Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ο «Ποντιακός Εμφύλιος» ή «το τέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας»

Η μάχη του Κιλκίς (4 Νοεμβρίου 1944) είναι η πιο φονική σύρραξη του Εμφυλίου – αν εξαιρέσουμε τις μάχες σε Γράμμο και Βίτσι. Και η πιο τραγική στιγμή για τους πρόσφυγες Ποντίους, που αλληλοσφάχτηκαν ανελέητα. Ελάχιστοι τη γνωρίζουν, αν εξαιρέσουμε τους ντόπιους Κιλκισιώτες.

Η συνέχεια στου Πάνου

 

 

 

(η φωτογραφία από το περίφημο σπήλαιο του Κιλκίς)

Χαρακτηριστική καπναποθήκη του Κιλκίς. Αυτή βρίσκεται επί της παλαιάς Λέοντος Σοφού και νυν Παναγιώτου. Σε τέτοιες καπναποθήκες (που σήμερα έχουν γκρεμιστεί) επί της 21ης Ιουνίου συγκέντρωσαν τους αιχμάλωτους ταγματασφαλίτες μετά τη μάχη και  έκαναν τις μαζικές εκτελέσεις.

…και μια εξαιρετικής αφήγησης ερωτική ιστορία στον απόηχο της 4ης Νοεμβρίου του 1944…

 

 —————————————————————————————————————-

Για τον Παπαδόπουλο :

Ξεκίνησε ως εφεδροΕΛΑΣίτης στην αρχή της Κατοχής, από αριστερή οικογένεια. Στη συνέχεια, ήρθε σε ρήξη με έναν εξάδελφό του, ονόματι Ηλιάδη, για άγνωστο λόγο, οπότε στράφηκε με λύσσα εναντίον του ΕΛΑΣ. Ιδρυτής του ψευδώνυμου «Εθνικού Ελληνικού Στρατού«, ο οποίος διατηρούσε γραφεία στην οδό Τσιμισκή 72 στη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόταν εγκατεστημένη η Γκεστάπο. Ο Παπαδόπουλος μαχόταν μαζί με τους Γερμανούς μέχρι την ύστατη ώρα της αποχώρησής τους, ενάντια στον ΕΛΑΣ (viewtopic.php?f=51&t=142723&start=15)

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Ο σφαγέας του νομού Κιλκίς, Κ. Παπαδόπουλος τρίτος από αριστερά. Δεξιά του ο Κισσάμπατζακ, ο Πούλος και ο Μιχάλαγας. Γνωστή φωτογραφία που κυκλοφόρησε το ’46 και κατατέθηκε και στη Βουλή το 1962 από τον βουλευτή Κιλκίς της Ενώσεως Κέντρου, Δημοσθένη Παπαδόπουλο. Ο Δορδανάς αναφέρει πάντως, πως πρόκειται περί μοντάζ καθώς οι εν λόγω ταγματασφαλίτες δεν φωτογραφήθηκαν μαζί).

Δυστυχώς ο Κ. Παπαδόπουλος, δεν μπήκε κι αυτός στο Κιλκίς και να εγκλωβιστεί με τους υπόλοιπους ομοϊδεάτες του, αν και προσπάθησε να έρθει σε βοήθεια. Γλύτωσε την σφαγή, ανακηρύχθηκε αντιστασιακός, εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ – και ο γιός του με τη Νέα Δημοκρατία το 1974.

Τον Κ. Παπαδόπουλο, τον αναγνώρισε ως αντιστασιακό, δυστυχώς, η κυβέρνηση της ΕΠΕΚ και των Φιλελευθέρων το 1952, για να καταπέσει ωστόσο αυτή η αναγνώριση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν προσφυγής του ίδιου του πρώην επιτελάρχη της ΠΑΟ, στρατηγού Αργυρόπουλου, ο οποίος δεν ανέχθηκε να τιμάται ως αντιστασιακός πλάι σε έναν προδότη. Φευ, άλλες οι βουλές της εθνικοφροσύνης: Η κυβέρνηση του Παπάγου, με βασιλικό διάταγμα της 9ης/12/1952, αχρήστευσε την προσφυγή του στρατηγού και την απόφαση του ΣτΕ – και αναγνώρισε την «εθνικήν δράσιν» του Παπαδόπουλου!

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Στη φωτογραφία, ο Λάζαρος Αβραμίδης – Λαζίκ από το χωριό Σπουργίτης (Βουρλάν), ο μόνος ταγματασφαλίτης οπλαρχηγός του Κιλκίς που δεν στράφηκε εναντίον αμάχων. Μετά την επίσημη διάλυση της ΠΑΟ, προσχώρησε κι αυτός στο «στρατό» του Κ. Παπαδόπουλου. Ο ΕΛΑΣ, ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους, του πρότεινε επανειλημμένως συνεργασία, μέχρι και την ύστατη ώρα (14 Σεπτεμβρίου του ’44) αλλά εκείνος αρνήθηκε. Σε πράξη αντεκδίκησης τότε, το συγκεκριμένο απόσπασμα του ΕΛΑΣ που διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις, έκαψε τον Σπουργίτη. Δεινός πολεμιστής, όπως όλοι οι τουρκόφωνοι Πόντιοι της ΠΑΟ και των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο Λαζίκ υπήρξε συνάμα έντιμος μαχητής, αλλά αγράμματος και αφελής. Πέθανε πλήρης ημερών στο χωριό του).

Κιλκισιώτης έγραψε:Οι ταγματασφαλίτες που συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς από όλα τα μέρη της κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας, οχυρώθηκαν στο κτίριο του νοσοκομείου της πόλης που βρίσκεται στη είσοδο προς τη Θεσσαλονίκη. Λίγο πιο έξω είναι το γήπεδο του Κιλκίς. Εκεί είχαν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό που έγραφε “Καλώς Ήρθατε”. Περίμεναν τους Άγγλους οι οποίοι είχαν ήδη αποβιβαστεί στη Θεσσαλονίκη.

Οι Γερμανοί φεύγουν από το Κιλκίς στις 26 Οκτωβρίου του 1944. Την επόμενη κιόλας ημέρα, καταφθάνουν από τη Θεσσαλονίκη οι φάλαγγες του Κισσάμπατζακ, συνοδευόμενες από κάποιους μόνιμους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον μέραρχο Σερεμέτη – καθώς και οι άνδρες του Δάγκουλα. Οι ταγματασφαλίτες της Θεσσαλονίκης έχουν κρατηθεί μακριά από την συμπρωτεύουσα κατόπιν εντολής του πάτρωνά τους Αθ. Χρυσοχόου, προκειμένου να μην βρει αφορμή ο ΕΛΑΣ να εισέλθει στην πόλη – κάτι που ωστόσο, δεν απετράπη.

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Σκαναρισμένες εντολές του πάτρωνα των ταγματασφαλιτών της Μακεδονίας, συνταγματάρχη Αθ. Χρυσοχόου).

Ο Κισσάμπατζακ εγκαθιστά το αρχηγείο του στο καπνεργοστάσιο του Σιδηρόπουλου, στην είσοδο της πόλης, πάνω στην κεντρική λεωφόρο της 21ης Ιουνίου. Με το που έρχονται τα νέα της αποχώρησης των Γερμανών στις 30 Οκτωβρίου και της εισόδου των Άγγλων στη Θεσσαλονίκη, οι άνδρες του Κισσάμπατζακ προβαίνουν σε έξαλλους πανηγυρισμούς.

Είχε προηγηθεί η άρνηση των ταγματασφαλιτών να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και οι αγγλικής εμπνεύσεως παρασκηνιακές ενέργειες για την ένταξή τους στον ΕΔΕΣ, τις οποίες συντόνιζε για λογαριασμό του ΕΔΕΣ, ο ταγματάρχης Αθ. Παπαχριστοδούλου. Μία ομάδα του ΕΕΣ από την Κατερίνη υπό τον Θεόφιλο Βαή, είχε ήδη γίνει δεκτή και είχε επίσης σταλεί στο Κιλκίς – ωστόσο η ένταξη του ίδιου του Κισσάμπατζακ παραήταν ηχηρή για να γίνει αποδεκτή από τον Ζέρβα. Αυτό δεν εμπόδισε τους φονιάδες του Δάγκουλα να φορέσουν τα περιβραχιόνια του ΕΔΕΣ με δική τους πρωτοβουλία, ή ενδεχομένως και κατόπιν προτροπής ενδιάμεσων αξιωματικών του ΕΔΕΣ σε συνεννόηση με το Κάιρο.

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Σκαναρισμένες οι επίσημες εντολές των Άγγλων για παράδοση των ταγματασφαλιτών στον ΕΛΑΣ. Την ίδια ώρα ωστόσο, δρομολογείτο η ένταξή τους στον ΕΔΕΣ!)

Η αλήθεια ωστόσο, έμελλε να είναι διαφορετική: Άγγλοι είχαν μπει μεν, στη Θεσσαλονίκη, αλλά ελάχιστα άτομα, που κι αυτά είχαν μεταφερθεί επιβαίνοντα σε πλοιάριο του ΕΛΑΝ μέχρι την Χαλκιδική και ακολούθησαν στη συνέχεια τον ΕΛΑΣ μέχρι την πόλη. Γιατί στην Θεσσαλονίκη είχαν εισέλθει με πρωτοβουλία των καπετάν Κικίτσα (Σαράντη Πρωτόπαπα), Βαφειάδη, Μπακιρτζή και Στρίγγου, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, οι οποίες συνέλαβαν τον Χρυσοχόου και τους ταγματασφαλίτες που είχαν οχυρωθεί στο κτήριο της ΧΑΝ.

Ο Κισσάμπατζακ, με το που ακούει τους πανηγυρισμούς των ανδρών του, βγαίνει από το στρατηγείο του στην αυλή, όπου και ενημερώνεται για τα καθέκαστα. Ο πρώην ΠΑΟτζής μαχητής και στη συνέχεια ιδρυτής του χιτλερόφιλου σώματος ΕΕΕΣ, δεν ήταν διατεθειμένος να συμμεριστεί τη χαρά των στρατιωτών του, εάν δεν διαπίστωνε ιδίοις όμμασι πως το σχέδιο εξελίσσεται κατά τις διαβεβαιώσεις που είχε δεχθεί από το Κάιρο, για αμνηστία και ειρηνική αποστράτευση. Δεν αποκλείεται και πάλι, ο έμπειρος πολέμαρχος να μυρίστηκε απλώς στην ατμόσφαιρα πως κάτι δεν πήγαινε καλά – οπότε έδωσε στους άνδρες του την εντολή να πάψουν οι πανηγυρισμοί και να μην χαλαρώσει το πνεύμα της ετοιμότητας. «Καλύτερα να δακρύσουν χίλια μάτια για τον Κισσάμπατζακ, παρά να κλάψει ο Κισσάμπατζακ για τους άνδρες του» αναφέρει χαρακτηριστικά στην ομιλία του.

Το απόγευμα της 30ης Οκτωβρίου, καταφθάνει στο Κιλκίς και η ψευδώνυμη «ΧΙ Μεραρχία του ΕΔΕΣ Κεντρικής Μακεδονίας» και ενώνεται με το λεγόμενο 13ο Σύνταγμα του ΕΔΕΣ του Θ. Βαή, το οποίο είχε ήδη εγκαταστήσει το στρατηγείο του στη Μητρόπολη. Πλέον, στο Κιλκίς βρίσκονται περί τους 7500 ταγματασφαλίτες (υπάρχουν άλλες εκτιμήσεις που ανεβάζουν τον αριθμό σε 9-10.000 και άλλες που υπολογίζουν 5000 άνδρες) οι οποίοι αναζητούν κατάλυμα και τροφή στα σπίτια των κατοίκων της πόλης – με τις αναμενόμενες συνέπειες. Άλλες οχυρώσεις των γερμανοντυμένων και των νεόκοπων «ΕΔΕΣιτών», στήνονται στο λόφο του Αη Γιώργη, στα σχολεία, στους υφιστάμενους στρατώνες και στο (σχετικά υπερυψωμένο) Νοσοκομείο. Απ’ ό,τι φαίνεται ωστόσο, το μέτωπο αυτό δεν είναι αρραγές, καθώς οι τουρκόφωνοι οπλαρχηγοί έρχονται σε διάσταση με τους εθνικιστές αξιωματικούς καριέρας.

Πράγματι, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ περισφίγγουν το Κιλκίς αξιώνοντας την παράδοση των ταγματασφαλιτών, προκειμένου να φυλακιστούν και να δικαστούν ως δωσίλογοι από την μετακατοχική κυβέρνηση. Ο ΕΛΑΣ, δίνοντας βάση στις διαβεβαιώσεις του ΕΔΕΣ στη Θεσσαλονίκη, ότι «η μεταμόρφωση των διαφόρων Παπαδόπουλων εις τμήματα του ΕΔΕΣ δια της τοποθετήσεως των διακριτικών της Οργανώσεώς μας οφείλεται σε πρωτοβουλία δική τους και μόνον», χαρακτηρίζει στις ανακοινώσεις του, τους όψιμους αυτούς αντιστασιακούς, ως «ψευτοΕΔΕΣίτες» και καλεί τον νομάρχη να διατάξει την απομάκρυνσή τους από την πόλη. Ο νομάρχης Δ. Αμπατζόγλου, απαντά πως μέσα στο Κιλκίς δεν βρίσκεται ο Παπαδόπουλος, αλλά ένα Σύνταγμα ΕΔΕΣιτών, μαζί με πολλά τμήματα του Κισσάμπατζακ, τα οποία αρνούνται να εγκαταλείψουν την πόλη. Αναφέρει επίσης, πως κατόπιν πρωτοβουλιών του, διαλύθηκε το γερμανικό στρατόπεδο όπου κρατούνταν ΕΛΑΣίτες, πως οι συμμαχικές σημαίες κυματίζουν στους δρόμους – και κάνει έκκληση για αποφυγή της αλληλοσφαγής. Η αλήθεια ήταν βεβαίως, πως ο νομάρχης έφτυσε αίμα για να πείσει τον Κισσάμπατζακ να δεχθεί να υψωθεί η ρωσική σημαία πλάι στις υπόλοιπες – αν υψώθηκε κιόλας.

«Δια ταύτα εκφράζομεν ομόθυμον θέλησιν του λαού του Κιλκίς και την ευχήν της Εκκλησίας, όπως με κάθε θυσίαν επέλθει μία συνεννόησις και αποφευχθεί πάσα νέα αιματοχυσία αυτήν μάλιστα την στιγμήν όπου άπασα η μητέρα Ελλάς ελευθερώθη και ουδαμού επί ελληνικού εδάφους υπάρχει ίχνος κατακτητού» καταλήγει ο νομάρχης στην απάντησή του προς τον ΕΛΑΣ. Οι δύο αντίπαλοι ωστόσο είναι ανένδοτοι: Ούτε οι ταγματασφαλίτες δέχονται να παραδοθούν μετά από τον πεισματικό εγκλωβισμό τους στο Κιλκίς, ούτε βεβαίως ο ΕΛΑΣ είναι διατεθημένος να εγκαταλείψει την πολιορκία.

Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ που πολιορκούν την πόλη, αποτελούνταν από περίπου 6000 άνδρες: Οκτώ τάγματα της 10ης Μεραρχίας (τρία τάγματα του 30ου Συντάγματος, τρία του 16ου και δύο του 50ου), πέντε τάγματα της 11ης Μεραρχίας, (τρία τάγματα του – κιλκισιώτικου – 13ου Συντάγματος, και δύο του 19ου) δύο τάγματα της 9ης Μεραρχίας (ένα τάγμα του 28ου Συντάγματος και ένα του 53ου), καθώς και ένα απόσπασμα της θεσσαλικής Ταξιαρχίας Ιππικού του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Μπουκουβάλα (Δημήτριο Τάσο), το οποίο ωστόσο, δεν πρόλαβε να λάβει μέρος στην κύρια μάχη.

Με δεδομένη την άρνηση των οχυρωμένων ταγματασφαλιτών να παραδοθούν ξεκινά στις 4 Νοεμβρίου η επίθεση του ΕΛΑΣ. Η μάχη είναι αγριότατη και εξοντωτική. Το νοσοκομείο στέκει το τελευταίο οχυρό των ταγματασφαλιτών, οπότε, αργά το απόγευμα, οι περίπου χίλιοι οχυρωμένοι σηκώνουν λευκές σημαίες – ένδειξη παράδοσης. Μία διμοιρία του 28ου Συντάγματος προχωρά προς το νοσοκομείο και μόλις έφθασε σε ακτίνα βολής, δέχεται τα πυρά των «παραδιδόμενων», με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τα περισσότερα μέλη της. Ο ΕΛΑΣ, απαντά αλύπητα με μπαζούκας.

Αρκετοί πολιορκημένοι, καταφέρνουν να απεγκλωβιστούν και να αναζητήσουν την σωτηρία τους επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδικασία αυτή σκοτώνεται ο Κισσάμπατζακ, όταν επικεφαλής 800 περίπου ανδρών του, χώνεται σε ένα φαράγγι, όπου εξοντώνεται από την Ταξιαρχία Ιππικού του Μπουκουβάλα.

Το περιστατικό του νοσοκομείου, είναι ευρέως γνωστό και έχει ιδιαίτερα προβληθεί εκ μέρους του ΕΛΑΣ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το κυριότερο σε μία αγριότατη μάχη που είχε ξεκινήσει από τις 5:30 το πρωί και εξελισσόταν πολύνεκρη μέχρι εκείνη την ώρα. Υπερασπιζόμενοι τον λόφο του Αη Γιώργη από το πολυβολείο τους, οι ταγματασφαλίτες δαπάνησαν πάνω από 5000 σφαίρες. Ο ΕΛΑΣ είχε επισήμως 126 νεκρούς και 230 τραυματίες, ενώ ανεξακρίβωτος είναι ο αριθμός των νεκρών της αντίπαλης παράταξης. Σε κάθε περίπτωση οι νεκροί των ταγματασφαλιτών υπήρξαν χιλιάδες, όχι τόσο στη μάχη, όσο στα λαϊκά δικαστήρια και στις πράξεις προσωπικής αντεκδίκησης που εξακολούθησαν. Ο επικεφαλής της Πολιτοφυλακής του ΕΛΑΣ στο Κιλκίς, ένας άνδρας με το ψευδώνυμο «Βράχος», είχε χάσει το γιο του κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δολοφονημένο από τα Τάγματα. Δεν επρόκειτο να επιδείξει έλεος.

Σύμφωνα με την αναφορά του τότε νομάρχη Κιλκίς, Δ. Αμπατζόπουλου, πλέον των 300 αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών (μεταξύ αυτών και ο διευθυντής Χωροφυλακής, μοίραρχος Λειβαδίτης), μεταφέρθηκαν στο χωριό Μεταλλικό, όπου οι ΕΛΑΣίτες τους εκτέλεσαν με τσεκούρια, «ίνα ικανοποιήσουν τους εκεί παλαιμάχους κομμουνιστάς», ενώ πάνω από 1900 εκτελέστηκαν σε διάφορες θέσεις. Στους σφαγιασθέντες, ήταν και ο αρχιεκτελεστής του Κ. Παπαδόπουλου, ο «Ταγάς» Χάρης, τον οποίον λίντσαραν οι γυναίκες του Κιλκίς σε κεντρική πλατεία.

Κατά το βράδυ, ο Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Ιωακείμ και ο δήμαρχος Περικλής Πεταλωτής, (που λίγες μέρες αργότερα, τίμησε σε δημόσια τελετή τον καπετάνιο του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, Περικλή Σταματόπουλο-Καραγιώργη, για την δράση του Συντάγματος) παρενέβησαν στους επικεφαλής του ΕΛΑΣ, προκειμένου να πάψουν οι εκτελέσεις. «Δεν πρόκειται για εκτελέσεις, αλλά για εξόντωση των ανθισταμένων» απάντησε ο Κικίτσας. «Όσοι παραδίδονται γλυτώνουν».

«Όταν όλοι αυτοί οχυρώνονταν εδώ με τους Γερμανούς, εσείς Δέσποτα, τι επράξατε για να τους πείσετε να μην αντισταθούν; Τουλάχιστον, όταν τους εγκατέλειψαν οι Γερμανοί;» ρώτησε ο Κικίτσας στον Δεσπότη.

«Δεν εισηκούσθημεν. Ατυχώς δεν εισηκούσθημεν» απάντησε ο Ιωακείμ.

Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι (840 τον αριθμό) κλείστηκαν στο πρώην στρατηγείο του Κισσάμπατζακ στο καπνεργοστάσιο του Σιδηρόπουλου και οδηγήθηκαν στη συνέχεια στο στρατόπεδο του «Παύλου Μελά», όπου προορίζονταν εξ αρχής να φυλακιστούν. Εκτελέσεις αιχμαλώτων σε πράξεις αντεκδίκησης, υπήρξαν όπως φαίνεται σε πιο περιορισμένο βαθμό και στη Θεσσαλονίκη.

Στον Παύλο Μελά οδηγήθηκαν επίσης, οι τραυματίες αιχμάλωτοι που έτυχαν αρχικής νοσοκομειακής περίθαλψης στο Νοσοκομείο. Ανάμεσα στους τραυματίες, βρέθηκε και ο διαβόητος Δάγκουλας με σπασμένο το πόδι του, ο οποίος δεν συμμερίστηκε την τύχη των υπολοίπων: Αντί να οδηγηθεί στο στρατόπεδο, παραδόθηκε στο λαό της συμπρωτεύουσας προκειμένου να λιντσαριστεί. Δεν διευκρινίζεται εάν πριν το λιντσάρισμα, ήταν ζωντανός ή νεκρός…

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Από την «εθνικοπατριωτική» δράση του Δάγκουλα: Ξυλοδαρμοί και νταηλίκια με τις πλάτες των χιτλερικών και του Χρυσοχόου, ακόμα και εναντίον χωροφυλάκων…)

ImageShack, free image hosting, free video hosting, image hosting, video hosting, photo image hosting site, video hosting site

(Στη φωτογραφία, ο …»ΕΔΕΣίτης» Δάγκουλας, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, πριν από την θανάτωσή του, άνευ δίκης).

(Η παρουσία μονογραφία δεν φιλοδοξεί να γίνει αποδεκτή ως ολοκληρωμένη ιστορική μελέτη. Τα στοιχεία και οι φωτογραφίες της, έχουν αντληθεί από το εξαιρετικό πόνημα του δημοσιογράφου Γ. Καραμαλάκη με τίτλο «Η Εθνική Αντίσταση στο Νομό Κιλκίς», που έλαβε το 1990 και το πρώτο βραβείο της ΤΕΔΚ του Κιλκίς, τη μελέτη του Στράτου Δορδανά «Έλληνες εναντίον Ελλήνων», τα «Απομνημονεύματα» του Μάρκου Βαφειάδη, τις αναμνήσεις του Δημήτρη Τάσου (Μπουκουβάλα) που κατέγραψε ο Αλέξης Σεβαστάκης στο βιβλίο του με τίτλο «Καπετάν Μπουκουβάλας – Το αντάρτικο Ιππικό της Θεσσαλίας» και από προσωπικές μαρτυρίες που έχει συλλέξει ο υποφαινόμενος).

 

 

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=145476

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

. .

,

.

.


Επαφές του Ζέρβα με το 22ο Σώμα του Γερμανικού Στρατού (απ’ το Πολεμικό Ημερολόγιο της Στρατιάς Ε’).

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ:

Περιγραφή των γεγονότων

(Σημαντικό: Αξιολόγηση της θέσεως [εχθρική και δική μας],
είσοδος και εκδόσεις από ειδήσεις και διαταγές)

Η ομάδα του Ζέρβα.

Έγγραφο.

Ο Ζέρβας είναι αρχηγός μιας εθνικής (αντικομμουνιστικής) ομάδας στην βορειοδυτική Ελλάδα.  Έκανε την πρώτη εμφάνισή του στις αρχές του 1944.  Η ομάδα αποτελείται από 4 μεραρχίες (3, 8, 9 και 10) και έχουν συνολική δύναμη περίπου 7–8.000 ανδρών.  Είναι καλά οπλισμένοι, κατέχουν ελαφρά, μεσαία και βαριά όπλα μεταξύ αυτών και ορεινά πυροβόλα.  Η ενίσχυσης με όπλα και μηχανήματα γίνονται με πτήσεις εφοδιασμού κυρίως από τα βορειοδυτικά με προσόρμιση στον χώρο της Πάργας.  Ο χώρος συντήρησης τους κρίνετε ως σίγουρος.Στις 01.02.44 ο Ζέρβας στέλνει στο Gen.Kdo.XXII.Geb.AF (Στρατηγείο του ΧΧΙΙ Σώματος Στρατού) έναν εξουσιοδοτημένο αξιωματικό με μια προσφορά-πρόταση για συνεργασία με βάσει τα ακόλουθα:

Α)     Καμιά εχθροπραξία
Β)     Συνεργασία στον αγώνα ενάντια του ΕΛΑΣ με συνεχή ενημέρωση για τις προθέσεις του ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ και για τον τόπο της ομάδας του και των εχθρικών δυνάμεων.

Η πρόταση δόθηκε στις 02.02 από τον OΚdoHGr.E [1] στο ΟΒ [2] Νοτιοανατολής, για να παρθεί απόφαση.  Το ΟΒ Νοτιοανατολής με την σύμφωνη γνώμη του ειδικού απεσταλμένο του Ράϊχ-υπουργού Neubacher έκανε γνωστό ότι οι συνομιλίες μέχρι την τελική απόφαση πρέπει να συνεχιστούν, αλλά για μια όμως τοπική, περιορισμένη συμφωνία.  Στις 09.02 ήρθε η έγκριση για το κλείσιμο της συμφωνίας με τον Ζέρβα.  Η συμφωνία αυτή έγινε βάσει αιτήσεως του Ζέρβα, όπου τα δύο μέρη υποχρεώνονται να σταματήσουν τις μεταξύ των εχθροπραξίες.

Από [ΕΔΩ]

———————————————————————————————————————

65 χρόνια από τη Μάχη του Κιλκίς: Η αναμέτρηση δύο κόσμων

Ένα άρθρο του καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργου Μαργαρίτη

Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στη Θεσσαλονίκη

Για τις λεπτομέρειες της μάχης στο Κιλκίς στις 4 Νοέμβρη του ‘44, άλλοι είναι ίσως πιο αρμόδιοι από εμένα να μιλήσουν. Θα ήθελα, παρ’ όλα αυτά, να ξεχωρίσω ένα στοιχείο από τα πολλά: Οι αριθμητικοί συσχετισμοί υπόσχονταν μία αβέβαιη μάχη: Από 6 έως 9.000 υπολογίστηκαν από τις πηγές οι ένοπλοι και εκείνοι που τους συνόδευαν και είχαν κλειστεί στο Κιλκίς, έναντι 6.000 περίπου μαχητών του ΕΛΑΣ, οι περισσότεροι των οποίων δεν πρόλαβαν να πάρουν μέρος στη μάχη. Τελικά, σε κανένα σημείο δεν υπήρξε αμφιβολία ως προς την τελική έκβασή της. Ισως αυτό προδίδει την πολιτική – αποφεύγω τη λέξη αλλά μάλλον είναι σωστή στην προκειμένη περίπτωση: την ηθική ανωτερότητα του ΕΛΑΣ – αυτό το είδος της υπεροχής που δεν μετριέται με αριθμούς τουφεκιών, σφαιρών και πυροβόλων.Ηθική, καθότι ήταν ουσιαστικά πολιτική. Ο ΕΛΑΣ είχε εκείνο το Νοέμβρη πίσω του έναν επικό αγώνα ενάντια στον κατακτητή και ενάντια σε όλο το θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της Κατοχής, μέσα από το οποίο οι τότε άρχουσες τάξεις της χώρας αποπειράθηκαν να εντάξουν τη χώρα στη Νέα Ευρώπη του ναζισμού. Ο ΕΛΑΣ είχε πίσω του τη μαζικότερη πολιτική οργάνωση που είχε γνωρίσει έως τότε η Ελλάδα, το ΕΑΜ, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Είχε πίσω του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μέρος ενός παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που στα 1944, αφού επέβαλε την ισότιμη αποδοχή του στην Αντιφασιστική Συμμαχία, ολοκλήρωνε τη συντριβή του ναζισμού, την επιβολή του πολιτισμού πάνω στη ρατσιστική βαρβαρότητα. Είχε πίσω του την ακτινοβολία της Σοβιετικής Ενωσης και του Κόκκινου Στρατού. Τέλος, και το πιο σπουδαίο ήταν αυτό, είχε πίσω του τους αγρότες, τους εργάτες, πλατιά στρώματα ενός ελληνικού πληθυσμού που είχε τα πάνδεινα υποφέρει στην Κατοχή, αλλά και πριν από αυτήν, και προσδοκούσε επιτέλους να απολαύσει τους καρπούς του δικού του μόχθου, τις κατακτήσεις που με το αίμα του κέρδισε…
Δοσίλογοι – «τσολιάδες» του Ι. Ράλλη συνοδεύουν Ελληνες πατριώτες που έπιασαν σε μπλόκο της Αθήνας, για να τους παραδώσουν στα «Ες Ες»

Από την άλλη μεριά, ήταν τα υποπροϊόντα μιας «παρεξήγησης»: Κοινωνικά ήταν αγρότες και πρόσφυγες σε μεγάλο βαθμό οι κλεισμένοι στην πόλη του Κιλκίς. Σε κάποιο ποσοστό τους τουρκόφωνοι – κατάσταση που τους είχε αποκόψει από την επαφή με το γύρω τους κόσμο και από την παρακολούθηση των κοσμοϊστορικών αλλαγών. Ερμαια της πολιτικής των Γερμανών και των στελεχών της «Ελληνικής Πολιτείας» – του κράτους του δοσιλογισμού. Ερμαια των βρετανικών ραδιουργιών, έρμαια των οπλαρχηγών και των πολιτευτών που λεηλατούσαν προπολεμικά την ψήφο και την ψυχή τους. Ερμαια, όπως εκείνοι οι λαοί που δεν τολμούν να βγουν από τις βαθιές σπηλιές της άγνοιας και της οπισθοδρόμησης και ν’ αποφασίσουν στο φως για την τύχη του εαυτού τους, των παιδιών τους, της χώρας τους…. Εξαρτήματα ενός κόσμου, που στα 1944 έδειχνε να πεθαίνει, μόλις είχαν γευτεί την περιφρόνηση και τελικά την εγκατάλειψη από τους παλαιούς τους κυρίους τους Γερμανούς – για χάρη των οποίων είχαν βαθιά βουτήξει τα χέρια τους στο αίμα των συμπατριωτών τους. Πλησίαζαν το απόλυτο τίποτα, όπως συμβαίνει με εκείνους τους λαούς που εναποθέτουν τη μοίρα τους σε προστάτες και σωτήρες…Αυτά ήταν τα αντίπαλα στρατόπεδα στη μάχη των δύο κόσμων που αναμετρήθηκαν στην Ελλάδα της Κατοχής και στο μικρό αλλά πολύπαθο Κιλκίς.
Αυτήν την ηθική υπεροχή του ΕΛΑΣ προσπαθούν έκτοτε να καταστρέψουν οι αντίπαλοί του. Από την επομένη κιόλας της σύγκρουσης, ξεκίνησε μία προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ όπου, τα όσα έγιναν τον Νοέμβριο του 1944 στο Κιλκίς, όπως και όσα είχαν προηγηθεί σε προηγούμενες συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους σχηματισμούς συνεργασίας – ο Μελιγαλάς στη Μεσσηνία είναι κάτι αντίστοιχο. Η προπαγανδιστική αυτή εκστρατεία πήρε τερατώδεις διαστάσεις μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, το Φεβρουάριο του 1945, αποτέλεσε τη «νομιμοποιητική» βάση για τη δολοφονική σταυροφορία της «Λευκής αντικομμουνιστικής τρομοκρατίας» στα 1945 – 1947 και συνόδευσε όλο το μετέπειτα μετεμφυλιακό καθεστώς των διωγμών και των απαγορεύσεων. Γνώρισε μία αναμενόμενη έξαρση στη χούντα – όπου μάλιστα οι κάθε λογής συνεργάτες των κατακτητών αναγορεύτηκαν, στα 1969, ως «εθνική αντίσταση». Στις μέρες μας, μέρες πολύμορφης κρίσης και ανησυχίας, το ίδιο προϊόν το σερβίρουν ξαναζεσταμένο οι «αναθεωρητές» προπαγανδιστές – φοβούμαι ότι δεν μπορώ να τους ορίσω ως ιστορικούς, ως επιστήμονες ή ως τίποτε άλλο – Καλύβας – Μαρατζίδης και λοιποί.

Ανακοίνωση – διαταγή του αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας, στο πρωτοσέλιδο του «ΒΗΜΑΤΟΣ»

Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δική τους εκδοχή, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα ως μέρος της ευρύτερης εγκληματικής συνωμοσίας που ταλαιπώρησε τον κόσμο ολόκληρο στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, έδειξαν, στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – όταν, δηλαδή, είχαν τα όπλα και τις δυνατότητες – το πραγματικό τους πρόσωπο και σχέδιο: Αρχισαν, δηλαδή, να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους έτσι ώστε να μείνουν μόνοι αυτοί στον κόσμο και ν’ απολαύσουν την επί του κενού στηριγμένη εξουσία τους. Για το λόγο αυτό στο Κιλκίς, στο Μελιγαλά και στις όποιες «πηγάδες», σκότωναν δικαίους και αδίκους, έτσι χωρίς λόγο και χωρίς νόημα….Η «πτωματολογία» αποτέλεσε εξάλλου σταθερή παρα-επιστημονική (όπως λέμε μετα-φυσική) μέθοδο της ελληνικής δεξιάς (το προσδιορίζω γιατί τη μέθοδο αρχικά τη δίδαξε ο ναζισμός και ο ευρύτερος αντι-κομμουνισμός του μεσοπολέμου) από τον καιρό της έκθεσης ξεθαμένων πτωμάτων μπροστά στο Ζάππειο ή στο Περιστέρι στην μετά τα Δεκεμβριανά Αθήνα. Τότε, μάλιστα, ήρθαν και Βρετανοί «σύμβουλοι» για να βοηθήσουν τη σχετική σκηνοθεσία και να ικανοποιήσουν τους δημοσιογράφους του «ελεύθερου κόσμου» που προσπαθούσαν να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους τα ανεξήγητα – το πώς και το γιατί ο βρετανικός στρατός, μεσούντος του πολέμου, προτίμησε να εκστρατεύσει ενάντια στον ΕΛΑΣ παρά ενάντια στους Γερμανούς ναζί…

Το μνημείο για τη μάχη του ΕΛΑΣ στο Κικλίς

Η «πτωματολογία» έχει το προσόν ότι δεν εξηγεί τίποτα πέρα από το ότι οι κομμουνιστές είναι εγκληματίες και ότι η φύση και τα ένστικτα των ανθρώπων είναι ταπεινά και βίαια και ως εκ τούτου «προληπτικά» οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να εγκλείονται σε φυλακές με περιορισμένα δικαιώματα, κάμερες και άφθονες «δυνάμεις της τάξης». Δεν εξηγεί το γιατί, αποφεύγει την πολιτική, τη γνώση, την Ιστορία. Αποφεύγει να απαντήσει στο τι γύρευαν μερικές χιλιάδες άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς τις λαμπρές, κατά τα άλλα, μέρες της Απελευθέρωσης από το ναζιστικό ζυγό. «Από το φόβο των κομμουνιστών», μας λένε χωρίς να μας εξηγούν γιατί τους φοβόντουσαν…

Τα πράγματα από κοντά

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο. Πραγματικά σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι στο Κιλκίς, στη μάχη και στις αμέσως επόμενες ημέρες. Σε καμία περίπτωση – εκτός από τους αμάχους που τυχαία σκοτώθηκαν στις μάχες – δεν ήταν πρόσωπα «αθώα» ή «άσχετα» με την πολιτική έννοια της λέξης. Επρόκειτο για ποικιλότροπα στρατευμένους στην υπόθεση της ναζιστικής Νέας Τάξης ανθρώπους, αυτής της «Νέας Τάξης» που βύθισε τον λαό μας στη δουλεία, στον θάνατο, στην εξαθλίωση. Να τι ξεχνούνε πρώτο – πρώτο οι «αναθεωρητές ιστορικοί» : ότι γινόταν πόλεμος εκείνο τον καιρό, ολοκληρωτικός πόλεμος με καίριο διακύβευμα – για την εφιαλτική προοπτική της επικράτησης του ναζισμού επρόκειτο (και είχε σχέδια ο ναζισμός : μετά τους κομμουνιστές, τους Εβραίους, τους Σλάβους ποιον είχε σειρά να εξοντώσει; …). Σε αυτόν τον πόλεμο οι κλεισμένοι στο Κιλκίς είχαν διαλέξει το στρατόπεδό τους : ήταν με τη Νέα Τάξη και πολέμησαν γι’ αυτήν! Γι’ αυτό και βρέθηκαν στο Κιλκίς – το σχέδιο ήταν να ακολουθήσουν τους υποχωρούντες Γερμανούς. Η απροθυμία των τελευταίων να τους φορτωθούν, αλλά και τα καταχθόνια σχέδια των Βρετανών – όπως θα δούμε στη συνέχεια τους παγίδεψαν στο Κιλκίς.
Αυτοί οι «οπλαρχηγοί», οι «εθελοντές» των λόχων και ταγμάτων, οι προσήλυτοι της «Εθνικοσοσιαλιστικής Οργανώσεως» της Κοζάνης, της «Εθνικής Αντικομμουνιστικής Οργανώσεως» της Κατερίνης, οι γερμανοντυμένοι του «Εθνικού Ελληνικού Στρατού» – το τάγμα «Λεωνίδας» του Πούλου που έφυγε έγκαιρα και συνέχισε να πολεμά στο πλευρό των Γερμανών ως τον Απρίλιο του 1945 στη Σλοβενία και στην Αυστρία… – είχαν, τον καιρό της Νέας Τάξης, σπείρει ανέμους και θύελλες, είχαν στο πλευρό των Γερμανών ματώσει τους συμπατριώτες τους, είχαν γίνει κυνηγιάρικα σκυλιά για να ξετρυπώνουν κομμουνιστές, πατριώτες, Εβραίους ή ό,τι άλλο επιθυμούσε ο αφέντης τους. Είναι αφύσικο το ότι θέρισαν θύελλες; Ηταν αφύσικο ότι μερικοί από αυτούς λιντσαρίστηκαν από τους συγχωριανούς τους;
Αυτό, όμως, δεν απαντά στο ερώτημα του πώς μαζεύτηκαν μερικές χιλιάδες άτομα πρόθυμα μέσα στην απελπισία τους ν’ ακολουθήσουν τους Γερμανούς στο μαύρο δρόμο της καταστροφής και της ήττας. Οι πιο σοβαροί από τους συντηρητικούς ιστορικούς – όπως ο Στράτος Δορδανάς – περιγράφουν αυτόν τον κόσμο του δοσιλογισμού, της συνεργασίας με τον κατακτητή και της προδοσίας με τα πιο μελανά χρώματα. Οι ηγέτες του ήταν οπωσδήποτε εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες και μεγάλο ποσοστό από αυτούς είχε στο παρελθόν διαπρέψει είτε στους χώρους του εγκλήματος, είτε στον εξίσου βρώμικο χώρο των «εθνικιστικών» και «ακροδεξιών» οργανώσεων του ελληνικού φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού. Θα ήταν όμως υπερβολικό να αποδώσουμε τη δράση τους στον καιρό της κατοχής αποκλειστικά και μόνο στο παρελθόν τους και στην ηθική τους υπόσταση. Πολιτικές και κοινωνικές ήταν οι επιλογές τους σε αυτήν την περίοδο και πάνω σε αυτό πρέπει να σταθούμε, για να καταλάβουμε το τι συνέβη. Δεν ντύθηκαν «γερμανικά» επειδή ήταν «κακοί». Πρόδωσαν την πατρίδα και το λαό τους επειδή είχαν συγκεκριμένα συμφέροντα δικά τους και αλλωνών να προασπίσουν.
Οι βιογραφίες πολλών από αυτούς – όσων δεν πρόφτασαν να ενταχθούν στη μεταπολεμική τάξη και να στρατολογηθούν στο κυβερνητικό στρατόπεδο στον Εμφύλιο – μας είναι γνωστές από τις δικογραφίες των ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων που συστήθηκαν στα 1945 – 1946 από τις τότε κυβερνήσεις της Αθήνας. Τα τότε δικαστήρια, όπως και οι σημερινοί συντηρητικοί ιστορικοί, εξηγούσαν το φαινόμενο με ηθικούς όρους : ο κακός και ο άσχημος…. Επίμονα επένδυσαν σε αυτήν την ερμηνεία και εκδοχή, τόσο επίμονα που νόμιμα μπορούμε να υποψιαστούμε ότι είχαν κάτι το πολύ σοβαρό να αποκρύψουν, ότι ήθελαν να μεταφέρουν την όλη συζήτηση στο επουσιώδες, στο προσωπικό και στο τυχαίο – μακριά από τους μηχανισμούς της τότε κοινωνίας και μακριά απ’ όσους σημαντικούς – τις ομάδες, τις κοινωνικές τάξεις – ωφελούνταν στη μαύρη περίοδο της Κατοχής.
Στις δικογραφίες που παρέδωσε μετά τη Βάρκιζα το δικαστικό τμήμα του ΕΛΑΣ στις αρμόδιες πλέον δικαστικές υπηρεσίες – δυστυχώς οι περισσότερες από αυτές για ευνόητους λόγους καταστράφηκαν – διακρίνεται ξεκάθαρα η σχέση που είχαν οι ένοπλοι στην υπηρεσία του κατακτητή με τους οικονομικά ισχυρούς, μερικούς μεγαλογαιοκτήμονες αλλά κυρίως μεγαλεμπόρους της μαύρης ή της άσπρης αγοράς – προμηθευτές του στρατού κατοχής, εργολάβους, πλοιοκτήτες και μεταφορείς και βιομηχάνους. Με όλους δηλαδή τους εκπροσώπους του ελληνικού καπιταλισμού που είδε τις δουλειές και τα κέρδη του να αυγαταίνουν κατακόρυφα τον καιρό της Νέας Τάξης. Η λεηλασία του μόχθου των αγροτών – μέσα από την αρπαγή, την «υποχρεωτική συγκέντρωση», τη φορολογία της δεκάτης ή το παρακράτημα, και στη συνέχεια εμπορευματοποίησή της με όρους ληστρικούς από τους συνδεδεμένους με την κατοχική εξουσία άφηνε δυσθεώρητα κέρδη όπως και η εμπορευματοποίηση των εφοδίων που ο Ερυθρός Σταυρός έστελνε για στήριξη και αρωγή των πεινασμένων. Τα στρατιωτικά έργα για λογαριασμό του κατακτητή (αεροδρόμια, οχυρά, δρόμοι, λατομεία – ορυχεία, στρατόπεδα, κ.λπ.) συχνότατα με τη χρήση δουλικού εργατικού δυναμικού που προμηθεύονταν οι εργολάβοι από τις «αγγαρείες» ή από τα στρατόπεδα προμήθειας δούλων (του Παύλου Μελά ήταν ένα τέτοιο στη Θεσσαλονίκη) επίσης έκαναν τους οικονομικά ισχυρούς ακόμα ισχυρότερους. Οι βιομηχανίες – μερικές με «μεσεγγυούχους» διαχειριστές – δούλευαν επίσης νυχθημερόν για τις ανάγκες του στρατού κατοχής ή για την οικονομία του Τρίτου Ράιχ. Οπωσδήποτε δεν έχαναν οι ιδιοκτήτες τους και οι διαχειριστές τους – κάθε άλλο μάλιστα !

Διεξαγόταν αμείλικτος ταξικός αγώνας

Αυτό που μας κρύβουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – και δε μιλώ εδώ για τους «αναθεωρητές» που έχουν λυμένο το πρόβλημα (= για όλα φταίει η εγκληματική φύση του κομμουνισμού…), είναι ότι στην Κατοχή δεν υπήρχε μία και μόνο, αδιαίρετη, ενωμένη και μεταφυσική ελληνική κοινωνία αλλά ότι στο γενικό πλαίσιο του πολέμου και της Νέας Ευρώπης διεξαγόταν μια έντονη κοινωνική σύγκρουση, ένας αμείλικτος ταξικός αγώνας. Ο ελληνικός καπιταλισμός κέρδιζε πολλά, υπηρετώντας τους κατακτητές, δουλεύοντας για τον δικό τους κόσμο και τα δικά τους συμφέροντα, σε αυτή την κατάσταση: κέρδιζε επειδή – χάρη στο κατοχικό πολιτικό καθεστώς – προωθούσε την χωρίς όρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, του μόχθου των ανθρώπων και την χωρίς φραγμούς λεηλασία των παραγωγών της υπαίθρου, των αγροτών.
Πολλές ενδείξεις πιστοποιούν τις διαστάσεις της συσσώρευσης πλούτου από τον ελληνικό καπιταλισμό, είτε τον προϋπάρχοντα, είτε τον νέο που ακριβώς οι συνθήκες της κατοχής δημιούργησαν. Η δίψα για χρυσό, η μαζική αγορά ακινήτων στις πόλεις, τα πορίσματα της ειδικής επιτροπής οικονομικών δοσιλόγων που συστάθηκε και βραχύβια λειτούργησε στα 1945, μας δείχνουν τις διαστάσεις του φαινομένου. Τα ποσά των κερδών και των ωφελημάτων του ελληνικού καπιταλισμού σε αυτήν την περίοδο προκαλούν ίλιγγο. Οσα έχαναν οι φτωχοί τα αποκτούσαν οι πλούσιοι. Και με τις λόγχες των κατακτητών ως υπομόχλιο, οι εργαζόμενοι είχαν πολλά, πολλά να χάσουν – κυριολεκτικά οι όποιες περιουσίες και ο μόχθος τους καταστροφικά λεηλατήθηκαν.
Φυσικά, οι άρχουσες τάξεις, φυσικά οι μεγαλέμποροι και οι βιομήχανοι, θα προάσπιζαν τον πλούτο και τη θέση τους – φυσικά θα συγκρούονταν μέχρι θανάτου με την απειλή που αντιπροσώπευε γι’ αυτούς το ΚΚΕ, το ΕΑΜ το ταξικό και ταυτόχρονα πατριωτικό – ενάντια στην προδοσία που ο ελληνικός καπιταλισμός είχε επιλέξει ως τρόπο πλουτισμού – κίνημα. Η στρατολόγηση ενόπλων σωμάτων δεν γινόταν μόνο για την εξυπηρέτηση του κατακτητή – γινόταν και για την προάσπιση της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης – νεόκοπης ή παλιάς, πειρατικής ή συμβατικής – καπιταλιστικής δηλαδή, το ίδιο είναι !
Το αίμα που χύθηκε από δοσίλογους μπορούμε να το χρεώσουμε απευθείας στον καπιταλισμό και στους τρόπους που παλεύει να κρατηθεί.
Αυτό δεν μπορούν να μας το πουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – στην υπόθεση της άρχουσας τάξης είναι στρατευμένοι – γι’ αυτό και περιγράφουν τον δοσιλογισμό ως υπόθεση του «κακός, εγκληματίας και άσχημος» για να μην αναφερθούν στην ταξική φύση του φαινομένου.
Τα ένοπλα σώματα σχετίζονταν άμεσα με την πολιτική και προπαντός με την υλική στήριξη της άρχουσας τάξης στην κατοχή. Ηταν ένα είδος εγγύησης γι’ αυτήν, ένα είδος σωματοφυλακής για τα πρόσωπα και τα θησαυροφυλάκιά τους. Στην περίπτωση της βόρειας Ελλάδας το σύνολο σχεδόν των συνεργαζομένων με τη γερμανική στρατιωτική ή οικονομική μηχανή «επιχειρηματιών» συνέδραμαν οικονομικά τη συγκρότηση ένοπλων ομάδων. Η οργάνωση ολόκληρων χωριών ενίοτε στο αντικομμουνιστικό μέτωπο προφανώς δεν ήταν προϊόν της όποιας τρομοκρατίας που επέβαλε ο ΕΛΑΣ, καθότι για να υπάρξει τέτοιου είδους «τρομοκρατία» έπρεπε πρώτα τα χωριά αυτά να ενταχθούν στο αντικομμουνιστικό ένοπλο στρατόπεδο (ενίοτε εκδιώκοντας όσους από τους κατοίκους τους διαφωνούσαν). Οι ειδικές παροχές (από τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού ενίοτε), προνόμια και δικαιώματα εξηγούν αυτήν την εξαγορά η οποία συμβαίνει σε κοινότητες των οποίων οι κάτοικοι είχαν παρουσιάσει δυσκολίες επικοινωνίας με τους γείτονές τους στον αγροτικό χώρο. Οι χθεσινοί περιφρονημένοι μπορούσαν έτσι να επιδείξουν μια κάποια δόξα στους γείτονες τους – μια σκοτεινή έστω δόξα. Στην ανθρώπινη ιστορία – μας λένε οι μύθοι – πολλοί έσπευσαν να πουλήσουν την ψυχή τους στον όποιο διάβολο για πολύ μικρότερα οφέλη…

Ονόμασαν τους δοσίλογους «εθνικό στρατό»

Η μη παράδοση και η απόφαση αντίστασης στον ΕΛΑΣ – ακόμα και όταν οι Γερμανοί τους εγκατέλειψαν – έχει τη δική της εξήγηση, εξήγηση κατά το μάλλον ή ήττον βρετανική.
Από τον Σεπτέμβριο του 1944 κιόλας, οι Βρετανοί άρχισαν να εφαρμόζουν μία διπλή πολιτική – όπως λέμε διπλά βιβλία.
Από τη μία, προχώρησαν σε ανοικτή καταγγελία των ένοπλων σωμάτων που δημιούργησαν οι Γερμανοί και ζήτησαν την άμεση παράδοσή τους στις συμμαχικές δυνάμεις – στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, που ήταν κυρίαρχος στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ συνυπόγραφαν τις αποφάσεις για βίαιη διάλυση των όσων εξακολουθούσαν να αντιστέκονται, θεωρώντας αυτούς τους σχηματισμούς «εχθρικές δυνάμεις». Από την άλλη, όμως, μεριά, οι Βρετανοί αξιωματικοί σύνδεσμοι ξεδίπλωσαν κάθε είδους εφευρετικότητα για να διατηρήσουν αυτούς τους μηχανισμούς όσο το δυνατόν πιο αλώβητους και συγκροτημένους.
Η κεντρική ιδέα – που εφαρμόστηκε στο μακεδονικό κυρίως χώρο – ήταν η έγκαιρη μετεξέλιξη των δοσιλογικών σωμάτων σε «συμμαχικά» τμήματα. Με άλλα λόγια, όταν οι Γερμανοί θα αποχωρούσαν, τα ένοπλα αυτά σώματα θα «στασίαζαν» κατά των απόντων έτσι και αλλιώς Γερμανών και θα προσχωρούσαν στις συμμαχικές δυνάμεις. Φυσικά, αυτό δε θα γινόταν με τον ΕΛΑΣ, ο οποίος, μάλλον, δε θα ήθελε να παίξει αυτό το παιχνίδι, αλλά με οργανώσεις που την τελευταία στιγμή συγκροτούνταν στο χώρο. Ετσι, λοιπόν, εμφανίστηκαν στην Κεντρική Μακεδονία οργανώσεις του ΕΔΕΣ – ή μάλλον ένα άθροισμα στρατολογημένων «παραγόντων», οι οποίοι ήταν απολύτως πρόθυμοι να υιοθετήσουν τα απολωλότα πρόβατα στην ανοικτή αγκαλιά του ΕΔΕΣ και να τα μεταβαπτίσουν σε αντιστασιακούς, παρέχοντάς τους τις σχετικές περγαμηνές.
Μάλιστα, οι ίδιοι οι Βρετανοί φρόντισαν, ώστε οι εκπρόσωποι του ΕΔΕΣ να ταξιδέψουν δεξιά και αριστερά υπό την προστασία τους για να γίνουν οι σχετικές συνεννοήσεις.
Με μαγικό σχεδόν τρόπο, ο ένας μετά τον άλλον, οι στρατιωτικοί σχηματισμοί των δοσίλογων άρχισαν να εμφανίζονται ως τάγματα και συντάγματα του ΕΔΕΣ, ενώ διστακτικά οι Βρετανοί αξιωματικοί έσπευδαν να πληροφορήσουν το επιτελείο του ΕΛΑΣ για τις απροσδόκητες αυτές εξελίξεις.
Ας σταθούμε για λίγο εδώ, πρώτον, γιατί αυτά τα πράγματα δεν είναι πολύ γνωστά, αφ’ ετέρου, διότι πρέπει να αποτίσουμε φόρο τιμής στη βρετανική πονηρία, ραδιουργία, διπλοπροσωπία και ό,τι άλλο μπορεί να βρει κανείς για να ορίσει ετούτα τα απίστευτα .
Στις αρχές του Οκτωβρίου, παρά τις απόλυτα καταδικαστικές συμμαχικές διαταγές ως προς την τύχη των στρατιωτικών σχηματισμών της κατοχικής εξουσίας που ήδη έχουν χαρακτηριστεί τμήματα ενός εχθρικού στρατού και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τις συμμαχικές δυνάμεις, οι Βρετανοί άρχισαν την επιχείρηση διάσωσης των δοσίλογων τμημάτων της Βόρειας Ελλάδος.

Ενας απίστευτος ελιγμός

Στις 11 Οκτωβρίου του 1944 ήρθαν διαταγές από το Λονδίνο στη δύναμη «133» (κεντρική διοίκηση όλων των Βρετανών συνδέσμων που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό σε ελληνικό έδαφος ) που της ζητούσαν να διατάξει τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη (επικεφαλής του ΕΛΑΣ) να εντάξει στη δύναμή του τον «Ελληνικό Εθνικό Στρατό» του Παπαδόπουλου. Επρόκειτο προφανώς για δοκιμαστική κρούση και για διερεύνηση των αντιδράσεων του ΕΛΑΣ.
Ακόμα και οι Αγγλοι αξιωματικοί της περιοχής εξεπλάγησαν από αυτήν τη διαταγή και πολύ θα αναρωτήθηκαν αν το Λονδίνο είχε όρεξη για αστεία τέτοιους καιρούς. Το Λονδίνο, όμως, μιλούσε σοβαρά.
Στις 14 Οκτωβρίου, λίγες μέρες μετά αφού η τράπουλα ανακατεύτηκε η κεντρική ιδέα των Βρετανών ιθυνόντων ξεκαθάρισε.
Αφού αργεί ο ΕΛΑΣ να αποφασίσει, ο «Ελληνικός Εθνικός Στρατός» θα υιοθετηθεί από τον Ζέρβα. Η δύναμη 133, που άρχισε επιτέλους να κατανοεί το κόλπο, αντέδρασε περιγράφοντας το ποιόν του ΕΕΣ και τις ειδικές δυσκολίες που θα συναντούσε η ένταξή τους στον Ζέρβα, απάντησε δε ότι θα ήταν προτιμότερο να συνεχιστεί η προηγούμενη σκηνοθεσία, δηλαδή για την επιβίωση του ΕΕΣ ίσως να ήταν πιο έξυπνη ιδέα η προσφορά του στον Σαράφη, στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, ο ΕΛΑΣ ίσως να μη διέλυε ένα τμήμα που θα είχε τοποθετηθεί κάτω από τις προσταγές του.
Από ό,τι φαίνεται, ο ΕΛΑΣ το συζήτησε αυτό το θέμα με την έννοια την εξής: Παραδοθείτε, ενταχθείτε, μεταστραφείτε, στασιάστε, κάντε ό,τι νομίζετε, παραδώστε τα όπλα οι πολλοί από εσάς πηγαίνετε σπίτια σας, όσοι είναι δακτυλοδεικτούμενοι και κατηγορούνται ελάτε εδώ και θα σας παραδώσουμε στα δικαστήρια και τούτο καθεξής.
Οταν ήρθαν αυτά τα πρώτα μηνύματα του ΕΛΑΣ, αντέδρασαν οι ίδιοι οι ένοπλοι, λέγοντας ότι «εδώ ο ΕΛΑΣ θα μας πάει στα δικαστήρια. Τι είναι ακριβώς αυτό το πράγμα, εμείς γι’ αυτό ακριβώς το πράγμα αλλάζουμε για να μην πάμε στα δικαστήρια». Και κάπου εκεί χάλασε το σχέδιο .
Αλλά καθώς οι Εγγλέζοι επέμεναν στις 25 Οκτωβρίου (το Λονδίνο είχε τρελάνει τη δύναμη 133 με διαταγές τις σχετικές, κάπου εκεί η δύναμη 133 στασίασε η ίδια «τι μας ζητάνε εδώ, μας ζητάνε κάτι το αδύνατο») η δύναμη 133 στέλνει στο Λονδίνο μια μακροσκελέστατη αναφορά, περιγράφει τι ακριβώς είναι αυτοί οι ένοπλοι εθελοντές των Μακεδονικών Σωμάτων που τους ζητούνε να τους εντάξουν πότε στον ΕΛΑΣ και πότε στον ΕΔΕΣ.
Αυτή ακριβώς η αναφορά είναι από τις καλύτερες περιγραφές που έχουμε για το τι ακριβώς ήταν αυτές οι ομάδες. Υπογράμμισε αυτή η αναφορά: Την απόλυτη ταύτισή τους με τους Γερμανούς, το γενικό μίσος του πληθυσμού εναντίον τους και, τέλος, υπενθυμίζει ότι οι κατευθυνόμενοι προς το Κιλκίς ένοπλοι έχουν επανειλημμένα συμπλακεί και σκοτώσει Βρετανούς αξιωματικούς και στρατιωτικούς εν γένει σε διάφορες μάχες κτλ. Και μάλιστα, για να το κάνει πιο βαρύ αυτό, αναφέρει την εμπλοκή αυτών των σωμάτων στη Μάχη της Κοζάνης, όπου στρατεύματα του ΕΛΑΣ, μαζί με Βρετανούς σαμποτέρ, επιτέθηκαν στην πόλη και η πόλη σώθηκε χάρη στη μέχρι αυτοθυσίας άμυνα από τμήματα των ενόπλων καπεταναίων για την προάσπιση των Γερμανών. Οτι συμμετείχαν ενεργά σε αυτή τη μάχη, πράγμα που κόστισε απώλειες και στον ΕΛΑΣ και στους Βρετανούς. Στην αναφορά τους, λοιπόν, υπενθύμισαν αυτό το γεγονός.
Αλλά όλη αυτή η ιστορία, η οποία εξακολουθεί μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, δημιουργεί μια εύλογη σύγχυση στους επικεφαλής των ενόπλων του Κιλκίς, οι οποίοι δεν είχαν ξεκαθαρίσει ακόμα στο μυαλό τους (και αυτό μας το περιγράφει καλά ο Δαρδανας) τι ήθελαν οι Αγγλοι, θα τους προστάτευαν ή θα τους θυσίαζαν. Θα έπρεπε να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ για να σωθούν και αργότερα να χρησιμεύσουν ως εφεδρείες της αντίδρασης ή ήταν η σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ η τελευταία τους ευκαιρία. Οι Αγγλοι αξιωματικοί σύνδεσμοι είχαν μπερδευτεί και οι ίδιοι τι ακριβώς θέλανε να κάνουν με αυτούς. Ο ΕΔΕΣ ήταν εικονική πραγματικότητα στην περιοχή και οι άλλοι καπετάνιοι (όπως τους ονομάζει ο Μαρατζίδης) μέσα σ’ αυτήν τη σύγχυση και την ταραχή αφέθηκαν κυριολεκτικά στην τύχη τους. Αυτό εξηγεί πώς βρεθήκανε 9.000 ίσως άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου του 1944.

Η επόμενη μέρα αυτών που πλούτισαν στην κατοχή

Για την κατανόηση της σύγκρουσης, χρήσιμα είναι και ορισμένα ακόμα στοιχεία που αφορούν στη γενικότερη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Η σύγκλιση των δύο αντικομμουνιστικών πόλων εξουσίας ήταν επιθυμία και επιλογή σημαντικών κοινωνικών στρωμάτων, στηριζόταν σε ισχυρό κοινωνικό έρεισμα. Η κατοχή, με τις ανατροπές και τις νέες λειτουργίες που προκάλεσε, ήταν περίοδος έντονης οικονομικής δραστηριότητας και πεδίο ευκαιριών, πάνω στις οποίες μπορούσαν εύκολα να κτισθούν μεγάλες ή μικρές περιουσίες1. Οι εξαιρετικά προσοδοφόρες δραστηριότητες αφορούσαν σε κάποιο ποσοστό ευκαιριακές, πρόσκαιρες καταστάσεις που εμφανίζονταν στο περιθώριο της νομιμότητας, έστω και με την κατοχική εκδοχή της. Η μαύρη αγορά, στη μεγάλη κλίμακα, ήταν μία από αυτές, σημαντική εξαιτίας των επιπτώσεων που είχε στη ζωή των πολλών, όχι όμως η πιο αποδοτική στο οικονομικό πεδίο. Στο τελευταίο, οι περισσότερο νόμιμες δραστηριότητες απέδιδαν σαφώς περισσότερα. Το χονδρεμπόριο, λόγου χάρη, ειδών διατροφής, συνδεόταν με τρεις πηγές πλούτου: τους μηχανισμούς της κρατικής συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής, από τη μεταφορά της ειδικά ως την κατανομή της στο λιανικό εμπόριο, τους μηχανισμούς διαχείρισης των αγαθών που έφερνε ο Ερυθρός Σταυρός και οι άλλοι οργανισμοί από το εξωτερικό και τελευταίο, τις παραγγελίες και τον εφοδιασμό των στρατευμάτων κατοχής. Ολα αυτά ήσαν και νόμιμα και «επίσημα», γεγονός που επέτρεπε σε όσους διέπρεπαν σε τέτοιες δραστηριότητες να βρίσκονται κοντά στην κατοχική εξουσία και στις κοινωνικές λειτουργίες.
Η βιομηχανική παραγωγή δεν ήταν επίσης μία αδιάφορη δραστηριότητα. Η έκδοση αδειών για ίδρυση ή επέκταση βιομηχανικών καταστημάτων, στο χώρο της υφαντουργίας για παράδειγμα, γνώρισε αξιοσημείωτες αιχμές το 1943. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη στα πέριξ της Αθήνας και στην υπόλοιπη Αττική δημιούργησε πλήθος μικρών εκμεταλλεύσεων που ανέδειξαν ισάριθμους εργολάβους. Για τους τελευταίους, όμως, σε μικρή, οικογενειακή, ή σε μεγάλη, εταιρική κλίμακα, οι μεγάλες ευκαιρίες παρουσιάστηκαν στο πεδίο των στρατιωτικών έργων, για λογαριασμό, φυσικά, του στρατού κατοχής. Στη διάρκεια της κατοχής κατασκευάστηκαν ή επεκτάθηκαν ή βελτιώθηκαν είκοσι περίπου αεροδρόμια (το Ελληνικό περιλαμβάνεται σε αυτά), ναυτικές βάσεις, πολλά χιλιόμετρα δρόμων, στρατόπεδα, αποθήκες καταφύγια και ολόκληροι οικισμοί για λογαριασμό του κατοχικού στρατού, καθώς και πλήθος οχυρώσεων κάθε μορφής, έκτασης και είδους. Το σύστημα των εργολαβιών και των υπεργολαβιών κυριάρχησε σε αυτές τις κατασκευές σε όφελος Ελλήνων επιχειρηματιών ή τεχνιτών. Η εργατική δύναμη που χρησιμοποιήθηκε σε αυτά τα έργα ήταν επίσης σημαντική, ήταν σε μικρό ποσοστό υποχρεωτική – με την έννοια των «αγγαρειών» κυρίως – στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως και στα πιο σημαντικά από τα έργα στηριζόταν στη μισθωτή εργασία με τις αμοιβές σε χρήμα ή σε είδος, ανάλογα με την εποχή και την περίσταση.
Η έλλειψη οικονομικών μελετών για την περίοδο καθιστά αδύνατο προς το παρόν τον προσδιορισμό των εισοδημάτων που προέκυπταν από αυτό το είδος των δραστηριοτήτων. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος των πρώτων δεν μπορούμε παρά να καταφύγουμε σε ενδείξεις. Από τις τελευταίες η πιο ενδιαφέρουσα, καθώς μάλιστα αφορά κυρίως το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, είναι η αγοραπωλησία ακινήτων που πήρε διαστάσεις επιδημίας όχι τόσο στον καιρό της πείνας και των ελλείψεων του 1941 – 1942, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά στα 1943 – 1944, όταν δηλαδή τα εισοδήματα κοινωνικών ομάδων της πόλης πήραν σημαντικές αποστάσεις από τα αντίστοιχα εισοδήματα των πολλών – των μισθοσυντήρητων. Εκτός από αυτό το φαινόμενο (θα μας απασχολήσει σε άλλη αναφορά για την Αθήνα του 1944), η γοητεία του χρυσού, η πυρετώδης αναζήτηση χρυσών λιρών αποτυπώνει επίσης την ύπαρξη εισοδημάτων τα οποία προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εκφραστούν σε επένδυση που θα διέσωζε την αξία τους στη διάρκεια των αναταράξεων και της γενικής ρευστότητας της εποχής.
Πέρα από τους οικονομικούς ελιγμούς για τη διασφάλιση των αποκτηθέντων, οι ομάδες αυτές κατανοούσαν ότι το πλέον σημαντικό, σε μία κατάσταση ρευστή, όπως εκείνη της Ελλάδας του 1944, ήταν η διασφάλιση πολιτικών ερεισμάτων που θα προστάτευαν τη νέα οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση. Ως εκ τούτου, τα μέλη τους ανήκαν σε εκείνους που επιθυμούσαν διακαώς την πολιτική σύγκλιση μεταξύ των πολιτικών εκείνων σχηματισμών που θα ήταν σε θέση να κατανοήσουν την ειδική κατάσταση των «πλουτισάντων» και να την προασπίσουν απέναντι στην κυριότερη απειλή – το ΕΑΜ και το κίνημα της Αντίστασης. Το μεγάλο τους κεφάλαιο σ’ αυτήν την προτεινόμενη συνεργασία ήταν η ίδια η δύναμη του κινήματος της Αντίστασης που επέβαλε, για την αντιμετώπισή της, τη συγκρότηση ισχυρών συμμαχιών, στο πλαίσιο των οποίων μπορούσαν να «ξεχαστούν» πολλές θλιβερές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Η συναλλαγή δεν ήταν άνιση. Στον αγώνα μάλιστα ενάντια στην Αντίσταση και την αριστερά οι δυνάμεις αυτές ήσαν ιδιαίτερα αξιόπιστες. Σε αυτές τις ομάδες περίσσευε ο φανατισμός καθώς επίσης περίσσευε ο φόβος και το άγχος. Η θέση τους ήταν επισφαλής, τα εισοδήματά τους οφείλονταν σε μία συγκυρία που χανόταν και η διασφάλισή τους εξαρτιόταν άμεσα και απόλυτα από την πολιτική ατμόσφαιρα που θα επικρατούσε μετά την απελευθέρωση.

Οι «ενωτικοί»

Αλλα κοινωνικά στρώματα, ισχυρότερα αριθμητικά, προσδένονταν στο κράτος της Αθήνας με λιγότερο προσοδοφόρους τρόπους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι τραπεζοϋπάλληλοι, για παράδειγμα, είχαν πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις του 1943 με γενικό αίτημα την καλύτερη πρόσβαση στα εφόδια του Ερυθρού Σταυρού ή στα διαθέσιμα του κρατικού μηχανισμού. Οι κινητοποιήσεις αυτές πέτυχαν σε ικανοποιητικό βαθμό και δημιούργησαν επίσημους μηχανισμούς «επιδότησης» αυτών των μισθωτών. Οι συνεταιρισμοί, οι ενώσεις, τα ταμεία αλληλοβοήθειας των τελευταίων δεν ήσαν πλέον υποχρεωμένα να συνδιαλλαγούν με την ύπαιθρο για την εξασφάλιση των όσων ήσαν απαραίτητα στα μέλη τους. Στα 1944 στηρίζονταν στους επίσημους μηχανισμούς του κράτους. Στις πολιτικές τους πεποιθήσεις, πολλοί από αυτούς που τρέφονταν πλέον από το σύστημα παρέμεναν στο χώρο της αριστεράς, ένιωθαν κάποιους δεσμούς με το κίνημα στις γραμμές του οποίου είχαν αγωνιστεί και χάρη στο οποίο είχαν ξεφύγει από τα φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής υποβάθμισης. Η συμπόρευσή τους όμως είχε πάψει να είναι ανατρεπτική, επαναστατική. Αφορούσε τη διασφάλιση της τρέχουσας κατάστασης και όχι την ανατροπή ενός συστήματος χάρη στο οποίο επιβίωναν με αξιοπρεπή τρόπο σε καθόλου αξιοπρεπείς εποχές. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο κοινωνικός αυτός χώρος παρουσιαζόταν ως «ενωτικός», επιθυμούσε να δει την επιτάχυνση της σύγκλισης με τρόπο ήπιο, τέτοιο ώστε να μη θέτει σε κίνδυνο τις εύθραυστες κατακτήσεις αυτών των στρωμάτων.

Ενας απρόβλεπτος παράγοντας

Τέλος, υπήρχε ένας κοινωνικός χώρος ισχυρός αριθμητικά και απρόβλεπτος πολιτικά. Αφορούσε κυρίως τις πόλεις. Καθώς η κατοχή βάδιζε προς το τέλος της περιορίζονταν ή σταματούσαν τα στρατιωτικά έργα και συρρικνώνονταν οι μηχανισμοί που συνδέονταν με τις δυνάμεις κατοχής. Το ίδιο συνέβαινε και στο τμήμα εκείνο της βιομηχανίας που εργαζόταν στη βάση παραγγελιών για τους Γερμανούς. Η διαδικασία αυτή άφηνε πίσω της σημαντικό αριθμό από ανέργους σε μία εποχή όπου όλες οι αβεβαιότητες και οι ανασφάλειες για το μέλλον εμφανίζονταν και πάλι ισχυρές. Οι μηχανισμοί πρόνοιας, προστάτευσαν αυτόν τον ευρύτατο χώρο από τη λιμοκτονία και από την εξαθλίωση. Πολύ λιγότερα πράγματα όμως μπορούσαν να γίνουν για τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων που ένιωθαν ότι οι εξελίξεις τούς οδηγούσαν έξω από τον ενεργό κοινωνικό ιστό.
Περισσότερο από κάθε τι άλλο ο κοινωνικός αυτός χώρος ήταν αμήχανος και ανήσυχος. Οι προοπτικές του ήσαν εξαιρετικά θολές. Στην ουσία, περίμενε την «ανοικοδόμηση» ως νέο μάννα εξ ουρανού χωρίς όμως να προσδιορίζει την ακριβή έννοια της λέξης. Η προσδοκία ότι η απελευθέρωση θα έφερνε σχετική ευημερία και θα έλυνε τα προβλήματα ακόμα και των πλέον άτυχων της δεδομένης συγκυρίας λειτουργούσε ως κατευναστική ελπίδα αλλά και επικίνδυνη θρυαλλίδα στην περίπτωση που οι εξελίξεις θα παρουσιάζονταν κατώτερες των προσδοκιών. Ηταν χώρος απρόβλεπτος, έτοιμος να εκραγεί σε μία θύελλα διεκδικήσεων ή να υποταχθεί σε όποια κρατική ή κοινωνική αρωγή. Στο πολιτικό πεδίο ήταν μια πηγή κινδύνου. Μπορούσε να ερμηνεύσει με τον τρόπο του τόσο την «Λαϊκή κυριαρχία» και την «Λαοκρατία» της Αντίστασης όσο και την «Μεγάλη Ελλάδα» των οπαδών της παλιννόστησης. Και τα δύο συνθήματα εμπεριείχαν κάποια υπόσχεση ευημερίας…

Σημείωση:
1. Οι «πλουτίσαντες επί κατοχής» και γενικά όσοι βρήκαν τρόπους να μεταβάλουν την περιουσιακή τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση στη διάρκειά της θα έπρεπε να αποτελέσουν καίριο πεδίο για τη μελέτη της περιόδου. Τα φαινόμενα κοινωνικής και οικονομικής ανόδου ή έστω τα αντίστοιχα της πρόσδεσης σε ένα οικονομικό σύστημα, εξηγούν σε πολλές περιπτώσεις τις πολιτικές επιλογές των ανθρώπων και των ομάδων. Δυστυχώς, πρόκειται για ένα πεδίο που αφήνει αδιάφορους τους μελετητές. Οσα εδώ αναφέρονται μένουν έτσι στο επίπεδο των αρχικών παρατηρήσεων καθώς δεν μπορούν να στηριχθούν σε πρωτογενείς έρευνες και πηγές.

Το χρονικό

Αποσπάσματα από την αφήγηση του Στ. Ορφανίδη (Καραφωτιά) διοικητή του 6ου Λόχου, του 2ου Τάγματος, του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση»)
Η μάχη του Κιλκίς που έγινε στις 4 Νοέμβρη 1944 ήταν μια από τις φονικότερες και σκληρές μάχες που έδωσε ο ηρωικός ΕΛΑΣ ενάντια σε κατακτητές και εθνοπροδότες. Η μά­χη στην οποία είχαμε πάνω από 126 νεκρούς και από 230 τραυματίες κράτησε από τις 5.30 το πρωί μέχρι τις 16.30 ώρα περίπου (…) Οι Γερμανοί που κινούνταν προς βορρά με σιδηροδρομικό θωρακισμένο συρμό και τμήμα καταστροφών, στο πέρασμά τους, κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει, μπροστά στα μάτια ή με τη βοήθεια των ελληνόφωνων συνεργατών τους των ταγμάτων ασφάλειας που αυτοτιτλοφορούνται τώρα αγωνιστές Εθνικής Αντιστάσεως (…) Αυτοί ήταν οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, οι χιλιάδες οπλισμένοι από τους καταχτητές οπλίτες της ΠΑΟ η δήθεν Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση των Εθνικοφρόνων, που αργότερα για να ξεγελάσουν το λαό την ονόμασαν ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) τα ελληνικά ΕΣ – ΕΣ του Κώστα Παπαδόπουλου, του Παπαδόγκονα – Κισά Μπατζάκ κλπ. μαζί με τους ληστοσυμμορίτες του Πούλου και του Δάγκουλα, και τουςΕΑΣΑΔίτες της Θεσσαλίας βοηθούσαν την υποχώρηση των αφεντικών τους.
Οι 9.000 περίπου ταγματασφαλίτες, αφού βοήθησαν τους Γερμανούς να συμπτυχθούνε στη Γιουγκοσλαβία, συγκεντρώθηκαν και οχυρώθηκαν καλά στην ηρωική πόλη του Κιλκίς με βασικό στήριγμά τους το ύψωμα 371 του Αγίου Γεωργίου, τις Στρατώνες, το νεόκτιστο Νοσοκομείο, τις αποθήκες καπνού Σιδηρόπουλου, τα σχολεία κλπ. Ηταν καλά εξοπλισμένοι και είχαν αρκετόν εφεδρικό οπλισμό, κυρίως ιταλικό, στις αποθήκες Σιδηρόπουλου (…) Σκοπός των συνεργατών ήταν να αμυνθούνε στο Κιλκίς μέχρι να έρθουν τα νέα τους αφεντικά (…) Ο εργατικός Αγγλος βουλευτής Ουίλκις το 1946 στην επιθεώρηση «Νέος πολιτικός και Εθνος» στο άρθρο του με τίτλο, ΕΛΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΟΙ – ΑΓΓΛΟΙ, έγραφε: «Οταν έφυγα από το Κάιρο τον Ιούλη 1944 η γνώμη εκείνων που χειρίζονταν τα Ελληνικά πράματα ήταν ότι τα Τάγματα Ασφάλειας ήταν φιλοβρετανικότερα από τον ΕΛΑΣ. Και γι’ αυτό έπρεπε να τα υποστηρίξουμε. Παράλληλα, πιστεύαμε ότι θα μπορούσαν να εξοντώσουν τον ΕΛΑΣ και επομένως θα ήταν οι μόνες δυνάμεις που θα βρίσκαμε μόλις φτάναμε στην Ελλάδα!»
Πριν αρχίσει η μάχη του Κιλκίς, ο ΕΛΑΣ τους κάλεσε να παραδοθούν με τη ρητή εγγύηση για τη ζωή τους. Οι οπλαρχηγοί τους όπως οι Κ. Παπαδόπουλος, Κισά Μπατζάκ Καζαμίας, Τσαμκιράνης, Δάγκουλας κ.λπ. απέρριψαν την πρόταση.
Με διαταγή της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, συγκροτήθηκε ειδικό Απόσπασμα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάνιο της Χης Μεραρχίας.
Στις 3 Νοέμβρη 1944 τα τμήματα είχαν πια φτάσει στις βάσεις εξόρμησής τους. Ο λαός πανηγύρισε, τραγουδώντας και χορεύοντας με τους ήρωες του ΕΛΑΣ χωρίς να φανταστεί τι θα επακολουθούσε.
Τα τμήματα της IX και Χ Μεραρχίας αποτέλεσαν Κλιμάκιο του αποσπάσματος με αρχηγό τον καπετάν Πέτρο (Χρ. Μόσχο). Ενώ των τμημάτων της ΧΙης Μεραρχίας επικεφαλής ήταν η διοίκηση της Μεραρχίας.
Μέρα επίθεσης το Σάββατο 4 Νοεμβρίου, ώρα 5.30 πρωί. Τα τμήματα όλα βρίσκονταν πια στις θέσεις εφόδου. Δόθηκε το σύνθημα και άρχισε η επίθεση. Σφοδρή και πεισματώδης μάχη που άλλαξε σε ορισμένα σημεία πολλές φάσεις.
Στον 6ο Λόχο, στον οποίο δόθηκε ο τομέας από χαράδρα Σφαγείων – μύλο Καντίδη – Φοροφυλάκιο – δρόμος προς Ποταμιά στάλθηκε το παρακάτω σημείωμα από τον διοικητή του 2ου Τάγματος Κόλια ή Αεροπόρο – έτσι τον λέγαμε επειδή είχε υπηρετήσει και στην αεροπορία. (Νίκος Νικητίδης θύμα του εμφυλίου πολέμου 1946 – 1949), στο οποίο έγραφε: σ. Καραφωτιά, ο Τομέας Σφαγείων είναι καλά οχυρωμένος, δυνατό να έχει και νάρκες ή παγιδευμένες χειροβομβίδες. Το έδαφος μέχρι τα σπίτια της πόλης είναι ακάλυπτο. Ανάμεσα στους ταγματασφαλίτες έχει κόσμο με τη βία οπλισμένο. Μπορεί οι ταγματασφαλίτες πιεζόμενοι να πέσουν πάνω σας για να φύγουν από τη χαράδρα. Είμαι βέ­βαιος ότι και τώρα θα πάρετε όλα τα μέτρα και θα ανταποκριθείτε. Μ.σ.χ. Κόλιας 4.11.1944 ώρα 6.15.
Οι ταγματασφαλίτες από τον Αγιο Γεώργιο θέριζαν όλο το ακάλυπτο έδαφος μπροστά μας και με δυσκολία προωθούσαμε τις θέσεις μας. Με σημείωμά μου στον διοικητή Κόλια ζήτησα να χτυπηθεί η βάση στον Αγιο Γεώργιο, που εμπόδιζε κάθε κίνηση. Σε λίγο, άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός του υψώματος από το Λόχο Μηχανη­μάτων του 13ου Συν/τος, όπου διοικητής του ήταν ο μόνιμος ανθυπολοχαγός Χρήστος Ζαχαριάδης και από τους όλμους των άλλων τμημάτων και το ελαφρό πυροβολικό συνοδείας πεζικού. Οι ταγματασφαλίτες άρχισαν να το βάζουν στα πόδια προς το εσωτερικό της πόλης. Τα εχθρικά πυρά από τον Αγιο Γεώργιο σταμάτησαν και φωτοβολίδες ανάγγειλαν την κατάληψή του από το 3/30 και το τμήμα ανταρτισσών του 30 Συν/τος του ΕΛΑΣ.
Μπήκαμε στα πρώτα σπίτια και στα χαρακώματά τους, που τα εγκατέλειπαν και φεύγαν πια πανικόβλητοι στο εσωτερικό της πόλης. Η μάχη είχε κριθεί, είχε κερδηθεί. Σε όλα τα σημεία, οι συγκρούσεις ήταν σκληρές και οι ήρωες του ΕΛΑΣ πολέμησαν με ανδρεία. Στα χαρακώματα βρήκαμε μόνο τους πατριώτες που οπλίστηκαν με τη βία. Γνωριμίες – αγκαλιάσματα – κλάματα.
Αρχισαν οι οδομαχίες. Ο κόσμος κάθε ηλικίας, τρελός από χαρά, αψηφώντας όλα, τρέχει προς τις δικές μας θέσεις με λουλούδια – αγκαλιάσματα – φιλιά – δάκρυα. Γρήγορα ξεκαθαρίσαμε τις αντιστάσεις των ταγματατασφαλιτών στην Αυστρο-ελληνική Εταιρεία καπνού και την Υποδιοίκηση Χωροφυλακής και φτάσαμε στο Κέντρο της πόλης στη Λεωφόρο 21 Ιουνίου. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Πολίτες έδειξαν το πτώμα του ταγματάρχη Καζαμία. Πολλοί ταγματασφαλίτες κάνουν λούφα, ντύνονται πολιτικά και κρύβονται. Αλλοι πιο θαρραλέοι βγαίνουν και ανακατεύονται με το ενθουσιασμένο πλήθος, μα ο κόσμος γνωρίζει όσους εγκλημάτισαν και τους δείχνει. Ετσι γνωρίσανε τον περιβόητο φρούραρχο στους Βάλτους Κιλκίς στη φάλαγγα αιχμαλώτων που είχαμε και όρμησαν να τον ξεσκίσουν, γιατί δεν άφησε κοπέλες και γυναίκες απείραχτες. Δεν τους αφήσαμε και σύμφωνα με διατα­γή που υπήρχε, τους στείλαμε όλους στο Σταθμό Διοίκησης.

Η μάχη τώρα εντοπίστηκε στο χώρο του νοσοκομείου και γύρω συνοικισμούς. Πιο πέρα από τις αποθήκες Σιδηρόπουλου συναντήσαμε μια μικρή αντίσταση που την ξεκαθαρίσαμε (…) Οι ταγματασφαλίτες που ήταν κυκλωμένοι στο νοσοκομείο σήκωσαν άσπρα μαντήλια για να παραδοθούνε. Ο ταγματάρχης Αριανός γελάστηκε και με μια διμοιρία προχώρησε, όμως οι άλλοι τους βάλαν δραστικά πυρά. Σκοτώθηκαν οι περισσότεροι και τραυματίστηκε βαριά ο Αριανός. Υστερα χρησιμοποιήθηκαν γερμανικά Πάντσερ Φάουστ – τα λεγόμενα μπαζούκας και ξεκαθαρίστηκε το Νοσοκομείο.

Κάπου 800 από τους ταγματασφαλίτες φτάσαν τροχάδην μέχρι τη Θεσ/νίκη και οχυρώθηκαν στο Συνοικισμό Βαρδάρη. Χτυπήθηκαν από το 3ο τάγμα του 50ού Συντάγματος, σκοτώθηκαν 30 και πιάστηκαν κάπου 750 ανάμεσά τους 45 τραυματίες.

Advertisements

04/10/2008 - Posted by | -Αντίσταση, -Δωσιλογισμός, -Νακρατζάς-"Ιός", -Περί Πόντου, -Πολιτική, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

124 Σχόλια »

  1. Που να πούμε και για τους νέους ποντιακούς εμφύλιους!

    Ευτυχώς που δεν θα έλθει Κατοχή για να βγούν τελείως τα μαχαίρια.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 04/10/2008

  2. Νέπρε, ρίζα,μ, Ματσουκάτε, χάσον τά πιτσάχεα.. Ατά κι τελένταν.. Ελα ας εφτάμε εμείς αδά έναν τρανόν μουχαπέτ καί άφσον τον Ομέρ νά καθαρίζ τά αίματα σό προηγούμενον πόσθ..:)

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 04/10/2008

  3. Γ. Πολυχρονίδη,

    άσε τον Ομέρ…
    Κάπου στο Κορτσόπον θα βρίσκεται.

    Λες να άρχισε ο πόλεμος; (άφσον τον Ομέρ νά καθαρίζ τά αίματα σό προηγούμενον πόσθ)

    Εγώ νομίζω πώς μπήκαμε σ’ ένα καινούργιο κύκλο σύγκρουσης (με άγνωστη κατάληξη), που όμως μπορούν ακόμα οι νουνεχείς να σταματήσουν!

    Αν βέβαια υπάρχει αυτό το είδος στον ποντιακό χώρο

    Εγροίκ’σες;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  4. Τελικα βρε παιδια περαν των Ποντιακών -καταλήξατε μήπως σε κατι εκει στου Πανου; Θελώ να πώ -εν τελει οι Ταγματασφαλίτες ηταν η δεν ηταν συνεργατες των Γερμανών ; Και για το οτι ηταν ταγματασφαλίτες εφταιγε το ΕΑΜ;Η οχι;

    Ρωταω γιατί μου εμειναν κατι αποριες απο προηγούμενα μαθηματα ..

    Σχόλιο από luciferidis | 04/10/2008

  5. Μα αυτονόητο είναι ότι οι ταγματασφαλίτες ήταν συνεργάτες των Γερμανών, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις. Είτε ως υπόλογοι κατευθείαν στη γερμανική κατοχική διοίκηση, είτε ως υπόλογοι στη δωσιλογική κυβέρνηση Ράλλη.

    Εσύ τι λες;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  6. ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥ ΠΑΝΟΥ
    ——————————————–

    Την περίοδο της Κατοχής, για πρώτη φορά ο πληθυσμός βρέθηκε χωρίς περιβάλλον κράτος. Και ακριβώς σ’ αυτή τη στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια όλες οι αντιθέσεις, κοινωνικές, εθνοτικές, πολιτικές προσωπικές.

    Το Κιλκίς αποτελεί μια από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις. Ήταν μια νέα κοινωνία. Ο κύριος όγκος ήταν πρόσφυγες, είτε από τη Μικρά Ασία (Πόντο, Ιωνία Καππαδοκία), είτε από την Ανατολική Θράκη, είτε από τον Καύκασο. Υπήρχαν και κάποιες μικρές κοινότητες “ντόπιων”, Βλάχων, Σαρακατσάνων και Σλαβόφωνων.

    Όλοι ανεξαιρέτως θα συμμετάσχουν με τον ένα ή τον άλλο βαθμό στα γεγονότα. Η περίπτωση των Ποντίων ίσως να έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί ο πληθυσμός ήταν μεγάλος και πολύμορφος και, κατά πώς φαίνεται διέθετε μια ιδιαίτερη προσήλωση σ’ αυτό που θεωρούσε σωστό, με αποτέλεσμα να μην ανθίζουν εύκολα οι ενδιάμεσες αποχρώσεις.

    Οι Πόντιοι του Κιλκίς είναι εξαιρετικά πολύμορφός πληθυσμός. Με διαφορετικές καταγωγές, πολιτισμό, γλώσσα, πολιτικές παραδόσεις. Ο ιστορικός Πόντος κατ’ αρχάς είναι σαν τη μισή Ελλάδα και ένα μεγάλο μέρος των Ποντίων κατέφυγε από το 19ο αιώνα στο ρωσικό Καύκασο, όπου και διαμορφώθηκε .

    Σχηματικά, μέσα στην ποντιακή ομάδα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο μεγάλες υποομάδες: τους πρόσφυγες από τον ιστορικό Πόντο (ελληνόφωνους και τουρκόφωνους) και τους πρόσφυγες από τον Καύκασο και τα ρωσικά παράλια του Εύξεινου Πόντου (κυρίως ελληνόφωνοι).

    Οι Πόντιοι του Πόντου βρέθηκαν σ’ ένα περιβάλλον σε συνθήκες εθνικοαπαελευθερωτικού αγώνα που θύμιζαν το Μοριά του ‘21. Κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δράση του ακραίου τουρκικού εθνικισμού, ε3κτοπίσεις και σφαγές των χριστιανών, αντάρτικο κίνημα κ.λπ. Το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων του δυτικού Πόντου ήταν τουρκόφωνοι. Είναι εντυπωσιακό ότι η Γενοκτονία των Ποντίων θα γίνει κυρίως εις βάρος των τουρκόφωνων Ποντίων. Εκεί θα αναπτυχθεί και το εντυπωσιακό ποντιακό αντάρτικο. Το ενδιαφέρον για τους μελετητές -και όχι μόνο- είναι ότι τα περισσότερα ελληνικά αντάρτικα αντιτουρκικά τραγούδια, είναι γραμμένα στα τούρκικα. Οι επιζήσαντες, μετά από μια σκληρή δεκαετία 1914-1923, θα έρθουν στην Ελλάδα συγκροτημένοι και πειθαρχημένοι υπό τον καπετάνιο τους. Σίγουρα η διανόησή τους και η ηγέτες τους είχαν διαμορφωμένη αντιμπολσεβικική άποψη λόγω της συμμαχίας Λένιν-Κεμάλ. Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία του στρατάρχη Φρούνζε (του επικεφαλής της σοβιετικής αποστολής στο πλευρό του Κεμάλ Ατατούρκ).

    Οι Πόντιοι του Καυκάσου απ’ την άλλη εντάχθηκαν στις ρωσικές διεργασίες. Πολλοί απ’ αυτούς πήραν μέρος στην ρωσική επανάσταση του 1905 και επηρρεάστηκαν από τα ιδεολογικά ρεύματα της Ρωσίας. Είναι εντυπωσιακή η πολιτιστική παραγωγή τους και η τολμηρότητα των απόψεών τους. Π.χ. για τη φωνητική γραφή και την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Κορυφαίος διανοούμενος αυτής της εποχής ήταν ο Γεώργιος Σκληρός, ο πρώτος Έλληνας διανοούμενος που προσπάθησε να ερμηνεύσει τα ελληνικά πράγματα με την μαρξιστική μέθοδο. Επίσης εντυπωσιακό, παρότι άγνωστο, είναι ότι το πρώτο ελληνικό αντικαπιταλιστικό έργο είναι το ” Ο Λαζάραγας” ή ‘Τα σκοτάδια” και γράφτηκε το 1905 στα ποντιακά από τον Γιώργο Φωτιάδη. Ξέρουμε ότι στους Έλληνες του Καυκάσου κατά την προεπαναστατική περίοδο υπήρχαν συγκροτημένες ομάδες σοσιαλεπαναστατών, μπολσεβίκων και μενσεβίκων. Ηγέτης των Ποντίων μενσεβίκων του Καυκάσου ήταν ο Γιάννης Πασαλίδης, ο μετέπειτα ιδρυτής της ΕΔΑ. Γνωρίζουμε ότι στις εποχές της μπολσεβικικής Επανάστασης (λίγο πριν και λίγο μετά) ότι οι Έλληνες του Καρς είχαν κυρίως φιλομπολσεβικικές απόψεις, λόγω του αγροτικού προγράμματος του Λένιν.

    Οι Πόντιοι του Πόντου με τους Πόντιους του Καυκάσου θα συνεργαστούν για ένα διάστημα περίπου 2 ετών, την εποχή της πλήρους κατάρρευσης κάθε εξουσίας στη Ρωσία και της παράλληλης διαμόρφωσης του μεταοθωμανικού σκηνικού. Με τη δημιουργία της Ελληνικής Μεραρχίας του Καυκάσου θα επιχειρηθεί να βοηθηθεί το ποντιακό αντάρτικο στον ιστορικό Πόντο. Όμως τα γεγονότα θα εξελιχθούν με ραγδαίο ρυθμό και τελικά και οι δύο ομάδες θα εγκατασταθούν ως πρόσφυγες στη βόρεια Ελλάδα απ’ όπου είχαν αποχωρήσει οι μουσουλμάνοι ανταλλάξιμοι.

    Αυτό που σήμερα θεωρούμε ως δεδομένο, δηλαδή η κοινή ποντιακή ταυτότητα, δεν υπήρχε τότε. Ήταν απλά, πολύμορφοι ρωμαίικοι πληθυσμοί στην προσφυγιά.

    Το μεσοπόλεμο θα εκφράζονται όλοι υπέρ των φιλελεύθερων του Βενιζέλου και θα είναι σφοδροί αντίπαλοι της μοναρχίας. Όμως υπόγεια, οι πολιτιστικές διαφορές θα αρχίσουν να καθορίζουν τα συναισθήματα. Οι ελληνόφωνοι Έλληνες απ’ τον Καύκασο (Ποντοκαυκάσιοι) θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά του κομμουνιστικού κινήματος στο Κιλκίς. Θα ξεκινήσουν αγώνες για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών (περίπτωση Μεταλλικού) και θα συγκρουστούν ανοιχτά με το κράτος.

    Βαθμιαία, οι πολιτιστικές διαφορές θα λάβουν και πολιτικά χαρακτηριστικά.

    Οι ελληνόφωνοι αριστεροί Πόντιοι θα έρθουν σε σύγκρουση μέσα στην κατοχή με τους τουρκόφωνους που θα προσχωρήσουν στη Δεξιά. Ο ελληνόφωνος αριστερός θα περιφρονήσει τους δεξιούς και για την τουρκοφωνία τους.

    Όμως ενδιαφέρον έχει η πολιτική γεωγραφία των χωριών με τους συγκεκριμένης προέλευσης πρόσφυγες.

    Θα προσπαθήσω να μαζέψω κάποια στοιχεία για τη σχέση πολιτικής ένταξης και εθνικοτοπικής καταγωγής.

    ———————————

    Σαφώς θα πρέπει να διαχωρίζουμε τις δύο περιόδους. Ασχέτως εάν οι συνεργάτες των Γερμανών στην Κατοχή θα ενσωματωθούν στις “εθνικές δυνάμεις” την μετακατοχική εποχή, όπου όμως οι αντιθέσεις είναι μέσα στα ενδοεθνικά πλαίσια των μεταπολεμικών διευθετήσεων

    ————-

    Στο Κιλκίς λύθηκαν αντιθέσεις σε παμμακεδονικό επίπεδο. Εκεί συγκεντρώθηκαν τα τάγματα απ όλη τη κεντρική και δυτική Μακεδονία με αρχηγούς τον Δάγκουλα απ’ τη Θεσσαλονίκη και τον Κισά Μπατζάκ από την Πιερία

    Προσπαθώντας σύντομα και πρόχειρα να χαρτογραφήσω την πολιτική ένταξη σε σχέση με την εθνικοτοπική καταγωγή, βρήκα κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία απ’ τα τα χωριά του Κιλκίς. Νομίζω ότι υπάρχουν όλες οι αποχρώσεις.

    Τους Πόντιους του Καυκάσου τους αναφέρω ως “Ποντοκαυκάσιους”, τους Πόντιους από τον Πόντο ως “Πόντιους”, τους πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη ως “Ανατολικοθρακιώτες” και με την έκφραση “μισοί-μισοί” εννοώ μισοί αριστεροί-μισοί δεξιοί :

    Μεταλλικό: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Βλάχοι (λίγοι) δεξιοί

    Μεγάλη Βρύση: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Ανατολικοθρακιώτες μισοί-μισοί (Υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Χωρύγι: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί

    Βαπτιστής: Ανατολικοθρακιώτες, μισοί-μισοί. (Υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Ηλιόλουστο: Ποντοκαυκάσιοι αρστεροί, Βλάχοι δεξιοί (Υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Ελευθεροχώρι: Πόντιοι ελληνόφωνοι δεξιοί (σκληροί ταγματασφαλίτες), Ποντοκαυκάσιοι (λίγοι) αριστεροί

    Μεγάλη Στέρνα: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Πόντιοι δεξιοί ουδέτεροι

    Χέρσο: Ανατολικοθρακιώτες μισοί-μισοί, Πόντιοι δεξιοί, Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Βούλγαροι συνεργάτες της Οχράνα, άλλοι σλαβόφωνοι δεξιοί

    Πλαγιά: Ανατολικοθρακιώτες δεξιοί (ταγματασφαλίτες), Καππαδόκες φιλελεύθεροι ουδέτεροι, Πόντιοι (λίγοι) αριστεροί

    Κορομηλιά: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Βλάχοι δεξιοί

    Αγία Κυριακή: Ανατολικοθρακιώτες δεξιοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Κορυφή: Πόντιοι μισοί-μισοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες σκληροί)

    Μουριές: Πόντιοι μισοι-μισοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες σκληροί), Ανατολικοθρακιώτες αριστεροί

    Ροδώνα (έδρα του Παπαδόπουλου): Πόντιοι μισοί-μισοί (ταγματασφαλίτες σκληροί), Ανατολικοθρακιώτες αριστεροί

    Μυριόφυτο: Ανατολικοθρακιώτες δεξιοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες), Πόντιοι δεξιοί (ουδέτεροι), Τσιγγάνοι δεξιοί

    Σταυροχώρι: Ανατολικοθρακιώτες μισοί-μισοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες), Πόντιοι (λίγοι) μισοί-μισοί (οι δεξιοι ουδέτεροι), Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί

    Ξηρόβρυση: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί

    Γερακαριό: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί

    Γάβρα: Πόντιοι τουρκόφωνοι αριστεροί

    Αναβρυτό: Πόντιοι τουρκόφωνοι δεξιοί ταγματασφαλίτες

    Αγιος Μάρκος: Πόντιοι ελληνόφωνοι δεξιοί και λίγοι αριστεροί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Άγιος Αντώνιος (έδρα του Λαζίκ): Πόντιοι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι δεξιοί και λίγοι αριστεροί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες)

    Κορωνούδα: Πόντιοι δεξιοί, Ανατολικοθρακιώτες δεξιοί (υπήρχαν ταγματασφαλίτες απ’ όλους)

    Ελληνικό: Πόντιοι δεξιοί (επιστρατεύτηκαν στα Τάγματα με το ζόρι)

    Επτάλοφος: Πόντιοι δεξιοί (επιστρατεύτηκαν στα Τάγματα με το ζόρι)

    Ποντοκερασιά: Ποντοκαυκάσιοι αριστεροί, Πόντιοι ελληνόφωνοι αριστεροί

    Γαλλικό: Ίωνες αριστεροί (και λίγοι δεξιοί), Ανατολικοθρακιώτες αριστεροί (και λίγο δεξιοί)

    Νέα Σάντα: Πόντιοι ελληνόφωνοι αριστεροι, Ποντοκαυκάσιοι (λίγοι) αριστεροί, Ανατολικοθρακιώτες (λίγοι) αριστεροί

    Παντελεήμονας: Πόντιοι ελληνόφωνοι αριστεροι, Ποντοκαυκάσιοι (λίγοι) αριστεροί

    κ.λπ.

    Εντυπωσιακό είναι ότι όλα τα βλαχοχώρια του Κιλκίς ήταν δεξιά και ταγματασφαλίτικα.

    Από τα ορεινά, τα πλέον φτωχά και τα πλέον καθυστερημένα (από πλευράς μόρφωσης) χωριά του Κιλκίς τα Τάγματα επιστράτευσαν περίπου 2.500 νέους.

    Από τους ταγματασφαλίτες καπετάνιους του Κιλκίς, γνωστοί είναι:

    -Πόντιοι: Παπαδόπουλος, Λαζίκ

    -Ανατολικοθρακιώτες: Μπαρμπα Γιώργης (από Καστανιές), Θεμιστοκλής

    -Βλάχοι: Τσαβίδας, Γεωργαντάς

    Κανείς από αυτούς τους πρωτοκαπεταναίους δεν εγκλωβίστηκε στο Κιλκίς για να πάρει μέρος στην τελική μάχη. Και γλύτωσαν όλοι. Εξοντώθηκαν όμως τα μεσαία και κατώτερα στελέχη των ταγματασφαλιτών και μαζί τους και πολλοί αθώοι.

    ———————————

    Έχει ενδιαφέρον το τι προηγήθηκε της μάχης.

    Οι ταγματασφαλίτες που συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς από όλα τα μέρη της κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας, οχυρώθηκαν στο κτίριο του νοσοκομείου της πόλης που βρίσκεται στη είσοδο προς τη Θεσσλονίκη. Λίγο πιο έξω είναι το γήπεδο του Κιλκίς. Εκεί είχαν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό που έγραφε “Καλώς Ήρθατε”. Περίμεναν τους Άγγλους οι οποίοι είχαν ήδη αποβιβαστεί στη Θεσσαλονίκη.

    ‘Ομως αντί για τους Άγγλους ήρθε ο ΕΛΑΣ, περικύκλωσε την πόλη και επιτέθηκε στους ταγματασφαλίτες μετά την άρνησή τους να παραδοθούν.

    Από τους τοπικούς μεγεγαλοκαπετάνιους, ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε να εγκλωβιστεί στο Κιλκίς, υποσχόμενος ότι θα βοηθήσει απ’ έξω. Με 400 άνδρες βρέθηκε στα βόρεια της πόλης και όντως προσπάθησε να συμπαρασταθεί στους πολιορκημένους. Ομως στην Κορομηλιά εμποδίστηκε από τμήματα του ΕΛΑΣ και κατέφυγε στο Μπέλες. Μετά την ήττα των Ταγμάτων στο Κιλκίς πέρασε με τους άνδρες του στη Βουλγαρία και σώθηκε.

    Όμοια και οι υπόλοιποι. Κρύφτηκαν και γλύτωσαν…

    Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας επανεμφανίστηκαν και αμείφθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση. Ο μπαρμπα-Γιώργης και ο Θεμιστοκλής έγιναν έφεδροι αξιωματικοί και τους ανατέθηκε η διοίκηση των τοπικών ΜΑΥ. Όλοι τους έλαβαν μέρος στις παρακρατικές “Μονάδες Δίωξης Κομμουνιστών”, που δημιουργήθηκαν με επίσημη κάλυψη.

    Την επομένη της Βάρκιζας ξεκίνησαν οι αντεκδικήσεις με κορυφαία την επίθεση στο ποντιακό χωριό Ξηρόβρυση. Όπου οι παρακρατικές ομάδες έκαναν επίθεση, έκαψαν πολλά σπίτια σκότωσαν πολλούς, βίασαν, λεηλάτησαν. Κανονική επίθεση σε εχθρικό έδαφος!

    Φαίνεται ότι πίσω από τη σκληρή καταπίεση βρισκόταν ο διοικητής χωροφυλακής του Κιλκίς Μαυροειδής, ο οποίος αποσκοπούσε στο να ωθήσει στα άκρα τα πράγματα, ώστε να εξοντώσει όσους περισσότερους κομμουνιστές μπορούσε. Και όντως, από τότε άρχισε η νέα έξοδος στα βουνά που ενάμιση χρόνο αργότερα θα οδηγήσει στον Εμφύλιο.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  7. »Εσύ τι λες;»
    Ποιος εσύ ; Ο Alter Ego μου ο luciferidis ; Αστον ειναι εντελώς μπερδεμενος μετα το ποστ για τον Μελιγαλά
    http://panosz.wordpress.com/2008/09/18/meligalas/
    γιαυτό σε ρωταει..μπας και του εξηγησεις Ποιος εφταιγε που οι Ταγματασφαλιτες γιναν ταγματασφαλιτες ..Το Εαμ που τους πειραζε ; Ο ΕΛΑΣ; Η μήπως ηταν τιποτε αλλο;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/10/2008

  8. Αδελφέ μ-π δέν νομίζω ότι μπήκαμε σέ καινούργιο κύκλο σύγκρουσης επειδή τήν έπεσα λίγο στόν Ματσουκάτε στό προηγούμενο πόστ καί μού τήν έπεσαν λίγο ο Ματσουκάτες, ο Ομέρ καί ο Νοσφεράτος..Ενότητα καί πάλη, καί οικοδόμηση μιάς νέας ενότητας ποιοτικά αναβάθμισμένης. Πού βλέπεις τό πρόβλημα; Παρεπιπτόντως, πολύ ζουμερό καί κατατοπιστικό τό σχόλιο στό 6.

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 04/10/2008

  9. Αδελφέ Πολυχρονίδη,

    δεν εννοούσα τη δικιά σας σύγκρουση!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  10. Ασκηση ετοιμότητας κάναμε πρός αναθέρμανσιν τής σοβούσης Ποντιακής μας μαχητικότητας. (Ως γνωστόν όλαι αι μεγάλαι ασκήσεις, Παρμενίων, Τοξότης κλπ διεξάγονται αυτήν τήν εποχή..)

    Οσον δι εσέ σεβαστέ μου πατέρα Νοσφεράτε, σού έχω φρέσκο ποιηματάκι στό προηγούμενο πόστ. 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 04/10/2008

  11. Ποιο προηγουμενο;(ξερεις οτι η μνημη μου ειναι βουτηγμενη στη Λήθη.)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/10/2008

  12. Στίς «μνήμες κατοχής» πατέρα Ληθιφερίδη..

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 05/10/2008

  13. Κοιτα το θυμηθηκα .Και απαντησα εκει για την χαμερπεια ..Μονο να θυμηθεις να κανεις Κλικ .Θυμασαι; Κλικ ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  14. «…γιαυτό σε ρωταει..μπας και του εξηγησεις Ποιος εφταιγε που οι Ταγματασφαλιτες γιναν ταγματασφαλιτες ..Το Εαμ που τους πειραζε ; Ο ΕΛΑΣ; Η μήπως ηταν τιποτε αλλο;..»

    «..απ’αδακά έσαν οι Βουλγάρ’ , απ’ ακεί πα έσαν οι ΠΑΟτσήδες, όπου και να επένες..»
    (Από δώ ήταν οι Βούλγαροι από κει πάλι (δυτικά του Στρυμώνα) ήταν οι ΠΑΟτσήδες, όπου και να πήγαινες….)

    Κάπως έτσι αισθάνονταν κάποιοι απλοί άνθρωποι της κατοχής

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  15. Επειδή βλεπω να συνεχιζεται η (αδεξια βεβαια )
    προσπαθεια αναθεωρητισμου της Ιστοριας του εμφυλιου που ειχε ξεκινησει απο το Ποστ για τον Μελιγαλά (οχι του Π και Α αλλά του αλλου ;)παραθετω εδώ καποια αρχικά σχολια που ειχα κανει και εκει..Στο τελος βεβαια παραπέμπω σε καποιο λινκ του ιΟΥ..Ξερω οτι δεν τα πατε καλά αλλά παρολα αυτά ζητώ να προσεξετε τις συγκεκριμμενες μεθοδους Δεξιου αναθεωρητικους των »εμφυλιων » και της Αντιστασης παντου στην Ευρώπη που σωστα αποκαλύπτει ο Ιος .

    ..Σεπτέμβριος 16, 2008 στο 1:11 π.μ.

    Αποσπερίτης

    Ισως μπορεσουμε να καταλαβουμε το τι συμβαινει τα τελευταια χρονια με τον δικο μας εμφυλιο και την εθνικη αντισταση αν λαβουμε υποψη το τι εγινε
    στην Ισπανια εκει γυρω στις αρχες του ‘90..

    Εκμεταλευομενοι την αποτυχια και την καταρευση του Υπαρκτου Σοσιαλισμου οι Δεξιοι αναθεωρητες (ιστορικοι και ”φιλοσοφοι”κλπ ) αρχισαν να προβαλουν τον ρολο του Φρανκο και να θυμιζουν διαρκώς οτι και οι Φρανκικοι ειχανε θυματα και” ευτυχως που επικρατησε ο Φρανκισμός αλλιως η Ισπανια θα γινοταν κομμουνιστική και θα ειχε την τυχη του ”Υπαρκτου σοσιαλισμου ” κλπ ”

    κι αυτο κρατησε και επικρατησε για μερικά χρονια..
    Μεχρι που οι συγγενεις κυριως των απειρων (πολύ πάνω απο εναμισυ εκατομμυριο )της πλευράς των Δημοκρατικών γυρισαν μπουμεραγκα αυτή την προσπαθεια Δεξιου αναθεωρητισμου

    και αρχισαν να σκαλιζουν το θαμενο ζητημα των πολλών ομαδικών ταφων – γηραλεοι εκτελεστες των Φρανκιστών αρχισαν να μιλάνε και να ομολογουν τα Φρικαλέα εγληματα τους κλπ

    Και η προσπαθειες των Δεξιων αναθεωρητών να σκεπασουν τ- ή να ισοσκελίσουν την καταδική τους Ντροπή

    το εντελώς δικο τους αισχος τους γυρισε Μπουμεραγκ …

    Καποια προσπαθεια Δεξιου αναθεωρητικους (καποιες εργασιες για τα θυματα της Κατοχής που -Δηθεν αποδεικνυουν οτι οι Ελασιτες εκετελεσαν περισσοτερους απο οσους οι Ταγματασφαλιτες συνεργατες των Γερμανών ..Εγιναν και εδώ.. Πολυ αποτυχημενα βεβαια ..

    – κατι εχει γραψει παλιοτερα ο Ιος ..Θα ψαξω να το βρώ..

    Αλλά εκεινο που ειναι φανερό -και στην Ισπανια και στην Ελλαδα και οπου γης εγινε εμφυλιος – οπου ο Δεξιος αναθεωρητισμός προσπαθησε να περασει το μαυρο για ασπρο και τους Θυτες για ..θυματα

    εκεινο που το ξερουν ολοι πιά

    ειναι το απο που ενορχηστρωνται οι αναθεωρητικές προσπαθειες..
    Σεπτέμβριος 16, 2008 στο 1:26 π.μ.

    Αποσπερίτης

    Σε σχεση με το παραπάνω μου σχολιο
    για την Εδώ προσπαθεια του Δεξιου Αναθεωρητιμσου που προσπαθει να αμαυρωσει την εθνικη αντισταση
    κατι βρηκα απο τον Ιο (το δευτερο μερος )

    http://www.iospress.gr/ios2004/ios20041205b.htm
    Σεπτέμβριος 16, 2008 στο 1:30 π.μ.

    Αποσπερίτης

    ε τωρα το ειδα ..ειναι και το πρωτο μερος μαζί . Κατω κατω . Στο ιδιο Λινκ .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  16. Πού ενδιαφέρουσα η συζήτηση και εδώ και εκεί…

    καλό είναι να μαθαίνουμε για όλες τις τάσεις. Και για τον αριστερό και για τον δεξιό αναθεωρητισμό.

    Φαίνεται ότι αυτοί οι δυό λειτουργουν σε μια υπόγεια ισορροπία. Τελευταί το ΚΚΕ προσπαθώνατς να ορίσει με ακάμα καλύτερο τρόπο τις πολιτικέ ςτου επιρροές κατασκευάζει και αυτό νέα ιστορία, όπως ότι ο εμφύλιος ήταν ταξική επανάσταση και άλλες τέτοιες ανοησίες. Και αρχίζει να κάνει κι αυτό να κάνει τις δικέ ςτου εκδηλώσεις μίσους στο Γράμμο και το Βίτσι.

    Να πω ότι «Ίδια είναι τα σκατά δεξιά κι αριστερά» ή αυτό θυμίζει τον Καλεντερίδη και τους νεοφιλελεύθερους μάγειρες;

    Ομέρ ο μετακουκουές

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  17. ε..δεν σας φαινεται λγο περιεργη η εξοφθαλμη ομοιοτητα καποιων »νεοεμφανιζομενων» 😆 » περιοδιολογήσεων του
    »εμφυλιου»(απο το 43 !!!!) με αυτά που περιγραφει χρονια πριν ο Ιος ως μεθοδους του αναθεωρητισμου της Ιστοριας του εμφυλιου;
    (οσο για τον Ιο ..ακουσε τον μια φορά μεν ..παταξον τον δε..μπορει αυτή τη φορά να ειχε και δικιο που ξερεις ; )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  18. Ομερ Μετακουκουε:

    ..Σημασια εχει να σκεφτομαστε ..να μαθουμε να σκεφτομαστε εμεις οι ιδιοι.. και οχι να χαφτουμε οτι μας σερβιρουν (ιδιαιτερα στους παμπονηρους καιρους μας με τις μεταξωτες κορδελες πουναι φυκια)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  19. Μα είναι βασική αρχή της διαλεκτικής: Το αρνητικό συνυπάρχει με το καλό. Έτσι και στον «Ιό»!

    Από την μια ρατσιστές αντιπρόσφυγες κι από την άλλη εμβριθείς αναλυτές και σωστοί πολλές φορές.

    Ομέρ σε ίωση ευρισκόμενος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  20. Εντάξει «..να μαθουμε να σκεφτομαστε εμεις οι ιδιοι.. και οχι να χαφτουμε οτι μας σερβιρουν»

    Χαλαρά όμως, χωρίς να προκαλούμε, με την αφοσίωση του μαθητή!

    Ομέρ, που γερνάει και συνέχεια μαθαίνει

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  21. Βρε Ομέρ: Προσπαθησε να καταλάβεις τι σου λεω αυτή τη στιγμή ..Ποιος ειναι ο τιτλος αυτου του Πόστ; (που μπαινει στον π ΚΑΙ α
    ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΥ ..ΑΛΛΟΥΝΟΥ;
    »Ποντιακός εμφυλιος »

    Τι θα πει βρε ποντιακός εμφυλιος ;
    Μιλαμε για μια απο τις κορυφαιες μαχες της Αντιστασης … Και φυσικά οι Γερμανοι χρησιμοποιουσαν τους Ταγματασφαλιτες ειτε ηταν Ποντιοι ειτε Μοραιτες ειτε οτι ναναι ..

    Τι θα πει βρε Ποντιακός εμφύλιος ;
    Δεν ακυρώνει ολη την τοτε Κυριρχη αντιθεση και αντισταση των Εαμιτων και του ΕΛΑΣ εναντια στους Γερμανους και τους Συνεργατες τους;

    Και αν ξεκινησουμε ετσι το ιδιο δεν μπορουμε να πουμε και για ολη την Αντσιταση; Να πουμε για Μοραιτικο εμφυλιο Ηπειρωτικο εμφυλιο κλπ ..

    Και φυσικά υπήρχαν και προσωπική λόγοι, διαφορες μιση και παθη που εσπρωχναμ αλλους στην μια και αλλους στην αλλη πλευρά ..Ομως αν θεωρησουμε αυτό ως κυριαρχο -και Οχι την στυγνή βια και την Ωμοτητα της Γερμανικής κατοχής και των συνεργατωντης – τινος το παιχνιδι τοτε παιζουμε μικρε Ομερ;
    Δεν παιζουμε το υπουλο παιχνιδι του Δεξιου αναθεωρητισμου που σιγά σιγά προσπαθει να βγαλει λάδι του Ταγματασαφλιτες ( ως απλώς »μια απο τις αντιμαχομενες παρατάξεις;» και οχι ως Συνεργατες και δυναμεις κρουσης των Γερμανών Ναζί 😉
    Δε μου λές ..Και στην Εληνική επανασταση ειχαμε χριστιανους αρβανιτες απο δω και τουρκαλβανους απο κει ..Πως θα σου φαινοτανε να παρουσιαζανε την ελληνική επαναασταση του 21 για» αρβανιτικο εμφυλιο;»

    ειπαμε – ειστε (και ειμαι ) Ποντιοι αλλά οχι και να επιβεβαιωνουμε τα στερεοτυπα τους ..Μην αφηνετε να σας περνανε για χαζους ..

    Εγώ θα εβαζα αλλο τιτλο ..ας πουμε »Μια απο τις κορυφαιες μάχες της Εθνικής αντιστασης »Η μαχη του Κιλκις …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  22. Εντάξει βρε Νοσφεράτε! Μήν κάνεις έτσι! Είναι απλά ένας έξυπνος εμπορικός τίτλος. Θα μπορούσε για την περίπτωση του Μελιγαλά να βάλει τον τίτλο «Μοραϊτικος Εμφύλιος»..

    Ένας τίτλος δεν αλλάζει την ουσία. Από τη συζήτηση βγήκε ότι δεν ήταν μονο ποντιακός, αλλά και θρακιώτικος και βλάχικος…

    Δεν είναι το ίδιο πράγμα οι Ρωμιοί αρβανίτες με τους Τούρκους αρβανίτες. Εδώ μιλάμε για εθνικά κράτη για σύγχρονες εθνικές ταυτότητες. Στην περίπτωση της κατοχής τα πάντα παίχτηκαν εντός της νεωτερικότητας. Έτσι δεν είναι;

    Γιατί δεν κάνεις ένα κείμενο για τον ταγματασφαλιτισμό να το ανεβάσουμε και να συζητήσουμε όλα αυτά τα πολύ σημαντικά που επισημαίνεις… χωρίς να θίγουμε κανένα βεβαια βέβαια (όποιος κάηκε στο χυλό, φυσάει καιτο γιαούρτι)

    Αλήθεια, ο Αμπραβανέλ έγραψε την άποψή του για το μπάχαλο;

    Ομέρ ο ποντιο-αρβανίτης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  23. Και για να ξεκαθαριζουμε τα Πραγματα : Εγώ ως γυιος ποντιου , που βρεθηκε στη δινη της κατοχής ,και ενταχθηκε στην Ηθικά δικαιωμενη πλευρά της εθνικής αντιστασης και του ΕΑΜ και που το πληρωσε με το να βρεθει σε εφηβική ηλικία στο Μαουτχαουζεν και να υποστει την βαρβαροτητα και κτηνωδια των Γερμανών Ναζί και που μετά ειδε τους ταγματασφαλιτες Σαδιστες ,Βιαστες δολοφονους και καθαρματα να ανερχονται στο επιπεδο Ευποληπττων κυριων (ερποντας και Γλυφοντας φυσικά και με τα κερατα τους ) ενώ ο ιδιος και οι απογονοι του να θεωρουνται για πολλά χρονια Μιασματα και »εαμοβουλγαροι ‘‘ κ.ο.κ.

    – Δεν μπορώ να αποδεχτώ τοσα χρονια μετά τη θεωρια »του ελα μωρε ολοι ιδιοι ηταν και εμφυλιος ηταν η Αντισταση » και τριχες μονο και μόνο για να αποενοχοποιηθουν οι Ταγματασφαλιτες συνεργατες των Ναζι (οποιος κι αν ηταν ο λόγος που συνεργαστηκαν) και οι Ιδεολογικοι ή πραγματικοι απογονοι τους απο τις Ντροπές που ετσ κιαλλιως ποτε δεν ειχαν ..
    Εσεις ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  24. Στην περίπτωση της κατοχής τα πάντα παίχτηκαν εντός της νεωτερικότητας»

    στην περιπτωση της κατοχής ειχαμε συνεργατες του κατακτητη που συνεπεσε να ειναι και ο Απανθρωπος Ναζισμός απο την μια πλευρά

    Και απο την αλλη την πιο ηρωική αντιφασιστική αντισταση (μαζί με την Γιουγκοσλαβικη) σε ολη την Ευρωπη (παρά τις οποιες παραλειψεις λαθη και αγριοτητες..)

    και αυτά δεν ειναι αστεια .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  25. Δε διαφωνώ μαζί σου.

    Αλλά ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δεξιού αναθεωρητισμού, θα πρέπει να έχουμε την ψυχραιμία να αξιολογούμε τα πράγματα σωστά.

    Ομέρ ο μαθητής σου

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  26. Επίσης να σου προτείνω κάτι, που το πρότεινα και στον «Μ-π», για την επέτειο της Μάχης του Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου… Να κάνουμε ένα αφιέρωμα για την Εθνική Αντίσταση, τον ταγματασφαλιτισμό το σύγχρονο αναθεωρητισμό με μια σειρά κειμένων.

    Ας βγουν κάποια κείμενα που θα μπορέσετε στη συνέχεια τα αξιοποιήσετε στο «Ενεκεν» -αν σας αφήσει βεβαια ο Ταχματζίδης 8)

    Ο καλύτερος τρόπος πάντα είναι η θεωρητική παρέμβαση.

    Αν δέχεσαι την πρότασή μου… ΑΝΑΣΚΟΥΜΠΩΣΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕ!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  27. Αχ βρε ομερ εγώ ετσι κιαλλιως γραφω .

    Εσυ θαλλάξεις αυτό τον τιτλο που βγαζει λαδι τους Τγματασφαλιτες ή οχι ;
    (και ασε τον ..Ταχματζιδη ..οταν στριμωχνεσαι ολο εκει το πάς ..Δεν ειμαι Π&Α εγώ(τσισυπόστατος ειμαι μεν ..αλλά Ανεξαρτητος ) μια στον Ταχματζιδη μια στον Αμπραναβέλ ..ολο αποπροσανατολισμόυς ..

    Τι δουλεια εχει βρε αυτός ο απευθειας προβοκατορικος και στην ουσια Δεξιος τιτλος που ακυρωνει εμμεσα την Εθνική αντισταση και τα εμφανιζει την μαχη του Κλκίς ως απλά μάχη μεταξυ Φυλών Ποντιων ..με τον Πόντο και Αριστερά ..;

    Για σας το λεω βρε!! ..Για να μη τρωτε οτι σας σερβιρουν .

    Εγώ ετσι κιαλλίως εχω καταλάβει εδω και πολύ πολύ καιρο το τι συμβαινει και τι παιζει..

    Για σας το λέω..για τον Π &Α ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  28. Όχι βρε.. κανείς αποπροσανατολισμός. Αλλά, να! Είμαστε πολυσύνθετες προσωπικότητες, με πολλές εμπειρίες. Γιατί να μην μου έρχεται στο νου ο Ταχματζίδης και ο Αμπραβανέλ, όταν συναντάω τον Δορδανά και τον «Ιό».. Ε; Γιατί;

    Και δεν στριμόχνομαι. Έχω τη δική σου άποψη για την Αντίσταση και τους συνεργατες των Γερμανών, χωρίς αυτό να με εμποδίζει να βλέπω και τις μ@λ@κίες του ΚΚΕ.

    «Για σας το λεω βρε!! ..Για να μη τρωτε οτι σας σερβιρουν»

    Εμείς τι να τρώμε; Δίαιτα κάνουμε συνέχεια αλλα που να χάσουμε κιλά;

    Δίκιο έχεις! Ο τίτλος είναι αποροσανατολιστικός. Δεν περιγράφει σωστά το ιστορικό γεγονός. Αλλά δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου! Είναι απλά ένας έξυπνος εμπορικός τίτλος. Θα μπορούσε για την περίπτωση του Μελιγαλά να βάλει τον τίτλο “Μοραϊτικος Εμφύλιος”..,

    Το σημαντικό είναι η πρότασή μου την οποία αποφεύγεις να σχολιάσεις.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  29. Άντε πάω τώρα για μια κυριακάτικη σιέστα. Μετά τα keftikas de spinaka που έφαγα βάρυνα!

    Νομίζω ότι και ο Μ-π και ο μουμούλ είναι εξαφανισμένοι.

    Κράτα συ το πανώ,
    και πρόσεχε τον ταξικό εχθρό.

    Σι γιου λέιτερ!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  30. SΙ ΓΙΟΥ ΤΟΥ

    Σχόλιο από luciferidis | 05/10/2008

  31. «…Ένας τίτλος δεν αλλάζει την ουσία…»

    Απεναντίας, συνοψίζει τις θεωρήσεις του τιτλοδότη επί της «ουσίας».

    Και βέβαια στην προκείμενη περίπτωση δεν πρόκειται για μια αποκλειστικά φυλετική ή ακόμα και οικογενειακή υπόθεση.
    Μάλλον -στην πρωτογενή της σύλληψη- πρόκειται για μια χρηστική-αποδομητική προσέγγιση έναντι νεόδμητων, στοχευμένων, ισοπεδωτικών, (αν)ιστορικών εγχειρημάτων.

    Σχόλιο από Goldenfish | 05/10/2008

  32. Τα ονοματα νοηματοδοτουν ταπραγματα ..Και αυτό που κανει ο Δεξιος αναθεωρητισμός οχι μόνο στην Ελλαδα αλλά οπου υπήχε αντιθεση και αντισταση στον Φασισμό ηταν να ξαναοηματοδοτησει -υπουλως-την ιστορική πραγματικότητα ..Οι αντιαφασιστικοι αγωνες παντου στηνευρωπη και ο πρωτος απο αυτους ο Ισπανικός ξαναβαφτιζονται :
    1) προκειται απλώς για συγκρουσεις μεταξύ φατριων και φυλών , συμπτωματα καθυστερησης , αγριοτητας ,παθών κλπ ..Εγκληματα εκαναν οι μεν (π.χ Φρανκιστες στην περιπτωση της Ισπανιας – εγκληματα (υπαινισονται αρχικά :αγριοτερα) οι Δε ( αντιφασιστικό στρατοπεδο-Δημοκρατικοι , αναρχικοι, κομουνιστες στην Ισπανια, Εαμιτες κλπ στην Ελλάδα )

    Το επομενο (δευτερο βημα ) των Δεξιων αναθεωρητων :
    Να εκμεταλευτουν τις υπαρκτές εσωτερικές -αντιθεσεις και βιαιες συγκρουσεις ή ωμες εκκαθαρισεις στο Αντιφασιστικό στρατοπεδο για να τις εμφανισουν ως αποδειξεις της δικής τους »αληθειας »(π.χ Στο Δημοκρατικό στρατοπεδο του Ισπανικου Εμφυλιου εκμεταλευονται τα γνωστα γεγονοτα της Βαρκελώνης και την Συγκρουση Poum – Αναρχικών με τους Σταλινικόυς και την πραγματι ωμή επικρατηση των Σταλινικών , για να δικαιωσουν τους Φρανκικους σφαγεις –

    ενώ εδώ θυμουνται ως και τους αρχειομαρξιστες και τον Στινα …(γνωστη η μεθοδος)

    3)το επομενο βημα..Να διαιωσουν τους σφαγεις -Φρανκιστες ή εδώ τους Συνεργατες των Ναζί ως … αυτοαμυνόμενους (»ναι εκαναν εγκληματα και αυτοι αλλά …αναγκαστηκαν οι ανθρωποι τι να κανουν ..ανθρωποι ηταν κιαυτοι .».)

    Φυσικά δεν τους ΒΓΑΙΝΕΙ..Ουτε στην Ισπανια τους Βγηκε ..και ολη η προσπαθεια γυρισε μπουμεραγκ ..ουτε κιεδώ θα τους βγει…

    Γνωστα και παμπαλαια κολπα ..Οπως παμπαλαιη ειναι και η προστυχιάτης διαστρεβλωσης της αλήθειας της εμφανισης του μαυρου για ασπρο ..

    (εδώ πανε να βγαλουν και τον Οργουελ για δικο τους )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  33. Ξέρετε ποιός εφεύρε το αλουμινοκαλώδιο;
    ……………………………………………………………….

    Σεισμέ
    φτηνιάρικες ξινίλες εδώ μέσα…, μην το ξαναεπιχειρήσεις
    mumul

    Σχόλιο από Σεισμός και Κανταποντισμός | 05/10/2008

  34. ωχ καταλαβα ..Τωρα αρχισαν και τα εμετικά αστεια .. Σε ίγο θ’αρχισουν και οι αλλοι οι ξυπνιοι με τα ηλιθια ποντιακά ανεκδοτα ..Και ο καυμενος ο Ομερ θα τρεχει και δεν θα φτανει ..με την μπουκια στο στομα . Κριμα τα keftikas de spinaka ..
    Τελος παντων ..Εγώ παω για σιεστα ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  35. «…ουτε κι εδώ θα τους βγει…»

    Μ’αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν ανεβασμένα ερυθρά..αιμοσφαίρια 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  36. ομοιως μουμουλ 🙂 Μαλλον φταιει η κοινή αιμοσφαιρινη …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  37. Το αίμα της Κατοχής

    Νέες αποκαλύψεις για τη συνεργασία του ΕΔΕΣ και του Ναπολέοντος Ζέρβα με τις δυνάμεις κατοχής αλλά και για τα εγκλήματα στην Ελλάδα της θεωρουμένης ως άσπιλης Μεραρχίας Εντελβάις

    ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΣΚΟΒΟΥ

    «Τα χειρότερα εγκλήματα τον καιρό της Κατοχής διαπράχθηκαν από Ελληνες με θύματα Ελληνες». Με αυτόν τον τίτλο η συντηρητική εφημερίδα του Βερολίνου «Die Welt» αποκάλυψε στις αρχές Μαΐου απόρρητη γνωμάτευση με αποστολέα την Υπηρεσία Στρατιωτικών Ιστορικών Ερευνών (MGFA) των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων και παραλήπτη το υπουργείο Αμυνας.

    Το έγγραφο σκοπό είχε να βοηθήσει το υπουργείο στην απάντηση που θα έδινε σε επερώτηση του Κόμματος της Αριστεράς για την εφετινή συνάντηση βετεράνων, μελών και φίλων της 1ης Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών που γίνεται κάθε χρόνο την Πεντηκοστή στο Μίτενβαλντ της Βαυαρίας. Υπήρξε η Μεραρχία Εντελβάις πάλλευκη κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου και άρα μπορεί να εορτάζεται ως υπόδειγμα για το φρόνημα των σημερινών στρατευμένων;

    Οχι, απάντησε εφέτος με το ογκώδες βιβλίο του Αιματοβαμμένο Εντελβάις ο ιστορικός Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, που ανασυνθέτει σειρά εγκλημάτων πολέμου της μεραρχίας, μεταξύ άλλων χωρών και στην Ελλάδα.

    Και ναι και όχι, ανταπαντά η MGFA, η 1η Μεραρχία ευθύνεται για μια σειρά βάναυσες επιχειρήσεις, αλλά δρούσε «μέσα στις συνθήκες ενός συγκεχυμένου εμφυλίου, κατά τον οποίο οι κομμουνιστές αντάρτες έκαναν αντίσταση κατά των ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων κατοχής και ταυτόχρονα ταξικό αγώνα».

    Αντίσταση και εξουσία

    Η βουλευτής της Αριστεράς Ούλα Γέλπκε στηρίχθηκε για την επερώτησή της μεταξύ άλλων και στο βιβλίο του Μάγερ. Αλλά και η MGFA έχει τη δική της βιβλιογραφία. Διαβάζουμε στη γνωμάτευση: «Η υπηρεσία μας προτίθεται να δημοσιεύσει διδακτορική διατριβή για το αντάρτικο στην Ελλάδα, η οποία στηριζόμενη σε ελληνικές πηγές αναλύει την άλλη πλευρά απ’ αυτήν που θίγει στο βιβλίο του ο Μάγερ. Φαίνεται ότι τα χειρότερα εγκλήματα τα διέπραξαν Ελληνες σε βάρος συμπατριωτών τους – ένα ταμπού, το οποίο εξηγεί γιατί έως σήμερα η πολιτική των «αριστερών» ομάδων στο ζήτημα της μνήμης του πολέμου εστιάζεται και στην Ελλάδα κατά προτίμηση στα γερμανικά εγκλήματα».

    Η MGFA φαίνεται ότι μελέτησε τη διδακτορική διατριβή του νεαρού ιστορικού Κάσπαρ Ντραϊντόπελ που βαθμολογήθηκε με άριστα στις αρχές του χρόνου από τον αρμόδιο τομέα του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου. Τιτλοφορείται Το ελληνικό δαιμόνιο και στρέφει το περισκόπιο της έρευνας κατά την υπό εξέταση περίοδο περισσότερο στη διττή υπόσταση του αντάρτικου του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, που ήταν ταυτόχρονα αντίσταση και πάλη για την κατάληψη της εξουσίας. Υποστηρίζει μάλιστα ότι η εξουσία ήταν ο πρωταρχικός σκοπός, ενώ η αντίσταση προέκυψε στην πορεία και πήρε τη γνωστή μορφή χιονοστιβάδας.

    Προσωπικό αρχείο

    Είναι αλήθεια ότι τελικά η γνωμάτευση της MGFA δεν αξιοποιήθηκε στην απάντηση του υπουργείου Αμυνας, είναι αλήθεια ότι ο Ντραϊντόπελ έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην εφημερίδα «Die Welt» ξεκαθαρίζοντας ότι ουδέποτε υπήρξε πρόθεσή του ο συμψηφισμός των γερμανικών με τα ελληνικά εγκλήματα τον καιρό της Κατοχής. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι η επιστολή δεν δημοσιεύθηκε, όπως επίσης ότι η MGFA δεν επιτρέπει την πρόσβαση στην επίμαχη γνωμάτευση. Ετσι περίπου 65 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου τα γερμανικά τελώνια βγαίνουν πάλι από τη φιάλη με τις φιδίσιες γλώσσες και τα πύρινα μάτια τους.

    Μας αναγκάζουν να ξαναθυμηθούμε, αλλά και να στοχαστούμε. Ο Μάγερ στο βιβλίο του δεν τεκμηριώνει μόνο τις βιαιότητες και τα εγκλήματα πολέμου της 1ης Μεραρχίας για παράδειγμα στη Μουσιοτίτσα και στο Κομμένο ή την εξόντωση της ιταλικής μεραρχίας Ακουϊ στην Κεφαλλονιά ή τον εκτοπισμό των εβραίων της Δυτικής Ελλάδας. Ανασυνθέτει βήμα προς βήμα τη συμφωνία συνεργασίας της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα με τις δυνάμεις κατοχής επί τη βάσει του ανεκμετάλλευτου έως σήμερα προσωπικού αρχείου του Ελβετού Χανς Γιάκομπ Μπίκελ, ο οποίος ως μέλος του Ερυθρού Σταυρού είχε διαμεσολαβήσει ανάμεσα στις δύο πλευρές. Η συμφωνία αυτή οδήγησε τουλάχιστον μία φορά, τον Φεβρουάριο του 1944, σε κοινή δράση των δυνάμεων κατοχής και της ΕΔΕΣ κατά του ΕΛΑΣ, ο λόγος για την «Επιχείρηση Ιέραξ». «Καταλαβαίνω τα κίνητρα του Ζέρβα» μας είπε ο Μάγερ. «Διέθετε μερικές χιλιάδες άνδρες που θα διαλύονταν κυριολεκτικά από την 1η Μεραρχία, άρα έπρεπε να τα βρει με τους Γερμανούς.
    Επειτα, τα γερμανικά αντίποινα είχαν αναγκάσει πολύ κόσμο να καταφύγει στα βουνά. Ολοι αυτοί θα πέθαιναν της πείνας, αφού οι Γερμανοί είχαν διακόψει τον ανεφοδιασμό με τρόφιμα. Τον επέτρεψαν πάλι μετά τη συμφωνία με τον Ζέρβα. Και τέλος έπρεπε να διασώσει τις δυνάμεις του για να μπορεί να αναμετρηθεί αργότερα με τον ΕΛΑΣ για την κατάληψη της εξουσίας».

    Ψύχραιμη αποτίμηση

    Η εμπλοκή του αγώνα για την εξουσία με την αντίσταση κατά των γερμανικών δυνάμεων κατοχής είναι στην ουσία και το θέμα του Ντραϊντόπελ που παρακολουθεί με κάθε λεπτομέρεια τις προσπάθειες υλοποίησης των προγραμματικών επαναστατικών επιταγών του ΚΚΕ. «Οι πηγές δεν πιστοποιούν ευθέως αυτή την εμπλοκή» μας είπε, «πρέπει να τη διηθήσεις μέσα από το ιστορικό υλικό. Για παράδειγμα: το να επιβαρύνει κανείς περισσότερο τους εύπορους στις περιοχές που ελέγχει, μπορεί να εκληφθεί ως μέτρο σε βάρος πολεμοκάπηλων και μαυραγοριτών. Ταυτόχρονα όμως είναι και η εφαρμογή της κομμουνιστικής αντίληψης για την ανακατανομή του εισοδήματος. Παραθέτω πάντως μια σειρά στοιχεία που μπορούν να ερμηνευθούν ως εφαρμογή του προγράμματος του ΚΚΕ την περίοδο αυτή».

    Στο επίπεδο της απλής πρόσθεσης, που δηλώνει ωστόσο και αυτή πολλά, ο γερμανός ιστορικός καταλήγει στο ακόλουθο εξαγόμενο: τη διετία 1943-44 και πριν από τα Δεκεμβριανά 14.000-16.000 Ελληνες εξοντώθηκαν από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και άλλες 30.000-40.000 από τα Τάγματα Ασφαλείας και τις δυνάμεις κατοχής. Οι Γερμανοί είχαν μόνο 4.000 νεκρούς.

    «Επί δεκαετίες» λέει ο Ντραϊντόπελ «οι άνδρες του ΕΑΜ θεωρούνταν απλώς πράκτορες της Μόσχας, μετά τη Μεταπολίτευση υπήρξε μια εξιδανίκευση της οργάνωσης και μόνο τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε μια προσπάθεια πιο ψύχραιμης αποτίμησης με πρωτεργάτη τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Yale Στάθη Καλύβα, με την οποία συντάσσομαι κι εγώ. Ναι, οι πηγές μας λένε ότι στο ΕΑΜ υπήρχε μια ισχυρή επαναστατική τάση, οι πηγές μας λένε επίσης ότι στις περιοχές τις οποίες ήλεγχε το ΕΑΜ συνέχισε τα κακώς κείμενα που στηλίτευε: τη διαφθορά, τις πελατειακές σχέσεις, τον νεποτισμό και την αυθαιρεσία».

    Δεν λογοδότησαν

    Δύο γερμανοί ιστορικοί που εκπροσωπούν δύο πολύ διαφορετικές γενιές καταπιάστηκαν με την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Για την ακρίβεια, ξεκίνησαν να μιλήσουν για την Κατοχή και την Αντίσταση και οδηγήθηκαν αναπόφευκτα στον Εμφύλιο. Πριν από λίγες ημέρες εμφανίστηκαν μαζί σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης για την Ελλάδα στην Κατοχή στο Μουσείο Μάρτιν Γκρόπιους στο Βερολίνο. Ο Ντραϊντόπελ γνώρισε την Ελλάδα ως παιδί, μια και η αδελφή της γιαγιάς του ήταν επί δεκαετίες ανταποκρίτρια του Γερμανικού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Αθήνα. Και οι διακοπές έκαναν την Ελλάδα μέρος της ζωής του και τελικά αντικείμενο ιστορικής μελέτης. Ο Μάγερ γεννήθηκε στον Πόλεμο και γνώρισε την Ελλάδα στη δεκαετία του ’60, όταν αναζητούσε τον τάφο του πατέρα του που τον είχαν σκοτώσει οι αντάρτες. Ο τάφος βρέθηκε, αλλά το κεφάλαιο αυτό δεν έκλεισε. Ο Μάγερ αφοσιώθηκε σιγά σιγά αποκλειστικά στη μελέτη της γερμανικής κατοχής. Τον ρωτήσαμε γιατί ψάχνει ακόμη, τον ρωτήσαμε αν επέρχεται κάποτε η άφεση των αμαρτιών: «Οι δράστες δεν λογοδότησαν ποτέ στη Γερμανία. Απ’ όσο ξέρω, ξεκίνησαν πάνω από 300 ανακριτικές διαδικασίες για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα, αλλά δεν απαγγέλθηκε ούτε μία κατηγορία. Αυτό το καταλογίζω στη δεύτερη κατηγορία των δραστών, τους νομικούς που έκλεισαν τις υποθέσεις. Και η τρίτη κατηγορία των δραστών είναι όσοι δεν θέλουν να ακούσουν λέξη για όλα αυτά. Αυτό είναι και το πιο ανυπόφορο για τα θύματα».

    Ο κ. Σπύρος Μοσκόβου είναι διευθυντής του ελληνικού προγράμματος της Deutsche Welle.

    Το ΒΗΜΑ, 20/07/2008
    ———————————–

    Ευχαριστούμε Αλκιβιάδη-2

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  38. Ενδιαφερουσες εξελιξεις βλεπω. Δεν καταπιατε το δολωμα(»να βγαλουμε τους Ταγματασφαλήτες λαδι και για ολα φταινε οι Ελασιτες και κομμουνιστικός δαχτυλος και αλλα τετοια χουντοειδή του Γεωργαλά »- ε; ωραια ..
    » Το ψεμμα εχει κοντα ποδαρια » που ελεγε και ο Νικολακης ο Ζαχαριαδης..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  39. ——————————————————————
    ΠΑΝΤΩΣ, ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠ’ΟΨΗ ΚΑΠΟΙΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΑΡΥΝΑΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΩΝ ΚΑΠΕΤΑΝΑΙΩΝ

    ——————————————————————

    Μαρτυρίες Σοβιετικών

    Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.

    Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά των ελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των αποσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.

    O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες:

    «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο… Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι’ αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του… Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου».

    Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Οταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους.

    Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο.

    Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακήρυσσε:

    «… oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα».

    Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.

    ——————————————-

    Μια συζήτηση για τα γεγονότα του Κιλκίς έγινε και [ΕΔΩ]

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  40. κατι που δεν ειδα να το αναφερατε (μπορει ομως ..) ειναι η πιθανή σχεση της υποστηριξης των Σοβιετικών στον Κεμάλ με την εισβολή στην Ουκρανια οπου συμμετειχε και ο ελληνικός στρατος επι Βενιζελου..(θελω να πω ..καθε τι ειχε και τις επισυνεπειες,,ειδικά εκεινη την εποχή)..

    Δεν ηταν μονο αυτό ομως . Νμιζω οτι το σημαντικώτερο ηταν τα Στενά ..ΟΙ αγγοι ειχαν τα στενά ..και αυτό σημαινε οτι η σε κινδυνο ακομα Σοβιετική .επανασταση ηταν διαρκώς εκετεθειμένη.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  41. Νομίζω ότι η επιλογή του Λένιν για συμμαχία με το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα δεν καθορίστηκε από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία της Ουκρανίας. Ή μάλλον καθορίστηκε λόγω της ένταξης της Ελλάδας στο στρατόπεδο των εχθρών. Και σίγουρα δεν θα ήθελε να δεί να τους περικυκλώνουν οι Δυτικοί από το Νότο, μέσω του ελληνικού και αρμενικού κινήματος.

    Επί πλέον υπάρχει και μια άλλη εξαιρετικά σημαντική παράμετρος: Η περιστασιακή αντιτσαρική συμμαχία με το τότε ισχυρότατο παντουρκιστικό κίνημα της Κεντρικής Ασίας.

    Πάντως η συμμαχία με τουν Κεμάλ δεν ήταν συμμαχία αρχών αλλά κοινών, επίσης περιστασιακών, συμφερόντων.

    Αυτό συνάγεται και από δύο δεδομένα:

    -Πριν την ολοκλήρωση της σοβιετο-κεμαλικής προσέγγισης, οι σοβιετικοί είχαν προσεγγίσει το αντάρτικο ποντιακό κίνημα, που εκείνη την εποχή -ως ισχυρότατο αγροτικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα- ήλεγχε μεγάλο μέρος του Πόντου, δηλαδή των βόρειων παραλίων της Τουρκίας και είχε αξιοσημείωτο δίκτυο με τις ελληνικές κοινότητες της νότιας Ρωσίας και τους εξοπλισμένους και οργανωμένους σε στρατιωτικά σώματα Έλληνες του Καυκάσου.

    -Από το τέλος του ’21 είχε είχε καταρρεύσει η σοβιετο-κεμαλική συμμαχία και την Άνοιξη του ’22 προσπάθησε να προσεγγίσει με τον Κορδάτο την κυβέρνηση Γούναρη διεκδικώντας μεσολαβητικό ρόλο ώστε να αυτονομηθεί η Ιωνία, δηλαδή η δυτική πλευρά της Μικρά Ασίας και να μην ενταχθεί στο τουρκικό κράτος.

    Μόνο οι δικοί μας οι αμαθείς και εύκαιροι μετέτρεψαν τις κινήσεις εξωτερικής πολιτικής των σοβιετικών σε ιδεολογικό δόγμα… και πορεύονται μ’ αυτό μέχρι σήμερα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  42. M-π μου επιτρεπεις να σε ρωτηξω κατι; (επειδή ειδα ενα σχολιο σου σεκεινου που μετραει την ενηλικιωση και το αίμα των εδώ Ποντιων ..Πιστευεις οτι αν επικρατουσε στην Μαρξιστική αριστερά η γραμμη Λουξεμπουργκ και οχι η γραμηη Λενιν ..
    και ειχαμε τηνν κατοχή των Γερμανών ναζί..
    Ολα Μελι -γάλα θα ηταν με τους εδώ ταγματασφαλήτες ..; οΙ (υποθετικά Λουξεμπουργιανοι) αριστεροι δεν θα πειραζαν καθολου τους καταδοτες, βιαστες , δημιους και συνεργατες των Ναζί; Μηπως θα τους αντιμετωπιζαν με φιλιά;μηπως θα τους πετουσαν ροδοφυλλα και σοκολατακια;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  43. Mας και ουσιαστικά η συζητηση αφορά οχι τοσο τα »περι Ποντιακου εμφυλιου »και αλλα τετοια πονηρά αλλά ουσιαστικά το τεραστιο θεμα του Δωσιλογισμου και των ατιμωρητων εγκληματων του ταγματασφαλητισμου
    προτεινω ενα πολύ ενδιαφερον ποστ :

    http://naftilos.blogspot.com/2006/10/blog-post_30.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  44. Όχι, μη ρωτάς για άλλα μπλογκς!

    Οι λουξεμπουργιανοί αντάρτες του ΕΛΑΣ δεν θα άφηναν επίσης ατιμώρητους τους συνεργάτες των ναζί και των φασιστών (Ιταλών και Βούλγαρων)…

    Αλλά τότε νομίζω ότι δεν θα υπήρχε κανένας γερμανικός ναζισμός για να πνίξει στο αίμα την ανθρωπότητα. Ο ναζισμός επικράτησε από την ήττα των σοσιαλιστών στη Γερμανία…

    Ενδιαφέρον έχει να κάνουμε μια τέτοια υπόθεση εργασίας: Πώς θα ήταν η Ευρώπη και ο κόσμος εάν είχαν επικρατήσει οι απόψεις της Λούξεμπουργκ στην επαναστατημένη Ρωσία, εάν δεν είχαν υπογράψει τη Συμφωνία ειρήνευσης με τους (σε λίγο ηττημένους) Γερμανούς στο Μπρεστ Λιτόφσκ το Φλεβάρη του ’18.

    Θα μιλούσαμε για άλλο κόσμο Νοσφεράτε. Φαίνεται ότι οι δεσμεύσεις και οι ανασφάλειες του Βλαδίμηρου Ίλιτς, οδήγησαν σ’ έναν άλλο δρόμο εσωστρέφειας μια ημιφεουδαρχική κοινωνία με αποτέλεσμα το σταλινισμό και τη καταστροφή κάθε εσωτερικού περιεχομένου, έννοιας και σημασίας που είχαν φέρει οι επαναστατικες ιδέες.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  45. 1.) Tις ριζες της ανοδου του Χιτλερ μαλλον θα τις βουμε ακριβώς (εν μερει βεβαια ) στην ηττα της Γερμανικής επαναστασης των Κοκκινων και στην δολοφονια της Ροζα και του Λημπνεχτ..Η ηττ εφερε σιγά σιγα και τον Ναζισμό (μαζι με αλλα πραγματα βεβαια ) Και η Αριστερα (οι Κοκκινοι στη Γερμανια) Ηταν Λουξεμπουργκικοι…

    2) Αλλες οι αποψεις της Ροζας το 1898 (οταν δεν ειχε ξεκινησει καν ο Α πολεμος) και αλλες- Εντελώς αλλες – το 17 , 18. Η Ροζα Δεν ηταν -δεν μπορει και σε καμμια περιπτωση να ηταν υπερ της Συνεχισης του Πολέμου ..Και μη μου πεις πως εκανε κριτική στον Λενιν για την συνθηκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το Φλεβάρη του ‘18 ή επιθυμουσε την συνεχιση του πολεμου και οχι την νικη της επαναστασης..

    (Αλλο ο Κροπότκιν)

    3) Παραμενω στο θεμα του Ποστ που ειναι οι ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΗΤΕΣ ..και οπως και να το κανουμε , και το παραδεχεσαι και συ μου φαινεται ειτε Λουξεμπουργκικο ειτε Λενινιστικό να ηταν το Αριστερο κινημα Δεν θα μπορουσε να φερθει διαφορετικά στους Συνεργατες των Ναζηδων .

    4) δεν μπαινω σε θεματα αλλου Μπλογκ ..Απλά προσπαθώ να βρω τροπο να μιλήσω για οσα εκεινοι ειρωνικά λένε για τους εδώ ποντιους που »ενηλικιωνονται (παρεπιμπτοντως ..δεν ηξερα οτι για να ενηλικιωθω θα πρπει να αναφωνησω »Πατρις Θρησκεια Οικογενεια » ουτε να πω τους καημενους «τους Ταγματασφαλήτες..» Χωρις να αναφερθώ σε αυτους ονομαστικά ..Ε τι να κανω ..Πως να τους Πω ; Τιμημενους Αγιορίτες; Πως ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  46. το 17 δεν εγινε το Μρεστ Λιτοφσκ;..Ξεχναω γαμοτο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  47. χμ.. μαλλον το 18

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  48. Το Φλεβάρη του ’18!

    Όλη η Αριστερά εκείνη την εποχή μέσα στο επαναναστικό κίνημα ήθελε τη συνέχιση του πολέμου και τη μετατροπή του σε επαναστικό. Από τον Τρότσκι μέχρι τους Αναρχικούς!

    Τότε χάθηκε η μοναδική ευκαιρία που ειχε η Επανάσταση να φτάσει και να γίνει πράξη στα κέντρα του καπιταλισμού…

    Ψάξτο λιγάκι… χωρίς ταμπού!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  49. Νοσφεράτε

    Να βλέπεις πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

    Η ενηλικίωση προϋποθέτει εφηβεία!

    και τι το καλύτερο να σου λένε ότι τους θυμίζεις έφηβο υπό ενηλικίωση 😉

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  50. When the time comes there will be not enough rope for all of you, motherfuckers! Traitors! Wait and you will see.

    Σχόλιο από σεισμος και Καταποντισμος | 05/10/2008

  51. Ευχαριστούμε σεισμέ…

    Σε περιμένουμε!

    Και πρόσεχε. Το σκοινί να είναι πολύ γερό… αλλιώς την έβαψες!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  52. «..Κάποιοι προθυμοποιήθηκαν να εισφέρουν τα σχοινιά για το δέσιμο των παλληκαριών από τους Βούλγαρους ..»

    «..Ατοιντς κι έτσουξα, το σκοινίν εγούεψα..»
    (Αυτούς δεν λυπήθηκα, το σκοινι τσιγκουνέυτηκα)
    έτσι είπανε οι όμοιοι σου όταν δίνανε το σκοινί στους βούλγαρους…..
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/10/01/lefkonas/

    Να προσέχεις όταν μιλάς για σκοινί..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  53. Αντάρτε μ’ σα ψηλά ρασιά
    ποις μαγειρέβ’ και φάισε
    ποιος πλεν’ κιά τα λιώματας
    κάθε Σάββα αλάισε;

    Αντάρτε μ’ επαρεξένκασε
    το σπίτι μ’ εφκαιρώθεν,
    ελέπα το και σιαίρουμαν
    το όπλον ντε φορτώθες.

    Αντάρτες κάψτε τον Κούκον
    και ποίστε ατόν μανέαν,
    της κουκουβάγιας το πουλίν
    να χτιζ’ απές φωλέαν.

    Κοντός εν ο Κισά-Μπατζάκ
    μετ’ έναν πιστολόπον,
    λάσκεται απές σον Κούκον
    σαλαχανάς σκυλόπον

    Ανάθεμα Κισά-Μπατζάκ
    το κοντόν το ποδάρι σ’
    έρθανε και αντάρτες μας
    επήραν το κεφάλι σ’.

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 05/10/2008

  54. ήθελε τη συνέχιση του πολέμου και τη μετατροπή του σε επαναστικό. Από τον Τρότσκι μέχρι τους Αναρχικούς!

    malista Ωστε απο τον Τροτσκι.ε;..Το μετεπειτα αρχηγό του κοκκινου στρατου ..Ολη η αριστερα!(ηθελε την ..συνεχιση του πολέμου) Καλώς δεν το ηξερα ..Εγώ νομιζα οτι η επανασταση του 17 ξεκινησε απο το μετωπο ακριβώς απο τους φανταρους που ΔΕΝ ηθελαν την συνεχιση του πολέμου και τον ΜΕΤΕΤΡΕΨΑΝ σε επαναστατικό..( βρε τι εχω παθει με αυτά τα ταμπου..:)

    κατα τ’αλλα ..ελπίζω η ενηλικισωση μου να μη μεβρει στο Αγιον ορος να παιζω μπιριμπα με τον Εφραιμ..(πλακα κανω μη με πιστευετε , θου φυλακή το στοματι μου »Φθηνο Λαικισμό» κανω σαν τον ακατανομαστο )

    Παντως οπως ειδατε το σχοινί δεν το γλυτωνουμε ετσι ή αλλιως ..;)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/10/2008

  55. και μια προκήρυξη του ΕΑΜ το 1941
    για τον ιστορικό του μέλλοντος

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 06/10/2008

  56. Νοσφεράτε
    (καλημέρα)
    (σχ. 33)
    όλα αυτά είναι μια περίεργη διαδικασία. που γίνεται από μερικούς με σκοπό να αθωωθούν οι πνευματικοί πατέρες τους και από άλλους, για να δειχθεί το «ανθρώπινο» της ιστορίας, κι από παράλλους, για να επιτευχθεί εθνική ή κοινωνική συμφιλίωση κλπ. και στο τέλος κάποιες από τις παραπάνω κατηγορίες αναθεωρητών δουλεύουν, ασυνείδητα, για μια κατηγορία αναθεωρητών, την πρώτη.
    γιατί όποιες γενικολογίες (τύπου «αχ, χίτες και εαμ, ήταν απ’ τα ίδια χωριά», «αχ, τούρκοι κι έλληνες ζούσαν μαζί» και «απλώς ο ένας πήγε από δώ, γιατί του άρπαξαν το μοσχάρι» ή «τού ‘σφαξαν το μπαμπα») ανθρωπιστικές και καλά, ισχύουν μεν, αλλά σε μικρότερο βαθμό από ό,τι άλλες και με τίποτα δεν επαρκούν.

    Σχόλιο από Γιάννης | 06/10/2008

  57. ——————————————————————————–
    «ΟΙ 5000 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΟΠΙΣΘΕΝ ΑΥΤΩΝ, ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΒΑΘΥΤΑΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΙΝ ΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΑΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ ΣΧΕΔΙΑΣΘΕΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙΣΑΝ ΥΠΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΟΝ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥ. ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΧΑΡΑΝ ΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΙΝ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΝΟΥΝ ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΟ ΓΟΝΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ, ΟΣΤΙΣ ΗΠΛΩΣΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΧΕΙΡΑ ΕΠΑΝΩ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΣΑΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝ ΑΓΩΝΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΝΩΛΗΣ ΗΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗΝ. ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΘΕΛΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ Η ΕΝΔΕΙΞΙΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΟΡΜΗΣΙΣ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΔΙ’ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ ΟΡΔΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ. ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΓΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΣΠΑΡΤΗΣ, ΕΚ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΠΡΟΗΛΘΕΝ Η ΔΡΑΞ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΣΩΣΕΝ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΝ, ΥΨΟΥΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ: ΚΥΡΙΕ ΔΙΑΦΥΛΑΣΣΕ ΤΟΝ ΦΥΡΕΡ

    Συνταγματάρχης Παπαδόγκωνας (Ταγμάτων Ασφαλείας).

    ——————————————————————————–

    «ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΑ, ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑ, Ο ΦΥΡΕΡ ΕΛΑΒΕ ΓΝΩΣΙΝ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΥΜΩΝ, ΤΩΝ 5000 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΩΝ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΙΣ ΕΓΚΑΡΔΙΩΣ. Ο ΦΥΡΕΡ ΔΙΑΒΙΒΑΖΕΙ ΥΜΙΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΝ ΤΟΥ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ. HEIL HITLER.»

    Heinrich Himmler
    (Reichsfurher και αρχηγός του SS)

    ——————————————————————————–

    «Είμαι υπερήφανος για την δράση του πατρός μου κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής…»

    Γιός του Παπαδόγκωνα και πρώην Υπουργός Αμύνης (Νέας Δημοκρατίας).
    ——————————————————————————–

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/10/2008

  58. Γιός του Παπαδόγκωνα και πρώην Υπουργός Αμύνης (Νέας Δημοκρατίας). ¨Μπά ! Υπερήφανος;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/10/2008

  59. …και Αλέξανδρος εκτός από υπερήφανος

    Σχόλιο από Παπούλης | 06/10/2008

  60. παπούλη Γεια ..Με την ευκαιρια εσυ τι λές; Ειναι η δεν ειναι Δεξιος Αναθεωρητισμός της Αντιστασης το να παρουσιαζουν καποιοι την Μαχη του Κιλκίς ως τμημα του Εμφυλιου και ουχι ως μια απο τις κορυφαιες μαχες της Αντσιτασης; Και ..τελικά οι ταγματασφαλητες ..αναγκαστηκαν απο τους ΕΛΑΣΙΤΕΣ να γινουν Ταγματασαφαλήτες ;

    κατα ταλλα χαιρετισμους στους θειους θειες και ολη την οικογενεια.. Εγώ καλά ειμαι μονο που ποναει το κεφαλι μου (οχι απο αυτά που βλεπω …)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/10/2008

  61. …Νόσφυ θα φταίει η χαμηλή πίεση … βγες μια βόλτα και ψάξε για μια ζουμερή δεκαοχτάρα με ωραίο λαιμό …..
    Περαστικά

    Σχόλιο από Παπούλης | 06/10/2008

  62. υψηλή..
    (και 4Οαρα μου κανει!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/10/2008

  63. http://panosz.wordpress.com/2008/10/08/civil_war-3/
    Βρε παιδια ;Να ρωτηξω ;
    Αληθευει βρε οτι ταλεγε αυτά ο Τασος ο Χατζηαναστασιου; Οτι ο Αντων Τσαους (ο ..γνωστος ) ηταν και …αντιστασιακός ..

    Αληθευει; Οχι το τι Ητανε ο Τσαους ..; Για τον Τασο ρωταω ( τον του Αρδην) _ ..Τα λεει αυτά; ειναι δυνατον ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 08/10/2008

  64. περι Δωσιλογισμου

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=788515

    Περι Αντων Τσαους (του ..αντιστασιακου )

    » ο Στέφανος σαράφης παραθέτει έγγραφο του Αντών Τσαούς προς τον Θεόδ. Μητρόπουλο καπετάνιο των τμημάτων του όπου αναφέρει: «Σήμερον μεσολαβούντος του ταγματάρχη κ. Μύλλερ (Αγγλος στρατιωτικός σύνδεσμος) ελάβομεν επαφή μετ’ αντιπροσώπου του βουγάρου στρατιωτικού διοικητού Δράμας. Αύριον από της 9ης ώρας θ’ αρχίσωσι διαπραγματεύσεις με βουλγάρους αξιωματικούς δεόντως εξουσιοδοτημένους εν Δράμα. Ως βάσιν των συνενοήσεων εθέσαμεν: 1) Την τήρησιν της τάξεως παρά των βουλγαρικών στρατιωτικών αρχών μέχρι νεωτέρας αποφάσεως εν Δράμα». 2) Την κατάληψιν παρ’ ημών των πέριξ της Δράμας χωριών προς απαγόρευσιν εισόδου εις αυτήν κομμουνιστών. 3) Την παρέλασιν τμήματος ανταρτών μας εν τη πόλει Δράμας και την έξοδον αυτού μετά την διά λόγου διαφώτισιν του λαού. Κατόπον των ανωτέρω παρακαλώ ν’ αποφύγετε πάσαν σύγκρουσιν μετά των βουλγάρων Νικηφόρου και περιφερείας. Ομοίως παρακαλούμεν όπως τηρήσετε την δύναμιν υμών συγκεντωμένην εις Ζαχαριές έτοιμην προς κίνησιν εις πρώτην διαταγή. Ο αρχηγός Αντώνιος Φωστερίδης (Τσαούς Αντών)», (Στ. Σαράφης ΕΛΑΣ σελ. 425).

    Αυτά για την αλήθεια.»
    πηγη
    http://www.kostaskappos.gr/dialogos_gia_tin_istoria.html

    Επίσςη ..Καπου αλλου ρε παιδια σε σας στου Πόντου και αριστερά εχω γραψει (σε σχεση με το επαισχυντο βιβλιο της Γ Λυκειου το οποιο υποστηριζε ο »κ Χατζηαναστασιαου για τους Χιτες του Γριβα ..Θαθελα να με βοηθησετε να το Βρω γιατί μ’ αυτά που βλεπω μουρχεται παλι ζαλάδα .. Ακου αντιστασιακος ..
    και ωστε ετσι ε; Επιμενουν καποιοι ; ο Εμφυλιος αρχισε το’43; Και οι Γερμανοι κλπ το παρακολουθουσαν εκ του Μακροθεςν ; Επιμενουν…

    επισης για την ιστορια :Ο Oρκος του ταγματασφαλIτη
    «Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισόμενας μου υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων»

    Και παιδια με ολη μου τη καρδια

    Βρε αει παγαινε στην..ευχή του Θεου και της Δεξιας του Κυριου ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 08/10/2008

  65. Ας βαλω και αυτό και ας μου εξηγησει καποιος με ποιον Μαγικό τροπο εμφανιζεται ως Πρωτοτυπος μια Ανεθεωρητική προσπαθεια η οποία Πανομοιοτυπα ( »η εθνική αντισταση ηταν στην πραγματικοτητα »εμφυλιος μετάξύ (προφανώς καθυστερημενων ) Φυλών ειχε καταγγελθει ως τετοια (Δεξια αναθεωρητική) ..τουλαχιστον απο το 2004;

    http://nosferatos.blogspot.com/2008/10/blog-post_3565.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/10/2008

  66. Αποτι ειδα το ιδιο αποσπασμα για τον Τσαους Αντων του Σαραφη παραθετει και το Μαυρο Προβατο ..
    http://panosz.wordpress.com/2008/10/08/civil_war-3/#comment-45620

    (ελπίζω αυτή τη φορά να μη περασει ετσι .. αντε να δουμε ..)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/10/2008

  67. Mπα ! Δεν πτοειται με τιποτις !

    ..Η αποφανση του ειδικου εμπειρογνωμνα επί του εγγραφου (που αποδεικνυει την σχεσιν του Αντων Τσαους με τις Βουλγαρικές δυναμεις κατοχής )που επικαλειται το Μαυρον Προβατον :
    http://panosz.wordpress.com/2008/10/08/civil_war-3/#comment-45621

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/10/2008

  68. Διαβάζω εκεί στη καλύβα οτι ΚΑΙ εκεί οι ντόπιοι κάτοικοι δεν είχαν άλλα περιθώρια. Τους εξανάγκαζε ο ελας να πάνε στους ταγματασφαλίτες! Μάλλον το ίδιο θα έγινε παντού ε;

    «Ο ΕΛΑΣ έκανε το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την εμφύλια σύγκρουση: στις 16 Δεκεμβρίου 1943 επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στις «αντιδραστικές» αντάρτικες ομάδες του Παγγαίου, με τις οποίες μέχρι τότε είχε συνεργασία, εναντίον των Βουλγάρων. Υπήρξαν νεκροί, τραυματίες και αιχμάλωτοι. Το δίλημμα των «αντιδραστικών» ήταν σαφές: ή θα εντασσόντουσαν άνευ όρων στον ΕΛΑΣ, είτε θα τον πολεμούσαν.»

    Σχόλιο από drama | 09/10/2008

  69. ——————————————————————————–
    «Τα 143 τάγματά μας
    Πολέμησαν όλα τον κατακτητή
    Σκοτώθηκαν τα καλύτερα παιδιά μας,
    Ολοι οι λεβέντες, τα παιδιά της Χ»

    Αυτά τα στιχάκια τραγουδούσαν οι Χίτες τον καιρό της δόξας τους και βέβαια, ούτε και οι ίδιοι πίστευαν αυτά που έλεγαν. Αποκαλυπτική για την δράση της οργάνωσης την περίοδο της κατοχής ήταν η εξέταση από το δικαστήριο για τους δοσιλόγους του επιταλέρχη της Χ Κώστα Πολύζου στη δίκη που είχε κληθεί να καταθέσει ως μάρτυρας για τους επικεφαλείς της Ειδικής Ασφάλειας Λάμπου και Παρθενίου.

    ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Πως οι Γερμανοί τους απέλυσαν, αφού είχαν όπλα; Γιατί οι Γερμανοί καταδίκαζαν σε θάνατο όσους οπλοφορούσαν.

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Μα ήξεραν ότι ήταν εθνικιστές. Και εμάς τους εθνικόφρονας δεν μας πείραζαν οι Γερμανοί. (Τόσο πολύ πολέμησαν τον κατακτητή τα 143 τάγματα τους)

    ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Μπορείται να μας πείτε ποιες εθνικές πράξεις εκτέλεσαν τα μέλη της οργάνωσης σας την περίοδο της κατοχής;

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Πολλές, αλλά δεν έχω τα στοιχεία μαζί μου. (Ετσι είναι άμα έχεις κάνει πολλές πράξεις δεν θυμάσε ούτε μία).

    ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Οι Γερμανοί εκτέλεσαν κανέναν δικό σας;

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Ναι. Σκότωσαν έναν στο Κολωνάκι τον Οκτώβριον. Δεν ενθυμούμαι όμως το όνομα του. (Εναν και αυτόν ούτε το όνομα του δεν θυμότανε. Και οι υπόλοιποι; Οι λεβέντες της Χ; Τα καλύτερα παιδιά μας;)

    ΠΟΛ. ΑΓΩΓΗ: Είχε η οργάνωσή σας συνεργασία με την Ειδική Ασφάλεια;

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Ναι

    ΠΟΛ. ΑΓΩΓΗ: Την συνεργασία την γνώριζαν οι Γερμανοί;

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Οχι, γιατί θα μας συλλαμβάνανε και εμάς και αυτούς.

    ΠΟΛ. ΑΓΩΓΗ: Και όμως κ. μάρτυς υπάρχει έγγραφο της Ειδ. Ασφάλειας της 24/4/44 υπ. Αριθμόν 4/83 που αποδεικνύει πως την συνεργασία σας με την Ειδική όπως και την ύπαρξη αυτού του εγγράφου την γνώριζαν οι Γερμανοί. Πως εξηγείται αυτό;

    ΠΟΛΥΖΟΣ: Ηταν εθνικιστική οργάνωσις η Χ

    Ο αρχικός της πυρήνας της ομάδας Χ συγκροτήθηκε το 1941 από φιλοβασιλικούς αξιωματικούς με αρχηγό τον τότε αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, ο οποίος ήταν μεταξύ αυτών που επέλεξαν να συνεχίσουν την στρατιωτική τους υπηρεσία πειθαρχώντας στην κυβέρνηση των ανδρείκελων που είχαν τοποθετήσει οι Γερμανοί. Τον Ιανουάριο του 1942 είχε γίνει συνάντηση του Σιάντου (ΚΚΕ) με τον Γρίβα και λέγεται ότι του είχε προτείνει να ενταχθεί στις τάξεις του ΕΑΜ. Ο Γρίβας από την πλευρά του είχε ισχυριστεί πως του πρότειναν την ηγεσία του ΕΛΑΣ, αλλά κάτι τέτοιο ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε από την πλευρά των αριστερών. Το σίγουρο είναι, πάντως, πως μια τέτοια συνεργασία δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει, αφού κι ο Γρίβας απέρριψε αμέσως όπως λέει την πρόταση των κομμουνιστών.

    Το 1943 ο Γρίβας ζήτησε από τους Γερμανούς να του παρέχουν εξοπλισμό για να χτυπήσει τους κομμουνιστές, αλλά το αίτημα του δεν έγινε δεκτό. Οχι βέβαια, γιατί τους έκανε αντίσταση, αλλά επειδή η ομάδα Χ μέχρι τότε ήταν εντελώς ασήμαντη και δεν την χρειάζονταν. Τον Οκτώβριο, όμως, του ίδιου χρόνου που οι Αγγλοι ήθελαν να δημιουργήσουν αντίβαρο στον ΕΛΑΣ έστειλαν τον Νεοζηλανδό Ντόναλντ Ντον να συνενώσει όλες τις οργανώσεις των «εθνικοφρόνων». Πραγματοποιήθηκε λοιπόν σύσκεψη στην οποία έλαβαν μέρος οι ΕΔΕΣ Αθηνών, ΡΑΝ, ΕΔΕΜ, ΕΚΟ, Εθνική Δράσις, Tρίαινα και η ομάδα Χ, στην οποία αποφασίστηκε να μην στραφούν κατά των Γερμανών, αλλά κατά του ΕΑΜ. Ο ίδιος, ο Γρίβας, μάλιστα, δήλωσε…{αν δεν λάβουμε και εμείς όπλα και δεν εφαρμόσωμε τας ίδιας μεθόδους, ο εθνικόφρων πληθυσμός της χώρας θα εξοντωθή από τους δήμιους του ΕΛΑΣ}.

    Παρ’ όλα αυτά και όσο διαρκούσε η κατοχή οι Αγγλοι δεν έδωσαν καμιά βοήθεια στον Γρίβα. Ετσι προκειμένου να βρει οπλισμό απευθύνθηκε αυτή τη φορά όχι απευθείας στους Γερμανούς, αλλά στα Τάγματα Ασφαλείας και στη Χωροφυλακή, αφού τους εξήγησε πως ο σκοπός του δεν ήταν να χτυπήσει τις κατοχικές δυνάμεις παρά το ΕΑΜ (αν και δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι πήρε όπλα απευθείας από τους Γερμανούς). Οι δοσίλογοι πράγματι τον προμήθευσαν γερμανικό οπλισμό και ο Γρίβας ανέλαβε να αποτελέσει την γέφυρα, ώστε όταν αποχωρήσουν οι Γερμανοί να περάσουν στην υπηρεσία των Αγγλων. Λειτούργησε δηλαδή, ως πλυντήριο των εθνικοφρόνων που είχαν συνεργαστεί με τον κατακτητή. Η δε Χ σε όλη τη διάρκεια της κατοχής δεν έριξε ούτε μια ντουφεκιά εναντίον των Γερμανών και χαρακτηριστικά Κρις Γουντχάουζ έγραψε: «Στην πραγματικότητα, όμως, το όνομά της ήταν άγνωστο, ακόμα και λίγο πριν φύγουν οι Γερμανοί. Αλλά και τότε, πάλι, το όνομα αυτό δεν σήμαινε τίποτα, που να είχε σχέση με Αντίσταση. Μόνο στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια απόκτησε μια ορισμένη σημασία: την απαίσια σημασία μιας Κου Κλουξ Κλαν. Κι αυτή επομένως η οργάνωση δεν έχει θέση σ’ αυτή την παρουσίαση (εννοεί των αντιστασιακών οργανώσεων)».

    Το μόνο που συνέβη ήταν στους τελευταίους μήνες της κατοχής Χίτες και ΕΛΑΣίτες του εφεδρικού της Αθήνας να ανοίγουν ντουφεκίδι στο Θησείο. Οι κομμουνιστές, ωστόσο, ισχυρίζονταν πως οι Χίτες είχαν λάβει μέρος στο μπλόκο της Καισαριανής ενισχύοντας του Γερμανούς, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι είναι αστήριχτη κατηγορία. Σαφέστατα, όμως, υπονοούμενα για σχέσεις συνεργασίας της Χ με τους κατακτητές άφησε ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα Λίνκολν Μακ Βεγκ. Στην έκθεσή του για τη Χ το 1945 ανάφερε: «Καθώς μεγάλωνε ο έλεγχος των κομμουνιστών πάνω στον ΕΛΑΣ, η Χ γινόταν όλο και περισσότερο μια καθαρά αντικομμουνιστική οργάνωση. Λέγεται ότι συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, δίνοντάς τους πληροφορίες για τα πιθανά μέρη που βρίσκονται οι κομμουνιστές ηγέτες, και την ίδια στιγμή δεχόταν κάποια όπλα από τις γερμανικές αρχές, με τα οποία διεξήγε κατά καιρούς οδομαχίες κατά των Ελασιτών. Οσο μειωνόταν ο έλεγχος των Γερμανών πάνω στην Αθήνα, αυξάνονταν οι σποραδικές συγκρούσεις μεταξύ ΕΛΑΣ και Χ κι αυτό ήταν σε βάρος της Χ».

    Και έτσι φτάσαμε στην απελευθέρωση. Οι Αγγλοι ενίσχυσαν την Χ και όλες τις οργανώσεις των εθνικοφρόνων της Αθήνας, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν εναντίον του ΕΛΑΣ για την τελική λύση που ετοίμαζαν από το 1943. Ετσι οι Χίτες έγιναν η εμπροσθοφυλακή της αγγλικής επέμβασης του Δεκεμβρίου του 1944. Στη μάχη του Θησείου ο Γρίβας ίσα – ίσα σώθηκε, χάρη στην επέμβαση των Αγγλων που ανάγκασαν τους ΕΛΑΣίτες να αποχωρήσουν. Με το τέλος των Δεκεμβριανών οι Αγγλοι δημιούργησαν 22 τάγματα εθνοφυλακής για να διατηρήσουν τον έλεγχο της Αθήνας, στα οποία εντάχθηκαν πολλοί Χίτες και οι Ταγματασφαλίτες, οι οποίοι από την απελευθέρωση μέχρι τότε ήταν φυλακισμένοι.

    Οι μεγάλες στιγμές, πάντως, της Χ ήρθε μετά τη Βάρκιζα. Οι Αγγλοι υπέθαλπαν την λευκή τρομοκρατία, έτσι ώστε να μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη τα όσα κέρδισαν στη μάχη της Αθήνας και στη συμφωνία για αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Και η ομάδα Χ ήταν το κατάλληλο εργαλείο για να αναλάβει αυτό το ρόλο. Από μια μικρή και ασήμαντη οργάνωση την περίοδο της κατοχής η ομάδα Χ έγινε ένας ιδιωτικός στρατός με την μαζική είσοδο βασιλικών, μεταξικών, δοσίλογων, ταγματασφαλιτών και οτιδήποτε «πατριωτικό» υπήρχε στο χώρο της δεξιάς. Ετσι έφτασε πανελλαδικά να έχει περίπου 50.000 μέλη, ο ίδιος ο Γρίβας ισχυριζότανε 200.000 αλλά ήταν πάντοτε υπερβολικός. Ταυτόχρονα, όμως, με την είσοδο των μελών που είχαν συνεργαστεί ανοικτά με τους Γερμανούς, το Χίτης έγινε συνώνυμο του Ταγματασφαλίτης.

    Η λευκή τρομοκρατία από τον Φεβρουάριο του 1944 μέχρι τις εκλογές του 1946 είχε αποτέλεσμα 1289 δολοφονίες, 509 απόπειρες δολοφονίας, 165 βιασμοί, 6671 τραυματισμοί, 31632 βασανισμοί, 84931 συλλήψεις, 677 επιθέσεις και καταστροφές σε γραφεία του ΕΑΜ, του ΚΚΕ, της ΕΠΟΝ και σε περιουσίες 18.767 ατόμων. Μεγάλη πρωταγωνίστρια ήταν η ομάδα Χ που επιδόθηκε πανελλαδικά σε ένα όργιο αίματος. Τότε έγινε και το δικό της μπλόκο στη Καισαριανή, το οποίο οι κομμουνιστές το ταύτιζαν με αυτό των Γερμανών, ενώ μπλόκα έγιναν ακόμη στην Κοκκινιά, στο Περιστέρι, στη Νέα Ιωνία, στα οποία σημειώθηκαν δολοφονίες και βασανισμοί αριστερών ή, ατόμων που υποπτεύονταν ως αριστερούς οι εθνικόφρονες. Ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο έγιναν και οι μεγαλύτερες ωμότητες από αυτούς τους καλούς «πατριώτες» της ομάδας Χ.

    Ο Γρίβας βλέποντας την τεράστια δύναμη που είχε αποκτήσει η Χ αποφάσισε να πολιτευτεί. Το Λαϊκό Κόμμα που χρηματοδοτούσε την οργάνωση του, του πρόσφερε 20 έδρες, αλλά ο μετέπειτα στρατηγός αρνήθηκε τη συμμαχία, γιατί νόμιζε πως θα κερδίσει περισσότερες. Χαμπάρι δεν είχε πάρει, ότι η δυναμική της οργάνωσης του ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών των Αγγλων και του Λαϊκού Κόμματος που δεν ήθελαν να φαίνονται ως φορείς της τρομοκρατίας, αλλά να την βάζουν μπροστινή. Ετσι στις εκλογές ο στρατηγός έψαχνε την ψήφο του, αφού πήρε μόλις το 0,08% και φυσικά δεν βγήκε βουλευτής.

    Με την έναρξη του εμφυλίου το ελληνικό κράτος ύστερα από την ανάληψη της κηδεμονίας του από τις ΗΠΑ διέλυσε αυτές τις παρακρατικές οργανώσεις που υπέθαλπε για δύο λόγους. Πρώτα απ’ όλα γιατί ήδη είχαν αποκτήσει κακό όνομα διεθνώς και οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να φανούν υποστηρίζουν τέτοιες συμμορίες. Γι’ αυτό, άλλωστε, επέβαλαν και την παραίτηση της κυβέρνησης της δεξιάς του Τσαλδάρη και ανέβασαν τους Φιλελεύθερους του κέντρου. Κι ο δεύτερος λόγος ήταν πως η Χ και οι άλλες συμμορίες ήταν καλές μόνο για να τρομοκρατούν άοπλους, η μαχητική τους ικανότητα ήταν μηδαμινή. Συν τις άλλοις αποτελούσαν τροφοδότη όπλων και εφοδίων του ΔΣΕ, αφού τις αφόπλιζε πολύ εύκολα.

    Ετσι η Χ έσβησε και τα μέλη της κατατάχτηκαν είτε στον εθνικό στρατό, είτε στην εθνολφυλακή, είτε στις ΜΑΥ. Το 1950 ο Γρίβας είχε άλλη εκλογική αποτυχία και διέλυσε το Αγροτικό Κόμμα που είχε φτιάξει. Το 1951 το υπουργείο εθνικής άμυνας ανακήρυξε την Χ ως αντιστασιακή οργάνωση, παρά το ότι δεν είχε κάνει την παραμικρή ενέργεια εναντίον των Γερμανών. Μαζί της, ωστόσο, τιμήθηκαν και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις, οι οποίες είχαν συνεργασία με τους κατακτητές.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2008

  70. Για την τροτσκιστική αντίληψη της ιστορίας δείτε στο Αρχείο του Άγι Στίνα:

    «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ
    Η «ειδική αποστολή» της εθνικής αντίστασης στο δεύτερο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και η συμβολή της στη βιβλική καταστροφή που εν ψυχρώ προετοιμάζουν οι δήμιοι που κυβερνούν τους λαούς…»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2008

  71. Ωραία, πάμε τώρα και στα περί του ΕΛΑΣ.
    Μπορεί να μου πεί κανείς, ποιά ήτανε ακριβώς η συμβολή του ΕΛΑΣ (ως το μεγαλύτερο αν΄ταρτικο με΄τα τους παρτιζάνους του Τίτο) στην απελευθέρωση της χώρας?
    Γιατί εάν σκοπός σου είναι απλά το σαμποτάζ σχηματίζεις μικρά ευέλικτα σχήματα κυρίως από τέως αξιωματικούς και στρατιώτες (όπως π.χ. ο ΕΔΕΣ).

    Υ.Γ. εντάξει, κατανοώ τους Ποντιοκαυκάσιους που επιρρεάστηκαν από τον μπολσεβικισμό. Αλλά να ενταχθούνε σε ένα κόμμα του οποίου ο αρχηγός παραδέχθηκε και επίσημα ότι ΧΑΡΗΚΕ για την ελληνική ήττα στην Μικρά Ασία? Αυτό θα πεί πατριωτισμός όπως προφανώς τον αντιλαμβανότανε τουλάχιστο η ηγεσία του ΕΛΑΣ…

    Σχόλιο από imago | 01/11/2008

  72. imago από που ήρθες εσύ;

    Κατά καιρούς συζητάμε χαλαρά διάφορα και αν έχεις προσέξει, δεν απολογούμαστε για κανένα ΚΚΕ, ούτε και Ζαχαριάδη.

    Νομίζω ότι θα βρεις περισσότερο ενδιαφέρουσα τη συζήτηση στου Πάνου. Υπάρχει στην αρχή το λινκ.

    Η ένταξη μεγάλου μέρους των προσφύγων στην Αριστερά είναι πολύ σύνθετη διεργασία και σχετίζεται με την απογοήτευση που επέφερε η εγκατάλειψή τους από το βενιζελισμό.

    Απ’ ότι ξέρω δεν έμεινε και πολύς χρόνος για να συζητήσουν για τη στάση της Αριστεράς στο μικρασιατικό. Το 1936 έγινε η δικτατορία του Μεταξά και το ’40 άρχισε η φρικτή δεκαετία.

    Εξάλλου, απ’ ότι ξέρω, η ομάδα των αρχειομαρξιστών που έκανε τη βρωμοδουλειά στο μέτωπο διαγράφτηκε το 1923 από το ΚΚΕ και τα μέλη της εξοντώθηκαν.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/11/2008

  73. Το μήνυμα ελείφθει. Από εδώ και πέρα θα σας διαβάζω μόνο.

    Σχόλιο από imago | 01/11/2008

  74. ……….Τέλος όσοι Έλληνες είχαν φορέσει γερμανικά ρούχα και βοηθούσαν τους Γερμανούς, ανάμεσά τους ένας από το Φιλώτα, δύο από το Αντίγονο και μερικοί από τον Πελαργό, ονομάζονταν Πουλικοί, Πούλιοι ή Πουλιατζήδες (Δορδανάς 2002:Πούλος. Δ.Α. 2002. Χονδροματίδης 2001:76-9). Είναι ωστόσο αξιοσημείωτο ότι ο Γεώργιος Σαββίδης (1945) από τον Πελαργό, που πολέμησε τους αντάρτες ως «λοχαγός εφοδιασμού» (ΓΕΣ Φ.909/Δ/7,6), όταν κλήθηκε τον Απρίλη του 1945 να αναφέρει τις ζημιές που του έκαναν οι αντάρτες, έγραψε: «λόγω του Εμφιλίου Πολέμου έμειναν άσπαρτα τα 60 στρέματα χωρ[άφια]. εχάθη η Παραγωγή των 5000 οκάδων». Ως εμφύλιο πόλεμο εννοούσε τις συγκρούσεις των χωριανών του με τους αντάρτες και επειδή τον είχα γνωρίσει, είμαι βέβαιος ότι αυτόν τον όρο που χρησιμοποίησε κανείς τότε δεν του τον είχε πει, τον είχε γράψει μόνος του με τη θέλησή του. Ήταν αρκετά προχωρημένος για την εποχή του
    Ο ΚΑΤΟΧΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ
    Θα προβληματιστείτε διαβάζοντας στα σχολικά βιβλία της ιστορίας το κεφάλαιο για τον Εμφύλιο Πόλεμο (Ιστορία 1996:294– Ιστορία 2002:206). Εκεί αναγράφεται ως χρονιά έναρξής του το έτος 1946, όμως ο Γεώργιος Σαββίδης θεωρεί το 1944 κι εγώ, όπως είδατε στον τίτλο της ανακοίνωσης, πιστεύω στο 1943…………….

    …………..Χωρίζουμε τον Εμφύλιο σε δύο περιόδους, στον κατοχικό εμφύλιο (1943 -44) και τον κυρίως εμφύλιο (1946-49)………….

    ……….Ορίστε ορισμένα παραδείγματα θεσμοθετημένης βίας: ο 33χρονος Χρήστος Φ. από το Φιλώτα εκτελέστηκε ως κομουνιστής από τους Γερμανούς την άνοιξη του 1943, πιθανόν μετά από απόφαση στρατοδικείου (Κωτσόπουλος χ.χ.:291). Το επόμενο έτος 35 κάτοικοι του Μανιακίου αιχμαλωτίστηκαν μετά από επίθεση των ανταρτών του ΕΛΑΣ κι εκτελέστηκαν ομαδικά στις 25 Μάη στο Βέρμιο (ΔΦ, Ληξ. -Δημ. Μανιακίου. Ηρώο Μανιακίου 2002. Κ.Ι. 2002. Τάκης 1984:123).[2] Πέντε χρόνια αργότερα οι αριστεροί αντάρτες του ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) εκτέλεσαν τον τουρκόφωνο αντάρτη και πρώην Ελασίτη Δημήτριο Μ. από το Αντίγονο με την κατηγορία ότι ήθελε να λιποτακτήσει από τις γραμμές τους (Κ.Α. 2002)…………………

    ………….Μερικά τώρα δείγματα ατομικής βίας: τον Απρίλη του 1943 αντάρτες του Εφεδρικού ΕΛΑΣ εφόνευσαν στο Φιλώτα τρεις άνδρες και μία γυναίκα (ΥΠΕΞ Φ.1/1/Γ. ΔΦ, Ληξ.Φιλώτα. Τ.Σ. 2001), θεωρώντας τους ότι ανήκαν μάλλον στην ΥΒΕ. Το Γενάρη του 1944 ένας γερμανοντυμένος οπλίτης από το Φιλώτα μαζί με Πελαργινούς συνέλαβαν 3 κατοίκους του Φιλώτα και δύο ξένους που τυχαία παρευρίσκονταν στο χωριό και βάδισαν όλοι μαζί προς τα δυτικά. Οι απαχθέντες βρέθηκαν την άλλη μέρα νεκροί κοντά στη σημερινή αερογέφυρα και το χέρι του ενός ήταν μάλιστα κομμένο (ΔΦ, Ληξ.Φιλώτα –ΠΚ, 32/8.6.48. Τ.Γ. 2001). ………

    ………….Τέσσερις μέρες αργότερα τουρκόφωνος κάτοικος του Πελαργού εκτέλεσε 4 ποντιόφωνους συγχωριανούς του ως αντίποινα για το φόνο δύο ανιψιών του από τον ΕΛΑΣ (ΔΦ, Ληξ.Πελαργού. Δ.Α. 2002). Στις 13 Οκτώβρη 1948 ένας αξιωματικός του ελληνικού στρατού, κατά μια πληροφορία, κατέβασε αιχμάλωτους αντάρτες του ΔΣΕ από το αυτοκίνητο που τους μετέφερε, τους πυροβόλησε με το πιστόλι και πέταξε τα κορμιά τους στον Αλιάκμονα κοντά στο Βογατσικό της Καστοριάς. Ανάμεσα στους άτυχους αντάρτες ο Αλέξανδρος Α. από το Φιλώτα, πρώην ελασίτης και μάλιστα επιστρατευμένος, όχι εθελοντής αντάρτης (Τ. Σ. 2001 –ΔΦ, Δημ. Φιλώτα)…………………..

    …….. Μιμούμενα τον Πελαργό εξοπλίστηκαν τα Κομνηνά και το Μανιάκι κι αποτέλεσαν το 5ο ανεξάρτητο τάγμα του Εθνικού Ελληνικού Στρατού, ΕΕΣ (ΓΕΣ 1971:6).[5] Μ΄ αυτό τον τίτλο συμμετείχαν μαζί με τους Γερμανούς σε μια επιχείρηση εναντίον των ανταρτών και των χωριών του Βερμίου τον Απρίλη του 1944 (Μαραντζίδης 2001:150), για την οποία πλήρωσε, όπως είδαμε, πολύ ακριβά το Μανιάκι και επρόκειτο να πληρώσουν και άλλα εξοπλισμένα χωριά. Όταν τον Οκτώβρη του 1944 έφυγαν οι Γερμανοί από την Ελλάδα οι Πελαργινοί κατέφυγαν πρώτα στο Μαυροδένδρι, μετά στην Κοζάνη και τέλος στα Πετρανά και το Βαθύλακκο (Σ.Π. 1997). …………….

    ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΒΑΘΥΛΑΚΚΟΥ…………

    Σχόλιο από tasos | 09/11/2008

  75. …..μνημείο των πεσόντων ταγματασφαλιτών της Κοζάνης στήθηκε το 1973 στο Βαθύλακκο, απεικονίζει τον ίδιο τον Μιχάλαγα κι έφερε αρχικά την επιγραφή «Προς τιμήν των ΠΑΟ-ΕΕΣ». Σήμερα η επιγραφή έχει αφαιρεθεί και οι ανυποψίαστοι περαστικοί πληροφορούνται ότι πρόκειται για το μνημείο «του αγνώστου στρατιώτη» -ή ακόμη και «της Εθνικής Αντίστασης»…

    Σχόλιο από tasos | 09/11/2008

  76. Τις κοινές επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ με την ΟΧΡΑΝΑ θα μας τις δείξετε ή εκείνες τις κάνετε γαργάρα γιατί σας αποδεικνύουν προδότες?

    Σχόλιο από Ελεύθερος Έλληνας | 24/11/2008

  77. Γιά τό σύμφωνο Συράκωφ- Αντώντσαους έχεις ακούσει επηρμένε υπερθυμικέ;

    Σχόλιο από vripol | 24/11/2008

  78. vripolidi

    ‘Σ ατουνού τον κώλον πα ποίος κρούει ατό?

    Γιατί συχγύζεσαι ?

    Σχόλιο από Γιοβάν Τσαούς | 24/11/2008

  79. ΣΥΜΒΑΣΙΣ

    Μεταξύ τού Διοικητού τών Βουλγαρικών στρατευμάτων Ανατολικής Μακεδονίας καί Δυτικής Θράκης καί τού Αρχηγού τών Εθνικιστών Ελλήνων ανταρτώμ

    Σήμερον τημ 18ην Σεπτεμβρίου 1944 εν Δράμα συνήφθη η κάτωθι σύμβασις
    Ι. Ο Διοικητής τού Β’ Σώματος Στρατού τύ Βουλγαρικού Στρατού αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να απομακρύνη όλας τάς ομάδας Ελλήνων ανταρτών, τας ευρισκομένας ήδη εις τούς κατωκημένους τόπους της Ανατολικής Μακεδονίας καί Δυτικής Θράκης εις τούς οποίους υπάρχουσι Βουλγαρικαί φρουραί καί να μην επιτρέψη εις τό μέλλον τήν είσοδον ομοίων ομάδων εις αυτάς.
    Τά ανωτέρω θά εκτελεσθώσι μέχρι της 20ής Σεπτεμβρίου 1944 διά τάς πόλεις Δράμαν καί Καβάλαν καί μέχρι της 22ας Σεπτεμβρίου διά τούς άλλους κατωκημενους τόπους.
    ΙΙ) Ο Γενικός αρχηγός των εθνικιστών Ελλήνων ανταρτών αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην επιτρέψη την είσοδο τμημάτων των καί ατόμων εις τούς κατωκημένους τόπους.
    ΙΙΙ) Εις περίπτωσιν καθ ήν Βουλγαρικά στρατεύματα ήθελον εισέλθει εις ένα κατωκημένον τόπον, εις τον οποίον ευρίσκονται ανταρτικά τμήματα με τον σκοπον να παραμείνωσιν εκέι, οι Ελληνες αντάρται οφείλουσι να αποσυρθώσι εκ τού κατωκημένου αυτού τόπου. Εάν τα Βουλγαρικά στρατεύματα διέρχονται απλώς έκ τινος χωρίου οι Ελληνες αντάρται θά παρέχωσι πάσαν ευκολίαν εις αυτά. Τά Βουλγαρικά στρατεύματα εγκαταλέιποντα τούς κατωκημένους τόπους, οφείλουσι να ειδοποιώσι τάς τοπικάς Ελληνικάς αρχάς, επί τω σκοπώ τής ταχείας επανόδου τών ανταρτών.
    ΙV) Τά δύο συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουσι την υποχρεωσιν να διακόψωσι τάς εχθροπραξίας, να διατηρώσιν φιλικάς σχέσεις καί να περέχωσι αμοιβαίως βοήθειαν
    Τά αυτά συμβαλλόμενα μέρη οφείλουσι να επιβάλωσι εις τούς στρατιώτας καί τούς αντάρτας νά αποφεύγωσι αμοιβαίαν πάσαν πρόκλησιν.
    Εις περίπτωσιν επεισοδίων, ταύτα θά διευθετώνται παρά τού Διοικητού τού Βουλγαρικο΄θ στρατού καί τού Γενικού Αρχηγείου τών εθνικιστών Ελλήνων ανταρτών, όταν τά επεισόδια ταύτα δεν είναι δυνατόν να διευθετηθώσιν επί τόπου παρά τών τοπικών Διοικητών τών Βουλγαρικών στρατευμάτων καί τών Ελλήνων ανταρτών.
    V) Όλαι αι οδοί καί σιδηροδρομικαί γραμμαί, οφείλουσι νά είναι ελευθέρως χρησιμοποιήσιμοι παρά του πληθυσμού καί των Βουλγαρικών Σταρτευμάτων.
    VI) Οι ¨Ελληνες αντάρται καί ο Ελληνικός πληθυσμός οφείλουσι να συμπεριφέρονται αμέμπτως πρός τόν Βουλγαρικόν πληθυσμόν καί να αποφεύγωσι πάσα πράξιν βίας.
    VII) Εις τούς κατωκημένους τόπους όπου εδρεύουσι Βουλγαρικά στρατεύματα, τα στρατεύματα ταύτα οφείλουσι να παρέχωσι την συνδρομ’ην των εις τάς πολιτικάς Ελληνικάς αρχάς , τάς εγκατεστημένας εκέι. Τά δύο συμβαλλόμενα μέρη εκφράζουσι την πλήρη αυτών ικανοποίησιν διά τήν επελθούσαν συμφωνίαν καί παρέχουσι την διαβεβαίωσιν ότι θά καμωσι πάν δυνατόν διά την ακριβήν τήρησίν τηςμ
    Ο Στρατηγός Διοικητής τού Β’ Σώματος Στρατού
    ΣΥΡΑΚΩΦ

    Ο Γενικός Αρχηγός τών Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών
    ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΦΩΣΤΗΡΙΔΗΣ

    Η συμφωνία αυτή χαρακτηρίστηκε από τό Υπουργικό Συμβούλιο τής 9ης Νοεμβρίου 1944 ως προδοτική ενέργεια.

    Ο ΕΛΑΣ συνέλαβε, διαπόμπευσε καί έκλεισε στίς φυλακές τούς Βούλγαρους εγκληματίες πολέμου. Οι Εθνικιστές ανέλαβαν την υποχρέωση «να παρέχωσι αμοιβαίως βοήθειαν» στό Συράκωφ, γιά να εκδιωχθεί ο ΕΛΑΣ καί να απελευθερωθούν οι φυλακισμένοι Βούλγαροι δήμιοι της ΟΧΡΑΝΑ.
    Μόλις άλλαξε καθεστώς στην Βουλγαρία , ο ΕΛΑΣ κατέβηκε από τα βουνά ,περιώρισε τον Βουλγαρικό στρατό στούς στρατώνες του καί με το κλείσιμο τών δρόμων, εμπόδισε τούς Βουλγάρους να μεταφέρουν υλικά. Ερχεται ματά πέντε μέρες ο Αντώντσαους μέ τον Άγγλο ταγματάρχη Μύλλερ να αφήσει ελεύθερους τούς δρόμους στούς Βουλγάρους καί να μεταβάλει τούς εθνικιστές σέ υπηρέτες τού Βουλγαρικού στρατού. Μπαίνουν οι Βούλγαροι σέ κατοικημένο τόπο; Βγαίνουν οι Ελληνες. «Διέρχονται απλώς έκ τινος χωρίου»; Τεμενάδες οι εθνικιστές αντάρτες.

    Αν υπάρξει καί άλλη πρόκληση, θά επανέλθω……

    Σχόλιο από vripol | 24/11/2008

  80. Αραβες μισθοφόροι των Ναζί στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής 1941-1944

    Η περίπτωση της Καλοσκοπής Φωκίδας όπως την διηγείται ο Τάκης Λάππας

    Οταν προμηθεύτηκα το βιβλίο του Τάκη Λάππα </strong>«Ματοβαμμένες Δάφνες της Ρούμελης. Αγώνες-Θυσίες 1941-1944» ο σκοπός μου ήταν να δω πως ο μεγάλος Βοιωτός λογοτέχνης, λαογράφος και αφηγητής διαπραγματεύεται το θέμα του εμπρησμού της Δομβραίνας της Θίσβης και των Χωστίων με το οποίο ασχολήθηκα σε αυτό το σημείωμα Η καταστροφή της Δομβραίνας, της Θίσβης και των Χωστίων. Αύγουστος του 1943 . Φυσικά, διάβασα ολόκληρο το βιβλίο και για την μεν πυρπόληση των χωριών στη νότια Βοιωτία, όπως έχω υποσχεθεί, θα επανέλθω.

    Σήμερα όμως θα θίξουμε ένα θέμα ταμπού στην ελληνική ιστοριογραφία, με οδηγό την πένα του Τάκη Λάππα, ένα θέμα σοκαριστικό και γι’ αυτό δημοσιογραφικά πολύ ενδιαφέρον.
    Η τεκμηρίωση των όσων θα αναφερθούν είναι προβληματική καθώς η μόνη πηγή που έχω στην κατοχή μου είναι το βιβλίο του Λάππα –άρα δεν διασταυρώνεται η πληροφορία. Από την άλλη ο Τάκης Λάππας παραμένει στα μάτια μου σχεδόν απόλυτα έγκυρος στον πυρήνα των διηγήσεών του, πόσο μάλλον που επικαλείται επιτόπια έρευνα και συλλογή στοιχείων και προσωπικών συνεντεύξεων. Επιπλέον δεν πιστεύω ότι υπήρχε ή υπάρχει λόγος να ειπωθεί ψεύτικα μια τόσο τραγική και σκληρή ιστορία: Η Ιστορία των Αράβων που είχαν μαζί τους οι ναζί στην Ελλάδα και η συμμετοχή τους στα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών.

    Γράφει ο Τάκης Λάππας με το γλαφυρό του ύφος:
    Λαμπρή του 1944. Την αυγή της δεύτερης μέρας της Πασχαλιάς ακούστηκαν στα ξέμακρα της Κουκουβίστας ντουφεκιές. Σαν βγήκαν μερικοί χωριανοί στο ξάγναντο, είδανε ν’ ανηφορίζει στον τόπο τους τεράστια φάλαγγα. Αντάρτικη ομάδα που έτυχε στο δρόμο τους, προσπάθησε ν’ανακόψει τον εχθρό για λίγο, ως να προκάνουν οι Ελληνες να ξεμακρύνουν από τα σπίτια τους. Και μέσα στο χωρίο ακούγονταν τρομαγμένα ξεφωνητά: «Γερμανοί έρχονται! Γερμανοί! Φύγετε!».

    Αλαφιασμένοι οι Κουκουβιστιανοί, αρπάζανε στα γρήγορα ένα μπόγο με ρουχισμό και παίρνανε την ανηφόρα κατά το βουνό να βρουν καταφυγή. Από τους εννιακόσιους μείναμεν στο χωριό καμιά διακοσιαριά γέροι, γριές κι ανήμποροι. Το ντουφεκίδι δεν βάσταξε για πολύ. Ανήμποροι οι αντάρτες να κρατήσουν άλλο τη φάλαγγα αποτραβήχτηκαν στα ψηλώματα. Ετσι ανεμπόδιστοι οι Ναζί πατούσαν την Κουκουβίστα. Ηταν η ώρα 10 το πρωί στις 17 του Απρίλη στα 1944.

    Η φάλαγγα είχε ξεκινήσει χαράματα απ’ τα Καστέλλια. Στο δρόμο τους οι Γερμανοί καίγανε όποιο ξωκκλήσι και τσο­πάνικη καλύβα συντυχαίνανε. Για πρώτη φορά τόσο μεγάλη και παράξενη φάλαγγα πατούσε τούτο το χωριό. Ζύγωναν τους δυο χιλιάδεs στρα­τιώτες αρματωμένοι καλά, κι’ είχαν μαζί τους τέσσερα ορει­βατικά κανόνια, δέκα μεγάλους όλμουs, χώρια τα μυδράλλια και τα πολυβόλα. Ξωπίσω τους μπόλικα ξεφόρτωτα ζωντανά.

    Εντύπωση όμωs κάνανε οι στρατιώτες. Γιατί στη φάλαγγα δεν ήταν μονάχα Γερμανοί. Ήταν μαζεμένεs όλεs οι φυλές του κόσμου. Τι ήθελεs και δεν έβλεπεs. Μ’ όλο που ήταν όλοι τους ντυμένοι τη γερμανική στολή, τα πρόσωπα και το χρώμα τους φανέρωναν άλλη φύτρα! Καθώs ήταν ομάδεs ξεχωριστέs, ακούγονταν αλλιώτικη γλώσσα. Η μια ομάδα δεν μπορούσε να συνεννοηθή με την άλλη παρά με νοήματα. Οί Γερμανοί ήταν καμιά πεντακοσα­ριά και λίγοι μαυροπουκάμισοι φασίστεs που κάνανε τον άγωγιάτη στα ξεφόρτωτα μουλάρια. Τα μπουλούκια, κοντά χίλιοι, ήταν Ρουμάνοι, Σλοβάκοι, Κροάτεs, Βούλγαροι και κιτρινόχρωμοι Τάταροι. Ολοι μισθοφόροι. Και τη φάλαγγα έκλεινε ένας λόχοs από τρακόσουs παράξενουs ανθρώπους.

    Τούτοι ήταν που ήταν. Σαν τους έβλεπε «γαϊδούρα απόρριχνε», όπως μου είπε κάποιος ντόπιος. Ήταν’ Αραπάδες μέ χαρα­γμένα τα μάγουλά τους απ’ τα γεννοφάσκια τους. Απ’ τη μύτη καί τ’ άφτιά τους κρέμονταν χαλκάδες σαν σκουλαρίκια. Τα μεγάλα και παχεια χείλια τους αφήνανε να φαίνονται δυο σειρές από κάτασπρα δόντια, που τους κάνανε άκόμα πιο πολύ φριχτούς κι’ άποκρουστικούς: Ολοι τους μια κοψιά, μέ σφιχτοδεμένα όμως κορμιά. Αυτός ήταν ό περίφημος λόχος των Μαροκινών. Κεφαλή τους ό Γάλλος λοχαγός Άντρέ Ρουέν, απ’ την Αλσανία.

    Λίγος καιρός ήταν που φέρανε το λόχο αυτό απ’ το γαλλι­κό Μαρόκο στην Ελλάδα και τον κρατούσανε στη Γραβιά. Τον είχαν πάντα μακριά απ’ τους άλλους μισθοφόρους και καμιά σχέση. Κρασί κι όλα τα πιοτά τους απαγορεύανε να πίνουν κι η τιμωρία τους θάνατος! Κάποιος που παράκουσε το πλήρωσε μέ τη ζωή του. Τον ντουφεκίσανε μπροστά στο λόχο. Δεν τους άφήνανε να πίνουν, γιατί σαν μεθούσανε γί­νονταν έξη τους. Το οινόπνευμα ενεργούσε πάνω τους αφρο­δίσια και παθαίνανε πριαπισμό. Μανιασμένοι ρίχνονταν να βιάσουν άντρα, γυναίκα, γέρους, παιδόπουλα, Ο,τι ζωντα­νό βρισκόταν μπροστά τους… Κοντολογίς ήταν άνήμερα μαύρα θεριά που απ’ τη ζούγκλα της Αφρικης, οι Ναζί τους κουβάλησαν να σπαράξουν και σκλαβωμένους άσπρους!..

    Η φάλαγγα, άλλη δουλειά δεν είχε παρά να αφανήσει σύσπιτο το ανταρτοχώρι αυτό. Την πληροφορία τούτη έδωσε ένας Ελληνας που αξίζει να αναφέρω τ’ όνομά του. Μήτσος Ήλ. Σταθόπουλος, απ’ τα Καστέλλια. Hξερε γερμανικά κι αφού απόχτησε την εμπιστοσύνη των Ναζί έκλεβε πληροφο­ρίες καί διαταγές… τα πρόδινε στους «Ελληνες πατριώτες καί τους ειδοποιούσε. Πρόσφερε τόσες και τόσες υπηρεσίες στην Πατρίδα του! Στο τέλος τον ανακαλύψανε οί Γερμανοί και τον ντουφεκίσανε.

    Χωρίς άργητα ή φάλαγγα άρχισε τη δουλειά της. Σφιχτο­ζώσανε το χωριό από παντού καί πέσανε στην αρπαγή. Οί μισθοφόροι, εξόν άπ’ τους μαύρους, ήταν οι πιο καλοί στο κούρσεμα. Οί μαύροι μείνανε άκόμα παράμερα. Δεν ήρθε η ώρα τους … Τα κλεψίμια τα κουβαλούσανε στην πλατεία, που τους πρόσμεναν οί άφέντες τους. Αφού ξεδιαλέγανε, ό,τι θέλανε και τα φορτώνανε οί ‘Ιταλοί στα μουλάρια, τα υπόλοι­πα, μικρότερης αξίας, τα χαρίζανε στους μισθοφόρους.

    Σαν ξεγυμνώσαν τα σπίτια, ύστερα βάλθηκαν να σκάβουν και να ξεχώνουν απο λάκκους τα πράµατα που οι χωριάτες είχαν κρυµµένα. Τούτη τή φορα τίποτα δε γλύτωσε. Μπήκανε ακόµα και στήν έκκλησιά κι αρπάξανε τα ιερά σκεύη, τα µεταξωτά άµφια, το αργυροδεµένο Ευαγγέλιο και πιστολίζανε τις αγιωτικές εικόνες. Αδυναµία δείξανε στήν εικόνα της Πα­ναγιάς και σ’ όλες τις αγίες. Πάνω τους ζωγραφήσανε πρόχειρα διαφορες αισχρότητες. Μερικοι για να γελάσουν, µασκαρευτήκανε τα άµφια και γύριζαν µέσα στο χωριό. Οι µισθοφόροι κείνη τή µέρα ξεπέρασαν στην τέχνη της αρπαγής τους αφέν­τες τους Ναζί.

    Το σούρουπο άρχισε ν’ αργοπέφτει τυλίγοντας το πολυ­κουρσεµένο χωριό. Οι Γερµανοι µε τους µισθοφόρους τους χαί­ρονταν το κούρσος τoυs. Με το ξεγύµνωµα της Κουκουβί­στας τελείωσε ή πρώτη πραξη της τραγωδίας της. Τώρα, στή δεύτερη πραξη, οι ώς τώρα θεατες θα γίνονταν πρωταγωνι­στές!

    Ολο το διάστηµα της αρπαγής, οι Μαροκινοί από µα­κριά παρακολοθούσαν. Τώρα έφτασε ή ωρα να παίξουν κι’ αύτοί το ρόλο τους. Οι αφέντες τους τούς φυλάγανε για τήν πρεπούµενη στιγµή. Κι’ εφτασε! Οι Γερµανοί δώσανε το λεύ­τερο στους µαύρους να ψάχνουν τα σπίτια κι όπου βρίσκουν κρασί να πίνουν όσο θέλουν. Σύγχρονα τους αφήσανε να καταλάβουν πώς οι γυναίκες του χωριού θα ήταν στη διά­θεσή τους. Αλλο που δε θέλανε οι διψασµένοι από πιοτό και σάρκα κτηνάνθρωποι της Αφρικής.

    Με παράξενα ξεφωνητά, άναρθρες κραυγές, χάχανα, ξεχύ­νονται στις γειτονιές του χωριού ψάχνοντας πρώτα για κρα­σί. Οπου συντυχαίνουν βαρέλι, µε πιστολιές ανοίγουν τρύ­πες. Οπως κρουναλιαζει από το βαρέλι το κρασί, βάζουν το στόµα του και πίνουν, πίνουν! Γύρω από ένα βαρέλι, δέκα δεκαπέντε µαύροι, κολληµένοι στο βαρέλι, µε λαχτάρα καταπίνοvν το κρασι που ξεπετιέται απ’ τις τρύπες. ‘ Αφού πιουν κάµποσο, κυλιωνται µεθυσµένοι. Τη θέση τους παίρνοvν άλλοι αραπαδες που διψασµένοι καρτερούσανε να κολλήσουν το στόµα τους στις τρυπηµένες δούγες τού βαρελιού.

    Πού να τους προκανουν οι κάνουλες των βαρελιών… Σ’ όλα τα κα­τώγια που υπάρχοvν κρασοβάρελα, γίνεται αύτό. Μοιαζουν µε κουτάβια που πέφτουν πάνω στή µάνα τους σκύλα να βυζάξουν! Και µερικοι φιλότιµοι, που γιόµισαν το στοµαχι τους κρασί, στο µεθύσι τους θυµήθηκαν και το λοχαγό! Βρί­σκουν το δισκοπότηρο, το γεµίζουν κρασί, και το φέρνουν τρεκλίζοντας και χαχανίζοντας να πιεί κι’ o Γάλλος λοχαγός , Αντρέ Poυέv! …

    Πολλες ώρες δεν κράτησε τούτο το ξεφάντωμα. Απ’ το πολύ κρασί, όλοι οι Μαροκινοί είναι μεθυσμένοι. Αν όμως το κρασί τους έσβησε τη δίψα του πιοτού, τους άναψε τον πό­θο της σάρκας. Έπρεπε τώρα κι’ απ’αυτή να ξεδιψάσουν.

    ΑγριόΘηροι, μ’ άφρισμένα χείλια ξαπολιώνται και χυμάνε μέσα στα σπίτια, αποζητώντας ανθρώπινη σάρκα. Στ’ αντίκρυσμά τους οι χωριάτες τρομαγμένοι πηδάνε απ’ τα παρά­θυρα να γλυτώσουν. Το σκοτάδι γεμίζει από γυναικεία στριγγλίσματα, κλάματα, σπαραχτικά ξεφωνητά κι’ απ’ το δια­βολικό γέλιο και τα ουρλιάσματα των μαύρων. Μια οργια­στική άλλα και τραγική νύχτα. Ζήτημα, αν στου πολέμου τη θύελλα, δοκίμασε ενα τέτοιο αλλο μέρος της κατεχόμενης Ευρώπης.

    Όσες απ’ τις γυναίκες, νιες, γριές, δεν προκάνοvν να φύ­γovv, με ρόπαλα, με τα δόντια και νύχια, παλεύουν να γλυ­τώσοvν το βιασμό.’ Αρκετές τα καταφέρνουν. ‘Άλλες όμως, λαβωμένες, λιπόθυμες, ξεψυχισμένες, αφήνονται στα χέρια των Μαροκινών. Βιάζονται απανωτά. Κορίτσια ξεπαρθενεύουνται, μεσόκοπες και τρεμογόνατες γριες βιάζονται, ακόμα και γέροι παραφύση!… Με σκισμένα ρούχα, ξεσκισμένες σάρκες, μ’ ανείπωτα μαρτύρια στο κορμί, αφού τα χορτάσοvν οι ύαινες της Αφρικής, παρατάνε τα θύματά τους; Μέσα σε λίμνη από αίμα …

    Η αμόλευτη ηθική της χώρας μας, που τόσο αγνή βαστά­χτηκε απ’ τις Έλληνίδες, με κάνει να μην αναφέρω ονόματα συγκεκριμένα αν κι εχω. Τους φτάνει το άθελο και μαρτυρικό ντρόπιασμά τους! Aς μείνουν ανώνυμες στην ιστορία της Κατοχής οι ηρωίδες αυτέs. Το στεφάνι της «ομολογήτριας» για πάντα θα τις συντροφεύει.

    Δεν μπορώ όμως να κρύψω και μερικά περιστατικά. Τα ανθρωπόμορφα θεριά μπαίνοvν στο σπίτι της Χ. Κ. που τη βρίσκουν λεχώνα να βυζαίνει το βρέφος. Άρπάζουν το βυζα­σταρουδι και το πετάνε στην αυλή. Υστερα ρίχνονται να τη βιάσουν. Της ξεσκίζοvν τα ρούχα, της ματώνοvν το κορμί, μα κείνη αντιστέκεται ηρωϊκά. Ενα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι την παραδίνει στα χέρια τους, λιπόθυμη. Σ’ αλλο σπι­τικό, βρίσκουν στο παραγώνι να κοίτεται ή κουτση και τυφλή ογδοντάχρονη Β. ‘Αχ. Της ρίχνονται. Με χοντρο δαυλί ή γρια χτυπάει στο κεφάλι δυνατά κάποιον άπ’ αυτούς· τουτο άγριευει τους συντρόφουs του. Τη βιάζουν µ’ ανείπωτα µαρτύρια. Υστερα, αρπάζουν αναμµένα δαυλια καί της τα χώνουν στιs µασχάλεs, στο στήθος και στο γεννητικό τηs οργα­νο. Υστερα τη σκοτώνουν.

    Άλλού πάλι ό σαρανταπεντάρηs Θ. Μ. παλεύει να υπερασπιστή κάτι γυναίκες. Τον σκοτώ­νουν κι ύστερα ασελγούν στο κουφάρι του. Το ίδιο και το Θ. Τ 60. Σε κάποιο φτωχοκάλυβο ανήµποροs βρίσκεται στο στρω­µα έβδοµηνταχρονίτηs γέροντας. Ούτε τα χρόνια ούτε ή κατάστασή του εµποδίζουν τους άραπάδεs άπανωτα να άσελ­γήσουν …

    Η αφροδίσια µανία των Μαροκινών δεν περιορίζεται στουs άνθρώπουs. Ό πριαπισµοs τους σπρώχνει άκόµα καί στην κτηνοβασία. Ανάµεσα στα πλιάτσικα που εχουν συνάξει στο πλάτωµα του χωριου, είναι καί µια γαϊδούρα. Οι Ναζί τη χαρίζουν στουs µαύρουs να ξεσπάσουν τη σαρκική τους µανία. Με µια συµφωνία. Ή κτηνοβασία να γίνει µπροστα σ’ όλουs. Οί µεθυσµένοι κτηνάνθρωποι δέχονται. Πολλοί Γερ­µανοί συνάζονται να παρακολουθήσουν το σεξουαλικό αυτό θέαµα.

    Οι µαύροι φέρνουν τη γαϊδούρα ανάµεσα στουs συγκεν­τρωµένοvs αφέντεs τους, να ξεπληρώσουν τη σαρκική τους υπόσχεση. Ενας άπ’ τους Μαροκινούς κρατάει το ζωντανο άπ’ το χαλινάρι, άλλοs σηκώνει καί βαστάει την ουρα για να εύκολύνει τον επιβήτορα, ενω ό τρίτοs κάνει χρέη γαϊδάρου! … Ολοτρίγυρα οί Ναζί διασκεδάζουν χαχανίζονταs και χειρο­κροτάνε το άπίθανο αυτό σύµπλεγµα! … Γελάνε, ενώ θάπρε­πε να κρύβουν το πρόσωπό τους άπο ντροπή για τους συν­τρόφουs τους στον πόλεµο! Το µαρτύριο του ζωντανου δεν τελειώνει µε το έναν. Κρατάει κάµποσο. Γιατί αρκετοί µαύροι παίρνουν τη θέση του γαϊδάρου … Κι’ ολόγυρα οι θεατές Ουννοι, µε ξεφωνητά τους ξεθαρρεύουν!… Στην πολύτο­µη µαύρη ίστορία των Γερµανών που αφήσανε για τούτο τον πόλεµο, οι σελίδεs τoυs για την Καλοσκοπή θα είναι οι διαλεχτότερεs!

    Αργά, υστερα απ’ το µεσονύχτι, περίπολα απ’ τους άλλους µισθοφόρους γυρόφερναν τις γειτονιές του χωριού καί περιµάζευαν τους αραπάδες. Οι πιο πολλοί πεσµένοι µέσα στα σοκκάκια αναίσθητοι απ’ το µεθύσι. Παράξενη σιωπή γεµίζει τη νύχτα, λεs και τίποτα δε γίνηκε. Ανάρια και που από κάποιο σπίτι ακούγεται γυναικείο κλάµα ή βαρύς αναστεναγμός απ’ τα βάθη της πονόδαρτης ψυχής της. Δερνο­κοπιώνται για το στανικό ντρόπιασμά τους, το ανάκουστο πάθημά τους … Η δεύτερη πράξη απ’ το δράμα της Καλοσκοπήs έκλεισε με τα αιματοστάλαχτα όργια και την κτηνοβασία των Μα­ροκινών τη νύχτα της 17 προs τις 18 του Απρίλη 1944.
    Τα ξημερώματα θ’ άρχιζε η τρίτη πράξη…

    Και συνεχίζει ο Τάκης Λάππας περιγράφοντας την πλήρη καταστροφή του χωριού από τους ναζί. Νομίζω ότι η μαρτυρία είναι συγκλονιστική και δεν υπάρχουν πολλά να προστεθούν.
    Μόνο να σημειώσω ότι κάθε πληροφορία ή μαρτυρία στο θέμα της έλευσης Αράβων μισθοφόρων που πολέμησαν μαζί με τους Ναζί στη σκλαβωμένη Ελλάδα το ’41-’44 μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη. Το ίδιο και κάθε αντίρρηση αναγνώστη ή γραπτή πηγή που να τεκμηριώνει παρουσία και συμμετοχή Αράβων στρατιωτών κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα.
    Επιπλέον να γράψω ότι στη Βοιωτία έχω ακούσει από γεροντότερους για «μαύρους» ναζί, αλλά δεν είχα δώσει σημασία καθώς μου φαινόταν απίστευτο οι Αριοι Ναζί να επιστρατεύουν Αραβες σημίτες.

    Τέλος δυο πραγματολογικά στοιχεία.
    Το χωριό Καλοσκοπή όπου συνέβησαν τα γεγονότα βρίσκεται στην ορεινή Φωκίδα στις πλαγιές της Γκιώνας. Παλαιότερα ονομαζόταν Κουκουβίστα -όνομα με σλαβική πιθανότατα προέλευση και ετυμολογία.

    Ο Τάκης Λάππας είναι ο σημαντικότερος Λιβαδείτης λόγιος του 20ού αιώνα. Λογοτέχνης, μάστορας της δημοτικής γλώσσας και αφηγητής τιμήθηκε με πολλά βραβεία ενώ το όνομά του φέρει οδός στη Λιβαδειά. Ως ιστοριοδίφης-ιδιότητα που μας ενδιαφέρει εδώ- υπήρξε κορυφαίος και κυρίως ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η εγκυρότητα των πηγών του παρότι ασχολήθηκε με πολλά και δύσκολα ιστορικά θέματα της Επανάστασης του 1821 αλλά και μετέπειτα. Το βιβλίο «Ματοβαμμένες Δάφνες της Ρούμελης. Αγώνες-Θυσίες 1941-1944» απ’όπου, όπως είπα πήρα τα αποσπάσματα, εξεδόθη το 1982.

    http://viotiastory.blogspot.com/2008/03/1941-1944.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/01/2009

  81. Ο «Εθνικός Ελληνικός Στρατός»…

    Οι «τιμώμενοι» στα επίμαχα μνημόσυνα ήταν μέλη των «Ελληνικών Εθελοντικών Λόχων Ασφαλείας» που συγκρότησε το 1944 η Βέρμαχτ για ν’ αντιμετωπίσει το αντάρτικο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στόχος της γερμανικής πολιτικής, σύμφωνα με τον στρατηγό Λερ, ήταν η υπόθαλψη ενός ενδοελληνικού εμφυλίου μεταξύ «αντικομμουνιστικής» και «κομμουνιστικής μερίδος» και η συνακόλουθη «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος».

    Στη Νότια Ελλάδα, η κίνηση αυτή πήρε τη μορφή των διαβόητων Ταγμάτων Ασφαλείας του Παπαδόγκωνα και του Ράλλη. Στη Βόρεια Ελλάδα, οι προαναφερθέντες «λόχοι ασφαλείας» πήραν τη συλλογική ονομασία «Εθνικός Ελληνικός Στρατός» (ΕΕΣ) κι επανδρώθηκαν κυρίως από μέλη της τουρκόφωνης ποντιακής κοινότητας, με αρχηγούς τους «τρεις Παπαδόπουλους»: Μιχαήλ (Μιχάλαγα) στην Κοζάνη, Κυριάκο (Κισά Μπατζάκ) στην Πιερία και Κωνσταντίνο στο Κιλκίς. Σύμφωνα με γερμανικά έγγραφα, το καλοκαίρι του 1944 η δύναμη του ΕΕΣ ανερχόταν σε 5.533 ενόπλους. Το πολιτικό σκέλος του εγχειρήματος αποτελούσαν η «Εθνικοσοσιαλιστική Οργάνωσις» (ΕΣΟ) της Κοζάνης και η «Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωσις» (ΕΑΟ) της Κατερίνης.

    Η ταύτιση του ΕΕΣ με την πολεμική προσπάθεια του Ράιχ υπήρξε απόλυτη. Μονάδες του συμμετείχαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Βέρμαχτ στο Βέρμιο (Απρίλιος 1944) και τη Βόρεια Πίνδο (Ιούλιος 1944), πρωταγωνιστώντας σε τρομερές σφαγές αμάχων σε χωριά όπως η Ερμακιά (28.3.44) και η Κατράνιτσα (22-26.4.44). Στα θύματά τους περιλαμβάνονται ακόμη και δυο Βρετανοί στρατιωτικοί, που σκοτώθηκαν από ΕΕΣίτες στο Βατερό και το Μαυροδένδρι τον Σεπτέμβριο του 1944.

    Στο επίπεδο των πολιτικών διακηρύξεων, αξίζει ν’ αναφερθούν τα συγχαρητήρια των ηγετών του ΕΕΣ «προς τον Φύρερ επί τη διασώσει του από την δολοφονικήν απόπειραν της 20ής Ιουλίου» («Φωνή των Ελλήνων», φ.3, 8.1944), η επίσημη επίσκεψή τους το καλοκαίρι του 1944 στη Βιέννη ύστερα από πρόσκληση της ναζιστικής ηγεσίας («Ελευθερία» 13.12.1964) και οι δημόσιες ομιλίες τους υπέρ της χιτλερικής Νέας Τάξης. Στις 8 Μαΐου 1944, μας πληροφορεί π.χ. η επίσημη εφημερίδα του ΕΕΣ, ο Μιχάλαγας «εμίλησεν εις ογκωδεστάτην συγκέντρωσιν» στη Βέρροια, «προβάλλων το φως της αληθείας» και έχοντας στο πλευρό του τον αρχηγό των Ες-Ες, τον επιχώριο μητροπολίτη κι άλλους «εθνικούς παράγοντας» («Πατρίς» 21.5.44).

    Η επίσημη στάση των Συμμάχων απέναντι στον ΕΕΣ υπήρξε σαφής: σύμφωνα με εντολή του Στρατηγείου Μ. Ανατολής προς τους Βρετανούς συνδέσμους του ΕΛΑΣ (17.9.1944), οι ΕΕΣίτες έπρεπε ν’ αντιμετωπιστούν όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι ταγματασφαλίτες ή οι σλαβόφωνοι κομιτατζήδες της «Οχράνα» (N.G.L. Hammond, «The Allied Military Mission and the Resistance in West Macedonia», Θεσ/νίκη 1993, σ.144 & 166).
    …………………
    Η κατάληξη της υπόθεσης είναι γνωστή. Τον Νοέμβριο του 1944 οι δυνάμεις του ΕΕΣ αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους στον ΕΛΑΣ, σύμφωνα με τις εντολές του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με αποτέλεσμα πολύνεκρες μάχες που κατέληξαν στη συντριβή τους. Αρκετοί εκτελέστηκαν, πολλοί άλλοι όμως (όπως και ο ίδιος ο Μιχάλαγας) σώθηκαν χάρη στην παρέμβαση ΕΛΑΣιτών που τους προστάτεψαν από τα εκδικητικά πλήθη. Μετά τη Βάρκιζα, όχι μόνο θα παραμείνουν ατιμώρητοι αλλά και θα επανδρώσουν προνομιακά το «κράτος των εθνικοφρόνων».

    …και η ΠΑΟ

    Κάποια στελέχη και οπλίτες του ΕΕΣ προέρχονταν από την «Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση» (ΠΑΟ). Η τελευταία είχε ιδρυθεί την άνοιξη του 1943, κυρίως από αξιωματικούς και στελέχη του κρατικού μηχανισμού της δωσιλογικής κυβέρνησης, με καταστατικό σκοπό (α) την «συνεργασίαν μετά των Συμμάχων Εθνών κατά των κατακτητών» και (β) την μεταπελευθερωτική «τήρησιν της τάξεως και της εθνικής συνοχής», με «εξουδετέρωσιν πάσας εκδηλώσεως αναρχίας» (Π.Ι. Παπαθανασίου, «Για τον ελληνικό Βορρά», Αθήνα 1997, σ.42-3).

    Στην πράξη, η οργάνωση απείχε από οποιαδήποτε αντιγερμανική ενέργεια, εκτιμώντας ότι κάτι τέτοιο θα απέβαινε υπέρ της …Βουλγαρίας. Αποκλειστικός στόχος των ανταρτοομάδων της ΠΑΟ, που εμφανίστηκαν στα μέσα του 1943, υπήρξε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Μετά από μια σειρά εμφύλιων αναμετρήσεων, οι (κατά Βέρμαχτ) «εθνικές συμμορίες» της ΠΑΟ είτε διαλύθηκαν είτε προσχώρησαν στον ΕΕΣ. Ενα τμήμα της καθοδήγησης διαφώνησε μ’ αυτή την επιλογή, κράτησε όμως μέχρι τέλους επαφή με τους πρώην συμπολεμιστές του (Αθ. Φροντιστής, «Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις», Θεσ/νίκη 1977, σ.429-32).

    Αντίθετα με ό,τι ισχυρίστηκε ο κ. Ρουσόπουλος, η ΠΑΟ -παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του επιτελείου της- ουδέποτε αναγνωρίστηκε επίσημα ως συμμαχική δύναμη από το Συμμαχικό Στρατηγείο (Χάγκεν Φλάισερ, «Στέμμα και Σβάστικα», τ.Β’, Αθήνα 1990, σ.143). Το καλοκαίρι του 1944, αντίθετα, Βρετανοί αξιωματικοί την αποκήρυξαν δημόσια (Θανάσης Μητσόπουλος, «Το 30ό Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», Γενεύη 1971, σ.316-7). Την ίδια εποχή, αναλυτική έκθεση των βρετανικών υπηρεσιών για τον ένοπλο δωσιλογισμό στην Ελλάδα περιλαμβάνει ειδικό παράρτημα για την ΠΑΟ, επισημαίνοντας ότι τα τμήματά της στην Κοζάνη «άρχισαν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς» ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1943 (Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», Αθήνα 1998, τ.8ος, σ.71).

    Εξ ίσου περιπετειώδης υπήρξε η αντιμετώπιση της ΠΑΟ από τις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις. Αρχικά, το κύριο πρόβλημα αφορούσε την επίσημη αναγνώριση ως αντιστασιακής οργάνωσης ακόμα και του ΕΕΣ, με «γενικόν αρχηγόν» τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο -κίνηση που προκάλεσε την αντίδραση (και προσφυγή στο ΣτΕ) άλλων στελεχών της οργάνωσης, τα οποία θεωρούσαν ότι «γελοιοποιείται μέχρις αφαντάστου βαθμού» και η δική τους υπόθεση όταν θεωρείται αντιστασιακός κάποιος που «το στρατηγείον του το είχε μέσα στα γραφεία της Γκεστάπο» (αναλυτικά: Τάσος Κωστόπουλος, «Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη», Αθήνα 2005, σ.92-4).

    Μετά τη Μεταπολίτευση, η κατακραυγή κατά της χουντικής μετάλλαξης των ταγματασφαλιτών σε «αντιστασιακούς» (Ν.Δ. 179/1969) παρέσυρε και τις ημιδωσιλογικές οργανώσεις τύπου ΠΑΟ. Εν έτει 1977, ένα πρώην στέλεχος της οργάνωσης εκφράζει έτσι δημόσια τη θλίψη του για το ότι η λέξη «παοτζής» έχει καταστεί στη συλλογική συνείδηση συνώνυμη του γερμανοντυμένου προδότη (Φροντιστής, ό.π., σ.367-8 & 379).

    Αποκαλυπτική είναι η συνειδητή απάλειψη της ΠΑΟ από τη λίστα των επίσημα αναγνωρισμένων αντιστασιακών οργανώσεων του άρθρου 8 του Ν.1285/1982 (που ισχύει μέχρι σήμερα). Στη σχετική συζήτηση στη Βουλή, ακόμη κι ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος θα παραδεχθεί ότι «η ΠΑΟ παρουσιάζει προβλήματα» όσον αφορά τον αντιστασιακό της χαρακτήρα, υποστηρίζοντας ότι παρ’ όλα αυτά «υπήρξαν και εκεί γνήσιοι αγωνιστές», μαζί με «εκείνους οι οποίοι αποκλείονται από το άρθρο 1» -τουτέστιν, «συνεργάσθηκαν με τους κατακτητές». Ο Γιώργος Γεννηματάς ξεκαθάρισε πάλι ότι, με βάση τη «διατύπωση πολιτικής σκοπιμότητας» του άρθρου 2, διατηρούνται σε ισχύ όλες οι αναγνωρίσεις αντιστασιακών πριν από το 1969, ανεξάρτητα από τη βασιμότητά τους (Πρακτικά Βουλής 19.8.82, σ.710-1).

    από εδώ:

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=7728&st=0&sk=t&sd=a

    Σχόλιο από Κιλκισιώτης | 16/01/2009

  82. Παοτζήδες και λοιποί στη Δυτική Μακεδονία: 1942 -1949

    απο Θανάσης Καλλιανιώτης

    ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Ευχαριστούμε πολύ για την τιμή που μας κάνατε να έρθετε απόψε εδώ. Η ανακοίνωση μου θα είναι σύντομη κι απλή. Στο τέλος περιμένουμε τις, όπως πάντα ενδιαφέρουσες, ερωτήσεις σας, τις απόψεις σας και την κριτική σας, θετική ή αρνητική.
    Κίνητρο για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν η ανάγκη να κατανοήσουμε τον Εμφύλιο Πόλεμο, κατοχικό και κύριο, μέσα από την ακριβή εικόνα του, διότι αυτή δεν είναι καθαρή. Δεν είναι καθαρή όχι τόσο επειδή πέρασε τόσος καιρός, αλλά γιατί τη θόλωσαν διάφοροι είτε χωρίς να το θέλουν είτε θεληματικά.

    Μερικοί «προοδευτικοί» ερευνητές, πολιτικά πρόσωπα ή και επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων χαρακτήρισαν τους συγγραφείς του βιβλίου και τον επιμελητή αναθεωρητές ή και ακροδεξιούς ακόμα. Όλοι αυτοί δεν επισκέφτηκαν ποτέ ένα προσφυγικό π.χ. χωριό για να μιλήσουν με τους κατοίκους ή έστω να προσέξουν, έστω και μερικώς, τις απόψεις της άλλης πλευράς κι αυτό είναι η πιο σημαντική παράλειψη για κάθε έναν που θέλει να υπηρετεί την Επιστήμη. Δεν έχουν κανένα επιχείρημα προς αντίκρουση, ενώ οι γενικολογίες περισσεύουν. Δεν παραδέχονται π.χ. ότι ο Εμφύλιος Πόλεμος ξεκίνησε στην περιοχή μας το 1943, παρόλα τα αντικειμενικά στοιχεία: σε αυτόν π.χ. τον κατοχικό Εμφύλιο έχασαν τη ζωή τους από ελληνικά χέρια στη Δυτική Μακεδονία 1600 περίπου ονομαστικά καταμετρημένοι Έλληνες πολίτες. Από αυτούς οι 1200 σκοτώθηκαν (κυρίως εκτελέστηκαν) από τους αντάρτες, ενώ οι εθνικιστές φόνευσαν 400 κομουνιστές, τους περισσότερους σε μάχες. Ο μεγάλος αριθμός των θυμάτων θα συντελέσει αργότερα στην έναρξη (σε μερικές περιοχές στη συνέχιση) του κυρίως Εμφυλίου Πολέμου.

    Χοντρικά οι οπτικές για την Κατοχή και τον Εμφύλιο είναι δύο και φυσικά αντίθετες μεταξύ τους: η άποψη της Αριστεράς και η αντίστοιχη της Δεξιάς –βέβαια εδώ πρέπει να καθορίσει κανείς τι σημαίνει Αριστερά και τι Δεξιά και πόσο η πράξη ταυτίζεται με την ιδεολογία, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση. Η άποψη λοιπόν της Αριστεράς, που είναι δραστήρια, έμπειρη στα οργανωτικά και επίμονη στην πολιτική επικοινωνία, για την Κατοχή και τον Εμφύλιο είναι αρκετά διαδεδομένη, ενώ της Δεξιάς πολύ λιγότερο γνωστή. Η νωχέλεια της τελευταίας οφείλεται βεβαίως στην επί 4 δεκαετίες παραμονή της στην κυβέρνηση. Μία άλλη υπόθεση είναι ίσως ότι η εξουσία επέτρεπε τόσα χρόνια να δυσφημίζονται ως προδότες οι εθνικιστές της Κατοχής, ιδιαίτερα οι Φιλελεύθεροι Πρόσφυγες, για λόγους εκλογικής πελατείας.

    ΜΟΜΦΕΣ. Στο θέμα μας τώρα: σε πολλά βιβλία διαβάζει κανείς ότι όλος ο κόσμος υποστήριζε το ΕΑΜ. Όμως αυτό δεν ισχύει. Βλέπουμε π.χ. ότι στα Γρεβενά μερικοί Βλάχοι είχαν οπλιστεί εναντίον των ανταρτών, οι λεγόμενοι Λεγεωνάριοι. Στην Καστοριά και τη Φλώρινα 20 περίπου χωριά επίσης, οι λεγόμενοι Κομιτατζήδες. Στα πεδινά της Κοζάνης και μερικώς στο Βόιο πάνω από 50 χωριά, τα περισσότερα προσφυγικά (ποσοστό 66% επί του συνόλου των κατοίκων του νομού), είχαν οπλιστεί κι αυτά εναντίον των ανταρτών, οι λεγόμενοι Παοτζήδες, ονομασία που δεν είναι σωστή αλλά θα την κρατήσουμε για πρακτικούς λόγους. Δηλαδή οι κάτοικοι των πεδινών χωριών, αντιπαθούσαν τους αντάρτες. Υποστήριζαν λοιπόν τον κατακτητή, τους Γερμανούς; Ήταν δηλαδή όλοι αυτοί προδότες της πατρίδας, ανθέλληνες;
    Ανθέλληνες θα μπορούσαν να θεωρηθούν όσοι Κομιτατζήδες περίμεναν βοήθεια από ξένα κράτη, τη Βουλγαρία, τη Ρωσία ή τη Σερβία προσδοκώντας είτε για να ξεκοπεί τελείως η περιοχή μας από το Ελληνικό Κράτος είτε να αυτονομηθεί, το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα. Από τους Λεγεωνάριους ίσως στα δάχτυλα των δύο χεριών μετρούνται όσοι ήταν πραγματικά προδότες της πατρίδας. Τώρα στο ζήτημα του νομού Κοζάνης: ήταν ανθέλληνες οι Παοτζήδες που μάλιστα είχαν στο δίκοχό τους ως σήμα την ελληνική σημαία;
    Πριν απαντηθεί το ερώτημα για τον ανθελληνισμό τον Παοτζήδων, ας δούμε τις κυριότερες κατηγορίες που τους προσάπτουν και λιτά τις απαντήσεις τους.

     Φορούσαν γερμανικά ρούχα. Απάντηση: όχι. Κανείς οπλίτης των εθνικιστικών οργανώσεων ΥΒΕ/ΕΚΑ, ΠΑΟ κι ΕΕΣ δεν είχε γερμανικά ρούχα. Βαμμένες όμως μαύρες στρατιωτικές στολές από γερμανικό ή ιταλικό ύφασμα έφεραν καμιά δεκαριά Παοτζήδες της κωμόπολης Πτολεμαϊδας, όχι όμως πράσινες παρόμοιες με των Γερμανών. Κατά πολύ περισσότεροι ήταν οι αντάρτες που φορούσαν γερμανικά ρούχα, για πρακτικούς λόγους.
     Πήραν όπλα και πυρομαχικά από τους Γερμανούς. Απάντηση: ναι, πήραν 3-4 ταχυβόλα, προφανώς MG32, και μερικές κάσες πυρομαχικά προς το τέλος της Κατοχής. Τα υπόλοιπα (τα περισσότερα, σχεδόν όλα δηλαδή) ήταν ελληνικά και τα είχαν αγοράσει το 1941 στη μαύρη αγορά.
     Συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις μαζί με Γερμανούς. Απάντηση: ναι, μερικοί συμμετείχαν, αναγκαστικά ή μη, σε μικρές και σε μεγάλες επιχειρήσεις (π.χ. στο Βέρμιο και τα Γρεβενά) μαζί με τους Γερμανούς, όχι βέβαια στην πρώτη γραμμή, αφού κανένας οργανωμένος στρατός δεν επιθυμεί να έχει μαζί του άτακτους οπλοφόρους. Ήταν βοηθητικοί και δραστηριοποιήθηκαν στα μετόπισθεν, σε συλλογές ζώων κι εφοδίων κυρίως.
     Ήταν απάτριδες. Απάντηση: όχι. Σχεδόν όλοι είχαν ήδη χάσει μία πατρίδα και δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να χάσουν και μία δεύτερη, την Ελλάδα.

    ΠΡΟΣΩΠΑ. Ενδιαφέρον θα είχε τώρα να δούμε ενδεικτικά τη δράση μερικών επιφανών Παοτζήδων, εθνικιστών ή αντικομουνιστών πριν οπλιστούν κατά των ανταρτών. Σχεδόν όλοι οι εθνικιστές συμπαθούσαν στην αρχή το ΕΑΜ, μετά όμως πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο.

     Κολάρας, πρόεδρος κοινότητας Κορησού Καστοριάς: πολέμησε την άνοιξη του 1943 ως καπετάνιος του ΕΑΜ εναντίον των Κομιτατζήδων και των Ιταλών στην Καστοριά κι αργότερα διατέλεσε καπετάνιος διμοιρίας της ΠΑΟ, οργάνωσης που είχε ενισχυθεί με λίρες από την Ελληνική Κυβέρνηση του Καϊρου.
     Μιχάλαγας, τσαμπάζης από τα Σέρβια: θερμός υποστηρικτής του ΕΑΜ σε δραχμές και άρβυλα το 1942. Όταν του πήραν οι αντάρτες τα ζώα στο Σαραντάπορο ανέλαβε καπετάνιος της ΥΒΕ/ΕΚΑ/ΠΑΟ. Την τελευταία καταδίωξαν οι αντάρτες ως το Κιλκίς το φθινόπωρο του 1943.
     Στάθης Κωνσταντινίδης, ιδιοκτήτης θεριζοαλωνιστικής μηχανής από το Κλείτος. Υποστηρικτής το 1943 του ΕΑΜ και φίλος του Μιχάλη Σουμελίδη, νομάρχη αργότερα του ΕΑΜ Κοζάνης.
     Μιχάλης Πεχλιβανίδης, αγροφύλακας από τη Σκάφη. Πολέμησε στο Φαρδύκαμπο εναντίον των Ιταλών ως ομαδάρχης της οργάνωσης ΕΚΑ. Ομαδάρχης χρημάτισε και στην ΠΑΟ το καλοκαίρι του 1943

    ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΥ. Ποιοι είναι λοιπόν οι παράγοντες που οι περισσότεροι άνθρωποι των πεδινών χωριών, αν όχι και των ορεινών, αντιπάθησαν τελικά τους αντάρτες με αποτέλεσμα να τους θεωρούν τους κύριους εχθρούς των; Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Παοτζής Πρόδρομος Γεωργιάδης από το Βαθύλακκο: «Αναγκάστηκα τότε να αφήσω τον κατακτητή [Γερμανό] και να κυνηγάω τον αιμοβόρο και δόλιο κατακτητή [ΕΑΜ]».

    1. ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ: στην Καστοριά, τη Φλώρινα, το Αμύνταιο και την Εορδαία ορισμένοι είχαν εκτεθεί υπέρ της Βουλγαρίας το 1941, όπως ήδη αναφέρθηκε. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ έπαιζαν τότε ένα περίεργο παιχνίδι με τις γλωσσικές μειονότητες, ιδιαίτερα τους Σλαβομακεδόνες, οπότε έρχονταν σε αντίθεση με την πολιτική του ελληνικού κράτους.
    2. ΕΘΝΟΤΙΣΜΟΣ: Οι Σλαβομακεδόνες καταφέρονταν από παλαιότερα εναντίον των Προσφύγων, των ελληνόφωνων ντόπιων, Βλάχων κι Αρβανιτών και το αντίθετο. Ήταν αντιδικίες κυρίως για τα κτήματα και τα χωράφια.
    3. ΒΙΑ: στις αρχές οι αντάρτες, από πολιτική αφέλεια ή από την περηφάνια που δίνουν τα όπλα, πίεζαν υπέρ του δέοντος τους διοικητικούς εκπροσώπους του ελληνικού κράτους ή διάφορους νοικοκύρηδες των χωριών. Ορισμένες μάλιστα επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών, όπως π.χ. ο σκοτωμός του γιατρού στην Καλαμιά τον Ιανουάριο του 1944, αποδείχτηκαν μάλλον ανώφελες. Αργότερα οι αντάρτες διέλυσαν αιματηρά τις μη εαμικές επαναστατικές οργανώσεις ΥΒΕ, ΕΚΑ και ΠΑΟ.
    4. ΕΠΙΒΙΩΣΗ: Το χειμώνα του 1943 -44 οι αντάρτες χρειάζονταν τρόφιμα για να συντηρηθούν και καθώς οι Σύμμαχοι είχαν σταματήσει να τους ενισχύουν με λίρες, έπρεπε να τα πάρουν από τα πεδινά χωριά, τα οποία φυσικά δεν ήθελαν να τα χαρίσουν. Γι αυτό και οι αντάρτες έκαψαν 20 περίπου χωριά.
    5. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ: Στην Αιανή τρεις άντρες επιχείρησαν την άνοιξη του 1944 να οπλιστούν κατά των ανταρτών, επειδή αντιπαθούσαν τα πρόσωπα που εκπροσωπούσαν το ΕΑΜ του χωριού. Παρόμοια συνέβησαν σχεδόν παντού, π.χ. στην Κάτω Κώμη ή το Σπάρτο.
    6. ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ: Οι Γερμανοί ήθελαν με κάθε θυσία να κρατήσουν ανοιχτό το δρόμο Λάρισας –Φλώρινας μέσω Κοζάνης και απρόσκοπτη τη λειτουργία των μεταλλείων χρωμίου στη Ροδιανή. Επειδή όμως ήταν λίγοι, υποχρέωσαν τους κατοίκους να οπλιστούν, ο τρόπος ήταν πολύ απλός: φυλάκισαν κατοίκους των χωριών, όπως π.χ. το Στάθη Κωνσταντινίδη από το Κλείτος, και τους είπαν: «για να βγείτε ζωντανοί, πρέπει να οπλιστείτε και να μην αφήνετε τους αντάρτες να έρχονται στα χωριά σας».
    7. ΦΟΒΟΣ: στις αρχές του 1944 οι Γερμανοί εφάρμοσαν αντίποινα κι έκαψαν πολλά χωριά, όπως π.χ. το Καταφύγι Πιερίων, οπότε προστέθηκαν αυτά στην καταστροφή που είχε πάθει το Μεσόβουνο. Δύσκολα μπορούσε κανείς να ξεπεράσει αυτό το φόβο των αντιποίνων.

    Με απλά λόγια: αν υποστήριζε κανείς τους αντάρτες μπλεκόταν θεωρητικά στα πολύπλοκα γρανάζια του μακεδονικού ζητήματος. Αν κατοικούσε στη γερμανοκρατούμενη ζώνη (και όχι μόνο) έπρεπε πρακτικά να παίζει κάθε μέρα με το κεφάλι του ή τα κεφάλια της οικογένειάς του. Ξέρετε πόσοι κάτοικοι της πόλης Κοζάνης βγήκαν στο βουνό; Μερικές μόνο δεκάδες (το 0,3% των κατοίκων της). Ξέρετε πόσοι αντάρτες βγήκαν στο βουνό από την ανταρτοκρατούμενη περιοχή των Βεντζίων; Το 2,06% των κατοίκων κι αυτό αφού κάηκαν ή καταστράφηκαν από τους Γερμανούς οι περιουσίες τους, οπότε ζητούσαν φαγητό και στήριξη.
    Ο Κοζανίτης δρ της Νομικής Χαρίσιος Τανής, ένας από τους εθνικιστές διανοούμενους της περιοχής –τότε η Αριστερά δεν διέθετε ούτε έναν– ομολόγησε τον Ιανουάριο του 1944:

    «μάχομαι φανερά για την Ελλάδα, για να μη δημιουργηθούν τάφοι και ερείπια από ορισμένους ανθρώπους που παίρνουν οδηγίες απ` έξω και δεν σκέπτονται τα επακόλουθα των πράξεών των. Συνεργάζομαι με τους Γερμανούς, γιατί συμπίπτουν εν προκειμένω με αυτούς τα συμφέροντα της γλυκειάς Πατρίδος, μητέρας Ελλάδος και δεν θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αφεθούν να δρουν για να δημιουργήσουν τάφους και ερείπια, πάνω στα οποία με την απελευθέρωσή μας θα μπορούν αυτοί να περιφέρονται ένοπλοι».

    Βλέπετε δηλαδή ότι το ζήτημα του κατοχικού Εμφυλίου Πολέμου δεν είναι τόσο απλό.
    Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι όσοι Έλληνες δεν υποστήριζαν το ΕΑΜ δεν συμπαθούσαν κατ` ανάγκην τους Γερμανούς, απλώς ήθελαν να επιβιώσουν.
    Ήταν τελικά όλοι οι αντικομουνιστές ένοπλοι αρνησιπάτριδες; Μετά από όσα ειπώθηκαν, η απάντηση βγαίνει εύκολα μόνη της. Πάντως ο γράφων μετά από τόσο κοπιώδη έρευνα δεν τους θεωρεί.

    Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Κοζάνης Παρέμβαση τ.135 (Άνοιξη 2006) 54-7

    http://www.giapraki.com/e107_plugins/content/content.php?content.1386

    Θανάσης Καλλιανιώτης, «Οι αντικομουνιστές καπετάνιοι στη Δυτική Μακεδονία (1942-1949)», από: ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΙ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΕΝΟΠΛΟΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ, Συλλογικό έργο

    Σχόλιο από Μιχάλαγάς | 02/02/2009

  83. Διαβάζουμε στο παραπάνω κείμενο:

    «Ο Κοζανίτης δρ της Νομικής Χαρίσιος Τανής, ένας από τους εθνικιστές διανοούμενους της περιοχής –τότε η Αριστερά δεν διέθετε ούτε έναν– ομολόγησε τον Ιανουάριο του 1944:

    «μάχομαι φανερά για την Ελλάδα, για να μη δημιουργηθούν τάφοι και ερείπια από ορισμένους ανθρώπους που παίρνουν οδηγίες απ` έξω και δεν σκέπτονται τα επακόλουθα των πράξεών των. Συνεργάζομαι με τους Γερμανούς, γιατί συμπίπτουν εν προκειμένω με αυτούς τα συμφέροντα της γλυκειάς Πατρίδος, μητέρας Ελλάδος και δεν θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αφεθούν να δρουν για να δημιουργήσουν τάφους και ερείπια, πάνω στα οποία με την απελευθέρωσή μας θα μπορούν αυτοί να περιφέρονται ένοπλοι».

    Μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος αυτές τις φιλοναζιστικές ανοησίες. Στην Κατοχή τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτρίζονταν μ’ αυτά των Γερμανών; Τι λες βρε άνθρωπε; Και καλά, εσύ τα λες το ’44 και σ΄ιγουρα είχες λερωμένη τη φωλιά σου, οι άλλοι που σε χρησιμοποιούν μ’ αυτόν τον τάχα μου αντικειμενικό τρόπο σήμερα, τι είναι;

    Λοιπόν τότε,

    -Η Ελλάδα ήταν κατακτημένη χώρα,
    -οι Γερμανοί την είχαν μοιράσει σε τρεις ζώνες, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική.
    -Έδωσαν οριστικά και αμετάκλητα στους Βούλγαρους την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη
    -Συνειδητά προκάλεσαν το λιμό στην Ελλάδα κατάσχοντας τα τρόφιμα και στέλνοντάς τα στο Ανατολικό Μέτωπο.

    Και απ’ την άλλη ήταν το παλλαϊκό ΕΑΜ και το ΚΚΕ, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν ακαθοδήγητο από τη «μητέρα-σοβιετική πατρίδα».

    Αμα δε γουστάρατε το ΕΑΜ ας κάνατε κάτι σαν τον ΕΔΕΣ. Όχι και να συνεργαστείτε με τους Ναζί, «για το όφελος της πατρίδος»;

    Ποιον κοροϊδεύετε εσείς που τα αναπαράγετε;

    Ομέρ ο εξοργισμένος με τους δεξιούς αναθεωρητές.

    (Καλά! Δε μας έφτανε ο Κωστόπουλος, τώρα θάχουμε και τον… Μιχάλαγα)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/02/2009

  84. Πάντα στίς κρίσιμες στιγμές κάποιοι αγωνίζονται καί πεθαίνουν (Λεωνίδας) καί κάποιοι συνεργάζονται γιά να επιβιώσουν (Εφιάλτης)…

    Τό ήθος καί η στάση τών πρώτων, φωτίζει την ανθρωπότητα, χιλιάδες χρόνια μετά..

    Μπορεί κανείς να κατανοήσει τά κίνητρα τών Εφιαλτών. Οχι όμως γιά να τούς δικαιώσει..

    Αλλά γιά να αποτελούν αιώνιο παράδειγμα πρός αποφυγή..

    Η ιστορία προχώρησε από αυτούς πού είπαν τά μεγάλα ΟΧΙ…
    Καί σάρωσε στό διάβα της τά ασπόνδυλα ανθρωπάκια….

    Σχόλιο από vripol | 02/02/2009

  85. Ο πατέρας του Θανάση Καλλιανιώτη ειταν διερμηνέας
    και ……………… των Γεμανών 1941-1944 δικαιολογείτε για
    αυτα που γράφει πιο πάνω.

    Σχόλιο από ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ | 14/02/2009

  86. Ο πατέρας του θαν΄΄αση καλλιανιώτη ήταν διερμηνέας
    και ………….. των Γερμανών 194-144
    δικαιολογείτε για οτι γράφει πιο πάνω

    Σχόλιο από ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ | 15/02/2009

  87. ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ

    μην επιμένεις σε χαρακτηρισμούς τέτοιου τύπου. Είναι αντιδεοντολογικό να τους επιτρέψουμε!

    Αν θέλεις και μπορείς να το αποδείξεις κάνε το επωνύμως στο έντυπο όπου δημοσιεύτηκε το κείμενο του Καλλιανώτη.

    Ομέρ ο αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/02/2009

  88. Δέν παίρνω τίποτα πείσω και επιμένω για τον πατέρα του
    Θ. Καλλιανιώτη. Και αν θέλει ο ιδιος ας το δαψεύσει. Έχω πολλά να πω. Και λυάμαι πάρα πολύ που διόρισαν άνθρωπο σαν αυτόν να γράψει την ιστορία της πατρίδας μας, και του τόπου μας. Στάμος Χαρίσης κάτοικος Αιανής Κζάνης. Συνγκατοκος του Θ. Καλλιανώτη

    Σχόλιο από ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ | 17/02/2009

  89. Μπαμ και κάτω
    Αν έχεις να πεις κάτι για τις απόψεις του Καλλιανιώτη γράψε το..
    Άσε το πατέρα του κατά μέρος. Δεν θα κριθούν οι απόψεις κανενός από το τι έκανε ο πατέρας μας

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/02/2009

  90. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ Ή ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

    Πενήντα πέντε χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου οι ιδεολογικοί μηχανισμοί, που στις προηγούμενες δεκαετίες προσπάθησαν να καταστήσουν κυρίαρχη ιστορική άποψη τα «κομμουνιστικά κονσερβοκούτια» που «κατάσφαξαν τους αθώους εθνικόφρονες ταγματασφαλίτες», επανέρχονται με νέες προσπάθειες ιστορικής τεκμηρίωσης (βλέπε παραχάραξης), με το μανδύα μάλιστα κάποιων δυτικοθρεμμένων (σε αμερικάνικα, αγγλικά και γαλλικά πανεπιστήμια καθώς και κάτω από την υποστήριξη- οικονομική και δημοσιογραφική- του ιδρύματος SOROS) καθηγητών πανεπιστημίου.

    Κοινός στόχος τους είναι- έτσι επαγγέλλονται- να ξαναγράψουν την σύγχρονη ιστορία μας. Στην ουσία, να παραχαράξουν την ιστορική αλήθεια. Να περιφρονήσουν τον ηρωικό, γεμάτο θυσίες, αγώνα του ελληνικού λαού. Να αποσιωπήσουν και να συκοφαντήσουν την απελευθερωτική δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και να ευλογήσουν τη δωσιλογική δράση των ελλήνων συνεργατών του κατακτητή. Να συγκαλύψουν τις ευθύνες των αγγλοαμερικάνων για τον εμφύλιο πόλεμο και να τις χρεώσουν στον πρωτεργάτη της αντιστασιακής εποποιίας, στο ΚΚΕ.
    Η άθλια και αντιεπιστημονική προσπάθεια αυτή δεν είναι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα». Ενταγμένη σε μια πανευρωπαϊκή κίνηση «αναθεώρησης της ιστορίας» και αποκατάστασης των δοσίλογων, άλλες φορές με ξεδιάντροπη ηρωοποίηση τους και άλλες με εξισωτική λογική για τη βία που χρησιμοποιήθηκε από την κάθε πλευρά, αναμασά στη χώρα μας επιχειρήματα που παραπέμπουν στις μεταεμφυλιακές δεκαετίες. Χρησιμοποιεί «έρευνες», δήθεν επιστημονικές, τοπικού χαρακτήρα, περιορισμένες σε «μαρτυρίες» της μίας πλευράς- εκείνης των δοσίλογων- τις περισσότερες φορές ανώνυμες ή στην καλύτερη περίπτωση ατόμων που φύγανε από τη ζωή. Αλήθεια, με βάση ποία επιστημονική δεοντολογία οι εν λόγω ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες στοιχειοθετούν την «έρευνά» τους; Πού βασίζουν την επαλήθευση των επιχειρημάτων τους, όταν η έλλειψη του λόγου της άλλης πλευράς και η παρατεταμένη ανωνυμία των συνεντεύξεων που επικαλούνται δημιουργεί, έτσι κι αλλιώς, αδυναμία επιστημονικού ελέγχου των διαπιστώσεων τους και υποψία πολιτικής σκοπιμότητας του όλου εγχειρήματος;

    Στα πλαίσια αυτά, της παρακμής του ακαδημαϊκού λόγου, η τελευταία εκδοτική προσπάθεια των ελλήνων εκπροσώπων του «ιστορικού ρεβιζιονισμού» με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι» έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη λιθαράκι στο οικοδόμημα της παραχάραξης που επιχειρείται. Στο σύνολό του, το επιμελημένο από τον κ. Μαραντζίδη έργο, προσπαθεί να εντάξει τους βορειοελλαδίτες τοπικούς εκπροσώπους του δωσιλογισμού (Μιχάλαγα, Κισά Μπατζάκ, Αντών Τσαούς κ Σια) στο καθαρτήριο σχήμα των «πεπλανημένων παρθένων» που η όποια συνεργασία τους με τους γερμανούς, ιταλούς και βουλγάρους κατακτητές έγινε εξαιτίας της «αριστερής βίας» -τον όρο επινόησε ο γκουρού της ελληνικής «ιστορικής αναθεώρησης», συνεπώνυμος του κατοχικού υπουργού εργασίας κ. Καλύβας. Τα σαθρά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την όλη προσπάθεια δεν ξεφεύγουν από την «επιστημονική μεθοδολογία» των ανώνυμων συνεντεύξεων, των πρακτικών από τα στημένα δικαστήρια σε βάρος αγωνιστών της εθνικής αντίστασης που στήθηκαν στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου και της μεροληπτικής καταμέτρησης πτωμάτων- πάντα φυσικά από την πλευρά των δοσίλογων. Ούτε λόγος φυσικά για την ηθική πλευρά του ζητήματος. Ούτε κουβέντα για την έννοια του πατριωτισμού και την στάση της κάθε πλευράς την περίοδο της κατοχής. Αυτά για τους «μεταμοντέρνους ιστορικούς» του εμφυλίου πολέμου είναι ψηλά γράμματα. Γι’ αυτούς το 1943 δεν είχαμε κατοχή, τότε απλώς άρχιζε ο εμφύλιος και ο εξοπλισμός των «άλλων καπεταναίων» από τους γερμανούς ήταν μια απλή λεπτομέρεια στην προσπάθειά τους να «προστατέψουν τα χωριά τους και τις περιουσίες τους από τους κομμουνιστές αντάρτες» ή να «αποφύγουν την βίαια επιστράτευσή τους στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εκδηλώνοντας έτσι τον παραδοσιακό αντικομουνισμό τους». Φυσικό επόμενο των παραπάνω είναι η παρουσίαση των εαμικών δυνάμεων με τα εμφυλιοπολεμικά κακέκτυπα των «αιμοσταγών δολοφόνων», των «πρακτόρων της Μόσχας και των σλάβων» κ. ά.

    Με τη χαρακτηριστική αμετροέπεια και παραχάραξη που διακρίνει όλο το εγχείρημα των «άλλων καπεταναίων», αντιμετωπίζει ο κ. Καλλιανιώτης την ιστοριογραφική «αποκατάσταση» των δοσίλογων της περιοχής μας. Έχοντας υπ’ όψιν του όλα εκείνα τα στοιχεία- όπως οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε- που καθιστούν τους δοσίλογους της περιοχής μας υπόλογους απέναντι στην ιστορία και εκείνους που τους αποκατάστησαν μετά την κατοχή συνυπεύθυνους στην εθνική μειοδοσία που συντελέστηκε, τα προσπερνά με χαρακτηριστική αδιαφορία, εντάσσοντας τα στην λογική της «αναγκαστικής προσαρμογής» απέναντι στον κύριο εχθρό, που δεν ήταν άλλος από την «εαμική βία» και την «κομμουνιστική συνομωσία» που επιχειρήθηκε στο όνομα της εθνικής αντίστασης.

    Η προσπάθεια που γίνεται, από τον κ. Καλλιανιώτη, για την ηθική αποκάθαρση του Μιχάλαγα και των υπόλοιπων δοσίλογων έχει διττό χαρακτήρα. Είναι κοινό χαρακτηριστικό άλλωστε όλων των εκπροσώπων του «αναθεωρητισμού». Από τη μία να παρουσιαστεί η συνεργασία με τον κατακτητή σαν ένα «αναγκαίο αμάρτημα» ανθρώπων που τους διέκρινε μια ιδιόμορφη πολιτισμικά αντίληψη του εθνικού χρέους!!! Από την άλλη να φανεί η δράση των εαμικών δυνάμεων στη Δυτική Μακεδονία σαν μια αντίδραση βίαια στρατολογημένων και κατσικοκλεφτών που άλλοι από αγνές προθέσεις παρασυρμένοι και άλλοι από ιδιοτέλεια προσωπική οργάνωσαν ένα κίνημα αντίστασης που όχι μόνο δεν είχε νόημα και δεν έκανε μεγάλο κακό στον κατακτητή, αλλά και χρησιμοποιήθηκε για να καταπιέσει και να πλιατσικολογήσει σε βάρος εκείνου του τμήματος του πληθυσμού που κοιτούσε τη δουλειά του και ήθελε την ησυχία του, αναγκάζοντάς το τελικά να συμμαχήσει και να εξοπλιστεί από τον κατακτητή για λόγους ασφαλείας.

    Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι το λιγότερο έωλα. Η δολοφονική δράση του Μιχάλαγα και του ΕΕΣ όχι μόνο έμειναν αποτυπωμένες στη μνήμη των ανθρώπων που τις ζήσανε αλλά είναι ομολογημένες ακόμη και από στελέχη της ΠΑΟ, που σίγουρα μόνο για φιλοκομμουνιστική άποψη δεν μπορούν να κατηγορηθούν. Είναι αποτυπωμένη στη δολοφονία στελεχών του ΚΚΕ (στα Ίμερα) και της εθνικής αντίστασης αλλά και σε ανάλογες πράξεις σε βάρος Άγγλων και συντηρητικών πολιτών που καμία σχέση δεν είχαν με το ΚΚΕ. Η ελεύθερη δράση τους σε βάρος της αντίστασης και υπέρ των γερμανών είναι γνωστή, όχι μόνο στα χωριά που υποτίθεται πως ήθελαν να προστατέψουν αλλά και μέσα στην Κοζάνη που διατηρούσαν γραφεία και φορολογούσαν το λαό. Να ποιοι ήταν οι πλιατσικολόγοι και οι μαυραγορίτες της κατοχής.

    Γνωστά είναι στο λαό της περιοχής μας, και σίγουρα και στον κ. Καλλιανιώτη που κάνει μια απλή αναφορά στο εν λόγω πόνημά του οι φιλοχιτλερικές ομιλίες του Μιχάλαγα και η σπουδή του να στείλει μαζί με τους

    «άλλους καπεταναίους» συγχαρητήριο μήνυμα στον Φύρερ για την αποφυγή της δολοφονίας του. Γνωστό είναι το ταξίδι του στη Βιέννη, προσκεκλημένος μαζί με άλλους αστέρες του δωσιλογισμού από τους κατακτητές και οι καμαρωτές φωτογραφίσεις του και τα γεύματα μαζί τους.

    Μιχάλαγας και Σια ομοτράπεζοι με γερμανούς αξιωματικούς
    (σσ. σχετική φωτο στην πηγή)

    Όλα τα παραπάνω στοιχεία όμως είναι απλώς «αποτελέσματα του αναγκαστικού συμβιβασμού που επέβαλλε το πρωταρχικό καθήκον αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου». Ηθικές διαστάσεις στη δράση των δοσίλογων δεν πρέπει να αναζητούνται σύμφωνα με τον κ. Καλλιανιώτη και τους υπόλοιπους συγγραφείς του βιβλίου. Είναι μια περιττή πολυτέλεια στην «εθνοτοπική αναθεώρηση» που επιχειρούν. Και φυσικά σύμφωνα με τους συγγραφείς, όλοι εκείνοι που αντιστάθηκαν στον κατακτητή απλά κυνηγούσαν χίμαιρες παρασυρμένοι από μια σέχτα συνωμοτών του ΚΚΕ και διάφορων τυχοδιωκτών που απλώς βρήκαν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν παλιούς προσωπικούς λογαριασμούς ή να επωφεληθούν για λόγους επιβίωσης και μελλοντικών μωροφιλοδοξιών.

    Η αντιφατική πολιτική που εξυπηρετεί η συγγραφή και η έκδοση αυτού του βιβλίου δεν είναι άλλη από την κυρίαρχη αντίληψη που επιθυμεί την ακροδεξιά στροφή στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η θεωρητική εξίσωση φασισμού- κομμουνισμού που επαγγέλλεται στην κατά καιρούς αρθρογραφία της η ομάδα αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από μια υπεκφυγή απέναντι στον επιστημονικό έλεγχο και τον πολιτικό διάλογο.

    Το βιβλίο που εκδόθηκε εκφράζει την παραπάνω αντίφαση με τον καλύτερο τρόπο. Η προσπάθεια, σε συνέχεια προηγούμενων εκδόσεων και άρθρων, να θεμελιωθεί μια ερμηνευτική της ιστορίας, δανειζόμενη ότι πιο άθλιο έχει να επιδείξει η ακροδεξιά , που στοχεύει στην απομυθοποίηση δήθεν της ιστορικής μνήμης του λαού μας, οδηγεί ηθελημένα τους συγγραφείς του στην ιδεολογική απολογία του νεοφασισμού. Όσο κι αν η «αστυνομική αφέλεια» των συγγραφέων στην προσπάθεια τους να δομήσουν μια-υποτίθεται- νέα μεθοδολογία επιστημονικής διερεύνησης της ιστορίας, φαίνεται απλά σαν μια ερασιτεχνικού τύπου αποτυχία των επιδιώξεών τους, η τελική πολιτική τους αφέλεια μόνο ακίνδυνη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η στρατιωτικού τύπου λαγνεία της βίας, που όταν προέρχεται από τους κομμουνιστές ενάντια στους κατακτητές και στους δωσίλογους καταγγέλλεται ενώ όταν πρόκειται για εκείνη των δωσίλογων γίνεται πεδίο κοινωνιολογικής έρευνας και πολιτικής αποκάθαρσης, είναι το εξωτερικό περίβλημα του αυγού του φιδιού. Η συγκαλυμμένη αποκάθαρση του φασισμού, κάτι που πολλοί κύκλοι και της σημερινής δεξιάς ακόμη θέλουν να αποβάλουν, είναι το τελικό «επιστημονικό» επίτευγμα των συγγραφέων.

    1)Καπνόπουλος, 2)Μιχάλαγας, 3)Κισά Μπατζάκ, 4) Δαδούλης
    καμαρωτοί φωτογραφίζονται με ποιους άλλους, με τους γερμανούς συνεργάτες τους.
    (σσ. σχετική φωτο στην πηγή)

    Όλα τα «καλά παιδιά», Κισαμπατζάκ, Μιχάλαγας και Σια. Μαζί τους και ο διαβόητος Πούλος, που δικάστηκε
    και εκτελέστηκε από το δικαστήριο δωσίλογων. Καμαρώστε τους!!!
    (σσ. σχετική φωτο στην πηγή)

    Η επανάληψη των εμφυλιοπολεμικών επιχειρημάτων από τους συγγραφείς του βιβλίου «Οι άλλοι καπετάνιοι» είναι για τους ίδιους μια ακροβασία επιστημονικής κατάπτωσης, ακόμη κι αν ανοίγει δρόμους λαμπρούς για καριέρες έμμισθων απολογητών της νέας τάξης πραγμάτων. Έτσι κι αλλιώς στη συνείδηση του ελληνικού λαού, πέρα από τις όποιες πολιτικές διαφορές, ο δωσιλογισμός ήταν και είναι κατάπτυστος. Έτσι κι αλλιώς η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης είναι χαραγμένη στη συνείδησή του με τις πιο λαμπρές παραδώσεις. Ο κύκλος φάνηκε να κλείνει με την ψήφιση του ν. 1285/82 που επίσημα αναγνώρισε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την Εθνική Αλληλεγγύη και την ΕΠΟΝ σαν οργανώσεις και κύριο κορμό της Εθνικής Αντίστασης. Με τον ίδιο νόμο καταργήθηκαν οι χουντικές διατάξεις που αναγνώριζαν τους ταγματασφαλίτες σαν «αντιστασιακούς».
    Όλα τα πιο πάνω φαίνεται ότι ξέχασε η νομαρχία Κοζάνης (με νομάρχη ΠΑΣΟΚ) που συμμετέχει στην παρουσίαση ενός έργου που αμφισβητεί την κοινή συνείδηση του λαού μας.

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΘΕΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΛΑΟΙ

    Χατζηδημητράκος Νίκος. Σέρβια

    Πηγή : http://www.ptolemaida.net/p-istorika-gegonota_ANATHEORHSH_H_PARAXARAKSI_THS_ISTORIAS.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/02/2009

  91. ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΩ

    το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού!

    εδώ δεν είναι χώρος να λύσεις σ’ αυτό το επίπεδο τις διαφορές με τον Καλλιανώτη. Ειδικά με αυτό το ύφος και αυτούς τους χαρακτηρισμούς.

    Μόνο η πολιτική κριτική επιτρέπεται!

    Νομίζω πάντως ότι για ένα τέτοιο ριζικό ξεκαθάρισμα, μάλλον χρειάζεσαι κάτι καταλληλότερο. Και νομίζω ότι ο κατάλληλος τόπος είναι ο…. τόπος σας, τα έντυπά του, τα ραδιόφωνα του, τα μπλογκς!

    Στη συνέχεια δημοσιεύω ότι από το σχόλιό σου μπορεί να δημοσιευτεί

    Μη μας φέρνεις σε δύσκολη θέση!

    Ομέρ αδμινίστωρ

    —————————————————-

    ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ
    Υποβλήθηκε 18/02/2009, 8:47 μμ

    Πρός Αθ. Καλλιανιώτη μεγαλοιστορικό

    -Να σου φρεσκάρω λιγάκι την μνήμη σου?
    Την ………………… που έχεις διαπράξει σε βάρος των αγωνιστών της Εθνικής αντίστασης και των μαχητών του ΔΣΕ, …………… ολα τα ιερά κειμήλια που είχανε σαν προσωπικό τους αρχείο με την ψευδή υπόσχεση να γράψεις ιστορία της περιοχής μας για την Εθνική αντισταση, και τον εμφύλιο πόλεμο. ……………..
    ………………………………..

    Αυτο πώς λέγεται? ………….. …………. ………… ………………

    Μετά το έπαιξες ………………….. …….. ………….
    ……………….. οπος σου αρέσει να τους λές, και τους ………………… για ολα τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει σε βάρος του Λαού της περιοχής μας. όπως το πλιάτσικο των νοικοκυριών, τους φόνους, τους ξυλοδαρμούς, τους βιασμους γυναικων? Δεν είδες, δεν άκουσες τίποτα για όλα αυτά? Ξέρω οτι όλα τα γνωρίζεις, αλλά κάνεις ………………… ……….. ………….

    Θυμάσε την δεκαετία 1980-1990, ποσες φορές σε κουβάλησα με το αυτοκίνητο μου στα χωριά της Κοζάνης, και των Βεντζίων, όταν εργαζόμουνα ως μανάβης και συναντούσες τους επαναπατριζόμενους, πολιτικούς πρόσφυγες και τους αποφυλακισθέντες πολιτικούς κρατούμενους, και τους το έπαιζες αριστερός, ………….. ………….. ……………. ………….. ………..? Δέν πιστέυω να τα ξέχασες. Καλα …………. ………….. ……………… που διέπραξες?

    Ξέρεις για το βιβλίο λέυκωμα που έχω γράψει με τον τίτλο (Η ΑΙΑΝΗ στην αντίσταση 194ι-1944 στον εφμύλιο πόλεμο και τα θύματα της δεκαετίας 1940-1950 )1000 κομμάτια τα οποία και μοίρασα δωρεάν στους κατοίκους της Αιανής, και ποιό πέρα, την 25/1/2009 Ξέρω ότι εχεις βιβλιο λευκωμα. Ετοιμάζουμε και άλλο βιβλιο για να σου βάλουμε τα γυαλιά

    Να ξέρεις οτι έχω πολλά ράμματα για την γούνα σου.
    Διορθώσου και κάνε το εργο σου με αντικειμενικότιτα, και μην επιμένεις να πλαστογραφεις και να στηρίζεις εκεί που εχει ……………….. . Θα κριθείς αρνητικά στο μέλλων απο την ιστορία της πατρίδας μας.
    Ο λαός της Αιανής σε έχει βάλει για τα καλά στο στόχαστρο, και σε πυροβολεί τρομερα αρνητικά. (Ιστορικέ μου, ……………………..? )

    Στάμος Χαρίσης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/02/2009

  92. Ρε συ Ομέρ
    Μην αρπάζεσαι και τόσο με τον άνθρωπο.
    Αν είναι ο ίδιος (Στάμος Χαρίσης)»κάτι» φαίνεται να ξέρει απο την ιστορία της περιοχής.

    Και συ χριστιανέ μου ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΩ βάλε λίγο φρένο στους χαρακτηρισμούς σου.
    Φαίνεται να γνωρίζεις πράγματα και καταστάσεις, για τότε και για τώρα, που ενδιαφέρουν πολύ κόσμο.
    Θα πρότεινα γράφτα όμορφα και ωραία και μην δίνεις στον σύντροφο Ομέρ το πριόνι (αφορμή)να επιτελεί το «έργο του» 🙂

    ———————————–

    Πρόσκληση

    Αγαπητοί δημότες ,

    Το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009-παραμονή της τοπικής γιορτής «Μνήμη Εθνικής Αντίστασης»- στις 6,30 το απόγευμα, διοργανώνουμε στην Αίθουσα Τέχνης του Πνευματικού Κέντρου, εκδήλωση παρουσίασης του λευκώματος -βιβλίου:

    «Η Αιανή στην αντίσταση 1941-44 και στον εμφύλιο πόλεμο 1946-1949». Τα θύματα της δεκαετίας 1940-1950», που συνέγραψαν και εξέδωσαν με δικές τους δαπάνες, οι συγχωριανοί μας Αιανιώτες Στάμος Γρ. Χαρίσης και Μανδραβέλης Μ. Μιχάλης

    Σ΄ αυτό περιγράφονται γεγονότα που έλαβαν χώρα και περιέχονται ιστορικά στοιχεία της περιόδου εκείνης καθώς και φωτογραφίες και ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία συγχωριανών μας , που με την προσφορά τους πρωταγωνίστησαν άμεσα ή έμμεσα και τους αποδίδεται από τους συγγραφείς ο ελάχιστος φόρος τιμής .

    Το λεύκωμα- βιβλίο αποτελεί κυρίως μια πολύτιμη συνεισφορά στον ιστορικό του μέλλοντος για την πραγματική καταγραφή της τοπικής μας ιστορίας.

    Σάς προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση, αλλά κυρίως

    τη μνήμη όλων των συγχωριανών μας που έζησαν την εποποιία της Αντίστασης και τα τραγικά γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου.

    Στον καθένα σας θα διανεμηθεί από ένα βιβλίο προσφορά των συγγραφέων.

    Το βιβλίο, θα παρουσιάσουμε από κοινού ο δήμαρχος , οι συγγραφείς και ο δημοσιογράφος Γιάννης Κουμπούρας.

    Με τιμή

    Ο Δήμαρχος Αιανής
    Γεώργιος Ν. Τζέλλος
    http://www.aiani.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=432&Itemid=15

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 18/02/2009

  93. Μπράβο σαρανταμηλοκόκοκκινε!

    Για άλλη μια φορά με εντυπωσίασες!

    Ε μουμούλ, Μ-π; Πείτε και σεις κάτι!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/02/2009

  94. Για σου μαυρομπουμπούρανε, να σε χαίρεται η αραπιά
    Κάλλιανη -(λασπότοπος) ( Καλλιάνιώτης; λασπατζης;)
    έχει ο τοπος Βησσαρίωνες. Ωραίο ε; μπου-φου-μου-..

    Σχόλιο από ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ | 19/02/2009

  95. Ενδιαφέρομαστε για ιστορικά θέματα.Αν επιθυμείτε στείλτε μου ένα e-mail.

    Θα μας ενδιεφερε πολυ ειδικότερα το θέμα για την μάχη του Κιλκις.

    Συνεχιστε την καλή δουλεια.

    Σχόλιο από metwpoistorias.blogspot | 24/02/2009

  96. —————————————————————————————————
    APO MIA POLY ENDAIFEROYSA SYZHTHSH

    —————————————————————————————————

    Για τον Παπαδόπουλο έχουμε γράψει επανειλημμένα:
    (viewtopic.php?f=51&t=142723&start=15
    και
    viewtopic.php?f=51&t=142628&start=0)

    Ξεκίνησε ως εφεδροΕΛΑΣίτης στην αρχή της Κατοχής, από αριστερή οικογένεια. Στη συνέχεια, ήρθε σε ρήξη με έναν εξάδελφό του, ονόματι Ηλιάδη, για άγνωστο λόγο, οπότε στράφηκε με λύσσα εναντίον του ΕΛΑΣ. Ιδρυτής του ψευδώνυμου «Εθνικού Ελληνικού Στρατού», ο οποίος διατηρούσε γραφεία στην οδό Τσιμισκή 72 στη Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόταν εγκατεστημένη η Γκεστάπο. Ο Παπαδόπουλος μαχόταν μαζί με τους Γερμανούς μέχρι την ύστατη ώρα της αποχώρησής τους, ενάντια στον ΕΛΑΣ (viewtopic.php?f=51&t=142723&start=15)

    (Ο σφαγέας του νομού Κιλκίς, Κ. Παπαδόπουλος τρίτος από αριστερά. Δεξιά του ο Κισσάμπατζακ, ο Πούλος και ο Μιχάλαγας. Γνωστή φωτογραφία που κυκλοφόρησε το ’46 και κατατέθηκε και στη Βουλή το 1962 από τον βουλευτή Κιλκίς της Ενώσεως Κέντρου, Δημοσθένη Παπαδόπουλο. Ο Δορδανάς αναφέρει πάντως, πως πρόκειται περί μοντάζ καθώς οι εν λόγω ταγματασφαλίτες δεν φωτογραφήθηκαν μαζί).

    Δυστυχώς ο Κ. Παπαδόπουλος, δεν μπήκε κι αυτός στο Κιλκίς και να εγκλωβιστεί με τους υπόλοιπους ομοϊδεάτες του, αν και προσπάθησε να έρθει σε βοήθεια. Γλύτωσε την σφαγή, ανακηρύχθηκε αντιστασιακός, εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ – και ο γιός του με τη Νέα Δημοκρατία το 1974.

    Τον Κ. Παπαδόπουλο, τον αναγνώρισε ως αντιστασιακό, δυστυχώς, η κυβέρνηση της ΕΠΕΚ και των Φιλελευθέρων το 1952, για να καταπέσει ωστόσο αυτή η αναγνώριση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν προσφυγής του ίδιου του πρώην επιτελάρχη της ΠΑΟ, στρατηγού Αργυρόπουλου, ο οποίος δεν ανέχθηκε να τιμάται ως αντιστασιακός πλάι σε έναν προδότη. Φευ, άλλες οι βουλές της εθνικοφροσύνης: Η κυβέρνηση του Παπάγου, με βασιλικό διάταγμα της 9ης/12/1952, αχρήστευσε την προσφυγή του στρατηγού και την απόφαση του ΣτΕ – και αναγνώρισε την «εθνικήν δράσιν» του Παπαδόπουλου!

    (Στη φωτογραφία, ο Λάζαρος Αβραμίδης – Λαζίκ από το χωριό Σπουργίτης (Βουρλάν), ο μόνος ταγματασφαλίτης οπλαρχηγός του Κιλκίς που δεν στράφηκε εναντίον αμάχων. Μετά την επίσημη διάλυση της ΠΑΟ, προσχώρησε κι αυτός στο «στρατό» του Κ. Παπαδόπουλου. Ο ΕΛΑΣ, ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους, του πρότεινε επανειλημμένως συνεργασία, μέχρι και την ύστατη ώρα (14 Σεπτεμβρίου του ’44) αλλά εκείνος αρνήθηκε. Σε πράξη αντεκδίκησης τότε, το συγκεκριμένο απόσπασμα του ΕΛΑΣ που διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις, έκαψε τον Σπουργίτη. Δεινός πολεμιστής, όπως όλοι οι τουρκόφωνοι Πόντιοι της ΠΑΟ και των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο Λαζίκ υπήρξε συνάμα έντιμος μαχητής, αλλά αγράμματος και αφελής. Πέθανε πλήρης ημερών στο χωριό του).

    Κιλκισιώτης έγραψε:
    Οι ταγματασφαλίτες που συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς από όλα τα μέρη της κεντρικής και ανατολικής Μακεδονίας, οχυρώθηκαν στο κτίριο του νοσοκομείου της πόλης που βρίσκεται στη είσοδο προς τη Θεσσαλονίκη. Λίγο πιο έξω είναι το γήπεδο του Κιλκίς. Εκεί είχαν αναρτήσει ένα τεράστιο πανό που έγραφε “Καλώς Ήρθατε”. Περίμεναν τους Άγγλους οι οποίοι είχαν ήδη αποβιβαστεί στη Θεσσαλονίκη.

    Οι Γερμανοί φεύγουν από το Κιλκίς στις 26 Οκτωβρίου του 1944. Την επόμενη κιόλας ημέρα, καταφθάνουν από τη Θεσσαλονίκη οι φάλαγγες του Κισσάμπατζακ, συνοδευόμενες από κάποιους μόνιμους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού με επικεφαλής τον μέραρχο Σερεμέτη – καθώς και οι άνδρες του Δάγκουλα. Οι ταγματασφαλίτες της Θεσσαλονίκης έχουν κρατηθεί μακριά από την συμπρωτεύουσα κατόπιν εντολής του πάτρωνά τους Αθ. Χρυσοχόου, προκειμένου να μην βρει αφορμή ο ΕΛΑΣ να εισέλθει στην πόλη – κάτι που ωστόσο, δεν απετράπη.

    (Σκαναρισμένες εντολές του πάτρωνα των ταγματασφαλιτών της Μακεδονίας, συνταγματάρχη Αθ. Χρυσοχόου).

    Ο Κισσάμπατζακ εγκαθιστά το αρχηγείο του στο καπνεργοστάσιο του Σιδηρόπουλου, στην είσοδο της πόλης, πάνω στην κεντρική λεωφόρο της 21ης Ιουνίου. Με το που έρχονται τα νέα της αποχώρησης των Γερμανών στις 30 Οκτωβρίου και της εισόδου των Άγγλων στη Θεσσαλονίκη, οι άνδρες του Κισσάμπατζακ προβαίνουν σε έξαλλους πανηγυρισμούς.

    Είχε προηγηθεί η άρνηση των ταγματασφαλιτών να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και οι αγγλικής εμπνεύσεως παρασκηνιακές ενέργειες για την ένταξή τους στον ΕΔΕΣ, τις οποίες συντόνιζε για λογαριασμό του ΕΔΕΣ, ο ταγματάρχης Αθ. Παπαχριστοδούλου. Μία ομάδα του ΕΕΣ από την Κατερίνη υπό τον Θεόφιλο Βαή, είχε ήδη γίνει δεκτή και είχε επίσης σταλεί στο Κιλκίς – ωστόσο η ένταξη του ίδιου του Κισσάμπατζακ παραήταν ηχηρή για να γίνει αποδεκτή από τον Ζέρβα. Αυτό δεν εμπόδισε τους φονιάδες του Δάγκουλα να φορέσουν τα περιβραχιόνια του ΕΔΕΣ με δική τους πρωτοβουλία, ή ενδεχομένως και κατόπιν προτροπής ενδιάμεσων αξιωματικών του ΕΔΕΣ σε συνεννόηση με το Κάιρο.

    (Σκαναρισμένες οι επίσημες εντολές των Άγγλων για παράδοση των ταγματασφαλιτών στον ΕΛΑΣ. Την ίδια ώρα ωστόσο, δρομολογείτο η ένταξή τους στον ΕΔΕΣ!)

    Η αλήθεια ωστόσο, έμελλε να είναι διαφορετική: Άγγλοι είχαν μπει μεν, στη Θεσσαλονίκη, αλλά ελάχιστα άτομα, που κι αυτά είχαν μεταφερθεί επιβαίνοντα σε πλοιάριο του ΕΛΑΝ μέχρι την Χαλκιδική και ακολούθησαν στη συνέχεια τον ΕΛΑΣ μέχρι την πόλη. Γιατί στην Θεσσαλονίκη είχαν εισέλθει με πρωτοβουλία των καπετάν Κικίτσα (Σαράντη Πρωτόπαπα), Βαφειάδη, Μπακιρτζή και Στρίγγου, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, οι οποίες συνέλαβαν τον Χρυσοχόου και τους ταγματασφαλίτες που είχαν οχυρωθεί στο κτήριο της ΧΑΝ.

    Ο Κισσάμπατζακ, με το που ακούει τους πανηγυρισμούς των ανδρών του, βγαίνει από το στρατηγείο του στην αυλή, όπου και ενημερώνεται για τα καθέκαστα. Ο πρώην ΠΑΟτζής μαχητής και στη συνέχεια ιδρυτής του χιτλερόφιλου σώματος ΕΕΕΣ, δεν ήταν διατεθειμένος να συμμεριστεί τη χαρά των στρατιωτών του, εάν δεν διαπίστωνε ιδίοις όμμασι πως το σχέδιο εξελίσσεται κατά τις διαβεβαιώσεις που είχε δεχθεί από το Κάιρο, για αμνηστία και ειρηνική αποστράτευση. Δεν αποκλείεται και πάλι, ο έμπειρος πολέμαρχος να μυρίστηκε απλώς στην ατμόσφαιρα πως κάτι δεν πήγαινε καλά – οπότε έδωσε στους άνδρες του την εντολή να πάψουν οι πανηγυρισμοί και να μην χαλαρώσει το πνεύμα της ετοιμότητας. «Καλύτερα να δακρύσουν χίλια μάτια για τον Κισσάμπατζακ, παρά να κλάψει ο Κισσάμπατζακ για τους άνδρες του» αναφέρει χαρακτηριστικά στην ομιλία του.

    Το απόγευμα της 30ης Οκτωβρίου, καταφθάνει στο Κιλκίς και η ψευδώνυμη «ΧΙ Μεραρχία του ΕΔΕΣ Κεντρικής Μακεδονίας» και ενώνεται με το λεγόμενο 13ο Σύνταγμα του ΕΔΕΣ του Θ. Βαή, το οποίο είχε ήδη εγκαταστήσει το στρατηγείο του στη Μητρόπολη. Πλέον, στο Κιλκίς βρίσκονται περί τους 7500 ταγματασφαλίτες (υπάρχουν άλλες εκτιμήσεις που ανεβάζουν τον αριθμό σε 9-10.000 και άλλες που υπολογίζουν 5000 άνδρες) οι οποίοι αναζητούν κατάλυμα και τροφή στα σπίτια των κατοίκων της πόλης – με τις αναμενόμενες συνέπειες. Άλλες οχυρώσεις των γερμανοντυμένων και των νεόκοπων «ΕΔΕΣιτών», στήνονται στο λόφο του Αη Γιώργη, στα σχολεία, στους υφιστάμενους στρατώνες και στο (σχετικά υπερυψωμένο) Νοσοκομείο. Απ’ ό,τι φαίνεται ωστόσο, το μέτωπο αυτό δεν είναι αρραγές, καθώς οι τουρκόφωνοι οπλαρχηγοί έρχονται σε διάσταση με τους εθνικιστές αξιωματικούς καριέρας.

    Πράγματι, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ περισφίγγουν το Κιλκίς αξιώνοντας την παράδοση των ταγματασφαλιτών, προκειμένου να φυλακιστούν και να δικαστούν ως δωσίλογοι από την μετακατοχική κυβέρνηση. Ο ΕΛΑΣ, δίνοντας βάση στις διαβεβαιώσεις του ΕΔΕΣ στη Θεσσαλονίκη, ότι «η μεταμόρφωση των διαφόρων Παπαδόπουλων εις τμήματα του ΕΔΕΣ δια της τοποθετήσεως των διακριτικών της Οργανώσεώς μας οφείλεται σε πρωτοβουλία δική τους και μόνον», χαρακτηρίζει στις ανακοινώσεις του, τους όψιμους αυτούς αντιστασιακούς, ως «ψευτοΕΔΕΣίτες» και καλεί τον νομάρχη να διατάξει την απομάκρυνσή τους από την πόλη. Ο νομάρχης Δ. Αμπατζόγλου, απαντά πως μέσα στο Κιλκίς δεν βρίσκεται ο Παπαδόπουλος, αλλά ένα Σύνταγμα ΕΔΕΣιτών, μαζί με πολλά τμήματα του Κισσάμπατζακ, τα οποία αρνούνται να εγκαταλείψουν την πόλη. Αναφέρει επίσης, πως κατόπιν πρωτοβουλιών του, διαλύθηκε το γερμανικό στρατόπεδο όπου κρατούνταν ΕΛΑΣίτες, πως οι συμμαχικές σημαίες κυματίζουν στους δρόμους – και κάνει έκκληση για αποφυγή της αλληλοσφαγής. Η αλήθεια ήταν βεβαίως, πως ο νομάρχης έφτυσε αίμα για να πείσει τον Κισσάμπατζακ να δεχθεί να υψωθεί η ρωσική σημαία πλάι στις υπόλοιπες – αν υψώθηκε κιόλας.

    «Δια ταύτα εκφράζομεν ομόθυμον θέλησιν του λαού του Κιλκίς και την ευχήν της Εκκλησίας, όπως με κάθε θυσίαν επέλθει μία συνεννόησις και αποφευχθεί πάσα νέα αιματοχυσία αυτήν μάλιστα την στιγμήν όπου άπασα η μητέρα Ελλάς ελευθερώθη και ουδαμού επί ελληνικού εδάφους υπάρχει ίχνος κατακτητού» καταλήγει ο νομάρχης στην απάντησή του προς τον ΕΛΑΣ. Οι δύο αντίπαλοι ωστόσο είναι ανένδοτοι: Ούτε οι ταγματασφαλίτες δέχονται να παραδοθούν μετά από τον πεισματικό εγκλωβισμό τους στο Κιλκίς, ούτε βεβαίως ο ΕΛΑΣ είναι διατεθημένος να εγκαταλείψει την πολιορκία.

    Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ που πολιορκούν την πόλη, αποτελούνταν από περίπου 6000 άνδρες: Οκτώ τάγματα της 10ης Μεραρχίας (τρία τάγματα του 30ου Συντάγματος, τρία του 16ου και δύο του 50ου), πέντε τάγματα της 11ης Μεραρχίας, (τρία τάγματα του – κιλκισιώτικου – 13ου Συντάγματος, και δύο του 19ου) δύο τάγματα της 9ης Μεραρχίας (ένα τάγμα του 28ου Συντάγματος και ένα του 53ου), καθώς και ένα απόσπασμα της θεσσαλικής Ταξιαρχίας Ιππικού του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Μπουκουβάλα (Δημήτριο Τάσο), το οποίο ωστόσο, δεν πρόλαβε να λάβει μέρος στην κύρια μάχη.

    Με δεδομένη την άρνηση των οχυρωμένων ταγματασφαλιτών να παραδοθούν ξεκινά στις 4 Νοεμβρίου η επίθεση του ΕΛΑΣ. Η μάχη είναι αγριότατη και εξοντωτική. Το νοσοκομείο στέκει το τελευταίο οχυρό των ταγματασφαλιτών, οπότε, αργά το απόγευμα, οι περίπου χίλιοι οχυρωμένοι σηκώνουν λευκές σημαίες – ένδειξη παράδοσης. Μία διμοιρία του 28ου Συντάγματος προχωρά προς το νοσοκομείο και μόλις έφθασε σε ακτίνα βολής, δέχεται τα πυρά των «παραδιδόμενων», με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τα περισσότερα μέλη της. Ο ΕΛΑΣ, απαντά αλύπητα με μπαζούκας.

    Αρκετοί πολιορκημένοι, καταφέρνουν να απεγκλωβιστούν και να αναζητήσουν την σωτηρία τους επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδικασία αυτή σκοτώνεται ο Κισσάμπατζακ, όταν επικεφαλής 800 περίπου ανδρών του, χώνεται σε ένα φαράγγι, όπου εξοντώνεται από την Ταξιαρχία Ιππικού του Μπουκουβάλα.

    Το περιστατικό του νοσοκομείου, είναι ευρέως γνωστό και έχει ιδιαίτερα προβληθεί εκ μέρους του ΕΛΑΣ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το κυριότερο σε μία αγριότατη μάχη που είχε ξεκινήσει από τις 5:30 το πρωί και εξελισσόταν πολύνεκρη μέχρι εκείνη την ώρα. Υπερασπιζόμενοι τον λόφο του Αη Γιώργη από το πολυβολείο τους, οι ταγματασφαλίτες δαπάνησαν πάνω από 5000 σφαίρες. Ο ΕΛΑΣ είχε επισήμως 126 νεκρούς και 230 τραυματίες, ενώ ανεξακρίβωτος είναι ο αριθμός των νεκρών της αντίπαλης παράταξης. Σε κάθε περίπτωση οι νεκροί των ταγματασφαλιτών υπήρξαν χιλιάδες, όχι τόσο στη μάχη, όσο στα λαϊκά δικαστήρια και στις πράξεις προσωπικής αντεκδίκησης που εξακολούθησαν. Ο επικεφαλής της Πολιτοφυλακής του ΕΛΑΣ στο Κιλκίς, ένας άνδρας με το ψευδώνυμο «Βράχος», είχε χάσει το γιο του κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δολοφονημένο από τα Τάγματα. Δεν επρόκειτο να επιδείξει έλεος.

    Σύμφωνα με την αναφορά του τότε νομάρχη Κιλκίς, Δ. Αμπατζόπουλου, πλέον των 300 αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών (μεταξύ αυτών και ο διευθυντής Χωροφυλακής, μοίραρχος Λειβαδίτης), μεταφέρθηκαν στο χωριό Μεταλλικό, όπου οι ΕΛΑΣίτες τους εκτέλεσαν με τσεκούρια, «ίνα ικανοποιήσουν τους εκεί παλαιμάχους κομμουνιστάς», ενώ πάνω από 1900 εκτελέστηκαν σε διάφορες θέσεις. Στους σφαγιασθέντες, ήταν και ο αρχιεκτελεστής του Κ. Παπαδόπουλου, ο «Ταγάς» Χάρης, τον οποίον λίντσαραν οι γυναίκες του Κιλκίς σε κεντρική πλατεία.

    Κατά το βράδυ, ο Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου Ιωακείμ και ο δήμαρχος Περικλής Πεταλωτής, (που λίγες μέρες αργότερα, τίμησε σε δημόσια τελετή τον καπετάνιο του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, Περικλή Σταματόπουλο-Καραγιώργη, για την δράση του Συντάγματος) παρενέβησαν στους επικεφαλής του ΕΛΑΣ, προκειμένου να πάψουν οι εκτελέσεις. «Δεν πρόκειται για εκτελέσεις, αλλά για εξόντωση των ανθισταμένων» απάντησε ο Κικίτσας. «Όσοι παραδίδονται γλυτώνουν».

    «Όταν όλοι αυτοί οχυρώνονταν εδώ με τους Γερμανούς, εσείς Δέσποτα, τι επράξατε για να τους πείσετε να μην αντισταθούν; Τουλάχιστον, όταν τους εγκατέλειψαν οι Γερμανοί;» ρώτησε ο Κικίτσας στον Δεσπότη.

    «Δεν εισηκούσθημεν. Ατυχώς δεν εισηκούσθημεν» απάντησε ο Ιωακείμ.

    Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι (840 τον αριθμό) κλείστηκαν στο πρώην στρατηγείο του Κισσάμπατζακ στο καπνεργοστάσιο του Σιδηρόπουλου και οδηγήθηκαν στη συνέχεια στο στρατόπεδο του «Παύλου Μελά», όπου προορίζονταν εξ αρχής να φυλακιστούν. Εκτελέσεις αιχμαλώτων σε πράξεις αντεκδίκησης, υπήρξαν όπως φαίνεται σε πιο περιορισμένο βαθμό και στη Θεσσαλονίκη.

    Στον Παύλο Μελά οδηγήθηκαν επίσης, οι τραυματίες αιχμάλωτοι που έτυχαν αρχικής νοσοκομειακής περίθαλψης στο Νοσοκομείο. Ανάμεσα στους τραυματίες, βρέθηκε και ο διαβόητος Δάγκουλας με σπασμένο το πόδι του, ο οποίος δεν συμμερίστηκε την τύχη των υπολοίπων: Αντί να οδηγηθεί στο στρατόπεδο, παραδόθηκε στο λαό της συμπρωτεύουσας προκειμένου να λιντσαριστεί. Δεν διευκρινίζεται εάν πριν το λιντσάρισμα, ήταν ζωντανός ή νεκρός…

    (Από την «εθνικοπατριωτική» δράση του Δάγκουλα: Ξυλοδαρμοί και νταηλίκια με τις πλάτες των χιτλερικών και του Χρυσοχόου, ακόμα και εναντίον χωροφυλάκων…)

    (Στη φωτογραφία, ο …»ΕΔΕΣίτης» Δάγκουλας, αιχμάλωτος στο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, πριν από την θανάτωσή του, άνευ δίκης).

    (Η παρουσία μονογραφία δεν φιλοδοξεί να γίνει αποδεκτή ως ολοκληρωμένη ιστορική μελέτη. Τα στοιχεία και οι φωτογραφίες της, έχουν αντληθεί από το εξαιρετικό πόνημα του δημοσιογράφου Γ. Καραμαλάκη με τίτλο «Η Εθνική Αντίσταση στο Νομό Κιλκίς», που έλαβε το 1990 και το πρώτο βραβείο της ΤΕΔΚ του Κιλκίς, τη μελέτη του Στράτου Δορδανά «Έλληνες εναντίον Ελλήνων», τα «Απομνημονεύματα» του Μάρκου Βαφειάδη, τις αναμνήσεις του Δημήτρη Τάσου (Μπουκουβάλα) που κατέγραψε ο Αλέξης Σεβαστάκης στο βιβλίο του με τίτλο «Καπετάν Μπουκουβάλας – Το αντάρτικο Ιππικό της Θεσσαλίας» και από προσωπικές μαρτυρίες που έχει συλλέξει ο υποφαινόμενος).

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/02/2009

  97. Επειδή οι Λασπολόγοι της Εθνικής μας αντιστασης εφτασαν στο Σηειο να λασπώνουν αμφισβητωντας ακομα και την πρωτη ηρωική συμβολική πραξη στην Ευρωπη : Το κατεβασμα της Ναζσιτικής σημαιας απο την ακροπολη(δια της μεθοδπου της αναπαραγωγής σχολιων – Λερναιο κειμενο») εφτιαξα

    στα Γρηγορα μια αναρτηση

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/02/blog-post_9347.html
    ( τα στοιχεια τα αντλησα απο το παλιο Βιβλιο της Ιστοριας Γ Λυκειου αυτο δηλαδή που αντεκατασταθη στα Μουλωχτα για να δοθει κατ΄’ αναθεση το Βιβλιοτης Ιστοριας Γ Λυκειου στους »ιστορικους » του ιδρυματος Καραμανλή ( και η ολη ιστορια περασε στο..Ντουκου)

    Λοιπόν , Ως εδώ παιδια !
    ο Δεξιος αναθεωρητισμός δεν θα περασει
    .

    Δεν θα αμαυρώσουν αλλο την Εθνική μας αντισταση
    Οσοι εχουν επιπλεον στοιχεια για την Ηρωική πραξη των Γλεζου – Σαντα ας μου γραψουν σχολιο ..
    Εξαιρουνται οι Γνωστοι- αγνωστοι( ειτε ΕΠΩΝΥΜΟΙ ειτε Ανωνυμοι ) Λασπολόγοι και Συκοφαντες της Εθνικής αντιστασης

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 26/02/2009

  98. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ Ή ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

    Πενήντα πέντε χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου οι ιδεολογικοί μηχανισμοί, που στις προηγούμενες δεκαετίες προσπάθησαν να καταστήσουν κυρίαρχη ιστορική άποψη τα «κομμουνιστικά κονσερβοκούτια» που «κατάσφαξαν τους αθώους εθνικόφρονες ταγματασφαλίτες», επανέρχονται με νέες προσπάθειες ιστορικής τεκμηρίωσης (βλέπε παραχάραξης), με το μανδύα μάλιστα κάποιων δυτικοθρεμμένων (σε αμερικάνικα, αγγλικά και γαλλικά πανεπιστήμια καθώς και κάτω από την υποστήριξη- οικονομική και δημοσιογραφική- του ιδρύματος SOROS) καθηγητών πανεπιστημίου.

    Κοινός στόχος τους είναι- έτσι επαγγέλλονται- να ξαναγράψουν την σύγχρονη ιστορία μας. Στην ουσία, να παραχαράξουν την ιστορική αλήθεια. Να περιφρονήσουν τον ηρωικό, γεμάτο θυσίες, αγώνα του ελληνικού λαού. Να αποσιωπήσουν και να συκοφαντήσουν την απελευθερωτική δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και να ευλογήσουν τη δωσιλογική δράση των ελλήνων συνεργατών του κατακτητή. Να συγκαλύψουν τις ευθύνες των αγγλοαμερικάνων για τον εμφύλιο πόλεμο και να τις χρεώσουν στον πρωτεργάτη της αντιστασιακής εποποιίας, στο ΚΚΕ.

    Η άθλια και αντιεπιστημονική προσπάθεια αυτή δεν είναι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα». Ενταγμένη σε μια πανευρωπαϊκή κίνηση «αναθεώρησης της ιστορίας» και αποκατάστασης των δοσίλογων, άλλες φορές με ξεδιάντροπη ηρωοποίηση τους και άλλες με εξισωτική λογική για τη βία που χρησιμοποιήθηκε από την κάθε πλευρά, αναμασά στη χώρα μας επιχειρήματα που παραπέμπουν στις μεταεμφυλιακές δεκαετίες. Χρησιμοποιεί «έρευνες», δήθεν επιστημονικές, τοπικού χαρακτήρα, περιορισμένες σε «μαρτυρίες» της μίας πλευράς- εκείνης των δοσίλογων- τις περισσότερες φορές ανώνυμες ή στην καλύτερη περίπτωση ατόμων που φύγανε από τη ζωή. Αλήθεια, με βάση ποία επιστημονική δεοντολογία οι εν λόγω ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες στοιχειοθετούν την «έρευνά» τους; Πού βασίζουν την επαλήθευση των επιχειρημάτων τους, όταν η έλλειψη του λόγου της άλλης πλευράς και η παρατεταμένη ανωνυμία των συνεντεύξεων που επικαλούνται δημιουργεί, έτσι κι αλλιώς, αδυναμία επιστημονικού ελέγχου των διαπιστώσεων τους και υποψία πολιτικής σκοπιμότητας του όλου εγχειρήματος;

    Στα πλαίσια αυτά, της παρακμής του ακαδημαϊκού λόγου, η τελευταία εκδοτική προσπάθεια των ελλήνων εκπροσώπων του «ιστορικού ρεβιζιονισμού» με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι» έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη λιθαράκι στο οικοδόμημα της παραχάραξης που επιχειρείται. Στο σύνολό του, το επιμελημένο από τον κ. Μαραντζίδη έργο, προσπαθεί να εντάξει τους βορειοελλαδίτες τοπικούς εκπροσώπους του δωσιλογισμού (Μιχάλαγα, Κισά Μπατζάκ, Αντών Τσαούς κ Σια) στο καθαρτήριο σχήμα των «πεπλανημένων παρθένων» που η όποια συνεργασία τους με τους γερμανούς, ιταλούς και βουλγάρους κατακτητές έγινε εξαιτίας της «αριστερής βίας» -τον όρο επινόησε ο γκουρού της ελληνικής «ιστορικής αναθεώρησης», συνεπώνυμος του κατοχικού υπουργού εργασίας κ. Καλύβας. Τα σαθρά επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν την όλη προσπάθεια δεν ξεφεύγουν από την «επιστημονική μεθοδολογία» των ανώνυμων συνεντεύξεων, των πρακτικών από τα στημένα δικαστήρια σε βάρος αγωνιστών της εθνικής αντίστασης που στήθηκαν στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου και της μεροληπτικής καταμέτρησης πτωμάτων- πάντα φυσικά από την πλευρά των δοσίλογων. Ούτε λόγος φυσικά για την ηθική πλευρά του ζητήματος. Ούτε κουβέντα για την έννοια του πατριωτισμού και την στάση της κάθε πλευράς την περίοδο της κατοχής. Αυτά για τους «μεταμοντέρνους ιστορικούς» του εμφυλίου πολέμου είναι ψηλά γράμματα. Γι’ αυτούς το 1943 δεν είχαμε κατοχή, τότε απλώς άρχιζε ο εμφύλιος και ο εξοπλισμός των «άλλων καπεταναίων» από τους γερμανούς ήταν μια απλή λεπτομέρεια στην προσπάθειά τους να «προστατέψουν τα χωριά τους και τις περιουσίες τους από τους κομμουνιστές αντάρτες» ή να «αποφύγουν την βίαια επιστράτευσή τους στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ εκδηλώνοντας έτσι τον παραδοσιακό αντικομουνισμό τους». Φυσικό επόμενο των παραπάνω είναι η παρουσίαση των εαμικών δυνάμεων με τα εμφυλιοπολεμικά κακέκτυπα των «αιμοσταγών δολοφόνων», των «πρακτόρων της Μόσχας και των σλάβων» κ. ά.

    Με τη χαρακτηριστική αμετροέπεια και παραχάραξη που διακρίνει όλο το εγχείρημα των «άλλων καπεταναίων», αντιμετωπίζει ο κ. Καλλιανιώτης την ιστοριογραφική «αποκατάσταση» των δοσίλογων της περιοχής μας. Έχοντας υπ’ όψιν του όλα εκείνα τα στοιχεία- όπως οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε- που καθιστούν τους δοσίλογους της περιοχής μας υπόλογους απέναντι στην ιστορία και εκείνους που τους αποκατάστησαν μετά την κατοχή συνυπεύθυνους στην εθνική μειοδοσία που συντελέστηκε, τα προσπερνά με χαρακτηριστική αδιαφορία, εντάσσοντας τα στην λογική της «αναγκαστικής προσαρμογής» απέναντι στον κύριο εχθρό, που δεν ήταν άλλος από την «εαμική βία» και την «κομμουνιστική συνομωσία» που επιχειρήθηκε στο όνομα της εθνικής αντίστασης.

    Η προσπάθεια που γίνεται, από τον κ. Καλλιανιώτη, για την ηθική αποκάθαρση του Μιχάλαγα και των υπόλοιπων δοσίλογων έχει διττό χαρακτήρα. Είναι κοινό χαρακτηριστικό άλλωστε όλων των εκπροσώπων του «αναθεωρητισμού». Από τη μία να παρουσιαστεί η συνεργασία με τον κατακτητή σαν ένα «αναγκαίο αμάρτημα» ανθρώπων που τους διέκρινε μια ιδιόμορφη πολιτισμικά αντίληψη του εθνικού χρέους!!! Από την άλλη να φανεί η δράση των εαμικών δυνάμεων στη Δυτική Μακεδονία σαν μια αντίδραση βίαια στρατολογημένων και κατσικοκλεφτών που άλλοι από αγνές προθέσεις παρασυρμένοι και άλλοι από ιδιοτέλεια προσωπική οργάνωσαν ένα κίνημα αντίστασης που όχι μόνο δεν είχε νόημα και δεν έκανε μεγάλο κακό στον κατακτητή, αλλά και χρησιμοποιήθηκε για να καταπιέσει και να πλιατσικολογήσει σε βάρος εκείνου του τμήματος του πληθυσμού που κοιτούσε τη δουλειά του και ήθελε την ησυχία του, αναγκάζοντάς το τελικά να συμμαχήσει και να εξοπλιστεί από τον κατακτητή για λόγους ασφαλείας.

    Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι το λιγότερο έωλα. Η δολοφονική δράση του Μιχάλαγα και του ΕΕΣ όχι μόνο έμειναν αποτυπωμένες στη μνήμη των ανθρώπων που τις ζήσανε αλλά είναι ομολογημένες ακόμη και από στελέχη της ΠΑΟ, που σίγουρα μόνο για φιλοκομμουνιστική άποψη δεν μπορούν να κατηγορηθούν. Είναι αποτυπωμένη στη δολοφονία στελεχών του ΚΚΕ (στα Ίμερα) και της εθνικής αντίστασης αλλά και σε ανάλογες πράξεις σε βάρος Άγγλων και συντηρητικών πολιτών που καμία σχέση δεν είχαν με το ΚΚΕ. Η ελεύθερη δράση τους σε βάρος της αντίστασης και υπέρ των γερμανών είναι γνωστή, όχι μόνο στα χωριά που υποτίθεται πως ήθελαν να προστατέψουν αλλά και μέσα στην Κοζάνη που διατηρούσαν γραφεία και φορολογούσαν το λαό. Να ποιοι ήταν οι πλιατσικολόγοι και οι μαυραγορίτες της κατοχής.

    Γνωστά είναι στο λαό της περιοχής μας, και σίγουρα και στον κ. Καλλιανιώτη που κάνει μια απλή αναφορά στο εν λόγω πόνημά του οι φιλοχιτλερικές ομιλίες του Μιχάλαγα και η σπουδή του να στείλει μαζί με τους

    «άλλους καπεταναίους» συγχαρητήριο μήνυμα στον Φύρερ για την αποφυγή της δολοφονίας του. Γνωστό είναι το ταξίδι του στη Βιέννη, προσκεκλημένος μαζί με άλλους αστέρες του δωσιλογισμού από τους κατακτητές και οι καμαρωτές φωτογραφίσεις του και τα γεύματα μαζί τους.

    Μιχάλαγας και Σια ομοτράπεζοι με γερμανούς αξιωματικούς

    Όλα τα παραπάνω στοιχεία όμως είναι απλώς «αποτελέσματα του αναγκαστικού συμβιβασμού που επέβαλλε το πρωταρχικό καθήκον αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου». Ηθικές διαστάσεις στη δράση των δοσίλογων δεν πρέπει να αναζητούνται σύμφωνα με τον κ. Καλλιανιώτη και τους υπόλοιπους συγγραφείς του βιβλίου. Είναι μια περιττή πολυτέλεια στην «εθνοτοπική αναθεώρηση» που επιχειρούν. Και φυσικά σύμφωνα με τους συγγραφείς, όλοι εκείνοι που αντιστάθηκαν στον κατακτητή απλά κυνηγούσαν χίμαιρες παρασυρμένοι από μια σέχτα συνωμοτών του ΚΚΕ και διάφορων τυχοδιωκτών που απλώς βρήκαν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν παλιούς προσωπικούς λογαριασμούς ή να επωφεληθούν για λόγους επιβίωσης και μελλοντικών μωροφιλοδοξιών.

    Η αντιφατική πολιτική που εξυπηρετεί η συγγραφή και η έκδοση αυτού του βιβλίου δεν είναι άλλη από την κυρίαρχη αντίληψη που επιθυμεί την ακροδεξιά στροφή στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η θεωρητική εξίσωση φασισμού- κομμουνισμού που επαγγέλλεται στην κατά καιρούς αρθρογραφία της η ομάδα αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από μια υπεκφυγή απέναντι στον επιστημονικό έλεγχο και τον πολιτικό διάλογο.

    Το βιβλίο που εκδόθηκε εκφράζει την παραπάνω αντίφαση με τον καλύτερο τρόπο. Η προσπάθεια, σε συνέχεια προηγούμενων εκδόσεων και άρθρων, να θεμελιωθεί μια ερμηνευτική της ιστορίας, δανειζόμενη ότι πιο άθλιο έχει να επιδείξει η ακροδεξιά , που στοχεύει στην απομυθοποίηση δήθεν της ιστορικής μνήμης του λαού μας, οδηγεί ηθελημένα τους συγγραφείς του στην ιδεολογική απολογία του νεοφασισμού. Όσο κι αν η «αστυνομική αφέλεια» των συγγραφέων στην προσπάθεια τους να δομήσουν μια-υποτίθεται- νέα μεθοδολογία επιστημονικής διερεύνησης της ιστορίας, φαίνεται απλά σαν μια ερασιτεχνικού τύπου αποτυχία των επιδιώξεών τους, η τελική πολιτική τους αφέλεια μόνο ακίνδυνη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η στρατιωτικού τύπου λαγνεία της βίας, που όταν προέρχεται από τους κομμουνιστές ενάντια στους κατακτητές και στους δωσίλογους καταγγέλλεται ενώ όταν πρόκειται για εκείνη των δωσίλογων γίνεται πεδίο κοινωνιολογικής έρευνας και πολιτικής αποκάθαρσης, είναι το εξωτερικό περίβλημα του αυγού του φιδιού. Η συγκαλυμμένη αποκάθαρση του φασισμού, κάτι που πολλοί κύκλοι και της σημερινής δεξιάς ακόμη θέλουν να αποβάλουν, είναι το τελικό «επιστημονικό» επίτευγμα των συγγραφέων.

    1)Καπνόπουλος, 2)Μιχάλαγας, 3)Κισά Μπατζάκ, 4) Δαδούλης

    καμαρωτοί φωτογραφίζονται με ποιους άλλους, με τους γερμανούς συνεργάτες τους.

    Όλα τα «καλά παιδιά», Κισαμπατζάκ, Μιχάλαγας και Σια. Μαζί τους και ο διαβόητος Πούλος, που δικάστηκε
    και εκτελέστηκε από το δικαστήριο δωσίλογων. Καμαρώστε τους!!!

    επανάληψη των εμφυλιοπολεμικών επιχειρημάτων από τους συγγραφείς του βιβλίου «Οι άλλοι καπετάνιοι» είναι για τους ίδιους μια ακροβασία επιστημονικής κατάπτωσης, ακόμη κι αν ανοίγει δρόμους λαμπρούς για καριέρες έμμισθων απολογητών της νέας τάξης πραγμάτων. Έτσι κι αλλιώς στη συνείδηση του ελληνικού λαού, πέρα από τις όποιες πολιτικές διαφορές, ο δωσιλογισμός ήταν και είναι κατάπτυστος. Έτσι κι αλλιώς η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης είναι χαραγμένη στη συνείδησή του με τις πιο λαμπρές παραδώσεις. Ο κύκλος φάνηκε να κλείνει με την ψήφιση του ν. 1285/82 που επίσημα αναγνώρισε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την Εθνική Αλληλεγγύη και την ΕΠΟΝ σαν οργανώσεις και κύριο κορμό της Εθνικής Αντίστασης. Με τον ίδιο νόμο καταργήθηκαν οι χουντικές διατάξεις που αναγνώριζαν τους ταγματασφαλίτες σαν «αντιστασιακούς».

    Όλα τα πιο πάνω φαίνεται ότι ξέχασε η νομαρχία Κοζάνης (με νομάρχη ΠΑΣΟΚ) που συμμετέχει στην παρουσίαση ενός έργου που αμφισβητεί την κοινή συνείδηση του λαού μας.

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΑΡΑΠΟΙΗΘΕΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΛΑΟΙ

    Χατζηδημητράκος Νίκος. Σέρβια

    http://www.ptolemaida.net/p-istorika-gegonota_ANATHEORHSH_H_PARAXARAKSI_THS_ISTORIAS.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/03/2009

  99. Eνα εξαιρετικό βιβλιο για τα Ταγματα ασφαλειας και τον Δωσιλογισμό και τον ρολο τους στην μετεμφυλιακή Ελλάδα απο τον …αγαπημένο του Ομερ :

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/03/blog-post_9891.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/03/2009

  100. Τάγματα Ασφαλείας
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CE%91%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82
    Συγκρότηση

    Οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας.Το πρώτο Τάγμα Ασφαλείας ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στην Αθήνα, με δυναμικό 300 οπλίτες και 20 αξιωματικούς.[9] Η επάνδρωσή τους γινόταν με αξιωματικούς του στρατού, με υποχρεωτική κλήτευση νέων σειρών και αποστράτων αξιωματικών. Η φρουρά του Αγνώστου αποτέλεσε το φυτώριο και για τα επόμενα τακτικά «ευζωνικά τάγματα», καθώς η βασική εκπαίδευση δινόταν εκεί και μετά τα Τάγματα έφευγαν για τη δυτική Ελλάδα και την Πελοπόννησο, όπου επιμέρους τμήματά τους ίδρυσαν τοπικά Τάγματα. Για κάθε τάγμα ευζώνων προβλεπόταν δύναμη 600 ανδρών και 50 αξιωματικών, καθώς και ενός Γερμανού αξιωματικού.[10] Στα Τάγματα κατατάσσονταν κυρίως εξαθλιωμένοι άνθρωποι που προσπαθούσαν έτσι να επιβιώσουν, καθώς η υπηρεσία συνοδευόταν από καλό για την εποχή μισθό και άλλα προνόμια και διευκολύνσεις, εγκληματίες και καταζητούμενοι,[11] αντικομμουνιστές αξιωματικοί, ανάμεσα στους οποίους και αξιωματικοί τoυ ΕΔΕΣ Αθήνας, τους οποίους ο Ζέρβας καταδίκασε το Δεκέμβριο του 1943 και αποκήρυξε περί το Φεβρουάριο του 1944,[12] πολιτικοί καιροσκόποι, καθώς και μέλη οργανώσεων που είχαν έρθει σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ ή είχαν διαλυθεί από αυτόν, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά των 200 ανδρών της ΕΚΚΑ και μελών ομάδων του «Εθνικού Στρατού» που είχαν έρθει στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ και κατέφυγαν στις πόλεις, όπως και άτομα που είχαν χάσει συγγενείς τους εξαιτίας της δράσης των ανταρτών και ζητούσαν εκδίκηση.

    Στην Πελοπόννησο ιδρύθηκαν επιπλέον Τάγματα, ως Πρότυπα Τάγματα Χωροφυλακής, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις του συνταγματάρχη Διονυσίου Παπαδόγκωνα με τους Ιταλούς και κατόπιν με τους Γερμανούς.[13] Οι μονάδες αυτές σιτίζονταν και εξοπλίζονταν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ενώ τυπικά υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και το «Β’ Αρχηγείο Χωροφυλακής». Αρχικά διστακτικοί οι Γερμανοί, επέτρεψαν τη δημιουργία των Ταγμάτων αυτών μετά και από προσωπική έγκριση του Χίτλερ, προκειμένου «να γλιτώσουν γερμανικό αίμα».[14] Ο Παπαδόγκωνας, καθώς θεωρούνταν Βρετανόφιλος, προσέφερε τη γυναίκα και την κόρη του ως ομήρους στους Γερμανούς για να πείσει ότι δεν προτίθεται να πολεμήσει αυτούς, προσφορά που οι Γερμανοί αρνήθηκαν δείχνοντας εμπιστοσύνη.[15] Δυο μέρες μετά την έγκριση του Χίτλερ, την 1η Νοεμβρίου του 1943, ιδρύθηκε στη Λακωνία το «Τάγμα Λεωνίδας», με όπλα από τους Γερμανούς[16] και επικεφαλής το Λεωνίδα Βρεττάκο, αδερφό του Τηλέμαχου Βρεττάκου που είχε συγκροτήσει προηγούμενα δύναμη στην Πελοπόννησο και δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ.

    Η στολή των τακτικών Ταγμάτων

    ήταν αυτή των Ευζώνων του Άγνωστου Στρατιώτη, για αυτό το λόγο έμειναν γνωστοί και ως γερμανοτσολιάδες.

    Από τον Ιανουάριο του 1944 φόρεσαν χιτώνια του πρώην ελληνικού στρατού, και γερμανικά άρβυλα. Στη στολή τους, τα ελληνικά εθνόσημα και το στέμμα είχαν αντικατασταθεί με ένα δάφνινο στεφάνι.

    Τα Τάγματα της Πελοποννήσου, που συγκροτήθηκαν σε χαλαρότερη βάση, φορούσαν στολές χωροφύλακα, πολιτικά ή παλιές γερμανικές και ιταλικές στολές.[17] Ανώτατος διοικητής των Ταγμάτων ήταν ο αντιστράτηγος -διοικητής των SS και της αστυνομίας στην Ελλάδα- Βάλτερ Σιμάνα. Διοικητές των Ευζωνικών Ταγμάτων χρημάτισαν ο Βασίλειος Ντερτιλής και στη συνέχεια ο Αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος. Οι πιο γνωστοί Έλληνες αξιωματικοί των Τ.Α. ήταν οι Διονύσιος Παπαδόγκωνας (διοικητής των Ταγμάτων Πελοποννήσου, σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά στο Γουδί), Παναγιώτης Στούπας (διοικητής του Τάγματος Μελιγαλά, αυτοκτόνησε κατά την πολιορκία της Πύλου απο δυνάμεις του ΕΛΑΣ), Λεωνίδας Βρεττάκος (διοικητής του Τάγματος «Λεωνίδας» στη Λακωνία), Νικόλαος Κουρκουλάκος (διοικητής του Τάγματος της Πάτρας) κ.α.

    [Επεξεργασία] Δράση

    Οπλίτης των Ταγμάτων Ασφαλείας φυλά απαγχονισμένο Έλληνα.Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν κατά βάση αντι-εαμική και αντικομμουνιστική. Αν και έγινε προσπάθεια να εξαπλωθούν σε ολόκληρη τη χώρα, κύριοι χώροι δράσης τους ήταν η Στερεά Ελλάδα (Αγρίνιο και Ναύπακτος) και η Πελοπόννησος (Τρίπολη, Πάτρα, Ναύπλιο, Γύθειο, Καλαμάτα, Σπάρτη κλπ ), καθώς και η Αθήνα, η Εύβοια και κατά καιρούς ορισμένες περιοχές της Θεσσαλίας.[18] Στην Μακεδονία και Θράκη έδρασαν άλλες δοσιλογικές ομάδες, όπως αυτές του Συνταγματάρχη Πούλου, τα αποσπάσματα του Α. Δάγκουλα στη Θεσσαλονίκη καθώς και αυτά των τουρκόφωνων Ποντίων Κισά Μπατζάκ και του Μιχάλαγα,οι οποίες αν και στην αρχή συνυπήρχαν με τον ΕΛΑΣ,απο το 1943 και μετά ήρθαν σε ρήξη μαζί του και προσέγγίσαν τους Γερμανούς .[19] Οι δυνάμεις αυτές δεν υπάγονταν τυπικά στα Τάγματα Ασφαλείας, ωστόσο είχαν παρόμοια δράση και στενές σχέσεις με τη γερμανική διοίκηση. Στην Κρήτη η συγκρότηση δοσιλογικής στρατιωτικής δύναμης σε γενικές γραμμές απέτυχε.[20] Η συνολική δύναμη των Ταγμάτων έφτασε τις 22.000 στο τέλος της Κατοχής, σε 9 ευζωνικά και 22 εθελοντικά τάγματα.

    Η πρώτη αυτόνομη ενέργεια των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Αθήνα ήταν η επιδρομή, στις 27 Νοεμβρίου 1943, στα στρατιωτικά νοσοκομεία και η εκκαθάρισή τους από κομμουνιστές.

    Διενεργούσαν επίσης ελέγχους σε σπίτια, που αποτελούσαν αφορμή για λεηλασίες και εκφοβισμό των πολιτών.[21] Σε άλλες περιπτώσεις, ξυλοκοπούνταν και βιάζονταν γυναίκες που είχαν συγγενείς στον ΕΛΑΣ, και τα σπίτια τους καίγονταν.[22] Το πρώην ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα αποτέλεσε φυλακή όπου τα Τάγματα κρατούσαν όσους αιχμάλωτούς τους δεν έπαιρναν οι Γερμανοί στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου ή δεν στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία.

    Τα Τάγματα συμμετείχαν επίσης ενεργά στα μπλόκα, όπως στο πρώτο και δεύτερο μπλόκο της Κοκκινιάς, στο μπλόκο της Καισαριανής, σε επιδρομές μαζί με τα SS στην Καισαριανή, το Βύρωνα και αλλού,[23] καθώς και στην πολιορκία και τη μάχη στο λεγόμενο «Κάστρο του Υμηττού». Φρουρούσαν επίσης τα πτώματα όσων κρεμούσαν οι Γερμανοί έτσι ώστε να μην τα απομακρύνουν οι συγγενείς και να παραμένουν σε δημόσια θέα προς εκφοβισμό.[24]

    Τόσο τα Τάγματα Ευζώνων όσο και αυτά του Παπαδόγκωνα συμμετείχαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών μαζί με το γερμανικό στρατό. Τον Ιανουάριο του 1944, το Τάγμα Βρεττάκου συμμετείχε στην εκκαθαριστική «Επιχείρηση Κότσυφας» σε συνεργασία με Γερμανούς.[25] Στις 26 Φεβρουαρίου ’44 τα Τάγματα συμμετείχαν σε επιδρομή στην Αχαία, το Μάρτιο του ίδιου χρόνου στη Λακωνία και Μεσσηνία, όπου δεν έδειξαν κανένα οίκτο για τον πληθυσμό, και τον Απρίλιο πάλι σε Αχαία και Ηλεία όπου φέρθηκαν με μεγάλη βαρβαρότητα.[26] Οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν στην Πελοπόννησο και κατά το καλοκαίρι. Τα Τάγματα Ασφαλείας βοήθησαν επίσης στην φύλαξη των Εβραίων της Πάτρας, που στάλθηκαν στο Άουσβιτς,[27] [28] και συμμετείχαν στην προετοιμασία της «Επιχείρησης Καλάβρυτα», που κατέληξε στη Σφαγή των Καλαβρύτων, συλλέγοντας πληροφορίες στα Καλάβρυτα και τις γύρω περιοχές για λογαριασμό των Γερμανών.[29] Στην Εύβοια το εκεί Τάγμα έγινε διαβόητο για την απειθαρχία και τη βιαιότητά του, επιδιδόμενο επίσης σε εκβιασμούς και μαύρη αγορά.[30]

    Τα Τάγματα Ασφαλείας έκαναν και αρκετές εκτελέσεις ως αντίποινα για τους φόνους Γερμανών από τους αντάρτες. Στις 15 Μαρτίου του 1944 στην Πάτρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές υπό γερμανική επιτήρηση, 40 το Μάρτιο του ’44 από το Τάγμα Καλαμάτας[31], ενώ στις 25 Απριλίου τουφεκίστηκαν 110 με πρωτοβουλία του Παπαδόγκωνα σε αντίποινα για τη δολοφονία από τους αντάρτες του γερμανού στρατηγού Κρεχ, τον οποίο εκτιμούσε.[32] Παράλληλα στις 31 Ιουλίου άντρες του Τ.Α. Αγρινίου κρέμασαν στα Καλύβια 60 αιχμάλωτους ΕΛΑΣίτες και ΕΑΜίτες. Αντίστροφα, οι γερμανικές αρχές τιμωρούσαν με αντίποινα (εκτελέσεις) το φόνο μελών των Ταγμάτων Ασφαλείας, μέτρο που ίσχυε και για τα δικά τους στρατεύματα.[33] Όταν το Μάιο του ’44 οι Γερμανοί κήρυξαν την Πελοπόννησο ζώνη πολέμου και απαγόρευσαν την επικοινωνία, τις συγκεντρώσεις, τις μετακινήσεις καθώς και την κυκλοφορία τα βράδυα, με την ποινή σύλληψης ή θανάτου, τα Τάγματα Ασφαλείας ανέλαβαν την τήρηση του μέτρου αυτού.[34]

    [Επεξεργασία] Σχέσεις με τις δυνάμεις κατοχής
    Τα Τάγματα Ασφαλείας συνεργάζονταν στενά με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής,[35] τόσο ως μάχιμη δύναμη σε επιχειρήσεις όσο και σαν σώμα φύλαξης αιχμαλώτων, υποστηρικτική δύναμη, και ως αποσπάσματα θανάτου. Η συνεργασία τους χαρακτηριζόταν από τους ίδιους τους Γερμανούς σε αναφορές τους ως εξαιρετική. Είχαν επίσης συμμετοχή στις γιορτές για τα γενέθλια του Χίτλερ και για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσαν οι Γερμανοί.[36] Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944, ο Παπαδόγκωνας του έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα για τη διάσωσή του. Στο τηλεγράφημα απάντησε ο Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγός των SS, ευχαριστώντας εκ μέρους του Φύρερ και υποσχόμενος επιπλέον εξοπλισμό για τα Τάγματα.[37] Η συγκρότηση των στρατιωτικών αυτών σωμάτων αποτέλεσε και αντικείμενο προπαγάνδας για τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια. Προβλήθηκαν από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Βερολίνου ως τα «σκληροτράχηλα παλικάρια στο πλευρό της Βέρμαχτ».[38]

    Ένα από τα τελευταία πράγματα που έκαναν οι Γερμανοί αποχωρώντας από την Πελοπόννησο, ήταν να αφήσουν στα Τάγματα Ασφαλείας αποθήκες με πυρομαχικά και οπλισμό, για να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον των κομμουνιστών. Ο Διοικητής των ευζωνικών Ταγμάτων Πλυτζανόπουλος υποστήριξε, καθώς πλησίαζε η απελευθέρωση, ότι οι Γερμανοί έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα χωρίς προβλήματα, για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοκύλισμα.[39] Τα Τάγματα Ασφαλείας κάλυψαν την αποχώρηση των Γερμανών, εντυπωσιάζοντας τον Σιμάνα με την πίστη και την αγωνιστικότητά τους.[40] Στην Πάτρα, ένας από τους όρους που έθεσε ο διοικητής του εκεί Τάγματος Κουρκουλάκος, προκειμένου να παραδοθεί, ήταν να αφεθούν οι Γερμανοί να αποχωρήσουν ανενόχλητοι.[41]

    Τα Τάγματα Ασφαλείας καταδικάστηκαν ως προδοτικά με διάγγελμα της κυβέρνησης του Καίρου τον Ιανουάριο του 1944, και με κοινή ανακοίνωση των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΚΚΑ, ΕΔΕΣ και ΕΑΜ το Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου. Στη Συμφωνία της Καζέρτας, που προηγήθηκε της απελευθέρωσης της Ελλάδας, τα Τάγματα Ασφαλείας χαρακτηρίστηκαν όργανα του εχθρού.

    [Επεξεργασία] Απελευθέρωση
    Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής από την Ελλάδα τα Τάγματα πολιορκήθηκαν σε διάφορες πόλεις από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ (Ναύπλιο, Αγρίνιο, Τρίπολη, Κόρινθο, Πάτρα) και παραδόθηκαν είτε σε αυτόν είτε σε βρετανικές δυνάμεις που κατέφταναν στη χώρα. Ο διοικητής των Ταγμάτων της Πελοποννήσου Διονύσιος Παπαδόγκωνας, μετά την άρνησή του να συμπτυχθεί στην Αθήνα, περικυκλώθηκε στην Τρίπολη από τις δυνάμεις του Άρη Βελουχιώτη στα τέλη Σεπτεμβρίου του ’44. Αφού πρώτα απέκρουσε επίθεση του ΕΛΑΣ, έσπειρε την τρομοκρατία στην πόλη,[42] και τελικά παραδόθηκε την 1η Οκτωβρίου σε βρετανικό απόσπασμα μετά από μεσολάβηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και τις εγγυήσεις των Άγγλων αξιωματικών[43] και μεταφέρθηκε αρχικά στις Σπέτσες και από εκεί στην Αθήνα.

    Το Τάγμα Ασφαλείας Μελιγαλά μαζί με τους εναπομείναντες Ταγματασφαλίτες της Καλαμάτας εξολοθρεύτηκε από τον ΕΛΑΣ μέσα στην κωμόπολη ύστερα απο τριήμερη μάχη (13-15 Σεπτεμβρίου) την οποία ακολούθησε σφαγή των αιχμαλώτων Ταγματασφαλιτών καθώς και αμάχων, ενώ κατόπιν λυντσαρίστηκαν από το πλήθος στην Καλαμάτα ο νομάρχης Περωτής και άλλοι 17 επιφανείς πολίτες ως κύριοι υποστηρικτές των Ταγμάτων.[44] Δολοφονίες δοσιλόγων έγιναν καθώς και στους Γαργαλιάνους και στον Πύργο. Το Τάγμα Ασφαλείας της Πάτρας αποχώρησε από την πόλη και οι άντρες του απομακρύνθηκαν από τους Βρετανούς[45] και το Τάγμα Ασφαλείας Αγρινίου παραδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου στον ΕΛΑΣ έπειτα απο τριήμερη αντίσταση. Στην Αθήνα τα Τάγματα Ευζώνων αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο του Γουδή.

    Οι δοσιλογικές δυνάμεις της Μακεδονίας συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς, περικυκλώθηκαν όμως από τον ΕΛΑΣ και κλήθηκαν να παραδοθούν. Μετά την άρνησή τους ακολούθησε φονική και για τις δυο πλευρές μάχη, που τέλειωσε με την κατάληψη της πόλης από τον ΕΛΑΣ, την οποία ακολούθησαν εκτελέσεις όσων κρίθηκαν ως δοσίλογοι.

    [Επεξεργασία] Μετά την Κατοχή
    Δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας παρέμειναν επιτηρούμενες στο στρατόπεδο στο Γουδί, απελευθερώθηκαν όμως από εκεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου, οπλίστηκαν και πολέμησαν στο πλευρό της κυβέρνησης και των Βρετανών κατά τα Δεκεμβριανά, την ένοπλη σύρραξη στην Αθήνα που σηματοδότησε την αρχή του Ελληνικού Εμφύλιου. Αρκετά μέλη τους δε, ενσωματώθηκαν στα Τάγματα Εθνοφυλακής, το στρατό που δημιουργήθηκε μετά την Κατοχή, επιδιδόμενοι σε βιαιότητες και εκδικητικές πράξεις εναντίον των αριστερών.[46] Στη λογική της συμμετοχής τους στον εμφύλιο με την πλευρά του κυβερνητικού στρατού, αμνηστεύθηκαν πολλοί από τους καταδικασθέντες, μερικοί από τους οποίους ακολούθησαν καριέρα στον Ελληνικό Στρατό.[47] Ο Παπαδόγκωνας, που σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά, προάχθηκε μετά θάνατο με βάση κατοχικούς νόμους, ωστόσο η προαγωγή αποσύρθηκε ως «λάθος» μετά την κατακραυγή που ακολούθησε.[48] Ο εμπνευστής των Ταγμάτων, Ιωάννης Ράλλης, αν και αθωώθηκε από το δικαστήριο των δοσιλόγων για τη δημιουργία των Ταγμάτων, όπως και ο Πάγκαλος, ωστόσο κρίθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας και πέθανε το 1946 στη φυλακή.[49] Μολονότι τελικά τα πρώην μέλη των Τ.Α. βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ουδέποτε κατάφεραν να κερδίσουν αισθήματα συμπάθειας ή έστω ουδετερότητας.

    Μέχρι και σήμερα ο χαρακτηρισμός «ταγματασφαλίτης» είναι στη λαϊκή κουλτούρα ύβρις, συνώνυμη της προδοσίας και του δοσιλογισμού.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/03/2009

  101. Για στο μυαλο και στα χέρια σου. Εύγε Νοσφερατος

    Σχόλιο από ΜΠΑΜ και ΚΑΤΩ | 22/03/2009

  102. Θέμα Πολεμοφόδια και εφόδια για τον Ζέρβα
    Απόρρητο(σφραγίδα)
    Αθήνα 27 Δεκεμβρίου 44

    1.Σχετικά με τις αιτιάσεις από μέρους του στρατηγού Ζέρβα αναφορικά προς την έλλειψη υποστήριξης προς τον ίδιο από μέρους των Βρετανών,θα ήθελα να καταγραφεί οτι,κατά τη γνώμη μου,οι λόγοι που επικαλέιται ο Ζέρβας σε ό,τι αφορά την αποτυχία του,να προβάλει αποτελεσματική αντίσταση στις επιθέσεις του ΕΛΑΣ,χρήζουν διερευνήσεως.

    2. Η αντίσταση που προέβαλε ο Ζέρβας στο Γερμανό εισβολέα στις αρχές του 1944 ήταν πολύ περιορισμένη.Πράγματι,κατά τον μήνα Ιούνιο,διέταξα τον αντισυνταγματάρχη Barnes να καλέσει τον Ζέρβα να εντατικοποιήσει τις επιχειρήσεις του πρός ενίσχυση των ανταρτών που προέβαιναν σε επιχειρήσει διασχίζοντας την αλβανική μέθοδο.Εχουν καταγραφεί αυτές οι οδηγίες ειναι διαθέσιμε από το FORCE 133 H.Q.,Κάιρο.Δόθηκαν διαταγές στον Ζέρβα να επιτεθεί στα Γιάννινα,ένα σημαντικό κέντρο των Γερμανών,το οποίο κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή,το υπερασπιζόταν πολύ ασθενείς δυνάμεις.Ο Ζέρβας συμμορφώθηκε κατ’επίφασιν με τις οδηγίες αυτές προβαίνοντας σε μετακινήσεις στρατευμάτων,η επίθεση όμως ποτέ δεν πραγματικοποιήθηκε,καθώς οι Γερμανοί,από πλευράς δυνάμεων,ήσαν σε θέση να ανακαταλάβουν τα Γιάννινα και εγώ,παρά τη θέληση μου,βρέθηκα υποχρεωμένος να ανακαλέσω την επίθεση.Κατόπιν ωρίμου σκέψεως φρονώ οτί αν ο Ζέρβας είχε δείξει λιγότερη χλιαρότητα,θα είχε καταστεί δυνατόν να καταφερθεί ένα ισχυρό πλήγμα στους Γερμανούς.
    Στη συνέχεια οι Γερμανοί μετακίνησαν ένα ισχυρό σώμα στρατού από τα Τρίκαλα προς το Αγρίνιον μέσω Ιωαννίνων χωρίς καμιά σοβαρή αντίσταση από τα στρατεύματα του Ζέρβα.Το σώμα αυτό προέβη σε επιχειρήσεις δίκην αντιποίνων στην περιοχή του Καρπενησίου,επιχειρήσεις στρεφόμενες εναντίον Ελληνικών χωριών,στη δε συνέχεια επέστρεψε στα Τρίκαλα μέσω Ιωαννίνων.Ο Γερμανικός στρατιωτικός σχηματισμός που ενεπλάκη στις εν λόγω επιχειρήσεις ανήκε στης 4η Μεραρχία των S.S.

    3. Υπάρχουν μαρτυρίες προερχόμενες από έγγραφα που περιήλθαν στην κατοχή μας σε πολεμικές επιχειρήσεις,καθώς και από άλλες πιο απόρρητες πηγές οτι πιθανότατα υπήρξε μια συννενόηση κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή του Γερμανού Διοικητή των Ιωαννίνων και του Ζέρβα για να μην επιτεθούν ο ένας εναντίον του άλλου.Κάποιες από αυτές τις μαρτυρίες είναι διαθέσιμες στο FORCE `33 H.Q. Σύμφωνα με ένα γερμανικό έγγραφο,η στάση του Ζέρβα απέναντι στους Γερμανούς μετεβλήθη και ανέλαβε επιχειρήσεις εναντίον τους,στην συνέχεια όμως συμφωνα με το ίδιο αυτό έγγραφο,ο Ζέρβας επανέκαμψε στη «νομιμοφρονα στάση».

    4. Κατά τις τελευταίες εβδομάδες της Γερμανικής Κατοχής,ο Ζέρβας ανέλαβε επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών.

    5. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως φρονω οτι πρωταρχική μέριμνα του Ζέρβα ήταν να διατηρήσει τις δυνάμεις και τα εφόδια του μέχρι την ημέρα που θα εδέχετο την επίθεση του ΕΛΑΣ.Κατά συνέπεια,είναι πολύ απίθανο να βρέθηκε απογυμνωμένος από πολλές από τις αμυντικές του δυνατότητες όταν αυτή η επίθεση τελικά έλαβε χώρα.

    6.Θα είχε ενδιαφέρον,στο σημείο αυτό,να αναφερθούμε ενδελεχώς,στα όπλα και πυρομαχικά που εστάλησαν στον Ζέρβα από την 1η Ιανουαρίου του ’44.

    5.000 ελαφρά όπλα που κατά μεγάλο ποσοστό ήταν αυτόματα,περιλαμβάνοντας και M.M.G
    140 όλμους 3» ή 81mm.
    7.500.000 σφαίρες S.A.A
    6.000 εξαρτήσεις

    7.Επιπροσθέτως τα ακόλουθα ποσά ρουχισμού,τροφίμων και άλλων εφοδίων που παρεσχέθηκαν κατά την περίοδο από το Μάρτιο μέχρι τον Οκτώμβριο του 44.
    Ρουχισμος
    Ζευγάρια μπότες 24.000
    Ζευγάρια κάλτσες 38.000
    Στολές B.D 15.000
    Πουκάμισα 22.000
    Εσώρουχα 9.000
    Χλαίνες 4.000
    Κουβέρτες 1.000
    Επινώτια Α/G 1.000
    Αδιάβροχα υφάσματα κατασκήνωσης(στρωσ.εδαφ) 2.000
    Ιατρικά εφόδια 15.000 σε λίμπρες

    Τρόφιμα
    Ξηρά τροφή λίμπρες 71.000
    Αλεύρι λίμπρες 353.000
    Ρύζι λίμπρες 83.000
    Φασόλια λίμπρες 22.000
    Δημητριακά λίμπρες 1.700
    Λιπαρά λίμπρες 1.000
    Συμπ.Κρέας λίμπρες 68.000
    Σιτηρέσιο για καταστ. ανάγκης 500 μερίδες.

    8.Τελικά,ο Ζέρβας από την 1η Ιανουαρίου του ’44 ενισχύθηκε με το συνολικό ποσό των 168.000 χρυσών λίρων Αγγλίας.

    9.Φρονώ οτι προε το παρόν δεν υπάρχουν διαθέσιμα λεπτομερή πληροφοριακά στοιχεία που να ερμηνεύουν την αποτυχία των στρατευμάτων του Ζέρβα να προβάλουν μεγαλύτερη αντίσταση στην επίθεση του ΕΛΑΣ.
    Δεν πιστεύω οτι η έλλειψη οπλισμου,πυρομαχικών κ.λ.π συνιστά την πραγματική εξήγηση

    K.V.Burker Benfield,Ταξίαρχος.
    Διοικ.Force 133

    Σχόλιο από Γεια χαρά | 22/07/2009

  103. Αθάνατα δεξιά τραγούδια 😉

    ————————————————

    Με τι καρδια ρε Μαγγανά στην Καλαμάτα μπήκες
    και έσπασες τις φυλακες και έβγαλες τους Χίτες

    Γεια σας Ταγματασφαλίτες
    Xωροφύλακες και Χίτες

    Γεια σου Μαγκανά μου γεια σου
    Με τους Χίτες τα παιδιά σου !

    ——–

    Ζέρβα από τον τάφο έβγα και δες
    θ΄αναστηθεί ξανά ο ΕΔΕΣ
    για τη σημαία και το σταυρό
    αν χρειαστεί και στο βουνό
    εμείς δεν ξέρουμε ζυγό
    για τη σημαία και το σταυρό
    αν χρειαστεί και στο βουνό
    εμείς δεν ξέρουμε ζυγό

    Μύρισε θυμάρι και βασιλικό
    λάμπει το φεγγάρι μες τον ουρανό
    της κληρονομιάς εμείς συνεχιστές
    στην κορυφή και πάλι, πάλι νικητές

    Από το μνήμα έβγα, Ψαρρέ
    ξύπνα αδικοχαμένε αητέ
    δες τη γαλάζια τη γενιά
    που΄γινε ασπίδα και φωτιά
    κόντρα στο δόλο και τη βιά

    δες τη γαλάζια τη γενιά
    που΄γινε ασπίδα και φωτιά
    κόντρα στο δόλο και τη βιά

    Μύρισε θυμάρι και βασιλικό
    λάμπει το φεγγάρι μες τον ουρανό
    της κληρονομιάς εμείς συνεχιστές
    στην κορυφή και πάλι, πάλι νικητές

    ———

    “ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΩΡΗΑ” [Μ. ΤΡΑΪΦΟΡΟΥ – Θ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ] (Σ. Βέμπο) (1947, COLUMBIA DG …).

    «Ένα τραγούδι θα σας πω για τον λεβέντη,
    τον ασπρομάλλη μου το γέρο τον Μωρηά
    και βάλτε αδέρφια μου για να στηθεί το γλέντι
    Τριπολιτσιώτικο κρασί και ψησταριά.

    Στήσε χορό ξενητεμένε Μωραΐτη,
    απόψε ας παίξουνε λαγούτα και βιολιά
    και πες πως γύρισες στο πατρικό σου σπίτι
    και πως σε πήρανε οι γέροι σου αγκαλιά.

    Γειά και χαρά σας Μωραΐτες αδερφοί
    και σεις κοπέλες γειά σας,
    τη λευτεριά η Ελλάδα μας
    χρωστάει στη λεβεντιά σας.

    Τώρα που αίμα αδερφικό το χώμα ιδρώνει
    κι η Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά,
    έβγα απ’ τον τάφο Θοδωρή Κολοκοτρώνη
    κι αδέρφια κάνε όλους τους Έλληνες ξανά.

    Τα όμορφα χρόνια τα παλιά να ξαναζήσουν
    και στου Ταΰγετου την πιο ψηλή κορφή,
    των πρόγονών μας οι σκιές χορό να στήσουν
    και να τους λέει τ’ αγέρι ετούτη τη στροφή.

    Γειά και χαρά σας Μωραΐτες αδερφοί
    και σεις κοπέλες γειά σας,
    τη λευτεριά η Ελλάδα μας
    χρωστάει στη λεβεντιά σας.

    Γειά και χαρά σας Μωραΐτες αδερφοί,
    που η μάνα αν δεν σας γέννα,
    ούτ’ Άγια Λαύρα θα ‘χαμε, ουτέ Εικοσιένα»

    ——————

    Απ’ την Αθήνα ο Ζέρβας κίνησε
    Στην Ήπειρο να πάει
    Γεια σου Ζέρβα μου
    Στην Ήπειρο να πάει για τη Λευτεριά
    Να ζήσει ο Ζέρβας μας
    Ο Ναπολέων μας

    Νύχτα σελλώνει ο Ζέρβας τ’ άλογο
    Νύχτα το καλυβώνει
    Γειά σου Ζέρβα μου
    Νύχτα το καλυβώνει για τη Λευτεριά
    Να ζήσει ο Ζέρβας μας
    Ο Ναπολέων μας

    Στο Ραντοβύζι βρίσκει το Γρανιά
    Στην Τσαπουριά τον Γκάτζο για τη Λευτεριά
    Να ζήσει ο Ζέρβας μας
    Ο Ναπολέων μας

    Περνάει ο Ζέρβας απ’ την Παραμυθιά
    Και πάει πάει στη Μενίνα
    Γεια σου Ζέρβα μου
    Και πάει στη Μενίνα για τη Λευτεριά
    Να ζήσει ο Ζέρβας μας
    Ο Ναπολέων μας

    Χαρά που το ‘χουν τα βουνά
    Κι οι κάμποι περηφάνεια
    Που τα πατάει ο Διγενής ο Γρίβας
    Που τα πατάει ο Βασιλιάς ο μέγας Κωνσταντίνος
    Κι ο Ζέρβας τους αγνάντευε
    Και χαίρονταν κι εκείνος

    Σχόλιο από Δύτης | 18/09/2009

  104. 65 χρόνια από τη Μάχη του Κιλκίς: Η αναμέτρηση δύο κόσμων Ένα άρθρο του καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργου Μαργαρίτη Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στη Θεσσαλονίκη Για τις λεπτομέρειες της μάχης στο Κιλκίς στις 4 Νοέμβρη του ‘44, άλλοι είναι ίσως πιο αρμόδιοι από εμένα να μιλήσουν. Θα ήθελα, παρ’ όλα αυτά, να ξεχωρίσω ένα στοιχείο από τα πολλά: Οι αριθμητικοί συσχετισμοί υπόσχονταν μία αβέβαιη μάχη: Από 6 έως 9.000 υπολογίστηκαν από τις πηγές οι ένοπλοι και εκείνοι που τους συνόδευαν και είχαν κλειστεί στο Κιλκίς, έναντι 6.000 περίπου μαχητών του ΕΛΑΣ, οι περισσότεροι των οποίων δεν πρόλαβαν να πάρουν μέρος στη μάχη. Τελικά, σε κανένα σημείο δεν υπήρξε αμφιβολία ως προς την τελική έκβασή της. Ισως αυτό προδίδει την πολιτική – αποφεύγω τη λέξη αλλά μάλλον είναι σωστή στην προκειμένη περίπτωση: την ηθική ανωτερότητα του ΕΛΑΣ – αυτό το είδος της υπεροχής που δεν μετριέται με αριθμούς τουφεκιών, σφαιρών και πυροβόλων.Ηθική, καθότι ήταν ουσιαστικά πολιτική. Ο ΕΛΑΣ είχε εκείνο το Νοέμβρη πίσω του έναν επικό αγώνα ενάντια στον κατακτητή και ενάντια σε όλο το θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό σύστημα της Κατοχής, μέσα από το οποίο οι τότε άρχουσες τάξεις της χώρας αποπειράθηκαν να εντάξουν τη χώρα στη Νέα Ευρώπη του ναζισμού. Ο ΕΛΑΣ είχε πίσω του τη μαζικότερη πολιτική οργάνωση που είχε γνωρίσει έως τότε η Ελλάδα, το ΕΑΜ, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Είχε πίσω του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μέρος ενός παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που στα 1944, αφού επέβαλε την ισότιμη αποδοχή του στην Αντιφασιστική Συμμαχία, ολοκλήρωνε τη συντριβή του ναζισμού, την επιβολή του πολιτισμού πάνω στη ρατσιστική βαρβαρότητα. Είχε πίσω του την ακτινοβολία της Σοβιετικής Ενωσης και του Κόκκινου Στρατού. Τέλος, και το πιο σπουδαίο ήταν αυτό, είχε πίσω του τους αγρότες, τους εργάτες, πλατιά στρώματα ενός ελληνικού πληθυσμού που είχε τα πάνδεινα υποφέρει στην Κατοχή, αλλά και πριν από αυτήν, και προσδοκούσε επιτέλους να απολαύσει τους καρπούς του δικού του μόχθου, τις κατακτήσεις που με το αίμα του κέρδισε… Δοσίλογοι – «τσολιάδες» του Ι. Ράλλη συνοδεύουν Ελληνες πατριώτες που έπιασαν σε μπλόκο της Αθήνας, για να τους παραδώσουν στα «Ες Ες» Από την άλλη μεριά, ήταν τα υποπροϊόντα μιας «παρεξήγησης»: Κοινωνικά ήταν αγρότες και πρόσφυγες σε μεγάλο βαθμό οι κλεισμένοι στην πόλη του Κιλκίς. Σε κάποιο ποσοστό τους τουρκόφωνοι – κατάσταση που τους είχε αποκόψει από την επαφή με το γύρω τους κόσμο και από την παρακολούθηση των κοσμοϊστορικών αλλαγών. Ερμαια της πολιτικής των Γερμανών και των στελεχών της «Ελληνικής Πολιτείας» – του κράτους του δοσιλογισμού. Ερμαια των βρετανικών ραδιουργιών, έρμαια των οπλαρχηγών και των πολιτευτών που λεηλατούσαν προπολεμικά την ψήφο και την ψυχή τους. Ερμαια, όπως εκείνοι οι λαοί που δεν τολμούν να βγουν από τις βαθιές σπηλιές της άγνοιας και της οπισθοδρόμησης και ν’ αποφασίσουν στο φως για την τύχη του εαυτού τους, των παιδιών τους, της χώρας τους…. Εξαρτήματα ενός κόσμου, που στα 1944 έδειχνε να πεθαίνει, μόλις είχαν γευτεί την περιφρόνηση και τελικά την εγκατάλειψη από τους παλαιούς τους κυρίους τους Γερμανούς – για χάρη των οποίων είχαν βαθιά βουτήξει τα χέρια τους στο αίμα των συμπατριωτών τους. Πλησίαζαν το απόλυτο τίποτα, όπως συμβαίνει με εκείνους τους λαούς που εναποθέτουν τη μοίρα τους σε προστάτες και σωτήρες…Αυτά ήταν τα αντίπαλα στρατόπεδα στη μάχη των δύο κόσμων που αναμετρήθηκαν στην Ελλάδα της Κατοχής και στο μικρό αλλά πολύπαθο Κιλκίς. Αυτήν την ηθική υπεροχή του ΕΛΑΣ προσπαθούν έκτοτε να καταστρέψουν οι αντίπαλοί του. Από την επομένη κιόλας της σύγκρουσης, ξεκίνησε μία προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ όπου, τα όσα έγιναν τον Νοέμβριο του 1944 στο Κιλκίς, όπως και όσα είχαν προηγηθεί σε προηγούμενες συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους σχηματισμούς συνεργασίας – ο Μελιγαλάς στη Μεσσηνία είναι κάτι αντίστοιχο. Η προπαγανδιστική αυτή εκστρατεία πήρε τερατώδεις διαστάσεις μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, το Φεβρουάριο του 1945, αποτέλεσε τη «νομιμοποιητική» βάση για τη δολοφονική σταυροφορία της «Λευκής αντικομμουνιστικής τρομοκρατίας» στα 1945 – 1947 και συνόδευσε όλο το μετέπειτα μετεμφυλιακό καθεστώς των διωγμών και των απαγορεύσεων. Γνώρισε μία αναμενόμενη έξαρση στη χούντα – όπου μάλιστα οι κάθε λογής συνεργάτες των κατακτητών αναγορεύτηκαν, στα 1969, ως «εθνική αντίσταση». Στις μέρες μας, μέρες πολύμορφης κρίσης και ανησυχίας, το ίδιο προϊόν το σερβίρουν ξαναζεσταμένο οι «αναθεωρητές» προπαγανδιστές – φοβούμαι ότι δεν μπορώ να τους ορίσω ως ιστορικούς, ως επιστήμονες ή ως τίποτε άλλο – Καλύβας – Μαρατζίδης και λοιποί. Ανακοίνωση – διαταγή του αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας, στο πρωτοσέλιδο του «ΒΗΜΑΤΟΣ» Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δική τους εκδοχή, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα ως μέρος της ευρύτερης εγκληματικής συνωμοσίας που ταλαιπώρησε τον κόσμο ολόκληρο στη διάρκεια του εικοστού αιώνα, έδειξαν, στην Κατοχή και τον Εμφύλιο – όταν, δηλαδή, είχαν τα όπλα και τις δυνατότητες – το πραγματικό τους πρόσωπο και σχέδιο: Αρχισαν, δηλαδή, να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους έτσι ώστε να μείνουν μόνοι αυτοί στον κόσμο και ν’ απολαύσουν την επί του κενού στηριγμένη εξουσία τους. Για το λόγο αυτό στο Κιλκίς, στο Μελιγαλά και στις όποιες «πηγάδες», σκότωναν δικαίους και αδίκους, έτσι χωρίς λόγο και χωρίς νόημα….Η «πτωματολογία» αποτέλεσε εξάλλου σταθερή παρα-επιστημονική (όπως λέμε μετα-φυσική) μέθοδο της ελληνικής δεξιάς (το προσδιορίζω γιατί τη μέθοδο αρχικά τη δίδαξε ο ναζισμός και ο ευρύτερος αντι-κομμουνισμός του μεσοπολέμου) από τον καιρό της έκθεσης ξεθαμένων πτωμάτων μπροστά στο Ζάππειο ή στο Περιστέρι στην μετά τα Δεκεμβριανά Αθήνα. Τότε, μάλιστα, ήρθαν και Βρετανοί «σύμβουλοι» για να βοηθήσουν τη σχετική σκηνοθεσία και να ικανοποιήσουν τους δημοσιογράφους του «ελεύθερου κόσμου» που προσπαθούσαν να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους τα ανεξήγητα – το πώς και το γιατί ο βρετανικός στρατός, μεσούντος του πολέμου, προτίμησε να εκστρατεύσει ενάντια στον ΕΛΑΣ παρά ενάντια στους Γερμανούς ναζί… Το μνημείο για τη μάχη του ΕΛΑΣ στο Κικλίς Η «πτωματολογία» έχει το προσόν ότι δεν εξηγεί τίποτα πέρα από το ότι οι κομμουνιστές είναι εγκληματίες και ότι η φύση και τα ένστικτα των ανθρώπων είναι ταπεινά και βίαια και ως εκ τούτου «προληπτικά» οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να εγκλείονται σε φυλακές με περιορισμένα δικαιώματα, κάμερες και άφθονες «δυνάμεις της τάξης». Δεν εξηγεί το γιατί, αποφεύγει την πολιτική, τη γνώση, την Ιστορία. Αποφεύγει να απαντήσει στο τι γύρευαν μερικές χιλιάδες άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς τις λαμπρές, κατά τα άλλα, μέρες της Απελευθέρωσης από το ναζιστικό ζυγό. «Από το φόβο των κομμουνιστών», μας λένε χωρίς να μας εξηγούν γιατί τους φοβόντουσαν… Τα πράγματα από κοντά Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο. Πραγματικά σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι στο Κιλκίς, στη μάχη και στις αμέσως επόμενες ημέρες. Σε καμία περίπτωση – εκτός από τους αμάχους που τυχαία σκοτώθηκαν στις μάχες – δεν ήταν πρόσωπα «αθώα» ή «άσχετα» με την πολιτική έννοια της λέξης. Επρόκειτο για ποικιλότροπα στρατευμένους στην υπόθεση της ναζιστικής Νέας Τάξης ανθρώπους, αυτής της «Νέας Τάξης» που βύθισε τον λαό μας στη δουλεία, στον θάνατο, στην εξαθλίωση. Να τι ξεχνούνε πρώτο – πρώτο οι «αναθεωρητές ιστορικοί» : ότι γινόταν πόλεμος εκείνο τον καιρό, ολοκληρωτικός πόλεμος με καίριο διακύβευμα – για την εφιαλτική προοπτική της επικράτησης του ναζισμού επρόκειτο (και είχε σχέδια ο ναζισμός : μετά τους κομμουνιστές, τους Εβραίους, τους Σλάβους ποιον είχε σειρά να εξοντώσει; …). Σε αυτόν τον πόλεμο οι κλεισμένοι στο Κιλκίς είχαν διαλέξει το στρατόπεδό τους : ήταν με τη Νέα Τάξη και πολέμησαν γι’ αυτήν! Γι’ αυτό και βρέθηκαν στο Κιλκίς – το σχέδιο ήταν να ακολουθήσουν τους υποχωρούντες Γερμανούς. Η απροθυμία των τελευταίων να τους φορτωθούν, αλλά και τα καταχθόνια σχέδια των Βρετανών – όπως θα δούμε στη συνέχεια τους παγίδεψαν στο Κιλκίς. Αυτοί οι «οπλαρχηγοί», οι «εθελοντές» των λόχων και ταγμάτων, οι προσήλυτοι της «Εθνικοσοσιαλιστικής Οργανώσεως» της Κοζάνης, της «Εθνικής Αντικομμουνιστικής Οργανώσεως» της Κατερίνης, οι γερμανοντυμένοι του «Εθνικού Ελληνικού Στρατού» – το τάγμα «Λεωνίδας» του Πούλου που έφυγε έγκαιρα και συνέχισε να πολεμά στο πλευρό των Γερμανών ως τον Απρίλιο του 1945 στη Σλοβενία και στην Αυστρία… – είχαν, τον καιρό της Νέας Τάξης, σπείρει ανέμους και θύελλες, είχαν στο πλευρό των Γερμανών ματώσει τους συμπατριώτες τους, είχαν γίνει κυνηγιάρικα σκυλιά για να ξετρυπώνουν κομμουνιστές, πατριώτες, Εβραίους ή ό,τι άλλο επιθυμούσε ο αφέντης τους. Είναι αφύσικο το ότι θέρισαν θύελλες; Ηταν αφύσικο ότι μερικοί από αυτούς λιντσαρίστηκαν από τους συγχωριανούς τους; Αυτό, όμως, δεν απαντά στο ερώτημα του πώς μαζεύτηκαν μερικές χιλιάδες άτομα πρόθυμα μέσα στην απελπισία τους ν’ ακολουθήσουν τους Γερμανούς στο μαύρο δρόμο της καταστροφής και της ήττας. Οι πιο σοβαροί από τους συντηρητικούς ιστορικούς – όπως ο Στράτος Δορδανάς – περιγράφουν αυτόν τον κόσμο του δοσιλογισμού, της συνεργασίας με τον κατακτητή και της προδοσίας με τα πιο μελανά χρώματα. Οι ηγέτες του ήταν οπωσδήποτε εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και σκοτεινές προσωπικότητες και μεγάλο ποσοστό από αυτούς είχε στο παρελθόν διαπρέψει είτε στους χώρους του εγκλήματος, είτε στον εξίσου βρώμικο χώρο των «εθνικιστικών» και «ακροδεξιών» οργανώσεων του ελληνικού φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού. Θα ήταν όμως υπερβολικό να αποδώσουμε τη δράση τους στον καιρό της κατοχής αποκλειστικά και μόνο στο παρελθόν τους και στην ηθική τους υπόσταση. Πολιτικές και κοινωνικές ήταν οι επιλογές τους σε αυτήν την περίοδο και πάνω σε αυτό πρέπει να σταθούμε, για να καταλάβουμε το τι συνέβη. Δεν ντύθηκαν «γερμανικά» επειδή ήταν «κακοί». Πρόδωσαν την πατρίδα και το λαό τους επειδή είχαν συγκεκριμένα συμφέροντα δικά τους και αλλωνών να προασπίσουν. Οι βιογραφίες πολλών από αυτούς – όσων δεν πρόφτασαν να ενταχθούν στη μεταπολεμική τάξη και να στρατολογηθούν στο κυβερνητικό στρατόπεδο στον Εμφύλιο – μας είναι γνωστές από τις δικογραφίες των ειδικών δικαστηρίων δοσιλόγων που συστήθηκαν στα 1945 – 1946 από τις τότε κυβερνήσεις της Αθήνας. Τα τότε δικαστήρια, όπως και οι σημερινοί συντηρητικοί ιστορικοί, εξηγούσαν το φαινόμενο με ηθικούς όρους : ο κακός και ο άσχημος…. Επίμονα επένδυσαν σε αυτήν την ερμηνεία και εκδοχή, τόσο επίμονα που νόμιμα μπορούμε να υποψιαστούμε ότι είχαν κάτι το πολύ σοβαρό να αποκρύψουν, ότι ήθελαν να μεταφέρουν την όλη συζήτηση στο επουσιώδες, στο προσωπικό και στο τυχαίο – μακριά από τους μηχανισμούς της τότε κοινωνίας και μακριά απ’ όσους σημαντικούς – τις ομάδες, τις κοινωνικές τάξεις – ωφελούνταν στη μαύρη περίοδο της Κατοχής. Στις δικογραφίες που παρέδωσε μετά τη Βάρκιζα το δικαστικό τμήμα του ΕΛΑΣ στις αρμόδιες πλέον δικαστικές υπηρεσίες – δυστυχώς οι περισσότερες από αυτές για ευνόητους λόγους καταστράφηκαν – διακρίνεται ξεκάθαρα η σχέση που είχαν οι ένοπλοι στην υπηρεσία του κατακτητή με τους οικονομικά ισχυρούς, μερικούς μεγαλογαιοκτήμονες αλλά κυρίως μεγαλεμπόρους της μαύρης ή της άσπρης αγοράς – προμηθευτές του στρατού κατοχής, εργολάβους, πλοιοκτήτες και μεταφορείς και βιομηχάνους. Με όλους δηλαδή τους εκπροσώπους του ελληνικού καπιταλισμού που είδε τις δουλειές και τα κέρδη του να αυγαταίνουν κατακόρυφα τον καιρό της Νέας Τάξης. Η λεηλασία του μόχθου των αγροτών – μέσα από την αρπαγή, την «υποχρεωτική συγκέντρωση», τη φορολογία της δεκάτης ή το παρακράτημα, και στη συνέχεια εμπορευματοποίησή της με όρους ληστρικούς από τους συνδεδεμένους με την κατοχική εξουσία άφηνε δυσθεώρητα κέρδη όπως και η εμπορευματοποίηση των εφοδίων που ο Ερυθρός Σταυρός έστελνε για στήριξη και αρωγή των πεινασμένων. Τα στρατιωτικά έργα για λογαριασμό του κατακτητή (αεροδρόμια, οχυρά, δρόμοι, λατομεία – ορυχεία, στρατόπεδα, κ.λπ.) συχνότατα με τη χρήση δουλικού εργατικού δυναμικού που προμηθεύονταν οι εργολάβοι από τις «αγγαρείες» ή από τα στρατόπεδα προμήθειας δούλων (του Παύλου Μελά ήταν ένα τέτοιο στη Θεσσαλονίκη) επίσης έκαναν τους οικονομικά ισχυρούς ακόμα ισχυρότερους. Οι βιομηχανίες – μερικές με «μεσεγγυούχους» διαχειριστές – δούλευαν επίσης νυχθημερόν για τις ανάγκες του στρατού κατοχής ή για την οικονομία του Τρίτου Ράιχ. Οπωσδήποτε δεν έχαναν οι ιδιοκτήτες τους και οι διαχειριστές τους – κάθε άλλο μάλιστα ! Διεξαγόταν αμείλικτος ταξικός αγώνας Αυτό που μας κρύβουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – και δε μιλώ εδώ για τους «αναθεωρητές» που έχουν λυμένο το πρόβλημα (= για όλα φταίει η εγκληματική φύση του κομμουνισμού…), είναι ότι στην Κατοχή δεν υπήρχε μία και μόνο, αδιαίρετη, ενωμένη και μεταφυσική ελληνική κοινωνία αλλά ότι στο γενικό πλαίσιο του πολέμου και της Νέας Ευρώπης διεξαγόταν μια έντονη κοινωνική σύγκρουση, ένας αμείλικτος ταξικός αγώνας. Ο ελληνικός καπιταλισμός κέρδιζε πολλά, υπηρετώντας τους κατακτητές, δουλεύοντας για τον δικό τους κόσμο και τα δικά τους συμφέροντα, σε αυτή την κατάσταση: κέρδιζε επειδή – χάρη στο κατοχικό πολιτικό καθεστώς – προωθούσε την χωρίς όρια εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, του μόχθου των ανθρώπων και την χωρίς φραγμούς λεηλασία των παραγωγών της υπαίθρου, των αγροτών. Πολλές ενδείξεις πιστοποιούν τις διαστάσεις της συσσώρευσης πλούτου από τον ελληνικό καπιταλισμό, είτε τον προϋπάρχοντα, είτε τον νέο που ακριβώς οι συνθήκες της κατοχής δημιούργησαν. Η δίψα για χρυσό, η μαζική αγορά ακινήτων στις πόλεις, τα πορίσματα της ειδικής επιτροπής οικονομικών δοσιλόγων που συστάθηκε και βραχύβια λειτούργησε στα 1945, μας δείχνουν τις διαστάσεις του φαινομένου. Τα ποσά των κερδών και των ωφελημάτων του ελληνικού καπιταλισμού σε αυτήν την περίοδο προκαλούν ίλιγγο. Οσα έχαναν οι φτωχοί τα αποκτούσαν οι πλούσιοι. Και με τις λόγχες των κατακτητών ως υπομόχλιο, οι εργαζόμενοι είχαν πολλά, πολλά να χάσουν – κυριολεκτικά οι όποιες περιουσίες και ο μόχθος τους καταστροφικά λεηλατήθηκαν. Φυσικά, οι άρχουσες τάξεις, φυσικά οι μεγαλέμποροι και οι βιομήχανοι, θα προάσπιζαν τον πλούτο και τη θέση τους – φυσικά θα συγκρούονταν μέχρι θανάτου με την απειλή που αντιπροσώπευε γι’ αυτούς το ΚΚΕ, το ΕΑΜ το ταξικό και ταυτόχρονα πατριωτικό – ενάντια στην προδοσία που ο ελληνικός καπιταλισμός είχε επιλέξει ως τρόπο πλουτισμού – κίνημα. Η στρατολόγηση ενόπλων σωμάτων δεν γινόταν μόνο για την εξυπηρέτηση του κατακτητή – γινόταν και για την προάσπιση της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης – νεόκοπης ή παλιάς, πειρατικής ή συμβατικής – καπιταλιστικής δηλαδή, το ίδιο είναι ! Το αίμα που χύθηκε από δοσίλογους μπορούμε να το χρεώσουμε απευθείας στον καπιταλισμό και στους τρόπους που παλεύει να κρατηθεί. Αυτό δεν μπορούν να μας το πουν οι συντηρητικοί ιστορικοί – στην υπόθεση της άρχουσας τάξης είναι στρατευμένοι – γι’ αυτό και περιγράφουν τον δοσιλογισμό ως υπόθεση του «κακός, εγκληματίας και άσχημος» για να μην αναφερθούν στην ταξική φύση του φαινομένου. Τα ένοπλα σώματα σχετίζονταν άμεσα με την πολιτική και προπαντός με την υλική στήριξη της άρχουσας τάξης στην κατοχή. Ηταν ένα είδος εγγύησης γι’ αυτήν, ένα είδος σωματοφυλακής για τα πρόσωπα και τα θησαυροφυλάκιά τους. Στην περίπτωση της βόρειας Ελλάδας το σύνολο σχεδόν των συνεργαζομένων με τη γερμανική στρατιωτική ή οικονομική μηχανή «επιχειρηματιών» συνέδραμαν οικονομικά τη συγκρότηση ένοπλων ομάδων. Η οργάνωση ολόκληρων χωριών ενίοτε στο αντικομμουνιστικό μέτωπο προφανώς δεν ήταν προϊόν της όποιας τρομοκρατίας που επέβαλε ο ΕΛΑΣ, καθότι για να υπάρξει τέτοιου είδους «τρομοκρατία» έπρεπε πρώτα τα χωριά αυτά να ενταχθούν στο αντικομμουνιστικό ένοπλο στρατόπεδο (ενίοτε εκδιώκοντας όσους από τους κατοίκους τους διαφωνούσαν). Οι ειδικές παροχές (από τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού ενίοτε), προνόμια και δικαιώματα εξηγούν αυτήν την εξαγορά η οποία συμβαίνει σε κοινότητες των οποίων οι κάτοικοι είχαν παρουσιάσει δυσκολίες επικοινωνίας με τους γείτονές τους στον αγροτικό χώρο. Οι χθεσινοί περιφρονημένοι μπορούσαν έτσι να επιδείξουν μια κάποια δόξα στους γείτονες τους – μια σκοτεινή έστω δόξα. Στην ανθρώπινη ιστορία – μας λένε οι μύθοι – πολλοί έσπευσαν να πουλήσουν την ψυχή τους στον όποιο διάβολο για πολύ μικρότερα οφέλη… Ονόμασαν τους δοσίλογους «εθνικό στρατό» Η μη παράδοση και η απόφαση αντίστασης στον ΕΛΑΣ – ακόμα και όταν οι Γερμανοί τους εγκατέλειψαν – έχει τη δική της εξήγηση, εξήγηση κατά το μάλλον ή ήττον βρετανική. Από τον Σεπτέμβριο του 1944 κιόλας, οι Βρετανοί άρχισαν να εφαρμόζουν μία διπλή πολιτική – όπως λέμε διπλά βιβλία. Από τη μία, προχώρησαν σε ανοικτή καταγγελία των ένοπλων σωμάτων που δημιούργησαν οι Γερμανοί και ζήτησαν την άμεση παράδοσή τους στις συμμαχικές δυνάμεις – στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, που ήταν κυρίαρχος στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ συνυπόγραφαν τις αποφάσεις για βίαιη διάλυση των όσων εξακολουθούσαν να αντιστέκονται, θεωρώντας αυτούς τους σχηματισμούς «εχθρικές δυνάμεις». Από την άλλη, όμως, μεριά, οι Βρετανοί αξιωματικοί σύνδεσμοι ξεδίπλωσαν κάθε είδους εφευρετικότητα για να διατηρήσουν αυτούς τους μηχανισμούς όσο το δυνατόν πιο αλώβητους και συγκροτημένους. Η κεντρική ιδέα – που εφαρμόστηκε στο μακεδονικό κυρίως χώρο – ήταν η έγκαιρη μετεξέλιξη των δοσιλογικών σωμάτων σε «συμμαχικά» τμήματα. Με άλλα λόγια, όταν οι Γερμανοί θα αποχωρούσαν, τα ένοπλα αυτά σώματα θα «στασίαζαν» κατά των απόντων έτσι και αλλιώς Γερμανών και θα προσχωρούσαν στις συμμαχικές δυνάμεις. Φυσικά, αυτό δε θα γινόταν με τον ΕΛΑΣ, ο οποίος, μάλλον, δε θα ήθελε να παίξει αυτό το παιχνίδι, αλλά με οργανώσεις που την τελευταία στιγμή συγκροτούνταν στο χώρο. Ετσι, λοιπόν, εμφανίστηκαν στην Κεντρική Μακεδονία οργανώσεις του ΕΔΕΣ – ή μάλλον ένα άθροισμα στρατολογημένων «παραγόντων», οι οποίοι ήταν απολύτως πρόθυμοι να υιοθετήσουν τα απολωλότα πρόβατα στην ανοικτή αγκαλιά του ΕΔΕΣ και να τα μεταβαπτίσουν σε αντιστασιακούς, παρέχοντάς τους τις σχετικές περγαμηνές. Μάλιστα, οι ίδιοι οι Βρετανοί φρόντισαν, ώστε οι εκπρόσωποι του ΕΔΕΣ να ταξιδέψουν δεξιά και αριστερά υπό την προστασία τους για να γίνουν οι σχετικές συνεννοήσεις. Με μαγικό σχεδόν τρόπο, ο ένας μετά τον άλλον, οι στρατιωτικοί σχηματισμοί των δοσίλογων άρχισαν να εμφανίζονται ως τάγματα και συντάγματα του ΕΔΕΣ, ενώ διστακτικά οι Βρετανοί αξιωματικοί έσπευδαν να πληροφορήσουν το επιτελείο του ΕΛΑΣ για τις απροσδόκητες αυτές εξελίξεις. Ας σταθούμε για λίγο εδώ, πρώτον, γιατί αυτά τα πράγματα δεν είναι πολύ γνωστά, αφ’ ετέρου, διότι πρέπει να αποτίσουμε φόρο τιμής στη βρετανική πονηρία, ραδιουργία, διπλοπροσωπία και ό,τι άλλο μπορεί να βρει κανείς για να ορίσει ετούτα τα απίστευτα . Στις αρχές του Οκτωβρίου, παρά τις απόλυτα καταδικαστικές συμμαχικές διαταγές ως προς την τύχη των στρατιωτικών σχηματισμών της κατοχικής εξουσίας που ήδη έχουν χαρακτηριστεί τμήματα ενός εχθρικού στρατού και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τις συμμαχικές δυνάμεις, οι Βρετανοί άρχισαν την επιχείρηση διάσωσης των δοσίλογων τμημάτων της Βόρειας Ελλάδος. Ενας απίστευτος ελιγμός Στις 11 Οκτωβρίου του 1944 ήρθαν διαταγές από το Λονδίνο στη δύναμη «133» (κεντρική διοίκηση όλων των Βρετανών συνδέσμων που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό σε ελληνικό έδαφος ) που της ζητούσαν να διατάξει τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη (επικεφαλής του ΕΛΑΣ) να εντάξει στη δύναμή του τον «Ελληνικό Εθνικό Στρατό» του Παπαδόπουλου. Επρόκειτο προφανώς για δοκιμαστική κρούση και για διερεύνηση των αντιδράσεων του ΕΛΑΣ. Ακόμα και οι Αγγλοι αξιωματικοί της περιοχής εξεπλάγησαν από αυτήν τη διαταγή και πολύ θα αναρωτήθηκαν αν το Λονδίνο είχε όρεξη για αστεία τέτοιους καιρούς. Το Λονδίνο, όμως, μιλούσε σοβαρά. Στις 14 Οκτωβρίου, λίγες μέρες μετά αφού η τράπουλα ανακατεύτηκε η κεντρική ιδέα των Βρετανών ιθυνόντων ξεκαθάρισε. Αφού αργεί ο ΕΛΑΣ να αποφασίσει, ο «Ελληνικός Εθνικός Στρατός» θα υιοθετηθεί από τον Ζέρβα. Η δύναμη 133, που άρχισε επιτέλους να κατανοεί το κόλπο, αντέδρασε περιγράφοντας το ποιόν του ΕΕΣ και τις ειδικές δυσκολίες που θα συναντούσε η ένταξή τους στον Ζέρβα, απάντησε δε ότι θα ήταν προτιμότερο να συνεχιστεί η προηγούμενη σκηνοθεσία, δηλαδή για την επιβίωση του ΕΕΣ ίσως να ήταν πιο έξυπνη ιδέα η προσφορά του στον Σαράφη, στον ΕΛΑΣ, δηλαδή, ο ΕΛΑΣ ίσως να μη διέλυε ένα τμήμα που θα είχε τοποθετηθεί κάτω από τις προσταγές του. Από ό,τι φαίνεται, ο ΕΛΑΣ το συζήτησε αυτό το θέμα με την έννοια την εξής: Παραδοθείτε, ενταχθείτε, μεταστραφείτε, στασιάστε, κάντε ό,τι νομίζετε, παραδώστε τα όπλα οι πολλοί από εσάς πηγαίνετε σπίτια σας, όσοι είναι δακτυλοδεικτούμενοι και κατηγορούνται ελάτε εδώ και θα σας παραδώσουμε στα δικαστήρια και τούτο καθεξής. Οταν ήρθαν αυτά τα πρώτα μηνύματα του ΕΛΑΣ, αντέδρασαν οι ίδιοι οι ένοπλοι, λέγοντας ότι «εδώ ο ΕΛΑΣ θα μας πάει στα δικαστήρια. Τι είναι ακριβώς αυτό το πράγμα, εμείς γι’ αυτό ακριβώς το πράγμα αλλάζουμε για να μην πάμε στα δικαστήρια». Και κάπου εκεί χάλασε το σχέδιο . Αλλά καθώς οι Εγγλέζοι επέμεναν στις 25 Οκτωβρίου (το Λονδίνο είχε τρελάνει τη δύναμη 133 με διαταγές τις σχετικές, κάπου εκεί η δύναμη 133 στασίασε η ίδια «τι μας ζητάνε εδώ, μας ζητάνε κάτι το αδύνατο») η δύναμη 133 στέλνει στο Λονδίνο μια μακροσκελέστατη αναφορά, περιγράφει τι ακριβώς είναι αυτοί οι ένοπλοι εθελοντές των Μακεδονικών Σωμάτων που τους ζητούνε να τους εντάξουν πότε στον ΕΛΑΣ και πότε στον ΕΔΕΣ. Αυτή ακριβώς η αναφορά είναι από τις καλύτερες περιγραφές που έχουμε για το τι ακριβώς ήταν αυτές οι ομάδες. Υπογράμμισε αυτή η αναφορά: Την απόλυτη ταύτισή τους με τους Γερμανούς, το γενικό μίσος του πληθυσμού εναντίον τους και, τέλος, υπενθυμίζει ότι οι κατευθυνόμενοι προς το Κιλκίς ένοπλοι έχουν επανειλημμένα συμπλακεί και σκοτώσει Βρετανούς αξιωματικούς και στρατιωτικούς εν γένει σε διάφορες μάχες κτλ. Και μάλιστα, για να το κάνει πιο βαρύ αυτό, αναφέρει την εμπλοκή αυτών των σωμάτων στη Μάχη της Κοζάνης, όπου στρατεύματα του ΕΛΑΣ, μαζί με Βρετανούς σαμποτέρ, επιτέθηκαν στην πόλη και η πόλη σώθηκε χάρη στη μέχρι αυτοθυσίας άμυνα από τμήματα των ενόπλων καπεταναίων για την προάσπιση των Γερμανών. Οτι συμμετείχαν ενεργά σε αυτή τη μάχη, πράγμα που κόστισε απώλειες και στον ΕΛΑΣ και στους Βρετανούς. Στην αναφορά τους, λοιπόν, υπενθύμισαν αυτό το γεγονός. Αλλά όλη αυτή η ιστορία, η οποία εξακολουθεί μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, δημιουργεί μια εύλογη σύγχυση στους επικεφαλής των ενόπλων του Κιλκίς, οι οποίοι δεν είχαν ξεκαθαρίσει ακόμα στο μυαλό τους (και αυτό μας το περιγράφει καλά ο Δαρδανας) τι ήθελαν οι Αγγλοι, θα τους προστάτευαν ή θα τους θυσίαζαν. Θα έπρεπε να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ για να σωθούν και αργότερα να χρησιμεύσουν ως εφεδρείες της αντίδρασης ή ήταν η σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ η τελευταία τους ευκαιρία. Οι Αγγλοι αξιωματικοί σύνδεσμοι είχαν μπερδευτεί και οι ίδιοι τι ακριβώς θέλανε να κάνουν με αυτούς. Ο ΕΔΕΣ ήταν εικονική πραγματικότητα στην περιοχή και οι άλλοι καπετάνιοι (όπως τους ονομάζει ο Μαρατζίδης) μέσα σ’ αυτήν τη σύγχυση και την ταραχή αφέθηκαν κυριολεκτικά στην τύχη τους. Αυτό εξηγεί πώς βρεθήκανε 9.000 ίσως άτομα κλεισμένα στο Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου του 1944. Η επόμενη μέρα αυτών που πλούτισαν στην κατοχή Για την κατανόηση της σύγκρουσης, χρήσιμα είναι και ορισμένα ακόμα στοιχεία που αφορούν στη γενικότερη κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Η σύγκλιση των δύο αντικομμουνιστικών πόλων εξουσίας ήταν επιθυμία και επιλογή σημαντικών κοινωνικών στρωμάτων, στηριζόταν σε ισχυρό κοινωνικό έρεισμα. Η κατοχή, με τις ανατροπές και τις νέες λειτουργίες που προκάλεσε, ήταν περίοδος έντονης οικονομικής δραστηριότητας και πεδίο ευκαιριών, πάνω στις οποίες μπορούσαν εύκολα να κτισθούν μεγάλες ή μικρές περιουσίες1. Οι εξαιρετικά προσοδοφόρες δραστηριότητες αφορούσαν σε κάποιο ποσοστό ευκαιριακές, πρόσκαιρες καταστάσεις που εμφανίζονταν στο περιθώριο της νομιμότητας, έστω και με την κατοχική εκδοχή της. Η μαύρη αγορά, στη μεγάλη κλίμακα, ήταν μία από αυτές, σημαντική εξαιτίας των επιπτώσεων που είχε στη ζωή των πολλών, όχι όμως η πιο αποδοτική στο οικονομικό πεδίο. Στο τελευταίο, οι περισσότερο νόμιμες δραστηριότητες απέδιδαν σαφώς περισσότερα. Το χονδρεμπόριο, λόγου χάρη, ειδών διατροφής, συνδεόταν με τρεις πηγές πλούτου: τους μηχανισμούς της κρατικής συγκέντρωσης της αγροτικής παραγωγής, από τη μεταφορά της ειδικά ως την κατανομή της στο λιανικό εμπόριο, τους μηχανισμούς διαχείρισης των αγαθών που έφερνε ο Ερυθρός Σταυρός και οι άλλοι οργανισμοί από το εξωτερικό και τελευταίο, τις παραγγελίες και τον εφοδιασμό των στρατευμάτων κατοχής. Ολα αυτά ήσαν και νόμιμα και «επίσημα», γεγονός που επέτρεπε σε όσους διέπρεπαν σε τέτοιες δραστηριότητες να βρίσκονται κοντά στην κατοχική εξουσία και στις κοινωνικές λειτουργίες. Η βιομηχανική παραγωγή δεν ήταν επίσης μία αδιάφορη δραστηριότητα. Η έκδοση αδειών για ίδρυση ή επέκταση βιομηχανικών καταστημάτων, στο χώρο της υφαντουργίας για παράδειγμα, γνώρισε αξιοσημείωτες αιχμές το 1943. Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη στα πέριξ της Αθήνας και στην υπόλοιπη Αττική δημιούργησε πλήθος μικρών εκμεταλλεύσεων που ανέδειξαν ισάριθμους εργολάβους. Για τους τελευταίους, όμως, σε μικρή, οικογενειακή, ή σε μεγάλη, εταιρική κλίμακα, οι μεγάλες ευκαιρίες παρουσιάστηκαν στο πεδίο των στρατιωτικών έργων, για λογαριασμό, φυσικά, του στρατού κατοχής. Στη διάρκεια της κατοχής κατασκευάστηκαν ή επεκτάθηκαν ή βελτιώθηκαν είκοσι περίπου αεροδρόμια (το Ελληνικό περιλαμβάνεται σε αυτά), ναυτικές βάσεις, πολλά χιλιόμετρα δρόμων, στρατόπεδα, αποθήκες καταφύγια και ολόκληροι οικισμοί για λογαριασμό του κατοχικού στρατού, καθώς και πλήθος οχυρώσεων κάθε μορφής, έκτασης και είδους. Το σύστημα των εργολαβιών και των υπεργολαβιών κυριάρχησε σε αυτές τις κατασκευές σε όφελος Ελλήνων επιχειρηματιών ή τεχνιτών. Η εργατική δύναμη που χρησιμοποιήθηκε σε αυτά τα έργα ήταν επίσης σημαντική, ήταν σε μικρό ποσοστό υποχρεωτική – με την έννοια των «αγγαρειών» κυρίως – στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως και στα πιο σημαντικά από τα έργα στηριζόταν στη μισθωτή εργασία με τις αμοιβές σε χρήμα ή σε είδος, ανάλογα με την εποχή και την περίσταση. Η έλλειψη οικονομικών μελετών για την περίοδο καθιστά αδύνατο προς το παρόν τον προσδιορισμό των εισοδημάτων που προέκυπταν από αυτό το είδος των δραστηριοτήτων. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος των πρώτων δεν μπορούμε παρά να καταφύγουμε σε ενδείξεις. Από τις τελευταίες η πιο ενδιαφέρουσα, καθώς μάλιστα αφορά κυρίως το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας, είναι η αγοραπωλησία ακινήτων που πήρε διαστάσεις επιδημίας όχι τόσο στον καιρό της πείνας και των ελλείψεων του 1941 – 1942, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αλλά στα 1943 – 1944, όταν δηλαδή τα εισοδήματα κοινωνικών ομάδων της πόλης πήραν σημαντικές αποστάσεις από τα αντίστοιχα εισοδήματα των πολλών – των μισθοσυντήρητων. Εκτός από αυτό το φαινόμενο (θα μας απασχολήσει σε άλλη αναφορά για την Αθήνα του 1944), η γοητεία του χρυσού, η πυρετώδης αναζήτηση χρυσών λιρών αποτυπώνει επίσης την ύπαρξη εισοδημάτων τα οποία προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εκφραστούν σε επένδυση που θα διέσωζε την αξία τους στη διάρκεια των αναταράξεων και της γενικής ρευστότητας της εποχής. Πέρα από τους οικονομικούς ελιγμούς για τη διασφάλιση των αποκτηθέντων, οι ομάδες αυτές κατανοούσαν ότι το πλέον σημαντικό, σε μία κατάσταση ρευστή, όπως εκείνη της Ελλάδας του 1944, ήταν η διασφάλιση πολιτικών ερεισμάτων που θα προστάτευαν τη νέα οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση. Ως εκ τούτου, τα μέλη τους ανήκαν σε εκείνους που επιθυμούσαν διακαώς την πολιτική σύγκλιση μεταξύ των πολιτικών εκείνων σχηματισμών που θα ήταν σε θέση να κατανοήσουν την ειδική κατάσταση των «πλουτισάντων» και να την προασπίσουν απέναντι στην κυριότερη απειλή – το ΕΑΜ και το κίνημα της Αντίστασης. Το μεγάλο τους κεφάλαιο σ’ αυτήν την προτεινόμενη συνεργασία ήταν η ίδια η δύναμη του κινήματος της Αντίστασης που επέβαλε, για την αντιμετώπισή της, τη συγκρότηση ισχυρών συμμαχιών, στο πλαίσιο των οποίων μπορούσαν να «ξεχαστούν» πολλές θλιβερές καταστάσεις του πρόσφατου παρελθόντος. Η συναλλαγή δεν ήταν άνιση. Στον αγώνα μάλιστα ενάντια στην Αντίσταση και την αριστερά οι δυνάμεις αυτές ήσαν ιδιαίτερα αξιόπιστες. Σε αυτές τις ομάδες περίσσευε ο φανατισμός καθώς επίσης περίσσευε ο φόβος και το άγχος. Η θέση τους ήταν επισφαλής, τα εισοδήματά τους οφείλονταν σε μία συγκυρία που χανόταν και η διασφάλισή τους εξαρτιόταν άμεσα και απόλυτα από την πολιτική ατμόσφαιρα που θα επικρατούσε μετά την απελευθέρωση. Οι «ενωτικοί» Αλλα κοινωνικά στρώματα, ισχυρότερα αριθμητικά, προσδένονταν στο κράτος της Αθήνας με λιγότερο προσοδοφόρους τρόπους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι τραπεζοϋπάλληλοι, για παράδειγμα, είχαν πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις του 1943 με γενικό αίτημα την καλύτερη πρόσβαση στα εφόδια του Ερυθρού Σταυρού ή στα διαθέσιμα του κρατικού μηχανισμού. Οι κινητοποιήσεις αυτές πέτυχαν σε ικανοποιητικό βαθμό και δημιούργησαν επίσημους μηχανισμούς «επιδότησης» αυτών των μισθωτών. Οι συνεταιρισμοί, οι ενώσεις, τα ταμεία αλληλοβοήθειας των τελευταίων δεν ήσαν πλέον υποχρεωμένα να συνδιαλλαγούν με την ύπαιθρο για την εξασφάλιση των όσων ήσαν απαραίτητα στα μέλη τους. Στα 1944 στηρίζονταν στους επίσημους μηχανισμούς του κράτους. Στις πολιτικές τους πεποιθήσεις, πολλοί από αυτούς που τρέφονταν πλέον από το σύστημα παρέμεναν στο χώρο της αριστεράς, ένιωθαν κάποιους δεσμούς με το κίνημα στις γραμμές του οποίου είχαν αγωνιστεί και χάρη στο οποίο είχαν ξεφύγει από τα φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής υποβάθμισης. Η συμπόρευσή τους όμως είχε πάψει να είναι ανατρεπτική, επαναστατική. Αφορούσε τη διασφάλιση της τρέχουσας κατάστασης και όχι την ανατροπή ενός συστήματος χάρη στο οποίο επιβίωναν με αξιοπρεπή τρόπο σε καθόλου αξιοπρεπείς εποχές. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο κοινωνικός αυτός χώρος παρουσιαζόταν ως «ενωτικός», επιθυμούσε να δει την επιτάχυνση της σύγκλισης με τρόπο ήπιο, τέτοιο ώστε να μη θέτει σε κίνδυνο τις εύθραυστες κατακτήσεις αυτών των στρωμάτων. Ενας απρόβλεπτος παράγοντας Τέλος, υπήρχε ένας κοινωνικός χώρος ισχυρός αριθμητικά και απρόβλεπτος πολιτικά. Αφορούσε κυρίως τις πόλεις. Καθώς η κατοχή βάδιζε προς το τέλος της περιορίζονταν ή σταματούσαν τα στρατιωτικά έργα και συρρικνώνονταν οι μηχανισμοί που συνδέονταν με τις δυνάμεις κατοχής. Το ίδιο συνέβαινε και στο τμήμα εκείνο της βιομηχανίας που εργαζόταν στη βάση παραγγελιών για τους Γερμανούς. Η διαδικασία αυτή άφηνε πίσω της σημαντικό αριθμό από ανέργους σε μία εποχή όπου όλες οι αβεβαιότητες και οι ανασφάλειες για το μέλλον εμφανίζονταν και πάλι ισχυρές. Οι μηχανισμοί πρόνοιας, προστάτευσαν αυτόν τον ευρύτατο χώρο από τη λιμοκτονία και από την εξαθλίωση. Πολύ λιγότερα πράγματα όμως μπορούσαν να γίνουν για τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων που ένιωθαν ότι οι εξελίξεις τούς οδηγούσαν έξω από τον ενεργό κοινωνικό ιστό. Περισσότερο από κάθε τι άλλο ο κοινωνικός αυτός χώρος ήταν αμήχανος και ανήσυχος. Οι προοπτικές του ήσαν εξαιρετικά θολές. Στην ουσία, περίμενε την «ανοικοδόμηση» ως νέο μάννα εξ ουρανού χωρίς όμως να προσδιορίζει την ακριβή έννοια της λέξης. Η προσδοκία ότι η απελευθέρωση θα έφερνε σχετική ευημερία και θα έλυνε τα προβλήματα ακόμα και των πλέον άτυχων της δεδομένης συγκυρίας λειτουργούσε ως κατευναστική ελπίδα αλλά και επικίνδυνη θρυαλλίδα στην περίπτωση που οι εξελίξεις θα παρουσιάζονταν κατώτερες των προσδοκιών. Ηταν χώρος απρόβλεπτος, έτοιμος να εκραγεί σε μία θύελλα διεκδικήσεων ή να υποταχθεί σε όποια κρατική ή κοινωνική αρωγή. Στο πολιτικό πεδίο ήταν μια πηγή κινδύνου. Μπορούσε να ερμηνεύσει με τον τρόπο του τόσο την «Λαϊκή κυριαρχία» και την «Λαοκρατία» της Αντίστασης όσο και την «Μεγάλη Ελλάδα» των οπαδών της παλιννόστησης. Και τα δύο συνθήματα εμπεριείχαν κάποια υπόσχεση ευημερίας… Σημείωση: 1. Οι «πλουτίσαντες επί κατοχής» και γενικά όσοι βρήκαν τρόπους να μεταβάλουν την περιουσιακή τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση στη διάρκειά της θα έπρεπε να αποτελέσουν καίριο πεδίο για τη μελέτη της περιόδου. Τα φαινόμενα κοινωνικής και οικονομικής ανόδου ή έστω τα αντίστοιχα της πρόσδεσης σε ένα οικονομικό σύστημα, εξηγούν σε πολλές περιπτώσεις τις πολιτικές επιλογές των ανθρώπων και των ομάδων. Δυστυχώς, πρόκειται για ένα πεδίο που αφήνει αδιάφορους τους μελετητές. Οσα εδώ αναφέρονται μένουν έτσι στο επίπεδο των αρχικών παρατηρήσεων καθώς δεν μπορούν να στηριχθούν σε πρωτογενείς έρευνες και πηγές. Το χρονικό Αποσπάσματα από την αφήγηση του Στ. Ορφανίδη (Καραφωτιά) διοικητή του 6ου Λόχου, του 2ου Τάγματος, του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση») Η μάχη του Κιλκίς που έγινε στις 4 Νοέμβρη 1944 ήταν μια από τις φονικότερες και σκληρές μάχες που έδωσε ο ηρωικός ΕΛΑΣ ενάντια σε κατακτητές και εθνοπροδότες. Η μά­χη στην οποία είχαμε πάνω από 126 νεκρούς και από 230 τραυματίες κράτησε από τις 5.30 το πρωί μέχρι τις 16.30 ώρα περίπου (…) Οι Γερμανοί που κινούνταν προς βορρά με σιδηροδρομικό θωρακισμένο συρμό και τμήμα καταστροφών, στο πέρασμά τους, κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει, μπροστά στα μάτια ή με τη βοήθεια των ελληνόφωνων συνεργατών τους των ταγμάτων ασφάλειας που αυτοτιτλοφορούνται τώρα αγωνιστές Εθνικής Αντιστάσεως (…) Αυτοί ήταν οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, οι χιλιάδες οπλισμένοι από τους καταχτητές οπλίτες της ΠΑΟ η δήθεν Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση των Εθνικοφρόνων, που αργότερα για να ξεγελάσουν το λαό την ονόμασαν ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) τα ελληνικά ΕΣ – ΕΣ του Κώστα Παπαδόπουλου, του Παπαδόγκονα – Κισά Μπατζάκ κλπ. μαζί με τους ληστοσυμμορίτες του Πούλου και του Δάγκουλα, και τουςΕΑΣΑΔίτες της Θεσσαλίας βοηθούσαν την υποχώρηση των αφεντικών τους. Οι 9.000 περίπου ταγματασφαλίτες, αφού βοήθησαν τους Γερμανούς να συμπτυχθούνε στη Γιουγκοσλαβία, συγκεντρώθηκαν και οχυρώθηκαν καλά στην ηρωική πόλη του Κιλκίς με βασικό στήριγμά τους το ύψωμα 371 του Αγίου Γεωργίου, τις Στρατώνες, το νεόκτιστο Νοσοκομείο, τις αποθήκες καπνού Σιδηρόπουλου, τα σχολεία κλπ. Ηταν καλά εξοπλισμένοι και είχαν αρκετόν εφεδρικό οπλισμό, κυρίως ιταλικό, στις αποθήκες Σιδηρόπουλου (…) Σκοπός των συνεργατών ήταν να αμυνθούνε στο Κιλκίς μέχρι να έρθουν τα νέα τους αφεντικά (…) Ο εργατικός Αγγλος βουλευτής Ουίλκις το 1946 στην επιθεώρηση «Νέος πολιτικός και Εθνος» στο άρθρο του με τίτλο, ΕΛΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΟΙ – ΑΓΓΛΟΙ, έγραφε: «Οταν έφυγα από το Κάιρο τον Ιούλη 1944 η γνώμη εκείνων που χειρίζονταν τα Ελληνικά πράματα ήταν ότι τα Τάγματα Ασφάλειας ήταν φιλοβρετανικότερα από τον ΕΛΑΣ. Και γι’ αυτό έπρεπε να τα υποστηρίξουμε. Παράλληλα, πιστεύαμε ότι θα μπορούσαν να εξοντώσουν τον ΕΛΑΣ και επομένως θα ήταν οι μόνες δυνάμεις που θα βρίσκαμε μόλις φτάναμε στην Ελλάδα!» Πριν αρχίσει η μάχη του Κιλκίς, ο ΕΛΑΣ τους κάλεσε να παραδοθούν με τη ρητή εγγύηση για τη ζωή τους. Οι οπλαρχηγοί τους όπως οι Κ. Παπαδόπουλος, Κισά Μπατζάκ Καζαμίας, Τσαμκιράνης, Δάγκουλας κ.λπ. απέρριψαν την πρόταση. Με διαταγή της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, συγκροτήθηκε ειδικό Απόσπασμα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάνιο της Χης Μεραρχίας. Στις 3 Νοέμβρη 1944 τα τμήματα είχαν πια φτάσει στις βάσεις εξόρμησής τους. Ο λαός πανηγύρισε, τραγουδώντας και χορεύοντας με τους ήρωες του ΕΛΑΣ χωρίς να φανταστεί τι θα επακολουθούσε. Τα τμήματα της IX και Χ Μεραρχίας αποτέλεσαν Κλιμάκιο του αποσπάσματος με αρχηγό τον καπετάν Πέτρο (Χρ. Μόσχο). Ενώ των τμημάτων της ΧΙης Μεραρχίας επικεφαλής ήταν η διοίκηση της Μεραρχίας. Μέρα επίθεσης το Σάββατο 4 Νοεμβρίου, ώρα 5.30 πρωί. Τα τμήματα όλα βρίσκονταν πια στις θέσεις εφόδου. Δόθηκε το σύνθημα και άρχισε η επίθεση. Σφοδρή και πεισματώδης μάχη που άλλαξε σε ορισμένα σημεία πολλές φάσεις. Στον 6ο Λόχο, στον οποίο δόθηκε ο τομέας από χαράδρα Σφαγείων – μύλο Καντίδη – Φοροφυλάκιο – δρόμος προς Ποταμιά στάλθηκε το παρακάτω σημείωμα από τον διοικητή του 2ου Τάγματος Κόλια ή Αεροπόρο – έτσι τον λέγαμε επειδή είχε υπηρετήσει και στην αεροπορία. (Νίκος Νικητίδης θύμα του εμφυλίου πολέμου 1946 – 1949), στο οποίο έγραφε: σ. Καραφωτιά, ο Τομέας Σφαγείων είναι καλά οχυρωμένος, δυνατό να έχει και νάρκες ή παγιδευμένες χειροβομβίδες. Το έδαφος μέχρι τα σπίτια της πόλης είναι ακάλυπτο. Ανάμεσα στους ταγματασφαλίτες έχει κόσμο με τη βία οπλισμένο. Μπορεί οι ταγματασφαλίτες πιεζόμενοι να πέσουν πάνω σας για να φύγουν από τη χαράδρα. Είμαι βέ­βαιος ότι και τώρα θα πάρετε όλα τα μέτρα και θα ανταποκριθείτε. Μ.σ.χ. Κόλιας 4.11.1944 ώρα 6.15. Οι ταγματασφαλίτες από τον Αγιο Γεώργιο θέριζαν όλο το ακάλυπτο έδαφος μπροστά μας και με δυσκολία προωθούσαμε τις θέσεις μας. Με σημε

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 02/12/2009

  105. […] -Ο “Ποντιακός Εμφύλιος” ή “το τέλος των […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  106. ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ θα ηθελα ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΝΕΟΚΑΣΤΡΟ_ΜΕΛΙΚΙ_ΠΑΛΑΤΙΤΣΙΑ ΙΜΑΘΙΑΣ ΠΙΟΥΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΕΙΧΑΝ Η ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΥΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟ ΧΑΣΗ ΕΚΕΙ 4-ΑΝΘΡΟΠΟΥΣ- 1 ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΑΣΚΟΣ Η ΠΗΓΑΔΑΣ Η ΓΚΙΟΥΖΕΠΙΣ ΑΝΤΑΡΤΙΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΠΙΑΣΤΙΚΕ ΣΤΙΝ ΠΑΛΑΤΙΤΣΙΑ ΤΟΝ ΦΕΒΠΟΥΑΡΙΟ 1947 ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΑ 15 ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΗΡΕ ΟΛΛΑ ΕΠΑΝΟΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟ ΠΑΛΕΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΤΕΡΙΝΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΟΣΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΑΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΑΡΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΜΑΡΟΝΙ ΠΟΥ ΣΚΟΤΟΣΑΝΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΟΠΟ ΑΙΧΜΑΛΟΤΟ ΜΕ 4 ΠΑΙΔΙΑ — 2 -ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΠΟΖΑΡΙΤΙΣ Η ΠΡΟΤΣΟΣ ΑΝΤΑΡΤΙΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΜΕ ΚΑΠΙΟΝ ΚΕΡΑΥΝΟ ΚΑΙ ΚΑΠΙΟΝ ΤΣΟΠΑΝΙΚΑ ΣΤΑ ΓΡΕΒΕΝΑ ΑΙΝΙΟΤΕ ΑΓΝΟΙΤΕ -3 ΓΙΑΝΝΙΣ ΠΟΖΑΡΙΤΙΣ ΑΝΤΑΡΤΙΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΙΝΑ- ΚΑΙ 4 ΚΑΠΕΤΑΝ ΣΚΟΤΙΝΑΣ ΠΟΖΑΙΤΙΣ Η ΠΟΖΑΡΙΤΙΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΤΑΝΕ ΔΕΞΙΟΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΚΑΠΙΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΤΣΑΦΑΡΑ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΣΑΝΕ ΑΥΤΟΝ Η ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΦΑΣΗΣΤΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΛΑΘΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΟ ΑΝ ΓΝΟΡΙΖΙΣ ΚΑΤΙ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΟΥΣΜΟΥ ΟΤΙ ΘΕΛΙΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΟ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑΤΟΥ ΣΤΙΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΑΜΕΝΙ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑΜΟΥ ΣΟΦΙΑ ΛΙΑΣΚΟΥ-ΠΟΖΑΡΙΤΟΥ ΜΕ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΑΣΚΟΣ Ο ΝΕΟΤΕΡΟΣ

    Σχόλιο από spyros liaskos | 03/06/2010

  107. Σαν σήμερα δημιουργήθηκαν δια του Νόμου 260/1943 που εκδόθηκε στις 18 Ιουνίου του 1943 και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 180 Α’ τα Τάγματα Ασφαλείας.
    Ο όρκος :
    «Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισόμενας μου υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων»

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 18/06/2010

  108. Γιατί η Ελλάδα δεν έγινε Λαϊκή Δημοκρατία

    Τι ήταν και πώς δρούσε ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στα χρόνια του Εμφυλίου, μέσα από νέα στοιχεία που αναδεικνύουν τις πραγματικές πολιτικές επιλογές του ΚΚΕ

    JOHN IATRIDES | Κυριακή 30 Μαΐου 2010

    Η δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το φθινόπωρο του 1946, δεν αποτέλεσε ούτε μια ενστικτώδη αντίδραση στη Λευκή Τρομοκρατία ούτε μια πράξη που επεδίωκε έναν πολιτικό συμβιβασμό. Υπήρξε η ενσυνείδητη πολιτική επιλογή της κομμουνιστικής ηγεσίας για την κλιμάκωση του αγώνα της, με στόχο την κατάληψη της εξουσίας με έναν συνδυασμό ένοπλων και πολιτικών μέσων. Σε αυτό το ακλόνητο συμπέρασμα καταλήγει το βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, ύστερα από συστηματική μελέτη των τεκμηρίων- πολλά από τα οποία νέα και αδημοσίευτα.

    Υπό την ηγεσία του Ν. Ζαχαριάδη, το κόμμα ήταν αποφασισμένο να εξουδετερώσει όλους τους αντιπάλους του, να μετατρέψει τη χώρα σε Λαϊκή Δημοκρατία και να την εντάξει στο σοβιετικό μπλοκ. Λόγω της ενεργού επέμβασης της Βρετανίας και των ΗΠΑ στα ελληνικά πράγματα, οι στόχοι του ΚΚΕ μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη δύναμη των όπλων: τον ΔΣΕ. Παράλληλα, η στρατιωτική νίκη μπορούσε να επιτευχθεί μονάχα με τη συνεχή και αποφασιστική ξένη υποστήριξη προς τον ΔΣΕ και την πολιτική του ηγεσία. Ετσι η λεπτομερής και σε βάθος «αυτοψία» που κάνει ο συγγραφέας προσφέρει σπάνια και πολύτιμα στοιχεία για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που αντιμετώπιζαν οι κομμουνιστές στην προσπάθειά τους να επιβληθούν στους συμπατριώτες τους. Ακόμη σημαντικότερο είναι πως καταδεικνύει τους λόγους για τους οποίους ο ΔΣΕ ήταν αδύνατον να εξισορροπήσει την ισχύ των αντιπάλων του και, άρα, ήταν από την αρχή καταδικασμένος να αποτύχει.

    Από όλες τις συμφορές που μπορούν να πλήξουν ένα έθνος, καμία δεν είναι πιο τραυματική και με περισσότερο μακρόχρονες συνέπειες από έναν εμφύλιο πόλεμο. Πέρα από ανθρώπινες και υλικές απώλειες, ο εμφύλιος προκαλεί πληγές αδιόρατες που διαπερνούν τον δημόσιο λόγο, φλογίζουν και παραμορφώνουν τις συλλογικές μνήμες για πολύ καιρό αφότου τελειώσουν οι σκοτωμοί. Για τον ιστορικό, η αποκάλυψη των βαθύτερων αιτίων της σύγκρουσης και η κατάληξη σε ερμηνείες βασισμένες σε αδιαμφισβήτητα τεκμήρια είναι μια αποστολή δύσκολη που, στην πραγματικότητα, δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Και η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση.

    Καλύπτοντας κρίσιμα κενά των ως τώρα ιστορικών μελετών, το βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (1946-1949) βάζει τέλος στην παραπληροφόρηση και στις πολλές διαστρεβλώσεις που χαρακτήριζαν προηγούμενες εργασίες πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η τελευταία δουλειά του είναι υπόδειγμα σαφήνειας, πληρότητας, σχολαστικής τεκμηρίωσης και λακωνικότητας. Αποτελεί έναν σχεδόν πλήρη οδηγό για τη μελέτη της πλευράς των ηττημένων του εμφυλίου πολέμου.

    Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του βιβλίου του είναι ότι στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε απόρρητα επίσημα έγγραφα. Η εκτεταμένη έρευνα που διεξήγαγε ο Ν. Μαραντζίδης έφερε στο φως σημαντικές πληροφορίες που προκύπτουν από έγγραφα του ΚΚΕ και των συμμάχων του. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι τα ντοκουμέντα που προέρχονται από τη Βουλγαρία, τη Γιουγκοσλαβία, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία και την ΕΣΣΔ. Αναμφίβολα πολύ περισσότερες πληροφορίες παραμένουν θαμμένες στα αρχεία του ΚΚΕ, καθώς και σε αυτά ξένων χωρών. Μόνο να ελπίζει μπορεί κανείς ότι αυτά τα επιπλέον στοιχεία θα έρθουν κάποτε στο φως. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, το πιο πιθανό είναι ότι μάλλον θα συμπληρώσουν παρά θα αναιρέσουν όσα γράφει ο Ν. Μαραντζίδης.

    Στο ζήτημα της ξένης βοήθειας προς τον ΔΣΕ ο Ν. Μαραντζίδης παρουσιάζει λεπτομερείς και εντυπωσιακούς πίνακες για τις ποσότητες οπλισμού, ένδυσης, ιατροφαρμακευτικού υλικού, τροφίμων, καυσίμων και χρημάτων που του προμήθευαν οι χώρες του σοβιετικού μπλοκ. Εξετάζει επίσης το πρόβλημα της μεταφοράς και της παράδοσης αυτών των υλικών. Σε σχέση με αυτό τρία ζητήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά: Πρώτον, είναι αδύνατον τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης να είχαν προσφέρει τόσο σημαντική βοήθεια στον ΔΣΕ (ακόμη και στρατιωτική εκπαίδευση ή νοσοκομειακή περίθαλψη) χωρίς τη στήριξη της Μόσχας, πόσο μάλλον εν αγνοία της. Δεύτερον, για μια σειρά λόγους, ένα μέρος της βοήθειας αυτής δεν έφτασε στον προορισμό του ή, όταν έφτανε, δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί. Τρίτον, ακόμη και με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, το σοβιετικό μπλοκ δεν θα μπορούσε να προσφέρει τόση βοήθεια ώστε να μπορέσει να υπερκεράσει τα πλεονεκτήματα που προσέφερε Η ΥΛΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ
    [Γυναίκες του Δημοκρατικού Στρατού. Ο αριθμός των μαχητριών αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Στην κατάσταση δύναμης του ΔΣΕ,τον Ιούλιο του 1949, στις μονάδες του ΓράμμουΒίτσι υπήρχαν 4.290 γυναίκες σε σύνολο 16.050 μαχητών, ποσοστό 27% ]
    Γυναίκες του Δημοκρατικού Στρατού. Ο αριθμός των μαχητριών αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Στην κατάσταση δύναμης του ΔΣΕ,τον Ιούλιο του 1949, στις μονάδες του ΓράμμουΒίτσι υπήρχαν 4.290 γυναίκες σε σύνολο 16.050 μαχητών, ποσοστό 27%
    Οι έρευνες που βασίστηκαν στα προσφάτως ανοιγμένα αρχεία κρατών της Ανατολικής Ευρώπης καθώς και του ΚΚΕ θεμελιώνουν τις αρχικές εκτιμήσεις για τον βαθμό της εμπλοκής των κρατών του ανατολικού συνασπισμού σε αυτόν τον πόλεμο και διαψεύδουν την τάση κάποιων να υποτιμηθεί η ενίσχυση του ΔΣΕ από το εξωτερικό.Ο ΔΣΕ εξαρτήθηκε απόλυτα από την υλική υποστήριξη των ξένων συντρόφων του.Στην πραγματικότητα, μόνο χάρη στην εξωτερική στήριξη έγινε δυνατή η έναρξη του Εμφυλίου.Χωρίς τη συστηματική ροή πολεμοφοδίων, τροφίμων και άλλου υλικού,την προστασία και εκπαίδευση των μαχητών στο έδαφος των γειτονικών χωρών, την περίθαλψη των τραυματιών,ο πόλεμος αυτός θα είχε λήξει πολύ νωρίτερα- αν είχε ποτέ αρχίσει…

    στην ελληνική κυβέρνηση η στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική υποστήριξη των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

    Ο καθηγητής Ν. Μαραντζίδης, το έργο του οποίου αφορά σε μεγάλο βαθμό την ελληνική Αριστερά, είναι γνωστός για τη σφοδρή κριτική που ασκεί προς το ΚΚΕ. Με το έργο του αυτό προσθέτει σημαντικά στοιχεία σε αυτήν την κατεύθυνση. Ομως πρέπει να σημειώσουμε ότι στο βιβλίο του δεν θα βρει κανείς πουθενά τόνους θριαμβολογικούς ή χαιρέκακους. Αντιθέτως, διαπνέεται από συμπόνια για τα θύματα του Εμφυλίου και για τη μοίρα της χώρας. Ολοκληρώνοντας το βιβλίο του, καταλήγει: «Η σε βάθος μελέτη του Δημοκρατικού Στρατού αναδεικνύει μια βαθύτατη ανθρώπινη τραγωδία, νέων κυρίως ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, που κατά βάση στρατολογήθηκαν βίαια και υποχρεώθηκαν να πολεμήσουν κάτω από μια ηγεσία που δεν εμπιστεύονταν, σε έναν πόλεμο που δεν πίστευαν και τον οποίο δεν μπορούσαν να κερδίσουν… Τελικά, η εικόνα του ελληνικού κομμουνισμού των ετών 1946-1949 δεν είναι παρά αυτή μιας ουτοπίας που έχασε τα λογικά της…».

    Ο κ. John Ο. Ιatrides είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Southern Connecticut State College.

    ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟ
    [Ο Νίκος Ζαχαριάδης στις 20 Μαΐου 1945.Τότε ήταν 42 ετών ]
    Ο Νίκος Ζαχαριάδης στις 20 Μαΐου 1945.Τότε ήταν 42 ετών
    Η ιστοριογραφία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου είναι πλέον εκτενέστατη και λίγες πτυχές του παραμένουν ανεξερεύνητες.Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την κυβερνητική πλευρά, για την οποία υπάρχει πλούσιο αρχειακό υλικό,ελληνικό και ξένο,δημόσιο και ιδιωτικό,όπως και αναρίθμητες δευτερεύουσες πηγές. Μολονότι πάντα θα υπάρχει χώρος για νέες ερμηνείες, η εξιστόρηση της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης να κατανικήσει την κομμουνιστική εξέγερση και του αποφασιστικού ρόλου που διαδραμάτισαν η Βρετανία και οι ΗΠΑ έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί.

    Στην αντίπαλη πλευρά,όμως,η μελέτη της εξέγερσης αντιμετωπίζει πολλά σοβαρά εμπόδια.Πέρα από την περιβόητη μυστικοπάθεια των κομμουνιστών,το αρχειακό υλικό και άλλες αξιόπιστες πρωτογενείς πηγές για το ΚΚΕ και τους ξένους υποστηρικτές του είναι ελάχιστες και δυσεύρετες.Μέχρι πρόσφατα οι ιστορικοί ήταν αναγκασμένοι να στηρίζονται,σε μεγάλο βαθμό,σε αποσπασματικά τεκμήρια και στις στρατευμένες μαρτυρίες οπαδών της Δεξιάς ή της Αριστεράς.Οι πραγματικοί στόχοι του ΚΚΕ,η σύνθεση,η δύναμη και το αξιόμαχο του στρατού του και,πάνω απ΄ όλα,η βοήθεια που ελάμβανε από το εξωτερικό παρέμεναν για μεγάλο διάστημα πεδίο υποθέσεων και εικασιών.Το αποτέλεσμα ήταν μια ιστορία που,κάποιες φορές, στηριζόταν περισσότερο στη φαντασία παρά στα γεγονότα.

    Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artId=334599&dt=30/05/2010#ixzz0uCeAdqk2

    Σχόλιο από κυριακίδης | 20/07/2010

  109. Του Γιώργου Μαργαρίτη καθηγητή Ιστορίας στο ΑΠΘ

    Το χρονικό

    Αποσπάσματα από την αφήγηση του Στ. Ορφανίδη (Καραφωτιά) διοικητή του 6ου Λόχου, του 2ου Τάγματος, του 13ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ (στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση»)
    Η μάχη του Κιλκίς που έγινε στις 4 Νοέμβρη 1944 ήταν μια από τις φονικότερες και σκληρές μάχες που έδωσε ο ηρωικός ΕΛΑΣ ενάντια σε κατακτητές και εθνοπροδότες. Η μά­χη στην οποία είχαμε πάνω από 126 νεκρούς και από 230 τραυματίες κράτησε από τις 5.30 το πρωί μέχρι τις 16.30 ώρα περίπου (…) Οι Γερμανοί που κινούνταν προς βορρά με σιδηροδρομικό θωρακισμένο συρμό και τμήμα καταστροφών, στο πέρασμά τους, κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει, μπροστά στα μάτια ή με τη βοήθεια των ελληνόφωνων συνεργατών τους των ταγμάτων ασφάλειας που αυτοτιτλοφορούνται τώρα αγωνιστές Εθνικής Αντιστάσεως (…) Αυτοί ήταν οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, οι χιλιάδες οπλισμένοι από τους καταχτητές οπλίτες της ΠΑΟ η δήθεν Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση των Εθνικοφρόνων, που αργότερα για να ξεγελάσουν το λαό την ονόμασαν ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) τα ελληνικά ΕΣ – ΕΣ του Κώστα Παπαδόπουλου, του Παπαδόγκονα – Κισά Μπατζάκ κλπ. μαζί με τους ληστοσυμμορίτες του Πούλου και του Δάγκουλα, και τουςΕΑΣΑΔίτες της Θεσσαλίας βοηθούσαν την υποχώρηση των αφεντικών τους.
    Οι 9.000 περίπου ταγματασφαλίτες, αφού βοήθησαν τους Γερμανούς να συμπτυχθούνε στη Γιουγκοσλαβία, συγκεντρώθηκαν και οχυρώθηκαν καλά στην ηρωική πόλη του Κιλκίς με βασικό στήριγμά τους το ύψωμα 371 του Αγίου Γεωργίου, τις Στρατώνες, το νεόκτιστο Νοσοκομείο, τις αποθήκες καπνού Σιδηρόπουλου, τα σχολεία κλπ. Ηταν καλά εξοπλισμένοι και είχαν αρκετόν εφεδρικό οπλισμό, κυρίως ιταλικό, στις αποθήκες Σιδηρόπουλου (…) Σκοπός των συνεργατών ήταν να αμυνθούνε στο Κιλκίς μέχρι να έρθουν τα νέα τους αφεντικά (…) Ο εργατικός Αγγλος βουλευτής Ουίλκις το 1946 στην επιθεώρηση «Νέος πολιτικός και Εθνος» στο άρθρο του με τίτλο, ΕΛΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΟΙ – ΑΓΓΛΟΙ, έγραφε: «Οταν έφυγα από το Κάιρο τον Ιούλη 1944 η γνώμη εκείνων που χειρίζονταν τα Ελληνικά πράματα ήταν ότι τα Τάγματα Ασφάλειας ήταν φιλοβρετανικότερα από τον ΕΛΑΣ. Και γι’ αυτό έπρεπε να τα υποστηρίξουμε. Παράλληλα, πιστεύαμε ότι θα μπορούσαν να εξοντώσουν τον ΕΛΑΣ και επομένως θα ήταν οι μόνες δυνάμεις που θα βρίσκαμε μόλις φτάναμε στην Ελλάδα!»
    Πριν αρχίσει η μάχη του Κιλκίς, ο ΕΛΑΣ τους κάλεσε να παραδοθούν με τη ρητή εγγύηση για τη ζωή τους. Οι οπλαρχηγοί τους όπως οι Κ. Παπαδόπουλος, Κισά Μπατζάκ Καζαμίας, Τσαμκιράνης, Δάγκουλας κ.λπ. απέρριψαν την πρόταση.
    Με διαταγή της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, συγκροτήθηκε ειδικό Απόσπασμα του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον καπετάνιο της Χης Μεραρχίας.
    Στις 3 Νοέμβρη 1944 τα τμήματα είχαν πια φτάσει στις βάσεις εξόρμησής τους. Ο λαός πανηγύρισε, τραγουδώντας και χορεύοντας με τους ήρωες του ΕΛΑΣ χωρίς να φανταστεί τι θα επακολουθούσε.
    Τα τμήματα της IX και Χ Μεραρχίας αποτέλεσαν Κλιμάκιο του αποσπάσματος με αρχηγό τον καπετάν Πέτρο (Χρ. Μόσχο). Ενώ των τμημάτων της ΧΙης Μεραρχίας επικεφαλής ήταν η διοίκηση της Μεραρχίας.
    Μέρα επίθεσης το Σάββατο 4 Νοεμβρίου, ώρα 5.30 πρωί. Τα τμήματα όλα βρίσκονταν πια στις θέσεις εφόδου. Δόθηκε το σύνθημα και άρχισε η επίθεση. Σφοδρή και πεισματώδης μάχη που άλλαξε σε ορισμένα σημεία πολλές φάσεις.
    Στον 6ο Λόχο, στον οποίο δόθηκε ο τομέας από χαράδρα Σφαγείων – μύλο Καντίδη – Φοροφυλάκιο – δρόμος προς Ποταμιά στάλθηκε το παρακάτω σημείωμα από τον διοικητή του 2ου Τάγματος Κόλια ή Αεροπόρο – έτσι τον λέγαμε επειδή είχε υπηρετήσει και στην αεροπορία. (Νίκος Νικητίδης θύμα του εμφυλίου πολέμου 1946 – 1949), στο οποίο έγραφε: σ. Καραφωτιά, ο Τομέας Σφαγείων είναι καλά οχυρωμένος, δυνατό να έχει και νάρκες ή παγιδευμένες χειροβομβίδες. Το έδαφος μέχρι τα σπίτια της πόλης είναι ακάλυπτο. Ανάμεσα στους ταγματασφαλίτες έχει κόσμο με τη βία οπλισμένο. Μπορεί οι ταγματασφαλίτες πιεζόμενοι να πέσουν πάνω σας για να φύγουν από τη χαράδρα. Είμαι βέ­βαιος ότι και τώρα θα πάρετε όλα τα μέτρα και θα ανταποκριθείτε. Μ.σ.χ. Κόλιας 4.11.1944 ώρα 6.15.
    Οι ταγματασφαλίτες από τον Αγιο Γεώργιο θέριζαν όλο το ακάλυπτο έδαφος μπροστά μας και με δυσκολία προωθούσαμε τις θέσεις μας. Με σημείωμά μου στον διοικητή Κόλια ζήτησα να χτυπηθεί η βάση στον Αγιο Γεώργιο, που εμπόδιζε κάθε κίνηση. Σε λίγο, άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός του υψώματος από το Λόχο Μηχανη­μάτων του 13ου Συν/τος, όπου διοικητής του ήταν ο μόνιμος ανθυπολοχαγός Χρήστος Ζαχαριάδης και από τους όλμους των άλλων τμημάτων και το ελαφρό πυροβολικό συνοδείας πεζικού. Οι ταγματασφαλίτες άρχισαν να το βάζουν στα πόδια προς το εσωτερικό της πόλης. Τα εχθρικά πυρά από τον Αγιο Γεώργιο σταμάτησαν και φωτοβολίδες ανάγγειλαν την κατάληψή του από το 3/30 και το τμήμα ανταρτισσών του 30 Συν/τος του ΕΛΑΣ.
    Μπήκαμε στα πρώτα σπίτια και στα χαρακώματά τους, που τα εγκατέλειπαν και φεύγαν πια πανικόβλητοι στο εσωτερικό της πόλης. Η μάχη είχε κριθεί, είχε κερδηθεί. Σε όλα τα σημεία, οι συγκρούσεις ήταν σκληρές και οι ήρωες του ΕΛΑΣ πολέμησαν με ανδρεία. Στα χαρακώματα βρήκαμε μόνο τους πατριώτες που οπλίστηκαν με τη βία. Γνωριμίες – αγκαλιάσματα – κλάματα.
    Αρχισαν οι οδομαχίες. Ο κόσμος κάθε ηλικίας, τρελός από χαρά, αψηφώντας όλα, τρέχει προς τις δικές μας θέσεις με λουλούδια – αγκαλιάσματα – φιλιά – δάκρυα. Γρήγορα ξεκαθαρίσαμε τις αντιστάσεις των ταγματατασφαλιτών στην Αυστρο-ελληνική Εταιρεία καπνού και την Υποδιοίκηση Χωροφυλακής και φτάσαμε στο Κέντρο της πόλης στη Λεωφόρο 21 Ιουνίου. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Πολίτες έδειξαν το πτώμα του ταγματάρχη Καζαμία. Πολλοί ταγματασφαλίτες κάνουν λούφα, ντύνονται πολιτικά και κρύβονται. Αλλοι πιο θαρραλέοι βγαίνουν και ανακατεύονται με το ενθουσιασμένο πλήθος, μα ο κόσμος γνωρίζει όσους εγκλημάτισαν και τους δείχνει. Ετσι γνωρίσανε τον περιβόητο φρούραρχο στους Βάλτους Κιλκίς στη φάλαγγα αιχμαλώτων που είχαμε και όρμησαν να τον ξεσκίσουν, γιατί δεν άφησε κοπέλες και γυναίκες απείραχτες. Δεν τους αφήσαμε και σύμφωνα με διατα­γή που υπήρχε, τους στείλαμε όλους στο Σταθμό Διοίκησης.
    Η μάχη τώρα εντοπίστηκε στο χώρο του νοσοκομείου και γύρω συνοικισμούς. Πιο πέρα από τις αποθήκες Σιδηρόπουλου συναντήσαμε μια μικρή αντίσταση που την ξεκαθαρίσαμε (…) Οι ταγματασφαλίτες που ήταν κυκλωμένοι στο νοσοκομείο σήκωσαν άσπρα μαντήλια για να παραδοθούνε. Ο ταγματάρχης Αριανός γελάστηκε και με μια διμοιρία προχώρησε, όμως οι άλλοι τους βάλαν δραστικά πυρά. Σκοτώθηκαν οι περισσότεροι και τραυματίστηκε βαριά ο Αριανός. Υστερα χρησιμοποιήθηκαν γερμανικά Πάντσερ Φάουστ – τα λεγόμενα μπαζούκας και ξεκαθαρίστηκε το Νοσοκομείο.
    Κάπου 800 από τους ταγματασφαλίτες φτάσαν τροχάδην μέχρι τη Θεσ/νίκη και οχυρώθηκαν στο Συνοικισμό Βαρδάρη. Χτυπήθηκαν από το 3ο τάγμα του 50ού Συντάγματος, σκοτώθηκαν 30 και πιάστηκαν κάπου 750 ανάμεσά τους 45 τραυματίες

    ΑΠΟ ΤΟ http://www.alfavita.gr/history/h29_11_9_931.php

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/10/2011

  110. Στράτος Ν. Δορδανάς, Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη. Επιβιώσεις του δοσιλογισμού στη Μακεδονία, 1945-1974, Πρόλογος: Πολυμέρης Βόγλης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2011, σ. 526.

    «Ο κ. συνάδελφος ημπόρεσε να βάλη εις την ναφθαλίνην την στολήν του Γερμανού αξιωματικού την οποίαν έφερε…» Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Ηλία Ηλιού και ειπώθηκαν από το βήμα της Βουλής το 1963, απευθυνόμενα στο βουλευτή Κιλκίς της ΕΡΕ, Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο. Η φράση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΕΔΑ δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, καθώς ακολούθησαν φωνές και ύβρεις, αλλά και η επίθεση μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου εναντίον του Αντώνη Μπριλλάκη και του Γρηγόρη Λαμπράκη, επίσης βουλευτών της ΕΔΑ.

    Ποιος ήταν, όμως, ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και γιατί η αναφορά στο παρελθόν του προκάλεσε ένα τόσο σοβαρό επεισόδιο μέσα στη Βουλή;
    Το πρόσωπο που «δάνεισε» στον ιστορικό Στράτο Δορδανά τον τίτλο του έργου του για τις Επιβιώσεις του δοσιλογισμού στη Μακεδονία και αποτελεί έναν από τους βασικότερους πρωταγωνιστές του υπήρξε ο μόνος επιζών από την ηγετική τριάδα του ΕΕΣ, της οργάνωσης των τουρκόφωνων Ποντίων οπλαρχηγών (μαζί με τους συνεπώνυμούς του Κισάμπατζακ και Μιχάλαγα), που στα 1943 υπήρξε ένα από τα βασικότερα σώματα του ένοπλου δοσιλογισμού στη Β. Ελλάδα. Το πώς από κατηγορούμενος για συνεργασία με τον εχθρό ο Παπαδόπουλος βρέθηκε στα κοινοβουλευτικά έδρανα της Δεξιάς αποτελεί την επιτομή των διαδρομών που ακολούθησαν εκατοντάδες άλλοι συμμαχητές του, ώστε να αποφύγουν, η συντριπτική τους πλειονότητα τουλάχιστον, την «εθνική νέμεση» που υποσχόταν η πρώτη μεταπελευθερωτική κυβέρνηση.

    Η εμπλοκή της χώρας σε έναν αιματηρό εμφύλιο έδωσε την ευκαιρία σε όσους είχαν «γερμανοντυθεί» κατά τη διάρκεια της Κατοχής να βουτήξουν στην κολυμβήθρα του αντικομμουνισμού, να επιβιώσουν στην αφάνεια και πολλοί από αυτούς να επανενεργοποιηθούν αργότερα στο δημόσιο στίβο, παίρνοντας θέση στις τάξεις των «εθνικοφρόνων», προσφέροντας, για μία ακόμη φορά, τις «υπηρεσίες» τους…
    Τις τύχες τους ανιχνεύει, πραγματοποιώντας μια εξαιρετικά λεπτομερή εργασία αναδίφησης αρχειακών πηγών, δικαστικών και άλλων, στην ανά χείρας μελέτη του ο ιστορικός Στράτος Δορδανάς. Πιάνοντας το νήμα της αφήγησης -για όσους από τους «πρωταγωνιστές» του επιβίωσαν των συγκρούσεων με τον ΕΛΑΣ στη Μάχη του Κιλκίς- εκεί που το άφησε στο πρώτο μέρος της έρευνάς του (Έλληνες εναντίον Ελλήνων, Επίκεντρο 2006), καταγράφει την πορεία τους μέχρι τη δικτατορία αλλά και τις «τεχνικές επιβίωσης» που επέτρεψαν στους περισσότερους να αποφύγουν τη δικαιοσύνη.

    Ανάμεσα στα πρόσωπα που αποτελούν τους αρνητικούς πρωταγωνιστές αυτής της κρίσιμης ιστορικής περιόδου ξεχωρίζει εκείνο του Ξενοφώντος («φον») Γιοσμά, του ανθρώπου που ξεκίνησε υπηρετώντας στο τάγμα του Γ. Πούλου, πολεμώντας τους συμμάχους μέχρι τη Γερμανία και συμμετέχοντας στην εθνικοσοσιαλιστική «κυβέρνηση» που στήθηκε από τους ναζί στη Βιέννη, για να επιστρέψει, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ελεύθερος στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης, όπου άρχισε να οργανώνει τους ομοϊδεάτες του, σε στενή διαπλοκή με τις κρατικές υπηρεσίες της πόλης. Επρόκειτο για μια συνεργασία που θα κατέληγε, το 1963, στη συνωμοσία κρατικών υπηρεσιών και παρακράτους για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη… Τα βήματα μέσα από τα οποία η παρακρατική ομάδα Γιοσμά έφτασε από έναν οικοδομικό συνεταιρισμό στο τρίκυκλο συγκροτούν ένα από τα γλαφυρότερα κεφάλαια της εργασίας του Στράτου Δορδανά.

    Χωρίς να αποτελεί ευρωπαϊκή εξαίρεση, καθώς και οι υπόλοιπες κατεχόμενες από τον Άξονα χώρες επέλεξαν τη «συνέχεια του κράτους» αντί των μαζικών εκκαθαρίσεων των συνεργατών των ναζί, η Ελλάδα επιφύλαξε στους δικούς της δοσίλογους μια πολύ επιεικέστερη αντιμετώπιση, διότι, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η ανασυγκρότηση του κράτους και του πολιτικού συστήματος βασίστηκε όχι στη διαιρετική τομή φασισμός-αντιφασισμός αλλά σε αυτήν κομμουνισμού-αντικομμουνισμού. Όταν, χρόνια αργότερα, η τομή αυτή μετακινήθηκε στον άξονα δεξιά-αντιδεξιά, μπόρεσαν να εμφανιστούν κρατικοί λειτουργοί, όπως ο Π. Δελαπόρτας ή ο Χρ. Σαρτζετάκης. Με τη διαφορά ότι η εκκολαπτόμενη χούντα θα χορηγούσε πλήρη ασυλία και αναγνώριση στους «αγωνιστές της εθνικής αντίστασης» με τις γερμανικές στολές τόσο για το βίο και την πολιτεία τους στη διάρκεια της Κατοχής όσο και στα κατοπινά χρόνια…

    Στρατής Αρτεμισιώτης

    http://edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5738:%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CE%BA%CE%AF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7&Itemid=52

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/10/2011

  111. το παρόν νήμα είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει στο Διαδίκτυο για την ιστορία της Κατοχής.

    Σχόλιο από 1ας | 23/01/2012

  112. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1944 Ο ΚΙΣΑ ΜΠΑΤΖΑΚ ΖΗΤΗΣΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΙΧΕ ΑΡΝΗΘΕΙ!

    Σχόλιο από ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΝΙΩΤΗΣ | 20/05/2012

  113. ενδιαφερουσα παλια συζητηση

    Σχόλιο από nosfy | 12/07/2012

  114. Έχω μια απορία:αναφέρθηκε στο άρθρο ότι ο καπετάν Λαζίκ ήταν ο μόνος από τους αρχηγούς του ΕΕΣ που δεν ανακατεύτηκε με εκτελέσεις αμάχων.Όμως λίγο καιρό αργότερα, άνδρες του μαζί με άνδρες του Μπαντουβάκη συμμετέχουν στη σφαγή της Ξηρόβρυσης.Πως εξηγείται αυτή η μεταβολή;

    Σχόλιο από παύλος 1988 | 17/09/2012

  115. παύλος 1988

    to στοιχείο αυτό της συμπεριφοράς ου Λαζίκ το αναφέρει ο κιλκισιώτης δικηγόρος και συγγραφέας Θεόδωρος Παυλίδης. Από εκεί προέρχεται αυτό το στοιχείο. Θα το ψάξουμε περισσότερο.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2012

  116. ο ίδιος ο επιτελάρχης της εθνικιστικής οργάνωσης Π.Α.Ο., Α. Αργυρόπουλος, που γράφει για τον προδότη Κ. Παπαδόπουλο, (ΕΕΣατζή και μετέπειτα βουλευτή της εθνικοφρόνου παρατάξεως) στο λεύκωμα με τίτλο «Π.Α.Ο. – Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις. Ιστορία και προσφορά της εις την εθνικήν αντίστασιν 1941-1945. Θεσσαλονίκη 1977):

    «…ο Παπαδόπουλος εξετέλεσεν επιθετικάς επιχειρήσεις κατά τμημάτων του ΕΛΑΣ βάσει σχεδίου των Γερμανών και εις κατευθύνσεις συγκλίνουσας με γερμανικά τμήματα, επιτιθέμενα κατά των ιδίων αντικειμενικών σκοπών. Στενός συνεργάτης του Παπαδόπουλου, ήτο μεταξύ πολλών άλλων και ο γνωστότατος τελευταίως Γιοσμάς, πρόεδρος του «Συνδέσμου Αγωνιστών και θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως» της Θεσσαλονίκης, ο οποίος εις ανακοινώσεις του προς τον Τύπον, τελευταίως, εφαίνετο υπερήφανος δια την γερμανοφιλίαν του της εποχής εκείνης και δια τον εξοπλισμόν του Ε.Ε.Σ. υπό των Γερμανών.

    Ατυχώς η Οράνωσις αυτή Ε.Ε.Σ., με αρχηγόν τον Κ. Παπαδόπουλον, έχει συγκαταλεγή υπό του Ελληνικού Κράτους μεταξύ των ανεγνωρισμένων Εθνικών Οργανώσεων Αντιστάσεως. Είναι εκπληκτικόν αλλά αληθές. Η παρουσία τοιαύτης Οργανώσεως αποτελεί μόνιμον δυσφήμισιν της Εθνικής Αντιστάσεως και προκαλεί συνεχώς τας δικαίας, αλλά ματαίας διαμαρτυρίας των άλλων Εθνικών Οργανώσεων…»

    Σχόλιο από Κill-kiss | 12/04/2013

  117. […] Πηγή: phorum.gr [2] Πηγή: pontosandaristera […]

    Πίνγκμπακ από Η συντριβή των ταγματασφαλιτών από τον ΕΛΑΣ (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 1944) « liberation14 | 02/09/2014

  118. […] πολέμησε και στην τελευταία μάχη της Κατοχής, τη μάχη του Κιλκίς που έλαβε χώρα στις 4 Νοεμβρίου του 1944, μεταξύ των […]

    Πίνγκμπακ από Σεμινάριο Ιστορίας, 11 Noεμβρίου: Δωσιλογισμος στη Μακεδονία | Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη | 08/11/2016

  119. Ο Δάγκουλας δεν παραδόθηκε στο πλήθος. Μετά το πέρας της σύγκρουσης ο Δάγκουλας αιχμαλωτίστηκε τραυματίας σε μια οικία όπου είχε κρυφτεί και μεταφέρθηκε για νοσηλεία στη Θεσσαλονίκη όπου κατέληξε στις 21 Νοεμβρίου λόγω ουραιμίας που προκλήθηκε από ακρωτηριασμό

    Σχόλιο από Theof | 08/11/2016

  120. @Theof | Το πτώμα το Δάγκουλα πετάχτηκε στο πλήθος μετά τον θάνατό του στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Ο θάνατός του οφειλόταν στα τραύματα και στη μόλυνση που είχε συμβεί…. Ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος έξω από το νοσοκομείο περιμένωντας να εκδικηθεί τον δολοφόνο 400 περίπου Θεσσαλονικέων αριστερών που είχαν δολοφονηθεί από τον Δάγκουλα και τη συμμορία του….

    Το σώμα του δέθηκε πίσω από ένα κάρο και διαπομπεύτηκε στους δρόμους της πόλης. Στο Βαρδάρι εκτέθηκε σε κοινή θέα. Μετά μεταφέρθηκε στην περιοχή που υπήρξε άντρο της συμμορίας του. Στο τέλος το σώμα πετάχτηκε σε ένα μικρό ρε΄μα που πετάγονταν σκουπίδια στην αρχή της οδού Λαγκαδά.

    Μ-π.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/11/2016

  121. Στο κιλκις το 1944,εγινε αυτο που γινονταν(απο τα εαμ-ελασ),απο το 1942ως το 1949:η σφαγη καθε δεξιου.Οι ταγματασφαλιτες,αν δε γινονταν ταγματ,αταν τελειομενοι:θα τους εσφαζαν τα εαμ-ελασ,σαν τα αρνια το Πασχα.Οι οχι αριστεροι ιστορικοι(οσο λιγοι κιαν ειναι),το λενε:Πηγαινοντας καποιος στα Ταγματα Ασφαλειας:πρωτα-πρωτα γλιτωνε το κεφαλι του,και μετα μπορουσε να τους πολεμησει τους αριστερους(=τα εαμ-ελας),κιολας.

    Σχόλιο από Ρα'μουλης | 21/02/2017

  122. Συμφωνώ σε όλα

    Σχόλιο από Ρούλα Ντελάκη | 22/02/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: