Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

28 ΟΧΤΩΒΡΗ 1940:  ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ»

M’ αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο της «Ανασύνταξης» 

100_0890.jpgalexandrakis-aera_.jpg« θα ρίξουμε μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων»

«Στις 28 Οκτώβρη 1940 στις 5.30 το πρωί πολυάριθμες ιταλικές φασιστικές δυνάμεις επιτίθενται σε όλο το μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων , από τις βουνοκορφές του Γράμμου ως τις παραλιακές ακτές του Ιονίου Πελάγους (Ιόνιο ως τη λίμνη Πρέσπα), προηγήθηκε εντατική προπαρασκευή πυροβολικού και σφοδρός βομβαρδισμός της αεροπορίας τους.

 

Ο αιφνιδιασμός και η μεγάλη υπεροχή τους σε αριθμητική δύναμη και με σύγχρονα πολεμικά μέσα είχε ως αποτέλεσμα να εισβάλλουν στο ελληνικό έδαφος από πολλά σημεία. Η υπεροχή των ιταλικών δυνάμεων κυρίως σε πυροβολικό, άρματα κα ι αεροπορία ήταν συντριπτική. (βλ.σελ.2(1)).

« Ο Ελληνικός στρατός πρόβαλε ηρωική αντίσταση παντού1940.jpg αναπληρώνοντας με το μαχητικό του φρόνημα και την ασύγκριτη ανδρεία του τις ανεπαρκείς δυνάμεις και την τέλεια σχεδόν ανυπαρξία αεροπορίας και αρμάτων μάχης»(βλ. σελ 63 (2)). Την ίδια περίοδο , Οκτώβρης 1940, σε έκθεση του ΓΕΣ μεταξύ άλλων σημειώνεται «…αντιαεροπορικόν ουχί επαρκές. Αντιαρματικόν τοιούτον διετίθετο ελάχιστόν… Γενικώς από απόψεως τροφίμων και νομής κατά την κήρυξιν του πολέμου, δεν υπήρχον αποθέματα γενικής εφεδρείας. Αι ανάγκαι του στρατού εκστρατείας απήτουν μέγαν αριθμόν αυτοκινήτων ανερχομένων εις 7.000 περίπου έναντι των υπαρχόντων 600 της Στρατιωτικής Υπηρεσίας… Κατά την έναρξιν του πολέμου η Ελληνική Αεροπορία διέθετεν εις καλήν κατάστασιν τον κάτωθι αριθμόν αεροσκαφών : 38 αεροσκάφη διώξεως, 9 αεροσκάφη ελαφρού βομβαρδισμού και αναγνωρίσεως, 18 βομβαρδισμού, 50 παρατηρήσεως και στρατιωτικής συνεργασίας… « (βλ. σελ. 65 (2))έναντι 400 αεροσκαφών βομβαρδισμού – διώξεως των ιταλών (β΄΄. σελ. 2 (1)).

Ο πόλεμος αυτός απέδειξε τον ηρωισμό και το αντιφασιστικό πνεύμα των ελλήνων αλλά και απομυθοποίησε τη χυδαία προπαγάνδα της δικτατορίας του Ι. Μεταξά, η οποία επί μια τετραετία είχε ως στόχο την εξαπάτηση του λαού ( πέρα από την ωμή βία, τρομοκρατία, φυλακές, εξορίες κλπ) και προσπαθούσε να του καλλιεργήσει την ψευδή εντύπωση ότι μεριμνούσε ανελλιπώς για τον εξοπλισμό του στρατού και την ασφάλεια της χώρας.

xamogelo_small.jpgΗ δοκιμασία του πολέμου απέδειξε την απροετοιμασία της χώρας προς τον πόλεμο, την οποία αναγκάστηκαν να ομολογήσουν αργότερα κορυφαίοι στρατιωτικοί ηγήτορες των κατά ξηρά και θάλασσα μονάδων στα απομνημονεύματά τους (Παπάγος, ναύαρχος Σακκελαρίου κ.α ) και κυρίως έφερε σε φως τις τρομερές λαθροχειρίες της δικτατορίας στον πολυδιαφημιζόμενο έρανο για την ενίσχυση της αεροπορίας. Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων είχαν « φαγωθεί», είχαν καταχραστεί.

Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο διαθέτονας μερικά απαρχαιωμένα γαλλικής και πολωνικής κατασκευής αεροπλάνα, τα οποία το δημόσιο είχε προμηθευτεί πριν της δικτατορίας του Ι. Μεταξά. (βλ. σελ 12 (3))

Πριν από την επίθεση είχε προηγηθεί ιταλικό τελεσίγραφο στον τότε δικτάτορα Ι. Μεταξά στις 28/10/1940 στις 3.00 το πρωι από τον ιταλό πρέσβη στην Αθήνα Γράτσι, το οποίο και απέρριψε.

¨Ήταν ένα κυνικό διπλωματικό έγγραφο με σκηνοθετημένες κατηγορίες και αξιώσεις για παραχωρήσεις εδαφικών στρατηγικών σημείων της χώρας μας, που καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν μπορούσε να δεχτεί.

Τίποτε πιο φυσικό να το απορρίψει και ο Μεταξάς ( βλ. σελ.53 (2)). Ανάμεσα στα άλλα στο τελεσίγραφο τονίζονταν τα εξής : «… το δικαίωμα να καταλάβει δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων ( Ιταλίας) δια την διάρκεια της σημερινής προς την Αγγλία ρήξεως, ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους»(βλ.σελ 178(4)). Φυσικά ο Ι. Μεταξάς δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά διότι αν δεχόταν το τελεσίγραφο τότε θα ανατρεπόταν από το Βασιλιά και τους άγγλους που τον είχαν τοποθετήσει δικτάτορα για να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους την περίοδο αυτή απέναντι στην Ιταλία.

Αλλά το σημαντικότερο ο αδούλωτος και αλύγιστος λαός μας θα συνέχιζε τον αγώνα κάτι που φυσικά έκανε με ηρωισμό και αυταπάρνηση λέγοντας το πραγματικό ΟΧΙ στη φασιστική εισβολή γράφοντας με το αίμα του νέες σελίδες ηρωισμού και θυσιών κάτω από δύσκολες συνθήκες, λάσπη , χιόνια, βροχές, πείνα, κρυοπαγήματα και μύριες άλλες κακουχίες στα αλβανικά βουνά – μέτωπο.

efimerida1941.jpgΑλλά και στη συνέχεια στην κατοχή και στην Εθνική Αντίσταση με επικεφαλής τα ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Ο Ι, Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο χωρίς όμως να πιστεύει στη νίκη του ελληνικού λαού, αλλά για να ριχτούν απλά μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων. Στις 30. 10.1940 δήλωνε στους δημοσιογράφους: « Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει έστω και χωρίς καμιάν ελπίδα νίκης» (βλ. σελ. 181(4) και σελ.56(2)).

Στο ίδιο πνεύμα ο αρχηγός του ΓΕΣ Α. Παπάγος λίγες μέρες πριν την ιταλική επίθεση είχε δηλώσει στον επιτελάρχη του ΤΣΔΜ συνταγματάρχη Γεωργούλη ότι αν μας επιτεθούν οι Ιταλοί « θα ρίψωμεν μερικές τουφεκιές δια την τιμήν των όπλων»(βλ. σελ 181(4)). Η δικτατορία του Μεταξά δεν πολεμούσε ούτε για τη δόξα αλλά μόνο γιατί έπρεπε και δεν μπορούσε να κλάνει αλλιώς, να ρίξει μόνο μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων.

Σχετικά με αυτό ο υποστράτηγος Π. Πετρόπουλος , Διευθυντής τότε του ΙΙΙ Γραφείου επιχειρήσεων της VIII Μεραρχίας που αντιμετώπισε το κύριο βάρος της εχθρικής επίθεσης στην Ήπειρο, γράφει : « Η Ανώτατη ηγεσία δεν επίστευεν εις την νίκην , αλλά ήθελεν να ρίψωμεν μερικούς πυροβολισμούς δια την τιμήν των όπλων μας» (βλ.(5)-σελ.56(2)-σελ 79(6)).

Διαμετρικά αντίθετη ήταν η στάση του λαού.

Όταν το πρωί στις 28/10/1940 μαθεύτηκε από τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο η ιταλική επίθεση , η ψυχραιμία, το θάρρος και η αποφασιστικότητα κυριαρχούσε στο λαό. Όχι μόνο οι έφεδροι καλούνταν στα όπλα αλλά χιλιάδες εθελοντές όλων των ηλικιών έτρεχαν να παρουσιαστούν στα κέντρα επιστράτευσης που ορίστηκαν σε όλη τη χώρα, στα οποία σχηματίστηκαν τεράστιες ουρές.

fist.jpgΣτην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις συγκροτήθηκαν αυθόρμητα μεγάλες διαδηλώσεις αποδοκιμασίας της φασιστικής Ιταλίας και του δικτάτορα Μουσολίνι , κλπ(βλ. σελ 58(2)). Όλη αυτή η εικόνα της μεγαλοπρέπειας του λαού για την πάλη και την νίκη που πραγματικά είπε όχι στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, τρόμαξε το δικτάτορα Ι. Μεταξά, που στο ημερολόγιό του έγραφε: « Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη « (βλ. σελ 181 (4)) Ο λαός ενωμένος, παρά τις καταπιέσεις, τις φυλακές, τις εξορίες, τις πικρίες, τους διαχωρισμούς από το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, βρέθηκε έτοιμος να πολεμήσει τους επιδρομείς παρά τη φιλοφασιστική και φιλοναζιστική προπαγάνδα του καθεστώτος (βλ. σελ 181-2 (4)), το οποίο καλλιεργούσε και επέβαλε το θαυμασμό στα φασιστικά καθεστώτα της Ιταλίας και της Γερμανίας. « Ο ελληνικός λαός εκλήθη να αντιμετωπίση τον ιταλικόν φασισμόν και τον γερμανικόν εθνικοσοσιαλισμόν , αφού επί μία τετραετία εδιδάσκετο ότι τα καθεστώτα ταύτα ήσαν αι μορφαί πολιτικής διακυβερνήσεως του μέλλοντος « (βλ. σελ 474-475- σελ 143 )

Αλλά και την τελευταία στιγμή ο Μεταξάς όχι μόνο δεν πίστευε στη νίκη αλλά και είχε αυταπάτες ότι δεν θα μας επιτεθεί η Ιταλία.

Το γεγονός αυτό φαίνεται στις σημειώσεις του προσωπικού του ημερολογίου, ανεξάρτητα που όλα τα τηλεγραφήματα από τις Πρεσβείες που έφταναν μιλούσαν για επίθεση. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω που έστειλε ο Ι. Πολίτης από τη Ρώμη στις 23/10.1940 «κατά πληροφορίας στρατιωτικής πηγής προστίθεται ήδη και χρονικός προσδιορισμός μεταξύ 25 και 28 τρέχοντος δια την εκδήλωσίν της εναντίον της Ελλάδος ενεργείας». ( Βλ.σελ. 176 (4))

Φυσικά πριν η ηγεσία του ΓΕΣ με την κατάληψη της Αλβανίας από την Ιταλία τον Απρίλη του 1939 έβλεπε τον κίνδυνο της ιταλική επίθεση χωρίς όμως ο Μεταξάς να παίρνει μέτρα όταν του ζητήθηκε. Χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του στις 9/10/1940 έγραφε « « Παπαδήμας, Παπάγος. Εξωφρενικά αιτήματα! Επιστράτευσις, προμήθεια 584 εκατομμύρια!..» (βλ. σελ.149(4)).

Είχε προηγηθεί βομβαρδισμός στις 12.7.1940 από τρία ιταλικά αεροπλάνα του βοηθητικού του Ελληνικού Στόλου « Ωρίων « καθώς και στο αντιτορπιλικό « Ύδρα». Στις 30.7. 1940 ρίχνονται 4 βόμβες εναντίον ελληνικού αντιτορπιλικού στον Κορινθιακό. Στις 2.8. 1940 ιταλικό αεροπλάνο ρίχνει βόμβες εναντίον πλοίου της οικονομικής αστυνομίας 1 χιλ. από το φάρο της Λαγούσας. Στις 15.8.1940 βυθίζεται το καταδρομικό «Έλλη».

alexandrakis-ksafnikamestinyhta.jpgΑπό την πλευρά της δικτατορίας για να μην εξοργίσει το Μουσολίνι και να μην μεγαλώσει την ανησυχία της ελληνικής κοινή γνώμης απαγορεύεται να δημοσιευτεί οποιαδήποτε πληροφορία για τις ιταλικές προκλήσεις (βλ.154.(4)).Έγιναν βέβαια διακοινώσεις διαμαρτυρίας στην Ιταλία, αλλά Ιταλοί τους «έγραψαν» κανονικά γιατί είχαν τα σχέδιά τους.

Οι αυταπάτες του Μεταξά συνεχίζονταν όταν ακόμη μετά τον τορπιλισμό του «Έλλη» στις 15.8.1940 ο Παπάγος με την ιδιότητα του αρχηγού του ΓΕΣ του ζήτησε να παρθούν ορισμένα μέτρα. Ο Μεταξάς τα απέρριψε, αλλά για να δικαιολογήσει τη στάση του απευθύνθηκε στη Γερμανία του Χίτλερ για να τον συμβουλευτεί, που φυσικά η απάντηση από τη Γερμανία ήταν αρνητική, να μην κάνει τίποτε» (βλ. 49-50(2)).

alexandrakis-proelasis.jpgΟ Παπάγος σημειώνει : « Ουδέποτε η κυβέρνησις μεταξύ των σκοπών της μιας προπαρασκευής είχε θέσει και τον της αντιμετωπίσεως ενός πολέμου κατά της Ιταλίας. Οπότε όμως τον Απρίλιο του 1939 τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αλβανίαν, το ζήτημα της αντιμετωπίσεως του ιταλικού κινδύνου εν αμέσω ή προσεχεί μέλλοντι ετίθετο πλέον όμως από στρατιωτικής πλευράς» (βλ. σελ. 78 (6)).

Ανακεφαλαιώνοντας όλα αυτά για το ποιος είπε πραγματικά το ΟΧΙ αλλά και απαντώντας σε όλους εκείνους τους απολογητές και υμνητές της δικτατορίας του Ι. Μεταξά, που θέλουν να τον παρουσιάσουν σαν έναν άνθρωπο με αρετές, με θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλα και αμέσως μετά την κήρυξιν του πολέ,που, ο γνωστός ιστορικός Γ. Κορδάτος γράφει σε δημοσιεύματά του : «.. Ο Μεταξάς κανένα ΟΧΙ δεν είπε στον Ιταλό πρεσβευτή. Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός και στο αλβανικό μέτωπο και ύστερα στον καιρό της κατοχής με την Εθνική Αντίσταση…Ο Μεταξάς δεν έπαιξε τον ιστορικό ρόλο που καλούσαν οι περιστάσεις να παίξει. Ως την τελευταία στιγμή 200px-primolibro.jpgέλπιζε πως ο Μουσολίνι δεν θα μας επιτίθονταν , γιατί πολλά περίμενε από τον Χίτλερ που τον πίστευε για φίλο και προστάτη της Ελλάδας! Γι ‘ αυτό όταν στις 4 το πρωι της 28 Οκτώβρη 1940 τον ξύπνησε ο Ιταλός Πρεσβευτής Γκράτσι για να του επιδώσει το τελεσίγραφο δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο – έτσι διηγείται ο Γκράτσι που κατά τα άλλα γράφει με πολλή συμπάθεια για το Μεταξά  και άρχισε τις φιλοφρονήσεις. Όταν δε διάβασε το τελεσίγραφο ούτε αγρίεψε, ούτε κράτησε την ψυχραιμία του, ούτε βρήκε δύο λέξει από εκείνες που μένουν ιστορικές για να πει για λογαριασμό της Ελλάδας, παρά δάκρυσε..(βλ.(8),σελ.57-58(2)). ¨όταν τελείωσε το διάβασμα του φασιστικού τελεσιγράφου( διηγείται ο ιταλός πρεβευτής Γκράτσι) «κοίταξε κατάματα το Γκράτσι και με συγκινημένη αλλά σταθερή φωνή του είπε στα γαλλικά :ώστε έχω πόλεμο»!(βλ.σελ.58(2)).

Με το ξέσπασμα του πολέμου οι 600 δεσμώτες κομμουνιστές της Ακροναυπλίας με υπόμνημά τους στις 29 Οκτώβρη 1940 διεκδικούσαν την τιμή να υπερασπίσουν την πατρίδα προτάσσοντας τα στήθη τους στους εισβολείς, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Η δικτατορία απέρριψε το υπόμνημά τους απαντώντας αρνητικά. Ανάλογα υπομνήματα στάλθηκαν από τους φυλακισμένους και εξόριστους από την Κέρκυρα, Φολέγανδρο, Κίμωλο, Σίκινο, Ασβεστοχώρι, κλπ τα οποία απορρίφθηκαν από τη δικτατορία(βλ. (9)).Η αρνητική απάντηση της δικτατορίας είχε ως αποτέλεσμα πολλοί δεσμώτες αγωνιστές στους τόπους εξορίας να πεθάνουν από τη φοβερή πείνα του 1941. Εκατοντάδες άλλοι να παραδοθούν από τη δικτατορία στα κατοχικά στρατεύματα και να εκτελεστούν από τους Γερμανούς στην Καισαριανή στην Αθήνα, στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα σημεία. Το σημαντικότερο από όλα όμως που ήταν η συνισταμένη της τοποθέτησης των κομμουνιστών της Ελλάδας, αλλά και κάθε προοδευτικού ανθρώπου για τον πόλεμο και την φασιστική εισβολή ήταν το ανοιχτό γράμμα προς το λαό της Ελλάδας του ΓΓ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη , το οποίο γράφτηκε στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας υπό τύπο μανιφέστου προς τον ελληνικό λαό και δημοσιεύτηκε στον τύπο στις 2/11/1940.

Το Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη ήταν ξεκάθαρο και χωρίς περιστροφές. Έβαζε ζήτημα προοπτικής «μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό». Ουσιαστικά το γράμμα έθετε τις βάσεις για τη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ), που ακολουθήθηκε στη συνέχεια και γιγαντώθηκε στο λαό για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Με την κατάληψη της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής τον Απρίλη 1941 ο Νίκος Ζαχαριάδης παραδόθηκε από την Ελληνική Ασφάλεια στους γερμανούς και μεταφέρθηκε στο Νταχάου από το οποίο απελευθερώθηκε το 1945 και επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη Μάη του ίδιου έτους.

Ο πόλεμος του 1940-41 με τους ιταλούς χωρίζεται από το ΓΕΣ σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη αφορά το διάστημα 28/10/1940 εως τις 13/11/1040 κατά το οποίο έχουμε την επίθεση της Ιταλίας, την κατάληψη ελληνικών εδαφών και στη συνέχεια οι ελληνικές δυνάμεις εως τις 13/11/1940 είχαν αποκαταστήσει στο μεγαλύτερο μέρος το εθνικό έδαφος, στην περιοχή της Κόνιτσας και τις διαβάσεις των συνόρων. Παράλληλα από 1-13/11/1940 στη ΒΔ Μακεδονία οι Ελληνικές δυνάμεις με αντεπιθέσεις πέτυχαν να καταλάβουν υψώματα πέρα από τα σύνορα.

Η δεύτερη περίοδος είναι από 14/11/1940 έως 6/1/1941. Έχουμε γενικά αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων με εντυπωσιακά αποτελέσματα (βλ.σελ 3-4 (1)).

Η Τρίτη περίοδος είναι από 7/1/1941 έως τις 26/3/1941. Στο διάστημα αυτό στον κεντρικό τομέα του μετώπου έγιναν οι σκληρότεροι και οι πιο αιματηροί αγώνες των Ελλήνων και Ιταλών. Κατά τη διάρκεια αυτή σημειώθηκαν πάρα πολλές μεγάλες επιθέσεις των ιταλών, χωρίς να σπάσουν την άμυνα των ελλήνων. Στη συνέχεια , ως τις 9/4/1941 που διατάχθηκε η αναστολή των πολεμικών επιχειρήσεων στο Αλβανικό μέτωπο λόγω της γερμανικής εισβολής η κατάσταση στο μέτωπο δεν παρουσίασε αξιόλογες μεταβολές ( βλ. σελ 5-7(1))

Στις 6/4/1941 στις 5.15 το πρωί άρχισε αιφνιδιαστικά η γερμανική επίθεση στην Ελλάδα και στη Νότια Γιουγκοσλαβία με αποτέλεσμα στις 9/4/1941 στις 8 το πρωί η Θεσσαλονίκη να παραδίδεται στα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και στις 27/4/1941 στις 8.10 το πρωί να μπαίνουν στην Αθήνα.

Εως τις 30/4/1941 καταλήφθηκε η ηπειρωτική Ελλάδα και μέχρι τις 5/8/1941 σε συνεργασία με τους Ιταλούς τα διάφορα νησιά και στις 20-31/5/1941 διεξήχθη η Μάχη της Κρήτης. Κατά το διάστημα αυτό στις 21/4/1941 ο επικεφαλής στρατηγός Γ. Τσολάκογλου και με τις ευλογίες του μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους γερμανούς, οι οποίοι διόρισαν πρώτο κατοχικό πρωθυπουργό τον Γ. Τσολάκογλου. Την άλλη μέρα της συνθηκολόγησης ο Βασιλιάς και η κυβέρνησή του με πρωθυπουργό τώρα τον Εμμ. Τσουδερό που είχε διοριστεί την προηγούμενη, την κοπάνισε στην Κρήτη και στη συνέχεια στην Αίγυπτο, φυσικά με γεμάτα τα μπαγκάζια τους με χρήμα και χρυσό. Την περίοδο αυτή μέσα στις πολλές πράξεις προδοσίας, αποσύνθεσης και διάλυσης που χαρακτηρίζουν τους κύριους φορείς και ανώτερους τιτλούχους του καθεστώτος της Αθήνας, τις τελευταίες εκείνες μέρες πριν την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα σημειώθηκε μια από τις πιο ατιμωτικές και απάνθρωπες πράξεις τους. Παράδωσαν τους πρώτους αντιστασιακούς, τους πρώτους αγωνιστές του αντιφασιστικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος,2000 περίπου εξόριστους και φυλακισμένους δεσμώτες του ελληνικού μοναρχοφασισμού στους γερμανούς εισβολείς από τους οποίους τους πιο πολλούς τους εκτέλεσαν σε διάφορα σημεία της χώρας (βλ.σελ 108(2)).

Με την επίθεση των ιταλών στις 28/10/1940 κι ενώ τα παιδιά του λαού πολεμούσαν κάτω από μύριες δυσκολίες και χύνανε για τους αξιωματούχους της φασιστικής νεολαίας της ΕΟΝ του Ι. Μεταξά οι οποίοι γύριζαν με τις κούρσες στην Αθήνα με μαύρες στολές και τις γυαλιστερές τους μπότες, γλεντούσαν στα πολυτελή γραφεία τους με το κονιάκ, τα σύκα, τα γλυκά που πρόσφερε ο λαός για τους φαντάρους, σπαταλώντας τα λεφτά που έδινε ο κόσμος από το υστέρημά του.

Συνέχιζαν την κραιπάλη τους με άφθονο κρασί και ποτό στα οργιαστικά τους συμπόσια των βαθμοφόρων της ΕΟΝ. Μετά την κατάρρευση βρέθηκαν ολόκληρες αποθήκες της ΕΟΝ με δέματα συγκεντρωμένα από την αρχή του πολέμου που οι «ηγέτες» της φασιστικής νεολαίας περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να τα πουλήσουν, όσα είχαν μείνει βέβαια, διότι τα περισσότερα τα είχαν ήδη δώσει στο εμπόριο ή τα είχαν μοιράσει μεταξύ τους.

Την ίδια στιγμή που ο ελληνικός λαός έκανε ένα τιτάνιο αντιφασιστικό αγώνα ενάντια των δύο αυτοκρατοριών του Χίτλερ και του Μουσολίνι, οι «πατριώτες» της ΕΟΝ επιδίδονταν με μανία στο μοίρασμα της περιουσίας της Οργάνωσης, η οποία είχε γίνει από τη φορολογία και το αίμα του καταδυναστευόμενου λαού. Έπιπλα πολυτελή από μαόνι, βελούδινες κουρτίνες, λουξ πολυθρόνες, ντιβάνια, γραφομηχανές, ντουλάπια, ραδιογραμμόφωνα, ποδήλατα μοιράζονταν μέσα σε ένα «σκληρό αγώνα» για τη λεία ανάμεσα στους μεγιστάνες της ΕΟΝ.

Αυτή ήταν η περίφημη ηγεσία της φασιστικής νεολαίας του Ι. Μεταξά που την καθοδηγούσε ο ίδιος και θα δημιουργούσε « μια Ελλάδα νέα», η οποία διαλύθηκε σαν χάρτινος πύργος πριν ακόμη μπουν οι Γερμανοί κατακτητές στη χώρα μας. Φυσικά δεν βρέθηκε ούτε ένας πυρήνας, ούτε μια ομάδα, ούτε ένα ανώτατο στέλεχος της ΕΟΝ που να αισθανθεί το εθνικό του καθήκον, να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια ομάδα, κάτι ν κάνει , να προβάλλει αντίσταση στους κατακτητές. Αντίθετα υπάρχουν πάρα πολλά ονόματα από αυτούς που είχαν γίνει ανοιχτά συνεργάτες των κατακτητών , όπως ο σκληρός πυρήνας της ΕΟΝ, που εντάχθηκε στη φασιστική ΕΣΠΟ, η οποία χρηματοδοτούνταν από τη Γκεστάπο και τους χρησιμοποιούσε ως καταδότες(βλ.14) και ήταν φυσικό και επόμενο , διότι αυτά τα στελέχη κουβαλούσαν μέσα τους αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό και αντικομμουνιστικό δηλητήριο επειδή διαπαιδαγωγούνταν από τη φάλαγγα του Ι. Μεταξά. Αντίθετα από το κομμάτι εκείνα που απελευθερώθηκα από τα δεσμά της φασιστικής ΕΟΝ και κυρίως εκείνο που καταδίκαζε, βασάνιζε, και δολοφονούσε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ι. Μεταξά και τους ονόμαζε «προδότες» (βλ. σελ 201-202(2)) οργανώθηκε η αντίσταση της νεολαίας στα πλαίσια της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ ,η θρυλική ΕΠΟΝ , με 640.000 νεολαίους αγωνιστές σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής 1940-41.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940-41 σκοτώθηκαν 11.911(οπλίτες,αξιωματικοί) και εξαφανίστηκαν 1.342,συνολικά 13.253. Κατά τη διάρκεια του ελληνο-γερμανικού πολέμου (μαζί και η μάχη της Κρήτης) σκοτώθηκαν 1.437 και εξαφανίστηκαν 458. Στους δύο αυτούς πολέμους συνολικά σκοτώθηκαν 13.348 και εξαφανίστηκαν 1.800 σύνολο δηλαδή 15.148 οπλίτες και αξιωματικοί (βλ.σελ15-16(1)).

Την ιστορία την φτιάχνουν και τη γράφουν οι λαοί με τους αγώνες τους, το αίμα τους και τη δράση τους. Φυσικά ο ρόλος της προσωπικότητας του ηγέτη είναι σημαντικός κάτι που ο Μεταξάς ως δικτάτορας δεν μπορούσε να είναι διότι με τη βία και την απάτη καλλιεργούσε για 4 χρόνια στο λαό τα φασιστικά, ναζιστικά πρότυπα χωρίς να πιστεύει στο λαό αλλά ούτε και στη νίκη και φυσικά όμως φοβόταν το λαό , ο οποίος είπε το πραγματικό «ΟΧΙ» πρώτα στο αλβανικό μέτωπο με τους ιταλούς και στη συνέχεια με τους γερμανούς και μετά στην κατοχή με την αντίσταση των ΕΑΜ,ΕΛΑΣ,ΕΠΟΝ για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

viniani_1944_1.jpg 

 

 

 

 

 

 

(Βίνιανη, ΠΕΑΕΑ, 1944)

 

 

 

Εξάλλου τα στελέχη της κυβέρνησης Μεταξά και όλος ο περίγυρος του Βασιλιά φρόντισαν γρήγορα να την κοπανήσουν στην Αίγυπτο με γεμάτες βαλίτσες από χρήματα. Κλείνοντας το κεφάλαιο αυτό αξίζει να παραθέσουμε δύο αποσπάσματα για τη νίκη του ελληνικού λαού στον πόλεμο του 1940-41. » Συνηθίζουμε να λέμε : «οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες»,στο μέλλον θα λέμε « οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες»»(βλ(12)). Παράλληλα οι σοβιετικοί δήλωναν : « Επολεμήσατε άοπλοι εναντίον πάνοπλων και νικήσατε. Επολεμήσατε μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήτο δυνατον να γίνει αλλοιώς, διότι είσθε έλληνες. Ως ρώσοι εκερδίσαμε χάριν εις την θυσίαν σας χρόνον δια να αμυνθώμεν. Σας ευγνωμονούμεν,» (βλ.13)

Τέλος, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η κυρίαρχη αντιδραστική αστική τάξη στην πιο κρίσιμη στιγμή για το λαό και τον τόπο πρόδωσε τα εθνικά συμφέροντα και συνεργάστηκε με τους ναζιφασίστες κατακτητες.

quislings.jpg (Η κυβέρνηση των συνεργατών των κατακτητών) 

Βιβλιογραφία

1) Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού στρατού κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο1940-45,Έκδοση της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΓΕΣ) Αθήνα 1990

2) 1940-45 Ιστορία της Αντίστασης τόμος Α'(επιμέλεια Β.Γεωργίου) «Αυλός», Αθήνα 1979

3) Τάσος Βουρνάς: Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, τομ. Γ’ εκδ. Πατάκη (Τρίτη έκδοση) Αθήνα 1999

4) Λιναρδάτος Σπύρος : Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μεγάλες δυνάμεις (1936-1940) εκδ.Προσκήνιο (β’έκδοση), Αθήνα 1993

5) Εφημερίδα «Ακρόπολις»28/10/1959, Αθήνα

6) Στ’άρματα! Στ’άρματα!Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης τομ Α’ εκδ. Γιαννικός Αθήνα

7) Δάφνης Γρ. Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων τομ Β’

8 ) Γ. Κορδάτος Το Φασιστικό τελεσίγραφο και το «Όχι» του Μεταξά

9) «Ριζοσπαστης».28/10/1945, Αθήνα

10) « Η Αυγή» 28/10.1966, Αθήνα

11) εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα». 2/11/1940, Αθήνα

12) 12 Λιναρδάτος Σπύρος 4η Αυγούστου,.β’ ‘εκδοση Θέμέλιο, Αθήνα 1980

13) Εφημερίδα manchester guardian 19/4/1941, Αγγλία

14) Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας 27/4/1942 ΕΣΣΔ

Πηγή: http://www.geocities.com/anasyntaxh/28oktovri1940.html?200728

dsc03026a.jpg

 

Επίσης, δείτε και χαρείτε στου Αλού Φαν Μαρξ:

Το “ΟΧΙ” του 1940 μέσα από τα ρεμπέτικα

 

 

Advertisements

28/10/2007 - Posted by | -Ιστορικά, -Μεταξάς, φασισμός

150 Σχόλια »

  1. Αξιόλογη δημοσίευση

    Γίνεται παραπομπή
    στο αφιέρωμα για την
    28η Οκτωβρίου

    Καλή Κυριακή

    Σχόλιο από Mavro Fws | 28/10/2007

  2. No comments!

    Σχόλιο από Πάνος | 28/10/2007

  3. Το ενδιαφερον ειναι οτι ξανα-ζουμε σε εποχες οπου παλι οι Δεξιοι (Ν. Δ και Λαος ) συνεχιζουν να θεωρουν ιδεολογικό προπατορα τους τον Μεταξά και τον Γ’ Ελληνικό Πολιτισμό του….Και στα βιβλια ιστοριας (π.χ στο νεο βιβλιο Ιστοριας της Γ Λυκειου ) εξαίρεται και παλι ο Ρόλος του Μεταξα …..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/10/2007

  4. Να θυμηθούμε και τι έκανε ο Μεταξάς -ο χαφιές του Κάιζερ- στη Θεσσαλονίκη το 1938.

    Στη Θεσσαλονίκη των εργατικών αγώνων και των προσφύγων του ‘22:

    Επειδή ήταν λάτρης του Ατατούρκ, αγόρασε ως κράτος από τον ιδιώτη που το κατείχε το πιθανόν (;) σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ και το χάρισε στο τουρκικό κράτος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μετωνόμασε και την Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. (Παρέμεινε με την ονομασία αυτή μέχρι το πογκρόμ του ‘55 στην Κωνσταντινούπολη κατά της ελληνικής κοινότητας).

    Και όσον αφορά τα καθ’ ημάς -εκτός από την ύψιστη αυτή προσβολή- ο άθλιος φασίστας Μεταξάς, έθεσε και εκτός νόμου τις μουσικές των προσφύγων

    ————————–

    Θα θυμάστε τό πρόσφατα ιστορικό ελληνογερμανικό ντοκιμαντέρ για το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Γκέρλιτζ της Γερμανίας (με τίτλο «Το θαύμα του Gorlitz» και σκηνοθέτη τον Κωνσταντίνο Τουμπέκη), που παρουσιάστηκε από τους κριτικούς μας χαζοχαρούμενα: “Οταν τραγουδούσαν μαζί Βενιζελικοί και Βασιλικοί”.

    Αυτό που δεν έγραψαν τότε και ούτε ειπώθηκε στο ντοκιμαντέρ ήταν ότι ο Μεταξάς, ως γενικός επιτελάρχης, απαγόρευσε το 4ο σώμα στρατού να αντισταθεί στους Βουλγάρους (συμμάχους της Γερμανίας) που προέλαυναν στην Ανατολική Μακεδονία. Έτσι όλο το Σώμα Στρατού συνελήφθη και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία (όπου πέρασαν καλά -κυριολεκτικά- οι κρατούμενοι).

    Όπως έγραφε ένας χαζοχαρούμενος κριτικός κινηματογράφου: “Διότι το θαυμαστό στρατόπεδο του Γκέρλιτζ (Σεπτέμβριος 1916 – Φεβρουάριος 1919) δεν γέννησε μόνο δίσκους μουσικής, αλλά και παιδάκια. Στα 6.500 άτομα που οικειοθελώς μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, συγκαταλέγονταν 93 πολίτες (γυναίκες και παιδιά στρατιωτικών) αλλά κι ένας Τούρκος, που βρέθηκε τυχαία με το μουλάρι του στη Δράμα τη μέρα της παράδοσης και για δικούς του λόγους αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στα ξένα. Κατέληξε η μασκότ του στρατοπέδου.”

    Για να τηρηθεί η αυστηρή ουδετερότητα με τους Γερμανούς, ο Μεταξάς -ο πράκτορας του Κάϊζερ- παρέδωσε την Ανατολική Μακεδονία στους Βούλγαρους…

    Επίσης το 1921 αρνήθηκε να συμβάλλει στη μικρασιατική εκστρατεία, και να βοηθήσει στον πόλεμο πιστεύοντας -από το ‘15 είχε την άποψη αυτή- ότι δεν έχει νόημα. Και αυτό τη στιγμή που ο Κεμάλ ήταν αποστάτης κόντρα στο ισλαμικό χαλιφάτο της Πόλης και μόλις είχε καταφέρει να οργανώσει τους άτακτους σε τακτικό στρατό.

    Ο Μεταξάς μπορεί να θεωρηθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής!!!

    Μ-π

    —————————

    Υ.Γ.

    Ετοιμάζουμε αφιέρωμα για τον Μεταξά……………

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2007

  5. Είπε όχι επειδή δεν μπορούσε να πεί ναί!

    Σχόλιο από sofistis | 29/10/2007

  6. πρώτον το κείμενο είναι εξαιρετικό!!! Κρίμα γιατί θα έπρεπε αυτό να συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο Ιστορίας των σχολείων μας. Εξαιρετική δουλειά και με τις πηγές του.
    Επειδή λοιπόν είναι όλα θέμα παιδείας έχω γράψει κάτι και στο δικό μου blog που θα ήθελα πολύ να το δείτε και να το σχολιάσετε
    http://www.sotiris-koukios.blogspot.com

    Σχόλιο από Sotiris Koukios | 29/10/2007

  7. Δασκάλα ή καθηγήτρια στο Ψυχικό ήθελε να πάει τους μαθητές της στο σπίτι του ανθρώπου που είπε το Όχι στους Ιταλούς. Έτσι είπε η προκομμένη…

    Για αυτό, δεν έχει σημασία αν γίνονται ή όχι παρελάσεις μαθητών.

    Η παρέλαση των φασιστικών ιδεών στα μυαλά της νεολαίας είναι που πρέπει να καταπολεμηθεί.

    Σχόλιο από erythros | 29/10/2007

  8. Αναφέρεται η επιστολή Ζαχαριάδη στο κείμενο. Ήταν η μία και μοναδική ή υπήρξαν και άλλες;

    Σχόλιο από Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος | 29/10/2007

  9. αλλες δυο ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/10/2007

  10. Από τέτοιες μισοαλήθειες και ημιψεύδη είναι γεμάτο το κείμενο. Έμεινα λίγο στις επιστολές του Ζαχαριάδη, γιατί κατά την γνώμη μου σκιαγραφούν εκπληκτικά την προσωπική τραγωδία αυτού του αδίστακτου ανθρώπου.

    Σχόλιο από Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος | 29/10/2007

  11. Το κείμενο αυτό (για το οποίο υπάρχει παραπομπή):

    προτείνει κάποιους άξονες,

    παρουσιάζει κάποια στοιχεία και

    θέτει κάποιους προβληματισμούς.

    Είναι σαφές ότι δεν είναι δικό μας κείμενο.

    Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές συμφωνίες:

    η ανάδειξη του λαϊκού φρονήματος και

    η απομυθοποίηση του φασίστα Μεταξά!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2007

  12. Καμία διαφωνία. Απλώς εγώ δεν θα το αναδημοσίευα ή εν πάση περιπτώσει θα έπαιρνα τις αποστάσεις μου όπου θα χρειαζόταν.

    Σχόλιο από Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος | 29/10/2007

  13. Αγαπητέ Αθανάσιε,

    οι φίλοι του μπλογκ τούτου γνωρίζουν τις οριοθετήσεις μας από τη συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς (βλ. Πόντος και Αριστερά)

    Εάν, για παράδειγμα θεωρήσουμε ότι ένα κείμενο των «φιλελεύθερων» προσφέρει στους εν γένει προβληματισμούς, νάσαι σίγουρος ότι θα το δημοσιεύσουμε.

    Ίσως απαιτείται σε κάθε περίπτωση μια δικιά μας εισαγωγή!

    Τέλος πάντων…

    Επειδή «ουδέν κακόν αμιγές καλού» προσφέρουμε με την παραπάνω αναδημοσίευση επιπλέον επιχειρήματα σ’ όσους μας κατέταξαν στο «φαιοκόκκινο μέτωπο» (κι ας προσπάθησαν στη συνέχεια να τα μαζέψουν κάπως…)

    Αφού μας βγήκε τ’ όνομα…
    τουλάχιστον κρατήσαμε το μάτι
    !!!!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2007

  14. Εξαιρετικό κείμενο, με στοιχεία που ειλικρινά ΔΕΝ γνώριζα.
    ΚΑΘΕ μέρα μαθαίνω.

    Πάντως μια ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ εκδοχή του κειμένου σας, μ-π, κανονικά θα ΕΠΡΕΠΕ να μπει σε ΟΛΑ τα σχολικά βιβλία. Νομίζω ότι η πλήρης απομυθοποίηση του φασίστα Μεταξά και η έμφαση στο γεγονός ότι το ΟΧΙ το είπε ο ίδιος ο λαός, είναι ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ, που… ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ για να «πέσω πάνω της»…

    (και επειδή γενικά με απωθούσαν τέτοια θέματα τα απόφευγα)

    Σχόλιο από omadeon | 29/10/2007

  15. Y.Γ.
    Εσείς είστε το ΑΝΤΙ-φαικόκκινο μέτωπο
    ρέπετε επίσης και στο…. υπεριώδες. 🙂
    (για το «υπέρυθρο» συζητιέται…)

    Σχόλιο από omadeon | 29/10/2007

  16. Υ.Γ.2 ουφ, λάθος πληκτρολόγησης – ΥΠΕΡΙΩΔΕΣ

    (να μη μιλήσουμε τώρα και για… ακτίνες Χ, ακτινογραφίες) 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 29/10/2007

  17. Νάσαι καλά Ομαδεώνα.

    Μας έφτιαξες τη μέρα!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2007

  18. Αγαπητέ Μ-π, επειδή βλέπω ότι περισσεύουν όσοι πείθονται τυφλά από το κείμενο αυτό, εν μέρει αξιόλογο και εν μέρει προπαγανδιστικό, θα μου επιτρέψης να σχολιάσω κάποια σημεία ακόμα: (δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη βιβλιογραφία και παραπομπές. Ας ακουστή απλώς και μια άλλη γνώμη σε κάποια πράγματα).

    «Ο αιφνιδιασμός … είχε ως αποτέλεσμα να εισβάλλουν στο ελληνικό έδαφος από πολλά σημεία»

    Δεν υπήρξε αιφνιδιασμός. Ήδη λίγες ημέρες πριν είχε γίνει μια μυστική επιστράτευση κρίσιμων ειδικοτήτων. Τα τμήματα προκαλύψεως υποχώρησαν βάσει διαταγών και όχι επειδή τρομάξανε.

    «Ο Ελληνικός στρατός πρόβαλε ηρωική αντίσταση παντού αναπληρώνοντας με το μαχητικό του φρόνημα και την ασύγκριτη ανδρεία του τις ανεπαρκείς δυνάμεις και την τέλεια σχεδόν ανυπαρξία αεροπορίας και αρμάτων μάχης»

    Οι Ιταλοί ήταν δηλαδή κιοτήδες; Όχι βέβαια. Απλώς περίπου μία βδομάδα μετά, όταν συμπληρώθηκε η επιστράτευση, οι Ιταλοί έχασαν το όποιο αριθμητικό πλεονέκτημα. Για τα άρματα μάχης, οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι είναι μάλλον άχρηστα στην Πίνδο.

    «Ο πόλεμος αυτός απέδειξε τον ηρωισμό και το αντιφασιστικό πνεύμα των ελλήνων»

    Υπερβολές. Σιγά μην ήξερε ο παππούς μου για φασισμό και αντιφασισμό. Δεν τους πολεμήσαμε με πάθος επειδή ήταν φασίστες ή επειδή ήταν Ιταλοί, αλλά επειδή μας αδίκησαν.

    «έφερε σε φως τις τρομερές λαθροχειρίες της δικτατορίας στον πολυδιαφημιζόμενο έρανο για την ενίσχυση της αεροπορίας»

    Δεν ξέρω τι είχε γίνει ακριβώς, το έχω ακούσει και εγώ αυτό. Αεροπλάνα πάντως αγοράστηκαν. Πολωνικά. Και φυσικά μετά την κατάληψη της Πολωνίας από τον Άξονα ήταν άχρηστα.

    «Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο διαθέτονας μερικά απαρχαιωμένα γαλλικής και πολωνικής κατασκευής αεροπλάνα, τα οποία το δημόσιο είχε προμηθευτεί πριν της δικτατορίας του Ι. Μεταξά.»

    Όχι, τα πολωνικά αγοράστηκαν επί Μεταξά με αντάλλαγμα εν μέρει αδιάθετα καπνά!

    «που τον είχαν τοποθετήσει δικτάτορα για να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους την περίοδο αυτή απέναντι στην Ιταλία»

    Μπα, και γω που νόμιζα ότι ο Μεταξάς πήρε το πράσινο φως για δικτατορία για να αποτρέψη την άνοδο του ΚΚΕ και την ακυβερνησία. Τελικά, για να πολεμήση τους φασίστες την έκανε την δικτατορία!

    «Αλλά και στη συνέχεια στην κατοχή και στην Εθνική Αντίσταση με επικεφαλής τα ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ»

    ΕΔΕΣ, ΠΕΑΝ, ΕΚΚΑ δεν είναι απλοί συνδυασμοί γραμμάτων. Υπήρξαν.

    «ο γνωστός ιστορικός Γ. Κορδάτος»

    Δεν είναι και μνημείο αντικειμενικότητας βέβαια ο Κορδάτος…

    «όταν τελείωσε το διάβασμα του φασιστικού τελεσιγράφου( διηγείται ο ιταλός πρεβευτής Γκράτσι) «κοίταξε κατάματα το Γκράτσι και με συγκινημένη αλλά σταθερή φωνή του είπε στα γαλλικά :ώστε έχω πόλεμο»!(βλ.σελ.58(2))»

    Σιγά μην είπε και έχω πυρετό. Είναι πασίγνωστο ότι είπε στα γαλλικά, αλλόρ, σ’ε λα γκερ.

    «Το σημαντικότερο από όλα όμως που ήταν η συνισταμένη της τοποθέτησης των κομμουνιστών της Ελλάδας, αλλά και κάθε προοδευτικού ανθρώπου για τον πόλεμο και την φασιστική εισβολή ήταν το ανοιχτό γράμμα προς το λαό της Ελλάδας του ΓΓ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη»

    Γιαυτό έγραψα, να μην επανέρχωμαι.

    «Κατά το διάστημα αυτό στις 21/4/1941 ο επικεφαλής στρατηγός Γ. Τσολάκογλου και με τις ευλογίες του μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους γερμανούς»

    … με συνέπεια μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να μην περάσουν τον πόλεμο διακοπές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κάπου στην Πολωνία, αλλά να γυρίσουν στις οικογένειές τους. Να τα λέμε όλα έτσι;

    «φυσικά με γεμάτα τα μπαγκάζια τους με χρήμα και χρυσό»

    Κάνανε διάφορες μαλακίες εκείνες τις μέρες, πάντως δεν θα ήταν και πολύ λογικό να αφήσουν τον χρυσό του κράτους στον εχθρό.

    «οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες»,στο μέλλον θα λέμε « οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες»”»

    Χαχα, τον Τσώρτσιλ τον παραθέτουμε όποτε μας συμφέρει ε;

    Σχόλιο από Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος | 29/10/2007

  19. Συγγνώμη Αριστεροπόντιε αλλά δε συμφωνώ μαζί σου. Πρώτα πρώτα υποτίθεται ότι πραγματεύεσαι το «ποιος είπε το όχι», σωστά. Πάμε λοιπόν σε εκείνη τη βραδυά. Υπάρχουν τρεις φράσεις στο κείμενο

    1. Ήταν ένα κυνικό διπλωματικό έγγραφο με σκηνοθετημένες κατηγορίες και αξιώσεις για παραχωρήσεις εδαφικών στρατηγικών σημείων της χώρας μας, που καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν μπορούσε να δεχτεί.

    2. Τίποτε πιο φυσικό να το απορρίψει και ο Μεταξάς

    3. Φυσικά ο Ι. Μεταξάς δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά διότι αν δεχόταν το τελεσίγραφο τότε θα ανατρεπόταν από το Βασιλιά και τους άγγλους που τον είχαν τοποθετήσει δικτάτορα για να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους την περίοδο αυτή απέναντι στην Ιταλία.

    και ακολουθεί αμέσως η φράση

    4. Αλλά το σημαντικότερο ο αδούλωτος και αλύγιστος λαός μας θα συνέχιζε τον αγώνα κάτι που φυσικά έκανε με ηρωισμό και αυταπάρνηση λέγοντας το πραγματικό ΟΧΙ στη φασιστική εισβολή

    Με αυτές τις τρεις συν μία ίσον τέσσερις φράσεις (υποτίθεται ότι) απαντά το κείμενο στο ερώτημα που θέτει.

    Νομίζω ότι είναι κατά το κοινώς λεγόμενο «καραγκιοζιλίκι».

    Χωρίς ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα, αλλά με ακροβασίες, μας λέγεται αρχικά ότι «ήταν φυσιολογικό να πει όχι ο Μεταξάς» και ακολουθεί ότι «ο λαός έδωσε τη συνέχεια του ΟΧΙ».

    Δηλαδή επί της ουσίας δίνει την ακριβώς αντίθετη απάντηση το ίδιο το κείμενο. Ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς!

    Και ερωτώ.

    1. Αν ο Σημίτης έλεγε ΟΧΙ το 1996 και γινόταν πόλεμος (από ολίγον θερμότερο επεισόδιο μέχρι γενικευμένος), τι θα λέγανε το 2050;

    ότι το ΟΧΙ δεν το είπε ο Σημίτης αλλά ο λαός;

    και τώρα που είπε ο Σημίτης το ΝΑΙ, τι λέμε; ότι το ΝΑΙ το είπε ο λαός;

    2. (πιο τραβηγμένο). Ομοίως ο Τάσσος με το σχέδιο Ανάν. Όλοι ξέρουμε ότι παρόλο που έγινε δημοψήφισμα και το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΧΙ το είπε όντως ο λαός τότε, οι πιέσεις ήταν αφόρητες. Και εάν έλεγε ο Τάσσος ΝΑΙ, τότε θα ακολουθούσαν ΟΛΟΙ με κανονικότατο και ηχηρό ΝΑΙ και ίσως έβγαινε ΝΑΙ και στο δημοψήφισμα. Άλλο να πας κόντρα στο κόμμα σου (το 30% του ΔΗΣΥ και το 30% του ΑΚΕΛ) και να πεις ΟΧΙ και άλλο το αντίθετο. Τι θα λέγαμε τότε σε 40 χρόνια; Τώρα τι λέμε; ότι ο Τάσσος είπε το ΟΧΙ ή ο λαός; Ασχέτως αν (επειδή μας συμφέρει) λέμε στους ξένους ΄»κοιτάξτε ρε σεις, ήταν άδικο σχέδιο, να και το 75% του λαού είπε ΟΧΙ». Μέσα μας ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά ότι ο Τάσσος το είπε το ΟΧΙ.

    Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Και τα μεν (ο ηγέτης να έχει το θάρρος να κάνει αυτό που θέλει ο λαός – ο ηγέτης γνωρίζει όλες τις λεπτομέριες και θα πληρώσει το κόστος, άρα αυτός θέλει και το θάρρος. ο λαός ό,τι και να πιστεύει τη βγάζει καθαρή πάντα) και τα δε (ο ηγέτης να έχει το θάρρος να κάνει το αντίθετο από αυτό που θέλει ο λαός). Όλες οι αποφάσεις στον ηγέτη πιστώνονται. Και οι καλές και οι κακές. Και είναι προπαγανδιστικό και Γκεμπελικό επειδή δε συμφωνούμε με την ιδεολογία κάποιου να βγάζουμε κακές όλες του τις αποφάσεις. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η μήπως γίναμε κι εμείς δυτικοβρασμένοι με «καθαρές ουσίες» περί απόλυτου καλού και απόλυτου κακού. Μήπως έχει δίκιο ο Ζουράρις; Για ξεσκονίστε τον λίγο.

    Και δηλαδή τι; επήγε ο λαός στις 4 τα ξημερώματα και είπε όχι στον Ιταλό; C’est la guerre ή Oui monsieur, αυτά τα λόγια βγήκαν από τα χείλη του Μεταξά. Μας αρέσει, δε μας αρέσει, αυτή είνα η αλήθεια. Το παραδέχεται μέχρι και η Χριστίνα Ρεπούση. Τόσα της σύραμς όλο αυτό το διάστημα, λέτε να έγινε ξαφνικά Μεταξικιά κι αυτή;

    Το «όχι» είναι του Μεταξά. Δεν είπε «όχι» ακριβώς, αλλά είπε «έχουμε πόλεμο». Μετά τη μεταπολίτευση δεν άρεσε που ένας δικτάτορας είπε το «όχι» στους Ιταλούς και υπήρχε μία «γραμμή» να μην προβάλλεται ο Μεταξάς.

    http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071026&nid=6407068

    Όσο για την άμυνα της χώρας, δείτε κι αυτό για τα Οχυρά Μεταξά

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13506&m=B58&aa=2

    Σχόλιο από Μάρκος | 29/10/2007

  20. Ο Μεταξας δεν Πολεμησε τους Φασιστες (και πως να τους πολεμήσει αφου και ο ιδιος ηταν Φασιστας;
    Ο λαος πολεμησε τους Ιταλους Φασιστες και τους Γερμανους Ναζι)

    Και για να λεμε και τα πραγματα με το ονομα τους ο Μεταξας αν και Φασιστας και στρατηγός , δεν πολεμησε ουτε καν στην Μικρασια ..,,

    Και παντα ειχα; την εξής απορια : Πως γινεται ενας Στρατηγός , που πληρωνόταν αδρα απο το Ελληνικό κρατος , Να μην πολεμα επειδη ετσι Γουσταριζε ενώ τα παληκαρακια Σφαζονταν στην Μικρασια;

    Ε;

    Και αργοτερα να επιβαλλει και μια καραμπινατη Φασιστικότατη Δικτατορια της 4ης Αυγουστου , Ο Γνωστός θαυμαστης του Χιτλερ Ο Φασιστας Μεταξας και να τον Τιμουμε κι ολας επειδή ως Δουλοπρεπής των Αγγλων ειπε δειλα δειλα ενα Ψοφοδεες
    Οχι στον Επισης Φασιστα Μουσολινι …

    Και η Αυστρια ειχε Φασιστικό καθεστώς οταν την καθαρισε ο Χιτλερ ..Ετσι κι αλλιως οι Φασιστες δεν ειχαν μεταξυ τους Μπεσα … Γιατί να λυπηθει ενας Φασιστας τον Αλλον …

    Ο λαός πολέμησε τον Ιταλικό Φασισμό …Ο Λαος πολεμησε τους Γερμανους Ναζήδες και τα εδω Γερμανοτσολιαδικα Τσιρακια τους, τους Ντοπιους Ταγματασφαλήτες

    Σ’ αυτόν ανήκει η τιμή και το Πραγματικό ΟΧΙ και οχι στους Μεταξικους φασιστεςτης 4ης Αυγουστου ….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/10/2007

  21. Αμάν πια με τα κόμπλεξ σας ρε άνθρωποι!

    Επιτέλους πια!

    Επειδή διαφωνείτε ιδεολογικά με έναν άνθρωπο, θα ονομάσετε ψοφοδεή την πράξη του ύψιστου χρέους προς την πατρίδα, ασχέτως των τυχόν προσωπικών του απόψεων;

    ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!

    Σχόλιο από Μάρκος | 30/10/2007

  22. Δε μου λές ; Αφου ηταν ανωτατος αξιωματικός του ελληνικου στρατου γιατι την σκαπουλαρε απο την Μικρα Ασια ενω τα απλά φανταρακια σφαζονταν ; Ε; Γιατί; Εκει δεν ειχε χρεος;
    (εκεί κι αν είχε …κυριολεκτικά )

    Μου θυμιζει εκεινον τον Βουλευτή του Λάος που ενώ μετειχε σε ενα ακρως Εθνολαικιστικό κομμα , υπηρετησε την Πατριδα …απο τις Βρυξελες …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/10/2007

  23. Το μεγαλύτερο κόμπλεξ είναι να θαυμάζεις έναν ολοκληρωτικό ηγέτη, ο οποίος λειτούργησε φυσιολογικά το ’40 με βάση τη διεθνή θέση της χώρας του…

    Και είναι μεγαλύτερο το κόμπλεξ, όταν προέρχεσαι από πρόσφυγες του ’22 και έχεις θετική εικόνα για έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς (και έμπρακτα και ιδεολογικά), των παππούδων σου!

    Όμως λέμε και σε άλλες περιπτώσεις:

    ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ = ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2007

  24. Και τους Ε Σ Α..Τους Εσφαξε ο Χιτλερ οχι γιατί ηταν Αντιναζι αλλά Αντιθετα γιατί ηταν Υπερβολικά Ναζί….
    Τι θα πουμε …Οτι ηταν ηρωες του Αντιφασιστικου Αγώνα;

    Που καταντησαμε; …Να Υμνουν παλι τον ΦΑΣΙΣΤΑ Μεταξα

    (Καραμπινατο Φασιστα που ηθελε Τον Γ’ Ελληνικό πολιτισμο κατα το προτυπα του Νεου Κρατους ,πυ θαυμαζε ανοιχτα τον Χιτλερ και που οι οπαδοι του στελεχωσαν και το καθεστώς Τσολακογλου και τα Ταγματα …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/10/2007

  25. Απο το Προσωπικό Ημερολογιο του Ι. Μεταξα . Τομ Δ .σελ 553
    (οπου ο Φασιστας Μεταξάς γλυφει Γερμανια και Ιταλία επικαλουμενος την Ιδεολογική του Συγγενεια …

    » η Ελλάς εγινε απο της 4ης Αυγουστου Κρατος αντικομμουνιστικό. Κρατος αντικοινοβουλευτικό . Κρατος ολοκληρωτικό……. Επομενως , αν ο Χιτλερ και ο Μουσολίνι αγωνιζοντανε πραγματικά για τηνιδεολογια που υψωσανε για σημαια επρεπε να υποστηριζουν παντου την Ελλάδα με ολη τους την δυναμη..

    – Και δεν πολεμησε στην Μικρασια … Ενώ αλλοι κι αλλοι , απλοι φανταροι εκτελουνταν για λιποταξια …. Και την σκαπουλαρε κι απο τη δΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞΙ… ε;

    ΑΥΤΟ ΠΟΙΟς ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ; πως γινεται να την σκαπουλαρε; Ναι το ξερω πως οταν οι Φασιστες λενε »θα πολεμησουμε για την Πατριδα» εννοουν τους αλλους : Σφαχτειτε εσεις για να δοξαστουμε

    Αντε καλά ..Αλλά ο Μεταξάς ηταν Ανωτατος αξιωματικός ..

    Πληρωνοταν και μαλιστα με παχυλο μισθο για να πολεμά!
    Και την σκαπουλαρε , λουφαρισε απο την ιδια την δουλεια του και επι Βενιζελικών και επι Αντιβενιζελικών στους οποιους ανηκε …. Πως εγινε αυτό;

    Γιατί δεν περασε Στρατοδικειο (οπως τοσοι και τοσοι απλοι φανταροι και στρατιωτικοι);

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/10/2007

  26. Νομίζω ότι μπερδεύετε (υποθέτω εσκεμμένα, γιατί σοβαροί άνθρωποι είστε και οι δυο σας και δε νομίζω να σας ξεφεύγει έτσι απλά) ένα πολύ απλό πράγμα:

    Το να αποδίδουμε το ΟΧΙ στον Μεταξά ασφαλώς δε σημαίνει ότι δεχόμαστε την ιδεολογία του, τις απόψεις του και όλες του τις πράξεις.

    Η ιστορική εντιμότητα όμως επιτάσσει αυτό που επιτάσσει. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου. Δεν μπορεί να έχεις τέτοια μονομέρεια (και ναι, θα το ξαναπώ, κόμπλεξ) να λες «όλοι οι δικοί μου στο παρελθόν ήταν άψογοι σε όλες τους τις πράξεις, όλοι οι αντίπαλοι ήταν φασίστες σε όλες τους τις πράξεις».

    Αυτή ακριβώς είναι η ένστασή μου και με απογοητεύει οικτρά που όχι μόνο επιμένετε, αλλά κάνετε ρελάνς σε κοσμητικά επίθετα και μιλάτε για ΦΑΣΙΣΤΕΣ και τα ρέστα.

    Έτερον εκάτερον.

    Εδώ μιλάμε για το ποιος είπε το ΟΧΙ, δεν αξιολογούμε την ιδεολογία του Μεταξά.

    Έτσι δεν είναι;

    Σχόλιο από Μάρκος | 30/10/2007

  27. Τέλος, αν όντως «θαύμαζε ανοιχτά τον Χίτλερ», είναι διπλά προς τιμήν του το όχι, διότι έτσι τα έβαλε με τον άξονα για το όφελος του τόπου.

    Ειδάλλως, δε βγαίνει νόημα αγαπητοί. Και την πίτα και το σκύλο;

    Γιατί τον παρουσιάζετε στυγνό, φασίστα, χιτλερικό, δικτάτορα από τη μία, αλλά

    «φυσιολογικά», «δεν μπορούσε να δεχθεί» το τελεσίγραφο!!

    Μα είστε καλά;

    σε τι θα κολούσε για να πει ένα

    «περάστε κύριε, συντάσσομαι με τον άξονα και ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να ταχθώ με το Μεγάλο Φύρερ Αδόλφο (καθ’ ότι ακραιφνής οπαδός του) και το Μεγάλο Ντούτσε (και’ ότι ακραιφνής φασίστας). Εξάλλου δε δίνω δεκάρα για το λαό μου γιατί είμαι ένας ωμός δικτάτορας και κάνω ό,τι γουστάρω»

    Αυτό, κύριοι, δεν είναι το «φυσιολογικό» και το «δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς» με βάση όσα του αποδίδετε;; Γιατί έκανε ακριβώς το αντίθετο και σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο απάντησε alors, c’ est la guerre;

    Γιατί;

    Σχόλιο από Μάρκος | 30/10/2007

  28. Και επειδή αγνοείτε αυτά που λέω, θα επαναλάβω τα λόγια της (γνωστής ακροδεξιάς, φασίστριας και Ναζί) Χριστίνας Κουλούρη

    Το «όχι» είναι του Μεταξά. Δεν είπε «όχι» ακριβώς, αλλά είπε «έχουμε πόλεμο». Μετά τη μεταπολίτευση δεν άρεσε που ένας δικτάτορας είπε το «όχι» στους Ιταλούς και υπήρχε μία «γραμμή» να μην προβάλλεται ο Μεταξάς.

    Σχόλιο από Μάρκος | 30/10/2007

  29. Μαρκο κατι παρανοεις …

    Δεν αρνουμαστε οτι ο δουλοπρεπής στον ευεργετη του Γεωργιο Β’ ο οποιος με τή σειρά του ηταν δεμενος στο Αρμα της Αγγλιας , αρνηθηκε να συνεργαστει με τον Μουσολινι ..Πως θα μπορουσε αλλωστε; Ετρεμε για την θεσουλα του ο διορισμένος …

    Ομως το Οχι το πραγματικό Οχι στα Φασιστικα καθαρματα Το ειπε ο Λαος μας , Και στη διαρκεια του ‘4ο και στη διακεια της κατοχής … Ενω οι οπαδοι του Μεταξά( ο ιδιος πεθανε οπως ξερεις το 41 οποτε μαλλον δεν προλαβε) συνεργαστηκαν με τον Χιτλερ ως ταγματασφαλιτες και Χαφιεδες της Γκεσταπο …Και λίγο αργοτερα οι εθελοδουλοι περασαν στην υπηρεσια των Αγγλων …

    Και η πρωτη πραξη αντιστασης το Πρωτο μεγαλο Οχι στους Γερμαναραδες Φασιστες το ειπε ο Γλεζος και ο Σαντας …

    Και η πρωτη μεγαλη αντιστασιακή πραξη στην Αθηνα ηταν η ανατιναξη των γραφειων της προδοτικής φασιστικής οργανωσης ελληνων της ΕΣΠΟ ( ΕΘΝΙΚΉ σΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΉ πΑΤΡΙΩΤΙΚΉ οΡΓΑΝΩΣΗ ) απο την ΠΕΑΝ (ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ εΝΩΣΙς αΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΝΕΩΝ)

    αυτή ειναι η αληθεια : Ο Μεταξας ειπε ενα ψοφοδεες οχι
    στα ιδεολογικά του προτυπα για να μη χασει την Δοτή από τους Αγγλους θεσουλα του (ως σφαγεας του ελληνικου λαου) Ο Ελληνικός λαος ειπε ενα μεγαλοπρεπο και διαρκες ΟΧΙ( που κρατησε 4 χρονια τουλαχιστον) και στους ΙταλοΓερμανους φασισταραδες και στα εδώ ελληνογλωσσα τσιρακια και σπιουνους τους, τα οποια ησαν και οπαδοι του καθεστωτος Μετάξά !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/10/2007

  30. Μαρκε λες:

    »σε τι θα κολούσε για να πει ένα
    “περάστε κύριε, συντάσσομαι με τον άξονα και ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να ταχθώ με το Μεγάλο Φύρερ Αδόλφο (καθ’ ότι ακραιφνής οπαδός του) και το Μεγάλο Ντούτσε (και’ ότι ακραιφνής φασίστας). Εξάλλου δε δίνω δεκάρα για το λαό μου γιατί είμαι ένας ωμός δικτάτορας και κάνω ό,τι γουστάρω»’

    Ξεχνας οτι:

    Σε αντιθεση με Μουσολινι και Χιτλερ που ησαν μαλλον αυτοφωτοι φασιστες που ειχαν πισω τους ενα μαζικό φασιστοναζιστικό κινημα και κομματα που τους λατρευαν φανατικά
    Ο Μεταξας ηταν ενα δοτο ανθρωπαριο ενας Γλυφτης του Βασιλια που ποτΕ δεν ειχε μαζική υποστηριξη και που απο χαρακτηρα (δες λίγο το ημερολογιο του ) δεν τολμουσε να κανει αυτό που πραγματικά ηθελε (που ειναι ακριβώς αυτό που λες παραπάνω ) για να μη τα χαλασει με τα μεγαλα του Αφεντικά : Τον Γεωργιο και τους Εγγλέζους …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/10/2007

  31. «Εδώ μιλάμε για το ποιος είπε το ΟΧΙ, δεν αξιολογούμε την ιδεολογία του Μεταξά.

    Έτσι δεν είναι;»

    Όχι δεν είναι έτσι…

    Το πρόβλημα είναι ότι οι λάτρεις του μεταξικού καθεστώτος θεωρούν ότι η συμπόρευση της Ελλάδας με τους «συμμάχους» οφειλόταν στον Μεταξά. Πράγμα που είναι λάθος… Αυτό προσπαθούμε να πούμε τόση ώρα. Εκείνη την εποχή ήταν μονόδρομος το ΟΧΙ, είτε πάνω ήταν ο Μεταξάς, είτε ο Βενιζέλος! Υπήρχε ένα συγκεκριμένο γεωπολιτικό πλαίσιο που τοποθετούσε αναπόφευκτα την Ελλάδα στο αντι-γερμανικό μπλοκ.

    Εδώ ο Μεταξάς δεν είπε ΝΑΙ στους Γερμανούς, ούτε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η απόφαση περί του ΝΑΙ ήταν πολύ ευκολότερη. Τότε προτιμησε, μαζί με την μοναρχική πανούκλα, μια πονηρή και καταστροφική για τα ελληνικά συμφέροντα ουδετερότητα.

    Το ’40, κάθε άλλη απόφαση απαγορευόταν ρητώς. Την ίδια στιγμή που θα έλεγε το ΝΑΙ και θα έχανε φυσικά την εξουσία γιατί οι Ιταλοί αποσκοπούσαν στην κατάκτηση και όχι στη συνεργασία, παράλληλα η Ελλάδα θα έχανε όλα τα νησιά και την Κρήτη από τους Βρετανούς.

    ——————–

    …επίσης περί Κουλούρη μια ερώτηση:

    Δηλαδή Μάρκο θα ακούσουμε την Κουλούρη όπου μας βολεύει;
    Τι απίστευτος οπορτουνισμός είναι αυτός;

    Είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2007

  32. Συνηθίζουμε να λέμε ότι αν κάποιος λέει κάτι «θετικό» για τον αντίπαλό του, μάλλον δίκαιο θά ‘χει. Αν εσύ πεις μια καλή κουβέντα για τον Κεμάλ, λέμε τώρα… Θα σου πει κανείς «πιστεύεις τον Αριστεροπόντιο τώρα; είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι;»

    Μη μας βγάζεις και την αποδομήστρια Κουλούρη Μεταξική! Απλά εν προκειμένω, έδειξε μία ειλικρίνια, την οποία εγώ προσωπικά βίωσα.

    Θυμάμαι πολύ καλά την καθηγήτρια Ιστορίας στο Λύκειο, που μας έλεγε 20 φορές ανά μάθημα ότι το ΟΧΙ το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς και ένας (απολίτικος, αλλά ολίγον πνεύμα αντιλογίας στο μάθημα) μαθητής τη ρώτησε, «δηλαδή κυρία ο λαός μαζεύτηκε μέσα στη νύχτα και απάντησε αυτός στον Ιταλό;»

    Είναι σαφές ότι αυτό που λέει η Κουλούρη επιχειρήθηκε και επιχειρείται ακόμα και σήμερα. Υποβαθμίζεται ο ρόλος του Μεταξά επειδή ήταν «δικτάτορας».

    Μα ο Μεταξάς δεν έκανε και το ΙΚΑ; να το καταργήσουμε θέλετε;

    Ψοφοδεές, ξεψοφοδεές, το ΟΧΙ και το έναυσμα για τον αγώνα το έδωσε ο Μεταξάς. Ασχέτως αν ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΣΦΑΛΩΣ δε δέχομαι πολλά από όσα (άλλα) έκανε. Όμως όταν βλέπω τέτοια μονομέρεια εναντίον του, δε με βοηθάτε να βγάλω τις διαφορές μου. Μάλλον με «πορώνετε» υπέρ του, αν και αν ζούσα στην εποχή του, μάλλον στη φυλακή θα με έχωνε κι εμένα. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Είμαι κι εγώ (σαν το συμμαθητή μου) ολίγον πνεύμα αντιλογίας.

    Όσο κυριαρχεί στην Ελλάδα η φιλοσοφία της ελαφράς αριστεράς, θα με βρίσκει απέναντί της. Σε όλα τα στερεότυπα που προβάλλει. Και εν προκειμένω η Κουλούρη έχει την ειλικρίνια να το λέει δημόσια. Οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Αν ζούσα 40 χρόνια νωρίτερα, θα ήμουνα κομμουνιστής. Αν ζούσα επί επταετίας, επίσης.

    Τώρα, για λόγους ισορροπίας αισθάνομαι ότι πρέπει να πολεμώ τα ελαφροαριστερά (πώς λέμε ελαφρολαικά;) στερεότυπα, να υπερασπίζομαι τον Χριστόδουλο, να εμφανίζομαι «εθνίκι», υπέρ του Τάσσου, να υιοθετώ το σκεπτικό του ΚΚΕ στα Βαλκάνια (αλλά και περί πολυεθνικών), να αντιδρώ στη φορεμένη αφ’υψηλού «ελληνοτουρκική φιλία» κλπ

    Σχόλιο από Μάρκος | 30/10/2007

  33. Ναι ,μωρε Μαρκο ,αλλά δεν ειναι καιρός να σκεπτομαστε και λιγακι ; Και να μην ειμαστε μονο »πνευμα αντιλογίας» … Σκεψου λίγο !

    Λες :
    »Θυμάμαι πολύ καλά την καθηγήτρια Ιστορίας στο Λύκειο, που μας έλεγε 20 φορές ανά μάθημα ότι το ΟΧΙ το είπε ο λαός και όχι ο Μεταξάς και ένας (απολίτικος, αλλά ολίγον πνεύμα αντιλογίας στο μάθημα) μαθητής τη ρώτησε, “δηλαδή κυρία ο λαός μαζεύτηκε μέσα στη νύχτα και απάντησε αυτός στον Ιταλό;”

    Ειναι δυνατόν να ταυτιζεσαι με αυτή την ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ κοτσανα ..Και καλά αυτός που την ειπε θα ηταν ενας μαθητής 16-17 χρονων ; Αλλά -σε ρωταω -ειναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2007 να λεμε και να παιρνουμε και πολιτικές θεσεις στηριζομενοι σε εξυπνακιστικές ατακες;

    (Ειναι θα μου πεις … Εδώ μπηκε στη Βουλή το κομμα του Καρατζαφερη)

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/10/2007

  34. Οκ Μάρκο!

    Ας τους ξαναλατρέψουμε πάλι… τον Ιωάννη Μεταξά, τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον Μουσταφά Κεμάλ τον Ατατούρκ, τον Πολ Ποτ, τον Στάλιν, τον Ενβέρ Χότζα και όποιον άλλο θέλεις.

    Η προσέγγισή σου το επιτρέπει!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2007

  35. Η δεν καταλαβαίνετε τι λέω ή υπερβάλλετε εσκεμμένα και οι δύο.

    Μ-π, είπα εγώ να ξαναλατρέψουμε τον Μεταξά; μίλησα για τον Παπαδόπουλο; γιατί το παρατραβάς τόσο;

    εγώ λέω μόνο ένα πράγμα. Ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε μία θετική ενέργεια κάποιου, ακόμα και όταν διαφωνούμε μαζί του ιδεολογικά, έστω και στα πάντα.

    Αυτό επιτάσσει η σοβαρότητα. Αλλά δυστυχώς, δεν τη βλέπω σε σας. Μία εμμονή βλέπω. Και απογοητεύομαι. Ειλικρινά

    Σχόλιο από Μάρκος | 31/10/2007

  36. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην συνυπάρχουν, ως αιτίες της στάσης του Μεταξά, τόσο ο φόβος μη χάσει τη θεσούλα του όσο και άλλες αιτίες, όπως ο φόβος επανάληψης του Διχασμού ή ακόμη και η άρνηση τέτοιου βαθμού υποταγής (κι όχι λ.χ. προσφορά συμμαχίας από τις Ιταλία-Γερμανία..). πιστεύω κι εγώ ότι δεδομένου του φιλοαγγλισμού του μονάρχη και της αδυναμίας παρέμβασης της Γερμανίας, το ΝΑΙ θα σήμαινε εκδίωξη του Μεταξά.

    Ότι δεν πίστευαν στη νίκη είναι ολοφάνερο οι μεταξικοί φασίστες, ωστόσο η σχέση λαού-ηγετών είναι αμφίδρομη. δίνει λ.χ. ο Μεταξάς ένα λάθος (ενδεχομένως κατά τη γνώμη του) μήνυμα, ότι θα αντισταθούμε, κι ο λαός υπερθεμάτισε στο δεκαπλάσιο. μην παριστάνουμε τώρα τον πιο εθνικά υπερήφανο λαό της γης: στις εκλογές του 1920 η μισή-και Ελλάδα έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια τη Σμύρνη και την Πόλη, επειδή έτσι τη συμβούλευσαν οι ηγέτες της. 9 στις 10 φορές (ή 8 ή 7) θέλοντας και μη οι λαοί κάνουν – ως πρώτη αντίδραση – ό,τι αποφασίζουν οι ηγέτες τους, με τη στενή και ευρεία έννοια της ηγεσίας (αρχηγοί κράτους και αρχηγοί παρατάξεων). αργότερα ίσως πράττουν διαφορετικά.

    Αν ο μονάρχης ήταν φιλοναζί κι ο Μεταξάς έλεγε ΝΑΙ, δε θα κουνιόταν φυλλαράκι, θα ήμασταν όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία.

    Εννοείται ο λαός δεν καταλάβαινε από φασισμό και μαρξισμό ή αστική δημοκρατία. πολέμησε γιατί τον έπεισαν και γιατί πίστευε πως οι εισβολείς έχουν άδικο.

    Τις προάλλες διάβαζα ότι οι Γερμανοί είχαν προτείνει συνθηκολόγηση Ιταλίας-Ελλάδας, όταν ακόμη νικούσαμε, ο Μεταξάς δέχθηκε,ο μονάρχης όχι. η κατάπαυση του πυρός θα σήμαινε, κατά τη συνθήκη, αυστηρή ουδετερότητα της Ελλάδας και παραμονή του ελληνικού στρατού στα τμήματα της Αλβανίας που είχε απελευθερώσει. πράγμα αδύνατο, αφού δε θα το επέτρεπαν οι Βρεταννοί. όπως και να ‘χει, με ηγεσίες φιλοαγγλικές, φιλογερμανικές και φιλοσοβιετικές, που φοβόντουσαν για τη θεσούλα τους, ήταν αναμενόμενο να διασπάται εσωτερικά το έθνος και να βρεθεί στη χειρότερη θέση, συγκριτικά με τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη. το μόνο παρήγορο τότε ήταν η στροφή του ΚΚΕ.

    Σχόλιο από Γιάννης | 31/10/2007

  37. Μάρκο μην απογοητεύεσαι εύκολα!!!

    Είναι αλήθεια ότι το πρόσωπο του Μεταξά προκαλεί και σήμερα ιδιαίτερη ένταση. Πιθανότατα, γιατί γύρω από το πρόσωπό του -και κατα συνέπεια το πολιτικό του παράδειγμα- συνενώνονται ιδεολογικά οι ακροδεξιοί του Λάος.

    Απ’ την άλλη -όσον αφορά πλέον εμάς και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας- υπάρχουν και άλλα δεδομένα. Όπως η στάση του Μεταξά την κρίσιμη περίοδο 1914-1922. Στο σημείο αυτό η προσφυγική μας καταγωγή παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο να συντηρείται η αντιπάθεια προς ένα ιστορικό πρόσωπο. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Ατατούρκ.

    Επίσης δεν είναι νοητό να σκοτωνόμαστε με τον Τρεμόπουλο ή με τον Μπουτάρη σήμερα γιατί ονειρεύτηκαν -μόνο- κάτι, που ο Μεταξάς έκανε πράξη μεσούσης της δικτατορίας του με ιδαιτέρως προκλητικό τρόπο.

    Εάν τα παραπάνω δεν τα λαμβάνεις υπόψη, λογικό είναι να απογοητεύεσαι!!!!!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2007

  38. Το μόνο που θα κρατήσω από αυτή τη συζήτηση είναι το εμπνευσμένο «ελαφροαριστερά» του Μάρκου! 🙂

    Σχόλιο από Πάνος | 31/10/2007

  39. Ο Μεταξάς συνολικά έχει αρνητική συνεισφορά.

    το γεγονός ότι για διάφορους λόγους είπε το Όχι (κυρίως επειδή ήξερε ότι θα διωχνόταν από τη θέση του αν έλεγε Ναι και επειδή ο ίδιος ήταν φανατικός μοναρχικός, λιγότερο επειδή πίστευε σε νίκη και διόλου επειδή ήταν εναντίον των εθνικοσοσιαλιστών-φασιστών ή επειδή δεν θαύμαζε τους Γερμανούς) δεν μπορεί να χρεωθεί κυρίως ή αποκλειστικά στον ίδιο ούτε τον διασώζει.

    Σχόλιο από Γιάννης | 31/10/2007

  40. Πάνο,

    μη χάσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2007

  41. Οι κωλοφασίστες και οι εθνικιστές της Ελλάδας και της Τουρκίας να πιάσουν τα σώβρακα τους και να πανε στο διάολο..

    Και να μην μου λένε από τα μικρόφωνα των παρελάσεων για τον ¨αείμνειστο και λεβέντη¨ Μεταξά..

    Και το Όχι στο σχέδιο Ανάν το είπε ο λαός (εγώ ψήφισα Ναι γιατί ήταν η τελευταία ευκαιρία να πάρει η Κύπρος κάτι από την άδικη εισβολή, αφού και πιο παλιά η ¨προοδευτική¨ κυβέρνηση Κληρίδη ενταφίασε τις Ιδέες Γκάλι οι οποίες ήταν πολύ καλύτερες από το σημερινό σχέδιο Ανάν)..

    Σχόλιο από Η Κύπρος ανήκει στον λαό της.. | 31/10/2007

  42. «Ο πόλεμος αυτός που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας άπ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία»

    Πηγή: Μανιφέστο της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε, 7 Δεκεμβρίου 1940.

    Σχόλιο από filopatria | 03/11/2007

  43. Ποιας ακριβώς Κ.Ε ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/11/2007

  44. Η ηγεσία του ΚΚΕ εκείνη την εποχή κινήθηκε μεταξύ του αντιφασιστικού αγώνα και του παραδοσιακού ντεφετισμού.

    Η στάση αυτή αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο στις διαδοχικές επιστολές Ζαχαριάδη.

    ΤΟ ΟΧΙ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΛΑΟΣ
    (όχι το αυτοανακηρυχθέν «Κόμμα του λαού»)

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2007

  45. Hμερομηνία δημοσίευσης: 27-10-07 «Καθημερινή»

    Τα δύο πρόσωπα του Ιωάννη Μεταξά

    Η απάντησή του στο τελεσίγραφο των Ιταλών αναίρεσε την αρνητική εικόνα από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936

    Του Γιαννη Γουλιελμου

    Εβδομήντα ένα χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και εξήντα επτά χρόνια μετά την ιστορική απόφαση της Ελλάδας να εισέλθει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η προσωπικότητα του Ιωάννη Μεταξά εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση για διαφωνίες μεταξύ ιστορικών, πολιτικών αναλυτών και ακαδημαϊκών στην προσπάθεια της αποτίμησης προσώπων της σύγχρονης ιστορίας μας. Και ενώ στην αποτίμηση του καθεστώτος που εγκαθίδρυσε φαίνεται να υπάρχει αρνητική ομοφωνία, εντούτοις οι απόψεις δείχνουν να συγκλίνουν τόσο στο επίπεδο της στρατιωτικής αξιολόγησης του Μεταξά όσο και στο επίπεδο του πολιτικού χειρισμού του μείζονος γεγονότος που ήταν η ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδος. Η αναγνωρισμένη αξία του ως λαμπρού στρατηγικού νου, φαίνεται να οφείλεται τόσο στον επιτελικό σχεδιασμό από τον ίδιο, των νικηφόρων για την Ελλάδα, Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13, όσο και στην ξεκάθαρη στάση του το 1921-22 να αντιτεθεί σε οποιαδήποτε προσπάθεια επιχείρησης εναντίον της Τουρκίας. Η επιβολή όμως της δικτατορίας, στις 4 Αυγούστου του 1936, δεν αντιμετωπίζεται απ’ όλο το πολιτικό φάσμα με αντίστοιχο τρόπο. Για κάποιους, το διάστημα 1936-1940 αποτέλεσε την τετραετία της ορθολογικής στρατιωτικής προπαρασκευής της χώρας, που επέφερε τελικά και το νικηφόρο αποτέλεσμα του ελληνοϊταλικού πολέμου, ενώ για κάποιους άλλους, η περίοδος αυτή αποτέλεσε ένα ανελεύθερο δικτατορικό καθεστώς που σε επίπεδο ιδεολογικής συγκρότησης ακολουθούσε σαφώς τα φασιστικά πρότυπα της περιόδου εκείνης. Τον Οκτώβριο του 1940 ωστόσο, ο Μεταξάς ήρθε αντιμέτωπος με αυτό που από τη μία φοβόταν και απ’ την άλλη με αυτό που επί τέσσερα χρόνια προετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει. Η ιστορική συγκυρία θέλει τους Ελληνες συνασπισμένους γύρω από την απόφαση του Μεταξά να αρνηθεί την άνευ όρων είσοδο των ιταλικών στρατευμάτων στη χώρα. Η απάντησή του στο ιταλικό τελεσίγραφο θεωρείται από πολλούς ιστορικούς αποτέλεσμα πιέσεων από την κοινή γνώμη, ενώ από άλλους προσωπική ενέργεια και απόφαση. Οπως και να ‘χει το πράγμα, στη δεδομένη χρονική στιγμή, αυτό που ισχύει για τη συγκεκριμένη επιλογή του Μεταξά, είναι ότι μέσω αυτής, κατάφερε να εκφράσει το συναίσθημα του ελληνικού λαού.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/11/2007

  46. «Όσο κι αν απεχθάνονται οι εχθροί μου τ’ όνομά μου, θα είναι αναγκασμένοι να τον συναντούν οσάκις ανατρέχουν στις ένδοξες σελίδες της Γαλλικής Ιστορίας» (M. Ναπολέων)

    Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον Μεταξά. Πολλοί τον φθονούν, διότι δεν έχουν τίποτε να επιδείξουν οι ίδιοι. Αυτό αφορά κυρίως στους πολιτικούς και ειδικά αυτούς που φρόντισαν να μετονομάσουν δρόμους και πλατείες που έφεραν το όνομά του (δεν ήταν και πολλές, ούτως ει άλλως). Αλλά να που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, τα fora και τώρα και τα ιστολόγια γεμίζουν από το όνομα Μεταξάς, κατά κύριο λόγο και Γεώργιος Β’, δευτερευόντως. Έστω και μόνο για να τους απαξιώσουν, να τους βρίσουν, να βγάλουν τα μίζερα απωθημένα τους. Αλλά αναφέρεσαι στο ΙΚΑ, το 8ωρο, την υποχρεωτική ασφάλιση των εργαζομένων, την απαγόρευση της εργασίας ανηλίκων, την υποχρεωτική άδεια μετ’ αποδοχών, το δώρο Πάσχα Χριστουγέννων, την ποινικοποίηση των ναρκωτικών και άλλα πολλά (και όλα αυτά σε 4 χρόνια μέσα!!), είσαι υποχρεωμένος να θυμηθείς το όνομα ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ.

    Ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε αντίπαλος του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και γι αυτό εξορίστηκε. Μετά τον πόλεμο, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Τα χρόνια του μεγάλου πόλεμου», όπου γράφει μεταξύ άλλων:

    «Πρέπει να είμεθα, χωρίς άλλο, ευγνώμονες εις τον Ιω. Μεταξά, διότι είπε, ολομόναχος εις το σκοτάδι της νυκτός, το μέγα «όχι». Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της Ιστορίας, ότι το «ΟΧΙ» δεν το είπεν ο Μεταξάς, ότι το είπεν ο ελληνικός λαός. Ναι, το είπεν ο ελληνικός λαός, αφού το είχε ειπεί ο Μεταξάς. Ο ατυχής και συμπαθής Εμμ. Γκράτσι εκτελών εντολή που δεν του άρεσε διόλου, εξύπνησε, την 3ην πρωινήν τον Μεταξά και όχι τον ελληνικόν λαόν. Εάν έλεγε ο Μεταξάς «ΝΑΙ», πως θα έλεγεν «ΟΧΙ» ο ελληνικός λαός, που θα εξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε, βέβαια, μέσα του και θα το εξεδήλωνε και έμπρακτα, όταν θα ωργάνωνε μυστικά την αντίστασή του, αλλά η αλβανική εποποιία δεν θα εγράφετο ποτέ! Ας είμεθα, λοιπόν, τίμιοι απέναντι της Ιστορίας. Το μέγα «ΟΧΙ» είναι πράξις του Ιωάννου Μεταξά…».

    Σχόλιο από Homo Cretensis | 15/11/2007

  47. Ο ελληνικός λαός πολέμησε ασφαλώς με γενναιότητα στην Πίνδο. Όμως, για να πολεμήσει έτσι ένας λαός, χρειάζεται και την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία. Κι αν ο λαός την είχε, αυτό σαφώς οφείλεται στην κυβέρνηση Μεταξά. Θα μπορούσε ο ελληνικός λαός σήμερα να επαναλάβει κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι, διότι αυτοί που τον κυβερνούν, ούτε μπορούν, ούτε ενδιαφέρονται να τον εμψυχώσουν, διότι οι ίδιοι είναι ψοφοδεή ανδρείκελα που υποστέλλουν σημαίες, αντί να τις αναρτούν και μετά κάμπτουν την οσφύν ευχαριστώντας τους «Αμερικανούς συμμάχους μας». Κι όμως, είμαστε ο ίδιος λαός μ’ αυτόν που πολέμησε στην Αλβανία εναντίον των Ιταλών και στην «Γραμμή Μεταξά» εναντίον των Γερμανών. Ουδέποτε κατάλαβα εκείνο το «εναντίον των φασιστικών και ναζιστικών δυνάμεων, λες κι αν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί είχαν δημοκρατικά πολιτεύματα, θα τους ανοίγαμε την πόρτα να περάσουν!! Άλλωστε, η ίδια η Ελλάδα τότε δεν ήταν υπόδειγμα δημοκρατικού κράτους! Πρέπει και η ανοησία να έχει τα όριά της, ακόμη και για τους αριστεριστάδες!!

    Αλλά η πολεμική προπαρασκευή απαιτούσε κι άλλα. Την άψογή κατασκοπεία και αντικατασκοπεία. Όπως εύστοχα παρατηρεί στο βιβλίο του «Η Αρχή του τέλους» ο πρώην Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι, τα πάντα λειτούργησαν στην Ελλάδα άψογα σε τόπο και χρόνο, δείχνοντας έναν καλά οργανωμένο κρατικό μηχανισμό (ανύπαρκτό σήμερα!), ο οποίος ανίχνευε τους Ιταλούς κατασκόπους, δεν τους απέλαυνε, αλλά τους «πλεύριζε» και τους έδινε εσφαλμένες πληροφορίες, ούτως ώστε να τους κάνει να πιστέψουν ότι η κατάληψη της Ελλάδας θα ήταν ένας απλός περίπατος και ότι οι Έλληνες ουδεμία διάθεση για αντίσταση στην ιταλική εισβολή θα είχαν. Αυτό το κλίμα ευφορίας συνάντησε στην Ρώμη ο Γκράτσι, όταν κλήθηκε λίγο πριν την 28η Οκτωβρίου 1940 και μάταια, όπως γράφει στο βιβλίο του, προσπάθησε να δώσει στον Ντούτσε να καταλάβει ότι του έδιναν εικόνα απατηλή, οφειλόμενη στην καλή δουλειά της ελληνικής αντικατασκοπείας, θύμα της οποίας είχε πέσει ακόμη και αυτός ο στρατιωτικός διοικητής της Αλβανίας, αντιστράτηγος Σεμπαστιάνο Βισκόντι-Πράσκα, ο ίδιος που ηγήθηκε της εισβολής. Στην Ελλάδα, η Βέμπο κυρίως είχε αναλάβει την εμψύχωση του κόσμου με τα τραγούδια της, χρησιμοποιώντας την γνωστή τακτική της γελοιοποίησης του αντιπάλου, ώστε να μην τον φοβάσαι.

    Έχει δίκιο ο Κανελλόπουλος και νομίζω σωστή την παρότρυνσή του ”Ας είμεθα, λοιπόν, τίμιοι απέναντι της Ιστορίας”!!

    Σχόλιο από Αντίοχος ο Αφανής | 16/11/2007

  48. Κάποτε διάβασα την Παγκόσμιο Ιστορία του Ουέλς και μετά από λίγο καιρό την Παγκόσμια Ιστορία του Ινστιτούτου Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ. Ήταν σαν να διάβασα 2 διαφορετικές Ιστορίες. Στο μόνο που συμφωνούσαν, ήταν η ήττα του Άξονα.
    Μπορεί βέβαια ο καθένας να οδηγηθεί στο πραγματικό τέλος, από άλλο δρόμο και για άλλες αιτίες, αλλά όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν ορισμένα γεγονότα που δεν αλλάζουν –όποιος και να γράψει την Ιστορία. Έτσι γνωρίζουμε, πως:
    – Ο Λεωνίδας είπε πρώτος το «Μολών λαβέ» και στην συνέχεια το υπερασπίστηκαν οι τριακόσιοι του και 700 Θεσπιείς.
    – Ο Παλαιολόγος αρνήθηκε πρώτος την παράδοση της Πόλης στον Μωάμεθ και στην συνέχεια ο λαός πολέμησε στο πλευρό του.
    – Ο Μεταξάς είπε πρώτος το «Όχι» στον Μουσολίνι και στην συνέχεια το είπε ο ελληνικός λαός στα βουνά της Αλβανίας.
    – Ο Τάσος Παπαδόπουλος είπε πρώτος το «Όχι» στο σχέδιο Ανάν και στην συνέχεια το είπε ο κυπριακός λαός στο δημοψήφισμα.
    Αυτά λένε τα γεγονότα.
    Πέρα από τα γεγονότα τώρα, ο καθένας μπορεί να κρίνει και να κατακρίνει όλους τους πολιτικούς (Παπαδόπουλος), όλους τους δικτάτορες (Μεταξάς), όλους τους βασιλείς (Λεωνίδας, Παλαιολόγος). Να αιτιολογήσει, γιατί είπαν αυτό που είπαν, όπως ο καθένας θέλει. Εκείνο που δεν μπορεί να κάνει, είναι να παραποιεί την ΑΛΗΘΕΙΑ.

    Σχόλιο από EliLeo | 19/11/2007

  49. ΝΑ ΞΑΝΑΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

    Το κείμενο αυτό (για το οποίο υπάρχει παραπομπή):

    προτείνει κάποιους άξονες,

    -παρουσιάζει κάποια στοιχεία και

    -θέτει κάποιους προβληματισμούς.

    Είναι σαφές ότι δεν είναι δικό μας κείμενο.

    Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές συμφωνίες:

    η ανάδειξη του λαϊκού φρονήματος και

    -η απομυθοποίηση του φασίστα Μεταξά!

    ——————-

    ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΔΥΟ ΣΧΟΛΙΑ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ

    ——————-
    Ο Μεταξας δεν Πολεμησε τους Φασιστες (και πως να τους πολεμήσει αφου και ο ιδιος ηταν Φασιστας;
    Ο λαος πολεμησε τους Ιταλους Φασιστες και τους Γερμανους Ναζι)

    Και για να λεμε και τα πραγματα με το ονομα τους ο Μεταξας αν και Φασιστας και στρατηγός , δεν πολεμησε ουτε καν στην Μικρασια ..,,

    Και παντα ειχα; την εξής απορια : Πως γινεται ενας Στρατηγός , που πληρωνόταν αδρα απο το Ελληνικό κρατος , Να μην πολεμα επειδη ετσι Γουσταριζε ενώ τα παληκαρακια Σφαζονταν στην Μικρασια;

    Ε;

    Και αργοτερα να επιβαλλει και μια καραμπινατη Φασιστικότατη Δικτατορια της 4ης Αυγουστου , Ο Γνωστός θαυμαστης του Χιτλερ Ο Φασιστας Μεταξας και να τον Τιμουμε κι ολας επειδή ως Δουλοπρεπής των Αγγλων ειπε δειλα δειλα ενα Ψοφοδεες
    Οχι στον Επισης Φασιστα Μουσολινι …

    Και η Αυστρια ειχε Φασιστικό καθεστώς οταν την καθαρισε ο Χιτλερ ..Ετσι κι αλλιως οι Φασιστες δεν ειχαν μεταξυ τους Μπεσα … Γιατί να λυπηθει ενας Φασιστας τον Αλλον …

    Ο λαός πολέμησε τον Ιταλικό Φασισμό …Ο Λαος πολεμησε τους Γερμανους Ναζήδες και τα εδω Γερμανοτσολιαδικα Τσιρακια τους, τους Ντοπιους Ταγματασφαλήτες …

    Σ’ αυτόν ανήκει η τιμή και το Πραγματικό ΟΧΙ και οχι στους Μεταξικους φασιστεςτης 4ης Αυγουστου ….

    ———–

    Απο το Προσωπικό Ημερολογιο του Ι. Μεταξα . Τομ Δ .σελ 553
    (οπου ο Φασιστας Μεταξάς γλυφει Γερμανια και Ιταλία επικαλουμενος την Ιδεολογική του Συγγενεια …

    ” η Ελλάς εγινε απο της 4ης Αυγουστου Κρατος αντικομμουνιστικό. Κρατος αντικοινοβουλευτικό . Κρατος ολοκληρωτικό……. Επομενως , αν ο Χιτλερ και ο Μουσολίνι αγωνιζοντανε πραγματικά για τηνιδεολογια που υψωσανε για σημαια επρεπε να υποστηριζουν παντου την Ελλάδα με ολη τους την δυναμη…”

    – Και δεν πολεμησε στην Μικρασια … Ενώ αλλοι κι αλλοι , απλοι φανταροι εκτελουνταν για λιποταξια …. Και την σκαπουλαρε κι απο τη δΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞΙ… ε;

    ΑΥΤΟ ΠΟΙΟς ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ; πως γινεται να την σκαπουλαρε; Ναι το ξερω πως οταν οι Φασιστες λενε ”θα πολεμησουμε για την Πατριδα” εννοουν τους αλλους : Σφαχτειτε εσεις για να δοξαστουμε …

    Αντε καλά ..Αλλά ο Μεταξάς ηταν Ανωτατος αξιωματικός ..

    Πληρωνοταν και μαλιστα με παχυλο μισθο για να πολεμά!
    Και την σκαπουλαρε , λουφαρισε απο την ιδια την δουλεια του και επι Βενιζελικών και επι Αντιβενιζελικών στους οποιους ανηκε …. Πως εγινε αυτό;

    Γιατί δεν περασε Στρατοδικειο (οπως τοσοι και τοσοι απλοι φανταροι και στρατιωτικοι);

    Comment by Νοσφεράτος |

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/11/2007

  50. ΕΜΕΙΣ……. ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΡΕΠΟΥΣΗ!!!!!!!!!!!!

    Ναί! και πάλι ναι!… Έτσι μας αποκάλεσαν οι ακροδεξιοί ανεγκέφαλοι, μόνο και μόνο γιατί φιλοξενήσαμε το συγκεκριμένο άρθρο, παρότι στη συζήτηση ξεκαθαρίσαμε:

    «Το κείμενο αυτό (για το οποίο υπάρχει παραπομπή):

    προτείνει κάποιους άξονες,

    παρουσιάζει κάποια στοιχεία και

    θέτει κάποιους προβληματισμούς.

    Είναι σαφές ότι δεν είναι δικό μας κείμενο.

    Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές συμφωνίες:

    -η ανάδειξη του λαϊκού φρονήματος και

    -η απομυθοποίηση του φασίστα Μεταξά!»

    Όμως για τους οπαδούς του Μεταξά (του λάτρη του Κεμάλ Ατατούρκ) και του Παπάγου [του πρώτου νεοέλληνα στρατιωτικο-πολιτικού, που υποχρέωσε τη μετονομασία των μουσουλμάνων της ελληνικής Θράκης σε Τούρκους και επιδίωξε τον εκτουρκισμό των Πομάκων, μπας και επηρεαστούν από τον κομμουνισμό (καλύτερα Τούρκοι παρά κομμουνιστές)] τα πράγματα είναι απλά: εμείς (του Π&Α συμπεριλαμβανομένου) είμαστε οι «κακοί» Ρεπούσιοι Wannabe και αυτοί (όλο το ακροδεξιό σκυλολόι) οι «καλοί», οι «πατριώτες» και δε συμμαζεύεται….

    Απολαύστε τους [ΕΔΩ]

    —————-

    Υ.Γ. και για κάποιους φίλους αριστερούς και οικολόγους, που τελευταία σκίζουν τα ιμάτιά τους για τα δικαιώματα των σλαβομακεδόνων και το αναφαίρετο δικαίωμά τους να μετατρέπουν έναν τοπικό όρο σε εθνικό:

    Σταματήστε να ρίχνεται νερό στο μύλο της ακροδεξιάς!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/11/2007

  51. Ο Μεταξάς το ΟΧΙ και η Δημοκρατική Παράταξη
    του Γιώργου Κεκαυμένου.

    Νοσφεράτος: «Αντε καλά ..Αλλά ο Μεταξάς ηταν Ανωτατος αξιωματικός ..

    Πληρωνοταν και μαλιστα με παχυλο μισθο για να πολεμά!
    Και την σκαπουλαρε , λουφαρισε απο την ιδια την δουλεια του και επι Βενιζελικών και επι Αντιβενιζελικών στους οποιους ανηκε …. Πως εγινε αυτό;

    Γιατί δεν περασε Στρατοδικειο (οπως τοσοι και τοσοι απλοι φανταροι και στρατιωτικοι);»

    Ο Μεταξάς δεν ήταν πια αξιωματικός. Είχε αποστρατευθεί προ πολλού. Τόσο απλά. Άνοιξε καμιά Ιστορία.

    Σχόλιο από Homo Cretensis | 30/11/2007

  52. Μας δουλεύετε κ. Homo Cretensis ;;;

    Πολύ πριν το αντιληφθείτε δημοσιεύσαμε συγκεκριμένο άρθρο-κριτική προς την πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, το οποίο χρησιμοποιείται ως επιλεκτική πηγή στο άρθρο που μας παραπέμψατε:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/06/06/venizelos/

    Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να καταγγείλουμε τον οποιονδήποτε για τη συμπεριφορά του στα κρίσιμα χρόνια.. Ούτε τον Βενιζέλο, ούτε τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ούτε το ΣΕΚΕ

    Στον Ιωάννη Μεταξά θα κολήσουμε;

    Έλεος! Ξεπεράστε πια αυτά τα φασισταριά

    «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/12/2007

  53. »Ο Μεταξάς δεν ήταν πια αξιωματικός. Είχε αποστρατευθεί προ πολλού. Τόσο απλά. Άνοιξε καμιά Ιστορία»

    a) Και γιατί αυτός ο Αντιστρατηγος …Δεν ειχε Επιστρατευτει ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/12/2007

  54. »Ο Μεταξάς δεν ήταν πια αξιωματικός. Είχε αποστρατευθεί προ πολλού. Τόσο απλά. Άνοιξε καμιά Ιστορία»

    a) Και γιατί αυτός ο Αντιστρατηγος …Δεν ειχε Επιστρατευτει ; οπως χιλιαδες τοτε απλοι Ελληνες(που δεν πληρωνονταν για χρονια και μαλιστ παχυλά απο τον Ελληνικό στρατό και κρατος..για να κορδωνονται εν στολή»

    β) Ανοιξα »καμια Ιστορία»… Θα εχεις ισως υπόψη σου ΗOMO το αρθρο του Γεωργίου Α. Βλαχου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 25-8-22 για τον Μεταξά οταν διεκδικουσε πρωθυπουργια για ανταμοιβή των Κοπων του :

    Ειναι μεγάλο ..Δεν μπορω να το αντιγραψω ολο

    Αρχιζει ετσι:

    »Ενας »κυριος» εισέρχεται εις την Σχολήν των ευελπίδων , τρεφεται εκεί και εκπαιδευεται δι’ εξοδων του Κρατους ……….

    ……και καταλήγει :

    Ειμαι ο κ.Αντιστρατηγος . Θελω να γινω πρωθυπουργός…Εχω τα χαρτια μου εν ταξει : »Τα εχω ειπή»
    Αλλα’ η Ελλας εχει εργασιαν μαζευει τα τεκνα της . Αν δεν ειχε θα επαιρνε την σκούπαν και θα του ελεγε εκεί , εις την Οδόν.
    – Φυγε απ’ εδώ , Ανθρωπε μικρε, που περιμενες να κατασκευασεης πρωθυπουργικόν φρακον από τα Ρακη . Φυγε απο’ εδώ , ανυποτακτε στρατιώτα των αναγκων μου , αυτοκλητε κηδεμών της ατυχιας μου , τεκνον αχρηστον , ανθρωπε μηδεν. Αυτό θα ελεγε είς τον Αντιστρατηγον κ. Μεταξαν ,δακρυουσα η Ελλάς , αν εστρεφε ποτέ προς τον κ.Μεταξάν η Ελλάς τα βλεμματα .»

    Περιεχεται και στο βιβλιο του Τασου Βουρνά , Ιστορία της Συγχρονης Ελλαδας , σ238-240)

    Ετσι Χόμο ….. Ανοιξε Εσύ καμμια Ιστορια
    (αλλά βεβαια το θρασος παντα περισευε σ’ αυτόν τον τόπο)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/12/2007

  55. Καταλαβες …! Τρωνε και πινουνε με παχυλότατους μισθους του Ελληνικου κρατους, κορδώνονται και Ψηλώνουν φουσκώνοντας στις Παρελάσεις , μιλουν για Πολεμο οπου βεβαια θα σταλουν οι αλλοι και τα παιδια των αλλων , την κρισιμη στιγμή τα κανονιζουν και Αποστρατεύονται και δεν Επιστρατευονται και λουφάζουν και , την στιγμή της Καταστροφής θυμουνται οτι η Πατρις τους Χρωσταει να γινουν Πρωθυπουργοι …

    Τοσο απλά . Ανοιξτε και καμια Ιστορια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/12/2007

  56. Να θυμίσω στους »Ιστορικους» οτι το τριτο δεκαημερο του Αυγουστου 1922 οι μοναρχικοι κύκλοι προσπαθησαν να προβαλλουν την αναγκη μιας κυβερνησης με εκτακτες εξουσιες και με επικεφαλής τον Αντιστρατηγο Μεταξά …ο οποιος σε ολη την διαρκεια της Μ. Εκστρατειας αρνηθηκε να προσφερει τις(…..πολυτιμες …και ακριβοπληρωμένες) υπηρεσιες του προβαλλοντας την Διαφωνια του…. Και παραμενει το ερωτημα:

    α) Πως γίνεται …και γιατί αυτό δεν ισχυε και για χιλιαδες αλλους … και

    β) που μπορουσε (και τωρα )να φτασει το Θρασος και η υποκρισία (Θυμίζω οτι πρκειται για τον ανθρωπο που αργοτερα προσπαθησε να επιβαλλει τον Γ’ Ελληνικό πολιτισμό (κατα τα προτυπα του Γ Ραιχ ) και με προτυπο την στρατιωτικη αρετή της …Σπαρτης …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/12/2007

  57. http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=44030672

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/12/2007

  58. «Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να καταγγείλουμε τον οποιονδήποτε για τη συμπεριφορά του στα κρίσιμα χρόνια.. Ούτε τον Βενιζέλο, ούτε τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ούτε το ΣΕΚΕ…»

    Τον δωσίλογο Πλαστήρα, τον δωσίλογο Παπανδρέου, τους δολοφόνους Ζορμπά και Βενιζέλο (Κιλελέρ), τον δολοφόνο Στ. Γονατά, τον δολοφόνο Αλ. Παπαναστασίου; Αυτούς τους καταγέλετε;
    Γιατί αν τους καταγέλετε, δεν έμεινε και τίποτε άλλο από την Δημοκρατική Παράταξη…

    Το προδοτικό ΚΚΕ, που με διονυσιακή φρενίτιδα πανηγύριζε πρωτοσέλιδα στον Ριζοσπάστη πως αυτό ήταν μία από τις κυριώτερες αιτίες της μικρασιατικής καταστροφής και της τραγωδιάς 4 εκατομμυρίων Ελλήνων, το καταδικάζετε το ΚΚΕ;
    Γιατί αν το καταδικάζετε, όπως οφείλετε, δεν έμεινε και τίποτε άλλο από την Αριστερά, την οποία τόσο πολύ θαυμάζετε…

    Για τον Σεφέρη, που μας βεβαιώνει ότι ο Μεταξάς είναι αυτός που είπε το ΟΧΙ, όταν όλοι οι άλλοι ήταν έτοιμοι να πουνε το ΝΑΙ (Πλαστήρας, Παπανδρέου), τι λέτε; Φασίστας και ο Σεφέρης; Και ο Κανελλόπουλος Φασίστας; Που είχε φυλακιστεί από τον Μεταξά επί τέσσερα χρόνια;

    Θα ήθελα τις απαντήσεις σας. Αν βέβαια έχετε καταρχήν το θάρρος να δημοσιεύσετε τούτο ‘δω το σχόλιο…

    Σχόλιο από Kekaumenos | 09/12/2007

  59. Kekaumenos…. μας έκαψες!

    Της «δημοκρατικής παράταξης» είσαι, βρε;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/12/2007

  60. Με ευφυολογήματα, πετυχημένα ή όχι, δεν γίνεται ούτε σοβαρή συζήτηση, ούτε και είναι δυνατόν να βρέθει ποτέ η ιστορική αλήθεια…

    Σχόλιο από Kekaumenos | 09/12/2007

  61. Ούτε βέβαια με προσβολές. Αλλά και αυτές είναι πολύ χρήσιμες,όταν αποκαλύπτουν τηνα πόλυτη ανυπαρξία επιχειρημάτων, ειδικά για πολύ σοβαρά θέματα.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 09/12/2007

  62. Κεκαυμένε, να απολογηθώ για το χιούμορ του φίλου μου «Ομέρ». Απλά η συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα έχει ήδη παλιώσει και ουσιαστικά έλαβε τέλος.

    Επειδή ως αφορμή έλαβες ένα δικό μου απόσπασμα, θα ήθελα να σου προτείνω το άρθρο Πόντος και Αριστερά (καθώς και αυτό για τον Ελ. Βενιζέλο), όπου αντιμετωπίζεται το ζήτημα της ύπαρξης δύο -μάλλον ανταγωνιστικών- ελληνικών κόσμων, όπου τελικά ο βαλκανικός θα «φάει» τον ευξεινοποντιακό και τον μικρασιατικό. Και στις μέρες μας και τον κυπριακό!

    Είναι μεγάλο το ζήτημα … και σε τούτο δω το σάιτ κατά καιρούς το συζητάμε. Επίσης συμμετέχουμε και σε αντίστοιχες συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα συχνότερα σε ένα άλλο μπλογκ που επιγράφεται «Η Καλύβα ψηλά στο βουνό» του Πάνου Ζέρβα…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/12/2007

  63. Υπαρχει βεβαια Kekaumenε μια Βασική Ηθική-Πολιτική διαφορά Αναμεσα σε ολους αυτους Που αναφερεις και στονΜεταξά …
    Ολοι αυτοί – Ολοι – σε κρισιμες στιγμές Πηραν θεση -σκληρή μεν και μπορεις να την Χαρακτηρισεις αναλογα με την Δική σου πολιτική θεση …

    -Αλλά πηραν Θεση ..κι εβαλαν το κεφάλι τους στον Ντορβά (πραγματικά ή μεταφορικά ) της Ιστορίας για την Θεση που πηραν …
    -Ο Μεταξας ομως , στις Κρισιμες στιγμές – Στην πιο κρισιμη στιγμή Λουφαξε και Λουφαρισε
    … Κομφορμιστής , οππορτουνιστής και Καρριεριστας
    -Φροντιζε να παιξει εκ του Ασφαλους σε μια στιγμή πληρους Καταστροφής … Και μετά ειχε το θρασος να ζητησει και την Πρωθυπουργια ..Και την πηρε χρονια αργοτερα – οχι με το σπαθί του και μπαινοντας στην σκληρή δοκιμασια της δημοκρατιας ή της πολιτικής (ποιο σπαθί; )
    -αλλά Ως Δοτός, ως ο εκλεκτος Δικτατορας του Αγγλοδουλου Γεωργιου του Β’
    Κι αν είπε το οχι -ενώ η καρδουλα του ετρεμε μη χασει την ευνοια του μεγαλου προστατη του Γεωργιου του Αγγλικου αλλά και την συμπαθεια των αγαπημενων του Χιτλερικών- το είπε εγκωβισμένος μεσα σε αυτήν την Δομική και χαρακτηριστική για την προσωπικότητα του , Μικροτητα ..
    Αυτός ηταν ο Μεταξας (αγαπημενος ολων των δοσιλογων συνεργατών των Γερμανών της κατοχής που αργοτερα παρισταναν τον εθνικοφρονα στελεχωνοντας την διαδοχη κατασταση που επεβαλλαν οι Αγγλοι…)
    Και αυτή ηταν η Θεμελιακή διαφορά του σε σχεση με ολους τους Προαναφερθεντες της Ταραγμένης περιοδου του Μεσοπολέμου…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/12/2007

  64. Αν μετά από όσα αποκάλυψα για τον Βενιζέλο, τον Πλαστήρα, τον Παπανδρέου, και κυρίως για ΚΚΕ,εσύ χαρακτηριζείς ακόμα ως δωσίλογο τον… Μεταξά, λυπάμαι που έκανα τον κόπο να μπω σε διάλογο μαζί σου. Διάλογο κωφών και μογιλάλων, βέβαια.

    Ευτυχώς όμως ο κόσμος έχει ξυπνήσει και διψάει να μάθει την ΑΛΗΘΕΙΑ, και δεν τρώει πια τα παραμύθια σας για τον δωσίλογο… Μεταξά, τον οποίον… πίεσαν οι Άγγλοι! Όλα αυτά έχουν πλέον καταρρεύσει, χάρις και στην δική μου ταπεινή συμβολή. Γι’ αυτό και όσοι ακόμη τα αναπαράγουν, το μόνο που καταφέρνουν πια είναι να διασύρουν τον εαυτό τους στα μάτια κάθε σοβαρού, απροκατάληπτου αλλά και νοήμονος ανθρώπου.

    Όλοι πλέον ξέρουν και ποιοι έβριζαν το Μεταξά, επειδή ακριβώς είπε το ΟΧΙ, και ποιοι επεδίωκαν τον σχηματισμό δωσιλογικών κυβερνήσεων, αλλά και το πόσο «υπέκυπτε» ο Μεταξάς στις ορέξεις των Άγγλων.

    Δόξα τω Θεώ αυτά πλέον είναι όχι απλώς γνωστά, αλλά αλφαβήτα για κάθε ψαγμένο και μορφωμένο άνθρωπο. Εγώ τώρα απλώς απολαμβάνω τον ανελέητο αυτοεξεφτελισμό σας.

    Σχόλιο από kekaumenos | 09/12/2007

  65. kekaumenos: «Εγώ τώρα απλώς απολαμβάνω τον ανελέητο αυτοεξεφτελισμό σας

    Τι να σου πω;

    «Με ευφυολογήματα, πετυχημένα ή όχι, δεν γίνεται ούτε σοβαρή συζήτηση, ούτε και είναι δυνατόν να βρέθει ποτέ η ιστορική αλήθεια…Ούτε βέβαια με προσβολές. Αλλά και αυτές είναι πολύ χρήσιμες,όταν αποκαλύπτουν τηνα πόλυτη ανυπαρξία επιχειρημάτων, ειδικά για πολύ σοβαρά θέματα

    Τώρα αν πιστεύεις ότι ο φιλογερμανός και φασίστας Μεταξάς ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε στα ξαφνικά αντι-αξονικός, μπορείς να τα συζητάς με τον καθρέφτη του μπάνιου σου και να τα απολαμβάνεις απεριορίστως!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/12/2007

  66. Είπα : Αυτός ηταν ο Μεταξας (αγαπημενος ολων των δοσιλογων συνεργατών των Γερμανών της κατοχής που αργοτερα παρισταναν τον εθνικοφρονα …

    Δεν ειπα : οτι ηταν Δοσιλογος(τι δοσιλογος αφου πεθανε επι Κατοχής)

    Ειπα ηταν Χιτλερικός (ανοιχτα το δηλωνε….ο ανθρωπος, και Μικροπρεπής )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/12/2007

  67. Μικρή διορθωση στο :»τι δοσιλογος αφου πεθανε επι Κατοχής»
    εννοουσα ειχε πεθανει
    οποτε δεν μας εδωσε δειγματα της συμπεριφορας του επι Κατοχής (που μας εδωσαν αντιθετα πολλοι συνεργατες και οπαδοι του καθεστωτος του (της 4ης Αυγουστου) και ..συνεργατες και αλλων …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/12/2007

  68. «Τώρα αν πιστεύεις ότι ο φιλογερμανός και φασίστας Μεταξάς ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε στα ξαφνικά αντι-αξονικός, μπορείς να τα συζητάς με τον καθρέφτη του μπάνιου σου και να τα απολαμβάνεις απεριορίστως!»

    ΟΧΙ φυσικά μόνος μου! Προτιμώ να τα συζητώ με τον Σεφέρη. Δεν είναι καλύτερα έτσι;

    Αλλά τα συζητώ ακόμη και με όλους τους φίλους που μου έκαναν την τιμή να διαβάσουν την μικρή μελέτη μου, και να μάθουν την αλήθεια για τον σύχρονο εφιάλτη, το προδοτικό ΚΚΕ, που αφού οδήγησε 4 εκατομμύρια Έλληνες στον πιο φριχτό θάνατο ή στον ξεριζωμό, μετά στήριζε τους «δημοκρατκούς» πρωθυπουργούς-δολοφόνους των εργατών.

    Και φυσικά έμαθαν την αλήθεια και για τον αρχιφασίστα Βενιζέλο, τον δεδηλωμένο θαυμαστή του Μουσολίνι και δεδηλωμένο επίσης θαυμαστή της δικτατορίας. Επίσης έμαθαν για τους αισχρούς και εμετικούς δωσίλογους Πλαστήρα και Παπανδρέου.

    Και μαθαίντας όλα αυτά, γλύτωσαν μια για πάντα από τα παραμύθια σας.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 10/12/2007

  69. ,,,,, δεδηλωμένο θαυμαστή του Μουσολίνι »

    Τον Αρχιδηλωμένο Θαυμαστή του Χιτλερ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/12/2007

  70. «Αρχιδηλωμένο Θαυμαστή του Χιτλερ«.

    «Αρχιδηλωμένος» θαυμαστής της Ελλάδας και κανενός άλλου. Διαβάσετ, σας παρακαλώ, το αφιέρωμα της Ελευθεροτυπίας στο ΟΧΙ. Δεν είναι φασιστική, προοδευτική εφημερίδα είναι. Έχετε να μάθετε πολλά, σας διαβεβαιώνω.

    Αλλά εσείς οι «αρχιδηλωμένοι» θαυμαστές του ΚΚΕ που ξερίζωσε ΟΛΟ τον μικρασιατικό Ελληνισμό και στήριζε τους Δολοφόνους των εργατών Στ. Γονατά και Αλ. Παπαναστασίου, τι είστε άραγε;

    Σχόλιο από Kekaumenos | 10/12/2007

  71. Κεκαυμένε… παραφέρεσαι!

    Εμείς είμαστε «οι “αρχιδηλωμένοι” θαυμαστές του ΚΚΕ» ; ; ; ;

    Θα τρίβει τα χέρια της η φίλη μου η «παρτιζάνα» ! ! !

    Το ξερίζωμα του μικρασιατικού ελληνισμού οφειλόταν στην πολιτική των δυνάμεων που άσκησαν εξουσία, βενιζελικών και κυρίως μοναρχικών, του Ιωάννη Μεταξά συμπεριλαμβανομένου (γιατί αρνήθηκε να λάβει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία).

    Οι ανόητοι του ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ) που έκαναν «απεργία πολέμου» στο μέτωπο, ήταν πολύ λίγοι για να καθορίσουν τις εξελίξεις, [παρότι περηφανεύτηκαν –ως απίστευτα ανόητοι- ότι αυτοί τα κατάφεραν.]

    Φαίνεται ότι μπρος στην «τσατίλα» σου επέλεξες να χρησιμοποιήσεις το πλέον ακατάλληλο παράδειγμα για το σκοπό που ήθελες: το μικρασιατικό ελληνισμό.

    Ο Μεταξάς, Κεκαυμένε, όπως και η κυβέρνηση Γούναρη, είναι συνυπεύθυνος για τη σφαγή της Σμύρνης. Έκαναν ότι περνούσε από τα χέρια τους ώστε οι Έλληνες της Ιωνίας να μην μπορέσουν να αντισταθούν. Ούτε καν τους επέτρεψαν να εγκαταλείψουν την Ιωνία μετά την ήττα. Τους παρέδωσαν συνειδητά στους Τούρκους εθνικιστές για να γιορτάσουν μ’ αυτό το βάρβαρο τρόπο την απρόσμενη νίκη τους.

    Εξάλλου ο Μεταξάς λάτρης του Ατατούρκ υπήρξε!!!

    Να μην ανοίξω και το φάκελο των σταλινικών διώξεων και τη στάση του Μεταξά… που όταν ο Στάλιν είχε εξαπολύσει το πογκρόμ κατά της ελληνικής μειονότητας ο Μεταξάς τους είχε κλείσει το δρόμο προς την Ελλάδα Γι αυτό είχαμε αυτό τον τεράστιο αριθμό θυμάτων.

    Τους θεωρούσε «ύποπτους κομμουνιστικών ιδεών» και προτίμησε να τους δει να πεθαίνουν στα γκουλάγκ.

    Με δύο λόγια, Κεκαυμένε:

    Ο Μεταξάς που τόσο πολύ θαυμάζεις, ήταν ο μοιραίος άνθρωπος τόσο για τον Μικρασιατικό όσο και για τον Ευξεινοποντιακό ελληνισμό….

    Μ-π

    ——————————–

    Δυστυχώς Κεκαυμένε, δεν έκανες τον κόπο να διαβάσεις τα κείμενα που σου πρότεινα κάπου παραπάνω….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2007

  72. Ωραία. Αφού θέλετε να την «σοβαρέψουμε» την συζήτηση, ας το κάνουμε.

    Καταρχήν δεν απαντάτε επί της ουσίας σε τίποτε απ’ ότι σας έχω μέχρι τώρα θέσει.
    Επίσης, έχετε πει ένα τσουβάλι ψέματα για τον Μεταξά, τα οποία έχω ξεμπροστιάσει στην γνωστή μελέτη μου ένα προς ένα, και εσείς συνεχίζετε στο ίδιο βιολί, της συκοφαντίας.
    Αλλά δεν πειράζει. Αυτή είναι η τακτική όλων των οπαδών της «Δημακρατικής Παράταξης». Εγώ όμως που πρεσβεύω μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία, θα σας απαντήσω ακριβώς επ’ αυτών που εσείς τώρα λέτε. Για να πέσουν τελείως, μια και καλή, οι μάσκες. Ή, αν θέλετε, και τα τελευταία φύλλα συκής.

    Καταρχήν, «Οι ανόητοι του ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ)» δεν ήταν ανόητοι ήταν σιχαμεροί προδότες, που καμάρωναν για το ότι κατέστρεψαν 4 εκατομμύρια Έλληνες.
    Το πόσο έχουν δίκιο ή όχι να κοκρεύονται για αυτό το «ανδραγάθη» τους, δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει τι ήθελαν να κάνουν, και όχι τιμπόρεσαν να κάνουν τελικά. Όταν ονμάζουμε λοιπόν ελεινούς προδότες απλά «ανόητους» πονορά πονηρά και όμορφα απλά τους απενοχοποιούμε. Και εσείς της «Δημοκρατικής Παράταξης» είστε σε κάτι τέτοια μανούλες.

    Δεύτερον.

    Όση σοβαρότητα έχουν τα όσα έχετε πει μέχρι τώρα για τον Μεταξά και το ΟΧΙ, άλλη τόση έχουν και αυτά εδώ, για την ευθύνη του Μεταξά για την Μικρασιατική Καταστροφή.

    Ο Μεταξάς, όπως ξέρουν όλοι, εκτός από εσάς, ήταν ενάντια στην Μικρασιατική εκστρατεία ήδη από το 1915, όταν και παρέδωσε, το Γενάρη εκείνης της χρονιάς, το πασίγνωστο σε όλους, πλην Λακεδαιμονίων, υπόμνημά του στον Βενιζέλο, στο οποίο του εξηγούσε τι θα συνέβαινε αν αποβιβάζονταν ποτέ ο Ελληνικός Στρατός στη Μικρασία.
    Σπάνια προφητεία, που εκπληρώθηκε κατά γράμμα.
    Γι’ αυτό, και παρ΄όλο που ήταν πιστός στον βασιλιά Κωνσταντίνο μέχρι θανάτου, αρνήθηκε να αναλάβει αρχηγός του επιτελείου, όταν αυτό του προτάθηκε μετά την επιστροφή του βασιλιά, το 1920.

    Ο Μεταξάς όλα αυτά τα χρόνια έμενε πιστός στην αρχική του θέση: Άμεση αποχώρηση απο την Μικρασία. Αν εισακούγονταν, ούτε η μικρασιατική καταστροφή θα είχε συμβεί, ούτε ο μικρασιατικός Ελληνισμός θα είχε ξεριζωθεί. Ο Μεταξάς ήθελε να είναι ο σωτήρας του μικρασιατικού Ελληνισμού, αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Δυστυχώς δεν εισακούστηκε.

    Γι’ αυτό και ακόμη και οι ορκισμένοι εχθροί του, μετά το ’22 δεν τόλμησαν να του απαγγείλουν την παραμικρή κατηγορία.

    Για περισσότερες πληροφορίες, με τεκμηρίωση στις πηγές, διαβάστε το βιβλίο του Ν. Kαρτσωνάκης-Nάκη, Θυμάμαι τη Σμύρνη, Tο Eλληνικό Bιβλίο, 1972. Το απόσπασμα για το θέμα που σας αναλύω, για να μάθετε και εσείς, καημένοι, θα το βρείτε στην διεύθυνση http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=353&author_id=113

    Για να καταλάβετε ότι μπροστά στην πατρίδα ο στρατιώτης Ιωάννης Μεταξάς δεν έβαζε τίποτε άλλο, σας αναφέρω και τα εξής.
    Στις 29 Μαρτίου του 1921. συνατήθηκε ο Μεταξάς το βράδυ με τους Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη, Θεοτόκη και Εξαδάκτυλο, οποίοι του πρότειναν την αρχιστρατηγία στην Μικρασιατική εκστρατεία, με σκοπό την… νίκη. Και τότε τους απάντησε ο Μεταξάς, τα εξής εκπληκτικά, τα οποία αποκαλύπτουν και το δικό του το ποιόν, αλλά και την δική σας εμπάθεια:

    «Είναι ως να μου ζητήτε να εξαπατήσω τον κόσμον. Διότι εγώ γνωρίζω, ότι στρατιωτικώς δεν δυνάμεθα να επιτύχωμεν τον σκοπόν μας.
    Ο κ. Πρωτοπαπαδάκης μου λέγει: Μάλιστα, έστω να εξαπατήσωμεν τον κόσμον, εν ανάγκη και αυτό να γίνη.
    Απήντησα προς αυτόν: Μα εγώ δεν εννοώ επ’ ουδενί λόγω να εξαπατήσω τους Έλληνας… Μη λησμονήτε, ότι εγώ από πολλών ετών εξεφράσθην εναντίον της πολεμικής πολιτικής εν Μ. Ασία. Τότε δι’ αυτόν τον λόγον ήλθον εις ρήξιν με τον κ. Βενιζέλον. Και ήμην εν υπηρεσία. Ήδη είμαι απόστρατος. Και (ερωτώ) πρέπει να δεχθώ να επανέλθω εις υπηρεσίαν, ίνα δι’ αυτού βεβαιώσω τον ελληνικόν λαόν, ότι έχω πεποίθησιν, ότι δύναται να γίνη εκείνο, διά το οποίον άλλοτε είχα την εναντίαν πεποίθησιν, ενώ πράγματι και τώρα πιστεύω, ότι δεν δύναται να αχθή εις πέρας;» («Ημερολόγιο» τ. Γ1, σελ. 83).

    Αυτά για το πόσο ήταν υπεύθυνος ο Μεταξάς για την Μικρασιατική καταστροφή.

    Όσο για το ποιος είναι υπεύθυνος για την Καταστροφή των Ποντίων, αυτό είναι επίσης γνωστό, και το έχετε αναλύσει και εσείς αρκούντως. Είναι ο Βενιζέλος, ο οποίος αφού τους έστειλε στον διάολο, τους έδωσε στεγνά στους Αρμεναίους, δηλαδή στους Τούρκους. Και φυσικά καμάρωνε κιόλας πολύ γι’ αυτό. Τα αποτελέσματα αυτών των «επιδέξιων» χειρισμών του Βενιζέλου φάνηκαν αμέσως μετά, τον Μάη του 1919…
    Φυσικά, λίγα χρόνια μετά δεν θα δίσταζε να δώσει στεγνά και τον Ελληνισμό της Ανατολικής Θράκης…

    Και ενώ έχουν συμβεί αυτά, εσάς σας φταίει ο Μεταξάς!

    Σας συγχαίρω λοιπόν και για τις ιστορικές σας γνώσεις και για την παροιμιώδη ευθυκρισία σας!

    Α, και να χαίρεστε, τους αρχηγούς σας, εσείς της «Δημοκρατκής Παράταξης»… Όλοι ένας κι ένας!!!

    Σχόλιο από Kekaumenos | 10/12/2007

  73. Σας τυφλώνει ο φανατισμός κ. Κεκαυμένε…

    Το Μάρτιο του ’21 που προτάθηκε στον Μεταξά να αναλάβει τη διοίκηση των στρατευμάτων στη Μικρά Ασία, ο Μουσταφά Κεμάλ μόλις είχε δημιουργήσει τακτικό στρατό…

    Ο Μεταξάς δεν έδωσε ούτε και τον άπελπι (σύμφωνα με την άποψή του) αγώνα. Δηλαδή: Ήταν -ως στρατιωτικός που είχε δώσει τον Όρκο- διπλά προδότης…

    Και ποιός μικρασιατικός ελληνισμός θα σωζόταν; Αυτός που είχε μπει ήδη στο στόχαστρο των Τούρκων εθνικιστών από το 1911 και ξεκίνησε η εξόντωσή του το 1914, άμα τη ενάρξει του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και είχε ξεκινήσει η συστηματική του γενοκτονία; Το 1919 γινόταν η οριστική διευθέτηση του μεταοθωμανικού πολιτικού σκηνικού…

    Δεν είναι τυχαίο ότι την άποψη Μεταξά για το Μικρασιατικό τη σέβονται και την προβάλλουν οι οπαδοί του ΚΚΕ για να δικαιολογήσουν τη δική τους αντίστοιχη θέση!

    Και αν ο Βενιζέλος έχει τις άπειρες ευθύνες -όπως δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τον καταγγείλουμε δημοσιεύοντας σχετικά κείμενα (τα οποία όπως φαίνεται δεν θέλετε να διαβάσετε)- οι του Λαϊκού Κόμματος, η μοναρχία και ο Μεταξάς υπήρξαν πραγματικοί εθνοπροδότες!

    Μ-π

    ———————————

    Υ.Γ.

    Και δεν μας είπατε κουβέντα για τον παροιμιώδη φιλο-ατατουρκισμό του Μεταξά. Που υποχρέωσε την προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη να έχει στην καρδιά της το τουρκικό προξενείο.

    Και μετωνόμασε το 1938 την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ

    αυτός… ο μέγας λάτρης του ελληνισμού και των δολοφόνων του συνάμα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2007

  74. Στη Διαρκεια της Κατοχής της Ελλάδας απο τους Δολοφονους Χιτλερικους Ναζί:

    ποιανου ανοιχτα μερος ειχαν παρει οι Οπαδοι -συνεργατες του Φασιστικου Καθεστωτος της 4ης Αυγουστου;

    Ποιοι φορωντας κουκουλες παρεδιδαν στα Χερια των Γερμανών βασανιστών ή βασανιζαν οι Ιδιοι τους αγωνιστές ;

    Ποιά ηταν η πολιτική καταγωγή των Ναζί ταγματασφαλιτών;

    Ποια ηταν η πολιτιική συνεχεια των επιγονων του Μεταξικου καθεστώτος ; Μηπως ο ΙΔΕΑ , η Χουντα ,(δηλαδή η προδοσία εναντι της δημοκρατιας και του Συνταγματος) η καταστροφή της Κυπρου , η παραδοση της χωρας στους Αμερικάνους;

    » Σκοπός της ζωής μας δεν ειναι η Χαμέρπεια
    ..Αλλά το Ασημένιο Δερας της Υπαρξεως μας»
    ( λεει ο Ποιητής)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/12/2007

  75. Κατάλαβες Νοσφεράτε…

    τι εννοούσα όταν σούλεγα ότι η γελοιότητα της Αριστεράς και η λογική «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω«, ανοίγει δρόμο στην επανεμφάνιση του φασιστικού μπλοκ..

    Και όχι απλά επανεμφάνιση!

    Αλλά και υιοθέτηση της δικής μας επιχειρηματολογίας.

    [Η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς που καταγγέλουμε (εδώ, εδώ, εδώ και εδώ) σε τούτο δω το ιστολόγιο, έχει υιοθετήσει τις παλιές αντιπροσφυγικές και αντιμικρασιατικές θέσεις της Ακροδεξιάς για τα ζητήματά μας και η Ακροδεξιά έχει φορέσει ένα νέο φιλελληνικό προσωπείο... ]

    Ξαφνικά οι Έλληνες της Ανατολής, η σφαγή της Σμύρνης, ο «συνωστισμός», οι σταλινικες διώξεις γίνονται επιχειρήματα της Ακροδεξιάς.

    Έτσι:

    Οι συνένοχοι της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής

    Αυτοί που δεν έστειλαν ούτε μια σφαίρα στους Πόντιους αντάρτες, όταν εδιναν το απελπισμένο τους αγώνα για χειραφέτηση

    Αυτοί που «συνώστισαν’ τους Έλληνες στην παραλία της Σμύρνης και τους έκαναν δώρο στο φίλο τους, το Μουσταφά Κεμάλ,

    Οι ανθρωποκυνηγοί των προσφύγων του ’22,

    Αυτοί που απαγόρευσαν τους Πόντιους πρόσφυγες (με ελληνική υπηκοότητα) που είχαν εγκλωβιστεί στη Σοβιετική Ένωση να έρθουν στην Ελλάδα και τους έκαναν δώρο στον Στάλιν,

    Αυτοί που πούλησαν την Κύπρο στους Τούρκους εθνικιστές

    Οι άνθρωποι της ξενοδουλείας και της εξάρτησης

    ΤΟΛΜΟΥΝ να γίνονται τιμητές….

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2007

  76. Ακου Πόντε τωρα τι θελω να πω εγώ σ’ αυτό το Ποστ ..

    Λεω: Η μικρασιατική περιπετεια και καταστροφή ηταν μια τραγωδία…Με την Αρχαιοελληνική σημασια της λεξης .Πχ Ο Οιδιπους ειναι τραγικός ηρωας … Κανει λαθη! Και τα πληρώνει: Βγαζει τα μάτια του …

    Ε λοιπόν -ανεξαρτητως κρισεων για τα λαθη του ή τα παθη
    του -ολοι σεβομαστε τον Οιδιποδα …

    Ετσι ανεξαρτητως κρισεων -δεν μπορουμε παρά να σεβαστουμε και τον Βενιζελο, αλλά και τον μεγαλο του αντιπαλο τον Γουναρη – που πληρωσε με την ζωή του -οπως και αλλοι πέντε – τα λαθη του ..Και τους χιλιαδες φανταρους , ξεριζωμμενους κατεστραμμένους,νεκρους , βασανισμένους -και απεδώ και απεκεί ( οπως θα επρεπε σε μια Ελληνική Τραγωδια – οπως στους » Πέρσες »την τραγωδια)

    Και τον Μπεναρόγια και τον Πουλιοπουλο , και το ΣΕΚΕ .. Κρινουμε, επικρινουμε αλλά και σεβομαστε οσους βαλαν το κεφαλι τους (και κυριολεκτικά στον ντορβα της ιστορίας )

    Ολους τους κρινουμε εκ των υστερων -μεσα απο την ασφαλεια των γραπτων μας -αυτους που βρεθηκαν μες την φωτια της τραγωδιας …τους κρινουμε -καλώς ή κακώς αλλά και τους σεβομαστε …Ολους

    Εκτός απο τους Μικροπρεπεις , εκτός απο τους χαμερπεις , αυτους που φροντιζαν μεν να βγαζουν την Ουρα τους απ’εξω αλλά μετα γυρευαν να γινουν πρωθυπουργοι – και γιναν! (ως δοτοι δικτατορες)

    Αυτους τι να τους σεβαστεις ;

    Σ’ αυτους το μόνο που θα μπορουσαμε να πουμε ειναι μόνο

    -Φυγε απ’ εδώ , Ανθρωπε μικρε, που περιμενες να κατασκευασης πρωθυπουργικόν φρακον από τα Ρακη
    (οπως αυτό που ελεγε τοτε ο Γ. Βλαχος )

    Σου θυμίζω το ποιημα του Εμπειρικου :

    »Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρ-
    χουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν
    την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.
    Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της
    ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
    και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν
    στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρ-
    χόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμέ-
    νο δέρας της υπάρξεώς μας.

    Ανδρέας Εμπειρίκος

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/12/2007

  77. Κύριοι,
    δεν με παραξενεύει το γεγονός ότι θέλετε να με παρουσιάσετε ως ακροδεξιό, μόνον και μόνον για να μειώσετε την σημασία των επιχειρημάτων μου, στα οποία επί της ουσίας ποτέ δεν απαντάτε. Εγώ όμως θα συνεχίσω να απαντάω επακριβώς στα δικά σας επιχειρήματα, για να καταλάβετε ότι όχι μόνον δεν είμαι ακροδεξιός, αλλά βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη όλων των ολοκληρωτισμών, και των μαύρων αλλά και των κόκκινων.

    Γράφετε: «Ο Μεταξάς δεν έδωσε ούτε και τον άπελπι (σύμφωνα με την άποψή του) αγώνα. Δηλαδή: Ήταν -ως στρατιωτικός που είχε δώσει τον Όρκο- διπλά προδότης…»

    Κατηγορείτε ως τον Μεταξά ως προδότη, γιατί αρνήθηκε να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό, όπως του ζητούσαν ο βασιλιάς και ο Γούναρης, αναλαμβάνοντας μια εκστρατεία που ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Και όταν μάλιστα, για να πάρει την απόφασή του αυτή αρνήθηκε να υπακούσει ακόμη και στον βασιλιά, στον οποίον ήταν πιστός μέχρι θανάτου. Κατηγορείτε δηλαδή ως προδότη αυτόν που πρότεινε τότε την μόνη λύση που θα έσωζε όλον τον μικρασιατικό Ελληνισμό, δηλαδή την άμεση αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Μικρασία. Ήταν λοιπόν προδότης αυτός που ήθελε να σώσει τον Ελληνισμό από τον βέβαιο αφανισμό του, και γι’ αυτό αρνήθηκε να συμπράξει στην κοροϊδία του λαού και στην επερχόμενη καταστροφή. Συγχαρητήρια. Δεν με εκπλήσσετε. Η κοροϊδία του λαού ήταν άλλωστε ένα από τα προσφιλέστερα σπορ της «Δημοκρατικής Παράταξης».

    Γράφετε: «ο Βενιζέλος έχει τις άπειρες ευθύνες -όπως δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τον καταγγείλουμε δημοσιεύοντας σχετικά κείμενα (τα οποία όπως φαίνεται δεν θέλετε να διαβάσετε)- οι του Λαϊκού Κόμματος, η μοναρχία και ο Μεταξάς υπήρξαν πραγματικοί εθνοπροδότες!»

    «Ευθύνες» λοιπόν έχει μόνον ο Βενιζέλος; Έστω και «άπειρες»… Δηλαδή ο άνθρωπος που έστειλε στον διάβολο τους Πόντιους όταν ζήτησαν την συμπαράστασή του και μετά τους παρέδωσε ψυχρά και αδίστακτα στην «αγκαλιά» του Κεμάλ, έχει μόνον ευθύνες; Τι άλλο έπρεπε δηλαδή να κάνει, για να πείτε πως ήταν ο χειρότερος προδότης του Ελληνισμού που εμφανίσθηκε ποτέ στον πολιτικό ορίζοντα της χώρας; Ο άνθρωπος που χάρισε τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη στους Τούρκους έχει «ευθύνες» και ο Μεταξάς ήταν… προδότης;! Βλέπω η παροιμιώδης ευθυκρισία σας παραμένει πάντοτε αμείωτη!

    Παρεμπιπτόντως: Το απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Kαρτσωνάκη-Nάκη, στην διεύθυνση http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=353&author_id=113 το διαβάσατε;

    Γράφετε: «Και δεν μας είπατε κουβέντα για τον παροιμιώδη φιλο-ατατουρκισμό του Μεταξά. Που υποχρέωσε την προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη να έχει στην καρδιά της το τουρκικό προξενείο. Και μετωνόμασε το 1938 την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ…»
    Καταρχήν, για το προξενείο: Δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποιο είναι το πρόβλημα. Τόσο πια δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τα αυτονόητα; Οι Τούρκοι έτσι κι αλλιώς θα είχαν στην Θεσσαλονίκη ένα προξενείο. Τι πιο φυσικό, αυτό το προξενείο να βρίσκονταν στο σπίτι του Κεμάλ; Πού άλλου θα μπορούσε να είναι δηλαδή; Κύριοι, σας παρακαλώ, λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαφτε…
    Όσο για την οδό Κεμάλ, ήταν μια καταδικαστέα υπερβολή, στα πλαίσια της πολιτικής αυτής της ελληνοτουρκικής φιλίας.
    Αν ο Μεταξάς έκανε λάθη η ακόμη και προδοτικές ενέργειες, δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ, γιατί εγώ δεν είμαι κολλημένος σε κανένα πρόσωπο, παρά μόνον στην πατρίδα. Άλλωστε, αυτό το έκανα ήδη για τον Μεταξά στην περίπτωση του Ρούπελ, όπου χαρακτήρισα ως προδοσία την παράδοσή του στους Γερμανούς, ακόμη και αν δεν είχε πάρει ο ίδιος ο Μεταξάς την σχετική απόφαση, παρά ο βασιλιάς.
    Όμως, η πολιτική της ελληνοτουρκικής φιλίας του Μεταξά ήταν μια από τις μεγαλύτερες προσφορές του στον τόπο. Γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο ο Μεταξάς κατάφερε να διασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο τα νώτα της Ελλάδας, μπρος στην ιταλική επίθεση, που την περίμενε ήδη από το… 1934, όπως έχω ήδη αποδείξει. Και αυτό φάνηκε στον πόλεμο του 40, στον οποίον οι Τούρκοι σεβάστηκαν το σύμφωνο και δεν μας επιτέθηκαν, όταν πολεμούσαμε στα βουνά της Αλβανίας τον ιταλικό φασισμό. Και όχι μόνον αυτό. Αλλά σε εφαρμογή αυτού του σύμφωνου φιλίας με την Τουρκία, μας έστειλαν οι Τούρκοι το 41 το Κουρτουλούς, που έσωσε χιλιάδες Έλληνες από την πείνα, όταν η χώρα στέναζε κάτω από την φριχτή φασιστική και ναζιστική κατοχή. Και έστειλαν οι Τούρκοι το Κουρτουλούς γιατί «στον σεισμό του 1939 στη Νοτιοανατολική Τουρκία, 700.000 Έλληνες συνεισέφεραν 2.000.000 δραχμές, τώρα είναι η σειρά μας να ξεπληρώσουμε το ηθικό μας χρέος», όπως έγραψε η τουρκική εφημερίδα «Βατάν».

    Για το Κουρτουλούς βλ. σχετικά και το άρθρο ΑΝΝΑ ΑΝΔΡΕΟΥ, «Έρχεται το Κουρτουλούς!», φώναζαν. Η ιστορία του θρυλικού πλοίου που έφερνε τρόφιμα στην κατοχική Αθήνα»:
    http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20060916&nid=4484899&sn=&spid=366

    Δηλαδή, με την σοφή ελληνοτουρκική πολιτική του, ο Μεταξάς εξακολουθούσε και νεκρός να σώζει και να ευεργετεί τους Έλληνες. Μια πολιτική που χάρις στον Μεταξά οι Τούρκοι την εφάρμοζαν και μετά τον θάνατό του. Ακόμα και όταν η χώρα ήταν κατακτημένη από τους χειρότερους εχθρούς της.

    Ερωτήσεις-Απαντήσεις.

    «Ποιανου ανοιχτα μερος ειχαν παρει οι Οπαδοι -συνεργατες του Φασιστικου Καθεστωτος της 4ης Αυγουστου

    Της Ελλάδας το μέρος είχαν πάρει. Είτε στην εθνική αντίσταση, με τον Ζέρβα, είτε στο Νταχάου, όπως ο στρατηγός της εποποιίας του ’40 Παπάγος, είτε χάνοντας τα υψηλότατα αξιώματά τους, όπως ο μεταξικός αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, που αρνήθηκε να ορκίσει την προδοτική κυβέρνηση του Τσολάκογλου, είτε στην εξόριστη κυβέρνηση, όπως ο Τσουδερός και ο Σεφέρης.

    «-Ποιοι φορωντας κουκουλες παρεδιδαν στα Χερια των Γερμανών βασανιστών ή βασανιζαν οι Ιδιοι τους αγωνιστές
    Οι οπαδοί του Πλαστήρα και του Παπανδρέου, οι οποίοι υπάκουαν έτσι στις εντολές του ενός, από την Γαλλία, και του άλλου, από την Αθήνα, για συνεργασία με τους Γερμανούς.

    «-Ποιά ηταν η πολιτική καταγωγή των Ναζί ταγματασφαλιτών
    Η Δημοκρατική Παράταξη. Βλέπε και απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση.

    «-Ποια ηταν η πολιτιική συνεχεια των επιγονων του Μεταξικου καθεστώτος
    Πρωθυπουργοί, Υπουργοί, και διπλωμάτες της μετακατοχικής Ελλάδας: Τσουδερός, Γεωργακόπουλος, Αποστολίδης, Σεφέρης κ. άλ.

    «Μηπως ο ΙΔΕΑ , η Χουντα ,(δηλαδή η προδοσία εναντι της δημοκρατιας και του Συνταγματος) η καταστροφή της Κυπρου , η παραδοση της χωρας στους Αμερικάνους
    Δεν νομίζω πως οι Τσουδερός, Γεωργακόπουλος, Αποστολίδης, Σεφέρης κ. άλ. είχαν σχέση με τον ΙΔΕΑ, την Χούντα και την Κύπρο. Αν εσείς ξέρετε κάτι διαφορετικό, θα το άκουγα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γνωρίζω όμως πως αρχηγός του παρακρατικού ΑΣΠΙΔΑ ήταν ο μετέπειτα χαρισματικός Ηγέτης της «Δημοκρατικής Παράταξης» Ανδρέας Παπανδρέου.

    Κάποιες παρατηρήσεις.
    «-Οι συνένοχοι της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής. -Αυτοί που δεν έστειλαν ούτε μια σφαίρα στους Πόντιους αντάρτες, όταν έδιναν το απελπισμένο τους αγώνα για χειραφέτηση».
    κ. Μ-π χαίρομαι που έχουμε την ίδια άποψη και μοιραζόμαστε τα ίδια αισθήματα για τον αρχιπροδότη και ολετήρα του μικρασιατικού Ελληνισμού Βενιζέλο.

    «Οι του Λαϊκού Κόμματος, η μοναρχία και ο Μεταξάς υπήρξαν πραγματικοί εθνοπροδότες! -Αυτοί που “συνώστισαν’ τους Έλληνες στην παραλία της Σμύρνης και τους έκαναν δώρο στο φίλο τους, το Μουσταφά Κεμάλ. -Οι ανθρωποκυνηγοί των προσφύγων του ‘22»: Μ-π.
    «Ετσι ανεξαρτητως κρισεων -δεν μπορουμε παρά να σεβαστουμε […] τον Γουναρη»: Νοσφεράτος.
    Σας παρακαλώ θερμά, βρείτε τα πρώτα μεταξύ σας ποιον θα σεβαστείτε και ποιον θα καταδικάσετε σαν προδότη, για να ξέρω και εγώ τι θα απαντήσω…

    κ. Νοσφεράτε, δεν με εκπλήσσει που σέβεστε τον Βενιζέλο, τον Μπεναρόγια και το ΣΕΚΕ.
    Αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι. Έχετε διαβάσει το άρθρο Πόντος και Αριστερά (καθώς και αυτό για τον Ελ. Βενιζέλο), που υπάρχει σε τούτη εδώ την ιστοσελίδα, όπου παρουσιάζονται με πληρότητα και επάρκεια τα «ανδραγαθήματα» του Βενιζέλου σχετικά με τον ποντιακό Ελληνισμό; Αν ναι, τότε είναι ευτύχημα που άνθρωποι σαν και σας θεωρούν τον Μεταξά προδότη, την στιγμή που θαυμάζουν τον Βενιζέλο!
    Επίσης, γνωρίζετε ποιος στήριζε τους δολοφόνους των εργατών Γονατά και Παπαναστασίου; Μήπως ο Μπεναρόγια;
    Τέλος, κ. θαυμαστά του ΣΕΚΕ, έχετε υπόψιν σας τον Ριζοσπάστη της 12-7-35; Γιατί, αν ναι, τότε ισχύει και αυτήν την φορά ότι μόλις παραπάνω ανέφερα.

    Και κάτι τελευταίο: Ώστε έτσι, κ. Μ-π; Ο Βενιζέλος έχει μόνον «ευθύνες», έστω και «άπειρες», ενώ ο Μεταξάς ήταν προδότης; Δηλαδή, τι άλλο έπρεπε να κάνει ο Βενιζέλος στους Πόντιους, για να παραδεχτείτε πως ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για την μαζική τους γενοκτονία; Έπρεπε να τους σφάξει με τα ίδια του τα χέρια;

    Αιδώς, Αργείοι!!!

    Σχόλιο από Kekaumenos | 12/12/2007

  78. Κύριε Κεκαυμένε,

    δεν τίθεται ζήτημα να συμφωνήσουμε με τον Νοσφεράτο για τα ιστορικά γεγονότα. Ο Νοσφεράτος είναι ένας σχολιαστής που τον εκτιμά -παρά τις μεγάλες, σε κάποια ζητήματα, διαφωνίες μας- πολύ η ιστοσελίδα μας, και εγώ ένας από τους τρεις (αυτή τη στιγμή) φίλους που έχουν κατα περίπτωση το ρόλο του διαχειριστή. Και φυσικά αυτοί οι τρεις έχουν κοινές απόψεις σε κάποια γενικά θεωρητικά και ιστορικά ζητήματα (όπως Βενιζέλο, Μπεναρόγια, Μεταξά, ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, Λαϊκό Κόμμα, Μοναρχία, Σταλινισμός) που θα τις βρείτε στα κείμενα που έχουμε δημοσιεύσει και τα περισσότερα υπάρχουν στο αρχείο), καθώς και πάρα πολλές διαφορές σε πλείστα όσα άλλα ζητήματα.

    Νομίζω ότι το «Ζήτημα Μεταξά» θα πρέπει να γίνει ειδικό θέμα. Και μάλλον σύντομα θα γίνει. Η συζήτηση μαζί σας -περιττόν να σας το πω, θα το έχετε καταλάβει- ήταν άκρως δευκρινιστική.

    Αναφέρατε κάπου ότι έχετε γράψει ή γνωρίζετε κάποιο βιβλίο (εκτός αυτού που μας παραπέμψατε στα σχόλιά σας) σχετικό με το Μεταξά; Καλό θα ήταν να μας δίνατε τον πλήρη τίτλο του, εκδοτικό οίκο κ.λπ.

    Και θα σας παρακαλούσαμε όταν αναφέρεστε σε μας να μην καταλήγετε με το επιφώνημα «Αιδώς, Αργείοι!!!», αλλά «Αιδώς, Τραπεζούντιοι!!!»

    Μ-π

    ————————————–

    Υ.Γ.

    Και θυμίστε μου να σας πω ότι οι αποστολές σταριού με το τουρκικό πλοίο «Κουρτουλούς» δεν ήταν ανταπόδοση για την ευγενική χειρονομία (να δωρίσει το σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ στο τουρκικό κράτος και να μετονομάσει την Αποστόλου Παύλου σε Κεμάλ Ατατούρκ) του Μέγα Οραματιστή Ιωάννη Μεταξά, αλλά απλή ενοικίαση του πλοίου από το σουηδικό Ερυθρό Σταυρό…..

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  79. Ωστε ετσι: o Σεφέρης μεταξικός ; 🙂 τι να πω κυριε Κεκαυμένε … Ετσι ειναι αν ετσι νομιζετε !

    Επαναλαμβανω ομως ..Δεν χαρακτηρισα τον Μεταξά -ουτε καν -Προδοτη αλλά οπως ακριβώς ο Γ Βλαχος της Καθημερινης »-Φυγε απ’ εδώ , Ανθρωπε μικρε, που περιμενες να κατασκευασης πρωθυπουργικόν φρακον από τα Ρακη »

    Και επαναλαμβανω από τον Εμπειρικό : »Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  80. Γεώργιος Τσολάκογλου
    Από τη Βικιπαίδεια,

    Γεώργιος ΤσολάκογλουΟ Γεώργιος Τσολάκογλου του Κωνσταντίνου (Ρεντίνα Αγράφων, Απρίλιος 1886 – Αθήνα, 22 Μαΐου 1948) ήταν έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, διορισμένος πρωθυπουργός κατά την περίοδο κατοχής της Χώρας 1941–1942.

    Το πραγματικό του επίθετο ήταν Τσολάκογλους και ήταν αμφιθαλής αδελφός του αντιστράτηγου Νικόλαου Σπυρόπουλου. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό και στη συνέχεια εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών απ’ την οποία αποφοίτησε το 1912 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού Πεζικού.

    Ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο Τσολάκογλου συμμετείχε στις κυριότερες μάχες στους Βαλκανικούς Πολέμους, και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου και προάχθηκε κατ΄ εκλογή σε λοχαγό και ταγματάρχη και υπηρέτησε στο επιτελείο της 1ης Μεραρχίας στην οποία και αργότερα ανέλαβε επιτελάρχης. Συμμετείχε στην εκστρατεία στην Ουκρανία και στην Μικρασιατική εκστρατεία ως διοικητής τάγματος ευζώνων του 1/39ου και αργότερα ως επιτελάρχης της 4ης Μεραρχίας, κατά την επίθεση του Αυγούστου το 1922. Στην επακολουθήσασα σύμπτυξη του Α΄ Σώματος στρατού στο οποίο ανήκε ακολούθησε στην αρχή την φάλαγγα του στρατηγού Τρικούπη και λίγο πριν την Σμύρνη την φάλαγγα του στρατηγού Φράγκου. Αντισυνταγματάρχης το 1923, συνταγματάρχης το 1925 και ανώτατος πλέον αξιωματικός το 1935 διοίκησε διαδοχικά: Μεραρχία, την Σχολή Ευελπίδων, και το Γ΄ Σώμα στρατού, του οποίου την διοίκηση ανέλαβε αφού παρέδωσε τη διοίκηση Κρήτης που είχε αναλάβει το 1938, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος………………

    Το 1940, είχε φθάσει στον βαθμό του αντιστρατήγου και ήταν διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού (Δυτική Μακεδονία).
    Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου (καθιστός δεξιά) συζητά με τον γερμανό στρατηγό Γιοντλ (καθιστός δεύτερος από αριστερά) και τον ιταλό στρατηγό Φερρέρο (προς τα δεξιά με την πλάτη προς τον φακό) το τρίτο και οριστικό πρωτόκολλο παράδοσης της Ελλάδας στην ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία. Θεσσαλονίκη, 23 Απριλίου 1941.Έτσι, στις 20 Απριλίου 1941, ημέρα του Πάσχα, σε συνεννόηση με τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα, τον διοικητή του Β΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο, και τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, κατήργησε πραξικοπηματικά τον διοικητή Στρατιάς Ηπείρου Ιωάννη Πιτσίκα, ανέλαβε ο ίδιος διοικητής της Στρατιάς και υπέγραψε πρωτόκολλο ανακωχής με τον διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Ες-Ες, υποστράτηγο Γιόζεπ (Σεπ) Ντήτριχ (Josep ή Sepp Dietrich), στο Βοτονόσι του Μετσόβου. Ο αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, σε τηλεγράφημά του προς το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, κατήγγειλε την πρωτοβουλία του Τσολάκογλου ως αντίθετη προς τα συμφέροντα της πατρίδας, διέταξε την αντικατάσταση του Τσολάκογλου και αγώνα «μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων». Ήταν όμως ήδη αργά.

    Την επόμενη ημέρα (21 Απριλίου) στην Λάρισα, ο Τσολάκογλου, «υπό το κράτος βίας», υπέγραψε ως διοικητής της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου και Μακεδονίας την άνευ όρων παράδοση του Ελληνικού Στρατού στους Γερμανούς. Εκ μέρους των Γερμανών, το πρωτόκολλο της παράδοσης συνυπέγραψε ο αρχηγός των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, στρατηγός Γκράιφφενμπεργ (von Greinffenberg).

    Στις 23 Απριλίου, ο Τσολάκογλου αναγκάσθηκε να υπογράψει στην Θεσσαλονίκη και τρίτο πρωτόκολλο με τον γερμανό στρατάρχη Αλφρεντ Γιόντλ (Alfred Jodl) και τον ιταλό στρατηγό Αλμπέρτο Φερρέρο (Alberto Ferrero), για να ικανοποιηθεί και το γόητρο των Ιταλών.

    Στα απομνημονεύματα του,[1] ο Τσολάκογλου γράφει:

    «Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν’ αφήσω να συνεχισθη ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατου ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… «Τολμήσας» δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν

    Στις 30 Απριλίου του 1941, ο Τσολάκογλου διορίστηκε πρωθυπουργός από τις δυνάμεις κατοχής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου του 1942 όπου και στη συνέχεια ιδιώτευσε. Στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση συμμετείχαν οι άλλοι δύο αντιστράτηγοι της συνθηκολόγησης, Δεμέστιχας και Μπάκος, καθώς και ο επόμενος κατοχικός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος.

    Μετά την απελευθέρωση, ο Τσολάκογλου συνελήφθη και παραπέμφθηκε στο διά της Συντακτικής Πράξεως με αριθμό 6/1945 συσταθέν Ειδικό Δικαστήριο, κατηγορούμενος για παράνομη συνθηκολόγηση που είχε προβεί με τον εχθρό, χαρακτηριζόμενη ως «συνθηκολόγηση εν ανοικτώ πεδίω» και «πριν η υπ’ αυτόν στρατιωτική δύναμις εκπληρώσει παν ό,τι το στρατιωτικόν καθήκον επιβάλλει» , καθώς και για εθνική αναξιότητα επί της συνεργασίας του στη συνέχεια με τις κατοχικές Δυνάμεις, αναλαμβάνοντας πρωθυπουργός της χώρας. Στις 31 Μαΐου του 1945, το Ειδικό αυτό Δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά το Συμβούλιο Χαρίτων μετέτρεψε την ποινή σε ισόβια κάθειρξη…..

    Ερωτημα :Πιθανόν ο Τσολακογλου επιτελικός ανωτατος αξιωματικός επι Μεταξικου φασιστικου καθεστωτος να Μην ηταν Οπαδος του φασιστικου καθεστωτος της 4Ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  81. http://gnomologio.blogspot.com/2007/08/h-4-1936.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  82. να και κατι πραγματικά ενδιαφερον σε σχεση με το παρόν μπλογκ
    http://sxizofrenia.blogspot.com/2007_10_01_archive.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  83. Εντάξει βρε Νοσφεράτε… Την ξέρουμε την αναφορά των «Σχιζοφρενών». Εσύ γιατί μας τη θυμίζεις;

    Έχουμε εξηγήσει παραπάνω δις (και τώρα τρις), ότι αναδημοσιεύσαμε από το σάιτ της «Ανασύνταξης» το κείμενο για το «ΌΧΙ» και παραδεχτήκαμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια δικιά μας εισαγωγή που να εξηγεί γιατί το αναδημοσιεύουμε.

    Φαίνεται ότι όλοι οι σχολιαστές που μας εγκαλούν για την αναδημοσιεύση δεν είδαν ότι στο τέλος του κειμένου υπάρχει η εξής γραμμή:

    «Πηγή: http://www.geocities.com/anasyntaxh/28oktovri1940.html?200728 »

    —————————————————-

    ΝΑ ΞΑΝΑΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

    Το κείμενο αυτό (για το οποίο υπάρχει παραπομπή):

    προτείνει κάποιους άξονες,

    παρουσιάζει κάποια στοιχεία και

    θέτει κάποιους προβληματισμούς.

    Είναι σαφές ότι δεν είναι δικό μας κείμενο.

    Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές συμφωνίες:

    ανάδειξη του λαϊκού φρονήματος και

    απομυθοποίηση του φασίστα Μεταξά!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  84. Οι Μεταξοφιλοι που τον επικαλουνται ξεχνουν να γραψουν την δευτερη φραση του Γεώργιου Σεφέρη για τον Μεταξά : «Όταν ήρθε η 28η, δεν μπόρεσε να ιδεί ότι τότε μόνο, και όχι στις εορτές του Σταδίου, ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση που έδωσε στον Grazzi την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η ημέρα εκείνη δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  85. Μήπως γνωρίζετε τα ονόματα των Κουίσλιγκς και ιδιαίτερα του ρασοφόρου. Πραγματικά θα ήθελα να ξέρω.

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 13/12/2007

  86. Την εποχή εκείνη επικεφαλής της Εργατικής Συνομοσπονδίας βρίσκεται ο Ιωάννης Καλομοίρης, ο άνθρωπος που τρεις μόλις μήνες νωρίτερα ήταν απαρηγόρητος για τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά.Τώρα προσαρμόζεται με θεαματική ευλυγισία στη νέα πραγματικότητα και με ένα τηλεγράφημα του προς τη νέα κυβέρνηση, που μάλιστα αποστέλλεται πριν καν ορκισθεί, δηλώνει υποταγή:

    «Γ. Τσολάκογλου, Πρ. Κυβερνήσεως, Π. Δεμέστιχαν Εσωτερικών, Ε. Μουτούσην Συγκοινωνίας, Γ. Μπάκον Εθνικής Αμύνης, Χ. Κατσιμήτρον Εργασίας, Ν. Μάρκου Ασφαλείας, Ι. Παπαδόπουλον Εμπορικής Ναυτιλίας, Π. Χατζημιχάλην Εθνικής Οικονομίας, Α. Λιβιεράτον Δικαιοσύνης, Κ. Λογοθετόπουλον Προνοίας, Ν. Αούβαρην Παιδείας.

    Πηγή :
    http://www.multiforums.gr/humanity/viewthread.php?tid=568

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  87. Κύριε Μ-π.

    1) Δεν έχω γράψει κανένα βιβλίο για τον Μεταξά. Το μόνο που έχω γράψει είναι το γνωστό άρθρο στο Αντίβαρο.

    2) Το τι ήταν το Κουρτουλούς, και πώς και γιατί ήρθε στην Ελλάδα, το λέει το σχετικό άρθρο των Νέων, στο οποίο σας έχω παραπέμψει. Απλώς διαβάστε το.

    3) Παρ’ όλα όσα είπα, βλέπω πως εξακολουθείτε να επιμένετε, με έναν τρόπο ακατανόητο πια για μένα, στο θέμα του προξενείου και της οδού απ. Παύλου. Συγχωρήστε με, αλλά αδυνατώ πλέον να σας παρακολουθήσω.

    4) Για την μοναρχία έχω ακριβώς την ίδια άποψη με την δική σας. Και εδώ βρίσκεται μια ακόμη προδοσία του αρχιπροδότη Βενιζέλου, ο οποίος όταν το 1911 ο λαός απατούσε Συντακτική Βουλή, αυτός επέβαλλε Αναθεωρητική, κρατώντας έτσι το καρκίνωμα της βασιλείας για πολλές δεκαετίες ακόμη στις πλάτες του δύστυχου ελληνικού λαού. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι τελευταίες γραπτές λέξεις του ήταν «Ζήτω ο Βασιλεύς».

    Κύριε Νοσφεράτε,

    εγώ το νομίζω ότι ήταν μεταξικός ο Σεφέρης; Δηλαδή όταν κάποιος εργάζεται στο υπουργείο προπαγάνδας ενός καθεστώτος, όπως ο Σεφέρης, με ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟ του τον διαβόητο Μανιαδάκη, πώς αλλιώς θα μπορούσε δηλαδή να χαρακτηρισθεί; Αντιστασιακός;;;;

    Κακώς κατεβάσατε την βιογραφία του αρχιδωσίλογου Τσολάκογλου. Δεν είχαμε την όρεξή του. Εγώ αντίθετα θα περίμενα να κατεβάζατε την βιογραφία του ηρωικού μεταξικού αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, τον οποίον έδιωξαν οι Γερμανοί από τον θρόνο του, διότι ακριβώς αρνήθηκε να ορκίσει την «κυβέρνηση» Τσολάκογλου. Η την βιογραφία του στρατηγού της νίκης Παπάγου, που κρατήθηκε σε όλη την κατοχή αιχμάλωτος στο Νταχάου (Τόσο πολύ ήταν βλέπετε συνεργάτες των Γερμανών οι στενότεροι συνεργάτες της μεταξικής δικτατορίας).

    Όσο για τον Βλάχο, είναι πραγματικά ευχάριστο να βλέπει κανείς ότι ένας θαυμαστής του Βενιζέλου αντλεί επιχειρήματα εναντίον του Μεταξά από τον πλέον ορκισμένο εχθρό του Βενιζέλου και τον πιο πιστό υποστηρικτή του βασιλιά και της δεξιάς, δηλαδή τον Γ. Βλάχο.

    Τέλος, χαίρομαι κ. Νοσφεράτε που αποφασίσατε να διαβάσετε το ωραίο αυτό κείμενο του Σεφέρη. Απλά θέλω εδώ να σας πω, διβάστε εσείς όλες τις προηγούμενες φράσεις του Σεφέρη για τον Μεταξά, για το ΟΧΙ που είπε και για το θάρρος και την ευφυΐα του, και εγώ με πολύ χαρά θα διαβάσω και τούτη την δεύτερη φράση (την οποία φυσικά ήδη έχω διαβάσει).

    Όσο για την «απομύθευση» του Μεταξά, κύριε του Πόντος και Αριστερά, όσοι τυχόν διαβάζουν τον διάλογο που έχει αναπτυχθεί σε τούτη εδώ την ιστοσελίδα,θα έλεγα ότι περισσότερο βιώνουν την απομύθευση των «απομυθευτών» του Ιωάννη Μεταξά.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 13/12/2007

  88. Κύριε Κεκαυμένε,

    και ‘γω αδυνατώ να σας παρακολουθήσω, οπότε είμαστε πάτσι!

    Αλλά δεν μπορώ να μην σχολιάσω το χαρακτηρισμό σας: «του στρατηγού της νίκης Παπάγου«. Φαντάζονμαι ότι γνωρίζετε τι έκανε ο Παπάγος με τη μουσουλμανική μειονότητα της ελληνικής Θράκης, όταν -με το διάταγμα Φεσσόπουλου- τους υποχρέωσε να μετατρέψουν τις ονομασίες των ιδρυμάτων τους από «μουσουλμανικές» σε «τουρκικές«…

    Βλέπετε, εξακολουθώ να μένω «με έναν τρόπο ακατανόητο πια» στην τουρκοδουλεία όλης αυτής της παράταξης, την οποία εσείς υμνείτε!

    Μ-π

    ——————————–

    Υ.Γ

    Απ’ ότι μπορώ να καταλάβω είστε ένας συνεπής «Παπαδοπουλικός«, εξ ου και αντιμοναρχισμός σας.

    Πάντως μας ευχαριστεί η περιδιάβαση στο ιστολόγιό μας.. Καλό είναι τόσο εσείς όσο και οι οπαδοί του ΚΚΕ, να έρθουν σε επαφή με τους προβληματισμούς αυτών που κάποτε οι πολιτικοί σας πρόγονοι προσπάθησαν -μαζί με τα εθνικιστικά φιλαράκια τους στην άλλη πλευρά του Αιγαίου- να τους βάλουν κυριολεκτικά στον τάφο!!!

    Εξάλλου, το κοντινότερο πολιτικό σχήμα προς εσάς, όσον αφορα τα καθ’ ημάς πάντα, είναι το ΚΚΕ. Μέχρι σήμερα, τη μεταξική άποψη για το Μικρασιατικό προβάλλουν ασυστόλως για να δικαιολογήσουν την τότε δικιά τους πολιτική:

    «Σφυρί δρεπάνι
    εληά στεφάνι
    »

    ήταν το κοινό προεκλογικό σύνθημα των πολιτικών σας προγόνων (το ’20)….

    Να μην ξεχνιόμαστε, ε!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  89. Κ Κεκαυμένε λετε » Για την μοναρχία έχω ακριβώς την ίδια άποψη με την δική σας….» (δηλαδή δηλώνετε μαλλον αντιμοναρχικός)

    Ειναι παραπολύ ενδιαφερον ομως οτι επιλεγετε να υπερασπισετε εναν Πολιτικά Μικρό Ανθρωπο και κατ εξοχήν Δουλο της Μοναρχίας ….(και θα ηταν ακομα πολύ πιο ενδιαφερον αν βλεπαμε με ποιον εκλεκτικιστικό τροπο
    απο την μια κατηγορειτε τον Βενιζελο για τον υποτιθεμενο φιλομοναρχισμό του και απο την αλλη θα μας αποδεικνυατε ισως τον Αντιμοναρχισμό; του Μεταξα..

    Οπως φαινεται σε αυτήν την ζωή θα δουμε και θα ακουσουμε πολλά ακόμα!
    Ενδιαφερον πάντως..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  90. Κύριε Μ-π.

    Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να σας πληροφορήσω πως πλανάσθε πλάνην οικτράν. Εγώ στην περίπτωσή σας «αδυνατώ» να παρακολουθήσω εμμονές και αγκυλώσεις, ενώ εσείς, στην δική μου περίπτωση αδυνατείτε να παρακολουθήσετε επιχειρήματα και ιστορικά γεγονότα, όποτε δεν είμαστε καθόλου «πάτσι». Η δική μου «αδυναμία» με την δική σας απέχει μέρα με την νύχτα, όσο δηλαδή το φως απ’ το σκοτάδι.

    «Απ’ ότι μπορώ να καταλάβω είστε ένας συνεπής “Παπαδοπουλικός“, εξ ου και αντιμοναρχισμός σας.»
    Χαίρομαι, και πάρα πολύ μάλιστα, που τώρα που έχω αποδείξει πλέρια το έωλο και το ανυπόστατο όλων των επιχειρημάτων σας, καταφεύγετε, όπως ήταν αναμενόμενο, στην τελευταία γραμμή άμυνας όλων των οπαδών της «Δημοκρατικής Παράταξης», την λάσπη και την συκοφαντία. Συγχαρητήρια για το ήθος σας.

    «Των πολιτικών σας προγόνων (το ‘20)…»

    Το ποιοι ήταν οι πολιτικοί μου πρόγονοι, θα το πω εγώ σε σας, κύριε, και όχι εσείς σε μένα. Και σταματήστε πια να λασπολογείτε. Είναι αλήθεια πως ο Γούναρης κι η παρέα του έγιναν κυβέρνηση με σύνθημα το τέλος του πολέμου, το οποίο όμως δυστυχώς πρόδωσαν την επόμενη μέρα της αναρριχήσεώς τους στην αρχή. Με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες για το έθνος.

    Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, το θέμα που τόσες μέρες συζητάμε εδώ είναι ο Ιωάννης Μεταξάς και όχι ο Παπάγος. Το τι έκανε ή δεν έκανε ο Παπάγος με την μουσουλμανική μειονότητα είναι μια άλλη συζήτηση, τελείως διαφορετική από τούτην εδώ, με την οποία μάλιστα δεν έχω την παραμικρή όρεξη να ασχοληθώ. Εγώ αν ανέφερα τον Παπάγο, ο οποίος το 40 ήταν πραγματικά ο στρατηγός της νίκης, όσο κι αν αυτό δεν σας αρέσει, αλλά είναι αλήθεια, το ανέφερα μόνον για να απαντήσω στο ερώτημα του κ. Νοσφεράτου (νομίζω) τι έκαναν στην κατοχή οι συνεργάτες του Μεταξά.

    Τέλος, κ. Μ-π, ποια άποψη έχει για την μικρασιατική καταστροφή το ΚΚΕ ούτε το γνωρίζω, ούτε και δίνω δεκάρα τσακιστή για να την μάθω. Κι μην με ζαλίζετε μ’ αυτούς τους προδότες. Σημασία έχει ότι η άποψη του Μεταξά ήταν η μόνη που με τις δεδομένες συνθήκες της εποχής εκείνης θα γλύτωνε τα 4 εκατομμύρια των Ελλήνων από τον αφανισμό και την προσφυγιά. Το τι λέει τώρα ο γνωστός φούρνος του χότζα, που ονομάζεται ΚΚΕ, ούτε με ενδιαφέρει και ούτε (βέβαια!) θα χαρίσω την ιστορική αλήθεια σ’ ένα κόμμα, που για τους δικούς του καιροσκοπικούς λόγους τυχαίνει κάποια στιγμή να την υποστηρίζει (που σας εξηγώ και πάλι, δεν ξέρω τι λέει και τι δεν λέει για το θέμα αυτό).

    Κύριε Νοσφεράτε.

    Για το πόσο «πολιτικά μικρός» άνθρωπος ήταν ο Μεταξάς διαβάστε, σας παρακαλώ, τον Σεφέρη και μην με ταλανίζετε άλλο επ’ αυτού.

    Όσο για τον φιλοβασιλισμό του Μεταξά: Ναι είναι αλήθεια. Ο Μεταξάς ήταν ο πιστός και ο πιο απόλυτα αφοσιωμένος οπαδός του βασιλιά. Και τι μ’ αυτό; Απορρίπτω απόλυτα από τον Μεταξά τον φιλοβασιλισμό του, και την προδοσία του Ρούπελ, αλλά κρατάω ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ. Την στρατιωτική του μεγαλοφυΐα, που οδήγησε στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους, που μας γλύτωσε από την καταστροφή της Καλλίπολης και μας έφερε στο έπος του 40. Τον αγνό και απόλυτο πατριωτισμό του, που τον οδήγησε να πει το ΟΧΙ στην φασιστική Ιταλία, όταν τα σιχαμερά σκουλήκια Πλαστήρας και Γ. Παπανδρέου τον έβριζαν, ακριβώς επειδή δεν είπε Ναι στους Ιταλούς. Και φυσικά το ανορθωτικό του έργο στα τέσσερα χρόνια της 4ης Αυγούστου. Δηλαδή το ΙΚΑ, το οκτάωρο, τον βασικό μισθό, τις μέριμνα για τις συνθήκες υγιεινής των εργαζομένων, την απαγόρευση της παιδικής εργασίας και πολλά άλλα. Τα οποία αν θέλετε να τα μάθετε, υπάρχουν στον τόμο των Ιστορικών της Ελευθεροτυπίας για το ΟΧΙ, που η εφημερίδα αυτή μοίρασε στις 28/10 φέτος.

    Εγώ, κ. Νοσφεράτε, δεν αξιολογώ τα πρόσωπα πολιτικά, ούτε συναισθηματικά, για να είμαι κολλημένος σε χαρισματικούς, ώστε ότι κι αν κάνουν, καλό, κακό, στραβό, ίσιο, να το χειροκροτώ σαν βλάκας και άβουλο ον. ΟΧΙ. Εγώ προσπαθώ να αξιολογώ τους πάντες μόνον εθνικά, δηλαδή πατριωτικά. Και ανάλογα τους κρίνω.

    Και αυτό, που κάνω, το ξέρω, είναι όντως ενδιαφέρον.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 13/12/2007

  91. Κύριε Κεκαυμένε,

    γράφετε:

    «η άποψη του Μεταξά ήταν η μόνη που με τις δεδομένες συνθήκες της εποχής εκείνης θα γλύτωνε τα 4 εκατομμύρια των Ελλήνων από τον αφανισμό και την προσφυγιά.»

    Για να γίνουμε λίγο ακριβέστεροι: Είμασταν περί τα 2 εκατομμύρια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία την εποχή που οι Τούρκοι εθνικιστές είχαν καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα.

    -Από το 1911 είχαν αποφασίσει την εξόντωσή μας.

    -Από το ’14 άρχισαν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά όλων των χριστιανικών κοινοτήτων…

    -Το 1918 με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, επρόκειτο να ολοκληρωθεί η τελική μετάβαση από την πολυεθνική παλιά μουσουλμανική Οθωμανική Αυτοκρατορία σε σύγχρονα έθνη-κράτη.

    Η ιστορική εκείνη στιγμή ήταν μια μοναδική στιγμή
    … Ο νικητής θα διαμόρφωνε εν λευκώ το χώρο του! Σε τέτοιας μορφής κράτη δεν υπάρχει περιθώριο για σεβασμό στο διαφορετικό.

    Κατά συνέπεια εκείνη τη στιγμή οι Έλληνες της Ανατολής έδιναν τον ύστατο αγώνα για μια θέση στον (μεταοθωμανικό) ήλιο, ελπίζοντας στη βοήθεια του ελλαδικού κράτους, το οποίο κάποτε το είχαν βοηθήσει αποφασιστικά για να υπάρξει.

    Όμως εκείνη τη μοναδικά κρίσιμη στιγμή η Ελλάδα ήταν γεμάτη από ανασφαλείς προβληματικούς πολιτικούς τύπου Βενιζέλου και οπαδούς της «μικρά πλην εντίμου.»

    Η χειρότερη περίπτωση παλαιοελλαδίτη παράγοντα ήταν ο Μεταξάς. Η χειρότερη των περιπτώσεων! Αλλά ας μην ξαναγράψω όσα έγραψα πριν.

    Αν θέλετε ειλικρινά να κατανοήσετε ότι τη στιγμή εκείνη δεν υπήρχε εναλλακτική λύση και ότι κανείς από τους Έλληνες της Ανατολής δεν θα επιβίωνε υπο τουρκική εθνικιστική διοίκηση διαβάστε το κείμενο που φιλοξενούμε για τη Γενοκτονία στον Πόντο.

    Μ-π

    ——————-

    Εάν δεν είστε «παπαδοπουλικός», σόρι!!!

    Πάντως κουβέντα δεν είπατε για την πολιτική του (αντικομμουνιστή τάχα μου) Μεταξά που παρέδωσε τους Έλληνες υπηκόους της ΕΣΣΔ (κυρίως Πόντιους) στα χέρια του Στάλιν και ΔΕΝ αντέδρασε όταν ξεκίνησαν οι διώξεις του ’37, πλην ενός χαμηλού επιπέδου, χλιαρού διαβήματος…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  92. »Και φυσικά το ανορθωτικό του έργο στα τέσσερα χρόνια της 4ης Αυγούστου. Δηλαδή το ΙΚΑ, το οκτάωρο, τον βασικό μισθό, τις μέριμνα για τις συνθήκες υγιεινής των εργαζομένων, την απαγόρευση της παιδικής εργασίας και πολλά άλλα.»

    – Παμπολλα αναλογα επιχειρηματα εχουν να πουν και οι Οπαδοι του Μουσσολινι στην σημερινη Ιταλία ΄»που εκανε τα τρενα να ξεκινουν στην Ωρα τους’‘)

    και οι θλιβεροι νοσταλγοι του Χιτλερ στην Γερμανια(που καθιερωσε το »κοινωνικό »κρατος για τους Υγιεις Αριους , εξοντωνοντας ολους τους Μιαρους …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/12/2007

  93. «Είμασταν περί τα 2 εκατομμύρια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία»

    Όχι, κύριε, ήμασταν 4 εκατομμύρια. Δυστυχώς τα 2 «χάθηκαν» στον δρόμο. Δηλαδή στην καταστροφή και στις γενοκτονίες.

    Η αλήθεια είναι πως είχε πραγματικά αποφασιστεί η εξόντωσή μας, αλλά δεν θα γινόταν με τον αφελή τρόπο που εσείς νομίζετε και «περιγράφετε». Το πώς είχε αποφασιστεί η εξόντωση μας ο μόνος που το είχε καταλάβει ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, και έκανε τα πάντα για να το αποτρέψει, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε…

    «Κατά συνέπεια εκείνη τη στιγμή οι Έλληνες της Ανατολής έδιναν τον ύστατο αγώνα για μια θέση στον (μεταοθωμανικό) ήλιο, ελπίζοντας στη βοήθεια του ελλαδικού κράτους, το οποίο κάποτε το είχαν βοηθήσει αποφασιστικά για να υπάρξει.»
    Σας εκλιπαρώ, διαβάστε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Kαρτσωνάκη-Nάκη εδώ: http://www.snhell.gr/testimonies/content.asp?id=353&author_id=113 Θα σας βοηθήσει να καταλάβετε πόσο απλοϊκά και ανεδαφικά είναι όλα τα παραπάνω που πιστεύετε και ισχυρίζεσθε…

    «Πάντως κουβέντα δεν είπατε για την πολιτική του (αντικομμουνιστή τάχα μου) Μεταξά που παρέδωσε τους Έλληνες υπηκόους της ΕΣΣΔ (κυρίως Πόντιους) στα χέρια του Στάλιν και ΔΕΝ αντέδρασε όταν ξεκίνησαν οι διώξεις του ‘37, πλην ενός χαμηλού επιπέδου, χλιαρού διαβήματος…»
    Αφαιρέστε εσείς, κύριε, πρώτα όλα τα ψευδέστατα και συκοφαντικά που έχετε γράψει παραπάνω για τον Μεταξά, τα οποία ένα προς ένα έχω αναιρέσει, και θα σας απαντήσω και εγώ και σ’ αυτό εδώ το τελευταίο (όχι αξιολογικά τελευταίο, τελευταίο στην σειρά των θεμάτων που συζητάμε).

    «…ανασφαλείς προβληματικούς πολιτικούς τύπου Βενιζέλου…»
    Ώστε έτσι απλά και ανώδυνα, «ανασφαλής πολιτικός» ο αρχιπροδότης και αρχισφαγέας του ποντιακού Ελληνισμού Βενιζέλος; Κύριε, δεν ξέρω τελικά αν περισσότερο ντρέπομαι ή θλίβομαι που είστε Πόντιος, και δη Τραπεζούντιος…

    Σχόλιο από Kekaumenos | 13/12/2007

  94. Κύριε Νοσφεράτε,

    είναι ντροπή και μόνον να συγκρίνετε τον πολέμιο του φασισμού Ιωάννη Μεταξά με τα κτηνώδη καθεστώτα του Χίτλερ και του Μουσσολίνι.

    Αν και με ξενίζει πάρα πολύ που εσείς παρουσιάζεστε ως εχθρός του καθστώτος του Μουσσολίνι, διότι πολύ πριν τους «σημερινούς οπαδούς του«, τον Μουσσολίνι τον είχε θαυμάσει βαθιά ο τόσο σεβαστός από σας Βενιζέλος…

    Σχόλιο από Kekaumenos | 13/12/2007

  95. Κυριε Κεκαυμένε με αναγκαζετε να επαναλάβω οτι ειπα : »Η μικρασιατική περιπετεια και καταστροφή ηταν μια τραγωδία…Με την Αρχαιοελληνική σημασια της λεξης

    .Πχ Ο Οιδιπους ειναι τραγικός ηρωας … Κανει λαθη! Και τα πληρώνει: Βγαζει τα μάτια του …
    Ε λοιπόν -ανεξαρτητως κρισεων για τα λαθη του ή τα παθη
    του -ολοι σεβομαστε τον Οιδιποδα …

    Ετσι ανεξαρτητως κρισεων -δεν μπορουμε παρά να σεβαστουμε και τον Βενιζελο, αλλά και τον μεγαλο του αντιπαλο τον Γουναρη – που πληρωσε με την ζωή του -οπως και αλλοι πέντε – τα λαθη του ..Και τους χιλιαδες φανταρους , ξεριζωμμενους κατεστραμμένους,νεκρους , βασανισμένους -και απεδώ και απεκεί ( οπως θα επρεπε σε μια Ελληνική Τραγωδια – οπως στους ” Πέρσες ”την τραγωδια)
    Και τον Μπεναρόγια και τον Πουλιοπουλο , και το ΣΕΚΕ»
    Ανεξαρτητως των λαθών τους, οσους ζησανε και δρασανε και Πληρωσαν το τιμημα σ’ εκείνη την σκληρή και ταραγμένη εποχή

    Ολους τους σεβόμαστε
    … Εκτός απο τον Μικροπρεπή τον Μεταξά ..
    .

    Που επιπλεον ηταν ανοιχτα ενας Κορπορατιστής καραμπινάτος Φασιστας και το Καθεστώς του ηταν Φασιστικό περα για περα …Μόνο που δεν μπορουσε να Εμπνευσει και να παραξει φασιστικό ή Ναζιστικό Κινημα …Γιατί σε αντιθεση με τους Χιτλερ και Μουσολίνι ο Μεταξάς δεν ηταν καν ενας Χαρισματικός Φασιστας

    Ηταν απλά ενας δοτος , Μικρος , Μεγάλος Ανθρωπάκος …

    Και τελος παντων αυτή ειναι η αποψη μου και η Ιστορική Αλήθεια κ. Κεκαυμενε …Δεν θα γινουμε ολοι πια Μεταξικοι Φασιστες επειδή σας κολησε η ιδεα οτι ηταν Καλός ο Μεταξάς ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/12/2007

  96. Αναγκαζομαι να επαναλάβω

    Απο το Προσωπικό Ημερολογιο του Ι. Μεταξα . Τομ Δ .σελ 553
    (οπου ο Φασιστας Μεταξάς γλυφει Γερμανια και Ιταλία επικαλουμενος την Ιδεολογική του Συγγενεια …

    η Ελλάς εγινε απο της 4ης Αυγουστου Κρατος αντικομμουνιστικό. Κρατος αντικοινοβουλευτικό . Κρατος ολοκληρωτικό…….(κι εδώ Ποντε ηρθε η ωρα να βαλεις τα Bold) –
    Επομενως , αν ο Χιτλερ και ο Μουσολίνι αγωνιζοντανε πραγματικά για την ιδεολογια που υψωσανε για σημαια επρεπε να υποστηριζουν παντου την Ελλάδα με ολη τους την δυναμη...”

    Ε δε θα βαλουμε κι ολους τους τομους των Αποδειξεων του Φασιστικου χαρακτηρα του Μεταξικου καθεστωτος για να πείσουμε τον κ. Κεκαυμένο … Ειναι πασιγνωστα .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/12/2007

  97. Τι πίνετε και δε μας δίνετε;

    Φωτιά θα πέσει να σας κάψει!!!

    Άπιστοι… Κομμούνια… Αχάριστοι κωλοπόντιοι

    Ζήτω ο Μόνος Πραγματικός Δημοκράτης,
    ο σωτήρας των Ποντίων και των Σμυρνιών,
    ο εχθρός των καπιταλιστών

    ο Παμμέγιστος Ιωάννης Μεταξάς

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  98. Σιγα Ομέρ, σιγά. Εννοείς ότι θα γίνουμε «κεκαυμένοι»;
    Δε νομίζω!

    Πάντως κύριε Κεκαυμένε, μη θλίβεστε τόσο πολύ.
    Δεν πειράζει! Εξάλλου και ο γάϊδαρος πετάει και ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από τη γη

    Μ-π

    ——————

    Υ.Γ.

    Τώρα πώς να του πω (;;;) ότι κατα το αποτυχημένο πραξικόπημα των αντιμοναρχικών το ’35, όλοι οι πρόσφυγες και ειδικά στη Μακεδονία οι αντάρτικες ποντιακές ομάδες (που διατηρούσαν και τη δομή τους και τον οπλισμό τους στην ελληνική Μακεδονία) πολέμησαν εναντίον των μοναρχικών στρατευμάτων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μεταξάς συνέχισε την σκληρή αντιπροσφυγικη πολιτική του Λαϊκού Κόμματος και γι αυτό δεν είχε κανένα απολύτως ενδοιασμό να διαπράξει την Ύβρι με τον Ατατούρκ (σπίτι+δρόμος) στην προσφυγομάνα πια Θεσσαλονίκη.

    Άσε δεν του το λέω γιατί πρέπει να πάμε και για ύπνο!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  99. Κύριε Κεκαυμένε, ένα τελευταίο για τώρα…

    Σας είχα γράψει αρκετά πιο πάνω τα εξής:

    «Εξάλλου, το κοντινότερο πολιτικό σχήμα προς εσάς, όσον αφορα τα καθ’ ημάς πάντα, είναι το ΚΚΕ. Μέχρι σήμερα, τη μεταξική άποψη για το Μικρασιατικό προβάλλουν ασυστόλως για να δικαιολογήσουν την τότε δικιά τους πολιτική:

    “Σφυρί δρεπάνι
    εληά στεφάνι”

    ήταν το κοινό προεκλογικό σύνθημα των πολιτικών σας προγόνων (το ‘20)….»

    Και σεις συνεχίζετε να μου ζητάτε επιμόνως να διαβάσω το απόσπασμα που δημοσιεύεται από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού. Μα αυτή η φιλοξενία εντάσσεται στα όσα παραπάνω είπα. Δηλαδή για το Μικρασιατικό Ζήτημα οι φιλομεταξικοί και οι παλαιοελλαδίτες Αριστεροί λειτουργούν στην ίδια γραμμή: Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυό το πρόσωπο!

    Καταλάβατε; Ή, όχι ακόμα;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  100. «Δηλαδή για το Μικρασιατικό Ζήτημα οι φιλομεταξικοί και οι παλαιοελλαδίτες Αριστεροί λειτουργούν στην ίδια γραμμή»

    Το ξεχύλωσες εντελώς, Μ-π. Μήπως υπήρξε (υπάρχει) και ΚΚΕ (Νοτίου Ελλάδος) σε αντιπαράθεση με το ΚΚΕ (Βορείου Ελλάδος;)

    Μάλλον πρόκειται για μια ακόμα εκδοχή του προσωπικού σου δόγματος: ό,τι προέρχεται από την Παλαιά Ελλάδα, είναι κακό / αντιποντιακό / αντιμικρασιατικό / αντιπροσφυγικό!

    Παίρνε πιο σιγά τις στροφές, αδερφέ… Έχει και πάγους ο δρόμος, θα γλιστρήσεις…

    Σχόλιο από Πάνος | 14/12/2007

  101. Πάνο,

    την ξανακάναμε την κουβέντα. Ο όρος «παλαιοελλαδίτης» δε σχετίζεται με την καταγωγή αλλά με τη θεώρηση. Ονομάζω έτσι -όσον αφορά την Αριστερά-όλες τις ερμηνείες που βασίζονται στο ΣΕΚΕ και στις τότε εκτιμήσεις του.

    Μην τα παίρνεις όλα τόσο προσωπικά!!! Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος. Το σχήμα: «καλαματιανός» ή «πυργιώτης» ή «τσάκωνας» = «παλαιοελλαδίτης«, δεν ισχύει.

    Νομίζω ότι τελευταία, η παλαιοελλαδιτική προσέγγιση παίρνει πολλούς πόντους στη Θεσσαλονίκη!!! Και εννοώ κάποιους που -με το δίκιο σου- σ’ ενοχλούν βαθύτατα…

    Περίμενα να κάνεις ένα σχόλιο για τον Κεκαυμένο και την παραπάνω σύγκρουση…. και όχι για τη σημασία των όρων, που έχουν διευκρινιστεί παλιότερα.

    Μ-π

    —————————–

    Υ.Γ.

    Κάνε μια πρόταση για το χρησιμοποιούμενο όρο..

    Πώς νομίζεις ότι θα μπορούσαμε να ονομάζουμε τις σύγχρονες απόψεις που βασίζονται π.χ. στις παραδοσιακές απόψεις, που παλιά θεωρούνταν ως «παλαιοελλαδικές». Επειδή γεννηθηκαν σ’ ένα συγκεκριμένο τόπο και εξέφρασαν συγκεκριμένα κοινωνικά και ταξικά συμφέροντα… Ακραίες εκδοχές υπήρξαν οι απόψεις των μοναρχικών από τη μια και του ΣΕΚΕ απ’ την άλλη.

    Σήμερα, όπως έγραψα και παραπάνω, ο όρος χρησιμοποιείται για να εκφράσει σχολε΄ς και ρεύματα σκέψης που δεν ορίζονται πλέον από την τοπικότητα. «Παλαιοελλαδίτης» θα μπορούσε νάναι και ένας Κρητικός και ένας Πόντιος και ένας Ανατολικοθρακιώτης…

    Συζητήσαμε παλιότερα για την περιπέτεια των όρων και της αλλαγής του περιεχομένου τους σε διαφορετικές ιστορικές εποχές.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  102. Δεν ξέρω αν οι όροι χρησιμοποιούνται και από άλλους (εκτός από σένα) και από ποιούς. Προσωπικά δεν τους βρίσκω καθόλου επιτυχείς – και κάτι χειρότερο: τους θεωρώ δυνητικά ρατσιστικούς και οπωσδήποτε διχαστικούς.

    Το ότι το «συζητήσαμε» παλαιότερα δε σημαίνει ότι συμφωνήσαμε κιόλας!

    *

    Στη συζήτηση για το Μεταξά δε θέλω να μπω.

    Σχόλιο από Πάνος | 14/12/2007

  103. Σωστά! Αλλά το περιεχόμενο των όρων θα το βρίσκουμαι πάντα μπροστά μας… Γι αυτό βοηθήστε να βρούμε κανα όρο που να μη δημιουργεί συγχύσεις και να μην προκαλεί αποπροσανοτολιστικούς συνειρμούς!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  104. «Ε, κύριοι» (που έλεγε και ο Βενιζέλος),

    δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο διασκεδάζω με αυτήν την αξιολύπητη κατάσταση στην οποία έχετε περιέλθει, όπου απογυμνωμένοι πια από κάθε λογικό και ιστορικό «επιχείρημα» έχετε αποβάλλει και τα τελευταία φύλλα συκής που κάλυπταν την ιδεολογική και ιστορική σας ένδεια, και καταφεύγετε στην τελευταία άμυνα του κάθε «δημοκρατικού» πολίτη, την ειρωνεία και την χλεύη. Αλλά είναι τόσο πικρή και το βεβιασμένη αυτή η «κοροϊδία» σας, που πραγματικά είναι σχεδόν απολαυστική!

    Και για να σας πενέψω και λίγο, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως είστε πραγματικά άξιοι πνευματικοί επίγονοι του μεγάλου αρχιπροδότη και σφαγέα του ποντιακού Ελληνσισμού Ελευθερίου Βενιζέλου, εφ’ ω και σας συγχαίρω δια την ευφυίαν σας…

    Με τιμή και ευγνωμοσύνη για τις πολλές ευχάριστες ώρες και στιγμές που μου χαρίσατε,

    Γ.Κ.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 15/12/2007

  105. Να περνάς καλά Κεκαυμανε μαζί με την Προτομή του Μεταξά (και ποιος ξερει ποιων αλλων… Τσολακογλου κ.λ.π)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/12/2007

  106. Κυριε Κεκαυμένε

    χαρήκαμε πολύ για τη γνωριμία,

    μη χαθείτε.

    Η σχέση σας με το Μεταξά έχει πολύ ενδιαφέρον!
    Τι λες Νοσφεράτε και συ θείε Φρόιντ. (Αλήθεια, γιατί χάθηκες!)

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2007

  107. Εγώ θα κρατήσω το:

    «είστε απογυμνωμένοι πια από κάθε λογικό και ιστορικό “επιχείρημα” έχετε αποβάλλει και τα τελευταία φύλλα συκής» και ότι «είστε πραγματικά άξιοι πνευματικοί επίγονοι του μεγάλου αρχιπροδότη και σφαγέα…»

    και ελπίζω να καταλάβετε όλοι, το πως ο ελληνικός φασισμός ενσωματώνει πλέον τα θύματά του και τα μετατρέπει σε δικά του επιχειρήματα.

    Είναι σα να επικαλούνται οι Βούλγαροι φασίστες (απόγονοι των συμμάχων των Ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) το Ολοκαύτωμα και να θεωρούν ότι η ανάδειξή του αποτελεί υποχρέωσή τους. Ενώ όλοι όσοι καταγγέλουν το δικό τους ρόλο εκείνη την εποχή να λοιδωρούνται ως: «απογυμνωμένοι πια από κάθε λογικό και ιστορικό “επιχείρημα”» που επιπλέον έχουν «αποβάλλει και τα τελευταία φύλλα συκής» ως « πραγματικά άξιοι πνευματικοί επίγονοι του μεγάλου αρχιπροδότη και σφαγέα» (του Χίτλερ θα έλεγαν αυτοί, οι Βούλγαροι φασίστες)

    Ελπίζω Νοσφεράτε, Μ-π και λοιποί φίλοι να καταλαβαίνετε το πως θα κινηθεί την επόμενη περίοδο ιδεολογικά η ακροδεξιά πανούκλα.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2007

  108. Και φυσικα χαίρομαι που επιβεβαιώνετε τις χειρότερες υποψίες μου: Είστε τόσο εμετικοί προδότες του Ελληνισμού,όσο οι αρχιπροδότες και γερμανοτσολιάδες πολιτικοί σας πατεράδες.

    Συνεχίστε έτσι.

    Άξιος ο μισθός σας, σιχαμεροί δωσίλογοι του χτές, του σήμερα και του αύριο.

    Υ.Γ.

    Και μην ξεχνάτε, κάθε πρώι, «ελεύθεροι δημοκρατικοί πολίτες«, θα αναφωνήτε την τελευταία φράση του μεγάλου σας Ηγέτη Βενιζέλου: «Ζήτω ο Βασιλεύς«!!!

    Σχόλιο από Kekaumenos | 17/12/2007

  109. Kekaumenos

    έχεις σαλτάρει τελείως…

    Εμ, με τις εμμονές που έχεις δεν θα είχες και καλύτερη κατάληξη!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/12/2007

  110. Νοσφεράτε για σένα τα λέει κυρίως..

    Εμείς έχουμε και μια παλαιοελλαδίτικη ρίζα,
    οπότε θα το γλυτώσουμε το ρετσινόλαδο!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/12/2007

  111. «Ο πόλεμος αυτός [το έπος του 40] που προκλήθηκε από τη βασιλομεταξική σπείρα, που διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας.

    Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ο αρχιφασίστας Μεταξάς, ο δήμιος του λαού μας.

    Μα ούτε και πόλεμος για την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας άπ’ το ζυγό του ιταλικού φασισμού και της Αλβανικής αστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι’ αυτό ο πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία»

    Μανιφέστο της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε, 7 Δεκεμβρίου 1940.

    Να με ποιους ταυτίζεστε, κύριοι της «Δημοκρατικής Παράταξης». Μ’ αυτούς που έβριζαν τον Μεταξά επειδή «τόλμησε» να κάνει πόλεμο ενάντια στον φασισμό. Για τον ίδιο λόγο που τον έβριζαν και οι δωσίλογοι Πλαστήρας και Παπανδρέου. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν αλλιώς οι αφωσιωμένοι και δεδηλωμένοι αρχιφασίστες θαυμαστές του Μουσσολινί Πλαστήρας, Παπανδρέου, Βενιζέλος.

    Εσείς μαζί με τα αρχιφασισταριά της «Δημοκριατικής Παράταξης»

    Και εμείς με τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ τότε ΠΟΛΕΜΙΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ.

    Αυτό σας αξίζει,

    Αυτό μας πρέπει.

    Νά ‘στε καλά.

    Γ.Κ.
    Και είμαστε πολύ ευτυχισμένοι γι

    Σχόλιο από Kekaumenos | 17/12/2007

  112. Και είμαστε πολύ ευτυχισμένοι γι’ αυτό.

    Σχόλιο από Kekaumenos | 17/12/2007

  113. Υπήρχαν δυο Κ. Ε . Την μία εστησε ο Μανιαδάκης. Και ο Ζαχαριάδης ηταν στις φυλακές της Κερκυρας…

    Σχόλιο από Ναμπούκο. | 17/12/2007

  114. ποιός τελικά είπε το όχι’- καθημερινή

    Ποιος τελικά είπε το «ΟΧΙ»;

    Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr

    Πρόκειται ουσιαστικά για συζήτηση χωρίς ιστορικό περιεχόμενο, χωρίς ιστορικό ερώτημα και χωρίς ιστορική απορία. Ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και με τον ίδιο ανιστόρητο χαρακτήρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

    Ξεκίνησε από την Αριστερά που δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι ένας δικτάτορας και αντίπαλός της (δεν είναι όλοι οι δικτάτορες αντίπαλοί της!) κατόρθωσε, τις πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου να εξαρθεί σε ύψιστο σημείο εθνικής συνείδησης και πολιτικής ευθύνης και να πει το «ΟΧΙ» στους εισβολείς. Και επειδή τα γεγονότα δεν χωράνε σε αυτό το παράλογο σχήμα, η πιο εύκολη λύση είναι… «η κατάργηση των γεγονότων». Η σύγχυση είναι πιο μεγάλη από το δεύτερο σκέλος αυτών των συλλογισμών. «Το “ΟΧΙ” δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο λαός!». Το ένα βέβαια δεν διαψεύδει το άλλο. Και τα δύο όμως μαζί διαψεύδουν τη σχέση λαού και ηγέτη και την αξία της πολιτικής απόφασης. Πράγματι, την επόμενη μέρα, για να μην πω από την επόμενη ώρα, ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός πειθαρχεί στην πολιτική απόφαση και την εφαρμόζει και ο λαός με πρωτοφανή ενθουσιασμό την επικροτεί και την ενισχύει.

    Το «ΟΧΙ» το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς και το εννοούσε. Μάλιστα, όπως πολλά στοιχεία το επιβεβαιώνουν, ήταν από πριν και από καιρό έτοιμος να το πει. Δεν αιφνιδιάστηκε από τον Ιταλό πρεσβευτή, ήταν άριστα πληροφορημένος για τη συγκέντρωση ισχυρών στρατιωτικών δυνάμων της Ιταλίας στην Αλβανία και είχε καταλήξει στην πολιτική απόφαση να πει το «ΟΧΙ». Προφανώς είχε ενημερώσει τουλάχιστον τον βασιλιά Γεώργιο και τον τότε ισχυρό «συμμαχικό παράγοντα», την Αγγλία.

    Ο παράλογος αυτός μύθος ότι το «ΟΧΙ» δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο λαός, κυριάρχησε στην Αριστερά πολλά χρόνια. Παρ’ όλο που ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης, με το περίφημο γράμμα που έστειλε από την απομόνωση των φυλακών της Κέρκυρας τασσόταν ανεπιφύλακτα στο πλευρό του Μεταξά για την απόκρουση της φασιστικής επίθεσης, αναγνωρίζοντας έτσι τον ηγετικό του ρόλο σ’ αυτόν τον αγώνα. Το ίδιο έπραξαν όλοι σχεδόν οι κομμουνιστές κρατούμενοι στις φυλακές και στις εξορίες. Ελάχιστοι ήσαν αυτοί που διαφώνησαν με αυτήν την «ανεπιφύλακτα» πατριωτική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ και των κομμουνιστών.

    Στα νεότερα χρόνια ο πρώτος στην Αριστερά, αν θυμάμαι καλά, που προσπάθησε να αποκρούσει και να διαλύσει αυτόν τον παράλογο μύθο ήταν ο δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας, ο μακαρίτης Σπύρος Λιναρδάτος. Χωρίς να κρύβει ή να ανακαλεί τη σταθερή και έμπρακτη εναντίωσή του στη δικτατορία του Μεταξά, αισθάνθηκε την υποχρέωση και θέλησε να αποκαταστήσει και να σεβαστεί τα ιστορικά γεγονότα, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι ο Μεταξάς ήταν ο πρωτοπόρος και ο ηγέτης της αντίστασης και του αγώνα κατά της φασιστικής επίθεσης του 1940. Η Ιστορία, βλέπετε, δεν είναι πάντοτε ευθύγραμμη και προπαντός δεν είναι πρόθυμη να υποταχθεί σε παράλογα ιδεολογικά σχήματα. Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν αυτός που ήταν, αλλά ήταν και αυτός που πήρε την ιστορική απόφαση να πει το «ΟΧΙ» στους εισβολείς.

    Και ο λαός; Δεν θέλω καν να σκεφθώ τι θα έκανε ο λαός ή τι θα έκανε το κράτος αν ο Μεταξάς δεν έλεγε το «ΟΧΙ». Και δεν θέλω να διαγράψω τη σχέση του ηγέτη με τον λαό που ουσιαστικά είναι η σχέση της πολιτικής με την κοινωνία. Την ίδια εκείνη μέρα, λίγες μόνο ώρες μετά το «ΟΧΙ» του Μεταξά, σημειώθηκε εκείνη η λαϊκή έκρηξη που επικροτούσε και έκανε πράξη εκείνο το ιστορικό «ΟΧΙ».

    ———————————————————–

    Ανακοίνωσις του Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναϊκού Τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον (ξενοδοχείον «Μεγάλη Βρεταννία») εις τας 30 Οκτωβρίου 1940

    («Ο Ελληνικός Στρατός κατά τον Δεύτερον Παγκόσμιον Πόλεμον – Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος 1940-41 – Η Ιταλική εισβολή 28/10/1940 μέχρι 13/11/1940», έκδοσις ΓΕΣ/ Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, 1960.
    Η εισαγωγή και οι σημειώσεις του Γιάννη Λ. Μπακούρου, σε αναδημοσίευση της ανακοινώσεως Μεταξά, στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα», 27 Ιαν. 1995, «Κείμενα Ελλήνων».)

    Φειδίας Ν. Μπουρλάς
    Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1997

    ——————————————————————————–

    Εισαγωγή

    Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 1940. Τρίτη μέρα του πολέμου. Τα στρατεύματά μας δεν έχουν περάσει ακόμη στην αντεπίθεση. Οι Ιταλοί διατηρούν την πρωτοβουλία. Στον παραλιακό τομέα και στην Πίνδο προχωρούν. Μόνο στο κέντρο, στην γραμμή Καλαμάς-Καλπάκι έχουν αναχαιτισθεί.
    Στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός Ι. Μεταξάς καλεί, στο Γενικό Στρατηγείο (στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία») τους εκδότες και αρχισυντάκτες των εφημερίδων και «κεκλεισμένων των θυρών» τους ενημερώνει για το πώς φτάσαμε σε πολεμική αναμέτρηση με την φασιστική Ιταλία.
    Ο διοπτροφόρος πρεσβύτης, που το παρουσιαστικό του δεν έχει τίποτε το επιβλητικό, δεν είναι εκείνη την κρίσιμη ώρα, ο δικτάτωρ του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Είναι ο ηγέτης μιας μικρής χώρας που έχει αποδυθεί σε αγώνα υπάρξεως. Ο ηγέτης ενός λαού που διεξάγει αγώνα υπέρ βωμών και εστιών. Ο ηγέτης που, εδώ και τρεις μέρες, σηκώνει στους ώμους του το συντριπτικό βάρος μιας ιστορικής αποφάσεως και μιας ευθύνης τρομακτικής.
    Τα άγρια χαράματα της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου, η Ιστορία χτύπησε την πόρτα του μικροαστικού σπιτιού του. Τον βρήκε μόνον. Κατάμονο. Ούτε ένας επιτελής κοντά του. Ούτε ένας υπασπιστής δίπλα του. Ενώπιος ενωπίω! Η Ιστορία αναμένει επιτακτικά μια απάντηση. Θα την δώσει αυτός. Χωρίς να ζητήσει κάποιων άλλων τις γνώμες, τις σκέψεις, τις συμβουλές. Συγκλονιστικό το ραντεβού με την Ιστορία. Λιγόλεπτη καταλυτική δοκιμασία. Το πνεύμα συντρίβει την ύλη. Η ψυχή ορθώνεται πανίσχυρη, απαλλαγμένη από αδυναμίες, δισταγμούς και αμφιβολίες. Λυτρωμένη από μνησικακίες, πάθη και μικροψυχίες.
    Όταν ο Μεταξάς θα προφέρει το ΟΧΙ θα είναι πλέον ένας άνθρωπος ανανεωμένος. Αψεγάδιαστος. Περήφανος. Μεγάλος. Αποφασισμένος για όλα. Επιβλητικός. Έτσι θα παρουσιαστεί μπροστά στους εκπροσώπους του Τύπου.
    Σαν να προαισθάνεται ότι το τέλος της ζωής του πλησιάζει, εμπιστεύεται στους δημοσιογράφους τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του. Τις «εξομολογήσεις του».
    Δεν πρόκειται για μια ψυχρή «ενημέρωση Τύπου». Το τονίζει ο ίδιος. Δεν θέλει μόνο την πένα τους. Θέλει και την ψυχή τους.
    Το κλίμα έχει αλλάξει. Μέσα σε λίγες ώρες, το πρωινό της πρώτης μέρας του πολέμου, συντελείται μια δραματική μεταβολή στο καθολικό υποσυνείδητο του λαού μας. Μια αλλαγή στην στάση του απέναντι στον πρωθυπουργό. Η απειλή από τον άνανδρο επιδρομέα θα συσπειρώσει όλους τους Έλληνες στο πλευρό του Μεταξά. Του Μεταξά που θα επηρεασθεί και αυτός από την αλλαγή του κλίματος. Τις κρίσιμες εκείνες στιγμές λαός και κυβερνήτης ξεχνούν το παρελθόν.
    Ο μέχρι χθες δικτάτωρ περιβάλλεται την αίγλη του ηγέτη. Είναι ο αρχηγός. Ο οδηγός. Αυτός θα διευθύνει τον αγώνα. Εμπνεόμενος από τον ηρωισμό του λαού μας θα τον οδηγήσει στις υψηλότερες κορυφές των ιστορικών πεπρωμένων του. Ο δρόμος θα είναι τραχύς. Η πορεία δύσκολη. Το ξέρει. Και θέλει να επανασυνδεθεί με τον λαό. Να του μιλήσει. Να τον βεβαιώσει ότι με την ένταξη στο στρατόπεδο των Δυτικών Δημοκρατιών, εγκαταλείπεται η ιδεολογική συγγένεια του καθεστώτος με τις δυνάμεις του Άξονος. Οι άνθρωποι του Αθηναϊκού Τύπου θα μεταφέρουν τις σκέψεις του στον λαό.
    Η ομιλία του είναι σύντομη. Εξηγεί τις προσπάθειες που κατέβαλε για να «προφυλάξει τον τόπο». Να τον κρατήσει μακριά από την πολεμική σύγκρουση και την αιματοχυσία. Τονίζει ότι η πολιτική της αυστηράς ουδετερότητας ήταν αναγκαία και την ακολούθησε πιστά.
    Αναφέρει τα τραγικά για το Έθνος και τον Ελληνισμό αποτελέσματα που θα είχε μια εκούσια προσχώρηση της χώρας στο στρατόπεδο του Άξονος.
    Με την πικρή πείρα, από τον Εθνικό Διχασμό του 1915-22, τονίζει ότι μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα -χειρότερος και από ενδεχόμενη πρόσκαιρη υποδούλωσή της- είναι η διαίρεσή της. (Διαίρεση την οποίαν, δυστυχώς, δεν θα αποφύγει ο τόπος κατά την διάρκεια της ματωμένης οκταετίας 1942-49.)
    Καταθέτει την πεποίθησή του ότι οι Γερμανοί, τελικώς, θα ηττηθούν.
    Αναλαμβάνει την ευθύνην διά την «εξόχως σοβαράν απόφασιν» να μην κηρύξει πρόωρα επιστράτευση, παρά τις επανειλημμένες εισηγήσεις του Γενικού Επιτελείου.
    Οραματίζεται την ικανοποίηση των εθνικών μας διεκδικήσεων, μεταπολεμικώς, και τελειώνει με την βεβαιότητα ότι «…η Ελλάς θα υποφέρει… (αλλά) τελικώς θα εξέλθει όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη…».

    22 Ιανουαρίου 1995
    Γιάννης Λ. Μπακούρος

    ——————————————————————————————

    Η ανακοίνωσις του Ι. Μεταξά

    Κύριοι,
    Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.
    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη δια τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει δια να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].
    Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου [4]. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.
    Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν δια να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν δια να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών [5].
    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν» [6]. Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ «ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος».
    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς δια την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως «ασήμαντοι» εμπρός εις τα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα» τα οποία θα είχεν δια την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.
    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].
    Δηλαδή θα έπρεπε δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.
    Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή ή ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος δια τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση.
    Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται δια την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία δια vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο δια την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.
    Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες [8].
    Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα δια να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Έθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.
    Tο Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τόν Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν.
    Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τα νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η «Δημοκρατική» θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της «δευτέρας» Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.
    Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, δια το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.
    Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν.
    Υπάρχουν πολλά εμπόδια.
    Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μη προκαλέση, μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μη υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ήδη δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεως του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική, και πανεθνική ένωσί του [9].
    Σήμερα όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. Η Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων [10]. Η Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα όπως και τότε, αλλ’ εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος δια την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.
    Αλλ’ η κοσμοκρατορία δια την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη [11]. Ο πόλεμος δια τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: «Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης» [12]. Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον δια την νίκην, αλλά και δια την δόξαν [13].
    Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.
    «Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε», απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης [14].
    Λοιπόν ακούστε δια να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν δια να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, δια την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και δια την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς δια την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών [15]. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Δια την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται δια τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης [16]. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά δια την νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν. Και δια την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της.
    Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά [17]. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλη να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθυκρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ’ όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι’ αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών. Εκάμαμεν ότι ήτο δυνατόν δια να μη έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι αι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Όταν τελειώσω μπορείτε να τα δείτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομώτατα θα δημοσιευθούν εις την Λευκήν Βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον. Δεν σας κρύβω κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Δια να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην δια παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας, ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν. Να μην κάμω την επιστράτευσιν, όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μού την ζητά το Επιτελείον… [18]
    Ο ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντι του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον δια την κρούσιν των πρώτων ημερών. Ο ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος.
    Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και αν γίνη. Διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντος σας, το οποίον είναι να συντηρήσητε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ότι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις δια να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.
    Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον εις τας εφημερίδας, ανακοινωθέν από του Υπουργείου Εξωτερικών [19]. Λοιπόν επειθυμώ να σας τονίσω τούτο: εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας δια τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές. Και κάτι άλλο. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν…

    ——————————————————————————–

    Σημειώσεις

    1. Τα άρθρα του Συντάγματος του 1911 τα οποία ανεστάλησαν την 4ην Αυγούστου 1936 ήταν τα 5,6,10,11,12,14,20 και 95. Το 14 εξασφάλιζε την ελευθερία του Τύπου και απαγόρευε την λογοκρισία.
    2. Εμμανουέλλε Γκράτσι. Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα από 19 Απρ. 1939. Προσπάθησε να αποτρέψει τον Μουσσολίνι και τον Τσιάνο (υπουργό Εξωτερικών) από το να επιχειρήσουν ιταλικήν εισβολήν στην Ελλάδα. Οι προσπάθειές του σχολιάζονταν στην Ρώμη ειρωνικά. Ο ίδιος ο Μουσσολίνι τον είχε κατηγορήσει ότι ήταν «φιλέλληνας, αλλά ότι δεν έπρεπε να εκπλήσσεται κανείς, δεδομένου ότι είχε κλασσική μόρφωση». (Εμ. Γκράτσι, «Η Αρχή του Τέλους», ΕΣΤΙΑ 1980, σελ. 212.)
    Για την Ελλάδα, ο Γκράτσι, στο ίδιο βιβλίο, σελ. 212, γράφει: «…τρέφω για την ευγενή εκείνη χώρα μια πολύ έντονη συμπάθεια…».
    3. Ιδίως οι πληροφορίες που έστελνε ο πρέσβης μας στην Ρώμη Ιωάννης Πολίτης ήταν πολύτιμες. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με τηλεγράφημά του στις 23 Οκτωβρίου, προέβλεπε εκδήλωση της ιταλικής επιθέσεως το τεραήμερο 25 έως 28 Οκτωβρίου.
    4. Με ανακοινωθέν του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού της 30ής Οκτωβρίου 1940, το Υπουργείο Ναυτικών ανεκοίνωσε, επισήμως πλέον, ότι τον τορπιλισμόν του ευδρόμου μας ΕΛΛΗ «…εξετέλεσεν ιταλικόν υποβρύχιον… το γεγονός τούτο δεν ανεκοινώθη μέχρι τούδε επισήμως διά λόγους πολιτικής σκοπιμότητος, οίτινες βεβαίως εξέλιπον ήδη».
    5. Απαντήσεις στις ιταλικές αιτιάσεις έδινε το «Αθηναϊκόν Πρακτορείον». Είχε ιδρυθεί το 1905 με πρωτοβουλία του Υπουργείου Εξωτερικών και λειτουργούσε κάτω από κρατική εποπτεία.
    6. «Νέα Τάξις». Όρος της ναζιστικής προπαγάνδας. Η «Νέα Τάξις» θα επικρατούσε στην Ευρώπη μετά την επικράτηση του «χιλιόχρονου» Τρίτου Ράιχ!
    7. Δεδεαγάτς. Ονομασία της Αλεξανδρουπόλεως επί Τουρκοκρατίας.
    8. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει «προσωρινή» κυβέρνηση, στις 13 Σεπτεμβρίου 1916 (π.ημ.), αρχικώς στα Χανιά της Κρήτης και από 26 Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη. Επί εννιά μήνες η χώρα έχει δύο κυβερνήσεις. Στις 22 Μαΐου 1917 απομακρύνεται από το θρόνο ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Στις 11 Ιουνίου 1917 παραιτείται ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, πρωθυπουργός της κυβερνήσεως των Αθηνών, και στις 17 Ιουνίου επιστρέφει στην Αθήνα ο Βενιζέλος.
    9. Είναι γεγονός ότι την 28η Οκτωβρίου 1940, ο λαός μας βρέθηκε, όσο ποτέ άλλοτε, ενωμένος. Τα πολλά «εγώ» έγιναν «εμείς».
    10. Η Τουρκία θα παραβιάσει κατάφωρα την αγγλο-γαλλο-τουρκικήν συμμαχίαν της 19ης Οκτωβρίου 1939 και δεν θα βγει στον πόλεμον παρά μόνον στις 12 Φεβρουαρίου 1945, όταν η Γερμανία καταρρέει. Μέχρι τότε θα παίζει ένα ευφυιέστατο, αλλά ανέντιμο παιχνίδι. Θα ερωτοτροπεί και με τα δύο εμπόλεμα στρατόπεδα, εκθέτοντας σε πλειοδοτικό διαγωνισμό την εύνοιά της και θα προσπαθεί να αποκομίζει ανταλλάγματα, εις βάρος κυρίως της χώρας μας.
    11. Πράγματι η Γερμανία έχασε την ευκαιρία να αιχμαλωτίσει στην Δουνκέρκη το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα και τις γαλλικές μεραρχίες του Βορείου Τομέως (28 Μαΐου έως 4 Ιουνίου 1940). Το «θαύμα» της εκκενώσεως της Δουνκέρκης στέρησε την Γερμανία από την δυνατότητα να κάμψει την αντίσταση της Βρετανίας και να κερδίσει τον πόλεμον το καλοκαίρι του 1940.
    12. Από την μνημειώδη ομιλία του Τσώρτσιλ στο Βρετανικό κοινοβούλιο στις 4 Ιουνίου 1940.
    13. Η φράση αυτή, καθώς και μια ιδιόχειρη σημείωση προς τον εκδότη της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ Γεώργιον Βλάχον, «υπέρ την Νίκην η Δόξα», θα δώσουν αφορμή σε ορισμένους να υποστηρίξουν ότι ο Μεταξάς δεν πίστευε ότι ήταν δυνατόν να νικήσουμε τους Ιταλούς. Παραπέμπουν και στο «Ημερολόγιό» του, όπου την δεύτερη μέρα του πολέμου σημειώνει: «Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος κοινή γνώμη». Βεβαίως, ένας υπεύθυνος ηγέτης πρέπει να αντιμετωπίζει όλα τα ενδεχόμενα. Δεν ήταν δυνατόν ο Μεταξάς, με το επιτελικό του δαιμόνιο, να συμμερισθεί την ανεύθυνη αισιοδοξία, με την οποίαν οι πιτσιρικάδες της Αθήνας έγραφαν με κιμωλία στα τραμ και τα λεωφορεία «ΑΘΗΝΑ-ΤΙΡΑΝΑ-ΡΩΜΗ», περιφρονώντας Γεωγραφία και Στρατηγική.
    14. Πρόκειται, κατά πάσαν πιθανότητα, για τον Νικόλαον Κρανιωτάκην, αρχισυντάκτη της ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.
    15. Εννοεί την ηττοπαθή πολιτικήν, ιδίως του Νέβιλ Τσάμπερλαιν, που επέτρεψε στον Χίτλερ να κερδίσει χρόνο για συμπλήρωση των εξοπλισμών της Γερμανίας και να αποτολμήσει την ανακατάληψη της Ρηνανίας, την ενσωμάτωση της Αυστρίας, την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας κ.λπ.
    16. Ίσως να προβλέπει ο Μεταξάς ότι παρ’ όλον ότι υπάρχει το Σύμφωνον Ρίμπεντροπ-Μολότωφ της 23ης Αυγούστου 1939, δεν αποκλείεται, μελλοντικώς, αναμέτρηση της Γερμανίας με την Σοβιετική Ένωση.
    17. Υπαινιγμός για το ότι κάποτε ο Χίτλερ θα σπεύσει να βοηθήσει τον Ιταλό δικτάτορα.
    18. Η επιμονή του Μεταξά να μην κηρύξει επιστράτευση οφείλεται σε αρκετούς λόγους. Παρατεταμένη επιστράτευση σημαίνει τεράστιες δαπάνες, μείωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, κόπωση και πτώση του ηθικού των επιστρατευμένων. Ειδικώς όμως για την περίοδο που προηγήθηκε της ιταλικής επιθέσεως, υπήρχε και ο κίνδυνος να θεωρηθεί ως πρόκληση από την κυβέρνηση της Ρώμης, η έστω και μερική επιστράτευση της Ελλάδος. Ο Άγγελος Σ. Βλάχος στο βιβλίο του «Μια φορά κι έναν καιρό ένας διπλωμάτης», τόμος Α’, σελ. 57, περιγράφει μια πολιτικοστρατιωτική σύσκεψη, περί τα τέλη Σεπτεμβρίου 1940, στην οποίαν έλαβε μέρος και ο ίδιος. Στην έντονη σύσταση του Στρατηγού Ι. Πιτσίκα, που ήταν Διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, για άμεση επιστράτευση, ο Μεταξάς αποκρίθηκε: «Άκουσε Πιτσίκα! Δεν κινδυνεύεις εσύ να σε βγάλει προδότη η Ιστορία! Κινδυνεύω εγώ! Αν διατάξω επιστράτευση, για έναν στρατιώτη που θα στέλνω στα σύνορα ο Μουσσολίνι θα στέλνει δύο και τότε η ελάχιστη ελπίδα που έχουμε να μην επιτύχει το σχέδιό τους θα εξατμισθεί!».
    19. Πρόκειται, προφανώς, για το γνωστό τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, το οποίον κατέληγε με την φράση: «Μαζί θα μοιρασθώμεν την Νίκην».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/12/2007

  115. Ας μάθουμε επιτέλους ποιος υπονόμευσε, στην κρισιμότερη φάση του, τον αμυντικό αγώνα του Έθνους εναντίον της φασιστικής επιδρομής του Μουσολίνι

    Για να δούμε την απόφαση της 6ης ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ:

    (Σας καλούμε σ’επιστράτευση ) κατά των αντισοβιετικών προπαρασκευών της αστικής Ελλάδας (…) για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης και των Κινέζικων Σοβιέτ (!)
    πηγη:
    Ο νέος Ριζοσπάστης 21 του Γενάρη 1934 «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 35-36

    Τσεκάρετε το Μανιφέστο του 5ου Συνεδρίου του ΚΚΕ:

    Στις παραμονές του καινούργιου πολέμου, που η αιχμή του πρώτα από όλα στρέφεται ενάντια στην ΕΣΣΔ, ας ακουσθεί το βροντερό μας σύνθημα πως θα υπερασπίσουμε την Σοβιετική Ένωση μ ε ό λ ε ς τ ι ς δ υ ν ά μ ε ι ς μ α ς (!)
    Πηγή:
    Ρ. 22 του Απρίλη 1934 «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 76-82

    Πάρτε και την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 1935:
    Το ΚΚΕ τονίζει ότι η πολεμική απειλή είναι άμεση, καλεί τον λαό στην πιο αποφασιστική πάλη, για την ειρήνηκαι διακηρύττει ότι σε περίπτωση πολέμου και αντισοβιετικής επίθεσης, θέτει σαν πρωταρχικό καθήκον (!) να συμβάλλει με όλα του τα μέσα στην νίκη της Σοβιετικής Ενώσης

    «Κουμμουνιστική Επιθεώρηση» αριθμ. 15, 11 του Οκτώβρη 1935 «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 249-250

    Αξιοδάκρυτη είναι και η Προκήρυξη που συμπεριλαμβάνεται στο «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 420

    Το ΚΚΕ καλεί τους εργάτες και τον ελληνικό λαό να μποϋκοτάρουν (!) με όλες τις μορφές πάλης το μεροκάματο της Κυριακής 13-6-37 που γίνεται παρά τη θέλησή τους και προορίζεται για την αεροπορία

    Με συγκίνηση διαβάστε και μιά ακόμα προκήρυξη προς το Λαό και το Στρατό πηγη: «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 471

    Έφεδροι, στην περίπτωση επιστράτευσης πάρτε τα όπλα και χρησιμοποιείστε ενάντια στο μεγαλύτερο εχθρό (!) της ελληνικής πατρίδας – τη βασιλο- μεταξική δικτατορία

    Αν αντέχετε, πάρτε και το Μανιφέστο του Ρ. 2 του Μάη 1940 «Το ΚΚΕ Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ 482-490

    Δεν είναι ηρωισμός το να σκοτώνεσαι για ξένα συμφέροντα (!). Δεν έχει καμμιά σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας το να πολεμάς στην υπηρεσία του ενός ή του άλλου ιμπεριαλισμού

    Αυτά για να ξέρουμε ποιοί ΔΕΝ είπαν το «ΟΧΙ»
    Ή μάλλον το ψέλλισαν μονο όταν υπαγορεύτηκε πάνω στο πεδίο της μάχης από την Σ Ένωση με αποκλειστικό τα κρατικά συμφέροντα της (ξένης προς την Ελλάδα)

    Σχόλιο από Spl | 03/01/2008

  116. Σεπτέμβριος 17, 2008 στο 9:56 π.μ.

    Αποσπερίτης

    Υποθεσεις και οι δικεςμου βεβαια .

    Γιατην φιλοναζιστική μεριδα ..Εκεινο που κατ’ αρχήν ηθελα να θυμισω ειναι οτι ο Ναζισμός και ο Φασισμός δεν ειχαν απαξιωθει τοτε οπως μετά τον πολεμο …

    Για οσα λεει ο Δεξιος για Βενιζελικους κλπ … Ε ναι Ο Μουσλινινικος φασισμός εχε μεγαλη -πολύ μεγαλη επιρροή και στους Βενιζελικους αξιωματικους και μη. ήδη απο την δεκαετία του 30 και πιο πριν ..
    Ο Μεταξας ηταν μεν Δοτός δικτατορας ενός Αγγλοδουλου Βασιλια τουΓεωργιου αλλά απο την αλλη αυτό που προσπαθησε να οικοδομησει με την 4 η Αυγουστου και λπ ηταν ενα ολοκληρωτιό κρατος στα προτυπα της Χιτλερικής Γερμνις (3ο Ραιχ – 3ος ‘ελληνικός πολιτισμός”… Η καρδια του χτυπουσε προς την Γερμανια κυριως ..
    Προσωπικά ΘΑΥΑΜΑΖΕ τον χιτλερ … και διακυρησσε παντου οτι η Ελλας ειναι ”κρατος
    ολοκληρωτικόν-αντικοινοβουλευτικόν ” κλπ

    Ηταν ομως γεωπολιτικά αναγκασμενος να ακολουθει τις επιταγες του εργοδοτη του (Αγγλια – Γεωργιος)

    Φιλοναζισμό οταν λεω δεν εννοω φυσικά ξεκαθαρα ναζιστικές ργανωσεις (αν και υπήρχαν και τετοιες π.χ η ΕΣΠΟ).Περισσοτερο εναν Φανατικόαντιναζισμό…

    ΓΙΑ ΤΟ” ότι η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που δεν έστειλε καμμία εθελοντική μονάδα στο Ανατολικό Μέτωπο.” Συμφωνώ

    αλλα αυτό μπορεικαι να οφειλεται στο οτι οι Γερμανοι ειχαν να αντιμετωπισουν ενα τεραστιο κινημαα ενοπλής αντιστασης το μεαλυτερο -μαζι με το Γιουγκοσλαβικο στην κατεχομενη Ευρωπη ..Εξαλλου η Ελλαδα
    ηταν μια απο τις ελαχιστες χωρες οπου ματαιωθηκε
    η πολιτική επιστρατευση εργατών προς την Γερμανια ..Και παλι χαρη στη δραση του Εαμ …..

    (φυσικά ολα αυτά χρειαζονται και τεκμηριωση .. αρα …πρεπει να ψαχνουμε την χαρτούρα μας

    Παντως για τον διαχυτο φιλοφασισμό και σε Βενιζελικους και μη κατα την δεκαετια του 3ο βλ το ‘Πως Φιλησα τον Μουσσολινι ” του Σπ Μαρκετου…”

    ———————————–

    Ολοι συνηθως φτιαχνουμε μερικές μαλλον αναποφευκτες -εκ των υστερων μυθοποιησεις – που σχηματοποιουν τις ιστορικές μπερδεμεένες πραγματικότητες

    1)μυθοποιηση πρωτη – Βενιζελικοι – αντιβενζελικοι ..Τους φανταζομαστε εκ των υστερων ως Βενιζελικοι = δημοκρατικοι,οπαδοι του κοινοβουλευτισμου και της φιλελευθερης δημοκρατιας ..
    οχι . στηνπραγματικοτητα οι Βενιζελικοι ησαν εξισου ευαλωτοι στην φασιστική προπαγάνδα κυριςω της δεκαετιας του 30 οσο οι αντιπαλοι τους..Και αν ηταν ”δημοκρατικοι”αυτό σημαινε κυριως -αντιπαλοι του Βασιλια ..κατα τ’αλλα ησαν παρα πολλοι απο αυτους θαυμαστες του φασισμου..

    2) Μυθοποιηση δευτερη .. Ο Φασισμός ..Τον φανταζομαστε εννιαιο
    και κατα καποιο παραδοξο τροπο παει το μυαλό μας στους Ναζί (που ηταν η πιο ακραια εκδοχή του) Ομως υπηρχαν μεσοπολεμικά πολλές ποκιλιες του φασισμου ..Ο Κατ’ εξοχήν φασισμός του Μουσολινι, ο Φρανκισμός ,τα καθεστωτα της Αυστριας ,ουγγαριας κλπ. Αν εβλεπε κανεις εναν πολιικό χαρτη της Ευρωπης λίγο πριν απο τον Β Πολεμο θα εβλεπε ελαχιστες Κοινοβουλευτικές δημοκρατιες

    – Ομως παρα τις ποικιλίες και τους μεταξύ τους ανταγωνισμους (ανταγωνισμός υπηρχε και μεταξύ του Χιτλερ και Μουσολινι )
    οι φασιστικές ομαδες και καθεστωτα δενεμπαιαν σε κανενα διημμα ανα ητνα να επιλεξουν μεταξύ κομμουνιστών , Λαικου κινηματος κλπ ..Διαλεγαν αμεσως να στηριξουν τους ιδεολογιά συγγενεις τους

    3) Τωρα μια λανθανουσα μυθοποιηση εκ των υστερων που παρατηρησα μεσω της συζητησης ..

    Οταν μιλαμε για συνεργατες των Γερμανών τους φανατζομαστε περιπου ως εμμισθους συνεργατες ή ολοκληρωτικά αφοσιωμενους ντοπιους Ναζί.. Υπήρχαν και τετοιοι ..

    Ομως στην πραγματικότητα μαλλον οι Γερμανοι οταν καναν την κατοχή τους βρεθηκαν σε ενα περιπλοκο πολιτικά μωσαικό (οπως πανω κατω οι Αμερικανοι σημερα στο Ιρακ ή μαλλον Αφγανισταν )

    -επρεπε να καταλαβουν ποιους θα εκμεταλευοταν καλύτερα , ποιους θα ουδετεροποιησουν κλπ..Και βεβαι ως δελεαρ χρησιμοποιησαν και τον αντικομμουνισμό και τοχρημα αλλά και τους προυπαρχοντες ανταγωνισμους και πολιτικές αντιθεσεις τις οποιες υποδαυλιζαν και μεταμφιεζαν κ.α οπως κανουν παντα οι κατακτητες προκειμενου
    να τα βγαλουν περα σε μια αγνωστη χωρα και κανοντας οικονομια δυναμεων

    —————————————————-

    Σεπτέμβριος 17, 2008 στο 12:26 μ.μ

    δεξιος

    Στην Ελλάδα προ του 1940 κυριαρχούν οι διαιρέσεις του Εθνικού Διχασμού και όλοι οι πρωταγωνιστές βάσει αυτών σκέπτονται και αποφασίζουν.
    Ο φασισμός αντιμετωπίζεται τεχνικά ως μία δυνατότητα καλής η κακής διακυβερνήσεως και οι συζητήσεις περί αυτού είναι επηρεασμένες από το εάν είναι αποτελεσματικός ή όχι.Κίνημα πραγματικό δεν υπάρχει.
    Οι συμμαχίες με τις Μεγάλες Δυνάμεις επίσης δεν βασίζονται σε ιδεολογικά δεδομένα.Η βασιλική παράταξη που είναι η κατ εξοχήν παράταξη του κράτους στον πόλεμο αυτό ακολουθεί άλλη πολιτική- αγγλόφιλη- από τον
    1ο γιατί ο 2ος είναι βασικά αμυντικός πόλεμος,αφορά την ακεραιότητα του υπάρχοντος κράτους και όχι την απελευθέρωση Ελλήνων όπως ο 1ος.
    Η βενιζελική παράταξη αναρωτιέται αντίθετα εάν είναι δυνατόν να διατηρηθεί ουδετερότητα αφού δεν υπάρχουν πια Έλληνες στη Μικρά Ασία για να απελευθερωθούν.
    Κανείς δεν έχει και μεγάλη εμπιστοσύνη στον κοινοβουλευτισμό-πριν από τη 4η Αυγούστου έχουν προηγηθεί 3-4 βενιζελικά πραξικοπήματα.Αλλά και κανείς δεν πιστεύει ή δεν αισθάνεται την ανάγκη να φτιάξει πραγματικό φασιστικό κίνημα.
    Η Ελλάδα δεν μπήκε στον πόλεμο ούτε για το φασισμό ούτε για τον αντιφασισμό.Μπήκε επειδή η Ιταλία και η Βουλγαρία είχαν διεκδικήσεις.
    Μέσα στον πόλεμο βέβαια και την κατοχή άλλαξαν τα πάντα.

    ———————————————

    Σεπτέμβριος 17, 2008 στο 1:22 μ.μ

    π2

    Η συμμετοχή βενιζελικών στα Τάγματα Ασφαλείας δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει. Σε μερίδα των βενιζελικών αξιωματικών ασκούσαν εξαρχής ισχυρή έλξη η βίαιη επιβολή της τάξης, η ανάγκη αποφυγής της αναρχίας, ο αντικομμουνισμός. Με βάση αυτά τα τρία δικαιολογήθηκε η ίδρυση των Τ.Α. από την κυβέρνηση Ράλλη.

    Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της στελέχωσης των Ταγμάτων Ασφαλείας είναι πως, κατά τους πρώτους μήνες μετά την εξαγγελία τους δεν υπήρξε ιδιαίτερη προθυμία συμμετοχής σε αυτά, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση Ράλλη να αναγκαστεί να προχωρήσει σε απειλές και ποινές στους αξιωματικούς που δεν δήλωναν “εθελοντές”, ποινές που, στην Αστυνομία τουλάχιστον, έφτασαν μέχρι την απόλυση. Η αρχική αυτή απροθυμία εξηγεί, εν πολλοίς, την αθρόα συμμετοχή λούμπεν στοιχείων, ιδίως στη Βόρειο Ελλάδα. Η Πελοπόννησος, για να ξαναγυρίσω στον Μελιγαλά, είναι εξαίρεση. Εκεί η ένταξη στα Τ.Α. εμφανίζεται πιο αθρόα και πιο εθελοντική, ένδειξη ότι τα Τ.Α. αντανακλούσαν υπαρκτές τάσεις της τοπικής κοινωνίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό συνέβη στην Πελοπόννησο, με την ισχυρή παράδοση στενής πελατειακής σχέσης των τοπικών ελίτ με την πολιτική ελίτ της Αθήνας. Εξού και μίλησα για τη στρατηγική της πρόσδεσης στο δοβλέτι σε προηγούμενο σχόλιο.

    —————————————————————-

    H ενδιαφέρουσα παρέμβαση
    από [ΕΔΩ]

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  117. Εδώ συνεχίστηκε η συζήτηση για τον “μικρό άνθρωπο”:

    http://gkekaumenos.blogspot.com/2007/12/blog-post_19.html

    …όπου έγιναν κάποια πολύ ενδιαφέροντα σχόλια απο τον «Γιάννη» :

    σχόλια:
    Γιάννης είπε…
    ορισμένα σχόλια για το ποστ αυτό.
    Το κυριότερο ερώτημά μου αφορά στην άποψή σου:
    «Άμεση αποχώρηση απο την Μικρασία. Αν εισακούγονταν, ούτε η μικρασιατική καταστροφή θα είχε συμβεί, ούτε ο μικρασιατικός Ελληνισμός θα είχε ξεριζωθεί. Ο Μεταξάς ήθελε να είναι ο σωτήρας του μικρασιατικού Ελληνισμού, αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. »

    πώς την τεκμηριώνεις; από όσο είδα, ισχυρίζεσαι ότι :
    «Η αλήθεια είναι πως είχε πραγματικά αποφασιστεί η εξόντωσή μας, αλλά δεν θα γινόταν με τον αφελή τρόπο που εσείς νομίζετε και «περιγράφετε». Το πώς είχε αποφασιστεί η εξόντωση μας ο μόνος που το είχε καταλάβει ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, και έκανε τα πάντα για να το αποτρέψει, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε… »

    επίσης παραπέμπεις σε άρθρο στο snhell, στο οποίο θεωρείται ευφυής ο Μεταξάς επειδή κατάλαβε ότι οι Άγγλοι κορόιδευαν την Ελλάδα και διέβλεπε ότι θα μας εγκαταλείψουν.

    ξεκινώντας από το τελευταίο, παρόμοιες αντιλήψεις έχει και ο Ριζοσπάστης, ότι δηλ. η εκστρατεία γινόταν για λογαριασμό των Άγγλων και δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτική, άρα δεν έπρεπε να (πιαστούμε κορόιδα και να) υπηρετήσουμε κάποιους που θα μας εγκατέλειπαν όταν πετύχαιναν τις επιδιώξεις τους. ανεξάρτητα από το αν η κατοχή της Ιωνίας επιβοηθήθηκε από τους ξένους ή όχι, η εναντίωση σε αυτήν ΕΠΕΙΔΗ οι ξένοι είχαν ανάμιξη στις προϋποθέσεις πραγμάτωσής της είναι εσφαλμένη. και η ανεξαρτησία του 1821 αποκτήθηκε με τη ναυμαχία του Ναβαρίνο τελικά. θα έπρεπε να παραιτηθούμε από αυτήν επειδή η ίδια ήταν αποτέλεσμα των παιχνιδιών των ξένων; ασφαλώς όχι. το ίδιο και με την απελευθέρωση της Ιωνίας. ιμπεριαλιστική ή μη, έχουσα ή μη ρίσκο λόγω της απροθυμίας των ξένων, όλα αυτά ήταν αδιάφορα, εφόσον έτσι θα απελευθερωνόταν ένα κομμάτι της Μ. Ασίας καθώς και η Α. Θράκη (αλήθεια, αν δεχτούμε ότι είχε δίκαιο ο Μεταξάς για την απόβαση στην Ιωνία και, παρομοίως, αποδεχθούμε τον προδοτικό ρόλο του Βενιζέλου στην παράδοση της Α. Θράκης, τί γνώμη είχε ο πρώτος για την επέκτασή μας στην Α. Θράκη, η οποία δεν ήταν τμήμα ενός συμπαγούς γεωγραφικού όγκου;)

    Στο σημείο αυτό πρέπει πάντα να διαχωρίζεται η δίχως σχεδιασμό εκστρατεία στο εσωτερικό της Μ. Ασίας με την ίδια την κατοχή της Ιωνίας. ότι το δεύτερο έφερε το πρώτο δεν οφειλόταν σε νομοτέλεια. ότι ο Βενιζέλος επέκτεινε σε μια ασφαλή ζώνη την κυριαρχία του ελληνικού στρατού δεν έχει καμμία σχέση με την ανοργάνωτη (λ.χ. δίχως ταυτόχρονη επίθεση από τον Πόντο) και δίχως συμμάχους επέκταση ώς την Άγκυρα. άλλο να θεωρηθεί ως λάθος τακτικής των βασιλικών η δίχως βοήθεια επέκταση/εκστρατεία μετά το 1920 κι άλλο ο δήθεν λόγω σωφροσύνης μικροελλαδισμός, ότι τάχα οι Τούρκοι ήταν ανίκητοι. κανείς δεν έχει την αντίληψη ότι η εκστρατεία στην Άγκυρα έγινε με σκοπό την κατάληψη της μισής Μ. Ασίας. η Ελλάδα μπορούσε κι έπρεπε να επεκταθεί στις περιοχές στις οποίες υπήρχε ελληνικός πληθυσμός τόσος ώστε η παραμονή εκεί θα ήταν εύκολη (πόροι και πληθυσμός γηγενής πρόθυμος να συναγωνιστεί με τον Ε.Σ.). το διάστημα 1918-1920 ήταν η μόνη περίοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επί αιώνες στην οποία υπήρχε η δυνατότητα οριστικού ξεμπερδέματος με την τουρκική παρουσία στο Αιγαίο και την Πόλη. θα ήταν δειλία εάν κανείς δεν ρίσκαρε. τέτοια δειλία δεν επέδειξαν οι επαναστάτες στα 1821. αυτά είναι τα παραμύθια των «ανίκητων Τούρκων», της «τεράστιας ποσότητάς» τους. Τότε μόνο, σε ιστορία 500 χρόνων, η Ελλάδα πληθυσμιακά έφτανε την Τουρκία ή, τουλάχιστον, υπήρχε η μικρότερη αναλογία ε/τ πληθυσμών.

    οι Τούρκοι αμέσως μόλις επικράτησαν, άρχισαν την επεκτατική πολιτική: πρώτα αφανίζοντας τους εν Τουρκία εναπομείναντες (αυτή ήταν η περίφημη ελληνοτουρκική φιλία, την οποία ο μετά τις εκλογές του 1920 Βενιζέλος, ο Μεταξάς και όλοι προώθησαν – και ασφαλώς η προσωρινή, λόγω ανάγκης ανασυγκρότησης, απραξία εναντίον μας ώς το 1940-50 οφείλεται όχι στην ε/τ φιλία, αλλά στην ανάγκη ανασυγκρότησης και ξεμπερδέματος με τα παρηκμασμένα οσμανικά στοιχεία της) και,έπειτα, περνώντας στο β’ στάδιο, απαιτώντας όσα κερδήθηκαν στους Βαλκανικούς. άρα το θέμα ήταν: είτε οι Τούρκοι οριστικά θα εκδιώκονταν παύοντας να αποτελούν κίνδυνο, από την Δ. Μ. Ασία, είτε θα επέστρεφαν ώστε να διεκδικήσουν όσα έχασαν το 1912.

    συνιστά λάθος πρώτου μεγέθους η εκτίμηση ότι οι Τούρκοι θα επέτρεπαν, έπειτα από τις σφαγές του 1915-1918. η εκτίμηση αυτή θεωρεί ότι οι Τούρκοι επειδή έφαγαν κάποιες σφαλιάρες το 1912-3 μετατράπηκα σε ειρηνόφιλους. η εκδίωξη των «λωζανικών» Ελλήνων μετά το 1923 από την «φίλη Τουρκία» δείχνει ότι και δίχως την «κακή επέμβαση» στην Ιωνία ο Ελληνισμός εκεί μόνο υπό ελληνική διοίκηση θα παρέμενε στις εστίες του. ποια είναι η διαφορά μεταξύ του «αφελούς» ή του «έξυπνου» τρόπου, κανείς δεν ξέρει, εφόσον και στις δυο περιπτώσεις είχαμε τη δυστυχή έκβαση του διλλήματος: απελευθέρωση των τόπων αυτών ή εκδίωξη των εκεί Ελλήνων. αυτή ήταν η λογική του έθνους-κράτους, καλώς ή κακώς, τα ίδια θα γινόταν και στη Μακεδονία (όπως έγιναν στο Μοναστήρι ή την Α.Ρωμυλία ή τώρα στην Β. Ήπειρο ή στην Β. Κύπρο) εάν οι Έλληνες δεν την απελευθέρωναν. η αμαχητί παράδωση «επειδή δεν θα νικήσουμε ποτέ τους Τούρκους» δεν ήταν δείγμα ούτε σοβαρότητας ούτε σωφροσύνης, είναι και ήταν δείγμα γραικυλισμού στον αιώνα. όπως μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί η άποψη ότι αν δεν είχε συμβεί η Μ. Εκστρατεία οι Έλληνες θα παρέμεναν εκεί. η εκδίωξη των Ελλήνων της Ιωνίας στα 1915 κ.ε. πριν πατήσει το πόδι του έλληνας στρατιώτης εκεί και ενόσω η Ελλάδα παρέμενε ακόμα ουδέτερη δείχνει το (κομμουνιστικής – ή μάλλον «ΣΕΚΕικής» έμπνευσης) επιχείρημα «ναι, μας έσφαξαν, αλλά τι περιμένατε, αφού κι εμείς είχαμε στρατό εκεί;» ε, λοιπόν, και στην Μακεδονία, την Ήπειρο, την Δ. Θράκη, τα νησιά είχαμε και έχουμε στρατό, γι’ αυτό ακριβώς δεν σφάχτηκαν Έλληνες εκεί: διότι η σφαγή/εκτόπισή τους, εάν δεν υπήρχε Ε.Σ., θα συνέβαινε επίσης οπωσδήποτε. άρα έπρεπε τουλάχιστον να παίξουμε, μήπως κερδίσουμε. η εκ των υστέρων τουρκοφιλία, το σύνδρομο της ήττας από «τους ανίκητους Τούρκους» του Μεταξά κ.λπ., όλα αυτά είναι αηδίες βασισμένες στα μετέπειτα γεγονότα, όχι στο γεγονός ότι στην Ιωνία, την Α. Θράκη (και στον Πόντο, εάν οι έλληνες ηγέτες πίστευαν λίγο παραπάνω στην δυναμική των γεγονότων) ο Ε.Σ. βρισκόταν σε ελληνικά μέρη και όχι σε μέρη εχθρικά, στα οποία δεν ήξερε «από πού θα του ερχόταν η κατραπακιά».

    ασφαλώς ο γερμαναράς εθνοπροδότης Μεταξάς του εθνικού Διχασμού δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Βενιζέλο που έκανε λάθη τακτικής (ειδικά στο θέμα του Πόντου), παρά το γεγονός ότι άλλο πρόσωπο ο Βενιζέλος μετά τις εκλογές του 1920 και άλλο ο Βενιζέλος πριν από αυτές. γιατί στη μία περίπτωση, του Βενιζέλου προ του 1920, έχουμε εθνοσωτήρια τακτική με λάθη στρατηγικής, ενώ στην περίπτωση του διχαστή Μεταξά έχουμε εσφαλμένη τακτική η οποία τάχα αποδείχθηκε ορθή εξαιτίας των υπερβολών και της ανοργανωσιάς των αντιβενιζελικών μετά το 1920 (και όχι επειδή αντικειμενικά ήταν ορθή).

    19 Μάϊος 2008 11:13 πμ
    Γιάννης είπε…
    Σύμφωνα με την «Ιστορία του Ελληνικού έθνους»της εκδ. Αθηνών (τ. ΙΕ’, σ. 159)

    ο Μεταξάς έφθασε σε τέτοιο βαθμό εθνοπροδοσίας ώστε ούτε στην περιοχή της Σμύρνης δεν αποτελούσαν την πλειονότητα (και συνεπώς ούτε εκεί είχαν δικαιώματα, μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι πίστευε ο Μεταξάς).

    Ωστόσο ο Μεταξάς «χαιρέτησε την ελληνική απόβαση στη Μύρνη το Μάιο του 1919 σαν απαρχή μιας περιόδου μεγαλείου και ευημερίας για τη χώρα»

    «κατά την έναρξη των επιχειρήσεων του Μαρτίου είχε ταχθεί έμμεσα και αυτός, με την απόρριψη των προτάσεων του Βενιζέλου για σύμπτυξη του μετώπου, υπέρ της επιθετικής πολιτικο στρατιωτικής επιλογής της κυβερνήσεως. Μετά το απογοητευτικό για την Ελλάδα τέλος των επιχειρήσεων εκείνων, επανήλθε με ανανεωμένη πεποίθηση στις αρχικές του απόψεις».

    αυτό προφανώς δεν λέγεται «σταθερότητα απόψεων».

    1 Ιούνιος 2008 2:00 μμ
    Ανώνυμος είπε…
    Όλα αυτά έχουν απαντηθεί και μάλιστα λεπτομερώς ήδη μέσα από τον διάλογο που είχα με τους «Πόντιους». Γιατί ακριβώς αυτά μου έλεγαν και αυτοί. Αν θέλεις όλο τον διάλογο ολκληρωμένο, θα τον βρεις στην διεύθυνσή (τους) https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/10/28/28-10-2007/.

    Αν έχεις την διάθεση να μάθεις ποιος ήταν πραγαματικά ο Βενιζέλος διάβασε το όσα γράφω εκεί, και τα όσα γράφω εδώ στην μελέτη μου Ο Μεταξάς, το ΟΧΙ και η Δημοκρατική Παράταξη.

    Γ.Κ.

    14 Ιούλιος 2008 4:28 μμ
    Γιάννης είπε…
    Γράφετε ότι όλα αυτά είχαν ειπωθεί και απαντηθεί στο διάλογο με τους Π&Α. εκεί βρήκα να γράφεις:

    1) «Όση σοβαρότητα έχουν τα όσα έχετε πει μέχρι τώρα για τον Μεταξά και το ΟΧΙ, άλλη τόση έχουν και αυτά εδώ, για την ευθύνη του Μεταξά για την Μικρασιατική Καταστροφή.

    Ο Μεταξάς, όπως ξέρουν όλοι, εκτός από εσάς, ήταν ενάντια στην Μικρασιατική εκστρατεία ήδη από το 1915, όταν και παρέδωσε, το Γενάρη εκείνης της χρονιάς, το πασίγνωστο σε όλους, πλην Λακεδαιμονίων, υπόμνημά του στον Βενιζέλο, στο οποίο του εξηγούσε τι θα συνέβαινε αν αποβιβάζονταν ποτέ ο Ελληνικός Στρατός στη Μικρασία.
    Σπάνια προφητεία, που εκπληρώθηκε κατά γράμμα.
    Γι’ αυτό, και παρ΄όλο που ήταν πιστός στον βασιλιά Κωνσταντίνο μέχρι θανάτου, αρνήθηκε να αναλάβει αρχηγός του επιτελείου, όταν αυτό του προτάθηκε μετά την επιστροφή του βασιλιά, το 1920.

    Ο Μεταξάς όλα αυτά τα χρόνια έμενε πιστός στην αρχική του θέση: Άμεση αποχώρηση απο την Μικρασία. Αν εισακούγονταν, ούτε η μικρασιατική καταστροφή θα είχε συμβεί, ούτε ο μικρασιατικός Ελληνισμός θα είχε ξεριζωθεί. Ο Μεταξάς ήθελε να είναι ο σωτήρας του μικρασιατικού Ελληνισμού, αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Δυστυχώς δεν εισακούστηκε. »

    και

    2) «“Είναι ως να μου ζητήτε να εξαπατήσω τον κόσμον. Διότι εγώ γνωρίζω, ότι στρατιωτικώς δεν δυνάμεθα να επιτύχωμεν τον σκοπόν μας.
    Ο κ. Πρωτοπαπαδάκης μου λέγει: Μάλιστα, έστω να εξαπατήσωμεν τον κόσμον, εν ανάγκη και αυτό να γίνη.
    Απήντησα προς αυτόν: Μα εγώ δεν εννοώ επ’ ουδενί λόγω να εξαπατήσω τους Έλληνας… Μη λησμονήτε, ότι εγώ από πολλών ετών εξεφράσθην εναντίον της πολεμικής πολιτικής εν Μ. Ασία. Τότε δι’ αυτόν τον λόγον ήλθον εις ρήξιν με τον κ. Βενιζέλον. Και ήμην εν υπηρεσία. Ήδη είμαι απόστρατος. Και (ερωτώ) πρέπει να δεχθώ να επανέλθω εις υπηρεσίαν, ίνα δι’ αυτού βεβαιώσω τον ελληνικόν λαόν, ότι έχω πεποίθησιν, ότι δύναται να γίνη εκείνο, διά το οποίον άλλοτε είχα την εναντίαν πεποίθησιν, ενώ πράγματι και τώρα πιστεύω, ότι δεν δύναται να αχθή εις πέρας;” (”Ημερολόγιο” τ. Γ1, σελ. 83).

    Αυτά για το πόσο ήταν υπεύθυνος ο Μεταξάς για την Μικρασιατική καταστροφή.»

    και

    3) «Κατηγορείτε ως τον Μεταξά ως προδότη, γιατί αρνήθηκε να κοροϊδέψει τον ελληνικό λαό, όπως του ζητούσαν ο βασιλιάς και ο Γούναρης, αναλαμβάνοντας μια εκστρατεία που ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Και όταν μάλιστα, για να πάρει την απόφασή του αυτή αρνήθηκε να υπακούσει ακόμη και στον βασιλιά, στον οποίον ήταν πιστός μέχρι θανάτου. Κατηγορείτε δηλαδή ως προδότη αυτόν που πρότεινε τότε την μόνη λύση που θα έσωζε όλον τον μικρασιατικό Ελληνισμό, δηλαδή την άμεση αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Μικρασία. Ήταν λοιπόν προδότης αυτός που ήθελε να σώσει τον Ελληνισμό από τον βέβαιο αφανισμό του, και γι’ αυτό αρνήθηκε να συμπράξει στην κοροϊδία του λαού και στην επερχόμενη καταστροφή.»

    και

    4) «Η αλήθεια είναι πως είχε πραγματικά αποφασιστεί η εξόντωσή μας, αλλά δεν θα γινόταν με τον αφελή τρόπο που εσείς νομίζετε και «περιγράφετε». Το πώς είχε αποφασιστεί η εξόντωση μας ο μόνος που το είχε καταλάβει ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, και έκανε τα πάντα για να το αποτρέψει, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε… »

    Αναφορικά με το πρώτο κάνετε λάθος, γιατί ο Μεταξάς χαιρέτισε την απελευθέρωση της Σμύρνης το 1919 και δεν ισχύει η άποψή σας πως ο Μεταξάς έμεινε όλα αυτά τα χρόνια πιστός στην αρχική του θέση.

    Το ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία απέτυχε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο Μεταξάς επαληθεύτηκε. γιατί θα μπορούσαν να υπάρξουν χίλιοι διαφορετικοί λόγοι αποτυχίας από αυτούς που θα ανέφερε ο Μεταξάς. είναι άλλο πράγμα η αποτυχία έπειτα από εξαντλητική εκστρατεία καθυπόταξης όλης της Μικρασίας και άλλο πράγμα η υποθετική καταστροφή έπειτα από αποτυχία υπεράσπισης της Ιωνίας. ότι η μία εκδοχή του σχεδίου, αυτή των βασιλικών, απέτυχε, δε συνεπάγεται το δεδομένο της αποτυχίας για κάθε άλλη εναλλακτική προσπάθεια. ας μη ξεχνάμε ότι ο Βενιζέλος*** είχε προτείνει την υποχώρηση στα νόμιμα όρια, ώστε και οι Άγγλοι να μείνουν εκτεθειμένοι αλλά και ο ΕΣ να αμύνεται σε φιλικά αλλά και περιορισμένα εδάφη.

    ***
    τον οποίο αποκαλείτε αρχιπροδότη και δη σφαγέα των Ποντίων. αν τέτοιος είναι ο χαρακτηρισμός για κάποιον που έκανε λάθη (μεγάλα, μετά το 1922, ή μικρά) στρατηγικής, τότε μόνο ακατανόμαστο προδοτικό μίασμα θα έπρεπε να αποκληθεί όποιος αρνούνταν την ελληνικότητα ακόμη και της ίδιας της Ιωνίας, όπως έκανε αυτός τον οποίο υπερασπίζεστε.

    Αναφορικά με το δεύτερο, ο Μεταξάς άραγε ανέφερε τι θα έπρεπε να γίνει από τη στιγμή που είχε συντελεστεί η εδραίωση στη Μικρασία και η προώθηση του ΕΣ. ή μήπως ήδη από τα 1920 θεωρούσε ότι ούτε καν η αποχώρηση θα έσωζε τους Μικρασιάτες; γεγονός είναι ότι η σκέψη ότι οι Τούρκοι θα σέβονταν, αν δεν υπήρχε ΕΣ, τους Μικρασιάτες, είναι λανθασμένη, όπως ανέφερα στο πρώτο μήνυμα. με δεδομένο ότι δε θα αποδέχονταν Έλληνες στη Μ. Ασία, είτε σφάζοντας είτε σταδιακά εκδιώκοντάς τους, απομένει να πει κανείς αν η Ελλάδα θα έπρεπε να κοιτά απαθής την σφαγή ή τον σταδιακό διωγμό (όπως μεταπολεμικά: και φαντάζομαι δε θα συμφωνείτε με την στάση μας το 1955) ή θα αντιδρούσε ένοπλα μη έχοντας να χάσει τίποτε, αφού η πρόθεση της άλλης πλευράς ήταν γνωστή και δεν άλλαξε ποτέ.

    Αναφορικά με το τρίτο, επαναλαμβάνω ότι το πράγμα είναι σαφές: «Μικρασιατικός Πόλεμος» δε σήμαινε απαραίτητα εκστρατεία στην καρδιά του Κεμαλισμού.

    Αναφορικά με το τέταρτο όσα έγραψα στην 5η παράγραρο του πρώτου σχόλιού μου ούτε οι συνομιλητές σας στο Π&Α τα έγραψαν ούτε εσείς τους είπατε κάτι σχετικό απαντώντας εκ των προτέρω.

    συνεπώς θεωρώ ότι δεν απαντήσατε στις ενστάσεις μου (τις παραπάνω καθώς και όσες ανέφερα παλιότερα), οι οποίες άλλωστε λίγο ή εν μέρει μοιάζουν με αυτές των συνομιλητών σας στο Π&Α.

    24 Σεπτέμβριος 2008 10:29 μμ
    Γιάννης είπε…
    Αναφορικά με το ποιος ήταν ο Βενιζέλος, έχω παρατηρήσει και πριν ότι άλλη η συμπεριφορά του πριν τις εκλογές και άλλη μετά τις εκλογές. αυτό δεν ισχύει μόνο για την πολιτική του στα εθνικά θέματα αλλά και στα υπόλοιπα. από φιλελεύθερος γίνεται αντικομμουνιστής και συμπαθεί το φασισμό. καμμία αντίρρηση γι’ αυτό.

    Αν είναι να εξετάσουμε κατά πόσο υπάρχει κανείς από τα πρόσωπα που μας ενδιαφέρουν ο οποίος να μη διέπραξε λάθη ή προδοσίες, θα βρούμε ότι δεν υπάρχει.
    Αν είναι να εξετάσουμε ποιος είναι περισσότερο προδότης και περισσότερο αντιδημοκράτης, ο Βενιζέλος ή ο Μεταξάς, θα βρούμε ότι ο δεύτερος είναι και περισσότερο προδότης και ο κατεξοχήν αντιδημοκράτης. επειδή το επιχείρημά σας είναι «και ο Βενιζέλος ήταν αντιδημοκράτης, επομένως γιατί κατηγορείτε ως φασίστα τον Μεταξά;», πρέπει να δειχθεί ότι τέτοιο τσουβάλιασμα δεν είναι δίκαιο. γιατί ο Μεταξάς δεν υποστήριξε ποτέ τον κοινοβουλευτισμό, ενώ ο Βενιζέλος τον υποστήριξε. τώρα, για όσα λέτε για την δικτατορία του 1909, νομίζω τα συμπεράσματα είναι διαφορετικά: ο Βενιζέλος προχώρησε σε εκλογές, ενώ ο Μεταξάς προφανώς δεν είχε τέτοια θεωρητική προδιάθεση και πολιτική βούληση, αλλά άνετα θα κυβερνούσε για 40 χρόνια σα τον Φράνκο. τα στρατιωτικά πραξικοπήματα δεν συνεπάγονται απαραίτητα φασισμό: ο Παπαδόπουλος δεν ήταν φασίστας ούτε ναζί, ήταν αντιδημοκράτης και ακροδεξιός χουντικός. συνεπώς τα πραξικοπήματα των βενιζελικών (ή του Βενιζέλου*) δεν συνεπάγονται ότι «τι Μεταξάς, τι Βενιζέλος και λοιποί ψευτοδημοκρατικοί», όπως διαφαίνεται από τα γραφόμενά σας.

    τη δεκαετία του 1930 ο κοινοβουλευτισμός περνούσε κρίση και ο φασισμός – μη έχοντας απαξιωθεί ακόμη – προκαλούσε το ενδιαφέρον ή τη συμπάθεια, ενώ δεν έλειπαν και οι μεταστροφές από το δημοκρατικό στο αντιδημοκρατικό στρατόπεδο (**). ο Μεταξάς δεν είχε κάποια δημοκρατική προϊστορία και απόψεις τις οποίες, λόγω του πολιτικού κλίματος της εποχής του ’30, απέρριψε: ήταν εξαρχής αντιδημοκρατικός. τσουβαλιάζοντας βέβαια τους εξαρχής αντιδημοκράτες με όσους φλέρταραν τη δεκαετία του τριάντα με τον αντικοινοβουλευτισμό είναι πολύ βολικό. αλλά, στο κάτω-κάτω, η κριτική εναντίον του αντιδημοκρατικού βενιζελισμού έχει γίνει από τους Αριστερούς εδώ και καιρό, οπότε δεν αποκαλύπτετε κάτι το οποίο η κυρίαρχη ιδεολογία (η οποία άλλωστε είναι η αριστερή ακόμη) κρατουσε κρυφό. οπότε ως τι «ξεσκεπάζετε» τον μεσοπολεμικό αντικοινοβουλευτικό βενιζελισμό; στο όνομα της υπεράσπισης της δημοκρατίας και του Μεταξά; στο όνομα της άδικης ισοπέδωσης όλων; ή τον «ξεσκεπάζετε» επειδή όσοι τον «ξεσκέπαζαν» ώς τώρα, οι Αριστεροί, ήταν επίσης εχθροί του κοινοβουλευτισμού, άρα δεν δικαιούνταν να το πράττουν; φοβάμαι ότι ισχύει η παροιμία «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα» στην τρίτη περίπτωση.

    Αλλά – όπως και να έχει – επειδή ο Βενιζέλος συμπαθούσε αργότερα τον μουσολινισμό, δε σημαίνει ότι ο Μεταξάς δεν πρέπει να αποκαλείται (ο κατεξοχήν Έλληνας) φασίστας και γερμαναράς, αρχιπροδότης ο οποίος δίχασε (ως δια-βολος) τον Κωνσταντίνο και τον Βενιζέλο.

    Ακόμη κι αν αληθεύουν όσα γράφετε για τον Μεταξά και το ΟΧΙ, ότι εκνευρίστηκε από την.. προδοτική στάση των Ναζί προς ένα φιλογερμανικό φασιστικό καθεστώς, όπως το δικό του, τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. εσείς ο ίδιος υπαινίσσεστε (με ή δίχως στοιχεία) ότι οι Άγγλοι έβγαλαν από τη μέση τον Μεταξά επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί πλήρως (η συνωμοσιολογική αντίληψη; )*** . φανταστείτε τι θα γινόταν με έναν απλό πρωθυπουργό (λαϊκό ή βενιζελικό) κι όχι έναν πραξικοπηματία στρατιωτικό. αν δεν κάνω λάθος στην Γιουγκοσλαβία (στην οποία ο λαός εξεγέρθηκε εναντίον της φιλογερμανικής κυβέρνησης και είπε το ΟΧΙ) δείχνει ότι τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ των ηγετών δεν είναι πάντοτε η πραγματική αιτία των γεγονότων που επακολουθούν.

    *
    με τη λογική αυτήν: «κατάληψη της εξουσίας δια της βίας = αντιδημοκρατική εμπράγματη αναίρεση (= και υποκρισία) των δημοκρατών» θα έπρεπε επίσης να καταδικάσετε τη Γαλλική Επανάσταση, την Αμερικανική, την Αγγλική επίσης.

    **
    αυτή του Μουσολίνι είναι χαρακτηριστική – σε αντίθεση με τον Χίτλερ ο οποίος ήταν πάντοτε αντιδημοκράτης παρά το «σοσιαλιστικό» στην ονομασία του κόμματός του

    ***
    γράφετε: «ο Μεταξάς δήλωσε επίσημα στις 18 Ιανουαρίου 1941 ότι θα δέχονταν την αποβίβαση αγγλικών στρατευμάτων μόνον όταν οι Γερμανοί διαβούν τον Δούναβη και εισέλθουν στην Βουλγαρία. Φυσικά, στις 29 Ιανουαρίου 1941 ο Ιωάννης Μεταξάς, όλως τυχαίως πέθανε…»
    όπου «όλως τυχαίως» = τον πέθαναν.

    24 Σεπτέμβριος 2008 11:36 μμ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/10/2008

  118. Διάβασα, καθυστερημένα, ΟΛΑ τα σχόλια. Πριν καιρό είχα διαβάσει το ποστ, με μόνο λίγα σχόλια. Βρίσκω τη συζήτηση ΑΚΡΩΣ εκπαιδευτική για τους απλούς… μαθητές, όπως εγώ (σε αυτό το θέμα τουλάχιστον).

    Αν βάλουμε στην άκρη τα πάθη και τους χαρακτηρισμούς, οι έντονες αντιθέσεις οδήγησαν σε διασαφήνιση σημαντικών πτυχών του θέματος, όπου ΤΙΠΟΤΕ σχεδόν (πια) δεν μπορεί να θεωρηθεί (από τον αμερόληπτο μαθητή) «δεδομένο». Από τα σχόλιά σας ξεκίνησαν παράλληλες αναζητήσεις στο διαδίκτυο που με διαφώτισαν ακόμη περισσότερο.

    Για τον κ. Κεκαυμένο έχω να πω ότι η μεροληψία του υπέρ του Μεταξά «κάνει μπαμ», π.χ. όταν τον θεωρεί… αντιφασίστα! 🙂

    Πάντως, για να λέμε και του στραβού (ή… κεκαυμένου) το δίκαιο, νομίζω ότι πριν χρησιμοποιήσουμε ιστορικά ΒΑΡΕΙΣ χαρακτηρισμούς όπως «προδότης» ας σκεφτούμε και με την απλή μέθοδο του να… βάζουμε προσωρινά τους εαυτούς μας στη θέση του εν λόγω προσώπου (και γενικότερα). Δυσκολεύομαι ως εκ τούτου να θεωρήσω τον Μεταξά «προδότη». Ενας προδότης πρέπεπι να έχει και το στοιχείο του ΔΟΛΟΥ, δεν αρκεί μόνο να έχουν αρνητικές συνέπειες (για την πατρίδα) οι πράξεις του. Και όλη η στάση του Μεταξά δείχνει αν μη τι άλλο, ότι (1) ΠΙΣΤΕΥΕ όσα έλεγε και (2) δεν τα έλεγε με προδοτικό κίνητρο αλλά γιατί πίστευε (εν τη αφελή… φασιστοειδή μεγαλομανία του) ότι «έκανε τα πάντα για το καλό της χώρας».

    Για το καλό σας τα έκανε ρε παιδιά. Καταλάβετέ το. Και το ρετσινόλαδο ήταν βιταμινούχο αν το πίνατε. Καλή συνέχεια!
    🙂

    Σχόλιο από omadeon | 19/10/2008

  119. […] Ποιός στ’ αλήθεια είπε ΟΧΙ στο φασισμό […]

    Πίνγκμπακ από -Κορόϊδο Μουσολίνι… « Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  120. Αγαπητέ Φίλε!

    Ανατρίχιασα..!
    Όσα χρόνια κι αν περάσουν το αδικοχαμένο αίμα θα παραμένει ζεστό και θα αχνίζει μπροστά στα μάτια μας, να μας κρατάει τη μνήμη μαχαίρι κοφτερό!

    Σε ευχαριστώ!

    Σχόλιο από mareld | 28/10/2008

  121. Είστε αστεία αμόρφωτοι όλοι. Συνεχίστε τον αυνανισμό και καταθέσετε τα αποτελέσματα σε τράπεζα σπέρματος… Χα χα Αχρείοι αμόρφωτοι αγράμματοι κουλτουρίαρήδες… Πιος το είπε το όχι ο Λαός; Δηλαδή η γιαγιά μου σηκώθηκε στις 0400 άνοιξε την τηλεόραση και αντί να δει Μενεγάκη συμμετείχε σε δημοσκόπηση για το όχι… αχ δεν μπορώ άλλο πάω τουαλέτα θα μο φύγουν από τα γάλια

    Σχόλιο από Μπάμπης | 28/10/2008

  122. Μπάμπης

    αφήνω το σχόλιο σου αναρτημένο, μόνο και μόνο για να δούν οι αναγνώστες τούτου του μπλογκ το θράσος των ακροδεξιών, που δεν αντέχουν την παραμικρή κριτική στο πρόσωπο του άθλιου νεοέλληνα φασίστα Ιωάννη Μεταξά, του δολοφόνου των προσφύγων, του συνένοχου στη Μικρασιατική Καταστροφή και του άδολου θαυμαστή του Κεμάλ Ατατούρκ!

    Ο αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/10/2008

  123. Η αμωρτολότητα της ελληνικλης αριστεράς στο <> θα την συνοδεύει για πάντα, ιδιαίτερα μετά την αποκομουστικοποίηση της ελληνικης πιλιτικής που θα επέλθει σε 10-20 χρόνια. Τότε που δεν θα φοβούνται οι κυβερνήσεις να ενοχλήσουν την άκρα αριστερά θα βγουν όλα στην φόρα για το μακεδονικό.
    Ως τότε αυτοεπιβεβαιωθέιται μοιράστε χαρακτηρισμούς <> <> κτλ. Εγώ ανοίκω στο κέντρο αλλά <>.
    Αλήθεια πόσοι από εσάς θα τα βγάζεται πέρα στο αλβανικό με τα χιόνια χωρίς καλό εξοπλισμό και άριστη προετοιμασία. Πως θα επιβίωνε η γραμμά α΄μυνας χωρίς πυροβολικό άριστα εξοπλισμένο και εκπαιδευμένο; χωρίς πυρομαχικά στα όπλα. Η επιστράτευση έχει ξεκινήσει μήνες πριν και τα τάγματα προκαλύψεως ήταν 100% επανδρωμένα αποδικνύοντας με αυτό ότι ο ελληνικός στρατός ήταν πανέτοιμος για την επίθεση….

    Με συμπάθεια σε όσους σκέφτονται το συμφέρον της πατρίδας πάνω από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Για τους άλλους απατρίδες μόνο <> και <>.

    Σχόλιο από Μπάμπης | 28/10/2008

  124. Μπάμπης

    μπορείς να συμμετέχεις στη συζήτηση… όμως δεν έχεις δικαίωμα να βρίζεις!

    Και όταν αυτό το κάνεις από θέσεις υπεράσπισης του Μεταξά, το ατόπημά σου είναι διπλό!

    Γι αυτό, τα σχόλιά σου που δεν τηρούν αυτόν τον κανόνα θα αποσύρονται.
    Εάν φυσικά το παρακάνεις θα σε στείλουμε σε μόνιμη εξορία στο Μακρονήσι όπου θα σε περιμένει μια οικολογική διατροφή με ρετσινόλαδο. Επίσης θα σε βοηθήσουμε να αποκτήσεις δυνάμεις αυτοσυγκέντρωσης, γιαυτό θα σου βάζουμε βρασμένα αυγά κάτω από τις μασχάλες.

    Εάν παρόλα αυτά δε συμορφωθείς, θα μας αναγκάσεις να καταφύγουμε στη δοκιμασμένη λύση του κονσερβοκουτιού, κάτι που μας στενοχωρεί γιατί δεν είναι στην κουλτούρα μας!

    Ο αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2008

  125. Βλέπω από σταλινισμούς και απόριψη της άλλης ΄΄αποψης πάμε καλά. Είστε το 5% και λιγοστεύετε (ευτυχώς). Εγώ απλά περαστικός ήμουνα και κατάθεσα τις απόψεις μου (η αλήθεια είναι ότι εξαπέλησα ύβρεις σε πρόσωπα σε ανταπόδωση των ύβρεων σας για τους ηγέτες που έσωσαν την ανθρώπινη και εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων). Αντίθετα οι ομοδεάτες σας περίμεναν την επίθεση στην Σοβιετία για να κάνουν αντίσταση.
    Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί διαγράψατε το σχόλιο μου για την στάση της αριστεράς στο μακεδονικό. Πονάει ε;
    Πιστεύει κανείς ότι εάν συνεχιζόταν η τραγική κατάσταση που επικρατούσε πριν το Μεταξά θα υπήρχε όχι και νίκη; Τα υπόλοιπα για τα μακρονήσια και τα βρασμένα αυγά είναι αντάξια του επιπέδου σας. Μόνο με γκουλάγκ δεν με απειλησατε… Γι αυτό βουτυρομπεμπέδες της αριστεράς των βορείων προαστίων να ξέρετε ότι εγώ δεν φοβήθηκα όταν ήμουν κλεισμένος στον ναό που καιγόταν στο κόσοβο με 5000 αλβανούς από έξω να πετούν μολότοφ (τι μου θύμισε τώρα η μολότοφ-σύμφωνο ναζιστών κομουνιστών)και να πυροβολούν. Ούτε όταν έκανα κομάτια καμιά δεκαριά αυτοκίνητα των αλβανών με το Μ113. Θα φοβηθώ εσας μωρά;χα χα

    Σχόλιο από Μπάμπης | 29/10/2008

  126. Αη σιχτίρ σταλινοτσολιάδες

    Σχόλιο από Μπάμπης | 29/10/2008

  127. Σταλινοτσολιάδες…

    Σχόλιο από Μπάμπης | 30/10/2008

  128. Βρε τον Μπάμπηηηηη!

    Δικιά μας κι εσύ;

    Σχόλιο από Κιλκισιωτοπούλα | 30/10/2008

  129. Και ένα εξειδικευμένο επί του θέματος blog

    http://oxitometaxa.wordpress.com/

    Σχόλιο από ΟΧΙ στον ΜΕΤΑΞΑ | 30/10/2008

  130. ΝΑ ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΞΟΝΑς ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ….

    ————————————————————
    Ἰδιόγραφο σημείωμα τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ

    Κύριοι,

    Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.
    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη διά τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].
    Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου [4]. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.
    Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν διά να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν διά να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών [5].
    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και διά παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν» [6]. Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ «ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος».
    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως «ασήμαντοι» εμπρός εις τα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα» τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.

    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].
    Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

    Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος διά τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση.
    Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται διά την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία διά vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο διά την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.
    Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες [8].
    Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Έθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν.
    Tο Έθνος ουδέποτε θα συνεχώρει εις τόν Βασιλέα και την Εθνικήν Κυβέρνησιν της 4ης Αυγούστου, τοιαύτην πολιτικήν.
    Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Έλληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τα νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η «Δημοκρατική» θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της «δευτέρας» Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της.
    Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, διά το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.
    Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν.
    Υπάρχουν πολλά εμπόδια.
    Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μη προκαλέση, μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μη υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση. Ήδη δε, η απόφασίς της αυτή και η πολιτική της αυτή, χάρις εις την οποίαν απρόκλητα προσεβλήθη, χάρισαν στον τόπο και στον λαό μας το πλέον ανεκτίμητον των αγαθών και το μεγαλύτερον στοιχείον της δυνάμεως του: Αυτή η πολιτική έδωσεν εις τον λαόν την απόλυτη ψυχική, και πανεθνική ένωσί του [9].
    Σήμερα όμως επί πλέον υπάρχουν και μερικοί άλλοι παράγοντες που προδικάζουν την τελική μας νίκη. Η Τουρκία δεν είναι όπως το 1916 σύμμαχος των Γερμανών. Είναι σύμμαχος των Άγγλων [10]. Η Βουλγαρία βέβαια ενεδρεύει και τώρα όπως και τότε, αλλ’ εν πάση περιπτώσει αυτήν την εποχήν τουλάχιστον προς το παρόν δεν τολμά. Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος διά την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν.
    Αλλ’ η κοσμοκρατορία διά την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη [11]. Ο πόλεμος διά τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: «Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης» [12]. Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον διά την νίκην, αλλά και διά την δόξαν [13].
    Δεν ξέρω αν κανείς αντιβενιζελικός από σας είναι πάντοτε αδιάλλακτος.
    «Είμαι εγώ, κύριε Πρόεδρε», απήντησεν ο παριστάμενος παλαίμαχος και αδιάλλακτος αρθρογράφος του αντιβενιζελικού τύπου κ. Κρανιωτάκης [14].
    Λοιπόν ακούστε διά να συνεννοηθούμε. Εγώ, κύριοι, όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει. Βέβαια εις την ιστορίαν μας την νεωτέραν δεν είχομεν μόνον ευγνωμοσύνης λόγους και αφορμάς διά την Αγγλίαν, της οποίας άλλως τε η μεταπολεμική, πολιτική των τελευταίων ιδίως ετών, είναι πολιτική μεγίστων και ιστορικών αγγλικών ευθυνών [15]. Αλλά τας ευθύνας της αυτάς η Αγγλία τας αποδίδει σήμερον με την υπερήφανον αποφαστικότητα λαού μεγάλου, σώζοντος την ελευθερίαν του κόσμου και του πολιτισμού. Διά την Ελλάδα η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια. Η νίκη θα είναι και δεν μπορεί παρά να είναι δική της. Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται διά τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης [16]. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν. Και θέλω φεύγοντες από την αίθουσαν αυτήν να πάρετε μαζί σας όλην την δική μου απόλυτη βεβαιότητα, ότι θα νικήσωμεν. Εν τούτοις πρέπει να σας επαναλάβω ό,τι επισημότερον διεκήρυξα από την πρώτην στιγμήν. Η Ελλάς δεν πολεμά διά την νίκην. Πολεμά διά την Δόξαν. Και διά την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της.
    Η Ιταλία είναι μεγάλη δύναμις, όταν δε προχθές έγινεν η πρώτη αεροπορική επιδρομή, ομολογώ ότι με έκπληξιν ήκουσα εις σχετικήν ερώτησίν μου την απάντησιν, ότι τα επιδραμόντα αεροπλάνα ήσαν μόνον ιταλικά [17]. Αυτό φθάνει να σας δώση να καταλάβετε με ποιες ιδέες μπήκα στον πόλεμο. Αλλά υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλη να μείνη μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήση, έστω και χωρίς καμμίαν ελπίδα νίκης. Μόνον διότι πρέπει. Γνωρίζω ότι ο ελληνικός λαός θα ήτο αδύνατον να δεχθή άλλο τι αυτήν την στιγμήν. Διότι είναι ελεύθερος και απερίσπαστος εις την φυσικήν ευθυκρισίαν και υπερηφάνειαν, εφ’ όσον δεν εδόθη ευκαιρία να θολωθή η κρίσις του δι’ αγοραίων θορύβων και παραπλανητικών εκστρατειών. Εκάμαμεν ότι ήτο δυνατόν διά να μη έχωμεν το παραμικρόν άδικον. Και θα εξακολουθήσωμεν την ιδίαν τακτικήν μέχρι τέλους. Σας έχω στο τραπέζι μερικά έγγραφα. Είναι όλαι αι αποδείξεις της ιταλικής ενέδρας εκ προμελέτης. Όταν τελειώσω μπορείτε να τα δείτε. Περιττόν να πάρετε σημειώσεις. Συντομώτατα θα δημοσιευθούν εις την Λευκήν Βίβλον, η οποία διέταξα να εκδοθή το ταχύτερον. Δεν σας κρύβω κύριοι, ότι η κατάστασις είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μας περιμένουν μάλιστα δοκιμασίαι μεγάλαι. Διά να μη δώσω ευκαιρίαν προς την επιζητουμένην διά παντός τρόπου αφορμήν κατασυκοφαντήσεώς μας, ευρέθην υποχρεωμένος να πάρω μίαν απόφασιν εξόχως σοβαράν. Να μην κάμω την επιστράτευσιν, όταν από καιρού την εζήτησε και εξηκολούθησεν επανειλημμένως να μού την ζητά το Επιτελείον… [18]
    Ο ιταλικός όγκος λοιπόν ευρήκεν απέναντι του δυνάμεις πάρα πολύ ασθενείς, τουλάχιστον διά την κρούσιν των πρώτων ημερών. Ο ρόλος σας είναι σήμερον μεγάλος και επισημότατος.
    Μη χάνετε το θάρρος σας, οτιδήποτε και αν γίνη. Διότι άλλως αδύνατον να φανήτε άξιοι του λαού σας και του καθήκοντος σας, το οποίον είναι να συντηρήσητε την ιερή φλόγα του ελληνικού λαού, να βοηθήσητε τον μαχόμενον Στρατόν, να υπάρξητε συνεργάται της Κυβερνήσεως, ότι και αν αισθάνεσθε δι’ αυτήν. Πρέπει να πιστεύσητε σεις διά να μπορέσετε να μεταδώσητε την πίστιν εις το κοινόν σας, μολονότι αυτήν την φοράν έχομεν όλοι μας να πάρωμεν από τον Ελληνικόν λαόν, και από το απερίγραπτον θάρρος του και όχι να του δώσωμεν.
    Θέλω ακόμη να σας ειπώ κάτι. Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη. Θα προσέξατε το τηλεγράφημα του κ. Τσώρτσιλ το οποίον εδημοσιεύθη σήμερον εις τας εφημερίδας, ανακοινωθέν από του Υπουργείου Εξωτερικών [19]. Λοιπόν επειθυμώ να σας τονίσω τούτο: εκείνοι οι οποίοι εις το τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτήν την επιβεβαίωσιν αγράφου συμφωνίας διά τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές. Και κάτι άλλο. Τα Δωδεκάνησα προδικάζουν…

    ——————————————————————————–

    («Ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς κατὰ τὸν Δεύτερον Παγκόσμιον Πόλεμον – Ὁ Ἑλληνοϊταλικὸς Πόλεμος 1940-41 – Ἡ Ἰταλικὴ εἰσβολὴ 28/10/1940 μέχρι 13/11/1940», ἔκδοσις ΓΕΣ/ Διεύθυνσις Ἱστορίας Στρατοῦ, 1960.
    Ἡ εἰσαγωγὴ καὶ οἱ σημειώσεις εἶναι τοῦ Γιάννη Λ. Μπακούρου, ἀπὸ ἀναδημοσίευση τῆς ἀνακοινώσεως Μεταξᾶ, στὸ περιοδικὸ «Πολιτικά Θέματα», 27 Ἰαν. 1995, «Κείμενα Ἑλλήνων».)

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 30/10/2008

  131. […] -ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ […]

    Πίνγκμπακ από ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2008 « Kopanakinews’s Weblog | 31/10/2008

  132. […] -ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ ΟΧΙ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  133. […] -ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ  (αναδημοσίευση από κείμενο της “Ανασύνταξης”. Η ουσία  βρίσκεται στη συζήτηση) […]

    Πίνγκμπακ από -Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου… « Πόντος και Αριστερά | 26/10/2009

  134. Όσοι, λοιπόν, αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί» θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν ότι το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς δεν το «είπε» ο Μεταξάς αλλά ο ελληνικός λαός. Όσοι μάλιστα θέλουν να πιστεύουν ότι ανήκουν στην Αριστερά μπορεί να θεωρείται βέβαιο ότι θα υποστηρίζουν ότι ο «δημοκρατικός» λαός πήρε τα όπλα κατά των εισβολέων, όχι μόνο για να υπερασπισθεί την πατρίδα, αλλά και για να διώξει και τη «φασιστική» κυβέρνηση της χώρας. Όσοι από το άλλο μέρος ανήκουν στους «συντηρητικούς» αναμένονται να αποτίουν φόρο τιμής στους προφανείς πρωταγωνιστές της εποχής και κατ’ εξοχήν στον πρωθυπουργό της χώρας Ιωάννη Μεταξά και τον βασιλιά Γεώργιο Β’. Τόσο οι «συντηρητικοί» όμως όσο και οι «προοδευτικοί» θα θεωρούν ότι ο πόλεμος ήταν η μόνη οδός που μπορούσαν να ακολουθήσουν οι Έλληνες τον Οκτώβριο του 1940. Η τιμή της χώρας για τους πρώτους και οι δημοκρατικές παραδόσεις για τους δεύτερους αποτελούσαν εγγύηση ότι οι Έλληνες θα αντιστέκονταν στον εισβολέα.

    Οι «συντηρητικοί», ως ιδεολογικοί και πολιτικοί επίγονοι της προπολεμικής συντηρητικής παρατάξεως, είχαν εξ αρχής κάθε λόγο να θεωρούν τον Πόλεμο του 1940-1941 ως κατόρθωμα της παρατάξεως τους και τον Μεταξά και τον Γεώργιο ως τους κατ’ εξοχήν συντελεστές των ελληνικών πολεμικών επιτυχιών. Ο πόλεμος ήταν χρησιμότατος ως αφετηρία μιας νέας εποχής. Όπως και κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες βρέθηκαν στο πλευρό των νικητών και μάλιστα ενωμένοι αυτή τη φορά ως την κατάληψη της χώρας από τον Άξονα, χάρη στην ενότητα που είχε εξασφαλισθεί στην κορυφή της εξουσίας. Επιπλέον, οι περισσότεροι από τους συμμάχους της Ελλάδος κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήσαν σύμμαχοι της παρατάξεως που συνέτριψε την κομμουνιστική ανταρσία κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

    Οι «προοδευτικοί», από το άλλο μέρος, είχαν κάθε λόγο να επιδιώκουν να υπονομεύσουν τη συντηρητική ερμηνεία του πολέμου. Στη δική τους ερμηνεία του πολέμου ο Μεταξάς και ο βασιλιάς «σύρθηκαν» χωρίς τη θέληση τους από τον «δημοκρατικό» λαό στον πατριωτικό πόλεμο, ο οποίος ήταν ταυτοχρόνως και πόλεμος εναντίον και του «φασιστικού» καθεστώτος που κυβερνούσε τη χώρα. Πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος κάθε προελεύσεως μπορούσαν να προσθέτουν ψιμύθια στην προοδευτική ερμηνεία του πολέμου• όπως ότι ο Μεταξάς εξέπληξε τους πάντες με τη στάση του την 28η Οκτωβρίου, επειδή ήταν ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει «ΝΑΙ» στους Ιταλούς- ή ότι ο Μεταξάς και ο Γεώργιος υποχρεώθηκαν να αντισταθούν στους Ιταλούς για να σώσουν τη δικτατορία και τη μοναρχία- ή ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της εποχής, σε αντίθεση με τον λαό, προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά τελικά σύρθηκε από τον λαό και αναγκάσθηκε να πολεμήσει χωρίς πίστη όμως στη νίκη.

    Στη μεταπολεμική Ελλάδα οι δύο αυτές πολιτικές ερμηνείες του πολέμου έγιναν προοδευτικά η καθεμιά μέρος του ιδεολογικού οπλοστασίου της μιας ή της άλλης παρατάξεως και κατεύθυναν τις αναζητήσεις εκπροσώπων τους στον πόλεμο για την άντληση των ζητούμενων κάθε φορά επιχειρημάτων στον σκληρό ιδεολογικό πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ των δύο παρατάξεων πριν από τον τερματισμό των εχθροπραξιών εναντίον των δυνάμεων του Άξονος.

    Απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Κολιόπουλου «Η δικτατορία του Μεταξά και ο Πόλεμος του 40» , ΒΗΜΑ-Βιβλιοθήκη, 2009

    Σχόλιο από akritas | 29/10/2009

  135. Καλά, δεν καταλαβαίνω τι φοβερή πρεμούρα που έχουν οι «μη προοδευτικοί» να μας αποδείξουν ότι ο Μεταξάς ήταν ο φοβερός πατριωταράς, που το 1940 έκανε ακριβώς το αντίθετο από το 1915.

    Κι αυτό ανεξάρτητα από τις δύο «μεταπολεμικές σχολές». Φαίνεται ότι το «μεταξικό ιδεώδες» συνεγείρει το πνεύμα τους και τους οδηγεί… Άλλη εξήγηση δεν βλέπω.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  136. Άλλη εξήγηση δεν βλέπεις διότι ανήκεις στους «προοδευτικούς». Ο Κολιόπουλος θεωρεί ότι πρέπει συνέχεια να αναζητούμε την αλήθεια από όλες τις πλευρές. Μήπως τελικά το «ΟΧΙ» ήταν ένας συνδυασμός Ηγεσίας και Λαού ;
    Η δικιά μου γνώμη είναι ότι ο Ελληνικός λαός ομόθυμα επικρότησε το ΟΧΙ του δικτάτορα Μεταξά και με αυτοθυσία υπερασπίστηκε την πατρίδα.

    Σχόλιο από akritas | 29/10/2009

  137. Το γιατί μας το άφησε ο Κιλκισιώτης στην άλλη συζήτηση μέσα από τα λόγια του ίδιου:

    » Γιατί οι Ναζί δεν του άφησαν το παραμικρό άλλο περιθώριο:

    » Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].

    Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2009

  138. >ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ παραχάραξης) της ιστορίας. Στον «φασισμό» είπε «ΟΧΙ» ο Μεταξάς, ή στον εισβολέα. Αν δηλαδή -αυτό το μήνυμα προσπαθεί να περάσει η παραπάνω ανοησία- ο εισβολέας δεν ήταν φασιστής, ο Μεταξάς θα είχε πει «ΝΑΙ»;

    Σχόλιο από Ανώνυμος | 04/11/2009

  139. Noμιζω ότι ο «ανώνυμος» λάτρης του Μεταξά έδωσε τη λύση:

    -Ο Μεταξάς είπε ΟΧΙ στον εισβολέα (γιατί οι ΝΑΖΙ φίλοι του δεν του έδωσαν καμιά άλλη ευκαιρία, όπως φαίνεται απ’ το προπαραπάνω σχόλιο) και

    -Ο λαός είπε το ΟΧΙ στο φασισμό και στα μεταξικά και υποδέλοιπα γουρούνια (όπως φάνηκε από την Εθνική Αντίσταση που φούντωσε μέσα στην Κατοχή

    Κι έτσι όλοι έζησαν καλά και μεις καλύτερα!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  140. Ομέρ δεν νομίζω ο Μεταξάς να είπε ΟΧΙ επειδή οι «Ναζί φίλοι του δεν του έδωσαν καμμιά ελπίδα».
    Η επιστολή μόνο αυτό δεν λέει.Όταν στις 30-10-1940 γράφει:

    Έζησα κύριοι την περίοδον του Εθνικού Διχασμού που εδημιουργήθη το 1916 όταν από την κατάστασιν εκείνην προέκυψαν δύο Ελλάδες, η των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Τον κίνδυνον από μίαν νέαν διαίρεσιν της Ελλάδος προκύπτουσαν συνεπεία του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όπως η διαίρεσις του 1916 πρέκυψε συνεπεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μίαν νέαν διαίρεσιν μάλιστα πολύ τραγικωτέραν, διότι όπως την εσκιαγράφησα δεν θα είναι καν διχασμός, αλλά τριχοτομισμός. Toν κίνδυνον αυτόν τον θεωρώ κύριοι, διά το Έθνος και το μέλλον του ασυγκρίτως χειρότερον από τον πόλεμον, έστω και αυτόν τον πόλεμον, από τον οποίον είναι δυνατόν και δουλωμένη ακόμη να βγη προσωρινώς η Ελλάς. Λέγω προσωρινώς, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας.

    Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν.
    Υπάρχουν πολλά εμπόδια.

    Η γνωστή ιστορικός Φωτεινή Τομάη(Το άλλο πρόσωπο του Ιωάννη Μεταξά, Βήμα, 3-8-2008) αναφέρει χαρακτηριστικά:

    Το δεύτερο παράδοξο στην πολιτεία Μεταξά ήταν η συνετή εξωτερική πολιτική που ακολούθησε. Παρά τα δεδηλωμένα γερμανόφιλα αισθήματά του, τάχθηκε εξαρχής υπέρ των θέσεων της Βρετανίας. «Η Ελλάς δεν είναι μία χερσόνησος περιβρεχομένη από θάλασσα αλλά μία θάλασσα περιβαλλομένη από ξηράς. Η Ελλάς δεν δύναται λοιπόν να τα βάλη ως εκ της γεωγραφικής της θέσεως με καμμίαν απολύτως ναυτικήν δύναμιν μεγάλην. Είναι πράγμα το οποίον ουδέ να σκεφθή τις δύναται. Η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον ευρίσκεται η Αγγλία» δήλωνε. Η θέση του αυτή, ωστόσο, απόλυτα ορθή, όπως απεδείχθη, δεν τον εμπόδισε να προωθήσει σε όφελος της χώρας τις σχέσεις του με το Γ’ Ράιχ και την Ιταλία υιοθετώντας μια συνετή τακτική ισορροπιών που συνέπλεε απόλυτα με το εθνικό συμφέρον.

    Η ΙΕΕ (τόμος 15, σελ 414) αναφέρει για το θέμα:

    Η απόφαση του να απορρίψει τις ιταλικές αξιώσεις, με πλήρη συναίσθηση των συνεπειών, βασιζόταν σε ορθολογιστική εκτίμηση των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τής χώρας, εκτίμηση πού οι καταβολές της θα πρέπει να αναχθούν στις οδυνηρές εμπειρίες τής χώρας από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και πού είχαν άμεση σχέση με τη γεωπολιτική θέση τής Ελλάδος. Δεν πρέπει επίσης να υποτιμάται και ένας άλλος παράγοντας πού ασφαλώς επέδρασε στη στάση του Μεταξά : o φόβος του ότι θα ανατρεπόταν, με την άμεση ή έμμεση επέμβαση των Άγγλων, αν ένέδιδε στις αξιώσεις τής Ιταλίας και στις πιέσεις του Άξονα γενικά. Θα πρέπει επίσης να τονισθεί ότι η απόφαση του Μεταξά στις 28 Οκτωβρίου δεν ήταν «δύσκολη», από την άποψη ότι αποτελούσε φυσική απόληξη προγενέστερων αποφάσεων, αν όχι δραματικών οπωσδήποτε σοβαρών και ουσιαστικών, πού είχαν συνδέσει την τύχη της χώρας με τις δυνάμεις πού αντιτάχθηκαν στον Άξονα και συγκεκριμένα με την Αγγλία.

    Δυστυχώς και η 28η Οκτωβρίου όπως και το ΟΧΙ του Δικτάτορα Μεταξά είναι θύματα των πολιτικών παθών και της ανερυθρίαστης πολιτικής και ιδεολογικής επεξεργασίας από τους ιδεολογικούς επιγόνους της πολιτικής παρατάξεως που ηττήθηκε στη διάρκεια του Εμφυλίου. Ο Κολιόπουλος επιβεβαιώνεται.

    Σχόλιο από akritas | 09/11/2009

  141. Για κοίτα όμως ιστορίες που μας δημιούργησε ο «κοντός άνθρωπος»;

    Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου πορεύτηκε αντίθετα απ’ ότι 25 χρόνια αργότερα. Αφού επισσώρευσε τόσα δεινά στον ελληνικό λαό και μας κληρονόμησε μια Μικρασιατική Καταστροφή μετά, αφού του έδωσε και κατάλαβε του λαού με τη δικτατορία του, κατάληξε να πεί το όχι στον άξονα. Όλα όσα αναφέρεις, καθώς και το γεγονός ότι οι Ναζί δεν του άφησαν καμιά άλλη επιλογή, είναι συμπληρωματικά.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/11/2009

  142. Ενας άλλος λόγος πού ο Μεταξας δεν θα μπορούσε να πεί «Ναί», είναι, πώς αν το ελεγε, θα ερχόταν σε ρήξη με τον Βασιλιά και τούς Αγγλους, πού πιθανόν θα έριχναν το καθεστώς του.
    Αλλά, σε περίπτωση πού δεν έλεγε το «όχι», δεν θα κινδύνευε μόνο απο τους Αγγλους και τον Βασιλιά, αλλά απο τον ίδιο τον Ελληνικό λαό: Ο Γιουγκοσλαβικός λαός, ανατρεψε αμεσως την φιλοναζιστική κλίκα πού πήρε πραξικοπηματικα την εξουσία τον Απρίλιο τού 41 με σκοπό να την παραδώσει αμαχητί στούς Γερμανούς.
    Βέβαια, αυτο έγινε μετα την 28η Οκτωβρίου, αλλά ειναι ενδεικτικό του κινδύνου ανατροπής του Μεταξικού καθεστωτος από τον λαό, σε περίπτωση «Ναί».
    Δεν μπορούμε να μπούμε στα εσωψυχα του Μεταξα..
    Πάντως, εκείνη την στιγμή, είπε «Οχι», και ευθυγραμμίστηκε με την βούληση της κοινωνίας…

    Σχόλιο από vripol | 09/11/2009

  143. […] -ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  144. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/10/2010

  145. Στις 2 Νοέμβρη του 1940, στις αθηναϊκές εφημερίδες δημοσιεύτηκε το ανοιχτό γράμμα του γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη «Προς το λαό της Ελλάδας». Ο Ν. Ζαχαριάδης έστειλε άλλα 2 γράμματα, τα οποία γράφτηκαν αφού είχε νικηθεί ο ιταλικός στρατός και ο ελληνικός μπήκε στην Αλβανία.

    Ο ίδιος έδωσε διευκρινίσεις σχετικά μ’ αυτά, τα οποία δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, όταν γράφτηκαν, με άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» στις 11 Μάρτη 1947. Άλλωστε, τότε είδαν το φως της δημοσιότητας στον αθηναϊκό Τύπο, στις 9 του Μάρτη 1947. Το άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκε με τα αρχικά Ν. Ζ.

    Ανοιχτό γράμμα του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ

    «Προς το λαό της Ελλάδας.

    Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Ελληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα, ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.

    Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Επαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

    Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα ‘ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

    Αθήνα, 31 του Οχτώβρη 1940,

    Νίκος Ζαχαριάδης

    Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ».

    Η θέση μας στον πόλεμο

    Το πιο κάτω άρθρο του σ. Ζαχαριάδη γράφτηκε στις 22/11/40 στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας. Δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 5/12/40 που έβγαζε η «προσωρινή διοίκηση». Η δημοσίευση του άρθρου οφείλεται στην ίδια προσπάθεια που έκανε ο σ. Ζαχαριάδης να χρησιμοποιήσει εν γνώσει του το όργανο της χαφιέδικης Προσωρινής Διοίκησης, για να δίνει στο Κόμμα γραμμή μια και δεν είχε άλλη δυνατότητα.

    «Σε πολλούς εργαζομένους θα ξεπροβάλλει η ερώτηση: Αφού αναγκαστικά ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος είναι κομμάτι του ιμπεριαλιστικού πολέμου Αγγλίας – Αξονα, είναι σωστή η θέση του ΚΚΕ στην ιταλοελληνική σύγκρουση; Δε χωρά καμιά αμφιβολία ότι ο Μεταξάς, όπως τον κάνει τον πόλεμο σήμερα, παίζει το παιχνίδι της ελληνικής πλουτοκρατίας και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού. Γι’ αυτό και βάζει στους φυλακισμένους και εξορίστους κομμουνιστές τον όρο: Για να σας αφήσω να πολεμήσετε το φασισμό του Μουσολίνι πρέπει να προσκυνήσετε το φασισμό του Μεταξά! Και αν η Αγγλία μας “βοηθά”, είναι γιατί έτσι αποκτά πρώτης γραμμής στρατηγική θέση στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ορμητήριο για να χτυπήσει αύριο το Χίτλερ από στεριά. Ωστε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός δε μας “βοηθά” από αγάπη. Γιατί όπως ο Μουσολίνι στα Δωδεκάνησα έτσι κι αυτός δολοφονούσε τους Ελληνες στην Κύπρο στα 1931. Ούτε ξεχνάμε την Πάουερ, το ΔΟΕ και τόσα άλλα. Ωστε το ΚΚΕ παίζει σήμερα το παιχνίδι του Μεταξά και του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού; Η αλήθεια είναι ότι η θέση του ΚΚΕ είναι σήμερα πολύ λεπτή και πολύ δύσκολη. Τα στοιχεία που πρέπει να συγκροτήσουν σήμερα τη γραμμή του ΚΚΕ είναι τούτα δω:

    α) Το ΚΚΕ είναι ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ το Μουσολίνι και ενάντια στη φασιστική τάξη πραγμάτων του Αξονα.

    β) Το ΚΚΕ είναι το ίδιο ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας απ’ τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, που μας ληστεύει απ’ το 1821 και που είναι σήμερα η συνισταμένη της αντεπαναστατικής και αντισοβιετικής πλουτοκρατίας σ’ όλο τον κόσμο.

    γ) Για τον εργαζόμενο λαό της Ελλάδας ο πόλεμος ενάντια στο Μουσολίνι είναι πόλεμος ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα από οικονομικούς – εθνικούς – κοινωνικούς – πολιτικούς αγώνες που κάνει, ανοίγοντας το δρόμο προς την ολόπλευρη, ολοκληρωτική, προς τη σοσιαλιστική, σοβιετική του απελευθέρωση.

    δ) Ο Μεταξάς αποκρούοντας το Εθνικό – Παλλαϊκό μέτωπο κάνει σήμερα πόλεμο φασιστικό – πλουτοκρατικό – αγγλόφιλο.

    ε) Το ΚΚΕ πρέπει τον τέτοιο δρόμο του Μεταξά να τον μετατρέψει σε εθνικό – παλλαϊκό – αντιφασιστικό – αντιπλουτοκρατικό – αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο εργαζόμενος λαός στο μέτωπο και σ’ όλη τη χώρα πρέπει να καταχτήσει την ηγεμονία στο σημερινό πόλεμο. Αυτή είναι ολόκληρη η θέση του ΚΚΕ. Πολεμά με το Μουσολίνι όχι για χάρη του Μεταξά και της Αγγλίας, μα προς όφελος του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας, της Βαλκανικής και όλου του κόσμου. Μπορεί στα 1914 μια τέτοια θέση για μια μικρή χώρα να ‘ταν εσφαλμένη. Σήμερα εκτός από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό υπάρχει και η ΕΣΣΔ βασική κατάχτηση της παγκόσμιας επανάστασης και πρωταρχικό στήριγμα για κάθε λαϊκό απελευθερωτικό και επαναστατικό κίνημα. Και με τη σημερινή κατάσταση στη Μεσόγειο – Βαλκάνια – Ευρώπη η θέση του ΚΚΕ στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπως μπαίνει στο “ανοιχτό” γράμμα μου και όπως ξεκαθαρίζεται πιο πάνω, σε τελευταία ανάλυση δεν ωφελεί ούτε τον Μουσολίνι – Χίτλερ, ούτε τον Μεταξά, ούτε την Αγγλία, παρά μόνο τον λαό της Ελλάδας και την Παγκόσμια Επανάσταση. Η Ελλάδα δε θέλει ούτε την κατάχτηση, “τις δολοφονίες και τους βιασμούς του Μουσολίνι” ούτε το φασισμό του Μεταξά, ούτε τον ιμπεριαλισμό της Αγγλίας. Και μέσα στο σημερινό αγώνα της πρέπει να ξεκαθαρίσει όλα αυτά.

    στ) Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος είναι κι αυτός μια φάση, μια πράξη στον καινούριο κύκλο από επαναστάσεις και πολέμους που έμπασε την ανθρωπότητα ο ιμπεριαλισμός και ο φασισμός. Οι προλετάριοι και οι αγρότες της Ελλάδας, ολόκληρος ο εργαζόμενος λαός της δεν μπορούσαν να μη δεχτούνε την πρόκληση του Μουσολίνι, δεν μπόρεσαν να δεχτούν το βιασμό τους για το λόγο και μόνο ότι έχουν στην πλάτη τους τον Μεταξά. Αυτό κάνει τον αγώνα τους πιο δύσκολο και βαρύ, μα δεν μπορούσε να τον χαλάσει και τα τελικά αποτελέσματα απ’ τον σημερινό μας αγώνα θα εκτιμηθούν από την ικανότητά μας να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς μας τόσο με το Μουσολίνι όσο και με το Μεταξά και τον Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Εδώ βρίσκεται το πραγματικό νόημα της θέσης που παίρνουμε σήμερα. Αν είναι σωστή ή όχι θα κρίνουν όχι οι φλυαρίες μα τα έργα μας».

    Αναδημοσιεύεται από τον «Ριζοσπάστη» 28/10/1945

    Το 2ο ανοιχτό γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη

    «Ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας ξεσηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος και χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Με το αίμα του ο λαός εξασφάλισε τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του. Εξω απ’ αυτά η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και την Ιταλία – Γερμανία. Αφού ο λαός μας υπερασπίσει αποτελεσματικά την ανεξαρτησία και την εθνική λευτεριά του, σήμερα ένα μονάχα πράμα θέλει: Ειρήνη και ουδετερότητα με τούτους τους όρους: 1) Να ξανάρθουν τα πράγματα όπως ήταν στις 28 του Οχτώβρη 1940 δίχως καμιά εδαφική – οικονομική – πολιτική ζημιά σε βάρος της Ελλάδας, 2) Οι πολεμικές δυνάμεις της Αγγλίας να φύγουν όλες απ’ τα χώματα και τα νερά της Ελλάδας. Με βάση τους δυο αυτούς όρους να ζητήσουμε αμέσως απ’ την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ να μεσολαβήσει για να γίνει ελληνοϊταλική ειρήνη. Αυτό είναι σήμερα το μοναδικό εθνικολαϊκό συμφέρο. Και η πράξη έχει αποδείξει ότι μόνον η ΕΣΣΔ σήμερα έσωσε την ειρήνη και ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας – Βουλγαρίας – Τουρκίας.

    26 του Νοέμβρη 1940

    Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

    ΥΓ: Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε ειρήνη έντιμη και δίχως κυρώσεις και για να ξεκαθαρίσουμε άλλη μια φορά τόσο τον εθνικό – αμυντικό – απελευθερωτικό χαρακτήρα του πολέμου που κάνουμε, όσο και ότι είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις. Αν σήμερα δε δουλέψουμε για μια έντιμη ειρήνη ο πόλεμος θα χάσει για μας τον εθνικό αμυντικό χαρακτήρα του, θα γίνει κατακτητικός και τότε θα έχει αντίθετο το λαό».

    Το 3ο ανοιχτό γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη
    Γράμμα στην Κομμουνιστική Φοιτητική Οργάνωση (ΚΚΕ και ΟΚΝΕ)

    «Αγαπητοί σύντροφοι,

    Εχω για σας μια παράκληση: Να τυπώστε, μοιράστε, τοιχοκολλήστε στην Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη, αν είναι μπορετό σ’ όλη τη χώρα και στο μέτωπο, το παρακάτω γράμμα μου. Κρατάτε ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ και συνεχίστε με πιο μεγάλη ορμή την πολιτική και οργανωτική σας δουλιά. Ζήτω το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Διεθνής.

    Αθήνα, 15 Γενάρη 1941

    Ν. Ζαχαριάδης

    ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ (ΕΤΚΔ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΚΝΕ (ΕΤΚΔΝ)

    Το γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία μου με την Προσωρινή Διοίκηση που παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του ΚΚΕ από το Σεπτέμβρη του 1940. Είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία με την “Προσωρινή Διοίκηση” (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου), γιατί είχα εμπιστευτεί σ’ ένα παλιό σύντροφο να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη χαφιέδικη σφηκοφωλιά του Μάθεση – Παπαγιάννη.

    Από την πρώτη στιγμή είχα παρατηρήσει σοβαρά λάθη στην πολιτική γραμμή της “Προσωρινής Διοίκησης”, που αυτή παρά τις υποδείξεις μου αρνήθηκε να τα διορθώσει, όπως δε δέχτηκε και άλλες υποδείξεις μου. Η βασική όμως διαφωνία μας, που θ’ αναφέρω πιο κάτω, με αναγκάζει να μιλήσω ανοιχτά. Το γράμμα μου που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες στις 2 του Νοέμβρη 1940 αποβλέπει στα παρακάτω: 1) Να δώσει έγκυρη ενιαία κατεύθυνση στους κομμουνιστές όλης της χώρας. 2) Να κινητοποιήσει το λαό στην αντιφασιστική εξόρμηση για την εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά. 3) Να αποκαταστήσει στο εσωτερικό τις λαϊκές ελευθερίες, μια λαϊκή αντιπλουτοκρατική πολιτική. 4) Να κάμει τον πόλεμο εθνικό αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό με βασικό και μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της ειρήνης και ουδετερότητάς μας, έξω από το γενικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό θα μπορούσαμε να το επιτύχουμε μόνο μ’ έναν ολόπλευρο προσανατολισμό στην ΕΣΣΔ και με μια πραγματική βαλκανική συνεργασία. Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε το αντίθετο, έκαμε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο. Ενώ, αφού διώξαμε τους Ιταλούς από την Ελλάδα βασική προσπάθειά μας έπρεπε να είναι να κάνουμε μια ξεχωριστή έντιμη και δίχως παραχωρήσεις ελληνοϊταλική ειρήνη, πράγμα που μπορούσε να γίνει με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ, η μοναρχοφασιστική δικτατορία συνέχισε τον πόλεμο για λογαριασμό όχι του λαού της Ελλάδας μα της πλουτοκρατίας και του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Μετά το διώξιμο δε των Ιταλών από την Ελλάδα, το αίμα των φαντάρων μας χύνεται άδικα, σήμερα δε ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός εισπράττει σε αίμα των παιδιών της Ελλάδας, τους τόκους των κεφαλαίων που διέθεσε στα 1935-’36 για την παλινόρθωση του Γεωργίου και την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Αφού δε ο Μεταξάς αρνιέται να αποκαταστήσει τις ελευθερίες του λαού, να εξασφαλίσει την ειρήνη της Ελλάδας και κάνει πόλεμο κατακτητικό ιμπεριαλιστικό, που όλα του τα βάρη τα πληρώνει ο λαός, παραμένει (ο Μεταξάς) κύριος εχθρός του λαού και της χώρας. Η ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρο του λαού μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και του πολέμου με σκοπό ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία, εσωτερικό αντιφασιστικό, αντιπλουτοκρατικό λαϊκό καθεστώς, ολόπλευρη προσέγγιση προς την ΕΣΣΔ και βαλκανική συνεργασία – με βάση την ειρηνική λύση των εσωβαλκανικών διαφορών. Ολες τις απόψεις μου αυτές τις ανέπτυξα σ’ ένα ανοιχτό γράμμα κι ένα σχέδιο απόφασης που στις 22-11-1940 έστειλα στην Προσωρινή Διοίκηση. Αυτή αρνήθηκε να τα δεχτεί και να τα δημοσιεύσει, αναπτύσσοντας μια καθαρή σοσιαλπατριωτική επιχειρηματολογία που έχει αυτή τη βάση: Ο πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας στην Αλβανία είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της ΕΣΣΔ – Φινλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα. Η Προσωρινή Διοίκηση θέλει να υποδουλώσει ολοκληρωτικά το ΚΚΕ στη μοναρχοφασιστική δικτατορία αντί να οργανώσει την ανατροπή της. Ετσι η Προσωρινή Διοίκηση και το ανοιχτό γράμμα μου της 2-11-1940 (που ακέραια την ευθύνη του την έχω εγώ μπροστά στο ΚΚΕ και στην ΚΔ) το καταντά ένα καθαρό σοσιαλπατριωτικό ντοκουμέντο και πάει να λερώσει την τιμή του ΚΚΕ. Αυτή είναι η διαφωνία μου και η στάση της Προσωρινής Διοίκησης. Ετσι πίσω από τη στάση αυτή καθαρίζει ολότελα και τούτο: Οτι η Προσωρινή Διοίκηση είναι δημιούργημα και όργανο του Μανιαδάκη και ότι ο Γιάννης Μιχαηλίδης, Ψηλός, Κατσανέβης, Κάμος, πρόδωσε την εντολή που είχε να καθαρίσει το ΚΚΕ από τη σπείρα του Μάθεση, πουλήθηκε στη μοναρχοφασιστική δικτατορία. Υστερα από όλα αυτά η στάση όλων των μελών, στελεχών και οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ μέσα στη χώρα και το μέτωπο πρέπει να είναι αυτή: Ο λαός της Ελλάδας υπερασπίζει στον πόλεμο αυτό μόνο την εθνική του ανεξαρτησία. Είναι ξένος, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο Αγγλίας – Γερμανίας και Σία. Θέλει χωριστή, έντιμη, άμεση ειρήνη με τη μεσολάβηση της ΕΣΣΔ. Αναγνωρίζει την αρχή της αυτοδιάθεσης μέχρις αποχωρισμού για όλους, θέλει την ελευθερία του, τη δουλιά του, την επικράτηση της θέλησής του που του πνίγει ο Μεταξάς. Εξωτερική συμμαχία με την ΕΣΣΔ και αληθινή βαλκανική συνεννόηση. Οι λαοί και φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες του. Για να γίνουν όλα αυτά, λαός και στρατός πρέπει να ανατρέψουν τη μοναρχοφασιστική δικτατορία του Μεταξά που είναι ο κύριος και βασικός εχθρός τους και να εγκαθιδρύσουν τη λαϊκή αντιφασιστική κυβέρνηση. Για να μπορεί ένας λαός να κρατεί την εθνική λευτεριά, πρέπει να είναι και εσωτερικά λεύτερος. Λαός εσωτερικά σκλάβος δε θα ‘ναι άξιος να κρατήσει και την εθνική του ανεξαρτησία και κάθε νίκη του εσωτερικού του τυράννου θα δυναμώνει τη σκλαβιά του.

    Αυτός είναι σήμερα ο δρόμος του ΚΚΕ. Κάθε μέλος – στέλεχος Οργάνωσης αυτή τη γραμμή πρέπει να μπάσει στις μάζες και οργανώνοντάς τες γύρω απ’ αυτή να την επιβάλει νικηφόρα. Ακόμα μην ξεχνάτε ούτε στιγμή τους φυλακισμένους και εξόριστούς μας. Στην Κέρκυρα κάθε στιγμή η ζωή των καλύτερων παιδιών μας, Νεφελούδη, Σιάντου, Παρτσαλίδη και τόσων άλλων, είναι σε άμεσο κίνδυνο από το μαχαίρι του Μεταξά και τις μπότες του Μουσολίνι. Εγώ είμαι γερός και καλά. Ολη μου η σκέψη και η καρδιά μου είναι στο Κόμμα, όπως και η ζωή μου είναι δοσμένη σ’ αυτό.

    Ζήτω το ΚΚΕ! Ζήτω η ΚΔ!

    Αθήνα, κρατητήρια Γενικής Ασφάλειας 15-1-1941

    Γεια – χαρά

    ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ»

    Το άρθρο στον «Ριζοσπάστη» 11 Μάρτη 1947

    «Αγαπητέ “Ρίζο”,

    Η Γενική Ασφάλεια αποφάσισε, επιτέλους (!), να δημοσιεύσει από το αρχείο της το δεύτερο γράμμα μου. Και, φυσικά, από “κακή συνήθεια” που της κατάντησε δεύτερη φύση, δεν μπορεί κι εδώ, όπως και στο πρώτο γράμμα μου, ν’ αποφύγει τις πλαστογραφήσεις και παραποιήσεις. Οπως είναι κιόλας γνωστό, στο πρώτο γράμμα μου είχε κολλήσει, πλαστογραφώντας το, την επικεφαλίδα: “Προς τον κ. Μανιαδάκη κλπ.” πράγμα που εγώ δεν είχα γράψει. Κάτι σχετικό γίνεται και με το δεύτερο γράμμα. Το γράμμα αυτό δεν το έστειλα εγώ στο Μεταξά. Το απηύθυνα τότε στην “Προσωρινή διοίκηση” του ΚΚΕ για να το στείλει αυτή. Φυσικά, η “Προσωρινή διοίκηση” δεν το ‘στειλε γιατί “δε συμφωνούσε” με τη γραμμή που έβαζα. Και δε συμφωνούσε γιατί ήταν κατασκεύασμα και όργανο του Μανιαδάκη. Μάλιστα τότε οι Μανιαδάκης – Παξινός – Χαραλαμπίδης έβαλαν το “θεωρητικό” της “Προσωρινής διοίκησης” Τυρίμο και μου έγραψε μια μακρόσυρτη απάντηση για να δικαιολογήσει και θεμελιώσει “θεωρητικά” την άρνηση αυτή της “Προσωρινής διοίκησης”. Εννοείται πως ο Τυρίμος δε μου παρουσιάστηκε με το όνομά του μα αυτός ήταν ο δράστης της απάντησης εκείνης. Η απάντηση εκείνη ξεσκέπαζε τελειωτικά το χαφιεδικό ρόλο της “Προσωρινής διοίκησης”. Και ένας λόγος που το δεύτερο γράμμα το ‘στειλα στην “Προσωρινή διοίκηση” ήταν ακριβώς αυτός. Ηθελα να τους αναγκάσω να πάρουν ανοιχτή θέση για να ξεσκεπαστούν. Αυτό το δεύτερο και έγινε.

    Η διχτατορία τότε δεν τόλμησε να δημοσιεύσει το “προδοτικό” εκείνο γράμμα και να με στείλει παράλληλα στο στρατοδικείο, αφού με κρατούσε στα χέρια της και μια και επρόκειτο για πράξη “έσχατης προδοσίας”. Και δεν τα ‘κανε όλα αυτά η διχτατορία τότε γιατί καταλάβαινε ότι η γραμμή που έβαζε το δεύτερο γράμμα ήταν μια εθνική – πατριωτική γραμμή, που κάλυπτε πέρα για πέρα τα εθνικά συμφέροντα και ανταποκρινόταν στη θέληση του λαού.

    Οι τεταρτοαυγουστιανοί απ’ τη Γενική Ασφάλεια, με εντολή της κυβέρνησης, δημοσιεύουν, ύστερα από εξήμισι χρόνια, το γράμμα εκείνο, νομίζοντας πως έτσι θα ενισχύσουν κάπως τη σάπια προσφυγή τους στον ΟΕΕ. Θέλουν να δείξουν κυρίως στους αγγλοσάξονες αφέντες τους ότι ήσαν πάντα λακέδες τους και ότι το ΚΚΕ και τότε πάλευε ενάντια σ’ οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική υποδούλωση της Ελλάδας, ενάντια στον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό και για την εθνική ανεξαρτησία όπως αγωνίζεται και σήμερα. Φυσικά, όπως τότε έτσι και τώρα, αυτό ήταν και είναι για το ΚΚΕ η πιο εθνική – πατριωτική αποστολή και η πιο μεγάλη τιμή. Δείχνει ακόμα αυτό την αδιάσπαστη συνέπεια και συνέχεια που έχει η αντιιμπεριαλιστική και λαϊκή πολιτική του κόμματός μας.

    Οταν η “Προσωρινή διοίκηση” αρνήθηκε να δημοσιεύσει το δεύτερο γράμμα, αναγκάστηκα ν’ αποτανθώ τότε με δικό μου μέσο που προσπάθησα να βρω μέσα απ’ τα μπουντρούμια της Γενικής Ασφάλειας, μόνος μου και απευθείας, προς το κόμμα και προς το λαό. Και έδωσα άλλο γράμμα – το τρίτο αυτό – στο Λιανόπουλο. Εκεί έβαζα τη γραμμή του δεύτερου γράμματος και ξεσκέπαζα τη χαφιεδική “Προσωρινή διοίκηση”. Ομως και ο Λιανόπουλος, που πήρε το τρίτο αυτό γράμμα, αποδείχτηκε προδότης του αγώνα μας. Ετσι ούτε αυτό έφτασε έγκαιρα στον προορισμό του.

    Τώρα η Γενική Ασφάλεια, δημοσιεύοντας το δεύτερο γράμμα μου προσφέρει, άθελά της βέβαια, υπηρεσίες στο ΚΚΕ που τόσο μισεί. Μια απ’ αυτές είναι και το ότι ομολογεί έτσι ανοιχτά πως η “Προσωρινή διοίκηση” ήταν κατασκεύασμά της. Αυτό θα βοηθήσει ορισμένους να ξεκαθαρίσουν κάποιες συγχύσεις που ακόμα τους μπέρδευαν.

    Η δημοσίευση του δεύτερου γράμματος πρέπει ακόμα να δώσει αφορμή σε μερικούς που πήραν μέρος “καλή τη πίστει”, όπως λεν, στην κίνηση της “Προσωρινής διοίκησης”, να διασαφηνίσουν τη θέση τους και το ρόλο τους τόσο γενικά όσο και ειδικότερα γύρω απ’ το δεύτερο γράμμα. Ασφαλώς η Γενική Ασφάλεια και τα όργανά της που, όπως στον καιρό του Μανιαδάκη, διευθύνουν και τώρα προσωπικά την αντικομμουνιστική δουλιά της, αποβλέπουν ακόμα στο να δώσουν “όπλα” και στους διάφορους συνεργάτες τους “αντιπολιτευόμενους του ΚΚΕ” και τροτσκιστές ενάντια στο κόμμα μας. Συμφωνάμε απόλυτα με την πρόθεσή της αυτή και θα την παρακαλούσαμε να συνεχίσει και να δημοσιεύει και τ’ άλλα “ντοκουμέντα” μας που κρατά στα χέρια της και που τα πήρε χάρη στην “Προσωρινή διοίκηση”, το Λιανόπουλο είτε άλλους πράκτορές της.

    Αθήνα 9 του Μάρτη 1947

    Ν. Ζ.»

    Σχόλιο από παλουκοκάφτης | 29/10/2010

  146. […] […]

    Πίνγκμπακ από …edo einai ellada re! « Πόντος και Αριστερά | 03/05/2011

  147. ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ»;

    την καλύτερη απάντηση στο ερώτημα γιατί είπε ΟΧΙ στους ομοϊδεάτες του ναζί και φασίστες, την έδωσε ο ίδιος ο Μεταξάς:

    Ανακοίνωσις του Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναϊκού Τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον (ξενοδοχείον “Μεγάλη Βρεταννία”) εις τας 30 Οκτωβρίου 1940

    Κύριοι,

    Έχω λογοκρισίαν [1] και ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε μόνον ό,τι θέλω. Aυτήν την ώραν όμως δεν θέλω μόνον την πέννα σας. Θέλω και την ψυχήν σας. Γι’ αυτό σας εκάλεσα σήμερα για να σας μιλήσω με χαρτιά ανοιχτά. Θα σας ειπώ τα πάντα. Θα σας ειπώ ακόμη και τα μεγάλα μου πολιτικά μυστικά. Θέλω vα ξέρετε και σεις όλα τα σχετικά με την εθνικήν μας περιπέτεια ώστε να γράφετε, όχι συμμορφούμενοι προς τας οδηγίας μου, αλλά εμπνεόμενοι εις την προσωπική σας πίστιν από την γνώσιν των πραγμάτων.

    Σας απαγορεύω να ανακοινώσητε σχετικά το παραμικρόν σ’ οποιονδήποτε. Απολύτως και γιά οιονδήποτε λόγον. Κάθε παράβασις αυτής της εντολής μου θα έχη δια τον υπεύθυνον -και να είσθε βέβαιοι ότι θα ευρεθή ο υπεύθυνος- τας συνεπείας τας οποίας πρέπει να έχη σε πόλεμο ζωής ή θανάτου του Έθνους η προδοσία ενός μεγάλου μυστικού, έστω και αυτό αν έγινε από αφέλεια, χωρίς την παραμικρή κακή πρόθεσι. Φυσικά έχω τον λόγον σας…
    Mη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μην φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει δια να τον αποφύγωμε.
    Από την εποχήν της καταλήψεως της Αλβανίας το Πάσχα πέρυσι το πράγμα άρχισε να φαίνεται. Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι [2] ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων. Συγχρόνως όμως μου ήρχοντο από την Ρώμην, από την Βουδαπέστην, από τα Τίρανα, από παντού πληροφορίαι αντίθετοι [3].

    Εις τας 15 Αυγούστου έγινεν ο τορπιλλισμός της ΕΛΛΗΣ. Γνωρίζετε ότι από την πρώτην στιγμήν διεπιστώθη ότι το έγκλημα ήτο Ιταλικόν. Εν τούτοις δεν επετρέψαμεν να γνωσθή ότι είχομεν και τας υλικάς πλέον αποδείξεις περί της εθνικότητος του εγκληματίου [4]. Συγχρόνως όμως διέταξα τα αντιτορπιλικά τα οποία συνώδευον τα πλοία που μετέφερον τους προσκηνητάς από την Τήνον μετά το έγκλημα, άν προσβληθούν από αεροπλάνα ή οπωσδήποτε άλλως να κάμουν αμέσως χρήσιν των όπλων των.

    Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον. Μου διεμηνύθη εκ μέρους τον Χίτλερ, η σύστασις να αποφύγω οιονδήποτε μέτρον δυνάμενον να θεωρηθή από την Ιταλίαν πρόκλησις. Έκαμα το πάν δια να μη μπορούν οι Ιταλοί να εμφανισθούν ως δυνάμενοι να έχουν όχι αφορμάς ευλόγους, αλλ’ ούτε ευλογοφανές παράπονον εκ μέρους μας, αν και από την πρώτην στιγμήν αντελήφθην τι πράγματι εσήμαινεν η όλως αόριστος σύστασις του Βερολίνου. Σεις καλύτερον παντος άλλου γνωρίζετε ότι έκαμα το πάν δια να μη δώσωμεν αφορμήν εμφανίσεως της Ιταλίας ως δυναμένης να έχη ευλογοφανείς καν αφορμάς αιτιάσεων. Λόγω του επαγγέλματός σας έχετε παρακολουθήσει εις όλες τις λεπτομέρειες την ιστορίαν των ατελειώτων ιταλικών προκλήσεων δημοσιογραφικών και άλλων, αλλά και την χριστιανικήν υπομονήν την οποίαν ετηρίσαμεν, προσποιούμενοι ότι δεν τις καταλαβαίνουμε, περιοριζόμενοι μόνον σε δημοσιογραφικάς ανασκευάς των ιταλικών εναντίον μας κατηγοριών [5].

    Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορουσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την “Νέαν Τάξιν” [6]. Προσχώρησις που θα εγένετο όλως ευχαρίστως δεκτή από τον Χίτλερ “ως εραστήν του Ελληνικού πνεύματος”.

    Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς δια την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχεν δια την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.

    Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς [7].

    Δηλαδή θα έπρεπε δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.

    Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή ή ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος δια τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση.

    Δεν δύναμαι αφ’ ετέρου να μη παραδεχθώ ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν το δίκαιον δεν θα ευρίσκετο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών και να μην αναγνωρίσω, ότι όταν ένας λαός, όπως ο αγγλικός, αμύνεται δια την ζωήν του, θα ήτο πλήρως δικαιολογημένος να κάνη τα ανωτέρω. Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως η οποία δια vα τον προφυλάξη από τον πόλεμον θα τον κατεδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ’ εθνικού ακρωτηριασμού. Αυτή η δήθεν προφύλαξις θα ήτο δια την τύχην της εις το μέλλον Ελληνικής φυλής, πλέον ολεθρία και από τας χειροτέρας έστω συνεπείας οποιουδήποτε πολέμου. Το δίκαιον λοιπόν, δεν θα ήτο με το μέρος της Κυβερνήσεως των Αθηνών, εάν η τελευταία ενήργει κατά τας υποδείξεις του Βερολίνου που ανέφερα. Το δίκαιον θα ήτο με το μέρος του Ελληνικού Λαού, ο οποίος θα κατεδίκαζεν αυτήν, και των Άγγλων οι οποίοι υπερασπίζοντες την ύπαρξίν των επίσης δικαίως θα ελάμβανον τα μέτρα που εφέροντο έχοντες μελετήσει, εισακούοντες άλλωστε τας δικαίας αιτιάσεις των Ελλήνων, οίαι θα προέκυπτον εν καιρώ εάν εδίδετο ή εύλογος αυτή αφορμή.
    Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, άλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες………….

    http://ioannismetaxas.gr/ELLINOITALIKOS%20POLEMOS,%20GIATI%20MBIKAME%20STON%20POLEMO%20TOU%2040.pdf

    Σχόλιο από Π&Α | 18/10/2012

  148. […] 13)http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/10/2005&pageNo=8&direction=1 14) https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/10/28/28-10-2007/ 15)http://www.agonaskritis.gr/2008/08/14/4323 […]

    Πίνγκμπακ από Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ ΚΑΙ ΤΟ “ΟΧΙ” ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ | Ῥωμηῶν Ἐνημέρωση | 28/10/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: