιστρατεύσεως, αι οποίαι, εν δεδομένη στιγμή επιστρατευόμεναι, ηδύναντο ν’ αποδώσουν 12 -15 χιλιάδας κομιτατζήδων), είχεν αποφασισθή, λέγω, διότι περί αποφάσεως πλέον επρόκειτο, αποφάσεως δε της Διοικήσεως της Στρατιάς Θράκης, και επί τη βάσει του σχεδίου αυτού, το οποίον είχεν εκπονήσει ο επιτελάρχης Θράκης Πάσσαρης, είχον δοθή όλαι αι οδηγίαι και διαταγαί προς τα σώματα περί του πρακτέου, εν περιπτώσει εισβολής κομιτατζήδων να εγκαταλειφθή όλη η Ανατολική και όλη η Δυτική Θράκη και να συμπτυχθή ο στρατός εις μίαν περιοχήν έχουσα κέντρον τον κόλπον του Ξηρού και αφήνουσαν έξω το τε Δεδεαγάτς και την Ραιδεστόν. Αυτή η σπάθη του Δαμοκλέους ήτο δι εμέ κάτι το αφόρητον και, ως προείπον, έτρεμον, εφ’ όσον ευρισκόμην ακόμη εις Αθήνας. Όταν έφθασα εις Μικράν Ασίαν, και το τονίζω αυτό διότι εις την κατάθεσιν του κ. Πάσσαρη αναφέρεται ότι εστάλησαν σώματα εις Θράκην εκ Μικράς Ασίας πριν ή φθάση ούτος εις Μικράν Ασίαν, πράγματι έστειλα δυνάμεις εις Θράκην, διότι δεν ηδυνάμην εγώ ο Αρχιστράτηγος τεσσάρων Σωμάτων Στρατού να ενδιαφέρωμαι περισσότερον δια το Αφιόν Καραχισάρ παρά δια την Θράκην. Υπήρχε και εκεί εχθρός και εχθρός εκ βουλγαρικού στρατού και όχι μόνον εκ κομιτατζήδων, ώστε δι’ εμέ ο κίνδυνος της Θράκης ήτο εξ ίσου μέγας, όπως και εν Μικρά Ασία. Δεν εγίνοντο επιχειρήσεις εν Μικρά Ασία, εθεώρησα δ’ ότι έπρεπε να ενισχύσω την Θράκην….

    ….Εφρόνουν, κύριε Πρόεδρε, Ότι η στρατιωτική μικρασιατική ενέργεια ήτον απολύτως αδύνατον να επιτύχη καθ’ οιανδήποτε εποχήν, αφ ης ήρξατο, αφόσον δεν εξησφαλίζετο ο αφοπλισμός της Τουρκίας, τον οποίον περιελάμβανε η Συνθήκη των Σεβρών. Ήτο απολύτως αδύνατον ένας στρατός, οιοσδήποτε, ευρισκόμενος επί μιας χώρας μεμακρυσμένης σχετικώς από την Ελλάδα, ο οποίος έχει ως βάσεις μίαν βάσιν εν Σμύρνη και μίαν δευτερεύουσαν εις Μουδανιά, ήτο απολύτως αδύνατον να σταθή εκεί, έχων απέναντί του 9.000.000 τουρκικού πληθυσμού και εκ του οποίου ηδύνατο να σχηματισθή ένας στρατός, θάττον ή βράδιον, εφ’ όσον, λέγω, τα εφόδια, τα οποία είχεν η Τουρκία και η της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία ως προς τούτο ήτο σύμφωνος με τον Κεμάλ, δεν απηγορεύετο να δίδωνται εις αυτόν. Αλλά δεν ήτον μόνον ούτος ο κίνδυνος. Ήτο γνωστόν ότι υπήρχε μεταξύ των Ρωσσικών Σοβιέτ και του Κεμάλ συνεργασία εν αρχή. Όπως ήτο γνωστόν, κατόπιν τα πράγματα μετεβλήθησαν επί πολύ. Λοιπόν η Ελλάς, ευρισκομένη επί του μικρασιατικού εδάφους, δεν θα ήτο δυνατόν ν’ αντιστή εις την εχθρικήν πίεσιν, εφ’ όσον ο ανεφοδιασμός αυτού του στρατού εγίνετο, και να λύση το ζήτημα στρατιωτικώς. Κατ’ εμήν γνώμην, χωρίς να θέλω να επεκταθώ εις λεπτομερείας, αι οποίαι δεν με αφορούν, σφάλμα είνε από την πρώτην επιθετικήν επιχείρησιν, η οποία εγένετο προ του Μαρτίου, της οποίας όλα τα άλλα είνε συνέπειαι….

    ….Η λογοκρισία απέδειξεν ότι εξησκείτο μία προπαγάνδα, η οποία ήτο διαλυτική. Κατεσχέθησαν γράμματα προς στρατιώτας παρ’ αξιωματικών, οι οποίοι τους προέτρεπον εις αντιπειθαρχικά πράγματα. Επίσης ήτο ο κομμουνισμός, ο οποίος επέδρα επί των στρατιωτών και το οποίον κατέθηκε ο μάρτυς ταγματάρχης Παναγάκος. Οι στρατιώται είχον σχηματίσει την ιδέαν ότι του κάκου σκοτώνονται εκεί κάτω, αφού δεν πρόκειται να κερδίσωμεν τίποτε, και ότι αδίκως σκοτώνονται επί τρία έτη και δεν συντελούν εις το να δοθή μία λύσις. Επίσης είχαν χαθεί όλα τα «κεσέμια», όλοι οι επίλεκτοι αξιωματικοί. Και εφ’ όσον μεν δεν εξεδηλούτο ο κίνδυνος, είχον υποσχεθή να κρατήσουν τας θέσεις των, αλλά την στιγμήν καθ’ ήν εδόθη αφορμή, αμέσως η αγάπη προς την ζωήν, η ιδέα της αυτοσυντηρήσεως, ο πόθος να επανίδωσι την καλύβην τους, την μητέρα τους, υπερίσχυσε και έπαυσε πλέον η συνοχή. Δεν μπορώ αλλέως να εξηγήσω κι εγώ. Είναι εν φαινόμενον, το οποίον μόνον εις ψυχολόγος ή στρατοδίκης ημπορεί να κρίνη. Επολέμησα και εις τους τρεις πολέμους. Θεωρώ το υλικόν το ελληνικόν άριστον, θεωρώ ότι σπανίως ημπορεί να ευρεθή ένας άλλος στρατός υφιστάμενος τους κόπους και τας κακουχίας με περισσοτέραν αντοχήν, αλλά την αντοχήν δεν ημπορεί να την υπερβή ακινδύνως. Έδωσαν ό,τι μπορούσαν. Ενομίζατε ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν ήσαν ζωντανοί. Ενομίζατε πως ήσαν αυτόματα. Το μόνον το οποίον ηρώτων, ήτο που ήσαν αι Δυσμαί. Πανταχού έβλεπον τσέτας. Αυτό το φαινόμενον πρέπει να εξηγηθή ψυχολογικώς και όχι από στρατιωτικής απόψεως. Την στιγμήν κατά την οποίαν εξεδηλώθη αυτό, ουδεμία προσπάθεια, κανείς ανώτερος διοικητής δεν ήτο δυνατόν να διορθώση την κατάστασιν. Νομίζω ότι ήτο μοιραίον….

    ….Κύριοι Στρατοδίκαι, νομίζω ότι πρέπει να εξάρω ότι η Παλαιά Ελλάς – και λέγων Παλαιά Ελλάδα εννοώ και τας νήσους του Αρχιπελάγους και την Κρήτην – όλη η μετά τον πόλεμον του 1913 εστραγγίσθη υπό πάσαν έποψιν, υπό έποψιν πόρων, υπό έποψιν χρήματος, υπό έποψιν ανδρών, έδωσεν αίμα χιλιάδων, έκαμεν ό,τι ήτο ανθρωπίνως δυνατόν να γίνη. Δεν ήτο δυνατόν να της ζητηθή τίποτε περισσότερον. Τας εφεδρείας έπρεπε να μας δώση η Μικρά Ασία, υπέρ της οποίας ηγωνίζετο ο ελληνικός στρατός. Τας εφεδρείας έπρεπε να μας δώση ο ελληνικός πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως….

    ….Κύριοι Στρατοδίκαι, Δεν έχω άλλα να προσθέσω. Καταλήγω εις το εξής: Αναμένω εντελώς ήρεμος την ετυμηγορίαν σας. Τόσον ήρεμος, όσον είνε η συνείδησίς μου, η οποία δι’ εμέ είνε το υπέρτατον κριτήριον. Υπέρτατον, διότι είνε Αγία αυτή καθ’ εαυτήν μέχρι του Θεού. Αλλ’ αισθάνομαι την ανάγκην να σας είπω και κάτι τι, το οποίον πιέζει τα στήθη μου. Ουδεμία ποινή, ούτε η βαρυτέρα, δεν θα είνε οδυνηροτέρα από τους διαρκείς εξευτελισμούς και τα ταπεινώσεις και το μαρτύριον, το οποίον υφίσταμαι επί 1,5 μήνα όχι μόνον ως άτομον, αλλά και ως αντιστράτηγος ιδίως!

    ……………………

    Διακόπτεται η συνεδρίασις δια την 9.30 πμ της 8ης Νοεμβρίου 1922

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/11/2009

  83. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΟΓΔΟΗ
    8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ

    ….Ότε συνεζητήθη το πρώτον η ιδέα του εγχειρήματος κατά της Κωνσταντινουπόλεως, εδήλωσα τότε και εγώ και τα λοιπά μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου εις τον στρατηγόν Χατζανέστην, ότι πρέπει να μελετηθή τοιούτον εγχείρημα υπό έναν όμως όρον, υπό τον όρον ότι δεν θα ελαμβάνοντο δυνάμεις ή μάλλον δεν θα καθίστατο ασθενέστερον το Ασιοατικόν μέτωπον δια τοιούτου εγχειρήματος. Τούτο εδήλωσα κατηγορηματικώς. Ενθυμούμαι μάλιστα, ότι όταν ο στρατηγός Χατζανέστης επέστρεψε μετά την επιθεώρησίν του εκ Θράκης και μας ανεκοίνωσε τους αριθμούς, τους οποίους θα είχεν ανάγκην εν Θράκη, τότε τω εδηλώθη κατηγορηματικώς, ότι υπό τοιούτους όρους είνε αδύνατος η εκτέλεσις τοιούτου εγχειρήματος, διότι δεν εννοούμεν να ελαττωθή το μέτωπον το Μικρασιατικόν και να εξασθενήση. Ο στρατηγός ανεχώρησε και μετέβη εν τω μεταξύ εις Σμύρνην. Εϊχε διορισθή εν τω μεταξύ και αρχηγός της Στρατιάς Μικράς Ασίας. Μεταβάς εις Σμύρνην επεθεώρησε το εκεί μέτωπον και τας μετόπισθεν υπηρεσίας και τότε επείσθη αυτό ο ίδιος ότι θα ηδύνατο άνευ βλάβης της μαχητικής δυνάμεως του Μικρασιατικού μετώπου, να αποσύρη ωρισμένας δυνάμεις εις Θράκην. Επείσθη φαίνεται τόσον σαφώς, ώστε δεν εζήτησε καν την άδειαν της Κυβερνήσεως περαιτέρω, αλλ’ εξ ιδίας πρωτοβουλίας, ευρεθείς πλέον εν Μικρά Ασία ήρχισε να αποστέλλη στρατεύματα προς την Θράκην….

    ….Δια τον στρατόν τον ιδικόν μας η ατυχία αυτή, κατά την εμήν γνώμην, δεν είνε ανεπανόρθωτος. Διότι είνε αναμφισβήτητον, ότι παρ’ όλας τας δυστυχίας, τας οποίας επεσώρευσεν η Ελλάς κατά τους τελευταίους μήνας, εν μένει κέρδος, ότι ο στρατός ο ελληνικός, ο εθνικός, θα δύναται να αποταθή προς την επερχομένην γενεάν και να είπη αυτή: Εγώ έκαμα εν πήδημα τρομακτικόν. Επήδησα το Αιγαίον και έφθασα εκεί όπου τα δικαιώματα τα ελληνικά εξαπλούνται, αναμφισβητήτως, ιστορικώς και εθνολογικώς. Επί των μερών αυτών, επί των οποίων έχομεν δικαιώματα αναμφισβήτητα ιστορικά και εθνολογικά, έθηκα υποθήκην και υποθήκην ιεράν, υποθήκην πρώτης τάξεως, διότι εις τα πεδία της Ανατολής έγραψα το ελληνικόν όνομα με αίμα ελληνικόν. Έθεσα ορόσημα εκεί και τα ορόσημα τα λευκά, τα οποία βλέπετε εκεί, είνε οι σταυροί οι ελληνικοί, οίτινες δεικνύουν τους τάφους των ελληνικών τέκνων, τα οποία απέθανον εις τους τόπους αυτούς τους ελληνικούς. Σεις η επερχόμενη γενεά έχετε το επιτακτικόν έργον να θωρακισθήτε και να υπάγητε το ταχύτερον να εκτελέσητε την υποθήκην, την οποίαν ημείς εθέσαμεν επί των Μικρασιατικών πεδίων. Το τοιούτον οπωσδήποτε είνε όφελος ημών, δια την φυγήν ημών. Μη απατώμεθα. Η Ελλάς δεν θα ησυχάση πολιτικώς παρά την ημέραν εκείνην, καθ’ ην το Αιγαίον θ’ αποτελέση λίμνην ελληνικήν. Έχω δε την ακράδαντον πεποίθησιν ότι ημέραι ευτυχίας θα έλθωσι δια την Ελλάδα, ημέραι δόξης θα επανέλθωσι και ότι δεν είνε μακράν η ημέρα εκείνη, καθ’ ην πράγματι θα εκπληρωθή ο ιστορικός ημών προορισμός και το Αιγαίον θα γίνη λίμνη ελληνική. Τότε δε η Ελλάς θα ησυχάση.

    ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ
    ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ

    ….Εις τα μελέτας ταύτας, κύριε Πρόεδρε, Η Κυβέρνησις δεν κατέληξεν εις απόφασιν, ουδέ εική και ως έτυχεν, ουδέ αμελετήτως. Είχε λόγους και λόγους σπουδαίους να πιστεύη ότι η επιχείρησις προς την Κωνσταντινούπολιν πιθανόν και να ευωδούτο εντελώς, πάντως όμως θα εχρησίμευε σπουδαίως και δια την επίσπευσιν της συγκλήσεως της Συνδιασκέψεως και δια την βελτίωσιν των όρων της ειρήνης.
    Δεν θέλω να εξετάσω, κύριε Πρόεδρε, το ζήτημα τούτο από στρατιωτικής απόψεως, διότι εξητάσθη ήδη παρά του κ. Θεοτόκη, και δια μακρών επί τούτου θα απασχολήση το Δικαστήριον ο κ. Στράτος. Αλλά από πολιτικής απόψεως, αυτό το οποίον το κατηγορητήριον το ωνόμασε παιδαριώδες, αυτός ο Άγγλος αρμοστής εν Κωνσταντινουπόλει το ωνόμασε μίαν ελληνικήν επιτυχίαν, διατυπώσας την φράσιν «ότι εάν η Ελλάς έκαμεν αυτό δια να φθάση εις την ειρήνην, βεβαίως το επέτυχεν» και τούτο δύνασθε να το εύρητε εις το Υπουργείον των Εξωτερικών.
    Η ευμένεια της Αγγλίας δεν μας εγκατέλιπεν ούτε κατά τας τραγικωτέρας στιγμάς, διότι το ενδιαφέρον αυτής υπήρχεν αδιάπτωτον και κατά τας ημέρας κατά τας οποίας συνέβησαν τα δυστυχήματα της Μικράς Ασίας.
    Χωρίς να επεκταθώ, κύριε Πρόεδρε, ως προς τα ζητήματα τα αφορώντα τας σχέσεις ημών μετά της Γαλλίας, υπείκων εις υμετέρας συστάσεις, νομίζω ότι η κατηγορία της διαστάσεως των συμμαχιών δεν ηδύνατο να στηριχθή, αφού η μεν στάσις της Γαλλίας κατά την αντίληψιν ημών υπηγορεύετο από γενικωτέρας πολιτικής, η δε στάσις της Αγγλίας υπήρξε διαρκώς και αδιακόπως ευμενής προς ημάς μέχρι της τελευταίας στιγμής, κατά την οποίαν εγκαταλείπομεν τα υπουργικά εδώλια. Περί δε της Ιταλίας, ότι ασφαλώς δεν υπήρξε δυσμενεστέρα προς ημάς.

    Σχόλιο από Asarcikli | 08/11/2009

  84. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΕΝΑΤΗ
    9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922

    ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ
    ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

    ….Κατά την ημετέραν γνώμην από του 1917 μέχρι του 1920 ο Βενιζέλος υπήρξε δικτάτωρ της Ελλάδος δια της εξωτερικής επιβολής το πρώτον και δια της επιβολής της εκτελεστικής εξουσίας το δεύτερον. Καθ’ όλον το διάστημα από του 1910 μέχρι του 1915 υπήρξε δικτάτωρ της αληθεία ψυχική εκδηλώσει του ελληνικού λαού και ουδαμού θεωρώ ότι δι’ εμέ είνε αντικείμενον μνήμης κακής η εποχή κατά την οποίαν συνειργάσθην μετ’ αυτού….

    ….Μεταξύ των άλλων με επεσκέφθη ο κ. Μεταξάς, ο οποίος δεν είχε κάμει ακόμη εμφάνισιν ως αρχηγός. Λέγω ταύτα διότι ηρωτήθην εν τη απολογία μου. Ήλθεν ο κ. Μεταξάς παρ’ εμοί και ανέπτυξε την γνώμην ότι τα ζητήματα της χώρας είνε αδύνατον να λυθώσι παρά δια καταστροφής, είνε αδύνατον οιαδήποτε δύναμις εκ της Ελλάδος να συντελέση εις την διόρθωσιν των πραγμάτων. Μου λέγει, μείνε έξω, είσαι ο απομένων πολιτικός, μη λαμβάνης μέρος, άφησε να καταστραφή ο Γούναρης μαζί με την κατάστασιν.
    Ετινάχθηκα ολόκληρος. Η απάντησίς μου ήτο ότι εάν πρόκειται περί μιας επί τοις χιλίοις ή επί του εκατομμυρίου ελπίδος να εξυπηρετηθώσι τα συμφέροντα της χώρας καλύτερον, είνε καλύτερον να βάλω την πλάτην μου υπό το κρημνιζόμενον οικοδόμημα με τον κίνδυνον να την σπάσω, αλλά την υπηρεσίαν μου να την προσφέρω, παρά να μείνω έξω της ενεργείας και να διατηρήσω υπέρ εμού την ωφέλειαν.

    Σχόλιο από Asarcikli | 09/11/2009

  85. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΕΚΑΤΗ
    10 Νοεμβρίου 1922

    ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ
    ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΟΥΝΑΡΗ
    (γραπτό υπόμνημα)

    …Δεν είνε δε ακριβές το λεγόμενον εν τη κατηγορία ότι το συνεπεία του Μικαρασιατικού ατυχήματος καταληφθέν υπό του εχθρού έδαφος ήτο μέρος της Ελληνικής Επικρατείας. Ούτε δικαίω ούτε πράγματι αληθεύει τοιούτος ισχυρισμός. Δικαίω η συνθήκη των Σεβρών ουδέποτε επεκυρώθη υπό ουδεμιάς των υπογραψασών αυτήν Δυνάμεων, ούτε υπό της Ελλάδος, ούτε επομένως επικυρώσεις αντηλλάγησαν, ούτε τα κατά τους όρους της συνθήκης νομικά αποτελέσματα επήλθον ποτέ, αλλ’ ούτε και αν επήρχοντο τα αποτελέσματα ταύτα θα προσηρτάτο εις το Ελληνικόν Κράτος το δια των όρων της συνθήκης αποσπώμενον της Τουρκίας τεμάχιον του Μικρασιατικού εδάφους. Αλλ’ ούτε και πράγματι ήτο μέρος της Ελληνικής Επικρατείας το έδαφος τούτο.
    Όχι μόνον η Ελλάς ουδέποτε προσήρτησεν, ουδ’ ηδύνατο κατά τους όρους της συνθήκης να προσαρτήση αυτό, αλλά και ουδέποτε εξησφάλισε την κατοχήν αυτού ανενόχλητον από τον εχθρόν, αφ’ ου επρόκειτο ν’ αποσπασθή το τεμάχιον τούτο. Η Κεμαλική εξέγερσις προσελκύουσα και συγκεντρούσα περί εαυτήν όλας τας τουρκικάς δυνάμεις, ήρξατο αφ’ ης η Ελλάς απεβίβασε τον στρατόν αυτής εις το Μικρασιατικόν έδαφος, ολονέν δε ογκουμένη και οργανουμένη, παρουσίαζε διαρκώς αύξουσαν αντίστασιν κατά της εφαρμογής των όρων της συνθήκης, προς καταστολήν της οποίας αντιστάσεως, η Ελλάς εξηκολούθει μαχομένη. Ουδέν εδαφικόν τεμάχιον της Μικράς Ασίας, κατέστη ποτέ κεκτημένον μέρος της Ελληνικής Επικρατείας, ούτε δικαίω ούτε πράγματι. Το Ελληνικόν Κράτος διεξήγε πολεμικόν αγώνα, ίνα, επικρατούν του εχθρού, όχι αποκτήση αυτό, αφού ούτε κατά την συνθήκην των Σεβρών θα εγίνετο προσάρτησις, αλλ’ αποσπάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οργανώση εις ειδός τι αυτονομίας υπό την αιγίδα την Ελληνικήν. Δια την εκκρεμότητα δε ακριβώς ταύτην της εν Μικρά Ασία καταστάσεως και δεν επεκυρώθη η συνθήκη των Σεβρών υπ’ ουδεμιάς των υπογραψασών αυτήν Δυνάμεων, διότι η κύρωσις της συνθήκης εξηρτήθη εκ της επικρατήσεως της Ελλάδος επί της αντιδρώσης κατά της συνθήκης Κεμαλικής εξεγέρσεως. Ώστε δεν πρόκειται περί απωλείας κεκτημένου Ελληνικού εδάφους, αλλά περί αποτυχίας επιχειρήσεως, τεινούσης εις απόσπασιν του εδάφους αυτού από της Τουρκίας. Δια την αποτυχίαν της επιχειρήσεως αυτής ουδεμίαν φέρομεν ημείς ευθύνην. Επράξαμεν ό,τι ήτο ανθρωπίνως δυνατόν, ίνα επέλθη η επιτυχία. Η αιτία, δι’ ην αύτη δεν επετεύχθη, έγκειται όχι εις τα εν τω κατηγορητηρίω διατυπούμενα αίτια, αλλ’ αλλαχού. Και δεν βαρύνει ημάς. Και εξηγούμαι:
    Η Ελλάς συμμετέσχεν εις τον παγκόσμιον πόλεμον άνευ ουδεμιάς συμφωνίας, ούτε συνεπώς συμμαχίας, μετά των Μεγάλων Δυνάμεων, παρά το πλευρόν των οποίων επολέμησεν. Ουδεμίαν αι Δυνάμεις ανέλαβον υποχρέωσιν, ουδεμίαν έδωκαν υπόσχεσιν, εις ουδεμίαν προέβησαν δήλωσιν προς την Ελλάδα ότι καθιστώσι κοινόν αυτών πολεμικόν σκοπόν οιονδήποτε εκ των εθνικών σκοπών της Ελλάδος. Και όταν ακόμη επήλθεν η μετά της Τουρκίας ανακωχή, ουδαμώς ελήφθησαν υπ’ όψιν οι εθνικοί σκοποί της Ελλάδος, ίνα κανονισθώσι τα της ανακωχής κατά τρόπον εξασφαλίζοντα την πραγμάτωσιν των εθνικών σκοπών δια της εξασφαλίσεως της ανικανότητος της Τουρκίας ν’ αντεπεξέλθη κατ’ αυτών. Δεν γνωρίζω ποίαν θέσιν έσχεν η Ελλάς κατά τας περί ανακωχής διαπραγματεύσεις. Δεν αμφιβάλλω ότι δεν έλειπε παρά τοις Συμμάχοις η πρόθεσις να δειχθώσιν ευνοϊκοί προς τας Ελληνικάς εθνικάς βλέψεις μετά την προθυμίαν των θυσιών ην εξεδήλωσεν η Ελλάς, ήτις και εξηκολούθει ακόμη και κατόπιν πρόθυμος εις πάσαν θυσίαν προς εξυπηρέτησιν των Συμμαχικών συμφερόντων, φθάσασα και μέχρι της αποστολής Ελληνικού στρατού εις Ουκρανίαν, συνεπαγαγούσης όχι μόνον τας γνωστάς στρατιωτικάς ζημίας, αλλά τον όλεθρον των εν Ρωσσία ακμαίων Ελληνικών κοινοτήτων. Δεν αμφιβάλλω επίσης ότι την τότε Ελληνικήν Κυβέρνησιν και τους στρατιωτικούς αυτής συμβούλους δεν διέφυγεν η επιτακτική ανάγκη να συμφωνηθή δια της ανακωχής ο πλήρης αφοπλισμός της Τουρκίας και να επιδιωχθή η άμεσος και ασφαλής εκτέλεσις της συμφωνίας αυτής. Και δεν δύναμαι να εννοήσω πως τούτο δεν εγένετο. Το φυσικόν ήτο, η Ελλάς αυτή να αναλάβη την εκτέλεσιν του αφοπλισμού και μάλιστα να περιέλθωσιν εις αυτήν και τα εξ αυτού όπλα και εφόδια, ίνα εν ανάγκη χρησιμοποιήση αυτά προς καταστολήν πάσης Τουρκικής αντιστάσεως, έστω και αν κατόπιν δια της οριστικής συνθήκης της ειρήνης θα διετίθεντο ταύτα άλλως, διότι ως φαίνεται και εκ της Βουλγαρικής συνθήκης και εκ της των Σεβρών, επεκράτησεν η αρχή, η Ελλάς ήκιστα να ληφθή υπ’ όψιν κατά την διανομήν των όπλων και εφοδίων των εκ του αφοπλισμού των ηττηθέντων περιελθόντων εις τους νικητάς.
    Διατί δεν ανετέθη εις την Ελλάδα η εκτέλεσις του Τουρκικού αφοπλισμού, η τόσον φυσική, αφού η Ελλάς είχε το πρώτιστον εν τούτω συμφέρον, δεν γνωρίζω. Αλλά δεν εγένετο μόνον τούτο. Ο αφοπλισμός ενηργήθη ατελέστατα. Και αυτά δε τα αφαιρεθέντα πυροβόλα όπλα και λοιπά εφόδια δεν απεμακρύνθησαν των μερών εις τα οποία προχείρως συνεκεντρώθησαν εν των μέσω ογκωδών Τουρκικών πληθυσμών, αλλά και ατελέστατα δι’ ανεπαρκών Συμμαχικών δυνάμεων εφυλάσσοντο. Δυστυχώς η τότε Ελληνική Κυβέρνησις δεν κατώρθωσε να διαγνώση ή δια καταλλήλων ενεργειών αποτελεσματικώς να αποτρέψη τον εντεύθεν κίνδυνον…

    Σχόλιο από Asarcikli | 15/11/2009

  86. Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ
    ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟΥ

    15 Νοεμβρίου 1922

    Εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Β΄.

    Το Έκτακτον Επαναστατικόν Στρατοδικείον συσκεφθέν κατά Νόμον.

    Επειδή εκ της αποδεικτικής διαδικασίας προέκυψαν τα επόμενα πραγματικά περιστατικά.

    Άπαντες οι κατηγορούμενοι εκ συστάσεων μετ’ άλλων εν γνώσει όντες ότι η εις την Ελλάδα επάνοδος του Βασιλέως Κωνσταντίνου, λόγω των κατά την διάρκειαν του παγκοσμίου πολέμου εχθρικών αυτού πράξεων κατά των Δυνάμεων της Συνεννοήσεως, ήθελεν είσθαι επιβλαβής εις τα εθνικά δίκαια και ιδία ότι εκλόνισε την συνθήκην των Σεβρών, ήτις ως προς την παραχώρησιν της Ανατολικής Θράκης είχε επικυρωθή υπό της Ελληνικής Βουλής και είχεν αύτη εκτελεσθή δια της κατοχής υπό της Ελλάδος της Θράκης, και προσαρτηθείσης ταύτης, ειργάσθησαν δια διαφόρων μέσων, και δη δια ψευδών διαδόσεων και δια της αποκρύψεως των εντεύθεν κινδύνων εις τα εθνικά συμφέροντα, υπέρ της επανόδου του Βασιλέως Κωνσταντίνου, επιτευχθείσης δε ταύτης εξεδηλώθη αμέσως η απειληθείσα δια των γνωστών διακοινώσεων μεγίστη δυσμένεια των Δυνάμεων κατά της Ελλάδος, ου ένεκεν εξέπεσεν αύτη της Συμμαχίας και εστερήθη ούτω της επικουρίας των Συμμάχων προς επιβολήν της συνθήκης των Σεβρών.
    Καίτοι δε η Ελλάς απεμονώθη διπλωματικώς και εστερήθη της βοηθείας των Δυνάμεων, εν τούτοις ούτοι απεφάσισαν παντί σθένει να στηρίξωσιν εις τον Θρόνον τον Βασιλέα Κωνσταντίνον επί θυσία των εθνικών συμφερόντων, όπως υπό την αιγίδα της σταθεράς βάσεως του Θρόνου νέμωνται τας διαφόρους εξουσίας του Κράτους και προς τούτο αφ’ ενός μεν δια ψευδών αισιοδόξων ανακοινώσεων απέκρυπτον από τον Λαόν την αλήθειαν, ήτοι τον κίνδυνον, ον διέτρεχον τα εθνικά συμφέροντα, αφ’ ετέρου δε δια της τρομοκρατήσεως της Κοινής Γνώμης επεδίωξαν την κατάπνιξιν της εκδηλώσεως πάσης διαμαρτυρίας εκ μέρους του Λαού. Αποκρύψαντες την έκπτωσιν της Ελλάδος εκ της Συμμαχίας και την εντεύθεν βλάβην των εθνικών συμφερόντων, απεφάσισαν να ρίψωσιν επί του Ελληνικού Λαού βάρος ανώτερον υπό πάσαν έποψιν των δυνάμεών του και εν γνώσει των κινδύνων της καταστροφής των εθνικών δικαίων, ην απεδέχοντο, ανέθηκαν αποκλειστικώς εις αυτόν την δια των όπλων επιβολήν της συνθήκης των Σεβρών, ήτις θα εφηρμόζετο ευχερώς τη συνδρομή των Μεγάλων Δυνάμεων, εάν η Ελλάς δεν εξέπιπτε της Συμμαχίας. Αφού δε εστέρησαν το στράτευμα ικανών και δεδοκιμασμένων αρχηγών μονάδων και άλλων αξιωματικών και ωδήγησαν αυτό από αποτυχίας εις αποτυχίαν κατά τας διαφόρους επιχειρήσεις, επήλθε τελικώς η μάχη του Σαγγαρίου, καθ’ ην πλέον κατεδείχθη το αδύνατον της επιβολής της συνθήκης εις τον εχθρόν δια των όπλων.
    Και μετά τούτο όμως οι κατηγορούμενοι και άλλοι συστασιώται αυτών, αντί να παύσωσι να κρύπτωσι την αλήθειαν ότι η παραμονή του Βασιλέως εις την Ελλάδα ήτο επιβλαβής εις τα εθνικά συμφέροντα, τουναντίον εν γνώσει πλέον τελούντες της ασφαλώς επερχομένης καταστροφής, ήρχισαν εντατικώτερον δια των ως άνω ιδίων μέσων των ψευδολογιών και της τρομοκρατίας να ενεργώσιν όπως υποστηρίξωσι τον Βασιλέα, ούτινος ο Θρόνος εκλονίζετο, ούτω δε δια της παρατάσεως της Μικρασιατικής εκστρατείας επήλθεν ο στρατιωτικός κάματος και ο ηθικός κλονισμός του στρατού και η οικονομική εξάντλησις της χώρας, τουθ’ όπερ επήνεγκε τον συγκλονισμόν του Μικρασιατικού μετώπου, όπερ μετά τινα χρόνον επρόκειτο αυτομάτως να καταρρεύση.
    Αντί δε ν’ ασκήσωσι πάσαν την επιρροήν των εις τον Βασιλέα ίνα ούτος παραιτηθή και σωθή ούτω το εθνικόν οικοδόμημα, δηλούντες αυτώ ότι εν περιπτώσει αρνήσεώς του θέλουσιν ούτοι παραιτηθή, και καταστήσωσι τούτο γνωστόν αρμοδίως, εξ εναντίας ο Γεώργιος Χατζανέστης ανέλαβεν αυτός να εκτελέση την αποφασισθείσαν σκηνοθεσίαν της εκστρατείας της Κωνσταντινουπόλεως, αποσπάσας αρκετάς δυνάμεις εκ του Μικρασιατικού μετώπου εις Θράκην, επί τω τέλη να επιτευχθή επίθεσις εκ μέρους του εχθρού, καθ’ ην ηττωμένου του Ελληνικού στρατού επέλθη ο τερματισμός της εκκενώσεως της Μικράς Ασίας και της Θράκης, ήτις ήτο συνέπεια συνήθης ευπρονόητος του ως άνω επιδιωκομένου σκοπού των κατηγορουμένων, και ούτως ενήργησε την παράδοσιν εις τον εχθρόν αποθηκών πλήρων παντοειδούς υλικού.
    Επειδή, εκδηλωθείσης της επιθέσεως του εχθρού την 13ην Αυγούστου, κατά την διάρκειαν ταύτης εκ προθέσεως παρέδωκεν εις τον εχθρόν μεγάλα τμήματα της παρ’ αυτού διοικουμένης Στρατιάς της Μικράς Ασίας και δια διαφόρων μέσων προυκάλεσε την απέναντι του εχθρού φυγήν του στρατού και ημπόδισε την ανασυνάθροισιν αυτού, παρακινηθείς εις τούτο εκ προθέσεως υπό των λοιπων κατηγορουμένων.
    Επειδή προέκυψεν ότι οι εκ των κατηγορουμένων Μιχαήλ Γούδας και Ξενοφών Στρατηγός εξετέλεσαν τας ανωτέρω πράξεις εν μετρία συγχύσει, άρθρον 87 του κοινού Ποινικού Νόμου.
    Επειδή αι πράξεις αύται προβλέπονται υπό των άρθρων 56, εδ. 3.57, 123 εδ. 3.224 του κοινού Ποινικού Νόμου, 194 εδ. 1.4.259 και 178 της Στρατιωτικής Ποινικής Νομοθεσίας, 109.21 και 23 του κοινού Ποινικού Νόμου και 10 του από 12 Οκτωβρίου 1922 Διατάγματος της Επαναστατικής Επιτροπής περί συστάσεως και λειτουργίας Εκτάκτου Στρατοδικείου προς εκδίκασιν των κατά των υπαιτίων της εθνικής καταστροφής κατηγοριών.

    Δια ταύτα

    Κηρύσσει παμψηφεί ενόχους τους κατηγορουμένους:
    1)Δημήτριον Γούναρην
    2)Νικόλαον Στράτον
    3)Πέτρον Πρωτοπαπαδάκην
    4)Νικόλαον Θεοτόκην
    5)Γεώργιον Χατζανέστην
    6)Ξενοφώντα Στρατηγόν
    7)Μιχαήλ Γούδαν
    8)Γεώργιον Μπαλτατζήν

    1)Ότι από κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεσιν της αμέσως επομένης αξιοποίνου πράξεως και ένεκα ταύτης συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίαν συνδρομήν από της 3ης Νοεμβρίου 1920 μέχρι τέλους Αυγούστου 1922 εν Αθήναις και αλλαχού του Κράτους συνώμοσαν και συναπεφάσισαν περί πράξεως εσχάτης προδοσίας και συνυπεχρεώθησαν προς αλλήλους προς ταύτη, ήτοι δια της δια ποικίλων μέσων συστηματικής εργασίας προς κλονισμόν του ηθικού του εν Ιωνία μαχομένου στρατού, δια της προβεβουλευμένης μεταφοράς μεγάλης δυνάμεως στρατού εκ του Μικρασιατικού μετώπου επί σκοπώ εξασθενίσεως αυτού και άλλων διαφόρων μέσων ενήργησαν εκ προθέσεως την παράδοσιν εις τον εχθρόν αποθηκών πλήρων πολεμεφοδίων, όπλων, πυροβόλων και παντός άλλου πολεμικού υλικού, ανηκόντων εις την Επικράτειαν.

    2)Τον κατηγορούμενον Γ. Χατζανέστην, τέως αρχηγόν Στρατιάς Μικράς Ασίας, ως υπαίτιον του ότι εν Σμύρνη και αλλαχού από της 13ης Αυγούστου 1922 μέχρι της 23ης ιδίου μηνός και έτους εκουσίως και προθέσεως παρέδωκε προς τον εχθρόν μεγάλα τμήματα της παρ’ αυτού διοικουμένης Στρατιάς Μικράς Ασίας και δια διαφόρων μέσων προυκάλεσε την απέναντι του εχθρού φυγήν μεγάλων τμημάτων του στρατεύματος και παρημπόδισε την ανασυνάθροισιν αυτού.

    Τους δε λοιπούς:
    1)Πέτρον Πρωτοπαπαδάκην
    2)Δημήτριον Γούναρην
    3)Νικόλαον Στράτον
    4)Ξενοφώντα Στρατηγόν
    5)Νικόλαον Θεοτόκην
    6)Μιχαήλ Γούδαν
    7)Γεώργιον Μπαλτατζήν,

    ότι ενώ ο Γεώργιος Χατζανέστης, αρχηγός ων της Στρατιάς Μικράς Ασίας από 13 μέχρις 23 Αυγούστου 1922, εκουσίως και εκ προθέσεως παρέδωκεν εις τον εχθρόν μεγάλα τμήματα στρατού και παρημπόδισε την ανασυνάθροισιν αυτού, ούτοι εκ προθέσεως παρεκίνησαν αυτόν εις την εκτέλεσιν της ανωτέρω αξιοποίνου πράξεως, προστάξαντες και παραγγείλαντες αυτόν και συμβουλεύσαντες αυτόν μετ’ απάτης, πειθούς και φορτικότητος.

    Καταδικάζει

    Παμψηφεί τους μεν Γεώργιον Χατζανέστην, Δημήτριον Γούναρην, Νικόλαον Στράτον, Πέτρον Πρωτοπαπαδάκην, Γεώργιον Μπαλτατζήν και Νικόλαον Θεοτόκην εις την ποινήν του θανάτου.
    Τους δε Μιχαήλ Γούδαν και Ξενοφώντα Στρατηγόν εις την ποινήν των ισοβίων δεσμών.

    Διατάσσει

    Την στρατιωτικήν καθείρεσιν του Γεωργίου Χατζανέστη, αρχιστρατήγου, Ξενοφώντος Στρατηγού, υποστρατήγου και Μιχαήλ Γούδα, υποναυάρχου, και επιβάλλει αυτοίς τα έξοδα και τέλη και δια προσωπικής των κρατήσεως.
    Επιδικάζει παμψηφεί χρηματικήν αποζημίωσιν υπέρ του Δημοσίου και κατά:
    1)Δ. Γούναρη δραχμών διακοσίων χιλιάδων,
    2)Ν. Στράτου δραχμών τριακοσίων τριάκοντα πέντε χιλιάδων,
    3)Π. Πρωτοπαπαδάκη δραχμών πεντακοσίων χιλιάδων,
    4)Γ. Μπαλτατζή δραχμών ενός εκατομμυρίου,
    5)Ν. Θεοτόκη δραχμών ενός εκατομμυρίου,
    6)Μ. Γούδα δραχμών διακοσίων χιλιάδων.

    Εκρίθη, απεφασίσθη και εδημοσιεύθη.

    Αθήναι, 15 Νοεμβρίου 1922

    Ο Πρόεδρος
    Α. Οθωναίος

    Ο Γραμματεύς
    Ι. Πεπόνης

    ……………………………

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

    Την 11 και 30 π.μ. της σήμερον εις τον παρά του Γουδή χώρον εξετελέσθη εν πλήρει στρατιωτική τάξει η θανατική εκτέλεσις των εξ καταδικασθέντων υπό του Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής, ήτοι των απαρτισάντων το Συμβούλιον των Πέντε, πολιτικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, Δ. Γούναρη, Ν. Στράτου, Γ. Μπαλτατζή και Ν. Θεοτόκη, και του Αρχιστρατήγου της ήττης Γ. Χατζανέστη.
    Της εκτελέσεως προηγήθη η στρατιωτική καθαίρεσις και η θεία μετάληψις εν ταις φυλακαίς Αβέρωφ. Οι νεκροί, μεταφερθέντες πάραυτα εις το Α΄ Νεκροταφείον, παρεδόθησαν εις τους οικείους των προς ταφήν. Προ της εκτελέσεως οι κατάδικοι, ερωτηθέντες περί της υστάτης θελήσεώς των, ουδέν είπον.

    Σχόλιο από Asarcikli | 15/11/2009

  87. […] -Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου… […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  88. […] την άποψη του Ι. Μεταξά (παρόμοια μ’ αυτή τη μεταγενέστερη του ΚΚΕ) ότι […]

    Πίνγκμπακ από -Η παλιά αντιπροσφυγική Δεξιά της Μικρασιατικής Ήττας, είναι εδώ! « Πόντος και Αριστερά | 23/06/2010

  89. Στις 11 Νοεμβρίου 1938 το φασιστικό Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης υπό τον Κοσμόπουλο -που διόρισε ο δικτάτορας Μεταξάς- στη συνεδρίασή του που για να «τιμήσει τον Τούρκο ηγέτη τήρησε ενός λεπτού σιγή και αποφάσισε ομόφωνα να δώσει το όνομά του σε τμήμα της οδού Απ.Παύλου της Θεσσαλονίκης, όπου ευρίσκεται η οικία του αποθανέντος ηγέτη» (από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 12/11/1938).

    Σε τηλεγράφημα του Ιωάννη Μεταξά με αφορμή το θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ αναφέρεται ότι η ελληνική κυβέρνηση: «αποτίουσα φόρον τιμής εις την μνήμην του περιφανούς αρχηγού, του γενναίου στρατιώτου, του πεφωτισμένου αναμορφωτού της Τουρκίας, η Ελλάς ουδέποτε θα λησμονήσει ότι ο πρόεδρος Κεμάλ Αττατούρκ υπήρξε ο κύριος θεμελιωτής της Ελληνοτουρκικής συνεννοήσεως και ότι σφυρηλάτησε τους δεσμούς της αδιαλύτου φιλίας, ήτις ενώνει τις δύο χώρες μας εν τω κοινώ ιδεώδες της ειρηνικής συνεργασίας. Θα διατηρήσει πιστώς την συγκινημένης ανάμνησιν του μεγάλου εκλιπόντος, του οποίου το κραταιόν έργον θα κατευθύνη δια παντός τα τύχας του ευγενικού τουρκικού έθνους»

    Σχόλιο από Μεταξόπουλος | 08/11/2010

  90. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/03/2011

  91. […] -Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου… […]

    Πίνγκμπακ από -Αλήτη Μικαλολιάκο: ‘Κάτω τα χέρια από Πόντο και Μικρά Ασία” « Πόντος και Αριστερά | 12/06/2012

  92. […] -Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου… […]

    Πίνγκμπακ από Τὸ ΚΚΕ, τὰ Μικρασιατικά καὶ ὁ νόμος 815. | Φιλονόη καὶ φίλοι, σὰν σήμερα… | 27/07/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: