Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Περί Aρβανιτών

Οι Αρβανίτες είναι μια από τις βασικές ομάδες του νέου ελληνισμού. Ο ρόλος τους και η δράση τους υπήρξε καθοριστική για τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού έθνους-κράτους. Παράλληλα, οι ίδιοι συνέβαλαν στην πολιτιστική ομογενοποίηση των πολύμορφων ελλαδικών πληθυσμών, που είτε μιλούσαν διάφορες ελληνικές διαλέκτους και ιδιώματα με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, είτε ήταν αλλόγλωσσοι.

 

Οι Αρβανίτες υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος του ρωμαίικου Γένους, που στην εποχή των εθνικών κρατών μετατράπηκε σε ελληνικό Έθνος.

Αφορμή γι αυτό το αφιέρωμα έδωσε ένα κείμενο που αναρτήθηκε στου Δημήτρη του Δόκτορος με τίτλο : «Οι Αρβανίτες 1. Αρβανίτικα, Η γλώσσα της ντροπής. » Σας προτείνουμε να δείτε μια άλλη πλευρά του νεότερου ελληνισμού. Όμως πριν απ’ αυτό διαβάστε τη δική μας τοποθέτηση (δια χειρός Ομέρ) :

«Noμίζω ότι αν δε συμφωνήσουμε ότι ο σύγχρονος ελληνισμός αποτελεί τη μετάλλαξη της παλιάς πολύμορφης ρωμιοσύνης στην εποχή του έθνους-κράτους, θα έχουμε χαθεί μεταξύ αυθαιρεσιών και ιδεοληψιών.

Το δεδομένο είναι ότι οι Αρβανίτες συνήργησαν απολύτως να δημιουργηθεί ο νέος ελληνισμός και το έθνος-κράτος. Και ακόμα περισσότερο οι Βλάχοι… Και αυτά πολύ πριν δημιουργηθεί το κράτος, οπότε μπαίνουμε σε μια άλλη εποχή.

Και ως γνωστόν κάθε έθνος-κράτος χρειάζεται μύθους και ενιαίο πολιτισμό. Έτσι επέλεξαν μια μορφή του ισχυρότερου πολιτισμού που υπήρξε εντός της Ρωμιοσύνης.

Μου φαίνεται ότι όλα αυτά έγιναν πολύ ομαλά… εκτός από την περίπτωση των Βουλγάρων της Μακεδονίας (που αργότερα έγιναν Σλαβομακεδόνες), όπου ένα μεγάλο μέρος πιέστηκε να υιοθετήσει τις πολιτισμικές μορφές του κράτους.

Πάντως η πολιτική της ομογενοποίησης δεν αφορούσε μόνο τους αλλόγλωσσους Ρωμιούς αλλά και τους ελληνόφωνους, όσους μιλούσαν διαλέκτους και ιδιώματα.»

Δείτε επίσης: Αλβανοί-Αρβανίτες-Έλληνες

[800px-Arvanitic.png]

Advertisements

19/09/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Νεοελληνικά, -Περί έθνους

50 Σχόλια »

  1. Η προγιαγιά μου, ο Κολοκοτρώνης και οι Αρβανίτες…….

    Μελένια, τι σου συμβαίνει???? Τι κρατάς εκεί?

    – Τη φωτογραφία της γιαγιάς μου, αφού δεν έχω φωτογραφία της προγιαγιάς μου, απάντησε η Μελένια με μάτια βουρκωμένα…..

    Πας καλά? Τη ρωτώ εγώ….Σήμερα είναι η 25η Μαρτίου, εθνική γιορτή, όλοι κρατούν εικόνες των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης, τραγουδούν, το ρίχνουν στο χορό και εσύ τριγυρνάς αγκαλιά με την φωτογραφία της γιαγιάς σου και μάλιστα βουρκωμένη ??? Πάρε μια καρέκλα και κάτσε να μου εξηγήσεις γιατί θα με τρελλάνεις, δεν καταλαβαίνω τι σε έπιασε σήμερα, μέρα Εθνικής γιορτής!!!

    Πήρε λοιπόν η Μελένια μια καρεκλίτσα, κάθησε, και κοιτάζοντας με αγάπη και στοργή την φωτογραφία που δεν άφηνε δευτερόλεπτο από τα χέρια της, αποφάσισε να μου πει τον πόνο της :

    -Δυοσμαράκι απλά δεν ανέχομαι να διαστρεβλώνεται η ιστορία της προγιαγιάς μου και των Αρβανιτών. Σε λίγο θα μου πουν πως είμαι Αλβανίδα, πως πρέπει να μάθω Αλβανικά (που ιδέα δεν έχω) προκειμένου να επιβεβαιωθούν αυτές οι θεωρίες, και πως ανήκω σε κάποια φανταστική μειονότητα.

    Τελευταία ξεκίνησε μια παραφιλολογία σχετικά με τους ήρωες του ’21 (όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Ανδρούτσος κλπ) πως τάχα μου ήταν όλοι Αλβανοί. Μάλιστα αν ψάξει κανείς στο youtube θα δει πως έχουν ανέβει πολλά βίντεο με φωτογραφίες τους και κάποιοι διεκδικούν την εθνικότητα αλλά και την δόξα αυτών των ανθρώπων που σε τελική ανάλυση πολέμησαν για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Τουρκικό ζυγό.

    Αυτό κατ’ αρχήν το θεωρώ βεβήλωση της μνήμης αυτών των ανθρώπων, μα εκείνο που με θυμώνει ακόμη περισσότερο είναι πως αρκετοί Ελληνες μπερδεύονται και εξομοιώνουν την έννοια Αρβανίτης με την έννοια Αλβανός. Ε λοιπόν ΔΕΝ είναι το ίδιο πράγμα. Οι Αρβανίτες ΔΕΝ ήταν/είναι συνώνυμο του Αλβανοί. Επικρατεί μια σύγχυση η οποία όχι μόνο διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα μα πιστεύω ακράδαντα πως εξυπηρετεί είτε ιδεολογικές είτε εθνικιστικές σκοπιμότητες.

    Μα εγώ ιστορικός δεν είμαι,για την προγιαγιά μου ξεκίνησα να σου πω…..
    Η γιαγιά της Μελένιας, ο παπούς, η θεία και ο θείος της

    (την κορνίζα δεν μπορούσαμε να την βγάλουμε, ζητούμε συγγνώμη)

    Η προγιαγιά μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αγιο Δημήτρη της Καρύστου,στην Εύβοια. Στην περιοχή όλοι μιλούσαν Αρβανίτικα. Μοναχά όταν τα παιδιά της παντρεύτηκαν ήρθαν όλα στην Αθήνα. Η γιαγιά μου ήρθε στην Αθήνα σε ηλικία 18-20 χρονών, η μαμά μου και εγώ γεννηθήκαμε στην Αθήνα. Η προγιαγιά μου όταν μας μάλωνε για τις σκανταλιές που κάναμε σαν παιδάκια, μας μίλαγε σε μια «παράξενη» γλώσσα που ανάθεμα και αν καταλαβαίναμε. Ακόμη όταν ήθελε να πει μυστικά με την γιαγιά μου τότε πάλι μιλάγανε σε αυτήν την «παράξενη» γλώσσα που εμείς τα παιδιά καθόλου δεν καταλαβαίναμε. Πολύ αργότερα έμαθα πως αυτή η περίεργη γλώσσα που μίλαγε η προγιαγιά ονομαζόταν Αρβανίτικα, και πως αποτελούσε μια ιδιόρρυθμη διάλεκτο. Η προγιαγιά μπορεί να μην ήξερε να γράφει και να διαβάζει μα ήξερε να τραγουδά σαν αηδόνι. Τα ίδια τραγούδια που τραγουδούσε εκείνη τραγουδιούνται μέχρι τις μέρες μας σε ολόκληρη την Ελλάδα στην γλώσσα που μιλάμε σήμερα.

    Η προγιαγιά κάθε Κυριακή θα πήγαινε στην εκκλησία, μιλούσε Ελληνικά με τις γειτόνισες μα ποτέ δεν αυτοπροσδιορίστηκε ως «Αλβανίδα». Τα τραγούδια μοναχά τα αποκαλούσε Αρβανίτικα επειδή τα τραγουδούσε στην Αρβανίτικη διάλεκτο, μα όπως είπα παραπάνω αυτά τα ίδια τραγούδια τραγουδιούνται σε ολόκληρη την Ελλάδα.

    Η γιαγιά μου μιλούσε Αρβανίτικα μα στην μαμά μου δεν τα έμαθε ποτέ αφού κάποια εποχή οι διάλεκτοι συσχετίστηκαν με την «αμορφωσιά», και ιδιαίτερα τα Αρβανίτικα τα οποία από τη γένεσή τους αποτέλεσαν μια αποκλειστικά προφορική διάλεκτο η οποία μεταδιδόταν όπως όλες οι προφορικές παραδόσεις από στόμα σε στόμα. Μοναχά τα τελευταία χρόνια έγινε απόπειρα να καταγραφεί (με «τεχνητό» τρόπο) προκειμένου να μελετηθεί.

    Η προγιαγιά λοιπόν, σαν ήμουν παιδάκι μου εξιστορούσε θαυμαστές ιστορίες για τους οπλαρχηγούς/ήρωες του 1821. Μάλιστα μου έλεγε πως όπως ισχυρίζονταν οι παπούδες της, πολλοί από τους οπλαρχηγούς ήταν Αρβανίτες (ήταν δίγλωσσοι, μιλούσαν δηλαδή τα Αρβανίτικα εκτός από τα ελληνικά). Τον Κολοκοτρώνη, γνώριζα από την προγιαγιά μου πως τον αποκαλούσαν Μπιθεγκούρα. Ομως οι Αρβανίτες αποτέλεσαν κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, και πολέμησαν ενάντια στους Τούρκους όπως όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες. Οι Αλβανοί αντίθετα πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων. Για του λόγου το αληθές σου παραθέτω την μαρτυρία της προγιαγιάς (η απορία μου ήταν πάντα από που είχε μάθει αυτές τις ιστορίες αφού η προγιαγιά δεν ήξερε ούτε να γράφει ούτε να διαβάζει). Αν και ποτέ δεν έμαθα Αρβανίτικα, μου έμειναν στη μνήμη κάποιες αφηγήσεις της προγιαγιάς στα Αρβανίτικα,τις οποίες μετά μου εξηγούσε στα Ελληνικά. Μία αφήγηση λοιπόν αφορούσε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο που κατά τη διάρκεια της πολιορκίας στο Χάνι της Γραβιάς ένας Τουρκαλβανός του φώναζε απ’ έξω :

    «Ντελ γιαστ τ’ προσκυνήσε Πασάνε» (=Εβγα έξω ρε να προσκυνήσεις τον Πασά)
    «Εα γκράπε» (=Ελα να μας … πιάσεις)
    Απάντησε ο Ανδρούτσος (για την ακρίβεια η απάντηση ήταν λιγότερο κόσμια, μια και η προγιαγιά ήταν λίγο αθυρόστομη….)
    Πως μπορεί λοιπόν σήμερα να ισχυρίζονται πως οι Αρβανίτες οπλαρχηγοί ήταν Αλβανοί αφού πολεμούσαν ενάντια στους Τούρκους????

    Είναι σαν να λένε πως και η προγιαγιά μου ήταν Αλβανίδα!!!! Μα αφού η προγιαγιά μου ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Αλλωστε Σεβαστή ήταν το όνομά της , δεν την λέγανε Albana!!!!

    Αν και έχω πολλά ερωτηματικά Μελένια αφού δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με αυτό το ζήτημα σε καταλαβαίνω. Και εγώ στη θέση σου ίσως να ένοιωθα όπως εσύ.

    – Κοίτα Δυοσμαράκι, το θέμα των Αρβανιτών είναι πολύπλοκο. Για να σου τα εξηγήσω όλα θα μας πάρει πολύς χρόνος. Ισως να μην ξέρω να απαντήσω σε όλα τα ερωτήματά σου πέρα από ότι γνωρίζω από τις αφηγήσεις της προγιαγιάς, αφού όπως είπα δεν είμαι ιστορικός. Υπάρχουν όμως κάποιοι ειδικοί που ασχολήθηκαν με το θέμα και έγραψαν βιβλία. Βέβαια ακόμη και σε αυτά διαπιστώνει κανείς πολλές ανακρίβειες. Πολλά στοιχεία είναι υποθετικά αφού οι Αρβανίτες δεν άφησαν γραπτές πηγές. Κριτικός βιβλίων δεν είμαι, μα αν θέλεις να μάθεις περισσότερα, καλές κατά τη γνώμη μου μελέτες που η μία συμπληρώνει την άλλη αποτελούν τα παρακάτω βιβλία

    Κώστα Μπίρη «Αρβανίτες-Οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού» Εκδ. Μέλισσα

    και

    Σαράντου Καργάκου «Αλβανοί,Αρβανίτες,Ελληνες», Εκδ. Ι.Σιδέρης.

    http://dyosmaraki.blogspot.com/2008/03/blog-post_25.html

    Σχόλιο από νουκ με σκον | 20/09/2008

  2. Τα Aρβανίτικα είναι Aλβανική διάλεκτος;
    Eίναι ίδια;
    Mοιάζει;
    Έχει κάποια σχέση;

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 20/09/2008

  3. # Η γιαγιά μου, από την πλευρά της μητέρας μου ήταν αρβανίτισα.Η οικογένειά της ειχε εγκατασταθεί στις αρχές του 19ου αιώνα στην Αττική και το πατρικό της σπίτι ήταν στο Μπραχάμι μεχρι το 1910 που μετακινήθηκε στο Καλαμάκι και στον Πειραιά…. Δεν μιλούσε αρβανίτικα η γιαγιά και φυσικά καυχιόταν για το ότι ηταν και αισθανόταν ελληνίδα…Παραθέτω ένα κομματι για τους αρβανίτες που βρήκα στο αρχείο :
    —————

    Με τον όρο Αρβανίτες ονομάζονται οι πρώην κάτοικοι της Αλβανίας, οι οποίοι, λόγω των αναστατώσεων στη Βαλκανική, τον 13ο αι. μετακινούνται εκούσια ή ακούσια σε διάφορες άλλες χώρες της περιοχής ενώ πολλοί από αυτούς καταλήγουν σε περιοχές της Ελλάδας. Εδώ γίνονται γνωστοί με το όνομα Αρβανίτες, αφομοιώνονται από τους ντόπιους, και ακόμη πολεμούν μαζί τους εναντίον των Τούρκων.

    Διατήρησαν μόνο το γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο σταδιακά εξαλείφεται, ενώ πολιτιστικά, κοινωνικά και εθνικά αφομοιώθηκαν πλήρως αποκτώντας όπως και οι Βλάχοι, ελληνική εθνική συνείδηση και αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες.

    Η ιστορία των αρβανιτών ή αλβανιτών ξεκινά από την Αλβανία του 13ου αιώνα, όπου ο λαός της περιοχής στον οποίο ανάμεσα βρίσκουμε και κάποιους Έλληνες, βιώνει μεγάλες αλλαγές στο παλαιό σύστημα των φατριών και των ισχυρών δεσμών που αυτές ανέπτυσσαν τους προηγούμενους αιώνες. Είναι πολλές οι πληροφορίες που αντλούνται από τα τραγούδια τους όπου εξαίρεται η φατρία (φάρα) και η ένορκη υπόσχεση (μπέσα) που χαρακτηρίζει αυτές τις κατά βάση γεωργοκτηνοτροφικές κοινότητες.

    Όταν δημιουργήθηκε το κράτος της Ηπείρου, ο παλαιός δεσμός που είχαν οι Αλβανοί με την ελληνική αυτοκρατορία επιβεβαιώθηκε, και έτσι, στις στις αρχές του 13ου αιώνα τάχθηκαν με το μέρος της Ηπείρου εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν οι Αλβανοί κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων τα οφέλη δεν επέστρεψαν στο λαό αλλά στην αλβανική αριστοκρατία των αρχηγών των φατριών οι οποίοι και έπαιρναν σημαντικούς αυλικούς τίτλους.
    Αυτοί οι αριστοκράτες, τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί, μεταλλάσσονταν σε άρχοντες, οι οποίοι στις σχέσεις τους με τα μέλη των φατριών δεν είχαν πλέον καμία ισονομία και οι απαιτήσεις τους αψηφούσαν το παλιό εθιμικό δίκαιο.

    Το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν οι άρχοντες αυτοί στη γη, αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.

    Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες, βλέποντας ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των αλβανικών εδαφών από τους άρχοντες που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι, τη μετανάστευση. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον η οθωμανική εισβολή.

    Έτσι, οι Αλβανοί ξεκίνησαν την πορεία τους συντασσόμενοι εκ νέου γύρω από αρχηγούς φατριών που για διαφόρους λόγους δεν είχαν κατορθώσει να μιμηθούν τους νέους γαιοκτήμονες.

    Οι πηγές αναφέρουν ότι η διά θαλάσσης μετανάστευση άρχισε δειλά γύρω στο 1280, ενώ οι χερσαίες μεταναστεύσεις πρέπει να τοποθετηθούν στα τέλη του 13ου αι. αφού υπάρχουν αναφορές για παρουσία Αλβανών στη Θεσσαλία γύρω στα 1315.

    Από τότε, όλοι οι Αλβανοί που απαντώνται εκτός Αλβανίας παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου. Ατομικά ή συλλογικά, η αλβανική αυτή μετανάστευση εμφανίζεται ως αντίδραση φυγής σε μία κοινωνική καταπίεση που είχε γίνει αφόρητη, και στην καταστροφή των πλαισίων διαβίωσης έξω από τα οποία ο λαός αισθανόταν αποπροσανατολισμένος.

    Οι φατρίες, μαζί με τους αρχηγούς έμειναν πιστές στην Ορθοδοξία, και περιχαρακώθηκαν έτσι μέσα σε παραδόσεις που οι άρχοντες των ακτών αντάλλαξαν με το λατινικό δόγμα.

    Η Θεσσαλία υπήρξε η πρώτη ελληνική επαρχία που δέχτηκε τις αλβανικές μεταναστεύσεις και σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης, μετά τη Θεσσαλία πήγαν στο εσωτερικό της Μακεδονίας και έφθασαν ως την Καστοριά. Μαζί τους έφεραν και τα προτερήματά τους ως γεωργοί.

    Καθώς τα κύματα των μεταναστών δεν έρχονταν πάντα με ειρηνικές διαθέσεις, αρχικά πολλές περιοχές τους δέχτηκαν με δυσπιστία. Κάποιες όμως φάνηκαν να ενθουσιάζονται με την παρουσία τους καθώς ήταν μια σημαντική ευκαιρία να αποκαταστήσουν τις καταπονημένες γαίες με νέο εργατικό δυναμικό.

    Από το σύνολο των μεταναστών, όσοι έφτασαν στην Πελοπόννησο και είχαν εγκατασταθεί σε δυσπρόσιτες ορεινές ζώνες, σχημάτιζαν συμπαγείς ομάδες. Καθώς συχνά δεν είχαν ενδοιασμό να τεθούν υπό τις διαταγές ενός έλληνα άρχοντα, που ήταν απευθείας απόγονος της παλαιάς αυτοκρατορικής δυναστείας, μαζί με τους Έλληνες αποτέλεσαν βασική εστία αντίστασης στους Οθωμανούς. Με την υιοθέτηση κοινής στάσης, οι ελληνο-αλβανικές ενώσεις, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821, καθώς οι Αρβανίτες είχαν πλήρως αποδεχθεί τη διπλή καταγωγή τους.

    Συμπερασματικά, οι Αρβανίτες υπήρξαν για την Ελλάδα ιδανικός προμηθευτής εργατικού δυναμικού, ενδυνάμωσαν τις τάξεις του τοπικού πληθυσμού και συνέβαλλαν σημαντικά στον αγώνα του εναντίον του μουσουλμάνου αντιπάλου. Έλληνες και Αρβανίτες, κατάφεραν μέσα από αντιπαραθέσεις και συμβιβασμούς, να καταλήξουν σε μια κοινή ζωή, χωρίς να αλλοιωθεί ο κυρίαρχος ελληνικός χαρακτήρας, η αφομοιωτική δύναμη του οποίου μπόρεσε να ενσωματώσει τα μεταναστευτικά αυτά κύματα.

    Σχόλιο από ritsmas | 20/09/2008

  4. Θα έλεγα ότι η παρακάτω πρόταση χρησιμοποιεί λάθος τους όρους : «Έλληνες και Αρβανίτες, κατάφεραν μέσα από αντιπαραθέσεις και συμβιβασμούς…»

    Δηλαδή χρησιμοποιεί τους όρους «Έλληνας» και «Αρβανίτης» ως να έχουν συγκεκριμένο εθνικό περιεχόμενο. Εξισώνει τον νεωτερικό όρο «Έλληνας» που σημαίνεται πλέον εθνικά, με τον προνεωτερικό «Αρβανίτης» που έχει μόνο τοπικό και πολιτισμικό περιεχόμενο. Φυσικά αυτό συμβαίνει γιατί με τα μάτια και τις συμβάσεις της εποχής μας προσπαθούμε να περιγράψουμε παλιότερες και πολύ διαφορετικές καταστάσεις…

    Θα έπρεπε να γράψει : «ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι χριστιανοί κατάφεραν μέσα από αντιπαραθέσεις και συμβιβασμούς…» ή «ελληνόφωνοι και Αρβανίτες χριστιανοί κατάφεραν μέσα από αντιπαραθέσεις και συμβιβασμούς…»

    Και οι ελληνόφωνοι χριστιανοί και οι Αρβανίτες χριστιανοί θα είναι το ίδιο Έλληνες στην εποχή της δημιουργίας της σύγχρονης εθνικής ταυτότητας. Και αυτό που φαίνεται παράδοξο για τα σημερινά μας πρότυπα, τότε ήταν κοινός τόπος, όπως ότι οι Αρβανίτες χριστιανοί, ως Ρωμιοί, ήταν «Έλληνες» ενώ οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι βαλαάδες της Μακεδονίας ή οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι στην Κρήτη έγιναν «Τούρκοι».

    Αλλά ο πλέον αρμόδιος είναι ο ντόκτορας.
    Ας μας γράψει την άποψή του!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/09/2008

  5. Δηλαδή από τους ελληνόφωνους, μόνο οι χριστιανοί έγιναν Έλληνες !

    ΣΩΣΤΟ

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/09/2008

  6. Ομέρ, θα μου επιτρέψεις να κάνω και σε σένα μια διόρθωση στην παρακάτω φράση:

    «Μου φαίνεται ότι όλα αυτά έγιναν πολύ ομαλά… εκτός από την περίπτωση των Βουλγάρων της Μακεδονίας (που αργότερα έγιναν Σλαβομακεδόνες), όπου ένα μεγάλο μέρος πιέστηκε να υιοθετήσει τις πολιτισμικές μορφές του κράτους….»

    Εγώ θα τόγραφα έτσι:

    «Μου φαίνεται ότι όλα αυτά έγιναν πολύ ομαλά… εκτός από την περίπτωση των σλαβόφωνων Ρωμιών της Μακεδονίας (που αργότερα ένα μέρος τους μετατράπηκε σε εθνικά Βούλγαρους μέσω της Εξαρχείας, των οποίων επίσης ένα μέρος αργότερα υιοθέτησε τη Σλαβομακεδονική εκδοχή), όπου ένα μεγάλο μέρος πιέστηκε να υιοθετήσει τις πολιτισμικές μορφές του κράτους….»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/09/2008

  7. Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά. Οι ειδικοί όπως ο Νοσφεράτος, γιατί απέχουν από τη συζήτηση;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 20/09/2008

  8. Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν.
    Μήνα σὲ γάμο ρίχνονται, μήνα σὲ χαροκόπι;
    – Οὐδὲ σὲ γάμο ρίχνονται οὐδὲ σὲ χαροκόπι.
    Ἡ Δέσπω κάνει πόλεμο μὲ νύφες καὶ μ᾿ ἀγγόνια.
    Ἀρβανιτιὰ τὴν πλάκωσε στοῦ Δημουλᾶ τὸν πύργο:

    «Γιώργαινα, ρίξε τ᾿ ἅρματα, δὲν εἶναι ἐδῶ τὸ Σούλι.
    Ἐδῶ εἶσαι σκλάβα τοῦ πασᾶ, σκλάβα τῶν Ἀρβανίτων.»

    «Τὸ Σούλι κι ἂν προσκύνησε, κι ἂν τούρκεψεν ἡ Κιάφα,
    ἡ Δέσπω ἀφέντες Λιάπηδες δὲν ἔκαμε, δὲν κάνει».

    Δαυλὶ στὸ χέρι ἅρπαξε, κόρες καὶ νύφες κράζει:
    «Σκλάβες Τούρκων μὴ ζήσωμε, παιδιά μ᾿, μαζί μου ἐλᾶτε».
    Καὶ τὰ φυσέκια ἀνάψανε, κι ὅλοι φωτιὰ γενήκαν.

    http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tradition/folk_songs_revolution_1821.htm

    Είναι το γνωστό ποίημα για τη Δέσπω γυναίκα του Σουλιώτη Γιώργου Μπότση που κλεισμένη σε ένα πύργο πολεμάει με νύφες και με εγγόνια.
    Εδώ παρατηρούμαι ότι

    «Ἀρβανιτιὰ τὴν πλάκωσε»
    και
    «Ἐδῶ εἶσαι σκλάβα τοῦ πασᾶ, σκλάβα τῶν Ἀρβανίτων.»
    και
    «ἡ Δέσπω ἀφέντες Λιάπηδες δὲν ἔκαμε, δὲν κάνει»

    Ο Γιώργος Μπότσης (και η Δέσπω) είναι Αρβανίτες.
    Παρ’ όλα αυτά διαβάζοντας το ποίημα σου δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να το κρύψει.
    Προφανώς έχει να κάνει με τις φατρίες (φάρες) και την μη ύπαρξη εθνικής συνείδησης.
    Η Δέσπω χριστιανή.

    Οι εχθροί μουσουλμάνοι (ή αλλιώς «Τουρκαλβανοί»), όπως (αντιστρόφως ανάλογα) και οι σημερινοί οικονομικοί μετανάστες από την Αλβανία που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δηλώνουν χριστιανοί και να ζητούν να τους φωνάζεις με χριστιανικό όνομα. Στις αρχές της μετανάστευσης μάλιστα δήλωναν όλοι Βορειοηπειρώτες.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 20/09/2008

  9. Γι’ αυτό στην Οδό Ελλήνων πηγαινοέρχεται συνεχώς το Ρωμαίικο και η Ρωμιοσύνη όπου οι λαμπρότεροι πρωταγωνιστές της Εθνικής Παλιγγενεσίας, στη στεριά και στη θάλασσα, στις εθνικές ευεργεσίες και στις θυσίες, είναι κυρίως Αλλόφωνοι Αρβανίτες και Βλάχοι για να προστεθούν διαδοχικά στους αμέσως επομένους σταθμούς της Ιστορίας οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες, οι τουρκόφωνοι Μικρασιάτες πρόσφυγες, η αγγλόφωνη τρίτη γενεά της Ομογενείας και, τέλος, οι τωρινοί «παλινοστήσαντες» από τις τέως σοβιετικές χώρες που κατά περίπτωση μιλούν ρωσικά, γεωργιανά και τουρκικά. Συνεπώς, η Ρωμιοσύνη αφ’ εαυτής υπήρξε ιδανικό πρότυπο πολυπολιτισμικής, πολυγλωσσικής κοινωνίας, η οποία, ωστόσο, παραμένει βαθύτατα και αφιερωματικά ελληνική.

    Νίκος Μέρτζος στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Οδός Ελλήνων, δοκίμια εθνικής αυτογνωσίας»

    http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2008/09/blog-post_18.html

    Σχόλιο από akritas | 20/09/2008

  10. βεβαια στην περιπτωση των Βλαχων υπήρξαν και αυτοι που ιδρυσαν το »πριγκιπατο της Πινδου » κλπ .

    Τι λεει περι αυτών ο κυριος Μερτζος;

    Σχόλιο από luciferidis | 21/09/2008

  11. ωχ μου φαινεται θα εισπραξω παλι τα γνωστα ..τι χωνεσαι κλπ ..

    Και ο μεγας αντιμιντρατορας δε θα με…προστατεψει (περικοπτωντας οπως παλια )..χμμ! τι να κανω; Τι να κανουμε;

    Σχόλιο από luciferidis | 21/09/2008

  12. Νοσφεράτε, εδώ
    -και ξέρεις τι γίνεται
    -και έχεις συμμάχους
    -και, ακόμα, έχεις και φίλους και…. οπαδούς

    Ομέρ
    (έτσι απλά)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/09/2008

  13. Omer Ειναι πάντα ωραιο να ξερεις οτι εχεις φιλους και συμμαχους , ειδικά οταν τους χρειαζεσαι ..

    αλλά εν πασει περιπτωσει ο alter ego mου εθεσε ενα ερωτημα περι του τι λεει ο κ Μερτζος περι Πριγκιπάτου κλπ

    και θετω επιπλεον κιεγώ ενα . Ποιος ειναι ο κ Μερτζος ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/09/2008

  14. Πριν 8 χρόνια ήμαν στο Βελιγράδι για μαθήματα. Ημαν η μόνη ελληνίδα και τα άλλα παιδιά ήταν από ολες τις χώρες της Ευρώπης.

    Ανάμεσά τους και ένας Αυστριακός ο οποίος έιχε τρελλή αγάπη στους Αλβανούς. μου είπε μια μερα, εκεί που τρώγαμε ότι στην Ελλάδα εχουμε αλβανική μειονότητα. του εξήγησα ότι δεν έχουμε αλβανική μειονότητα, παραμόνο μουσουλμάνική και πως οι Αλβανοί μας είναι μεταναστες και ρώτησα αν εννοεί τους αρβανίτες, οι οποιοι δεν είναι μειονότητα αλλά από τους πιο φανατικούς «ελληναράδες!».

    Οχι, επέμενε, έχετε αλβανική μειονότητα 1 εκατομμύριο και την καταπιέζετε, τους είδα με τα μάτια μου! Και εκεί που κρατούσα το μαχαίρι για να κόψω τη μπριζόλα μου, του είπα «αν σε πετύχω πουθενά στη χώρα μου να λες τέτοιες μαλακίες, να ξέρεις πως με αυτό το μαχαίρι θα σου βγάλω τα μάτια!».Δεν είναι πολύ δημοκρατικό αυτό που είπες ,απάντησε…Σόρρυ, που προσβάλω τη δημοκρατική σου ασυδοσία του είπα, αλλά χέστηκα πατόκορφα!τα είχα πάρει εντελώς με αυτόν τον «Ευρωπαίο πολυπολιτισμικό μπιμπίκο«!

    Ντε και καλά να σου δημιουργήσουν πρόβλημα μερικοί μερικοί!
    Ο Μέρτζος είναι ένας με μουστακι.

    Σχόλιο από παρτιζανα | 22/09/2008

  15. Καλώς την παρτιζανούλα!

    Που ήσουν βρε;

    Μας έλειψες!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/09/2008

  16. άρε παρτιζάνα.

    Μ-π, ΠΑ (σχ. 6)

    νομίζω πάλι στο άτιμο το ρωμιός θα καταλήξουμε. αν εννοείται η αντίληψη των οσμανών, τότε πράγματι οι άνθρωποι αυτοί ήταν ρωμηοί (σλαβόφωνοι). αν ρωτάγαμε τους ίδιους, δε νομίζω να το αποδέχονταν, όπως και οι σέρβοι, οι βούλγαροι, οι ρουμάνοι. είναι άλλο πράγμα ότι για λόγους συνομάδωσης και ελέγχου όλα τα χριστιανικά έθνη ονομάστηκαν με το όνομα του κράτους το οποίο κατέκτησαν το 1453 οι οσμανοί. η πραγματικότητα δεν δείχνει ότι αισθάνονταν όμοιοι (ανεξάρτητα από το αν είχαν ή δεν είχαν αντιληψη εθνικής συνείδησης), εκτός από ομόθρησκα αδέλφια…

    Σχόλιο από Γιάννης | 22/09/2008

  17. Partizana το διαβασες ; και επιπλεον ενας ειναι ο Μερτζος βεβαια και εχει και μουστακι αλλά εν πασει περιπτωσει εκτος απο αυτά τα περι της αδιαμφισβητης ελληνικοτητας της Πινδου …εχει τιποτις να μας πει και δια το Πριγκιπάτο;

    Και επισης αυτό το »να ξέρεις πως με αυτό το μαχαίρι θα σου βγάλω τα μάτια!”. μηπως ισχυει και για τον Νοσφεράτο;

    αν ναι ερχεσαι δευτερη ..Αλλοι σε προλαβαν .

    Σχόλιο από luciferidis | 22/09/2008

  18. Καταρχήν ευχαριστώ για την παραπομπή στο blog μου, με κάνετε και κοκκινίζω.
    Χάρηκα πάρα πολύ που το θέμα που άνοιξα στο blog μου στάθηκε αφορμή για μια τόσο ωραία συζήτηση εδώ.
    Πολύ αξιόλογες οι προσπάθειες των Μ-π και Ομέρ να διατυπώσουν τους ορθούς όρους με αποτύπωσή τους συμφώνως με τα συμφραζόμενα της εποχής και όχι με βάση τα σημερινά αποκρυσταλλωμένα δεδομένα. Ίσως σήμερα να ηχεί περίεργο το ότι η θρησκεία διέτρεχε όλη την τότε κοινωνία και ήταν το υπ’ αριθμόν 1 (και με διαφορά) δηλωτικό εθνικότητας, όμως έτσι ακριβώς είναι.
    Αξιώθηκα επιτέλους να αρχίσω το καταπληκτικό βιβλίο του μεγάλου Eric Hobsbawm «Έθνη και εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα». Είναι νομίζω ένα must βιβλίο για όλους, ανεξαρτήτως ιδεολογικής προέλευσης. Είναι άλλωστε ένα βιβλίο σταθμός και το χρησιμοποιούν ως εργαλείο όλοι:
    http://e-vivlia.blogspot.com/2007/12/1780.html
    Τέλος, και αφού ευχαριστήσω και πάλι τους οικοδεσπότες για την τιμή που μου έκαναν, θα κοντράρω λίγο τον ποντιοαρβανίτη Ομέρ (εγώ είμαι αρβανιτοπόντιος – το πρώτο συνθετικό είναι η πατρική καταγωγή γι’αυτό και ο Ομέρ είναι …ποντιοαρβανίτης): η προσφορά των αρβανιτών στην επανάσταση των χριστιανών ρωμιών [καλός ο όρος Μ-π?] είναι ασυγκρίτως ανώτερη από αυτήν των βλάχων. Να θυμίσω ότι κάποιες χιλιάδες βλάχοι «τσίμπησαν» από την ρουμανική προπαγάνδα και έφυγαν για ρουμανία ως γνήσιοι Ρουμάνοι ενώ ΚΑΝΕΝΑΣ Αρβανίτης δεν έγινε αλβανός. Φυσικά σημειώνω και την αργή έως πολύ καθυστερημένη εθνογέννεση/εθναφύπνιση/εθνοκατασκευή (διαλjέχτε!) των αλβανών, που αν δεν ήταν οι ιταλοί να τους ξυπνήσουν μπορεί σήμερα να ήταν κι αυτοί έλληνες.

    doctor

    Y.Γ. Νοσφεράτε που είσαι;;;

    Σχόλιο από doctor | 22/09/2008

  19. Στη Σπηλια του πηγε..

    Σχόλιο από luciferidis | 22/09/2008

  20. όχι το μαχαίρι πήγε για τον αυστριακό μπιμπίκο, γιατί με τσάτισε και δε με άφηνε να φάω τη μπριζόλα μου με τις αηδίες του..Ήταν λίγο μετά τους βομβαρδισμούς στη Σερβία και δεν μπορούσα να μείνω ψύχραιμη, τρώγοντας χοιρινό ταισμένο με ουράνιο, δίπλα σε κάτι βομβαρδιμένα ακούγοντας το βλάκα!

    Για το πριγκηπάτο δεν ξέρω πολλά, μόνο ότι υπήρξαν κάτι Βλάχοι εκεί πέρα που το παίζαν ρουμάνοι, με τη στήριξη των φασιστών και θέλαν ανεξαρτησία αλλά δεν τους βγήκε.και ο Μέρτζος , από μικρή, μου φαινόταν ιδανικός για ιστορίες παιδιών για να τρώνε τη σούπα τους..

    Σχόλιο από παρτιζανα | 24/09/2008

  21. Noμίζω ότι η «αρβανίτικη γκρίνια» που φαίνεται σε κάποια σχόλια, είναι μάλλον εσοδεία της τελευταίας περιόδου, όπου είναι in να δηλώνεις «καταπιεσμένη μειονότητα» και ας ήσουν ο κυρίαρχος τούτου δω του περίεργου έθνους-κράτους…

    Η λογοτεχνία, ίσως, απαντά με τον καλύτερο τρόπο στο ερώτημα για τη θέση που κατείχαν στην κοινωνική ιεραρχία οι διάφορες ομάδες.

    Έτσι λοιπόν, την εποχή του Μεγάλου Διχασμού, αποτέλεσμα των κρητικών Επαναστάσεων των «αλύτρωτων» και της αμφισβήτησης της «παλαιοελλαδικής» κυριαρχίας επί του ελληνισμού, η «Παλαιά Ελλάδα» αντιμετωπίζεται ως μια αρβανίτικη περιοχή, κυριαρχούμενη από τους Αρβανίτες, γι αυτό και συντηρητική μπρος στα κινήματα των εξωελλαδικών Ελλήνων, των αλύτρωτων όπως τους έλεγαν τότε.

    Σ’ ένα μυθιστόρημα του Παντελή Μυλογιάννη με τίιτλο «Γενιά του Πολέμου» που δημοσιεύτηκε το 1962 στο περιοδικό «Κρητική Πρωτοχρονιά. Επιστήμη, γράμματα και τέχνες» που εκδιδόταν στην Αθήνα διαβάζουμε»

    «…Ας στήσεις θριαμβευτικές αψίδες σ’ αυτά τα «παράξενα» σαν τρυφεροί μύθοι παιδιά της εποχής σου, που κατέβασαν τ’ αστέρια, για να τα φορέσουν περιδέραιο στο λαιμό της Ελλάδας! Που σκόρπισαν τους σπόρους των πόθων στους κάμπους -πέρα από τ’ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ ΣΑΒΑΝΑ- να θερίσουν ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης του αγράτη που αργοπεθαίνει με μια χούφτα νταρί κι ένα τσούρμο παιδιά ‘κληρονομιά τ’ ουρανού’! Πήγαν να φέρουν την ασίγαστη λύτρωση στις τέφρες ψυχές μας, να χορτάσουμε όνειρο απ’ αυτόν τον άδολο λαό-Μακρυγιάννη, να γεμίσουμε τηνς ιερή λήκυθο ξανά με την τέφρα του Γέρου του Μωρηά, της Ρούμελης τηνκλεφτουριά να ξαναστήσουμε, με φάδι χρυσό από τις στρούγκες του Παρνασσού, πέπλο να φάνουμε παντοαιώνιο στα χαμόσπιτα της Αθήνας….»

    —————————————-

    αναρτήθηκε στου doctor-ος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  22. Σε συνέχεια των όσων ανέφερε ο Ομέρ, παραθέτω σχετικά με τα αρβανίτικα μία πολύ μεστή δήλωση του κ.Χριστόπουλου, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου και Πολιτειολογίας του ΑΠΘ:

    «[…] στο βαθμό που δεν υπάρχει κανενός είδους διεκδίκηση από τον πληθυσμό (σ.σ. αναφέρεται στους αρβανίτες) να διατηρήσει την γλωσσική του ταυτότητα, δεν μπαίνει θέμα από πλευράς αρχών να επέμβουν θετικά σε ό,τι αφορά τη διατήρηση, ανεξάρτητα από το ότι έως τώρα οι αρχές αντιμετώπιζαν με αρνητισμό, εχθρότητα και απαξία το ζήτημα της γλώσσας. Έτσι λοιπόν πιστοποιήσαμε πως σε ό,τι αφορά τους Αρβανίτες, το μόνο αντικείμενο εξέτασης είναι η γλώσσα, σαν ένα εμπειρικά εντοπίσιμο κοινωνικό μέγεθος. Δεν είναι τα υποκείμενα, δεν είναι οι φορείς της γλώσσας, διότι αυτοί ποτέ δεν έδειξαν την θέληση να ασχοληθούν με τη διάδοσή της ή την προστασία της».

    Το παραπάνω από το δεύτερο μέρος του θέματος που ανάρτησα σήμερα:
    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/09/blog-post_26.html

    Όπως πάμε φίλε Ομέρ θα ιδρύσουμε μαζί το Τμήμα Αρβανιτοποντιακών Ερευνών !!!

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 26/09/2008

  23. Μπα δε μου αρέσει το ακρωνύμιο! Άκου Τ.Α.Ε.; Τα ΤΕΑ μου θυμίζει.

    doctor-α

    Έχω μια απορία:

    Οι δικοί σου Αρβανίτες ήταν πρόσφυγες του ’22 από την Ανατολική Θράκη.
    -Είχαν αρβανίτικη ταυτότητα ή θρακιώτικη;
    -Με τους ελληνόφωνους πρόσφυγες ανατολικοθρακιώτες είχαν εθνοτική διαφοροποίηση ή απλώς τοπική; (δηλαδή σα να ήταν από διαφορετικά χωριά)
    -Με τους παλαιοελλαδίτες Αρβανίτες ένοιωθαν ότι τους ενώνει κάτι ξεχωριστό;

    Οι δικοί μου (οι γονείς της μητέρας μου) ήταν μωραϊτες Αρβανίτες. Πλήρως καλο-ενσωματωμένοι χωρίς καμιά αγάπη ή νοσταλγία για τον ιδιαίτερο πολιτισμό των προγόνων τους.

    Κοινωνικό πρόβλημα απόρριψης και καταστολής από την πλευρά του κράτους υπήρχε με τους Πόντιους προγόνους.

    Η διαφορά, συγκρίνοντας τις δύο οικογένειες και τις αντίστοιχες παραδόσεις τους, ήταν εντυπωσιακή.

    Οι Αρβανίτες ήταν δεξιοί, άνθρωποι του κράτους και παλιότερα εμπαθείς και ρατσιστές. Η αγάπη γαι την «αρβανιτιά» έμοιαζε μόνο σαν την αγάπη προς το χωριό που βρισκόταν, φυσικά, κάτω απ’ τ’ αυλάκι. Άργησαν να αποβάλουν την περιφράονηση προς τους πρόσφυγες Πόντιους συγγενείς.

    Αντίθετα οι Πόντιοι (απ’ το Καρς) ήταν αριστεροί με πολύ προοδευτικές για την εποχή τους απόψεις, παρότι πολύ βασανισμένοι τόσο απ’ την προσφυγιά όσο κι απ’ τη Δεξιά. Αγαπούσαν τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους και τη γλώσσα τους χωρίς να εκφράζουν καμιά απαξίωση για τους άλλους.

    Αυτά έζησα εγώ.

    Ομέρ ο ποντιο-αρβανίτης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  24. Ομέρ, αρκετές από τις ερωτήσεις σου με τσίτωσαν και ιδού!

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/10/blog-post.html

    Ελπίζω να σε κάλυψα ο φτωχός…!

    Σχόλιο από doctor | 03/10/2008

  25. κριτήριο για την δημιουργία εθνικής συνειδησης τοτε ήταν το θρήσκευμα.Οι αρβανίτες ήταν ορθόδωξοι,αλβανικής καταγωγής οι οποίοι πολέμησαν μαζί με τους ελληνες εναντια στους τούρκους.Σιγά σιγά απέκτησαν ελληνική συνειδηση και αφομοιώθηκαν πλήρως.Βέβαια ομιλούσαν την αρβανίτικη=αλβανική διάλεκτο.Από την αλλη οι βλάχοι είναι ένα πιο πολύπλοκο ζήτημα.Η βλαχικη διάλεκτος δεν είναι τίποτε αλλο παρα ρουμάνικα που ομιλουσαν στην περιοχη της Βλαχίας-μολδαβιας-τρανσυλβανίας.Βλάχοι υπάρχουν και σε άλλες χώρες(σκόπια σερβία αλβανία) και ολοι τους λένε οτι είναι βλαχοι.Άν λοιπόν οι βλάχοι ειναι ελληνες τότε γιατι ομιλουν τα ρουμανικα?Η απάντηση ειναι ότι οσοι βλάχοι αισθανονται και ειναι έλληνες έπαψαν να ομιλουν τα ρουμάνικα.Αντίθετα οσοι αισθάνονταν ρουμάνοι ειχαν σαν μητρική τους γλώσσα τα ρουμάνικα και αυτα ομιλούσαν.Είναι λογικο λοιπόν οτι η κυβέρνηση της ρουμανίας είχε θέσει θέμα ρουμάνικων μειονοτητων καθως πολλοι βλάχοι εν ελλάδι ειχαν προσφυγει στην χάγη θέτοντας θεμα μειονοτητων.¨Αρα μήπως δεν ειναι όλοι οι βλάχοι Ελληνες αλλα ήρθαν και πολλοι ρουμάνοι πέρα απο έλληνες?Για μια ακομη φορα αποδεικνύεται ότι από την περίοδο του βυζαντίου εισχωρήσαν και αλλοι λαοι οι οποιοι με το πρόσχημα ότι ηταν χριστιανοι αναμιχθηκαν με τον υπόλοιπο λαο,πολεμισαν σαν μισθοφόροι γιατι στρατος δεν υπήρχε αμιγος ελληνικος καθως οι περισσότεροι ειχαν γινει καλόγεροι και ηταν σε μοναστήρια.Με την ίδια λογικη πολλοί ελληνες οι οποιοι γίναν μουσουλμάνοι εκτουρκιστίκαν και υπάρχουν σήμερα στην τουρκια χωρις να γνωρίζουν οτι είναι ελληνες.!!!αυτά εκανε ο χριστιανισμος και γενικοτερα οι θρησκείες…..και μετα καποιοι φωστήρες κατηγορούν τους εβραιους τη στιγμη που οι ιδιοι εχουν εβραικη παιδεια πιστευοντας στον θεο τους.

    Σχόλιο από nick | 19/11/2008

  26. nick, η άκριτη αποδοχή των ιδεοληψιών του νεοπαγανισμού να ξέρεις ότι θολώνει το νου. Λάθος έχεις επίσης και για την περίπτωση των Βλάχων.

    Η άποψή σου για τους Βλάχους σχετίζεται περισσότερο με την μεταγενέστερη εθνικιστική χρήση παρά με τα πραγματικά ιστορικά δεδομένα. Απόδειξη τούτων είναι ότι πρωτεργάτες της εθνικής αναγέννησης των Ελλήνων υπήρξαν οι Βλάχοι. Το πρώτο μεγάλο σημαντικό τυπογραφείο, απ’ όπου τα πρώιμα κείμενα του ελληνικού δαφωτισμού διαχέονταν στο χώρο της ρωμιοσύνης ήταν στη Μοσχόπολη.

    Κι ένας από τους κορυφαίους διανοούμενους του νέου ελληνισμού, πολύ πριν δημιουργηθεί εθνικό κράτος, ήταν ο Βλάχος Ιώσηπος Μοισιόδαξ. Για τον οποίο στη βικιπαιδεία αναφέρεται:

    «Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας (ή Μοισιόδαξ, 1730-1800) ήταν Έλληνας δάσκαλος του γένους και συγγραφέας. Ήταν πιστός υποστηρικτής του νεοελληνικού Διαφωτισμού· δημιούργησε σχολεία και ενίσχυσε το κίνημα και οικονομικά. Ο ίδιος αναφέρεται στον Νεοελληνικό Διαφωτισμό με την εξής φράση: «Η φυσική θα καταπολεμήσει την απάτη και ο (δια)φωτισμός θα διαλύσει την αμάθεια, τις ερινύες των προκαταλήψεων που έχουν εκβαρβαρώσει το περίλαμπρον άλλοτε γένος των Ελλήνων.»

    Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας είχε επηρεαστεί από τις φιλοσοφικές ιδέες του Τζων Λοκ και ήταν θερμός υποστηρικτής του Βολταίρου και πολέμιος του σχολαστικισμού, όπως και των παλαιών παιδαγωγικών ιδεών. Πίστευε ότι τα παιδιά έπρεπε να διδάσκονται φιλοσοφία, μαθηματικά και φυσική.

    Το 1765 διορίστηκε διευθυντής της σχολής του Ιασίου, όπου θέλησε να εφαρμόσει τους πρωτοποριακούς του τρόπους διδασκαλίας. Οι πρωτοποριακές μέθοδοί του τον έφεραν σε σύγκρουση με τους συντηρητικούς και τον ανάγκασαν, το 1777, να παραιτηθεί από την θέση του. Πήγε στο Βουκουρέστι, στη Βενετία, στην Τεργέστη και στην Βιέννη. Το 1778 σταμάτησε να διδάσκει και άρχισε να συγγράφει.»

    Ο Μοισιόδαξ υπήρξε δάσκαλος του Ρήγα Φερραίου. Ο Ρήγας, έβαλε στη Χάρτα του (1797) μια ένδειξη: στη θέση που βρίσκεται η Τσερναβόδαξ προσέθεσε: «Πατρίς Ιωσήπου Μοισιόδακος» κάτι που δεν είχε κάνει για κανέναν άλλον.

    Για το έργο του «Απολογία» που εκδόθηκε το 1780 στη Βιέννη, μπορεί όποιος ψάχνει πίσω από το επιφανειακό και εθνικιστικούς φανατισμούς να δει [ΕΔΩ].

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/11/2008

  27. Re min lete oti na´nai. KANENAS ma KANENAS ALITHINOS Arvanitis den tha elege oute gia PLAKA oti einai «Albanos».
    Ta Arvanitika diaferoun apo ta albanika kata 80% kai oi monoi pou boroun na sinenoithoun me emas tous Arvanites kata 50% einai mono oi albanoi-toskoi (pou oi toskoi einai kanonika Boreio-Hpeirotes Ellhnes eksalbanismenoi). Ta Arvanitika einai mia protoellhniki-pelasgiki arxaia doriki dialektos h opoia irthe se epafi me tin bastardemeni glossa ton albanon pou isxorisan me tin bia ston topo ton diko mas kai etsi anagastikame na mathoume KAI ta albanika. Ta albanika einai mia mix glossa apo : Tourkika, Ellhnika-Arvanitika, Italika, Galika, Vlaxika kai Slavika. Bgazoume simberasma oti oi Arvanites milousan mia arxaia doriki dialektos h legomeni meta Ellhno-Arvanitiki glossa xoris alles glosses opos h bastardemeni albanikia.
    Oi Arvanites einai apogonoi ton Dorion (Thesprotoi), pou engatastathikan ston Elladiko xoro pou tote itan pantelos adeios o Elladikos xoros pou simainei oi ntopioi Elladites kai opos prepei na kserete oi Doriois eftanan os kai tin Notia simerini Albania opou argotera emfanistikan oi Illyrioi kai tous katebasan pros tin Boreia Hpeiro.
    Oi Illyrioi kanan polles fores epidromes pros ta boreioditika tmimata tis Hpeirou opou tous polemousan oi Doriois (diladi oi Hpeirotes) kai tous dioxnan kathe toso. Sklirous agones enantion ton Illyrion ekane o Basileias Pyrros kai o Megas Alexandros.
    Oi albanoi (eidika oi gegides) einai laos me polles epimiksies mazi, koitakste pos fainonte oi albanoi kai koitakste pos fainomaste emeis oi Arvanites tha deite oti den moiazoume oute 1%.

    Kai oriste ena videaki gia na sas kopi ligo h oreksi epideis eiste ANISTORITOI oi poio polloi kai propagandistes :

    ΑΛΒΑΝΟΙ-ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ

    http://video.google.com/videoplay?docid=7633373259766805864

    Σχόλιο από Arvanitis | 24/12/2008

  28. Διάλεξη στα πλαίσια παρουσίασης των βιβλίων «Από το μακεδονικό ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων», «Αλαλία», «Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες», «Μεσόγειος», «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων» και «Μαθήματα νεότερης ιστορίας» από τον ιστορικό και συγγραφέα κ. Σαράντο Ι. Καργάκο.

    http://video.google.com/videoplay?docid=-1492408218267445151

    ΑΛΒΑΝΟΙ-ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΣΚΙΠΕΤΑΡΟΙ…ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΒΑΣΙΛΗ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΧΙΛΛΕΑ ΛΑΖΑΡΟΥ!
    http://video.google.com/videoplay?docid=7633373259766805864 Αντιπαραθέσεις 26.11

    Ο καθηγητής κοινωνιολογίας και πρώην πρύτανης του Παντείου
    Πανεπιστημίου κ. Βασίλης Φίλιας αντιπαρατίθεται στην
    προσπάθεια που γίνεται από πολλές πλευρές να εμφανιστεί ο ελληνικός
    λαός ως ένα ψηφιδωτό εθνοτικών μειονοτήτων και
    εξετάζει το θέμα των Αρβανιτών, με καλεσμένο τον Ρομανιστή –
    Βαλκανολόγο και Πρόεδρο της Επιτροπής Ενημέρωσης για
    τα Εθνικά Θέματα Δρ. Αχιλλέα Λαζάρου.

    ——————————————————–

    http://vlahofonoi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_30.html

    Γράφει ο Αχ. Γ. Λαζάρου
    Ρωμανιστής-Βαλκανολόγος

    Με την σημασία και την ετυμολογία της λέξεως Βλάχος ασχολήθηκαν πάμπολλοι. Συνήθως μνημονεύονται μόνον τρεις: α) Ο Ελβετός Walther von Wartburg, τον οποίο επικαλείται και ο Ιταλός Giuliano Bonfante [1], β) Ο ακαδημαϊκός Αντώνιος Δ. Κεραμόπουλλος [2] και γ) ο ετυμολόγος καθηγητής Μ.Ε. Ιωάννης Μωραλίδης [3].
    Οι δύο πρώτοι ανάγουν την λέξη Βλάχος στο εθνώνυμο μιας γαλατικής φυλής, γνωστής από τον Καίσαρα [4] με το όνομα Volcae και από τον Στράβωνα [5] με την μορφή Ουόλκαι. Ο Κεραμόπουλλος έχει προβάλει προγενέστερη ετυμολογία του Σπ. Παπαγεωργίου [6], ο οποίος την απαρχή ορίζει στην αιγυπτιακή λέξη fellah- φελλάχος, ο δε Μωραλίδης στην αμάρτυρη ελληνική φυλάγος.
    Ωστόσο η πατρότητα της πρώτης ετυμολογίας, παραδεκτής από την πλειονότητα των ειδικών επιστημόνων, των ρωμανιστών, ανήκει στον Γερμανό Hans Löwenklau- I. Leunclavius [7], γνωστή και από τον σύγχρονό του Σλοβένο βαλκανολόγο Jernej Kopitar [8], φίλο του Αδαμαντίου Κοραή. Κατά τον Κωνσταντίνο Μ. Κούμα (1777-1836), φίλο επίσης του Κοραή, μέγα διδάσκαλο του Γένους, πρώτο Νεοέλληνα ιστορικό, διδάκτορα του Πανεπιστημίου Βιέννης και αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών Βερολίνου και Μονάχου, συνάγεται τόσο ο εκρωμαϊσμός στο σύνολο των χωρών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όσο και ο εκλατινισμός Ελλήνων, τους οποίους αποκαλεί Βλάχους, Έλληνες το γένος. Προσθέτει δε και τα εξής: «Συμπεριφέρονται αδελφικώς με τους Γραικούς ως Γραικοί και δεν δείχνουν ουτ’ εκείνοι ούτε ούτοι καμμίαν εθνικήν διαφοράν προς αλλήλους, καθώς τω όντι είναι αμφότεροι οι λαοί μιας πατρίδος τέκνα, και των αυτών προγόνων απόγονοι» [9]. Μαρτυρία ελληνικότητας χρήστων λατινικής γλώσσας προηγείται αιώνες πολλούς. Φιλοτεχνώντας δημογραφική και γλωσσική απεικόνιση της σύνολης χερσονήσου του Αίμου, των Βαλκανίων, που ήταν ιδιαίτερη διοικητική περιφέρεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, επί Ιουστινιανού, με το όνομα Ευρώπη, ο διοικητής της και καθηγητής του Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως [10] Ιωάννης Λυδός σε σύγγραμμά του, επιγραφόμενο Περί των αρχών της Ρωμαίων πολιτείας (261,68), δίνει την πληροφορία, κατά την οποία τότε, 6ο αιώνα μ.Χ., οι Έλληνες υπερείχαν δημογραφικά των άλλων λαών, αλλά κατά την διάρκεια της ρωμαιοκρατίας για πρακτικούς λόγους είχαν γίνει χρήστες της λατινικής γλώσσας, δηλαδή λατινόφωνοι-Βλάχοι! Ιδού και το πρωτότυπο: «Νόμος αρχαίος ην πάντα μεν τα οπωσούν πραττόμενα παρά τοις επάρχοις, τάχα δε και ταις άλλαις των αρχών, τοις Ιταλών εκφωνείσθαι ρήμασιν… τα δε περί την Ευρώπην πραττόμενα πάντα την αρχαιότητα διεφύλαξεν εξ ανάγκης, δια το τους αυτής οικήτορας, καίπερ Έλληνας εκ του πλείονος όντας, τη των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή και μάλιστα τους δημοσιεύοντας».

    Εν τούτοις χρήση της πολύτιμης αυτής πηγής δεν γίνεται από όσους ασχολούνται με την έρευνα της λατινοφωνίας Ελλήνων, ακόμη και του στενού ελλαδικού χώρου των χρόνων μας. Ήδη το 1892 ο Γάλλος Leon Lafoscade δημοσιεύει ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις. Ανεπιφύλακτα αναφέρει ότι στην Ελλάδα από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 4ο μ.Χ., πέρα γενικών επιδράσεων, βρίσκει κανείς και πραγματικές προόδους της λατινικής γλώσσας, γεγονότα μερικά και τοπικά, αλλά απτά και αποδεδειγμένα [11]. Μετέπειτα με σειρά δημοσιευμάτων εγκρίτων επιστημόνων, ακαδημαϊκών και καθηγητών πανεπιστημίων, π.χ. Phlippide [12], Skok [13], Densusianu [14], Brătianu [15], Lozovan [16], Marrou [17] κ.α., προτείνονται διευρύνσεις της λατινικής ζώνης βορειότερα σ’ όλο το μήκος της ελληνικής χερσονήσου, χωρίς να εξαιρείται και η Πελοπόννησος, όπου βέβαια η επείσακτη γλώσσα δεν αντέχει [18]. Ακριβέστερα γένεση Βλάχων στην Πίνδο και στις λοιπές εστίες τους της χερσονήσου από τους χρόνους της ρωμαϊκής κατακτήσεως, δηλαδή την εντοπιότητα, δέχθηκαν και οι διασημότεροι Ρουμάνοι επιστήμονες Xenopol [19], Pârvan [20], Vulpe [21], Puscariu [22], Procopovici [23], Maniu [24], μάλιστα και ο θεωρητικός της διεκδικήσεως των βαλκανίων Βλάχων από την Ρουμανία καθηγητής του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου και τακτικό μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας Th. Capidan στο κύκνειο άσμα του, σύγγραμμα, του οποίου μόνον ο τίτλος θυμίζει την επί μισό αιώνα επιστημονικοφανή προπαγάνδα του Οι Μακεδονορουμάνοι [25]! Εφεξής επισημαίνει στο ιδίωμα [26], όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, των Βλάχων την ύπαρξη αρχαίων ελληνικών δομικών στοιχείων, π.χ. του απλού και τετελεσμένου μέλλοντος και των δυνητικών εγκλίσεων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, τα οποία, κατά τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Σόφιας και ακαδημαϊκό Vl. Georgiev [27] δεν δανείζονται, οπότε οι χρήστες είναι ελληνικής καταγωγής.

    Εξ άλλου την αυτοχθονία των Βλάχων της Ελλάδος είχε καταστήσει γνωστή ο Αρμένιος διοικητής του θέματος Ελλάδος (Θεσσαλίας) Κεκαυμένος, του οποίου το χρονικό πολλοί επικαλέσθηκαν για δήθεν κάθοδο των Βλάχων από Δακία. Αλλά χάρη στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Σορβόννης Paul Lemerle [28] αποδείχθηκε ότι ο Κεκαυμένος βεβαιώνει την αυτοχθονία των Βλάχων, τους οποίους διακρίνει σε αστούς, γαιοκτήμονες, κτηνοτρόφους.
    Μετέπειτα Βυζαντινοί χρονογράφοι, οι Ιωάννης Σκυλίτσης – Γεώργιος Κεδρηνός [29] το 976 μνημονεύουν τους Βλάχους επί της Εγνατίας οδού, στην οποία ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Nancy Fréderic Taillez [30] ορίζει την παρουσία τους από τα χρόνια της επισκέψεως του Αποστόλου Παύλου στην Μακεδονία! Ο Γεώργιος Παχυμέρης (1240-1310) δέχεται την ελληνικότητα και την εντοπιότητα των Βλάχων Θεσσαλίας γράφοντας «…τους γαρ το παλαιόν Έλληνας, ους Αχιλλεύς ήγε, Μεγαλοβλαχίτας καλών επεφέρετο» [31]. Ειδικά ο Νικήτας Χωνιάτης στα περί Ισαακίου Αγγέλου ιστορούμενα (Ι, 237) αποσαφηνίζει τον όρο Βλάχοι ως δηλωτικό της γλωσσικής ιδιαιτερότητας εξηγώντας ότι «πάντας τους οπωσδήποτε… λαλούντας μίαν των Ρωμανικών διαλέκτων καλούσι Βλάχους». Η δε Άννα Κομνηνή [32] μας πληροφορεί για σημασία πρόσθετη του όρου Βλάχος, ήτοι βοσκός.

    Κατά τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου και Bochum Γερμανίας, γενικό γραμματέα του Ινστιτούτου Ρουμανικών Σπουδών στο Παρίσι «Κάρολος ο Α΄», Cicerone Poghirc αρκούν τα λατινογενή τοπωνύμια του Ελλαδικού χώρου ως απόδειξη ότι οι Βλάχοι είναι παρόντες στην σημερινή περιοχή τους κατά τρόπο μόνιμο και αδιάκοπο από την Αρχαιότητα έως τις ημέρες μας [33]. Προγενέστερα ο Poghirc είχε εκπονήσει διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ και επαλήθευσε την ελληνικότητα της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου [34], πείθοντας και τον Georgiev, ο οποίος άλλοτε συσχέτιζε την γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων με την ιλλυρική [35], ενώ έχει διακηρύξει ότι «στην Ήπειρο τα τοπωνύμια είναι αρχαιότατα και μόνο ελληνικά» [36]. Μία άλλωστε διετία ενωρίτερα ο P. Cabanes θεωρεί την ανθρωπωνυμία των Ηπειρωτών αναμφισβήτητα ελληνική, καθώς και την ηπειρωτική διάλεκτό τους [37].

    Πάντως απλούστερα και ασφαλέστερα η ελληνική καταγωγή των Βλάχων του ελλαδικού χώρου και της αποδημίας τους συνάγεται πρωτίστως με βάση τα ρωμαϊκά θέσμια, τα οποία απαρέγκλιτα εφαρμόσθηκαν μετά την ήττα του βασιλιά των Μακεδόνων Περσέα στο συνέδριο της Αμφιπόλεως [38]. Εκεί πρώτος έχει ομιλήσει ο νικητής, ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, ο οποίος, μολονότι ήταν ελληνομαθής, φέρεται δε και καταγωγής ελληνικής [39], χρησιμοποιεί την λατινική γλώσσα, πράξη δηλωτική της επιβολής της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Δεύτερος ομιλητής ήταν ο υπαρχηγός του ρωμαϊκού εκστρατευτικού σώματος, ο ύπατος Οκτάβιος, ο οποίος μεταφράζοντας στην ελληνική γλώσσα την ομιλία του αρχηγού καθιστά φανερή την ελληνικότητα των ακροατών, νέων υπηκόων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας [40]. Αν το ακροατήριο ήταν άλλης εθνότητας ο ύπατος θα μετέφραζε στην αντίστοιχη γλώσσα, π.χ. ιλλυρική, δαρδανική, δακική.

    Η μη ελληνικότητα των Βλάχων επινοήθηκε από την αψβουργική αυτοκρατορία της Βιέννης το 1848 με δεδομένη χρονική διάρκεια, «επί του παρόντος», όπως έχει βεβαιώσει ο M. Kogălniceanu [41]. Όμως διαιωνίζεται. Διότι κατά την Συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου η Ελλάδα παρουσιάσθηκε απροετοίμαστη επί του θέματος και ανυποψίαστη. Δεν έθεσε το θέμα και προ πάντων άφησε αναξιοποίητη και την άσβηστη φιλοπατρία του πλέον αρμοδίου προσώπου των κρισίμων στιγμών Ν. Μισσίου [42], με βαρύτατες εθνικά συνέπειες, τις οποίες έχουν καταγγείλει οι τότε πανεπιστημιακοί καθηγητές Ν.Σαρίπολος [43], Παύλος Καρολίδης [44], προ πάντων δε ο τέλειος γνώστης του ζητήματος Αντ. Θ. Σπηλιωτόπουλος [45]. Τα μετέπειτα ιστορεί ο Ευάγγελος Αβέρωφ στο πρώτο βιβλίο του, επιγραφόμενο Η πολιτική πλευρά του Κουτσοβλαχικού ζητήματος, το οποίο προλογίζει ο Σοφοκλής Ελ. Βενιζέλος, αναγνωρίζοντας ότι οι Βλάχοι «απεδύθησαν μόνοι, ακαθοδήγητοι και παλαίοντες συχνά εναντίον πανίσχυρου ξένου δυνάστου».

    Η βλαχολογική συγγραφή προφανέστατα επηρέασε και το αρμόδιο υπουργείο, των Εξωτερικών, που αναζητούσε επιστημονική μελέτη επί του θέματος προς αντίκρουση αποστομωτική της αναζωπυρημένης προπαγάνδας αφελληνισμού των Βλάχων. Έσπευσε δε στην κάλυψη της δαπάνης για μετάφραση σε ξένη γλώσσα και έκδοσή της από το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ), του οποίου οι επιστημονικοί συνεργάτες είχαν γνωρίσει και επιδοκιμάσει το ελληνικό πρωτότυπο [46] συνιστώντας έντονα την επενέκδοση σε ξένη γλώσσα, όπως από τους πρώτους έπραξε ο Αθανάσιος Καραθανάσης: «Σας ευχαριστώ θερμότατα για την αποστολή του βιβλίου σας «Η Αρωμουνική». Το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον (κυρίως το ιστορικό μέρος) και νομίζω ότι όλοι μας, όσοι ασχολούμαστε με την εποχή και τα θέματα αυτά και ιδιαίτερα με τους Βλάχους μας, πρέπει να σας ευχαριστήσουμε από καρδιάς για τον μόχθο σας, που οπωσδήποτε είχε τόσο λαμπρά αποτελέσματα. Με τον ίδιο ενθουσιασμό είδαν την «Αρωμουνική» και άλλοι συνάδελφοι που τους το παρουσίασα. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε για μία μετάφρασή του (στα αγγλικά ας πούμε), που θα την ανελάμβανε ένα επιστημονικό ίδρυμα της χώρας μας» [47].
    Ο Διευθυντής του ΙΜΧΑ και καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κάρολος Μητσάκης γράφει: «Όσο πιο πολύ διαβάζω «την Αρωμουνική» σας τόσο πιο πολύ αισθάνομαι την ανάγκη να σας σφίξω θερμά το χέρι και να σας βεβαιώσω ότι έχετε προσφέρει με την διατριβή σας αυτή σπουδαία υπηρεσία στην επιστήμη και στο έθνος» [48].
    Ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Χαράλαμπος Παπαστάθης συγχαίρει για το λαμπρό βιβλίο ομολογώντας: «Βέβαια, το γλωσσολογικό του τμήμα δεν είμαι αρμόδιος να το κρίνω. Αλλά το ιστορικό του μέρος με ενθουσίασε. Επί τέλους, έχουμε ένα υπεύθυνο επιστημονικό βιβλίο για το θέμα αυτό» [49]. Κατά τον Μιχ. Πολέμη, «…είναι η πιο ολοκληρωμένη δουλειά που εγώ τουλάχιστον έχω διαβάσει γι’αυτό το θέμα, τόσο από πλευράς βιβλιογραφίας, όσο και σαν τεκμηριωμένη ανάπτυξη θεωρίας και πιστεύω ότι τα δεδομένα σας και ο τρόπος που τα αναπτύσσετε θα πρέπει πραγματικά να αποτελέσουν την οριστική απάντηση της ελληνικής επιστήμης στο πρόβλημα των Αρωμούνων», των Βλάχων Ελλάδος [50].
    Ο επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Ιστορικού Λεξικού της Ακαδημίας Αθηνών Σταύρος Μάνεσης συγχαίρει και επισημαίνει: «Τα εγκάρδια συγχαρητήριά μου για την πληρότητα της (Διατριβής) στην εξονυχιστική έρευνα, στην τέλεια γνώση του θέματος και στην κριτική εξέταση κάθε σχετικής πληροφορίας και ερμηνείας που δίνετε. Ακόμα για την γεωμετρική αρτιότητα της γραφής, την σαφήνεια και την γάργαρη ροή της γλωσσικής έκφρασης.
    Ύστερα από σας νομίζω πως κάθε αντίθετη γνώμη πρέπει να βουβαθή!» [51].

    Εξ ίσου επιδοκιμάζουν την μεταφρασμένη στην γαλλική γλώσσα διατριβή και ξένοι ειδικοί επιστήμονες: ο καθηγητής του Πανεπιστήμιου Βιέννης Max Demeter Peyfuss γράφει: «Από την πρώτην αίσθησιν μου φαίνεται ότι έχετε γράψει το πρώτο επιστημονικό έργο για αυτήν την γλώσσαν στην Ελλάδα. Η βιβλιογραφία είναι αληθώς διεθνής και η μέθοδος καίριη» [52] (τα ελληνικά δικά του). Η ακαδημαϊκός και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου F. Papazoglou-Ostrogorsky, προβαίνει στις επόμενες εκτιμήσεις: «Η διατριβή σας μου έκανε εντύπωση εξαιρετικά σοβαρής, θεμελιώδους και αληθινά επιστημονικής μελέτης… Τα γλωσσολογικά επιχειρήματα με τα οποία υποστηρίζετε την γνώμην σας για την ελληνική καταγωγή των Βλάχων μου φαίνονται πειστικά» [53]. Όταν δε διάβασε και την έκδοση του ΙΜΧΑ στην γαλλική γλώσσα, έδωσε και την πληροφορία, ότι μόλις είχε τελειώσει την συγγραφή της για τους Βλάχους υποστηρίζοντας την ελληνικότητά τους.

    Ο Πρόεδρος του 4ου Πανεπιστημίου Σορβόννης Cl. Margueron κρίνει ως εξής: «Μου φαίνεται ότι δεν αφήσατε τίποτε αναποκάλυπτο, στην σκια των προβλημάτων, που θέτει η αρωμουνική καθώς και ότι η συγγραφή σας, συνδυάζοντας την ανάλυση και την σύνθεση, συνιστά ένα σύνολο εξαντλητικό» [54]. Ο δε πρύτανις του Πανεπιστημίου Λωζάννης Francois Lassere αξιολογεί ως εξής: «Η διατριβή σας της αυτοχθονίας και της διγλωσσίας μου προξένησε τεράστιο ενδιάφερον και εξ ίσου με έπεισε, προ πάντων επειδή η αυστηρότητα της μεθόδου της δίνουν πολλή δύναμη, τόσο κατά την εξέταση των ιστορικών δεδομένων όσο και κατά την ανάλυση των στοιχείων της γλώσσας… Γι’αυτό το σύγγραμμά σας θα είναι απαραίτητο σε ένα ευρύ κοινό…» [55].

    Στην τελευταία συγγραφή της η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ελευθερία Ι. Νικολαϊδου, Η Ρουμανική Προπαγάνδα στο βιλαέτι των Ιωαννίνων και στα βλαχόφωνα χωριά της Πίνδου, (μέσα 19ου αιώνα-1900), τ.Α΄, εκδ. Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, Ιωάννινα 1995, σ.22 σημειώνει: «Την θέση αυτή, που διατύπωσε πρώτος ο Κων. Κούμας, Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων, τ.12, Βιέννη 1832, σσ. 520-521, υποστηρίζει σθεναρά κι ο Απ. Ε. Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τ.1, Θεσσαλονίκη 1974, β΄ εκδ., σ.35 και επαναβεβαιώνει με σοβαρά επιχειρήματα ο Λαζάρου, Η Αρωμουνική, ο.π., σσ.91-114, και η Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Συμβολή στην έρευνα για την εθνολογική κατάσταση της Μακεδονίας πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους, Δωδώνη, τευχ. Α΄, τ.20 (1991), σ.351» [56].
    Ο πρώτος για την Αρωμουνική του δευτέρου έχει γράψει: «Νομίζω πως είναι η καλύτερη εργασία που έχει δώσει ως σήμερα η ελληνική γλωσσική επιστήμη επάνω στο θέμα αυτό. Γι’αυτό και θα γίνη και θα μείνη η βασική εργασία, που θα πρέπει πάντα να την έχει κανείς υπ’ όψιν» [57]. Επιπρόσθετα ο Βακαλόπουλος ως επόπτης – συντονιστής συμμετέχει σε συλλογική επίτομη συγγραφή με μελέτημά του επιγραφόμενο «Ο γλωσσικός εκλατινισμός των κατοίκων της ηπειρωτικής Ελλάδας». Διερευνώντας δε τους χώρους, στους οποίους ασκήθηκε ρωμαϊκή επίδραση τονίζει: «Έτσι από τα χρόνια της πρώτης εισβολής των Ρωμαίων στη Μακεδονία ως την εποχή του Ιουστινιανού διέρρευσαν 700 περίπου χρόνια ρωμαϊκής πολιτιστικής ακτινιβολίας, που μαζί με τις επιδράσεις των εγκατεστημένων στην Ελλάδα εποικισμών και διοικητικών αρχών δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει τους κατοίκους της. Την απόδειξη μας την δίνει ο σύγχρονος του Ιουστινιανού Ιωάννης Λυδός…Την άποψη εκλατινισμού των εντόπιων ελληνικών πληθυσμών την διατύπωσε πριν από 150 χρόνια κιόλας ο πρώτος Νεοέλληνας ιστορικός, ο Κωνσταντίνος Κούμας (1777-1836) με πολύ απλούς και πειστικούς συλλογισμούς, αλλά το έργο του δεν μελετήθηκε έκτοτε συστηματικά και οι παρατηρήσεις του πέρασαν απαρατήρητες και ανεκμετάλλευτες» [58]. Εξ ίσου πειστικά διαπιστώθηκε η ελληνικότητα των Βλάχων Θεσσαλίας–Μακεδονιας-Ηπείρου και εν λίθοις φθεγγομένοις! Μετά μακρόχρονη και επισταμένη συλλογική έρευνα και μελέτη του επιγραφικού υλικού Θεσσαλίας, ακριβέστερα των περιοχών Περραιβίας και αρχαίων Φερών (Βελεστίνου), ο καθηγητής του 2ου Πανεπιστημίου Λυών Bruno Helly έχει τεκμηριώσει λατινομάθεια Θεσσαλών [59]. Ο δε διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Μιλτιάδης Χατζόπουλος [60] με βάση επιγραφές της ηπειρωτικής πόλεως Φωτική και του Αρχαιολογικού Μουσείου Βέροιας Μακεδονίας επαλήθευσε και τα πορίσματα της Αρωμουνικής μου, για την οποία ο καθηγητής της Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτης έχει γράψει και τα επόμενα: «πρόκειται περί σοβαρού επιστημονικού έργου, το οποίον δύναται να αποτελή εφεξής εις τας γενικάς του γραμμάς την επίσημον επιστημονικήν θέσιν της Ελλάδος επί του ζητήματος της καταγωγής και της ιστορικής προελεύσεως των Βλαχοφώνων Ελλήνων». Αναφερόμενος δε στον συγγραφέα τονίζει: «…είναι ο πρώτος, όσον γνωρίζω, μελετητής, ο οποίος θεμελιώνει επιστημονικώς την απευθείας εκ της Λατινικής και ουχί εκ της Ρουμανικής καταγωγήν της γλώσσης των Βλαχοφώνων Ελλήνων και την στενήν δομικήν συγγένειαν αυτής προς την Ελληνικήν, επίσης είναι ο πρώτος μελετητής, ο οποίος και από ιστορικής πλευράς συστηματοποιεί τα μέχρι τούδε λεχθέντα, συμπληρώνει και αποδεικνύει βάσει ισχυράς επιχειρηματολογίας την και άλλοθεν υποστηριχθείσαν ελληνικότητα της καταγωγής των Αρωμούνων [Ελλαδικών Βλάχων] [61]».

    Εύλογα δεν αδιαφόρησε διόλου για το ζήτημα των Βλάχων και η Ακαδημία Αθηνών. Έχει βραβεύσει τον συγγραφέα της «Αρωμανικής» επισημαίνοντας ότι το συγγραφικό έργο του «έχει ως επίκεντρο τους Βλάχους, ιδίως στην Ελλάδα, τους οποίους βάσει συστηματικής έρευνας, τεκμηριωμένης επιχειρηματολογίας και με χρήση εκτενούς ξένης και ελληνικής βιβλιογραφίας, χαρακτηρίζει ως Ελληνοβλάχους, αντικρούοντας την εκδοχή ότι αποτελούν ιδιαίτερη εθνότητα και εντεύθεν βλαχική μειονότητα». Προσθέτει δε και τα εξής: «Η συναφής ενασχόλησή του έχει παραμέτρους ιστορικές, λαογραφικές, γλωσσολογικές, φιλολογικές, εθνολογικές» [62]. Δεν απουσιάζουν και ανθρωπολογικές. Ακριβώς επικαλείται και τον Βούλγαρο ανθρωπολόγο Peter Boev, του οποίου τα πορίσματα ειδικής έρευνας επί ελληνικού εδάφους παραδέχεται και αναδημοσιεύει ο πρόεδρος της Ελληνικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρος Κ. Πίτσιος: «Ιδιαίτερα για τους Έλληνες Βλάχους, έχει παρατηρήσει ότι δεν διαφέρουν ανθρωπολογικά από τους γειτονικούς τους μη βλάχικους πληθυσμούς του ελλαδικού χώρου. Επίσης, σύμφωνα, με τα συμπεράσματα του Βούλγαρου ανθρωπολόγου Peter Boev, με τα οποία συμφωνούν και οι προσωπικές παρατηρήσεις του συγγραφέα στην περιοχή του Κεφαλόβρυσου Πωγωνίου, οι διαφορετικές εθνογραφικές ομάδες της Ηπείρου-Βλάχοι, Σαρακατσάνοι και Ηπειρώτες χαρακτηρίζονται από κοινούς ανθρωπολογικούς τύπους και την ίδια ανθρωπολογική σύνθεση» [63].
    Ενώ έφθανε στο τέλος η συγγραφή του παρόντος άρθρου, κατέφθασε από τον υπερατλαντικό Ακρίτα του Ελληνισμού Γεώργιο Τσάπανο και με μικρή διαφορά χρόνου από την συνάδελφο Ευαγγελία Αναστασίου, τ.πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ορεινής Περιοχής Καλαμπάκας, διαδικτυακό κείμενο [64], κατά το οποίο οι αμφισβητίες της ελληνικότητας των Βλάχων, ο Γερμανός σπουδαρχίδης Thede Kahl, διερμηνέας και καθηγητής γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ Γερμανίας και ο δικηγόρος-στέλεχος του Κέντρου Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων (ΚΕΜΟ) [65] Λάμπρος Μπαλτσιώτης επανεμφανίσθηκαν αδιόρθωτοι!
    Τον πρώτο αποστομώνει ο γνωστός στους Έλληνες Γερμανός καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Mannheim Heinz Riehter: «Δεν είναι αποδεκτή η ύπαρξη αρωμουνικής (αρμανικής, βλαχικής) μειονότητας. Υπάρχουν Έλληνες αρωμουνικής η καλύτερα Βλαχικής καταγωγής. Σε καμμιά περίπτωση δεν πρόκειται για μειονότητα…Οι Βλάχοι είναι από κάθε άποψη Έλληνες…» [66]. Τον δεύτερο συγυρίζει ο Αντώνης Καρκαγιάνης, εκδότης τότε της εφημερίδας Η Καθημερινή: «Οι Βλάχοι δεν είναι μειονότητα ούτε μειονοτική ομάδα. Είναι δίγλωσσοι και δυστυχώς (και με τις δικές σας προσπάθειες) θα είναι συνεχώς και λιγότερο. Είναι διάσπαρτοι σε όλη την Ελλάδα και συμμετέχουν ισοτίμως στην ελληνική ζωή και παιδεία, χωρίς να έχουν σκεφτεί ποτέ ότι συμμετέχουν κατά παραχώρηση μειονοτικών δικαιωμάτων…» [67]. Ενημερώνει δε και τους αναγνώστες αποκαλύπτοντας: «Ερήμην, λοιπόν, των Βλάχων, το ΚΕΜΟ οργανώνει στην Λάρισα ένα παράδοξο συνέδριο μελέτης της βλάχικης γλώσσας. Το συνέδριο ήταν σχεδόν μυστικό και οπωσδήποτε συνωμοτικό…» [68].
    Εν τέλει συνιστούμε στους αναγνώστες και για τους δύο (Kahl-Μπαλτσιώτη) να τους αναζητήσουν βλέποντας τα Ευρετήρια ονομάτων της τετράτομης συγγραφής Αχ. Γ. Λαζάρου, Ελληνισμός και λαοί νοτιανατολικής Ευρώπης, Αθήνα 2009-2010.

    1. Revue des Etudes Roumaines, 7-8, 1961, 251·
    2. Αντ. Δ. Κεραμόπουλλος, Τι είναι οι Κουτσόβλαχοι. Εν Αθήναις 1939, 20
    3. Ι. Γ. Μωραλίδης, Βλάχος. (Το έτυμο και η σημασία του ονόματος), οι Καιροί (Βεροίας), 21.10.1994.
    4. Caes. B.G. 6, 24, 1-3, 7, 64, 7, 4.
    5. Strabonis Geografica, tom. II, Roma 1970, Δ1, 12, 116-7.
    6. Sp. Papageorges, Les Koutzovalaques, Athènes, 1908, 9.
    7. Ioannes Leunclavius Nobilis, Annales Sultanorum Othomanidarum…, Francofurdi MDXCVI, edition altera, 146-147.
    8. Antonia Bernard, Jernej Kopitar et les langues balkaniques, Bulletin de liaison. Nο 12, Centre d’ Etudes Balkaniques. INALCO, Paris 1994, 28. Βλ. και M. D. Peyfuss, Aromunen um Kopitar, Österreichische Osthefte 36, 1994, 439-453.
    9. Κ. Μ. Κούμας, Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων, 12, Βιέννη 1832, 530-531. Αιώνες άλλως τε ενωρίτερα του Κούμα Έλληνες είναι οι Βλάχοι και κατά τον Μαρτίνο Κρούσιο, Τουρκογραικία, 210.
    10. M.Dubuisson,Ya-t-il une politique linguistique romaine?, Ktema, 7, 1982, 195 σημ. 41. Βλ. και E. Flintoff, Varro in the Works of John of Lydia, Atti Congresso Internazionale Studi Verroniani, Rieti 1976, 365-372.
    11. L.Lafoscade, Influence du latin sur le grec, εν J. Psichari, Etudes de Philologie néo-grecque. Paris 1892, 100-101.
    12. Al. Philippide, Originea românilor, I. Iasi 1925,70-72.
    13. P. Skok, Byzance comme centre d’ irradiation pour les mots latins des langues balkaniques, Byzantion, 6, 1931, 371.
    14. O. Densusianu, Histoire de la langue roumaine, I. Les origines, Paris 1901, 6.
    15. G. I. Bratianu, Une énigme et un miracle historique: le peuple roumain. Bucarest 1942, 67.
    16. E. Lozovan, Romains et barbares sur le Moyen Danube, εν F. Altheim, Geschichte dem Hunnen. II. Berlin 1960, 229.
    17. H. I. Marrou, Histoire de l’éducation dans l’antiquité. Paris 1965, 347, και Ελλ. μτφρ. 358, όπου και Χάρτης.
    18. Α. Lazarou, Peut-on parler d’une survivance romaine en Péleponnèse? Ανάτυπο από τα Πρακτικά του Α Διεθνοῦς Συνεδρίου Πελοποννησιακών Σπουδών, 3, 1976, 114-123.
    19. A. D. Xenopol, Istoria Românilor din Dacia Traină.II, Bucuresti 1914, 133.
    20. V. Parvan, Sulle origini della civiltà romena, Roma 1922, 4.
    21. R. Vulpe, Gli Illiri dell’Italia imperiale romana, Ephemeris Dacoromana, 3, 1925, 166-167.
    22. S. Puscariu, Ancienneté des établissement macédo-roumains, Balcania, 1, 1938, 22-24, και Limba română, I, Bucuresti 1940, 270.
    23. A. Procopovici, La romanité balkanique, Balcania, 1, 1938, 59-69.
    24. Cahiers Sextil Puscariu, 1, 1952, 213.
    25. Th. Capidan, Les Macédoroumains, Bucarest 1943, 159. Βλ. επίσης Langue et Littérature, 2, 1943, 243 κ.ε., αυτόθι, 3, 1946, 5 κ. ε., και Limba si Cultura, Bucuresti 1944, 290.
    26. Balcania, 1, 1938, 49.
    27. Studia Albanica, 1, 1969, 146.
    28. P. Lemerle, Prolégomènes à une édition critique et commentée des «Conseils et Récits» de Kékauménos, Bruxelles 1960, 75
    29. Πβ. Κεδρ.2, 435. Βλ. και M.Gyοni, Skylitzès et les Valaques, Revue d’ Histore Comparée, 25, 1947, 164.
    30. Fr. Taillez, Rusaliile, les Rosalies et la rose, Cahiers Sextil Puscariu, 1, 1952, 317.
    31. I, 30, 2. Βλ. Σπ. Λάμπρος, Η υπό των Φράγκων κατάκτησις της Ελλάδος, Νέος Ελληνομνήμων, 20, 1925, 76.
    32. Leib III, 135 και ΙΙ, 193-194. Βλ.και Μ. Gyοni, Le nom de Βλάχοι dans l’ Alexiade d’ Anne Comnène, Byzantinische Zeitschhrift, 44, 1951, 241-252. Για τον χρόνο προσκτήσεως της νέας σημασίας βλ. Revue Roumaine d’ Histoire, 4, 1965, 996, όπου o V. Bulgaru ορίζει με πιθανότητα τους 7ο -9ο αιώνες, και C. Poghirc, Romanisation linguistique et culturelle dans les Balkans, Les Aroumains, INALCO, 1989, 21, 35, όπου υποστηρίζει ότι είναι ταυτόχρονη με την γένεση των Βλάχων, φρουρών συνόρων η οδικών διαβάσεων, στους οποίους παραχωρείται και εδαφική έκταση για γεωργοκτηνοτροφική εκμετάλλευση. Παρόμοια άποψη είχε διατυπώσει και ο Κεραμόπουλλος, ε. α, 13.
    33. Πβ. Poghirc, Romanisation…, 36: «Les faits cités plus haut suffisent à notre avis à démontrer la présence d’ Aroumains (Βλάχων Ελλάδος) dans leur région actuelle de manière constante et ininterrompue depuis l’ Antiquité jusqu’ à nos jours».
    34. Βλ. Μακεδονική Ζωή, 45, 1970, 15, με τίτλο: « Η ελληνικότης της γλώσσης των αρχαίων Μακεδόνων. Επιστημονική μαρτυρία διαπρεπούς Ρουμάνου καθηγητού». Επίσης βλ. εφημ. Αθηνών Εστία, 15.1.1970, με τίτλο: «Ελληνική διάλεκτος η αρχαία μακεδονική. Αδιάσειστοι αποδείξεις».
    35. Βλ. Ν. Π. Ανδριώτη, Οι Προέλληνες, Θεσσαλονίκη, 1957, 17 κ. ε.
    36. Πβ. Actes du premier Symposium International de Thracologie (Rome, 14-16 novembre 1977), Milano 1978, 157: «…dans l’ Epire les toponymes sont très anciens et uniquement d’ origine grecque».
    37. P. Cabanes, L’ Epire et la mort de Pyrrhos à la conquĕte romaine (272- 16 av. J.C.), Paris, 1976, 530.
    38. Αχ. Γ. Λαζάρου, Το Συνέδριο της Αμφιπόλεως (άνοιξη του 167 π.Χ.), Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Εκδοτικής Αθηνών), Αθήνα, 1974, 126.
    39. Πβ. Π. Γυιόκα, «Αι δύο επιστολαί προς Θεσσαλονικείς του Αποστόλου Παύλου», Χρονικά (Μακεδονικής Αδερφότητος) 2, 1980, σσ. «…ο Ρωμαίος νικητής του Περσέως εις την Πύδναν Αιμίλιος Παύλος, Έλλην την καταγωγήν».
    40. Αγόρω-Ελισάβετ Λαζάρου, Η απομονή Ρωμαϊκής Πολιτείας στους Έλληνες Μακεδονίας-Ηπείρου κατά την προχριστιανική περίοδο, Διδακτορική Διατριβή, Αθήνα 2000, και Νομική Θεώρηση απαρχών του αρμανικού ζητήματος η της λατινοφωνίας στην Ήπειρο-Μακεδονία, Ανακοίνωση στο Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο: «Οι Βλάχοι στην ιστορία του Ελληνισμού: παρελθόν-προοπτικές», Βέροια, 25-26 Ιουνίου 1994. Ανάτυπο από την συλλογική έκδοση της Ενώσεως Βλάχων Επιστημόνων και της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων Οι Ελληνογενείς Βλάχοι, Αθήνα 2005, 239-270.
    41. Βλ. Enciclopedia istoriografiei românesti. Bucuresti, 1978, 191-193. Αχ. Γ. Λαζάρου, Συμβολή της ρουμανικής επιστήμης στην ορθή λύση του ζητήματος των Βλάχων Ελλάδος. Εκδόσεις Επιτροπής Εθνικής Ενημερώσεως, Αθήνα 2007, 23-24 και Ελληνισμός και λαοί νοτιοανατολικής Ευρώπης, Αθήνα, 2009, τ. Α΄, 47-48, 495-496.
    42. Βλ. Γ. Ρούσσος, Ο Βενιζέλος και η εποχή του, Το Βήμα, 18.6.1961. Τηλ. Μ. Κατσουγιάννης, Περί των Βλάχων των ελληνικών χωρών (Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 22), Θεσσαλονίκη, Β΄, 1966, 49, 80.
    43. Συνταγματικόν Δίκαιον, Β΄, 276 σημ. Βλ. και Ηλ. Γ. Κυριακοπούλου, Βουκουρεστίου Συνθήκαι, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια – «Πυρσός», 7, 615γ.
    44. Πβ. Κ. Παπαρρηγοπούλου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (συμπλήρωμα Καρολίδου), ΣΤ΄, β΄, 153-154 και σημ.153: «Ο Έλλην πρωθυπουργός ουδεμίαν είχεν εξουσίαν του λύσαι τοιούτον ζήτημα, αλλ’ ευρεθείς προ απροόπτου ηναγκάσθη να δώση εις την Ρουμανίαν την ευθυνήν ταύτην νίκην, βασισμένην επί αορίστων και εφημέρων προνομίων, όπως επιτύχη, ει δυνατόν, περισσοτέρας ωφελείας εκ της συνθήκης του Βουκουρεστίου». Προσθέτει δε και τα εξής: «Το Κουτσοβλαχικόν ζήτημα, το οποίον επί ήμισυ αιώνα απησχόλησε την όλην Εκκλησίαν και προεκάλεσε συνόδους και όρους συνόδων, ελύετο δι’ ανταλλαγής επιστολών μεταξύ δύο πρωθυπουργών χωρίς να υπάρχη προς τούτο και άδεια εκκλησιαστική, ουδέ γνώσις της Μεγάλης Εκκλησίας… Ούτω ελύθη οριστικώς το από μακρού χρόνου οχληρόν κουτσοβλαχικόν εκκλησιαστικόν ζήτημα, όλως τεχνητώς δημιουργηθέν και τοσαύτας προκαλέσαν εκατέρωθεν (μεταξύ Ελλάδος και Ρουμανίας) προστριβάς».
    45. Αντ. Θ. Σπηλιωτόπουλος, Τα κακοποιά πνεύματα της ελληνικής ιστορίας από των αρχαίων χρόνων μέχρι της σήμερον, εν Αθήναις, 1925, 185, με σκληρή γλώσσα. Βλ. Λαζάρου, Ελληνισμός και λαοί…, Β΄, 321 σημ. 110. Κατά δε τον Almaz (Μαζαράκη-Αινιάνα), Αι ιστορικαί περιπέτειαι της Μακεδονίας, Αθήνησι 1912, 160-161: «Δυστυχώς …δεν υπήρξε και απέναντι του νέου τούτου εχθρού (της ρουμανικής προπαγάνδας) προσήκουσα πάντοτε η πολιτεία των ιθυνόντων το έθνος και την εκκλησίαν και των εν Μακεδονία αντιπροσώπων αυτών…».
    46. Αχ. Γ. Λαζάρου, Η Αρωμουνική και αι μετά της ελληνικής σχέσεις αυτής. Διατριβή επί διδακτορία. Εν Αθήναις 1976. Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία των Θεσσαλών. Θεσσαλική Βιβλιοθήκη-Σειρά διατριβών και μελετημάτων 1.
    47. Βλ. Επιτροπή Εθνικής Ενημερώσεως (ΕΕΕ), Αθήνα 2004, 34.
    48. ΕΕΕ, 34.
    49. ΕΕΕ, 34-35.
    50. ΕΕΕ, 36.
    51. ΕΕΕ, 37.
    52. ΕΕΕ, 35.
    53. ΕΕΕ, 34.
    54. Λαζάρου, Ελληνισμός…, Α΄, 73-74.
    55. Λαζάρου, ε.α., 74
    56. Η Νικολαΐδου στην σελίδα 21 σημειώνει: «Στις εργασίες του Λαζάρου δημοσιεύεται πλήρης ελληνική και ξένη βιβλιογραφία γύρω από κάθε πτυχή του Κουτσοβλαχικού ζητήματος. Συντριπτικά επιχειρήματα για «αντίπαλες» θέσεις περιέχει η πρόσφατη μελέτη του Καταγωγή και επίτομη ιστορία των Βλάχων της Αλβανίας, Ηπειρωτικό Ημερολόγιο, 15, 1993-1994, 427 κ.ε. Τα επιχειρήματά του αναφέρονται τόσο στην καταγωγή των Κουτσοβλάχων όσο και στην πληθυσμιακή κατανομή τους, ιδιαίτερα στον χώρο της Αλβανίας». Όμως το ΕΛΙΑΜΕΠ επί προεδρίας Βερέμη διέπραξε το έγκλημα διαχωρισμού των Βλάχων από τον Ελληνισμό, όταν μάλιστα από το πλέον αρμόδιο Ίδρυμα υπευνθυμίζονται: «Τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία από την μία μεριά και τα περίφημα σχολεία του Αργυροκάστρου, της Κορυτσάς, της Μοσχοπόλεως, της Χειμάρρας, της Πρεμετής, του Λαμπόβου, της Πολύτσανης, της Σωπικής, της Δρόβιανης, του Δελβίνου κτλ. συνολικά 360, ανδρωμένα με τις γενναίες επιχορηγήσεις των μεγάλων ευεργετών Αδελφών Ζάππα, Αρσάκη, Σίνα, Ζωγράφου, Μπάγκα, Δούκα και άλλων, με τους 25.000 μαθητές τους, φέρανε μία πραγματική άνθηση της παιδείας και των γραμμάτων στην περιοχή, δημιούργησαν μία ακτινοβολία έξω και πέρα απ’ αυτή, και άφησαν μία λαμπρή παράδοση παιδείας, μοναδική για ένα τόσο μικρό τόπο σε τέτοια εποχή». (Κων. Ι. Κίτσος, Τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία… Εκδόσεις ΙΒΕ Ιωάννινα 1985, 8). Ποιός ευεργέτης δεν είναι Βλάχος; Σε αντίθεση με το ΕΛΙΑΜΕΠ ο ακραιφνέστατος Αλβανός, Σκυπιτάρος, μεγαλοτιτλούχος, εθνικιστής και αγωνιστής για την πατρίδα του Αλβανία Basri-bey διαλαλεί την αλήθεια: «Αναγνωρίζομε τον ελληνικό χαρακτήρα της Νότιας Αλβανίας, όπου το υπεραιωνόβιο πολιτισμικό έργο των σχολών της κυριαρχεί ηθικά και εθνικά». (Basri-bey, Ancien Député au Parlement ottoman. Président du second Gouvernement national albanais et Chef du Pouvoir Exécutif ad interim (1915-1916). Interné dans les garnisons austrohongroises (1916-1918), L’ Orient débalkanisé et l’ Albanie. Origine des dernières Guerres et Paix future, 5.
    57. EEE, 35.
    58. Ιστορία της Μακεδονίας από τα προϊστορικά χρόνια ως το 1912. Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Μακεδονική Βιβλιοθήκη, αρ. 63, Θεσσαλονίκη 1983, 49-50.
    59. Br. Helly, Θεσσαλία , Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., 6, 1976, 183, Βλ. και Αχ. Γ. Λαζάρου, Ελληνισμός και λαοί…, Α΄ 607 σημ. 72.
    60. Μ. Hatzopoulos, Photicè colonie romaine en Thesprotie et les destinées de la latinité épirote, Balkan Studies, 21, 1980, 90 και σημ. 7, 102-103.
    61. Λαζάρου, ε.α, 73.
    62. Λαζάρου, ε.α., 47.
    63. Θ. Κ. Πίτσιος, Εξελικτική Ανθρωπολογία και βασικές έννοιες της σύγχρονης ανθρωπολογικής έρευνας, Αθήνα, 2003, 526.
    64. Επιγραφόμενο Βλάχοι: οι διαδρομές ενός βαλκανικού λαού, στον χώρο και τον χρόνο με ημερομηνία αρχικής δημοσιεύσεως 31/5/2009 και ξαναζεσταμένο 15/4/2013.
    65. Βλ. Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Το Ζήτημα του Πατριωτισμού. Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2010, 44, όπου κεφάλαιο «Κατασκευή μειονοτήτων», πρωτιά ευρωπαϊκή! Λαζάρου, ε.α., Α΄ 67.
    66. Athener Zeitung, 1.11.1994.
    67. Αγόρω (Ρίτα) – Ελισάβετ Λαζάρου – Αχ. Γ. Λαζάρου, Εθνικά και μειονοτικά θέματα. Εκδοτικός οίκος Κυρομάνος. Θεσσαλονίκη 2004, 280 σημ. 249. Βλ. και Ελευθεροτυπία, 1.4.1994, 56, και Οικονομικός Ταχυδρόμος, 7.4.1994, 30. Αχ. Λαζάρου, Ελληνισμός και λαοί…, Γ΄ 563.
    68. Μελετόπουλος, ε.α., 45-46.

    Σχόλιο από Arvanitis | 24/12/2008

  29. Αρβανίτη, δίκιο έχεις. Απλώς οι μεταμοντέρνοι αγνοούν την πραγματικότητα και προσπαθούν να κάνουν τις δικές τους κατασκευές. Προσπαθούν να εξαφανίσουν την υπαρκτότατη πια εθνική διασύροντας, ψευδόμενοι και αγνοώντας τις ιστορικές νομοτέλειες. Και στη θέση τους να ξαναζωντανέψουν παλιές ξεχασμένες εθνοτικές εκφράσεις και να τις μετατρέψουν σε ζωντανές πραγματικότητες.

    Νομίζω ότι οι μεταμοντέρνοι είναι ότι πιο κυνικό και εφιαλτικό ζούμε σήμερα. Και στο στόχαστρό τους βρίσκονται δυστυχώς και οι Αρβανίτες. Και όχι μόνο στο δικό τους, αλλά και στο στόχαστρο των Αλβανών εθνικιστών που πολύ θα ήθελαν να εντάξουν στο δικό τους ηρωολόγιο τον Μπότσαρη, τον Κολοκοτρώνη και την Μπουμπουλίνα…. και τον Εγγονόπουλο μαζί τους.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 24/12/2008

  30. Μπράβο Ματσουκάτη

    Ενημερωμένο και εκπαιδευμένο σε βρίσκω!

    Φαντάζομαι όμως ότι η κριτική σου αναφέρεται στο χώρο της ιστοριογραφίας. Γιατί εκτός αυτού έχουμε πολύ βίαιες, κυνικότερες και εφιαλτικότερες εκφράσεις.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/12/2008

  31. ΜΗΝ ΜΠΕΡΔΕΥΕΣΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ.ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Η ΑΘΕΛΑΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΤΟ ΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΙΣΤΟΡΙΑ,ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΗΣΤΕ.ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΧΙΛΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΥΣ ΧΙΛΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥΡΚΟΦΩΝΟΥΣ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΣΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΓΛΩΣΟΙ Η ΔΕΝ ΜΙΛΑΓΑΝ ΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΛΛΑ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ.ΑΣΧΕΤΟΙ,ΑΓΡΑΜΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΜΗΝ ΕΚΦΕΡΕΡΕΤΕ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΜΗΝ ΛΕΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΑΣΧΕΤΟΣ,Η ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΝΤΟ ΤΟΥ.ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ.ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΑ.ΜΗΝ ΑΝΑΚΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ,ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ.ΜΗΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΕΙΜΩ ΕΝΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ(ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΩΣΤΕ,ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΟΥΣ?),ΠΑΡΑ ΕΝΑΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟΚΟΚΚΙΝΟΜΠΛΕ ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ.ΒΑΛΤΕ ΜΥΑΛΟ ΕΣΕΙΣ ΑΝΟΗΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΘΕΛΑ ΣΑΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ…..ΑΙΩΝΙΑ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ,ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ,ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ….ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ-ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΕΝΩΣΙΣ….ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΤΩΡΑ…ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΙΜΒΡΟ-ΤΕΝΕΔΟ-ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΡΑ…ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΑΒΗ…ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ….ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

    Σχόλιο από Arvanites | 10/01/2009

  32. «Άν λοιπόν οι βλάχοι ειναι ελληνες τότε γιατι ομιλουν τα ρουμανικα?»
    Αγαπητέ nick, μάλλον δέν έχεις εμπειρίες ανθρώπων πού μιλούν μία γλώσσα διαφορετική από την κυρίαρχη ενός έθνους καί όμως αισθάνονται ότι ανήκουν σ΄αυτό.
    Ισως δέν έχεις ακούσει για τούς Τουρκόφωνους Πάφραλίδες. Κατάγονται από τόν δυτικό Πόντο. Ηταν Τουρκόφωνοι Χριστιανοί πού τράβηξαν τά πανδεινα από τούς Νεότουρκους καί τόν Κεμάλ.
    Αυτοί επάνδρωσαν τό περίφημο μεγελειώδες αντάρτικο τού Πόντου.(εκτός από την περιοχή της Σάντας Τραπεζούντας).
    Ναί, τό ένδοξο Ποντιακό αντάρτικο ήταν στην πλειοψηφία του Τουρκόφωνο.
    Τώρα, αν πάς να πείς σέ Πάφραλη ότι είναι Τούρκος επειδή μιλάει Τουρκικά φρόντισε να μήν φοράς καινούργιο κουστούμι γιατί θα στό χαλάσει τό μαχαίρι…

    «Με την ίδια λογικη πολλοί ελληνες οι οποιοι γίναν μουσουλμάνοι εκτουρκιστίκαν και υπάρχουν σήμερα στην τουρκια χωρις να γνωρίζουν οτι είναι ελληνες.!!!» nick.

    «ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΙΣΤΟΡΙΑ,ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ» arvanites

    Επειδή το θέμα της Εθνικής ταυτότητας δέν είναι γονιδιακό αλλά είναι πολιτισμικό, δέν υπάρχουν Έλληνες πού δέν γνωρίζουν ότι είναι Ελληνες, όπως δέν υπάρχουν Παοκτσήδες πού δέν γνωρίζουν ότι είναι Παοκσήδες. Υπάρχουν Παοκτσήδες πού οι πρόγονοί τους ή καί οι ίδιοι υπήρξαν Αριανοί, είτε τό θυμούνται είτε όχι.Πάντως, τώρα πού πιστεύουν ότι είναι Παοκτσήδες, είναι ΜΟΝΟΝ Παοκτσήδες καί όχι Αριανοί πού δέν τό ξέρουν..

    Η πλειοψηφία τών λαών τής Μικράς Ασίας είναι εκμουσουλμανισμένοι Χριστιανοί υπήκοοι τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τώρα πού θεωρούν τόν εαυτό τους Τούρκο, είναι Τούρκοι. Οσοι από αυτούς ανακάλυψαν ότι οι Πρόγονοί τους υπήρξαν Βυζαντινοί Ρωμαίοι, καί τώρα αισθάνονται Ελληνες, είναι Ελληνες.

    Αν όντας Τούρκος στην υπηκοότητα καί στην συνείδηση, μαθαίνοντας ότι οι παππούδες σου ήταν Ελληνες, συγκλονίζεσαι καί νοιώθεις ότι εσύ ανήκεις στόν Ελληνικό Πολιτισμό, τότε είσαι Ελληνας.
    Αν συγκλονιστείς καί τρομάξεις ότι γίνεσαι ανεπιθύμητος από τήν Τουρκική Κοίνωνία, μπορεί να αντιδράσεις καί να γίνεις Υπέρτούρκος. Τότε είσαι Τούρκος Φανατικός..
    Μέ λίγα λόγια είσαι ότι θέλεις να είσαι, ή ότι σέ πείσουν ότι είσαι, ακόμα κι αν τα επιχειρήματα πού χρησιμοποιούν για να σέ πείσουν είναι ψευδή.
    Τό ίδιο ισχύει καί γιά τούς Αρβανίτες.Μετράει η ιστορική καί πολιτισμική τους μνήμη καί όχι η απώτερη καταγωγή τους ή η γλώσσα τους.
    Διότι όλοι οι σημερινοί ανθρωποι κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο πού έζησε πρίν 60000 χρόνια κάπου στην Αιθιοπία..

    Εκείνο πού δεν σηκώνει αμφισβήτηση είναι η Ιστορία. Είναι ψέμα ότι οι Σημερινοί Τούρκοι ήρθαν από τήν κόκκινη μηλιά.Τό μόνο κόκκινο ήταν οι κώλοι των μαϊμούδων τους..
    Αυτό αφορά μόνο ένα 10% τών σημερινών Τούρκων. Οι υπόλοιποι είναι οι ντόπιοι λαοί (Χετταίοι, φρύγες, κολχοί, Ελληνες, Κουρδοι, Αρμένιοι, Τσερκέζοι, Αραβες κλπ), πού πολλοί απ αυτούς πρώτα εξελληνίστηκαν καί μετα εκτουρκίσθηκαν.

    Αλλο είναι όμως αυτό, καί άλλο πράγμα είναι αν όντας Τούρκος καί συνειδητοποιήσεις ότι ζούσες με ενα ψέμμα, αποφασίσεις να αλλάξεις ή να μείνεις Τούρκος..Μετράει τό τί αποφασίζεις καί τό τί επιθυμείς..

    Σχόλιο από vripol | 10/01/2009

  33. Δεν μπορο να φανταζο εναν ελινα που να λει μι εκφερετε γνομι
    Γατι? η γνομι για τον αδριανο βαλι τιν κινονια μπροστα.Οσο πιο διαφορετικο τοσο καλο.Να μι βριζουμε τον αντιπαλο οπος με εχουν κανι και εμενα αλλα να προσπαθουμε να καταλλαβουμε εαν εχει δικιο.Διοτι αμα βριζουμε που ειναι πολι εφκολα δεν σιμενι οτι ΛΙΣΑΜΕ ΤΟ ΖΙΤΙΜΑ….Το ΖΟ ΠΟΥ ΛΕΙ ΖΙΤΟ ΤΟ Μ.Α.Β.Ι
    δεν πρεπι να δοσουμε σιμασια.Αφτι η οργανοσι σκοτοσε στρατιοτες και ακσιοματικους στα ελινο-αλβανικα σινορα….με λιγα λογια ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ

    Σχόλιο από Adriano Xhafaj | 16/02/2009

  34. Από τα όσα έγραψε ο Adriano κατάλαβα μονο το τελευταίο: Θάνατος στους Αλβανούς. Ουάο, Κόναν μου εσύ!!!

    Βριπολίδη, χαρά στο κουράγιο σου, τι να πω…!

    Σχετικά με το θέμα: http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

    Σχόλιο από doctor | 03/03/2009

  35. Κρατική επιτροπή για την έγκριση βιβλίων ιστορίας και γεωγραφίας για τα δημοτικά σχολεία αποφάνθηκε το 1901, με αφορμή κρίση σχετικού βιβλίου στο οποίο αναφερόταν ότι «Οι Αλβανοί συγγενεύουσι πολύ με τους Έλληνας», ως εξής: «Είναι ανεπαρκή ταύτα και διά τας εθνικάς βλέψεις και διά την ιστορικήν ακρίβειαν. Έπρεπε να λεχθή ότι έχουσι την αυτήν καταγωγήν με τους Έλληνας (Πελασγοί), ότι ομιλούσι γλώσσαν συγγενή προς την γλώσσαν τούτων και ότι έλαβον μέρος εις πάντας τους υπέρ Εθνικής αποκαταστάσεως αγώνας της κοινής πατρίδας».

    Αλλού η επιτροπή σχολίασε ως εξής την άποψη του ίδιου βιβλίου ότι η τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούνταν από διάφορα έθνη, μεταξύ των οποίων ήταν και «το Ελληνικόν έθνος, το Αλβανικόν κτλ.: «Οι Αλβανοί είναι συγγενείς και της αυτής εθνικότητος με τους Έλληνας». Επιτίμησε δε τον συγγραφέα επειδή ανέφερε πως «εκ των κατοίκων της Ελλάδος διακόσιαι χιλιάδες είναι Αλβανικής καταγωγής» ως εξής: «Οι εν Ελλάδι Αλβανοί ουδαμώς πρέπει να διακρίνωνται των Ελλήνων».

    Σε φυλλάδιο, τέλος, του 1907 αναφέρεται ότι οι Αλβανοί «ην λαός αναντιρρήτως ομογενής, εκ της αυτής προελθών εθνολογικής ρίζης, των παναρχαίων Πελασγών», και ότι «επινεύσει της Θείας Προνοίας εκ της εθνολογικής ταύτης των Ελλήνων και των Αλβανών συγκράσεως προήλθεν η Νεωτέρα Ελληνική γενεά» [15].

    Πλέον είχε καθιερωθεί η «καταγωγή» ως κριτήριο εθνικής ταυτότητας. Η γλώσσα, το θρήσκευμα, τα ήθη και τα έθιμα ήταν όλα στοιχεία της ταυτότητας απαραίτητα, αλλά όχι απολύτως αναγκαία-αναγκαία ήταν η καταγωγή. Αναγκαίο και αναντίρρητο στοιχείο ήταν και το φρόνημα, η συνείδηση[16].

    Σχόλιο από tasos | 10/03/2009

  36. Θα πώ μόνο οτι οι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδας που δεν έχουν καταγωγή εκτός του κράτους του 21 είναι πλέον μειονότητα. Και ποιοί είναι αυτοί. Είναι οι παλιοελλαδίτες αρβανίτες του μοριά και της στερεάς. της παλιάς Ελλάδας ή καλύτερα της καθαρής κανονικής Ελλάδας. Μετά η αγαπξμένη μας πατρίδα για την οποία πολέμησαν οι παππούδες μας εξελίχθηκε στο σημερινό πολυφυλετικό βαλκανικό κράτος. Ούτε που ξέρουμε πόσες ράτσες έχει. Πρόδφυγες τουρκομερίτες, ασιάτες πόντιοι,γύφτοι και ό,τι άλλο θέλεις. Η αγαπημένη μας πατρίδα είναι πλέον μιά ανάμνηση.

    Σχόλιο από demetrius | 20/01/2011

  37. Μία σειρά επιστημόνων -ορισμένοι από τους οποίους είναι Αλβανοί αλλά οι περισσότεροι τους ξένοι- που υποστηρίζουν την Ιλλυρική καταγωγή της αλβανικής γλώσσας, μαζί με τα έργα τους και τη χρονολογία εκδόσεως των είναι οι εξείς:

    • 1705: Leibniz, Gottfried Wilhelm. Albaner – Brife. Hanover.
    • 1774: Thunmann, Johann. Untersuchungen über die Geschichte der östlichen europäischen Völker. Laipzig.
    • 1829: Kopitar, B. J. Albanische, walachische und bulgarische Sprache. Wien.
    • 1853: Hahn, Georg von. Albanesische Studien. Wien.
    • 1855: Bopp, Franz. Über das Albanesische in seinen verwandtschaftlichen Beziehungen. Berlin.
    • 1864: Camarda, Demetrio. Saggio di grammatologia comparata sulla lingua albanese. Livorno.
    • 1866: Camarda, Demetrio. Appendice al Saggio di grammatologia sulla lingua albanese. Prato.
    • 1870: Miklosich, Franz. Albanische Forschungen. I: Die slavischen Elemente im Albanischen; Albanische Forschugen, II: Die romanischen Elemente im Albanischen. Wien.
    • 1883-1892: Meyer, Gustav. Albanesische Studien. Wien.
    • 1894: Pedersen, Holger. Bidrag til den albanesiske sproghistorie. (Festskrift til Vilhelm Thomsen). Kobenhavn.
    • 1896: Kretschmer, Paul. Einleitung in die Geschichte der griechischen Sprache (Hyrje në historinë e gjuhës greke). Göttingen.
    • 1905: Pedersen, Holger. «Albanesisch», Rom. Jb., 9.
    • 1926: Thumb, Albert. «Altgriechische Elemente des Albanesischen». Indogerm. Forschungen, 26.
    • 1930: Sandfeld, Kristian. Linguistique balkanique, problemes et resultats. Paris.
    • 1935: Kretschmer, Paul. Sprachliche Vorgeschichte des Balkans (Parahistoria gjuhësore e Ballkanit). Revue Internationale des e’tudes balkaniquee, Volume II.
    • 1950: Cimochowski, Waclaw. «Recherches sur l’histoire du sandhi dans la langue albanaise». Lingua Posnaniensis, 2, pp. 220-255.
    • 1950: Pisani, Vittore. «L’albanais et les autres langues indoeuropéennes»,Annuaire de l’Institut de philologie et d’histoire orientales et slaves, 10.
    • 1954: Çabej, Eqrem. «Rreth disa Çështjeve të historisë së gjuhës shqipe».BUSHT, SSHSH, 3.
    • 1954: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil I: Albanisch-Deutsches Wörterbuch. Berlin.
    • 1955: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil II: Albanische Chrestomathie. Berlin.
    • 1956: Lambertz, Maximilian. Lehrgang des Albanischen – Teil III: Grammatik der albanischen Sprache. Saale.
    • 1959: Mayer, Antun. Die Sprache der alten Illyrier. Wien.
    • 1960: Cimochowski, Waclaw. «Des recherches sur la toponomastique de l’Albanie». Lingua Posnaniensis, 8, pp. 133-145.
    • 1962: Çabej, Eqrem. «Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe». BUSHT, SSHSH, 4.
    • 1964: Pisani, Vittore. «Les origines de la langue albanaise». Stud. alban., 1.
    • 1965: Tagliavini, Carlo. La stratificazione del lessico albanese. Elementi indoeuropei. Bologna.
    • 1966: Mihaescu, Haralambie. «Les elements latins de la langue albanaise».Revue des études sud-est européennes, 4.
    • 1968: Desnickaja, A. V. Albanskij jazyk i ego dialekty. Leningrad.
    • 1968: Ajeti, Idriz. «La presence de l’albanais dans les parlers des populations slaves de la Peninsule Balkanique а la lumiere de la langue et de la toponymie». Stud. alban., 2.
    • 1968: Gjinari, Jorgji. «Për historinë e dialekteve të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4.
    • 1969: Gjinari, Jorgji. «Mbi vazhdimësinë e ilirishtes në gjuhën shqipe». Studime filologjike, 3.
    • 1970: Çabej, Eqrem. «Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes».Studime filologjike, 1970, 2.
    • 1972: Ajeti, Idriz. «Për historinë e marrëdhënieve të hershme gjuhësore shqiptare-sllave». Studime filologjike, 4.
    • 1972: Çabej, Eqrem. «L’ancien nom national des albanais». Stud. alban., 9(1), pp. 31-40.
    • 1972: Çabej, Eqrem. «Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe». Studime filologjike, 4, pp. 5-23.
    • 1972: Ölberg, Hermann. «Einige Uberlegungen zur Autochtonie der Albaner auf der Balkanhalbinsel». Akten Innsbruck.
    • 1972: Pisani, Vittore. «Sulla genesi dell’albanese». Akten Innsbruck.
    • 1973: Cimochowski, Waclaw. «Pozicioni gjuhësor i ilirishtes ballkanike në rrethin e gjuhëve indoevropiane». Studime filologjike, 2.
    • 1973: Desnickaja, A. V. «Language Interferences and Historical Dialectology Linguistics», Linguistics, 113, pp. 41-52.
    • 1974: Çabej, Eqrem. «Karakteristikat e huazimeve latine të gjuhës shqipe».Studime filologjike, 2.
    • 1976: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1974: Domi, Mahir. «Prapashtesa ilire dhe shqipe, përkime dhe paralelizma».Studime filologjike, 4.
    • 1975: Domi, Mahir. «Considerations sur les traits communs ou paralleles de l’albanais avec les autres langues balkaniques et sur leur etude». Stud. alban.,1.
    • 1976: Gjinari, Jorgji. «Struktura dialektore e shqipes e parë në lidhje me historinë e popullit». Studime filologjike, 3.
    • 1976: Katičić, Radoslav. Ancient Languages of the Balkans (Trends in Linguistics). The Hague and Paris: Mouton.
    • 1977: Mann, Stuart E. An Albanian Historical Grammar. Hamburg: Helmut Buske Verlag.
    • 1978: Mihaescu, Haralambie. La langue latine dans le sud-est de l’Europe. Bucuresti-Paris: Editura Academiei-Les Belles Lettres.
    • 1979: Riza, Selman. Studime albanistike. Pristina.
    • 1980: Pellegrini, Giovan Battista. «Rapporti linguistici interadriatici e l’elemento latino dell’albanese», Abruzzo, 19.
    • 1980: Reiter, M. «Leibnizen’s Albanel – Briefe». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1981: Hamp, Eric P. «On Leibniz’s Third Albanian Letter». Zeitschrift fur Balkanologie, 16.
    • 1982: Çabej, Eqrem. Studime etimologjike në fushë të shqipes. Tiranë.
    • 1982: Gjinari, Jorgji. «Dëshmi të historisë së gjuhës shqipe për kohën dhe vendin e formimit të popullit shqiptar». Studime filologjike, 3.
    • 1982: Ölberg, Hermann. «Kontributi i gjuhësisë për çështjen e atdheut ballkanik të shqiptarëve». Studime filologjike, 3.
    • 1982: Pellegrini, Giovan Battista. «Disa vëzhgime mbi elementin latin të shqipes», Studime filologjike, 3.
    • 1984: Huld, Martin E. Basic Albanian Etymologies. Columbus, OH: Slavica Publishers.
    • 1985: Banfi, Emanuele. Linguistica Balcanica. Bologna.
    • 1986: De Simone, Carlo. «Gli illiri del Sud. Tentativo di una definizione». Iliria(Tiranë), 1.
    • 1987: Buchholz, Oda; Fiedler, Wilfried. Albanische Grammatik, Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie.
    • 1990: Desnickaja, A. V. Osnovy balkanskogo jazykoznanija, Cast 1. Leningrad: Nauka Press.
    • 1991: Banfi, Emanuele. Storia linguistica del sud-est europeo. Milano.
    • 1996: Demiraj, Shaban. Fonologjia historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise. Tirane: TOENA.
    • 1997: Pellegrini, Giovan Battista. Avviamento alla linguistica albanese.
    • 1998: Demiraj, Shaban. Gjuha shqipe dhe historia e saj. Tirane: Shtëpia botuese e librit universitar.
    • 1999: Demiraj, Shaban. Prejardhja e shqiptarëve në dritën e dëshmive të gjuhës shqipe. Tirane: Shkenca.
    • 2002: Demiraj, Shaban. Gramatikë historike e gjuhës shqipe. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.
    • 2004: Demiraj, Shaban. Gjuhësi Ballkanike. Akademia e Shkencave e Shqiperise. Instituti i Gjuhesise dhe i Letersise.

    Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Είναι φανερό ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα (και ενδεχομένως όχι συγκεκριμένη φυλή). Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Άλλοι αναφέρουν ότι οι Άλβανες ήταν ρωμαίοι λεγεωνάριοι οι οποίοι μετοίκησαν στην περιοχή της Αλβανόπολης. Άλλες Ιλλυρικές φυλές ήταν οι Εγχελοί, οι Ταυλάντιοι/Ταουλάντιοι ή όπως αποκαλούνταν από τους Έλληνες Χελιδόνιοι, οι Βιλιόνοι, οι Δασσαρέτες, οι Αρδιαίοι, οι Παρθίνοι, οι Λαβεάτες, οι Γραβαίοι, οι Σκιρτάροι, οι Ατιντάνες, οι δίγλωσσοι Κάονοι ή Χάονες κ.α.).

    Ο Νίκος Καράμπελας στο βιβλίο του «Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και στη Νικόπολη» λέει: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς φαίνεται να έχουν πάρει το όνομα ‘Αλβανοί’ από τον Πτολεμαίο. Οι βυζαντινοί ιστορικοί αναφέρονται σε αυτούς με τα επίθετα ‘Αλβάνοι’, ‘Αρβάνοι’, ‘Αλβανίτες’, ‘Αρβανίτες’ κ.τ.λ.».

    Ορισμένοι συσχετίζουν το όνομα «Άλβα» ή «Άρβα» με την πόλη «Άρβα» (σημερινό ‘Ραμπ’ της Κροατίας) που κατοικήθηκε από τους ημι-Ιλλιριούς Λιβούρνιους (πρωτοαναφέρονται από το 360 μ.Χ.). Ενδέχεται όμως το «αλβ» («Αλβανία») να έχει κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα με το «αλπ» (Άλπεις κ.τ.λ)’ δηλαδή Αλβανία=ορεινή χώρα, χώρα των βράχων, λευκή χώρα (στα λατινικά albus=λευκός) κ.τ.λ.

    Άλλοι πάλι λένε ότι το όνομα «Αλβανία» προέρχεται από την περιοχή Άρβανο [χωριό με το όνομα Arbanë υπάρχει σήμερα κοντά στα Τίρανα], δηλαδή Άρβανο/Αρβανία/Αλβανία/Αρβανιτιά κ.α.

    Η Αλβανία λέγεται και «Αρμπερία» (Arbëria). Είναι μηδενικής σημασίας η διαφορά ανάμεσα στο «λ» και στο «ρ» (π.χ. Αλβανοί/Αρβανίτες, Άρβανο/Arbanë κ.α.). Ακόμα, και άλλες περιοχές της Αλβανίας (και όχι μόνο) αποκαλούνται συνήθως με ονόματα προερχόμενα από τις Αλβανικές φυλές/φάρες που τις κατοικούν’ π.χ. Λιάπηδες~Λαμπερία (Labë~Labëria), Τσάμηδες~Τσαμερία (Çamë~Çamëria), Τόσκοι~Τοσκαρία (Toskë-Toskëria) κ.α. Στο λεξικό Στέφανου Βυζαντίου διαβάζουμε: «Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις, ης κάτοικος Αρβωνίτης. Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης». Ότι υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο στην αρχαιότητα αποδεικνύεται από τον Πολύβιο, ο οποίος γράφει: «Οι δ’ άλλοι πάντες έφυγον εις τον Άρβωνα σκεδασθέντες».

    Από όλα αυτά γίνεται πρόδηλο ότι όλα αυτά τα ονόματα και τοπωνύμια (Αλβανοί, Άλβανα, Αρβανίτες, Άρβανον, Αρβωνίτες, Άρβων) έχουν κοινή ρίζα. Το ότι αυτοί οι Αρβανίτες/Αλβανίτες σχετίζονταν με τους Ιλλυριούς φαίνεται και από τους βυζαντινούς συγγραφείς. Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1). Άρα οι Αλβανίτες της Πελοποννήσου ταυτίζονταν κατά τις μεσαιωνικές πηγές με τους Ιλλυριούς.

    Ο Martin-Leake είχε πει: «Aλβανίτης-Αρβανίτης-Αλβανός-Σκιπετάρ» (William Martin-Leake, 1814).

    Σχόλιο από Αλή αλ Γιουνάνι | 06/01/2015

  38. Ένα ενδιαφέρον κείμενο του Φαν Νόλι (Θεοφάνης Μαυρωμάτης 1882 – 1965) που δημοσιεύτηκε στην «Ορθόδοξη Κορυτσά» στο οποίο περιγράφεται η αλβανική κοινωνία-νοοτροπία που φαίνεται να έχει αρκετά κοινά και με την ελληνική και θα άξιζε της προσοχής:

    Στην χώρα μας βασιλεύει η σύγχυση των πέντε αναρχιών.

    Πρώτη, η θρησκευτική αναρχία: Τέσσερεις διαφορετικές θρησκείες που δεν έχουν ριζώσει σε ένα λαό ειδωλολατρικό (εννοεί δεισιδαιμονίες, προλήψεις, κλπ).

    Δεύτερη, η κοινωνική αναρχία: εδώ δεν υπάρχει τάξη ούτε φεουδαρχών, ούτε αγροτών ούτε τάξη μπουρζουαζίας. Εδώ ο αγρότης είναι πιο μπέης από τον αγρότη, και ο μπέης πιο αγρότης από τον αγρότη. Έχετε εδώ ένα παράδειγμα στο Λαϊκό Κόμμα, το οποίο διατηρείτε σήμερα στην εξουσία από τους μπέηδες.

    Τρίτη, η ηθική αναρχία: εδώ ο σκύλος δεν αναγνωρίσει το κύριο του! Εδώ οι χαρακτήρες αποδυναμώνονται , γίνονται μαλθακοί και αλλάζουν μορφές μέρα με την μέρα όπως στον καλειδοσκόπιο. Εδώ οι φιλοδοξίες είναι ανεξέλεγκτες και χωρίς όρια. Εδώ ο ανόητος ξέρει τα πάντα και ο ανίκανος είναι ικανός για τα πάντα.

    Τέταρτη η πατριωτική αναρχία: εδώ μέσα σε μία μέρα, μαγικά, ο προδότης γίνετε πατριώτης και ο πατριώτης προδότης. Εδώ βλέπουμε μπροστά μας να περηφανεύονται ως μεγάλοι πατριώτες , αυτοί που πολέμησαν για τα πράγματα και την σημαία του πατέρα, που έχουν κάψει την Μέση Αλβανία, η εκείνη που έχουν φιληθεί με τους αντάρτες και έχουν βοηθήσει για να ερημωθεί από την μία άκρη στην άλλη την Τοσκαρία (Νότια Αλβανία που κατοικείται κυρίως από έλληνες και αλβανούς ορδόδοξους)? Εδώ μου έλεγε ένας φίλος είναι καλύτερα να είναι ο άνθρωπος προδότης και να δει το συμφέρον του και να είναι σίγουρος ότι την επόμενη θα προωθηθεί ως μεγάλος πατριώτης.

    Το πέμπτο, η αναρχία των ιδανικών: εδώ οι σκοτεινές ιδέες , μεταμορφωμένα και μουμιοποιημένα του Φαναριού και της Μπουχαρά καταπνίγονται και μαλώνουν σε ένα πόλεμο θανάτου με τα ζωντανά, κομψά και φωτεινά ιδανικά της δύσης? Μας λείπουν μόνο τα ιδανικά των ανθρωποφάγων. Αλλά για να πάρουμε την θέση αυτών των πολυθρονοφάγων, κίτρινα σκουλήκια με μαύρο κεφάλι, που μεγαλώνουν στις μολυσμένες πληγές της Αλβανίας στον αναστεναγμό, τσιμπούρια που μπορεί να τα κομματιάσεις, αλλά όχι να τα ξεκολλήσεις από το σώμα που δαγκώνουν και ρουφούν. Ο Ηρόδοτος μας αφηγείται ότι κατά την ναυμαχία της Σαλαμίνας, ένα αθηναίος έπιασε ένα περσικό πλοίο με το δεξί του χέρι και δεν το άφηνε ώσπου του το έκοψαν! Τότε το έπιασε με το αριστερό! Του το έκοψαν και αυτό! Τότε το έπιασε με τα δόντια και δεν το άφηνε μέχρι που του έκοψαν το κεφάλι. Αν Ζωντάνευε ο Ηρόδοτος πάλι θα έβλεπε ότι η πολυθρονοφάγοι μας θα είναι πιο δυνατοί από αυτόν τον θρυλικό παλικάρι της αρχαίας Ελλάδος. Για να τους απομακρύνεις τους δικούς μας από τις πολυθρόνες πρέπει να τους κόψεις όχι μόνο τα χέρια και τα πόδια, αλλά και το σώμα και τα πόδια»

    Σχόλιο από Pr | 14/10/2015

  39. Fan Noli: «Οι Αλβανοί με τους Έλληνες έχουν τους ίδιους προπάππους, τα προβλήματα είναι για τα σύνορα»

    Αλβανικό δημοσίευμα για τον επίσκοπο με ελληνική παιδεία που έγινε πρωθυπουργός της Αλβανίας

    «Κατά τη διάρκεια των έξι μηνών που ο Fan Noli (Θεοφάνης Στυλιανού Νόλης ή Θεοφάνης Μαυρωμάτης) τέθηκε επικεφαλής της δημοκρατικής κυβέρνησης κατά την επανάσταση του Ιουνίου του 1924, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στις σχέσεις με το νότιο γείτονα, την Ελλάδα», γράφει το αλβανικό αφιέρωμα και συνεχίζει:

    Εξαιτίας των εμποδίων και των συνθηκών της εποχής, σταμάτησε να εργάζεται για να εδραιώσει ένα κλίμα κατανόησης, το οποίο θα χρησίμευε στην ενίσχυση της φιλίας μεταξύ των Αλβανών και των Ελλήνων.

    Μια σαφής εικόνα από τη δραστηριότητα του Fan Noli είναι μια σειρά από συνεντεύξεις και άρθρων που δημοσιεύθηκαν στις ελληνικές εφημερίδες «Πολιτεία», «Νέα Ημέρα», «Δημοκρατία», «Ελεύθερον Βήμα», «Σκρίπ» κλπ.

    Μια αναγνωστική επίσκεψη στα κείμενα αυτά εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη, από όλες τις απόψεις και τις ιδέες που εκφράζονται και που όλα έχουν έναν κοινό παρανομαστή:

    Ο Fan Noli σημειώνει με επιχειρήματα και με πλήρη διαφάνεια τους πνευματικούς και ιστορικούς δεσμούς των Αλβανών και των Ελλήνων, τις ομοιότητες και τις συγγένειες, για τις αμοιβαίες φιλοδοξίες τους να ζήσουν με αδελφοσύνη και ειρήνη, συνυπάρχοντες δια βίου ως γείτονες.

    Είναι γνωστό, ότι η Ελλάδα και η ελληνική παιδεία είχαν καταλάβει μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή και στο δημιουργικό πνεύμα του Fan Noli.

    Έλαβε την ελληνική παιδεία από το δημοτικό σχολείο, τελείωσε το ελληνικό γυμνάσιο, πήγε στην Αθήνα προκειμένου να γραφεί στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά δεν συνέχισε. Έγραψε τα πρώτα λογοτεχνικά του έργα στα ελληνικά, όπως το δράμα «Το ξύπνημα», συνεργάσθηκε με πολλά περιοδικά της ελληνικής πρωτεύουσας, κυρίως στο πολιτικό-κοινωνικό περιοδικό «Νουμάς»- (1903) και έπαιξε στα ελληνικά τα μεταφρασμένα έργα του Σαίξπηρ και του Ίψεν. Φίλοι του ήταν ηθοποιοί και δημοσιογράφοι.

    Αργότερα, είχε εμπλακεί σε έναν άγριο πολιτικό αγώνα στη δημιουργία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας και πάλεψε με τους ελληνικούς σοβινιστικούς κύκλους.

    Αυτό, όμως το γεγονός, δεν αποδυνάμωσε τα αισθήματά του για τον φιλικό ελληνικό λαό και δεν έπαυσε να εκφράζει την εκτίμηση και την ευγνωμοσύνη του προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά και για τον σύγχρονο.

    Οι απόψεις αυτές δεν είναι μόνον των Αλβανών αλλά και των Ελλήνων δημοσιογράφων, που παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό της Αλβανίας μέσα από τις συνεντεύξεις και τα κείμενα τους ως ένα κεντρικό και φιλικό πρόσωπο που εκπροσωπούσε τον πολιτισμό της χώρας μας, γράφει το αλβανικό δημοσίευμα της Bota Sot.

    http://borioipirotis.blogspot.gr/2013/07/fan-noli.html

    Σχόλιο από Pr | 14/10/2015

  40. Ο πατριωτικός σύνδεσμος των Αρβανιτών,το 1883

    Στις 4.6.1883 επιφανείς Αρβανίτες από διάφορα μέρη της ως τότε ελευθερωμένης Ελλάδας συνέ- στησαν τον σύνδεσμο «Οι Αλβανοί Βλάμηδες» [πρώτος πρόεδρός του ο πρωτοξάδερφος του Μάρ- κου Μπότσαρη],με στόχο την ομαλή ενσωμάτωση των εκτός (των τότε) συνόρων «αλβανών».

    Αναπτύσσεται στο ιδρυτικό κείμενο οξυδερκής και βαθιά πολιτική σκέψη.Έχει γίνει αντιληπτός ο ρόλος ευρωπαϊκών δυνάμεων που οργανώνουν τη διανομή των εδαφών που θα αφήσει πίσω της η οπισθοχωρούσα φθίνουσα Οθωμανία.Αναφέρεται ευθέως ο πρακτορικός ρόλος του Hann για τα Αυστριακά συμφέροντα.Θυμίζω ότι Αυστρία και Ιταλία ίδρυσαν ετσιθελικά το Αλβανικό υβρίδιο,το 1913.

    Ο σκοπός αυτών των Αρβανιτών ήταν απόλυτα πατριωτικός: να συντελέσουν στην ένταξη αυτού του πανάρχαιου Ηπειρώτικου μέρους στα Ελληνικά σύνορα,όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.
    Προτάσσουν,πανέξυπνα,την παιδεία ως βασικό μοχλό αυτής της οργανωμένης ενσωμάτωσης.

    Αποκαλούν,σε κάποια σημεία,αδελφούς και ομόφυλους τους πληθυσμούς που παρέμεναν ως τότε στην κοιτίδα των Αρβανιτών.Πέρα απ΄ τον δικαιολογημένο συναισθηματικό τόνο,υπήρχε και ουσιαστική αφορμή: για τα επόμενα τριάντα τουλάχιστον χρόνια,ξένοι περιηγητές και λοιπές μαρτυρίες αποτυπώνουν την πάλλουσα Ελληνικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού που κατοικούσε τότε στη σημερινή ν. αλβανία.
    Σχετικά με τους Σκιπετάρ,ο σύνδεσμος αποδείχθηκε αρκετά ρομαντικός και στην ουσία διαψεύστηκε.Οι γνήσιοι Τουρκαλβανοί,οι Σκιπτάρ δεν έδειξαν ούτε τότε,ούτε κατοπινά την ελάχιστη διάθεση να ανταποκριθούν σε σύγκλιση,απέρριψαν το ελληνικό αλφάβητο απ΄ τη γραφή τους κι όπως το 1821 τάχθηκαν ενάντιοί μας στην υπηρεσία των Τούρκων,έτσι και αργότερα συντάχτηκαν με Ιταλούς και Ναζί.
    Μονίμως ανθέλληνες…

    Το βιβλίο,εδώ

    Γ. Β. Πέππας

    http://arvanitika.blogspot.gr/2015/03/1883.html

    Σχόλιο από αρβανίτης | 15/03/2016

  41. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΕΩΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ
    ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ.

    II2. Γένος δὲ τὸ {τῶν} Ἀλβανῶν μικτὸν ἦν ἔκ τε Πελασγῶν καὶ Ἀρκάδων καὶ Ἐπειῶν τῶν ἐξ Ἤλιδος ἐλθόντων, τελευταίων δὲ τῶν μετὰ {τὴν} Ἰλίου ἅλωσιν ἀφικομένων εἰς Ἰταλίαν Τρώων, οὓς ἦγεν Αἰνείας ὁ Ἀγχίσου καὶ Ἀφροδίτης. εἰκὸς δέ τι καὶ βαρβαρικὸν ἐκ τῶν προσοίκων ἢ παλαιῶν οἰκητόρων ὑπολιπὲς τῷ Ἑλληνικῷ συγκαταμιγῆναι. Ὄνομα δὲ κοινὸν οἱ σύμπαντες οὗτοι Λατῖνοι ἐκλήθησαν ἐπ´ ἀνδρὸς δυναστεύσαντος τῶν τόπων Λατίνου τὰς κατὰ {τὸ} ἔθνος ὀνομασίας ἀφαιρεθέντες.

    ————————————–

    Ο Σφραντζὴς (15ος αἰώνας) (γνήσιο – Chronicon Minus) ἀναφέρεται στὸ κάκιστον καὶ ἀφελέστατον τῶν Ἀλβανιτῶν Γένος.

    Ὁ ψευδο-Σφραντζὴς (Μελισσηνὸς-Μελισσουργὸς – Chronicon Maius, 16ος αἰώνας) ἀντικαθιστὰ τὴν λέξη τοῦ Σφραντζῆ “ἀφελέστατον΄΄ σὲ “ἀνωφελέστατον΄΄.

    Παρακάτω παραθέτω ὅλες τὶς ἀναφορὲς τοῦ (γνησίου) Σφραντζὴ σὲ Ἀλβανίτες:

    [12.1] Καὶ τὸν Μάϊον τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἐχάλασε καὶ ὁ Τουραχάνης
    τὸ Ἑξαμίλιον εἰς τὸν Μορέαν καὶ πολλοὺς τῶν Ἀλβανιτῶν ἐσκότωσεν.

    [37.1] Τῷ αὐτῷ δὴ φθινοπώρῳ τοῦ ξβ-ου ἔτους δηλονότι τε-
    λείως ἐπανέστησαν οἱ τοῦ Μορέως Ἀλβανῖται κατὰ τῶν δεσποτῶν καὶ
    αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ τόν, οὐκ οἶδα τί εἰπεῖν, Καντακουζηνὸν Μανουὴλ
    δεσπότην τάχα πεποιήκασι.

    [37.2] Τὸν δὲ Δεκέμβριον τοῦ αὐτοῦ χρόνου ἐλθόντος πάλιν τοῦ υἱοῦ
    τοῦ Τουραχάνη μετὰ φωσάτου ὑπὲρ βοηθείας τῶν δεσποτῶν καὶ κακώσαν-
    τος μικρὸν τοὺς Ἀλβανίτας καὶ τὸν αἰχμάλωτον αὐτοῦ ἀδελφὸν χάριτα
    λαβὼν ἐπανέστρεψεν.

    [39.1] Τὸν δὲ Ἰαννουάριον μῆνα τοῦ αὐτοῦ ἔτους καὶ ὁ καλὸς
    κἀγαθὸς Λουκάνης Νικηφόρος, ἢ μᾶλλον Μορεοφθόρος, καὶ τῶν πρώ-
    των καὶ πιστῶν ἀρχόντων τοῦ δεσπότου κὺρ Δημητρίου λογιζόμενος, καί
    τινες ἄλλοι Ἀλβανιτῶν καὶ Μοραϊτῶν, οὓς καὶ αὐτὸς πλέον τὸ εἰς κακίαν
    ἐκείνων πρόχειρον ᾠκονόμησεν, ἔπεισαν τὸν δεσπότην κὺρ Θωμᾶν, ἵνα
    καὶ κατὰ τοῦ ἀμηρᾶ καὶ κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὑτοῦ ἐπανάστασιν ποιήσῃ
    καὶ φάγῃ τοὺς ὅρκους ὡς λάχανα, οὓς πρὸ ὀλίγου μετ’ αὐτοὺς ἐποίησεν·
    καὶ ταύτα, τοῦ ἄλλου ἀγαθοῦ ἀνδρὸς Ἀσάνη Ματθαίου πρὸ ὀλίγου ἀπελ-
    θόντος καὶ ὄντος εἰς τὸν ἀμηρᾶν ἀποκρισιαρίου διὰ τὴν δουλείαν δῆθεν
    τοῦ συνοικεσίου τῆς ἀνεψιᾶς αὐτοῦ.

    [39.8] Ἔτι δὲ καὶ τὸ κάκιστον καὶ ἀφελέστατον γένος τῶν Ἀλβανιτῶν,
    καιροῦ λαβόμενον τῆς ὑπολήψεως καὶ ἁρπακτικῆς αὐτῶν γνώμης ἁρμο-
    δίου, τί οὐκ ἔπραξαν ᾒ τί οὐκ εἰργάσαντο κακόν; Ἀπιστοῦντες γὰρ δὶς
    τοῦ σαββάτου, ἀπὸ τὸν ἕνα τῶν αὐθεντῶν εἰς τὸν ἄλλον ἀπήρχοντο· καὶ
    κάστρα, ὡς ἡ ἐκείνων γλῶσσα, εἰς κεφαλατίκια ἀπῄτουν, εἰ δ’ οὖν, εἰς
    τὸν ἄλλον ἀπήρχοντο καὶ οἱ ἄλλοι πρὸς τὸν ἕτερον τῶν δεσποτῶν ὁμοίως.
    Διὰ μέσου οὖν, εἴ τι ἆρα καὶ εὕρισκον τῶν ἀθλίων τάχα Ῥωμαίων, ἀλλὰ
    δὴ καὶ τῶν Ἀλβανιτῶν καὶ συγγενῶν πολλάκις καὶ οἰκείων αὐτῶν, πάντα
    διηρπάζοντο καὶ ἠφάνιζον. Ἐγένοντο δὲ τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα, ὅτι τὶς
    ἀξίως αὐτὰ θρηνήσειεν;

    [43.3] Καθ’ ὃν δὴ καιρὸν ἡμεῖς εἰς τὰ περὶ τὴν Ῥώμην καὶ αὐτὴν τὴν
    Ῥώμην διετρίβομεν, καὶ ὁ τῶν ἀσεβῶν ἐξάρχων ἀμηρᾶς ἐλθὼν κατὰ τῆς
    Ἀλβανιτίας καὶ διώξας τὸν αὐθέντην αὐτῆς τὸν Σκαντάρην καὶ αἰχμαλω-
    τεύσας καὶ ἀφανίσας τὸν τόπον καὶ κτίσας κάστρον πλησίον τοῦ καθο-
    λικοῦ κάστρου αὐτῆς Κρούας ὀνομαζομένου, πρὸς τὸ ἀντιμάχεσθαι αὐ-
    τῷ, ἐπανέστρεψεν εἰς τὰ περὶ τὴν Κωνσταντινούπολιν.

    [45.2] Καὶ τὸν Ἰαννουάριον τοῦ αὐτοῦ ἔτους καὶ ὁ τῆς Ἀλβανιτίας
    αὐθέντης Σκαντάρης τέθνηκε φυσικῷ θανάτῳ· καὶ τὸ μὲν τοῦ τόπου καὶ
    τῆς αὐθεντίας αὐτοῦ ἔλαβεν ἡ αὐθεντία τῶν Βενετιῶν, τὸ δὲ ὁ τῆς ἀδελ-
    φῆς αὐτοῦ υἱός, Τοῦρκος ὢν καὶ εἰς τὸν ἀμηρᾶν καὶ σταλεὶς παρ’ ἐκεί-
    νου.

    Σχόλιο από Savvas P. | 16/03/2016

  42. Αρβανίτες και 1821
    Αρβανίτες
    “ Οι μισοί Έλληνες είναι Αρβανίτες”…”Οι Αρβανίτες απελευθέρωσαν την Ελλάδα το ‘21”

    Αυτές οι φράσεις που κυκλοφορούν σε μερικούς τόπους του διαδικτύου με “ανάγκασαν” να ψάξω λίγο για να δω αν ισχύουν ή όχι. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στους λόγους που κάνουν κάποιους να γράφουν αυτές τις φράσεις και άλλες παρόμοιες, αλλά νομίζω ότι τις περισσότερες φορές γράφονται κακόβουλα με την προοπτική να θίξουν το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων λες και οι Αρβανίτες δεν είναι κομμάτι των Ελλήνων…
    Αυτοί που θίγονται περισσότερο πιστεύω ότι είναι οι συμπολίτες μας Αρβανίτες που τέτοιου είδους φράσεις τους κάνουν να φαίνονται σαν ένα ξένο προς τον Ελληνισμό, ή Ρωμιοσύνη αν θές, στοιχείο, συγγενεύον περισσότερο με κάποιους καλοπροαίρετους γείτονες μας παρά με “εμάς”(χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό ως μη Αρβανίτης στην καταγωγή, εννοώντας αυτούς που οι πρόγονοι τους μιλούσαν ελληνικά και μόνο ελληνικά).
    Προσπαθώ να συγκεντρώσω μερικά στοιχεία για τη γεωγραφική κατανομή και πληθυσμό των Αρβανιτών στη νότια Ελλάδα απαντώντας στην πρώτη φράση(“Οι μισοί Έλληνες είναι Αρβανίτες”) και ακολούθως την συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 21 απαντώντας στη δεύτερη φράση(“Οι Αρβανίτες απελευθέρωσαν την Ελλάδα το ‘21”).
    Ταυτόχρονα πιστεύω ότι χρειάζεται να διευκρινίσουμε ποιοι από τους αγωνιστές του 21(από τους “διάσημους”…) είχαν αρβανίτικη καταγωγή, γιατί πολλές ανιστόρητες αξιώσεις γράφονται στο διαδίκτυο.

    Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το ερώτημα του πληθυσμού των Αρβανιτών κυρίως τον 19ο αιώνα όταν η γλώσσα μιλιόταν σχεδόν καθολικά από τους αρβανίτικης καταγωγής Έλληνες και ήταν πιο εύκολη η “διάκριση” τους,αρχίζοντας απο το σοβαρό,και όσο είναι δυνατό απαλλαγμένο απο διαδεδομένα παραϊστορικά στοιχεία, βιβλίο του Κ. Μπίρη “Αρβανίτες, οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού, η ιστορία των Ελλήνων Αρβανιτών”.
    Ο Μπίρης (Αρβανίτης ο ίδιος,αν και όχι ιστορικός) στο κεφάλαιο του δημογραφικού απολογισμού τονίζει το μεγάλο λάθος των όσων ξένων(προξένων, περιηγητών) ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα οι οποίοι αντιεπιστημονικά εύκολα χαρακτήρισαν το κράμα των γηγενών με τους πάροικους Αρβανίτες που ήταν πια δίγλωσσο ως Αλβανούς. (1)
    Ας δούμε τι έγραφε ο Johann Georg von Hahn(Albaneische Studien,1854) o οποίος θεωρείται ο πατέρας της αλβανολογίας και έζησε στην Ελλάδα πάνω από 20 χρόνια αφού από το 1843 ως το 1869 διετέλεσε διαδοχικά ως πρόξενος της Αυστρίας στα Γιάννενα, τη Σύρο και τέλος στην Αθήνα ως Γενικός Πρόξενος. Στον πίνακα που παραθέτει στο προαναφερόμενο βιβλίο αναφέρει κατά τόπο τον πληθυσμό των Αρβανιτών στην Ελλάδα και καταλήγει στο σύνολο των 173.000 Αρβανιτών όταν η Ελλάδα είχε πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 1856 1.096.810.
    Ο Hahn όμως στο πρόλογό του, τον οποίο έγραψε αργότερα, αναφέρει το λάθος που έκανε να αναφέρει στον πίνακα 10.000 Αρβανίτες στο Σπερχειό και άλλους 5.000 στη Φωκίδα όπου, όπως αναφέρει και ο Μπίρης (2), δεν υπήρχαν καθόλου!!
    Αναφέρει μάλιστα στον πρόλογο του ότι πολλοί αμφισβήτησαν τους υπολογισμούς του όπως και αυτός ο Finlay(γνωστός για τα βιβλία του για την Ελλάδα και κυρίως για την Επανάσταση) ο οποίος υπολόγισε τους κατοίκους των περιοχών που μιλιέται η αρβανίτικη σε 100.000(3) και ο οποίος περιέργως στο βιβλίο του (4) ανεβάζει τον αριθμό σε 200.000 χωρίς να δίνει τις κατανομές.
    Δεχόμενοι τα γραφόμενα του Hahn ως πιο σημαντικά από κάθε άλλον της εποχής του λόγω των γνώσεων του περί αλβανολογίας και της διαμονής τόσων χρόνων στην Ελλάδα βλέπουμε ότι ο αριθμός των Αρβανιτών περιορίζεται μετά από τις διορθώσεις που έκανε ο ίδιος(ο Hahn) σε 158.000 το οποίο αντιστοιχεί ποσοστό περίπου 14 τοις εκατό του συνόλου του πληθυσμού της τότε ελεύθερης Ελλάδος.
    Αναλυτικότερα ο Hahn αναφέρει 55.000 Αρβανίτες στην Αττικοβοιωτία (συν τη Σαλαμίνα) σε σύνολο 116.021 κατοίκων.
    Στη νότια Εύβοια αναφέρει 25.000 σε συνολικό πληθυσμό 72.368(όλης της Ευβοίας).
    Στην βόρεια Άνδρο(5) αναφέρει 6.000 σε σύνολο κατοίκων του νησιού 19.376.
    Στην Αργολίδα με τα νησιά του Αργοσαρωνικού (Ύδρα, Σπέτσες, Πόρος) αναφέρει 47.000 σε σύνολο 75.501 κατοίκων εκ των οποίων οι μονόγλωσσοι ελληνόφωνοι βρίσκονται κυρίως δυτικά και βόρεια του Άργους αλλά και στα δύο κέντρα Άργος και Ναύπλιο.
    Επίσης αναφέρει στην Αχαΐα και Κορινθία 15.000 Αρβανίτες σε σύνολο 129.000 κατοίκων. Εκ των όποιων οι της Αχαΐας κατοικούν στα Αρβανιτοχώρια ή Ζουμπατοχώρια στις δυτικές υπώρειες του Παναχαϊκού(καλοκαίρι) και σε μερικά χωρία της πεδιάδος του δήμου Δύμης και Φαρών(χειμώνα). Στην Κορινθία η αρβανίτικη γλώσσα επικρατεί στα ανατολικά αλλά και στην περιοχή του σημερινού δήμου Σικυωνίων(βλέπε αναλυτικότερα παρακάτω).
    Για την υπόλοιπη Πελοπόννησο αναφέρει με ερωτηματικό 10.000 Αρβανίτες, οι οποίοι εντοπίζονται σε μικρές συστάδες χωριών όπως των Σουλιμοχωρίων Μεσσηνίας(οι Ντρέδες όπως αποκαλούνται) ,στην περιοχή Ζάρακα, κυρίως, της Λακωνίας και σε κάποια χωριά στον σημερινό δήμο Ηραίας στην Αρκαδία(Παλούμπα κ.α.).
    Ο Μπίρης ασχολείται και με τον γεωγράφο Alfred Philippson ο οποίος περιηγήθηκε στην Πελοπόννησο το 1889 γράφοντας το «Zur Ethnographie des Peloponnes ,Pettersmans Mitteilungen»,1890. Αυτός ο συγγραφέας αναφέρει ότι κατάφερε…να υπολογίσει τους Αρβανίτες της Πελοποννήσου και των νησιών της Ερμιονίδος με τον αριθμό των 90.253 Αρβανιτών σε συνολικό πληθυσμό της ίδιας περιοχής 730.000 κατοίκων ήτοι 12% επί του συνολικού πληθυσμού και 9.5% όσον αφορά την Πελοπόννησο. Επίσης υπολογίζει τους Αρβανίτες όλων των περιοχών της Ελλάδας της εποχής του σε 224.000 όταν ο πληθυσμός της Ελλάδας την ίδια χρονιά σύμφωνα με την απογραφή ήταν 2.187.208, που σημαίνει 10% Αρβανιτών επί του συνόλου του ελληνικού πληθυσμού(της ελεύθερης Ελλάδας). Τον ίδιο χρόνο ο δραστήριος γιατρός από την Πάτρα Χ.Π. Κορύλλος έγραψε την «Εθνογραφία της Πελοποννήσου»(Πάτρα,1890) αφού περιηγήθηκε στην Πελοπόννησο και συνέλεξε στοιχεία για τους τόπους που αναφέρει ο Philippson στο βιβλίο του, λαμβάνοντας υπόψη και γνώμες δημάρχων και βουλευτών των εκεί επαρχιών κατέληξε στον αριθμό 71.037(50.352 για την Πελοπόννησο και 20.685 για τα νησιά) που σημαίνει σε σύνολο 730.000 κατοίκων της ίδιας περιοχής ποσοστό 9,5% και 7% για την Πελοπόννησο.
    Επίσης το κρατικό Βρετανικό «Handbook of Greece,1918,Naval Staff-Intelligence Division»σελ.72, αναφέρει αναλύοντας την εθνογραφία της Ελλάδος οτι οι Αρβανίτες δεν ξεπερνούν το 1/12 του πληθυσμού(περ.8,5%, την εποχή πριν τις ανταλλαγές πληθυσμού,και χωρίς να συμπεριλαμβάνονται στο Ελληνικό κράτος η Δ.Θράκη και τα Δωδεκάνησα).

    Μεγαλύτερο μέγεθος
    Ο χάρτης του Philippson, αντιπροσωπεύοντας τις παρατηρήσεις του,τις οποίες γενικά μπορούμε να δεχτούμε ως πραγματικές και μπορούμε να τις διασταυρώσουμε
    με τις άλλες πηγές που παραθέτω.

    Ο Μπίρης όμως θεωρεί ότι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι ξένοι ερευνητές είναι να θεωρούν αυτό το περίπου 10% του Ελληνικού πληθυσμού ως απόλυτα αρβανίτικο μη υπολογίζοντας το συγκερασμό που προηγήθηκε, δηλαδή, των γηγενών ελληνόφωνων με τους αρβανιτόφωνους έποικους. Ο Μπίρης αναφέρει την άποψη του Philippson ότι πολλοί από αυτούς, που θεωρεί Αρβανίτες, έχουν ονόματα και ιδίως επίθετα αποκλειστικά σχεδόν ελληνικά. Μελετάει λοιπόν τον αριθμητικό καθορισμό της αναλογίας επωνύμων στους κοινοτικούς καταλόγους των κατοίκων των αρβανιτόφωνων περιοχών και παραθέτει κάποιες από τις παρατηρήσεις του: επώνυμα
    α)από αρβανίτικους χαρακτηρισμούς, Μπάρδης(άσπρος),Σκλέπας(κουτσός),Κούκης(κόκκινος),Πρίφτης(παπάς)Τρίμης(παλληκάρι) κλπ. β)από αρβανίτικα ονόματα,Κόλιας(Νικόλας), Γκίκας(Ακίνδυνος), Γκίνης(Αργύρης), Γκιώνης(Κοσμάς), Νάστας(Αναστάσης) και
    γ) καθαρά ελληνικά όπως, Τριανταφύλλου, Οικονόμου, Παπαιωάννου, Αποστόλου, Σωτηρίου,Μοραΐτης,Μανιάτης κλπ.. Τέλος υποστηρίζει ότι η αναλογία ανάμεσα στα επίθετα των Αρβανιτών είναι 40% ελληνικά,35% διφορούμενα και 25% αρβανίτικα.

    Ελληνικά επώνυμα βρίσκουμε ακόμα και στους σημερινούς Arberesh της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας δηλώνοντας έτσι το μέγεθος της επιμιξίας των Αρβανιτών με των ντόπιων όταν ήρθαν στον Μοριά. Αυτή η επιμιξία έγινε μόλις σε διάστημα δύο γενεών(!). Ο Τίτος Γιοχαλάς στην συνεδρία της 6ης Ιουνίου του 1974 στην Ακαδημία Αθηνών και στην ομιλία του με τίτλο « Επόψεις του Ελληνισμού των αλβανικών κοινοτήτων της Σικελίας» αναφέρει αρκετά ελληνικά επώνυμα Αρβανιτών(Arberesh) της Σικελίας. Αναφέρει λοιπόν τα πλέον συνήθη ελληνικά επώνυμα που βρήκε στα βιβλία του αρχείου ελληνόρυθμου ναού της Martorana και είναι τα εξής: Βαπτισμένος, Διαμάντης, Λογοθέτης, Μυστράς, Κυπαρήσιος, Τηνιακός, Λάσκαρις, Παντελεήμονος, Αρκολαίων, Καντιώτης, Φωκάς, Χρυσόπουλος, Παλαμάρης, Παπαδόπουλος, Κυπριώτης,Ραβδάς. Αλλά και σε άλλες αρβανίτικες κοινότητες της Σικελίας συναντάμε τα επώνυμα: Αγιοβλασίτης,Αργυρόπουλος,Χαλκιόπουλος,Καλύβας,Καλογιάννης,Καλογεράς, Καβαδής, Κεφαλάς, Κοντολέων, Δροσερός, Χρυσόπουλος, Γερογιάννης, Μακρής, Πανταλαίων, Παπαδάς, Παλαιολόγος, Παριώτης, Προβατάς, Ροδιώτης, Σκορδίλης, Σκυλίτζης, Σοφιανός, Θεοδωρόπουλος κ.α.
    Ακόμα και η γλώσσα των Αρβανιτών και δη αυτή των Σουλιωτών ήταν γεμάτη από ελληνικές λέξεις, όπως σωστά παρατηρεί και ο Τίτος Γιοχαλάς στο λεξικό του Μάρκου Μπότσαρη(Το αστείο είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ο οποίος έγραψε ένα ελληνοαρβανίτικο λεξικό από κάποιους λέγεται ότι δεν ήξερε καν ελληνικά!!!!),εκδοθέν το 1980 και σελ.76-80, ότι σε σύνολο 1494 αρβανίτικων λημμάτων του λεξικού,τα 361 αποτελούν γλωσσικά δάνεια από τη ελληνική, από την τουρκική τα 187, από την ιταλική τα 21 και 2 από άλλες γλώσσες.
    Ας αναφέρουμε τα στάδια εποίκισης Αρβανιτών στις ελληνικές περιοχές σύμφωνα με τον Μπίρη (7). Σημειώνει ο συγγραφέας ότι λόγω έλλειψης πηγών για μερικές φάσεις εποικισμού αρκείται, βασιζόμενος σε προηγούμενες περιπτώσεις, στην εκτίμηση του αριθμού των εποίκων κατά την αναλογία της εκτάσεως της χώρας για τη οποία πρόκειται και του πλήθους των χωριών που έγιναν γνωστά ως αρβανιτοχώρια:

    Το 1330 ο Μανουήλ Καντακουζηνός έφερε στο δεσποτάτο του Μορέως. . .8000 Αρβανίτες
    Το 1383 οι Καταλανοί έφεραν στην Λοκρίδα, στην Βοιωτία και στα βόρεια και τα δυτικά κράσπεδα της Αττικής άγνωστο αριθμό Αρβανιτών. Κατά τεκμήριο εκτάσεως της χώρας αυτής και του πλήθους των χωριών: . . . . . . . . . 20.000 «
    Το 1384 ο Νέριος Ατζαιόλης έφερε στην Κορινθία 800 καβαλλαρέους Αρβανίτες ,οι οποίοι με τις οικογένειες τους υπολογίζονται σε: . . . . . .3.200 «
    To 1405 ο Θεόδωρος Παλαιολόγος έφερε στο δεσποτάτο του Μορέως. . .10.000 «
    Το 1405 ο Κεντυρίων Ζαχαρίας έφερε στην δυτική πλευρά της Πελοποννήσου άγνωστο αριθμό Αρβανιτών. Κατά τεκμήριο έκτασης της χώρας και πλήθος χωριών . .15.000 «
    Το 1402 και το 1425 οι Βενετοί έφεραν στην Εύβοια άγνωστο αριθμό Αρβανιτών.
    Κατά τεκμήριο εκτάσεως της χώρας και πλήθους χωριών. . . . . .10.000 «
    Το 1418 ο Αντώνιος Ατζαιόλης έφερε στα Μεσόγεια της Αττικής άγνωστο αριθμό Αρβανιτών. Κατά τεκμήριο έκτασης και πλήθους χωριών. . . . .15.000 «

    Σύνολο 81.200

    Η εκτίμηση αυτή του Μπίρη αν και αντιεπιστημονική δεν πρέπει να απέχει πολύ απο την πραγματικότητα αφού ο Βενετός Γενικός Προβλεπτής Stefano Magno στο «Annali Veneti»(7β) αναφέρει οτι ο πληθυσμός των Αρβανιτών στην Πελοπόννησο το 1453 ήταν περίπου 30,000.

    Αυτό που σημειώνει ο Μπίρης είναι ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό από αυτούς τους Αρβανίτες που κατέβηκαν στην Ελλάδα μετανάστευσε αργότερα στην Κάτω Ιταλία και είναι αυτών οι απόγονοι Arberesh που τραγουδάνε και σήμερα για τον όμορφο Μοριά(Bukura More) όπου έθαψαν τους πατεράδες τους.
    Οι Αρβανίτες αυτοί που συναντάμε στην νότια Ελλάδα αντιπροσωπευόμενοι από τους παραπάνω αριθμούς είναι οι ίδιοι που συναντάμε στην Αιτωλοακαρνανία-Άρτα-Θεσσαλία οι οποίοι μετά από την επικράτηση του Κάρολου Τόκκου εδιώχθησαν και για διάφορους άλλους λόγους για τους «προσωρινά Θεσσαλιώτες», (8) , (9),(10),(10α) ώστε σήμερα να έχουν αφήσει μόνο ορισμένα τοπωνύμια όπως Ζαπάντι ,Κομποθέκρα ,Κριεκούκι κ.α.
    Παραθέτω επίσης κάποιες πληροφορίες γύρω από τους Αρβανίτες που είναι πολύ σημαντικές(10 β).

    Ο Άγγελος Έμμος,Βενετός κυβερνήτης της Πελοποννήσου κατά τα έτη 1703-1706, χαρακτηρίζει τους Αρβανίτες: « γένος άθλιον, περιορισθέν μετά των οικογενειών αυτών εις τα κρησφύγετα των όρεων, εν πενιχραίς καλύβαις, αποζών εκ των προιόντων των ποιμνίων, ων αυτοί σχεδόν αποκλειστικώς εισίν οι επιμεληταί» . Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης(1706-1709), επιεικέστερος, αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του : « Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών, τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι,οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν,οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν, είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι, διάγοντες βίον πλάνητα και νομαδικόν και διαιτώμενοι το μεν θέρος εις τα όρη της Αρκαδίας, τον δε χειμώνα εις την Ηλίδα και την Αργολίδα και τα παράλια του Φαναρίου(Ερμιονίδα,Τροιζήνα και Επιδαυρίαν).»

    …………………..

    Σχόλιο από Savvas P. | 16/03/2016

  43. ………………

    Οι Αρβανίτες και η Επανάσταση του ‘21

    Αργοσαρωνικός
    Ας ξεκινήσουμε με την συμμετοχή των Αρβανιτών του Αργοσαρωνικού κυρίως της Ύδρας και των Σπετσών που τόσο και τόσο έχει υπερεκτιμηθεί η προσφορά τους στον Αγώνα το 21’.

    Πρώτα όμως λίγα λόγια για την καταγωγή των κατοίκων της Ύδρας βασιζόμενος στη βραβευμένη από την Ακαδημία «Ιστορία του εποικισμού της Ύδρας / Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου».Η καταγωγή των κατοίκων των δύο νησιών (Ύδρας, Σπετσών) είναι παρόμοια οπότε η ιστορία εποικισμού της Ύδρας καλύπτει και αυτή των Σπετσών. Ο συγγραφέας λοιπόν αναφέρει ότι οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Αρβανίτες από τις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου που έφθασαν στα τέλη του 15ου αιώνα και ότι αργότερα(1540-1574) ήλθαν άποικοι Αλβανόφωνοι(από την Τροιζηνία και το Θερμίσιο) ,κυρίως, αλλά και Ελληνόφωνοι από την Μονεμβασιά. Κατά τους ιστοριογράφους της Ύδρας Γ.Δ.Κριεζή και Α. Μιαούλη(σελ 35-48) από το 1580 ως το 1628 ποιμενικές κυρίως οικογένειες κατέφθασαν από την Πελοπόννησο, το 1635 ήλθαν κάποιες οικογένειες από την Αυλώνα της Αλβανίας, στα μέσα του 17ου αιώνα από την Κύθνο, το 1668 κατέφθασαν ελληνόφωνες οικογένειες από τα Βούρλα της Μικράς Ασίας (11) (όπως αυτή του Γιακουμάκη(σημείωση: ελληνική απόδοση του ονόματος Ιάκωβος και όχι αρβανίτικη που είναι Γκούμας}) , το 1668 ήλθε η οικογένεια των Βώκων(Μιαούληδων) από τα Φύλλα Ευβοίας(χωριό ελληνόφωνο, αρκετά βορειότερα από το όριο αρβανιτοφωνίας που φτάνει μέχρι την Αχλαδερή). Το 1750 και 1762 κατέφθασαν Αρβανίτες από το Κρανίδι και την Ερμιόνη αλλά το κυρίως κύμα ήταν αυτό της εποχής που οι Τουρκαλβανοί , στους οποίους οι Τούρκοι είχαν αναθέσει να “συνετίσουν” τους Πελοποννήσιους μετά τα Ορλωφικά, λυμαίνονταν όλο το Μοριά.
    Και άλλες σημαντικές οικογένειες από ελληνόφωνες περιοχές μετοίκησαν στις Σπέτσες , «αρβανιτοποιώντας» και τα ονόματά τους όπως προφανώς και την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους. Ο Διομήδης-Κυριάκος Αναστάσιος μας πληροφορεί ότι οι πιο σημαντικοί οικογένεια των Σπετσών οι Μεξαίοι κατάγονταν από το Λεωνίδιο, την «πρωτεύουσα» των Τσακώνων. Οι Ορλοφαίοι(δεν ήταν βέβαια Ρώσοι, αλλά παρατσούκλι που έγινε επίθετο) και οι Λαζαραίοι ήταν Μανιάτες και στα χρόνια του Διομήδη-Κυριάκου τους αποκαλούσαν ακόμα «Μανιάτες». ( 11 α)
    Και ο πρωτοπόρος επαναστάτης της Ύδρας που κατάφερε και ξεσήκωσε το νησί ,Αντώνης Οικονόμου ήλκε την καταγωγή του απο την ελληνόφωνη (βλ.Αρβ.και1821 συν.3)} Επίδαυρο Αργολίδας απο την οικογένεια των
    Τριχάδων η οποία κατά το έτος 1668 μετανάστευσε στην Ύδρα σύμφωνα με τον Γ.Κριεζή (11β) .

    Το 1679 ο περιηγητής De Fleury αναφέρει ότι η Ύδρα είχε 1000 κατοίκους.
    Στην περίοδο της Επανάστασης η Ύδρα είχε 16,000 κάτοικους και 10,000 πάροικους απ’όλη την Ελλάδα. (12)
    Οι κάτοικοι λοιπόν της Ύδρας λόγω του άγονου του εδάφους της νήσου τους στράφηκαν προς την αλιεία και κατέληξαν στη ναυτιλία καταφέρνοντας έτσι μερικές οικογένειες να πλουτίσουν ειδικά μετά των αποκλεισμό της Γαλλίας του Ναπολέοντα από τους Άγγλους όταν οι Υδραίοι αλλά και άλλοι Έλληνες ναυτικοί κατάφερναν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να πουλήσουν σιτάρι από την Ουκρανία σε υψηλότατες τιμές όπως είναι φυσικό.
    Έτσι δημιουργήθηκαν πλούσιες και ισχυρές οικογένειες σαν αυτές των Κουντουριώτιδων, Βουλγάρηδων, Μπουμπούληδων(Σπέτσες) κ.α.
    Η αξίωση ότι κάποιοι από τους αγωνιστές της Επανάστασης δεν ήξεραν ελληνικά(!!) εκτός από ανιστόρητη είναι και αστεία. Να τι μας πληροφορεί ο Howe (12α):
    «Οι απόγονοι των Αρβανιτών όλοι μιλούν αρβανίτικα, όμως στην Ύδρα και στις Σπέτσες δεν υπάρχει άνδρας που να μη μιλάει τέλεια τα ελληνικά, τα οποία έμαθε από την παιδική του ηλικία, παρόλα αυτά μιλούν αρβανίτικα μεταξύ τους.»
    Το ίδιο φαίνεται και εδώ:(13) – (14)

    Ας φτάσουμε λοιπόν στην συμμετοχή των Υδραιοσπετσιωτών στον Αγώνα που είναι σαφώς υπερεκτιμημένη, μέσα από τα γραφόμενα ιστορικών και απομνημονευματογράφων της εποχής. Το γενικό συμπέρασμα που πιστεύω ότι βγαίνει είναι ότι οι νησιώτες του Αργολικού (με μερικές φωτεινές εξαιρέσεις όπως αυτή του Αντώνη Οικονόμου που ανάγκασε τους “Νοικοκύρηδες” να σηκώσουν επαναστατικά πανιά και ως ανταμοιβή είχε την δολοφονία του στις 16 Δεκεμβρίου του 1821 από ανθρώπους των Νοικοκύρηδων της Ύδρας) είναι ότι κινήθηκαν με ιδιοτέλεια και απαράμιλλο τοπικισμό.

    Όπως προανέφερα ο Αντώνης Οικονόμου(Υδραίος) μαζί με τον έτερο Υδραίο Γκίκα(Ακίνδυνο) Θεόδωρου Γκίκα και την βοήθεια Μωραιτών Φιλικών που είχαν καταφύγει στην Ύδρα ώστε να πείσουν τους ντόπιους να ξεσηκωθούν κατάφεραν να αναγκάσουν τους Νοικοκυραίους σηκώσουν την σημαία της Επανάστασης. Αυτοί οι Μωραΐτες ήταν οι Πέτρος Μάρκεζης(Τσάκωνας), Γεώργιος Αγαλόπουλος(Μυστρά), Ν. Σπηλιοτόπουλος(Δημητσάνα), Ι. Στρατηγόπουλος (Λαγκάδια), Παν. Μπεγλής(Ζυγοβίστι) και Γιώργης Μαυρομιχάλης(φυσικά Μανιάτης). (14α)
    Φυσικά η…μεγαλύτερη μορφή των Υδραίων ήταν ο Γιώργης Κουντουριώτης… που στάθηκε εμπόδιο εμπρός της ενότητας των Ελλήνων. Τι εννοώ;

    Χρυσανθόπουλος Φώτιος – Φωτάκος
    Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως τ.Α’
    σελ.111
    «Η Διοίκησις, ως κοινή μητήρ ,δεν θέλει αδιαφορήσει και εις τας πολεμικάς χρείας, και φθάσαντος του δανείου θέλει σας οικονομήσει αναλόγως. Τα πολεμικά πλοία εξ Ύδρας και Σπετσών δεν εκπλέουσιν ακόμη εξ αιτίας όπου το ταμείον δεν έχει χρήματα να πληρώσει τους ναύτας, άμα όμως φθάσουν τα χρήματα και πληρωθούν οι ναύται θέλουν έβγει ευθύς επειδή είναι έτοιμα […]
    Εν Μύλοις Ναυπλίου τη 27 Μαίου 1824
    Ο Πρόεδρος
    Γ.Κουντουριώτης»

    Τί είναι αυτή η επιστολή; Είναι η πατριωτική απάντηση του Κουντουριώτη προς τους άμοιρους Κασιώτες που έβλεπαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο να περιτριγυρίζει το νησί τους. Να η αγωνιώδης έκκληση τους:
    «Σεβαστή Διοίκησις
    Με μέγιστην βίαν, γράφομεν όλοι οι ομογενείς κάτοικοι της νήσου Κάσου, κλαιόμενοι εις την Σεβαστήν Διοίκησιν, ειδοποιούντες την υμετέραν κορυφήν,ότι τρεις ημέρας έχει σήμερον ο αιγυπτιακός στόλος όπου έχει πλόκον την νήσον ημών,καθ’όλα τα μέρη,μάλιστα την ημέραν της Αναλήψεως μας έκαμε και έναν φοβερό πόλεμο,πλήν χάριτι,δεν εβλάφθη ουδείς των χριστιανών,λοιπόν παρακαλούμεν την Σεβαστήν ημών Διοίκησιν και μητέρα να μας προφθάση βοήθειαν θαλάσσιον και λοιπά,διόνομα και αγάπην του Θεού,κάμετε έλεος δια ημάς τους κατοίκους της νήσου Κάσου,επειδή και η γενναιότης και μεγαλοψυχία ημών είναι μεν πρόθυμοι ,όμως κατά την θαλάσσιον δύναμιν πολύ σας παρακαλούμεν να μας προφθάσετε[…].Ταύτα ιδεάζοντες την Υπέρτατην ημών Διοίκησιν την παρακαλούμεν μετά δακρύων αμέσως και χωρίς αναβολήν καιρού να μας προφθάσετε εις την άνωθεν θαλάσσιον δύναμιν[…]
    Εκ Κάσου 1824 τη 17 Μαίου
    Όλοι οι κάτοικοι της νήσου Κάσου.»

    Φυσικά οι Κουντουριωταίοι είχαν πιο σημαντικά θέματα να τους απασχολούν όπως η καταδίωξη των ληστών(!) που θα πρόδιδαν το έθνος, δηλαδή των Κολοκοτρωναίων, Νικηταράδων και άλλων. (15)
    Πιστεύω πως όλοι ξέρουμε τι συνέβη μετά στην απροστάτευτη Κάσο…σφαγές και εξευτελισμοί. Οι Υδραίοι “θρηνολογούντες” στέλνουν αυτό εδώ το γράμμα(16):
    «Ενώ θρηνολογούμεν την ανέλπιστον καταστροφήν της Κάσου, πρέπει να ομολογήσωμεν, ότι η προσβολή του εχθρού εκεί διέσωσε τας νήσους μας, τας οποίας ημπορούμε να καταλάβη αιφνιδίως ως εκείνην» (16)
    Ανέλπιστον;;; Φυσικά,τα ταμεία δεν ήταν αρκετά για να σωθεί η Κάσος…
    Δεν απελπίστηκαν όμως…είδαν και τα θετικά στοιχεία της καταστροφής της Κάσου…:
    “… η προσβολή του εχθρού εκεί διέσωσε τας νήσους μας(Υδραίοι προς Σπετσιώτες) ,τας οποίας ημπορούσε να καταλάβη αιφνιδίως ως εκείνην.Εις μάτην όμως και η ειδοποίησις αυτή μας δίδεται δια της θείας πρόνοιας,εάν εισέτι κωφεύσωμεν και φράξωμεν τας αισθήσεις μας.”(17)

    Δεν είχαν λεφτά τα ταμεία της Κυβέρνησης; Που πήγαν τα δάνεια;
    (17α) «Οι πληρωμές που έγιναν δεν είχαν σχέση με τις αναγκαιότητες του δημόσιου καλού, αλλά εξαρτιόνταν από την επιρροή ατόμων μέλη της Κυβέρνησης. Το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου δανείου δόθηκε στους πλοιοκτήτες και ναύτες αυτού που αποκαλούσαν Ναυτικό, και η μερίδα του λέοντος πήγε στους Αρβανίτες της Ύδρας και των Σπετσών. Ο εμφύλιος πόλεμος κατάπιε πολλές δόσεις.»

    Το κακό έγινε δηλαδή στην Κάσο αν και θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν όχι να μετριασθεί η κακοτυχία των Κασιωτών. Ο στόλος όμως αυτός που λεηλάτησε και έσφαξε στην Κάσο δεν θα μπορούσε να μείνει “άπραγος”. Το λογικό ήταν να ξεκινήσει για άλλο μέρος του Αιγαίου και να “συνετίσει” και άλλους νησιώτες.
    Οι κεφαλές της Ύδρας είχαν κάποιες πολύ σοβαρές ενδείξεις για τον στόχο του τουρκοαιγυπτιακού στόλου και αυτός ήταν τα Ψαρά. Να οι προειδοποιήσεις:
    α.) Ο Γραμματέας του Επάρχου Μυκόνου είχε γράψει στην Ύδρα ότι η αρμάδα του Χοσρέφ πέρασε την 1 του Ιούνη έξω από τα Ψαρά και φουντάρισε στη Μυτιλήνη.(18)
    β) Οι γραμματείς της καγκελαρίας του Πόρου οι οποίοι γράφανε στην Ύδρα ότι «Η απόφασις του Χοσρέφ είναι πρώτον δια τα Ψαρά να κτυπήση και έστω εις είδησήν σας»,(19)
    γ)Ακόμα και ο στεριανός Ανδρούτσος το είχε προβλέψει απ’τις 20 Απρίλη και είχε ειδοποιήσει το Εκτελεστικό γράφοντας πως “ αυτή η νήσος(Ψαρά) επαπειλείται ιδιαιτέρως φέτος». (20)
    Και αυτός ο Λάζαρος ,ο αδερφός του Γιώργη, Κουντουριώτης είχε ειδοποιήσει στις 19 του Μάη τον αδερφό του πως ο Χοσρέφ «ή στην Σάμο θα πάει ή στα Ψαρά».
    Ο Νικόδημος(Ψαριανός μπουρλοτιέρης και απομνημονευματογράφος) ανιστοράει ότι ενώ βρίσκονταν κοντά στο Εκτελεστικό κάμποσοι Ψαριανοί παραστάτες προσπάθησαν να μεταπείσουν τους Κυβερνητικούς να μην στείλουν το στόλο στην Κάσο που ήταν ήδη κατεστραμμένη αλλά στα Ψαρά που απειλούνταν «αλλά δεν εισηκούσθησαν» (21).
    Για να καταλάβετε πως πολιτέυονταν οι Υδραίοι και ειδικά οι αδελφοί Κουντουριώτες δείτε τι έγραφε σ’αυτό εδώ το γράμμα ο Γιώργης προς τον αδελφό του Λάζαρο για τον Λουμάκη (Ψαριανός παραστάτης που από τον Μορια οδεύοντας προς τα Ψαρά θα πέρναγε από την Ύδρα) :
    “Ο Λουμάκης ο ψαριανός διέρχεται αύτοθεν με μίαν γολέταν δια τα Ψαρά. Προς τούτον δείξον μιαν φιλίαν επίπλαστον και υποκριτικήν” (22)
    Στις 16 Ιούνη λοιπόν σαλπάρουν από τις Σπέτσες δεκαπέντε καράβια και δύο μπουρλότα και την άλλη μέρα δώδεκα υδραίικα με άλλα δύο μπουρλότα. Που θα πήγαιναν όμως 15 μέρες μετά την καταστροφή της Κάσου; Στην Κάσο; Δεν είναι λογικό θα πεις…και όμως εκεί πήγαν… Να πως το σχολιάζει ο Κόκκινος στην ιστορία του(τ.ζ’,σ.310):
    “…η κατά θάλασσα εκστρατεία…γενόμενη δια την Κάσον και δεκαπέντε ολοκλήρους ημέρας μετά την καταστροφήν της υπήρξε μάταια, και προκύπτουν εξ’αυτής πολλά παράδοξα εις βάρος της τότε κυβέρνητικής ηγεσίας” και σε άλλο σημείο(σελ.310) γράφει:
    «Το παραδοξότερον ήτο ότι πριν αποπλεύσουν τα πλοία δια την Κάσον ήτο γνωστόν εις την Ύδραν ότι είχεν επισημανθή ο κίνδυνος που διέτρεχον τότε τα Ψαρά.»

    Ο Νικόδημος (23) αναφέρει οτι Ψαριανοί παρουσιάζονται στο Εκτελεστικό και λένε «…αφού κατεστράφη η Κάσος η αποστολή των πλοίων εκεί είναι ανωφελής κι έπρεπε να επλέυσει κατά του Τουρκικού στόλου δια να ματαιώσει τους σκοπούς του.[…] Επέμενον εις την έκδοσιν της διαταγής, αλλά θεωρούντες αμετάτρεπτον την απόφασιν του προέδρου ανεχώρησαν άπρακτοι»
    Τελικά οι Ψαριανοί δεν μπόρεσαν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και η μετέπειτα σφαγή είναι γνωστή.

    Οι Υδράιοσπετσιώτες δικαιολογήθηκαν λέγοντας ότι έκαναν σφάλμα….

    Ο George Finlay(24) γράφει:
    «Είχαμε συχνά περιπτώσεις που ο στόλος έφτανε πολύ αργά για να προλάβει καταστροφές. Εάν η Κυβέρνηση είχε έλλειψη χρημάτων ή αφθονία, εάν η σκηνή της καταστροφής ήταν κοντά ή μακριά η ίδια απάθεια και εγωισμός χαρακτήριζε πάντα τους Αρβανίτες νησιώτες. Στη Χίο, στην Κάσο, στα Ψαρά, στη Σφακτηρία και στο Μεσολόγγι η αμέλεια της Κυβέρνησης και το ιδιοτελές πνεύμα των Υδραίων ήταν εξίσου καταφανή.»

    Λίγο πριν τη Σφαγή της Χίου ο Σαμιώτης Λογοθέτης που βρισκόταν στη Χίο μαζί με άλλους Σαμιώτες για να ξεσηκώσει του κατοίκους της βλέποντας τον κίνδυνο σύστησε μια εφορία εφτά προσώπων που παρακάλεσε την κυβέρνηση και τα τρία ναυτικά νησιά να τρέξουν να τους βοηθήσουν. Ενώ τα Ψαρά αποκρίθηκαν αμέσως στην πρόσκληση « βάζοντας πανιά» σε έξι μπρίκια και δεκαέξι μίστικα να περιπολούν το μπογάζι της Χίου εμποδίζοντας τα ασκέρια που μαζεύονταν στο Τσεσμέ να περάσουν απέναντι. Οι…ηρωικές Σπέτσες και Ύδρα μήνυσαν στην κυβέρνηση πως τα καράβια τους δεν ξεκίναγαν εάν δεν τους έδιναν πριν τα έξοδα. «Αν δεν προβλεφθή αυτού ποσότης μετρητών» έγραφε ο Λάζαρος Κουντουριώτης στις 29 Μαρτίου στην κυβέρνηση(25) ότι «είναι αδύνατον να γένη απ’εδώ τίποτε». Η κυβέρνηση(και αυτή Κουντουριώτικη) αποφάσισε να στείλει δύο μορτάρια(ολμοφόρα) με 250 βόμβες και μερικούς ξένους αξιωματικούς « να διευθύνωσι επωφελώς τα της πυροβολικής». Όμως όπως γράφει ο Raybaud(26) «Δυστυχώς όμως χρειάστηκαν δεκατρείς μέρες για να γίνουν οι ετοιμασίες ενώ θα’φταναν τρεις ως τέσσερις το πολύ» και έτσι όταν έφτασαν η Χίος είχε χαθεί. Το αποτέλεσμα της αναλγησίας αυτής σε συνδυασμό με την Τουρκική μανία οδήγησαν όπως όλοι ξέρουμε στις σφαγές που στοίχησαν την ζωη σε 30.000 Χιώτες και την ‘’πώληση’’ 40.000.

    Το Μάη του 22’ ο ελληνικός στόλος βρισκόταν κοντά στις ακτές του Καραμπουρνού έχοντας κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες των πυρπολικών επικράτησε απογοήτευση. Όταν λοιπόν η αρμάδα του Καραλή ήταν ετοιμή και πανίσχυρη για να διαπλέυσει το Αιγαίο και να τροφοδοτήσει τα τούρκικα ασκέρια του Μοριά οι Σπετσιώτες,που προς τιμήν τους πρώτοι αυτοί σηκώσανε τη σημαία της επανάστασης, εγκατέλειψαν το πόστο τους και επέστρεψαν στο λιμάνι τους… Να τι λένε οι Υδραίοι καπεταναίοι στους «φιλογενέστατους άρχοντες της νήσου Ύδρας» γι’αυτό :
    «Με τους Σπετσιώτες δεν εισακουώμεθα παντάπασιν και δεν είναι μόνον αυτό, αλλά μας χαλούν και ημάς αυτοί,συμπεραίνομεν ότι δεν θέλει τους έχομεν συμμάχους την αιτίαν απορούμεν,τι φρονούν αυτοί οι άνθρωποι,δεν ηξεύρωμεν, και εις 5-6 ημέρας θέλει μας απαρατήσουν,ως φαίνεται,επειδή λέγουν ότι ήτον επάνω εις το μήνα να αλλαχθούν,και τα εκουιπάγια(πληρώματα) τους δεν θέλουν να επιμείνουσι. Στοχασθήτε πλέον εις τι ακαταστασίαν είμεθα.
    Ανδρέας Βώκου(Μιαούλης)
    Γιάννης Βούλγαρης
    Λάζαρος Λαλέχος»
    Σίγουρα όμως οι Σπετσιώτες φεύγοντας έχασαν ένα φαντασμαγορικό θέαμα που προσέφερε ο Κανάρης και οι υπόλοιποι συντροφοναύτες του πυρπολώντας την τουρκική καπιτάνα με τον καπουτάν πασά Καραλή μέσα. Τον ίδιο σκοπό με τους Σπετσιώτες είχαν και οι Υδραίοι αλλά τους…πρόλαβε ο Κωνσταντής…που τόσο ανιδιοτελής στάθηκε στην διιάρκεια της επανάστασης.
    Να τι γράφανε οι ναύαρχοι της Ύδρας προς το νησί τους στις 30 του Μάη :
    «Σας είπομεν να χαζιρευθούν τα καράβια αυτού, επειδή και απεράσοντας ο μήνας δεν επιμένουσι πλέον, ότι ετούτα είναι απαλάμιστα και θέλει έλθουμε αυτού να αλλαχθούν,αγκάλα ούτε οι ναύται δεν επιμένουσι.»
    Όταν διαβάσει κανείς τι συνέβη εκείνη τη μέρα θα δει ότι μαζι με το μπουρλότο του Κανάρη ξεκίνησε και ο Υδραίος Πιπίνος με το δικό του και παρά τις ηρωικές προσπάθειες του δεν κατάφερε να κάνει ζημιά σε διπλανό καράβι από την ναυαρχίδα αφού οι Τούρκοι κατάφεραν δυστυχώς εγκαίρως να το απομακρύνουν. Ο λόγος που το αναφέρω αυτό είναι ότι αυτό στάθηκε για άλλη μια υδραιοκυβερνητική αδικία εις βάρος των Ψαριανών.
    Οι ναύαρχοι σε συνεννόηση με την κυβέρνηση είχαν υποσχεθεί σε όποιο μπουρλότο πετύχει το σκοπό του ότι θα αμοιφθεί με 30.000 γρόσια. Σκεφτόμενοι ποιος πέτυχε το σκοπό του υποθέτουμε ότι η αμοιβή αυτή, που ήταν αναγκαία για την επιβίωση των οικογενειών των ναυτών, δόθηκε στους μπουρλοτιέρηδες του Κανάρη και όμως…Με έγκριση του Εκτελεστικού δόθηκε στους Υδραίους αυτή η αμοιβή (Φωτιάδης,Κανάρης,σ.257) ενώ οι Ψαριανοί πήραν μόνο αυτό ως απάντηση από το Μινιστέριο των Ναυτικών με το υπ’αριθμό 29 και ημερομηνία 28 Ιούνη 1822 έγγραφο απευθυνόμενο προς την φιλογενεστάτην βουλήν των Ψαρών:
    «Ας μην παραπονεθή τώρα ουδείς,διότι το κοινόν ταμείον έχει έλλειψιν χρημάτων άμα όπου λάβει θέλει τους τα μετρήσει κατά την δοθείσαν υπόσχεσιν των ναυάρχων, και ας μείνωσιν αμέριμνοι»
    Και έμειναν αμέριμνοι…
    Ένα άλλο περιστατικό(Φωτιάδης,Κανάρης,σ.317) είναι αυτό που έγινε στις 10 του Αυγούστου όταν οι Ψαριανοί μαθαίνοντας τις προσπάθειες του Τούρκικου στόλου να προσκυνήσουν τα μικρά νησιά του Αιγαίου σπεύδουν στην Ύδρα για να συναντηθούν με τον εκεί στόλο και να κανονίσουν τις μετέπειτα ενέργειές τους. Οι Ψαριανοί καπεταναίοι μιλώντας με τους πρόκριτους τους το μόνο που δέχτηκαν ήταν ειρωνεία για την ψαριανή καταδρομή στο μικρασιατικό Τσανταρλί (όπου οι Ψαριανοί λαφυραγώγησαν την τούρκικη μικρή κωμόπολη). Οι Ψαριανοί αντιπρόσωποι τσαντισμένοι όδευσαν προς το λιμάνι όπου τους περίμεναν Υδραίοι με μαχαίρια και τους πέταξαν στη θάλασσα. Τελικά οι Ψαριανοί κατάφεραν να φτάσουν τα καράβια τους. Μα γιατί έγινε αυτό; Ας αφήσουμε τον Φωτιάδη να πει την εκτίμηση του:
    “Μα γιατί φέρθηκαν με τέτοιον τρόπο οι Υδραίοι στους Ψαριανούς; Για την «κακιά αρχή» που κάνανε βγάζοντας τα καράβια τους τον πόλεμο προτού το γκουβέρνο τους μετρήσει τα γρόσια που γύρευαν.”
    Να τι λέει και αυτό ακόμα το Εκτελεστικό με έγγραφο του στο Μινιστέριον των Εσωτερικών
    Με ημερομηνία 17 Αυγούστου 1823:
    “Η Διοίκησις έστειλεν αμέσως εις τας νήσους έγγραφον, προτρεπομένη την ταχίστην έκπλευσιν του στόλου, αλλά οι νησιώται απεκρίθησαν, κατά το σύνηθες, ότι άμα λάβουν τα χρήματα λύουν πανιά τα πλοία των, μόνον οι Ψαριανοί εδείχθησαν και αυθίς γενναίοι πατριώται, και έφθασαν με την αναλογία των πλοίων των εις τον Πόρον»

    Κι άλλοι Υδραίοι συνεισέφεραν στην ενότητα των Ελλήνων…
    Ένας είναι ο Ι. Ορλάνδος. Σταλμένος από τον Κουντουριώτη να κανονίσει τα των δανείων στο Λονδίνο έστελνε κάτι …ωραία γράμματα που μας έχουν μείνει μέσω του Αρχείου Γιώργη και Λάζαρου Κουντουριώτη.
    – «Όλοι εχάρησαν εδώ στην Αγγλία ακούσαντες τον θάνατον του υιού Κολοκοτρώνη, και είπαν, η Έλλας έχει τώρα Διοίκησιν,το ίδιο εφώναξαν και οι εφημερίδες, οι αποστάται πρέπει να θανατώνονται”» (27)
    – «Όθεν αν κατά την ευχήν ημών και των φίλων της Ελλάδος(των Άγγλων εννοεί…) η σεβαστή Διοίκησις έκρινεν αυτούς τους φατριαστάς (Κολοκοτρώνηδες) δι’ενός πολεμικού κριτηρίου εις διάστημα 24 ωρών και τους κατεδίκασεν εις θάνατον, και χωρίς να τους πιάση, ο Πρόεδρος θέλει αθανατίσει το ονομά του» (28)
    Άξιο αντιπρόσωπο στείλαμε στην Αγγλία…

    Παρατηρώντας κάποιος τις αναλογίες αρβανιτόφωνων και ελληνόφωνων Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, αλλά και αργότερα, θα διαπιστώσει μία δυσανάλογη συμμετοχή Αρβανιτών στη Διοίκηση αλλά και στα αξιώματα. Να τι θέλω να πω:

    Στις 18 Μαρτίου 1825 αφού ο Κουντουριώτης καθάρισε… την Ελλάδα από τον Θοδωράκη διόρισε Αρχιστράτηγο τον καπετάνιο Σκούρτη που ούτε είχε δει μάχη από κοντά.
    Αλλά που βάζεις έναν Υδραίο ναυτικό μέσα στους στεριανούς; Έλεγε στους Στεριανούς τα δικά του τα υδραιοναυτικά «όρτζα πότζα» και αυτοί έλεγαν «Τι λέγει αυτός γαμώ το καυλί του» (Μακρυγ.τΑ,σ.234)….Το αποτέλεσμα ήταν ότι στη μάχη του Κρεμμυδιού οι δύο πλευρές ήταν παρομοίου μεγέθους απο αχρηστία του Σκούρτη έσπασε η γραμμή και χάθηκε η μάχη…πού εύκολα θα μπορούσε να κερδιθεί κάτω απο έναν ικανό στρατήγο.
    Οι Ρουμελιώτες φεύγουν και επιστρέφοντας απέναντι βρίσκουν τον Κουντουριώτη στα Νεζερά…ανάμεσα τους ο Καραισκάκης δεν κρατάει τη γλώσσα του και του λέει:
    «Ωρέ Κουντουριώτη,άκουγα και νόμιζα πως θα είναι όλο μυαλό το κεφάλι σου. Εσύ όμως έχεις τόσο μυαλό, όσο έχω εγώ σπόρο στ’αρχίδια μου» (28α)
    Άλλο ένα περιστατικό που μας περιγράφει ο Δ. Φωτιάδης στο εξαίσιο έργο του:
    Στέλνει ο Γιώργης Κουντουριώτης στον αδερφό του Λάζαρο: «Οι Υψηλαντο-Κολοκοτρωνισταί έσβησαν διόλου βλέποντες την ένωσιν του έθνους(!),αι αρχιστρατηγίαι έλειψαν εις το παντελές και μένει όλη η ισχύς εις την Διοίκησην»
    Επιτέλους για τους Κουντουριωταίους οι αντάρτες άφησαν ήσυχη την Διοίκηση να κάνει …την δουλεία της.
    Το νέο Εκτελεστικό βγάζει με ψήφισμα ότι το Ναύπλιο θα είναι η έδρα του. Μα το Ναύπλιο το κράταγε ο Πάνος ο Κολοκοτρώνης. Στις 6 του Μάρτη το υδραίικο καράβι «Κίμων» με κυβερνήτη τον Μιαούλη(!) μεταφέρει αυτή εδώ τη διαταγή της Διοίκησης στον Πάνο από τους Μύλους του Αργολικού.:
    «Η Διοίκησις δια την ευκολωτέραν διάδοσιν των διαταγών της,αίτινες αποβλέπουσιν εις την ευταξίαν και ασφάλειαν της Πατρίδος,μεταβαίνει εις Ναύπλιον.
    Όθεν διατάττει:
    α)Να ετοιμάσουν ο Φρούραρχος και ο Έπαρχος Ναυπλίου ικανάς οικίας δια κατάλυμα της Διοικήσεως,των υπουργών και της φρουράς της εξακοσιών στρατιωτών.
    β)Εντός μίας ώρας να πληροφορησώσι τον της Διοικήσεως αποστελλόμενον άνθρωπον.
    γ)Αν παρέλθη η διορία αύτη, η Διοίκησις θέλει λάβει περί αυτών μέτρα διάφορα.
    δ)Τα υπουργεία των Εσωτερικών και Πολεμικών να ενεργήσωσι την διαταγήν ταύτην.

    Εκ Κρανιδίου τη 6η Μαρτίου 1824
    Ο Πρόεδρος
    Γ.Κουντουριώτης» (28β)

    Στο τελεσίγραφο αυτό ο Πάνος απαντά αρνητικά και ο Κουντουριώτης με προκήρυξη κηρύττει τον Πάνο «αποστάτη και εχθρό του Ελληνικού Έθνους» .Και τότε αρχίζει η πολιορκία με δύο χιλιάδες Κρανιδιώτες και Υδραίους με αρχηγό τον καπετάνιο Σκούρτη…

    …………………………………..

    Σχόλιο από Savvas P. | 16/03/2016

  44. ……………………….
    Να και δύο κρίσεις, του Leake και του Μακρυγιάννη, για τους Υδραίους πριν φτάσουμε στην εξαιρετικής σημασίας κρίση του Φωτάκου:
    «Οι υψηλότερες τάξεις των Μοραιτών ισχυρίζονται να έχουν τους Υδραίους σε περιφρόνηση, ως αμαθείς, ανίδεους, αρβανίτικης ράτσας, καλούς ναύτες και έμπορους, αλλά που ξοδεύουν όλα τους τα λεφτά να χτίζουν και να πίνουν στην Ύδρα, όπου συνεχώς φιλονικούν μεταξύ τους.»
    «Travels in the Morea: With a Map and Plans, William Martin Leake,σελ.346»

    «῾Ο Κουντουργιώτης πῆγε εἰς τὴ Νύδρα κι᾿ ἄφησε εἰς τὸ ποδάρι του τὸν ᾿Αναγνώστη
    Οἰκονόμου Νυδραῖο . Τοῦ εἰπα νὰ μοῦ δώσῃ αὐτοὺς τοὺς μιστοὺς νὰ
    πλερώσω τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ λάβω κι᾿ ὅ,τι ἔδωσα. Λέγει τοῦ Παπαφλέσια,
    μοῦ δίνει τοὺς παράδες, ὅ,τι μὄκανε· ὅμως νὰ τοῦ χαρίσω τὴς πιστιόλες
    μου, ὅτι τὴς λιμπίστη . Τοῦ παράγγειλα κ᾿ ἐγὼ νὰ τοῦ γαμήσω τὸ
    κέρατο, ὄχι θὰ τοῦ δώσω τ᾿ ἄρματά μου(!!), ὁποῦ τἄχω ἀπὸ δεκαοχτὼ χρονῶν
    παιδί. Τὸν μούτζωσα καὶ δὲν τοῦ ξαναμίλησα. Πῆγε κι᾿ ὁ Κωσταντὴς Λευκάδιος
    καὶ τοῦ ζήτησε τοὺς μιστούς, καὶ τοῦ πήρε τὴς πιστιόλες του. Κ᾿ εἶχε
    ξύλινες ᾿σ τὸ ζουνάρι του· τὸν ρώτησα καὶ μοῦ τό εἰπε. ῾Ορίστε κι᾿ ᾿Αρβανίτικη
    ἀρετή. ῾Ως τώρα εἴχαμε Βλάχικη, Κεφαλλωνίτικη, Φαναργιώτικη· ὁρίστε
    κι᾿ ᾿Αρβανίτικη. Νά δικαιοσύνη, νά κυβερνῆται τῶν νέων ῾Ελλήνων!»
    «Απομνημονεύματα ,Μακρυγιάννης Ιωάννης,σελ.143»

    Η πιο σημαντική μαρτυρία γύρω από τους Αρβανίτες και την συμμετοχή τους στον Αγώνα είναι αυτή του Χρυσανθόπουλου Φώτιου-Φωτάκου που στάθηκε πάντα στο πλευρό του Γέρου και έγραψε εξαιρετικά απομνημονεύματα που θεωρούνται “προέκταση” αυτών του Κολοκοτρώνη αφού ήταν πάντα δίπλα του και σαν φίλος και σαν υπασπιστής του. Εκπροσωπεί τον Μωραΐτικο λαό και τις απόψεις του γενικώς.
    Τι γράφει; (29)

    {…Τοιαύτα έλεγαν εις τους ξένους, οίτινες ευκόλως επείθοντο, και ένας, ένας ήρχετο και επροσκολλάτο εις τον ένα και εις τον άλλον εξ αυτών, ο μεν δηλ. εις τον Μαυροκορδάτον, ο δε εις τον Νέγρην, και ο άλλος εις άλλον, εις τον Δημήτριον Υψηλάντην όμως δεν επλησίαζαν, διότι αυτός ήτο ενωμένος με το στοιχείον τού τόπου, και διά τούτο δεν τον εμπιστεύοντο ούτε ο Νέγρης, ούτε ο Καρατσάς, ούτε ο Μαυροκορδάτος. Κατά δυστυχία όμως με τούς τελευταίους τούτους εσυμφώνησαν όλη η φυλή των Αλβανών- Ελλήνων-Σουλιωτών(σημ.-Αρβανιτών δηλαδή-), και πρώτη όλων τούτων η νήσος Ύδρα έδωκεν εις αυτούς την ηθικήν και υλικήν δύναμιν. Όσον και αν θέλη τις να εξυμνήση τον ηρωϊσμόν και τον πατριωτισμόν της φυλής αυτής, θα την εύρη πάντοτε να αγαπά μάλλον τα υλικα συμφέροντα, παρά την αθάνατον δόξαν. Εντεύθεν και από αυτούς όλους έλαβαν την αρχήν των και εγένοντο εις τον τόπον όλα τα γνωστά δυστυχήματα τών εμφυλίων πολέμων,και των άλλων ταραχών. Οι γνήσιοι Έλληνες θέλοντες να φανούν ανώτεροι και ανεκτικώτεροι δια τον γενικον σκοπόν, και να μη κατηγορηθουν ως αποκλειστικοί, ηθέλησαν να δεχθούν, και εδέχθησαν και απο όλα τα τμήματα πληρεξουσίους επί ψιλώ ονόματι και χωρίς να έχουν και πραγματικόν πληθυσμόν . Ούτοι ούτε φόρους επλήρωναν, ούτε αγγαρείαν καμμίαν έκαμναν, ούτε στρατιώτας έδιδαν, ούτε βάρη υπέφεραν, ούτε την παραμικραν δούλευσιν έκαμναν χωρίς να πληρωθούν. Όλα τα βάρη και τας βασανους του αγώνος οι εντόπιοι τας υπέφεραν μόνοι. Ούτοι ενεργούσαν γενναίως απαθώς και αδόλως, εκείνοι δολίως, υπούλως και πονηρώς εβουλεύοντο, ώστε κατώρθωσαν και απέκτησαν δικαιώματα, εδυνάμωσαν, έλαβαν την πλειοψηφίαν εις την διοίκησιν, και έσπρωξαν τούς έντοπίους έξω τών πολιτικών πραγμάτων. Το πνεύμα αυτό εξακολούθει τότε, το αυτό πνεύμα και η αυτή ενέργεια εξακολουθεί όλον ένα και έως της σήμερον(30). Ένεκα δε τούτου γεννάται η δυσπιστία μεταξύ τών Έλληνικών τμημάτων, και προέρχονται όλα τα κακά εις το Έθνος.
    Ενταύθα η πολιτική ραδιουργία ευρίσκει άφθονον τροφήν, η δε εθνική πρόοδος οπισθοδρομεί. Τέλος πάντων άρχισαν να συνέρχωνται οί πληρεξούσιοι και των δύο μερών, καί οι μεν ώρισαν ως τόπον συναθροίσεως το Κρανίδι και το Καστρί τής Έρμιόνης, το δε άλλο μέρος του Ύψηλάντη και Κολοκοτρώνη το Ναύπλιον….}

    Περιεκτικά ο Φωτάκος μας δίνει την κατάσταση που επικρατούσε και δίνει οριστική απάντηση σε όσους, λίγους βέβαια, μιλούν για αρβανίτικη καταγωγή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη._

    Αυτοί λοιπόν ήταν οι Υδραιοσπετσαίοι ,δείτε την συνεισφορά τους, κρίνετέ την και κάντε μία σύγκριση όσο αδόκιμη και αν είναι με την συνεισφορά των Ψαριανών, των μπουρλοτιέρηδων τους που αυτοί κυρίως έκριναν τον Αγώνα στη θάλασσα, και πρωτίστως του Κωνσταντή του Κανάρη που στάθηκε από τους λίγο τόσο ανιδιοτελείς αγωνιστές εκείνη την εποχή.

    συνεχίζεται…

    (1) «March 17—I am informed that Poros contains 1300 houses, and 10,000 inhabitants; but this is probably an exaggeration. It will always be a place of some importance, on account of its excellent harbour. The inhabitants are almost all employed in maritime pursuits.
    Albanian is the language of domestic life, but Modern Greek is universally understood.». Researches in Greece and the Levant, John Hartley,σελ 53.
    «Lygurio must be placed somewhere near Lessa, the fort which served as the frontier of Argolis and Epidauria: this place has been described as opposite to Mount Arachne. We thought that its remains could be traced among some ruins which are passed on the
    left, just before arriving at Lygurio. This last village contains about a hundred houses, and is inhabited by Albanian and Greek peasants: the Cogia-bashee, or head man of the village, gave us a good lodging, and treated us with hospitality; his name was Conctantine Caloudi.»
    Recollections of a Classical Tour Through Various Parts of Greece, Turkey …Peter Edmund Laurent,σελ 131
    «On our departure from the fountain the road ran through vineyards and olive groves, and proceeding through some fields of cotton, tobacco, and Indian corn, brought us to Keratea; a large village, two hours from Port Raphte, and eight from Athens. It is situated near the eastern foot of Hymettos. The inhabitants are Greeks, Albanians, and Turks ; and the surrounding country is fertile, and well cultivated.» Classical and Topographical Tour Through Greece, During the…Dodwell,σελ 533
    (2) Κ. Μπίρη “Αρβανίτες, οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού, η ιστορία των Ελλήνων Αρβανιτών”σελ.333
    (3)Johann Georg Von Hahn, Albanesische Studien, Jena 1854,σελVI,14.31.32
    (4)A history of Greece, G.Finlay, Β’ εκδ., τομ VI σελ 28
    (5)«Ολόκληρα χωριά μέχρι σήμερον ανήκουσιν εις τους Αρβανίτες κατοίκους: Αμόλοχος,Απροβάτον,Βουρκωτή,Γαύρειον,ΕπάνωΓαύρειον, Καλυβάρι, Κατακαλαίοι, Κατάκοιλοι,Κουμάρι,Παλαιστού,Φελλός κ.α. οι δε εν αυτοίς πρότερον οικούντες Έλληνες(Ρωμαίοι) εξηλαβανίσθησαν μένει όμως το όνομα των παλαιών κατοίκων : Ελληνικάδες και Ρωμαίικα,σωζόμενων μόνον των Βυζαντινών ονομάτων, επικρατούντων όμως των Αρβανιτών ανδρών και γυναικών και τοπονυμίων εις ίζα ή έζα ληγόντων.»
    Α.Μηλιαράκη,Άνδρος,Κέως σ.40,41,81,133./ «Ιστορία του εποικισμού της Ύδρας – Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου»,σελ.22

    (6) Κ. Μπίρη “Αρβανίτες, οι Δωριείς του νεότερου Ελληνισμού, η ιστορία των Ελλήνων Αρβανιτών”σελ.336
    (7) Μπίρη…σελ 337

    (7α) Ερα Βρανούση,DEUX DOCUMENTS BYZANTINS INÉDITS SUR LA PRÉSENCE DES
    ALBANAIS DANS LE PÉLOPONNÈSE AU XVe SIÈCLE,ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ, ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ,σελ.273.

    (8) Ανωνύμου, Πανηγυρικός εις Μανουήλ και Ιωάννην Η’ Παλαιολόγους, στο Σπ.Λάμπρου, «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά»,τομ.Γ’, Αθήνα 1926,σελ 194.

    (9) «The eleven districts* of Etolia and Acarnania, contained perhaps 70,000 Christians, speaking uniformly the Romaic tongue, and produced a race of men handsome and active, full of fire and spirit, exercised from childhood in running and shooting at a mark, and confident in their strength and skill; while the Ottoman garrisons and burghers of the towns were not, before the revolution, reckoned at above 5000-. With regard to territorial possessions, the whole laud in Agrafa and Kravari, and nearly the whole of Acarnania, belonged to Greek proprietors; and every where else, except around Messolonghi and Vrakhori, the proportion of estates appertaining to Mussulmans was extremely small. Agrafa, a lofty, but a pleasant and fruitful country, was the most flourishing canton, since it counted a population of 30,000 souls ; it had, moreover, been at all times the very citadel of the Klefts.
    Not with standing this, it did not make a conspicuous figure in the actual struggle, owing to the jealousy of three parties, which balanced each other, and prevented an union against the Turks : however, at the commencement of this year, the Agrafiotes acted with some
    degree of vigor, and they and the Aspropotamites, under the Captains Stournaris and Karaiskaki, pushing their incursions into Thessaly, as far as the gates of Trikkala, obliged the governor of that province to conclude an armistice with them.
    *In Etolia, Veuetiko, Apokouro, Karpenisi, Agrafa, Kravari,
    Vlokhos, and Zygo8 ; in Acarnania, Xeromeros, Valtos, Aspropota-
    mos, (or Parachelois,) and Vonizza ; the Greeks now pretend that the
    Christian population amounted to 86,000, which seems incredible.
    History of the Greek Revolution: And of the Wars and Campaigns, Gordon. σελ.29

    (10)When the sultans became the lords and protectors of Agrapha, it had long been engaged
    in hostilities with the Frank dukes of Athens and with the despots of Epirus. Its relations with the Ottoman government were friendly, and its armatoli guarded the passes of Mount Pindus between Thessaly and Epirus, as they had done for ages under the Byzantine emperors. The population of Agrapha is of the Greek race, without the admixture of Bulgarian, Albanian, and Vallachian blood which pervades the neighboring districts. It appears, indeed, to have successfully resisted the great Sclavonian colonization
    of Greece during the transformation of the Roman into the Byzantine empire, which implanted new geographical names on the rest of Greece.
    History of the Greek Revolution V1, George Finlay,V1,27
    (10α)Και ο Λάμπρος Κουτσονίκας,ο γνωστός Σουλιώτης αγωνιστής, γνώστης των ηπειρωτικών πραγμάτων,αναφέρει στη Γενική Ιστορία του οτι ολόκληρη η επαρχία Άρτας κατοικείται απο Έλληνες( λαλούντες την Ελληνικήν),Γενική ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως ,Λάμπρου Κουτσονίκα Ταγματάρχου, τ.1,σελ,101. Εξαίρεση αποτελούν οι 200 οικογένειες Οθωμανών και Εβραίων που κατοικούν στην περιοχή. Η επαρχία Άρτας περιελάμβανε περίπου 30 με 40.000 κατοίκους, σύμφωνα με τον Κουτσονίκα.

    (10 β) Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον : Ύδρα -Σπέτσαι / Μιχαήλ Γ. Λαμπρυνίδου , Η χερσόνησος του Αίμου και οι κάτοικοι αυτής (Επίμετρον). Σελ.30
    10
    (11)
    ΟΙ ΤΟΥΜΠΑΖΑΙ Ἤ ΤΟΥΜΠΑΖΙΔΕΣ [353]
    « Ἡ μὲν οἰκογένεια τῶν Τουμπάζιδων εἶναι μία ἐκ τῶν ἀρχαίων ἐν Ὕδρᾳ. Μετῴκησε δ’ ἐκεῖ τῷ 1668 ἐκ τῆς κωμοπόλεως Βουρλᾶ τῆς Σμύρνης, κατὰ Κριεζῆν καὶ
    ἐκαλεῖτο πρότερον οἰκογένεια Γιακουμάκιδων. Ὁ μὲν πατὴρ τῶν ἀδελφῶν Γιακουμάκη (Ἰακώβου καὶ Ἐμμανουὴλ Τουμπάζη) ἐκαλεῖτο Νικόλαος καὶ μέχρι τοῦ 1816,
    ὑπεγράφετο Νικόλαος Γιακουμάκης· οἱ δὲ υἱοὶ ἔλαβον τὸ ὄνομα Τουμπάζιδες ἔκ τινος πατρικοῦ πλοίου, ἀνήκοντος εἰς τὸ εἶδος τῶν καλουμένων τότε Τουμπάζια·
    ἡ δὲ μήτηρ αὐτῶν ἐκαλεῖτο Ἄννα, καὶ κατήγετο ἐκ μιᾶς τῶν ἀρχαίων οἰκογενειῶν τῆς, τῶν Σεῤῥῶν ἢ Μαραϊτῶν, μεταναστευσάσης εἰς Ὕδραν τὸ 1641 ἐκ κώμης τινος τῆς Τροιζῆνος.»
    (Τομπάζηδες) 357
    « Τὴν ἔλλειψιν τῆς ἐκπαιδεύσεώς των ἀμφότεροι οἱ ἀδελφοὶ προσεπάθουν ν’ἀντισταθμίσωσι, παιδαγωγοῦντες καλῶς τὰ τέκνα των, οὐδέποτε ὁμιλοῦντες αὐτοῖς τὴν
    ἀλβανικὴν γλῶσσαν, καὶ ἀποστείλλαντες αὐτὰ πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως καὶ διαρκούσης αὐτῆς εἰς Λιβόρνον, Ἀγγλίαν καὶ Ἐλβετίαν, ἵνα σπουδάσωσιν· ἔλαβον δὲ μέρος
    μετ’ ἄλλων συμπολιτῶν των εἰς τὸ νὰ προσκαλέσωσιν εἰς Ὕδραν διδασκάλους καὶ νὰ συστήσωσιν ἐν αὐτῇ σχολεῖον ὑπὸ τὴν διεύθυνσιν τοῦ Δημ. Κούλλα.»
    Βίοι Παράλληλοι των επί της Αναγεννήσεως της Ελλάδος Διαπρεψάντων Ανδρών, τ.Δ’
    Γούδας Αναστάσιος
    ( 11 α)Περί της αρχαίας ονομασίας της νήσου Πέτσας.Διομήδης-Κυριάκος Αναστάσιος
    Σελ.5
    «Οι Μεξαί κατάγονται εκ Λεωνιδίου, συγγενεύοντες μετά του ζώντος Κώστα Χατζή Παναγιώτου.
    Οι Ορλόφαι και Λάζαροι εκ Μάνης, διατηρούντες την επωνυμίαν Μανιάται.»
    (11β) Ιστορία της νήσου Ύδρας προ της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821,σελ.14, Γ.Δ.Κριεζής
    (12) «Ιστορία του εποικισμού της Ύδρας – Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου», σελ. 36
    (12α)An Historical Sketch of the Greek Revolution,Samuel Gridley Howe,σελ.220
    (13) «The Albanian language is used to a considerable extent in common discourse, and they
    say this is true of 15 or 20 villages on the plain.» In the southern towns of Argolis, and on the neighboring islands of Spetses, Hydra and Poros, this language is still more extensively employed, but with too little purity to make the Albanian version of the New Testament
    very intelligible to the people. The modern Greek language,however, is understood by nearly all the inhabitants whatever be their descent.»
    Observations Upon the Peloponnesus and Greek Islands, Made in 1829 Rufus Anderson – Σελίδα 74
    (14) «Albanian is the language of domestic life, but Modern Greek is universally understood.». Researches in Greece and the Levant, John Hartley,σελ 53.
    (14α) Φωτιάδης Δ.,Επανάσταση 21’,τομ 2,σελ.46
    (15) “Δια τον Θεόν Πελοποννήσιοι!…Έως πότε θα είσθε αμφιρρεπείς μεταξύ της νομίμου διοικήσεως σας και των ληστών, οι οποίοι, αν τους αφήσετε να καταπίνωσι τα εθνικά άπαντα,είναι έτοιμοι να πωλήσωσιν και το αίμα σας και το αίμα των παιδιών σας εις τον αίμα διψώντα Σουλτάνον.”
    «Φίλος του Νόμου»(αριθ.21-1824),εφημερίδα της Ύδρας
    (16) Αρχείον Ύδρας,τ.Γ,σ.206
    (17) Αρχείο Ύδρας,τ.Γ,σ.206
    (17α) History of the Greek Revolution V2,George Finlay,σελ.38
    (18) Αρχείον Ύδρας,τ. ι’,σελ.200
    (19)Αρχείον Ύδρας,τ. ι’,σ. 169
    (20) Φωτιάδης, Επανάσταση 21,τΒ,σελ420
    (21) Νικόδημος, Υπόμνημα Νήσου Ψαρών ,τ. α’, σελ. 429
    (22) Φωτιάδης,Κανάρης,σελ.378
    (23) Νικόδημος, Υπόμνημα της νήσου Ψαρών.τΑ,σ429
    (24) History of Greek Revolution.σελ71-72
    (25) (Φωτιάδης,Κανάρης,σ.173)
    (26) Raybaud, Memoirs sur la Grece,τ.β’,σ.210)
    (27) Αρχείο Λάζαρου και Γιώργη Κουντουριώτη, τ. δ’, σ. 146
    (28) id. τ.δ’,σελ.149
    (28α)Φωτιάδης,Καραισκάκης,έκδ Α,σελ 229
    (28β) Φωτιάδης,Επαν.21,τΒ,σελ397-8
    (29) Χρυσανθόπουλος Φώτιος-Φωτάκος, Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως τ.Α’, 470
    (30) «The Bavarian troops received higher pay than the Greek.Bavarian captains, and we believe lieutenants, were advanced to the rank of colonels, while Greek officers and Philhellenes,were reduced from colonels to captains. The Bavarian officers received also larger allowances than the Greek. This was the first cause of the complaints of the Greeks and Philhellenes, against what was called the Bavarian system in the army. A complete
    re-action, as in most cases of flagrant injustice, has now taken, place; the irregular Albanians enjoy now as much favour, as the Bavarians did three years ago. Is either system just, reasonable, or rational, or likely to be permanent ?»
    The Helenic kingdom and the Greek nation,George Finlay,σελ 7

    http://kleftouria.blogspot.gr/2008/04/1821_19.html

    Σχόλιο από Savvas P. | 16/03/2016

  45. «Ομως οι Αρβανίτες αποτέλεσαν κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, και πολέμησαν ενάντια στους Τούρκους όπως όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες. Οι Αλβανοί αντίθετα πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων.»

    Ομως οι Χριστιανοί Αλβανοί σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσαν κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, και πολέμησαν ενάντια στους Τούρκους όπως όλοι οι υπόλοιποι Ελληνες. Οι μουσουλμάνοι Αλβανοί αντίθετα πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων ήθελες να πεις μάλλον.

    «Πως μπορεί λοιπόν σήμερα να ισχυρίζονται πως οι Αρβανίτες οπλαρχηγοί ήταν Αλβανοί αφού πολεμούσαν ενάντια στους Τούρκους????»

    Το ότι πολέμησαν εναντίον των Τούρκων δεβ αποδεικνύει την καταγωγή τους. Τη συνείδηση τους ίσως, την καταγωγή/προέλευση όχι.

    Σχόλιο από Αλή αλ-Γιουνάνι | 06/04/2017

  46. Ας δούμε τώρα ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα με μαρτυρίες Βλάχων από το Κρούσεβο (Krushevë) και το Μοναστήρι των Σκοπίων. Σύμφωνα με το αλβανικό πρακτορείο iliria, ο Σύλλογος “Kongresi i Bashkimit” (Συνέδριο της Ένωσης) που έχει έδρα στο Μοναστήρι αντέδρασε εναντίον της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Βλάχων, η οποία δήλωσε ότι οι Βλάχοι του Κρουσόβου και της γύρω περιοχής είναι Έλληνες και η καταγωγή τους είναι καθαρά ελληνική. Τις τελευταίες ημέρες, η Ελληνική Ομοσπονδία των Βλάχων (οι οποίοι δηλώνουν ότι είναι Βλάχοι ελληνικής καταγωγής) έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία στην περιοχή, σχετικά με την ευαισθητοποίηση των Βλάχων της περιοχής του Κρουσόβου για να δηλώσουν Έλληνες. Στο ζήτημα αυτό δεν έχουν αντιδράσει ούτε τα σκοπιανά μέσα ενημέρωσης – όπως αναφέρει το δημοσίευμα.

    Ο αλβανικός σύλλογος “Kongresi i Bashkimit” ανακοίνωσε ότι οι πρώτες οικογένειες που έφθασαν στο Κρούσεβο είναι κυρίως αλβανικής καταγωγής και Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Αλλά, ένα μέρος από αυτούς ανήκουν στους εθνικά Βλάχους. «Οι οικογένειες που ζουν τώρα στην περιοχή του Κρουσόβου κατάγονται από τη νότιο Αλβανία και ζούσαν σε πεδινές περιοχές όπως είναι τα χωριά του Κρουσόβου: Nerova, belahan, Presilla, Vrbovci» δήλωσε ο Koço Haxhilega (Κότσο Χατζηλέγας), 80 ετών που δήλωσε ότι είναι εθνικά Βλάχος.
    Αναφέρει μάλιστα, προς το αλβανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, ότι εκτός από τους Βλάχους στο Κρούσεβο (Krushevë) ζουν και Αλβανοί Ορθόδοξοι, οι οποίοι έχουν αναμιχθεί με τους Βλάχους με μικτούς γάμους.

    Ο Saim Islami 67 ετών και ο 90χρονος Karem Alili από τη Νερόβα του Κρουσόβου ισχυρίζονται ότι όλοι οι ηλικιωμένοι Βλάχοι του Κρουσόβου γνωρίζουν την αλβανική, όπως αυτή ομιλείται στο Ντέβολ και στην Κορυτσά. Ισχυρίζονται, επίσης, ότι οι Βλάχοι μαζί με κάποιες αλβανικές οικογένειες ήρθαν στην περιοχή αυτή μετά την πτώση του Αλή Πασά.

    Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία και έγγραφα που έχει ο σύλλογος “Kongresi i Bashkimit”, οι Βλάχοι του Κρουσόβου έλκουν καταγωγή από την Μοσχόπολη, το Βιθκούκι, το Ντέβολ της Κορυτσάς, καθώς και από το Δέλβινο, Κολόνια και Γιάννενα. Αυτό επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του Koço Nica (Κότσο Νίτσα), Βλάχου από το Κρούσεβο, που είναι πρόεδρος μιας ένωσης Βλάχων στο Μοναστήρι:
    «Εμείς δεν είχαμε ποτέ σχέσεις με την Ελλάδα γιατί η καταγωγή μας είναι από τη Μοσχόπολη και την περιοχή της Κορυτσάς και αναγνωριζόμαστε τα Βλάχικα όπως και τα Αλβανικά» δήλωσε ο Νίτσα.

    Σύμφωνα, επίσης, με μάρτυρες οι Σλάβοι των Σκοπίων ήρθαν πολύ αργότερα στο Κρούσεβο και στη γύρω περιοχή και σε πολλές περιπτώσεις μετά απ’αυτό συνέβη η εγκατάλειψη των οικισμών από την πλειοψηφία των Βλάχων και των Αλβανών που μετοίκησαν στην πόλη των Σκοπίων και στο Μοναστήρι.

    Οι εκπρόσωποι της βλάχικης κοινότητας υποστηρίζουν ότι οι υποστηρικτές της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βλάχων είναι η μειοψηφία, και είναι χειραγωγημένοι και εργάζονται για τα ελληνικά και βουλγαρικά συμφέροντα. Να σημειώσουμε ότι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Βλάχων (της Ελλάδας) είναι η μόνη που δεν είναι μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Βλάχων και δεν μετέχει στις εκδηλώσεις της.

    Σχόλιο από Αλή αλ-Γιουνάνι | 06/04/2017

  47. Η Ελλάδα, στην προσπάθεια της να διεκδικήσει τη Βόρεια Ήπειρο, έκανε πολλές προσπάθειες ώστε να εξελληνίσει τους Βλάχους της Αλβανίας. Σε ορισμένα βιβλία στην ελληνική βιβλιογραφία, δεν αναφέρονται καν οι Βλάχοι ως ξεχωριστή ομάδα/εθνότητα αλλά συνυπολογίζονται με τους Έλληνες, με αποτέλεσμα έτσι να διογνώνεται τεχνιτά ο αριθμός των Ελλήνων της Αλβανίας. Συνήθως οι Έλληνες μιλάνε για 400.000 βορειοηπειρώτες Έλληνες, αλλά σε ορισμένα βορειοηπειρωτικά έντυπα αναφέρεται και ο αριθμός των 700.000. Αυτό μπορεί να προκαλέσει μόνο γέλιο σε όσους γνωρίζουν την πραγματικότητα και την ελληνική προπαγάνδα.

    Ο Αμερικανός (βλάχικης καταγωγής) καθηγητής Tom Winnifrith, ο οποίος θεωρούσε τους Βλάχους της Αλβανίας ως απόγονους εκλατινισμένων Ιλλυριών και Θρακών, υπολογίζει τον πληθυσμό τους γύρω στους 50.000 με 200.000. (Tom Winnifruth, Romanized Illyrians & Thracians, ancestors of the modern Vlachs. Badlands-Borderland, 2006)
    Στην προσπάθεια του εξελληνισμού των Βλάχων της Αλβανίας, η Ελλάδα χορηγούσε σχετικά εύκολα βίζες, άδειες εργασίας και υποτροφίες για τα παιδιά τους, την ίδια στιγμή που με δυσκολία τις έδινε στους καθεαυτό Έλληνες της μειονότητας, καθώς επίσης παλαιότερα έδινε σε πολλούς Βλάχους από ένα χρηματικό ποσό (γύρω στα 350 ευρώ). Οι σύλλογοι των Ελληνόφρονων Βλάχων, διαχειρίζονταν την παροχή των αδειών εργασίας και της βίζας, εκδίδοντας πιστοποιητικά που να αποδείκνυαν την βλάχικη καταγωγή των αιτούντων.

    Τον Οκτώβριο του 2011 έγινε απογραφή του πληθυσμού στην Αλβανία. Ο Πρόξενος της Ελλάδας στην Κορυτσά (τότε), Θεόδωρος Οικονόμου-Καμαρινός, κατά τη διάρκεια μίας εδήλωσης προέτρεψε τους Βλάχους της περιοχής να απογραφούν και να δηλώσουν Έλληνες. Είχε μάλιστα τη βοήθεια ορισμένων ελληνοφρόνων Βλάχων της περιοχής, ενταγμένων στη μειονοτική ελληνική οργάνωση ‘Ομόνοια’. Είπε ο Πρόξενος: «Στην Κορυτσά υπάρχουν Έλληνες και πρέπει να απολαμβάνουν μειονοτικών δικαιωμάτων, όπως όλοι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου και της υπόλοιπης Αλβανίας». Επίσης, κάλεσε τους εκτός μειονοτικών περιοχών Βορειοηπειρώτες να δηλώσουν την ελληνική τους καταγωγή στην απογραφή πληθυσμού, λέγοντας πως οι Βλάχοι της Αλβανίας έχουν ελληνική συνείδηση! Μία μικρή μερίδα των Βλάχων της Αλβανίας ακολούθησε τις υποδείξεις του Έλληνα Προξένου και του πρόεδρου του παραρτήματος της Ομόνοιας στην Κορυτσά, Ναούμ Ντίσο.

    Ο Σύλλογος Βλάχων της Αλβανίας (Shoqata ‘Arumunët e Shqipërisë’) αντέδρασε στις δηλώσεις του Έλληνα Πρόξενου στην Κορυτσά. Ο πρόεδρος του εν λόγω συλλόγου (ιδρύθηκε στις 24 Οκτωβρίου του 1991, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος), Vangjel Shundi, τεκμηρίωσε με εθνογραφικά, γλωσσικά και ιστορικά στοιχεία ότι οι ερχόμενοι στην Αλβανία τη 2η χιλιετία μ.Χ. από την Ιταλία και τη Δακία Βλάχοι, είναι οι Βλάχοι ή Αρουμάνοι της Αλβανίας και δεν έχουν σχέση με τον ελληνικό πληθυσμό. Σχετικά, ο Shundi αναφέρεται και στη ‘Διακήρυξη του Αλβανικού Λαού’, εκδοθείσας από τον αλβανικό σύλλογο ‘Drita’ στο Βουκουρέστι την 26η Μαϊου 1889.

    Ο πρόεδρος του Συλλόγου Βλάχων της Αλβανίας έχει πει σε ρεπορτάζ του τηλεοπτικού καναλιού ‘TV Klan’ ότι οι παλαιοί τάφοι στην Κορυτσά φέρουν επιγραφές στην αρουμάνικη γλώσσα, η οποία ομοιάζει πολύ με την αλβανική γλώσσα. Σύμφωνα με τον Shundi, ο Έλληνας Πρόξενος στις δηλώσεις του: «…Πηγαίνετε να δείτε τους τάφους των παππούδων σας σε τι γλώσσα είναι γραμμένοι και τότε σκεφτείτε για το πως πρέπει να πράξετε. Σε αυτούς του τάφους οι πατεράδες σας έχουν γραφεί με ελληνικά ονόματα και η μάχη δεν τελειώνει με την απογραφή του ελληνικού πληθυσμού. Πρέπει να μάθετε τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τα δικαιώματα αυτά πρέπει να εφαρμοστούν σε όλους τους τομείς του αλβανικού κράτους και ειδικά στην περιοχή που αντιπροσωπεύει την Βόρειο Ήπειρο…» (προσπαθόντας να επηρεάσει τους Βλάχους της Κορυτσάς ώστε να δήλωναν Έλληνες στην απογραφή) αναφερόταν στους καινούργιους τάφους των μεταναστών στην Ελλάδα, οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν μεταβάλει την ταυτότητά τους και μετά θάνατον θάβονται στην Κορυτσά.

    Οι παλιές ελληνικές επιγραφές στους τάφους και σε διάφορα κτήρια της περιοχής, δεν αποδεικνύουν αυτομάτως ελληνικότητα, καθώς επί πολλά χρόνια η γλώσσα στις θρησκευτικές εκκλησιαστικές τελετές ήταν τα ελληνικά, υπό την ασφυκτική και αφομοιωτική καθοδήγηση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Μέχρι το 1937 άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και η επίσημη εκκλησιαστική γλώσσα ήταν τα Ελληνικά. Και να θυμήσω εδώ κάτι για όσους δεν το γνωρίζουν. Γιατί το 1906 ο Έλληνας επίσκοπος της Κορυτσάς απαγόρευσε στους Βλάχους να θάβουν τους νεκρούς τους στο ορθόδοξο νεκροταφείο; (Arkivi privat i familjes Balamaci)

    Ο Δανιήλ Μοσχοπολίτης (1754-1825), υπήρξε γνωστός Βλάχος λόγιος από την Μοσχόπολη, μαθητής του Θεόδωρου Καβαλιώτη, καθηγητή και διευθυντή της Νέας Ακαδημίας Μοσχοπόλεως. Ο Δανιήλ υπήρξε ιδιαίτερα γνωστός ως λόγιος και καθηγητής της Νέας Ακαδημίας, του περίφημου εκπαιδευτικού ιδρύματος που λειτουργούσε στην Μοσχόπολη τον 18ο αιώνα. Ήταν επίσης ο πρώτος που συνέγραψε τετράγλωσσο λεξικό (ελληνικό, βουλγαρικό, βλάχικο και αλβανικό) το 1794. Το έργο αυτό αποσκοπούσε στον εξελληνισμό των μη ελληνόφωνων πληθυσμών των Βαλκανίων, όπως παραδέχεται και ο ίδιος. Στο προοίμιο του έργου χαρακτηριστικά καλεί όλους να μάθουν ρωμαϊκά/ρωμαίικα (ελληνικά) και να γίνουν Ρωμαίοι (Έλληνες):

    «Aλβανοί, Βλάχοι, Βούλγαροι, αλλόγλωσσοι χαρήτε
    κι’ ετοιμασθήτε όλοι σας Ρωμαίοι να γενήτε,
    βαρβαρικήν αφήνοντας γλώσσαν, φωνήν και ήθη…
    Δεν είναι πλέον δύσκολο να μάθετε Ρωμαϊκά
    και να μην βαρβαρίζετε με λέξεις πέντε δέκα…
    Ξυπνήσατε από τον βαθύν ύπνον της αμαθείας,
    Ρωμαϊκή γλώσσα μάθετε, μητέρα της Σοφίας…» (Αντώνης Κουτσουρής, «Η θέση της ελληνικής γλώσσας στη νοτιοανατολική Ευρώπη μετά το 1990 και η ελληνική πολιτική γλωσσικής διάχυσης», 2009)

    Ας ξαναγυρίσουμε στις δηλώσεις του πρόεδρου του συλλόγου Arumunët e Shqipërisë. Όσον αφορά την εγγραφή στα δελτία απογραφής βάσει την εθνικότητας και του θρησκεύματος, για τον Vangjel Shundi το έντυπο του Ινστιτούτου Στατιστικής προσδιορίζει σαφώς την αρουμάνικη/βλάχικη καταγωγή και εκείνος τονίζει ότι η καταγωγή αυτή δεν υπάρχει λόγος να καταγραφεί ως ελληνική.

    Στις δηλώσεις του Έλληνα προξένου Θεόδωρου Οικονόμου-Καμαρινού, αντέδρασε και ο Βλάχος ιερέας της Κορυτσάς, Dhimitër Veriga: «Ο Πρόξενος μου είπε να δηλώσω Ελληνόβλαχος για να μου δόσει βίζα. Το ένοιωσα σαν περιφρόνηση, όπως είπα εγώ είμαι Αλβανόβλαχος, μου αρνήθηκαν τη βίζα.» δήλωσε ο ιερέας Dhimitër Veriga, στο τελεοπτικό κανάλι News24. Χαρακτήρισε ανεύθυνες τις δηλώσεις του Έλληνα προξένου στην Κορυτσά, ενώ τόνισε ότι οι Βλάχοι δεν είναι Έλληνες. «Οι Βλάχοι δεν είναι Έλληνες και η Κορυτσά δεν είναι ελληνική. Βλάχοι υπάρχουν και στην Ελλάδα. Εγώ που είμαι Αλβανόβλαχος, ποτέ δεν είπα σε αυτούς της Ελλάδας να δηλώσουν Αλβανοί. Αυτοί γιατί το κάνουν αυτό;» τόνισε ο ιερέας.

    Πολύ σωστά – κατά την προσωπική μου άποψη – Αλβανός πολιτικός (δεν έχει σημασία ποιος) είχε δηλώσει για την απογραφή πληθυσμού στην Αλβανία το 2011:

    «Αν στην Αλβανία δεν υπήρχαν χιλιάδες Αλβανοί πολίτες, οι οποίοι λαμβάνουν σύνταξη 300 ευρώ από την Ελλάδα και στην περίπτωση που δηλώσουν Αλβανοί θα τους τα κόψουν, αν δεν πιέζανε οι ελληνικές οργανώσεις απειλώντας τους Αλβανούς ότι αν δεν δηλώσουν Έλληνες θα ακυρώσουν τα έγγραφα των συγγενών τους που κατοικούν στην Ελλάδα, αν δεν είχαν διανεμηθεί εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσουν μια ψεύτικη δήλωση, τότε σίγουρα δεν θα ήμουν κατά της εθνικής απογραφής.».

    Ας δούμε τι κατέγραψε ο τηλεοπτικός σταθμός Top Channel σε ένα ρεπορτάζ του στο χωριό Boboshticë της Κορυτσάς. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν θορυβημένοι, ιδιαίτερα μετά τις δηλώσεις του Έλληνα προξένου στην Κορυτσά, Θεόδωρου Οικονόμου.

    «Επί χρόνια, ο βλάχικος πληθυσμός, γίνεται αντικείμενο προσπάθειας, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από ορισμένους κύκλους, για να δημιουργήσουν μια ψεύτικη θεωρία ότι είναι ελληνικός πληθυσμός», αναφέρει το αλβανικό κανάλι. «Ο στόχος είναι ο ίδιος, όπως με τους Αλβανούς Ορθόδοξους, από κοινού με τους Βλάχους, να δημιουργηθεί μια τεχνητή αύξηση του αριθμού της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία.»

    «Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε έρθει απ’ την Ελλάδα, οι περισσότεροι Βλάχοι έχουν έρθει από εκεί», είπε ο Ιλία Πέτρο (Ilia Petro), ένας απ’ τους κατοίκους της Μπομποστίτσα.

    Στη Μπαμποστίτσα (Boboshticë), από ότι φαίνεται, η Ελλάδα έχει ριζώσει αρκετά με τα χρόνια και κατέλαβε μεγάλες προσπάθειες ώστε οι Βλάχοι ή οι ‘Τσομπάν’ – όπως αλλιώς είναι γνωστοί στην Αλβανία – να αλλάξουν την ταυτότητα τους, κάνοντας τους μια προσφορά που οι περισσότεροι τους δεν την αρνήθηκαν.

    «Ένας Έλληνας μας αποκάλεσε ομογενείς και μας έδωσε κάρτες ομογενούς.», είπε ο Θανάς Σάκα (Thanas Shaka), ένας άλλος κάτοικος, καθώς οι απαντήσεις των Βλάχων στο χωριό είναι παντού ίδιες.

    «Εγώ είμαι Έλληνας και όλοι οι Βλάχοι είναι Έλληνες. Όλοι εδώ έχουν ελληνικά διαβατήρια.», δήλωσε ο Ντίνε Μάρκου (Dine Marku), ένας άλλος κάτοικος της Μπομποστίτσας.

    Μια μικρή βόλτα στο χωριό Ντρενόβα (Drenovë), θα δούμε ότι οι Βλάχοι παίρνουν ‘βαριές’ συντάξεις από το ελληνικό κράτος, που τους επιτρέπει να μην δουλεύουν πολύ.

    Με συντάξεις γύρω στα 250-300 ευρώ που παίρνουν οι Βλάχοι απ’ τους Έλληνες και αυτές των 8 χιλιάδων λεκ που δίνει το αλβανικό κράτος στους συνταξιούχους, η διαφορά είναι μεγάλη και αυτή έχει βάλει τη σφραγίδα της στην επιλογή τους.

    «Οι Βλάχοι είμαστε όλοι Έλληνες και όλοι μας έχουμε ελληνικά διαβατήρια και παίρνουμε συντάξεις απ’ την Ελλάδα.», είπανε και στην Ντρενόβα.

    Για πολλούς, η σύνδεση με την Ελλάδα πηγαίνει πολύ μακριά, μέχρι την ύπαρξη της λεγόμενης “Βόρειας Ηπείρου”.
    «Οι Άγιοι Σαράντα είναι χριστιανική πόλη, η Κορυτσά είναι χριστιανική πόλη και όλη η περιοχή εδώ είναι βορειοηπειρώτικη.», είπαν. Κατά ειρωνική σύμπτωση, ο αλβανικός εθνικός ύμνος γεννήθηκε ακριβώς στο χωριό αυτό, γράφηκε από τον Βλάχο Ασντρένι (Asdreni).

    Ο διακεκριμένος αυτός ποιητής και πολιτικός αρθρογράφος που οι στίχοι είναι πασίγνωστοι σε αυτήν την χώρα, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί ότι 66 χρόνια μετά από τον θάνατο του θα ερχόταν μια στιγμή που οι απόγονοί του θα αισθάνονταν Έλληνες.

    Στο Φλοκ (Floq), ένα άλλο χωριό όχι πολύ μακριά από την Ντρενόβα, δεν βρίσκεται έστω και μία οικογένεια Βλάχων. Οι κάτοικοι είπαν ότι αυτοί (οι Βλάχοι κάτοικοι του χωριού) έχουν φύγει όλοι χρόνο με τον χρόνο. Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτό το μουσουλμανικό πια χωριό που έχει αδειάσει από Βλάχους κατοίκους, οι Έλληνες έχουν αφήσει τα σημάδια τους.

    «Πιέστηκα να αλλάξω το όνομα μου από Φαχρί (Fahri) σε Βανγκέλ (Vangjel) όταν μετανάστευσα, εφόσων οι Έλληνες δεν με αποδέχονται με μουσουλμανικό όνομα, έτσι λοιπόν άλλαξα διαβατήριο. Έδωσα 7 χιλιάδες λεκ και το άλλαξα.», λέει ένας κάτοικος του Floq.

    Από το Floq, όπου στο παρελθόν δίδαξε και η Βλάχα τραγουδίστρια Έλι Φάρα (Eli Fara), οι κάμερες κατευθύνονται προς τη θρυλική Μοσχόπολη (Voskopojë). Στο χωριό αυτό, το ευρισκόμενο στη μέση της ιστορίας και των επιδιώξεων των Ελλήνων, των Αρωμούνων (Βλάχων) και των Αλβανών, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτή της Μπομποστίτσα και της Ντρενόβα.

    «Είναι γεγονός ότι είμαστε Αλβανοί, έχουμε αλβανική εθνικότητα και θα παραμείνουμε Αλβανοί mbetemi. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαστε κάτι άλλο.», είπε απομακρυνόμενος απ’ την κάμερα και ντροπαλός λόγω και της θέσης του ως ιερέας ορθόδοξης εκκλησίας στη Μοσχόπολη, ο Ατ Θομά (At Thoma)/Πάτερ Θωμάς, και αυτός Βλάχος, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μοσχόπολη.

    «Και εγώ είμαι Βλάχος, αλλά είμαι Αλβανός. Με αυτά που γνωρίζω, η βλάχικη γλώσσα είναι λατινική. Είμαι Βλάχος, γεννήθηκα και κατοικώ στην Μοσχόπολη (Voskopojë) και εδώ θα παραμείνω.»

    Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, η Ελλάδα προσπάθησε να εξελληνίσει και τον βλάχικο πληθυσμό, ιδιαίτερα στα χωριά της Κορυτσάς (Korçë), των Αγίων Σαράντα (Sarandë), του Αργυροκάστρου (Gjirokastër) και αλλού, προσφέροντας τους ως αντάλλαγμα πλουσιοπάροχες συντάξεις.

    Οι Βλάχοι σήμερα, σε μεγάλο βαθμό φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει τους προγόνους τους, τον Μιχάλ Γκραμένο (Mihal Grameno), τον Θεμιστοκλί Γκερμένι (Themistokli Gërmenji), τον Κωνσταντίν Κριστοφορίδι (Kostandin Kristoforidhi), τον Ναούμ Βεκιλχάρτζι (Naum Veqilharxhi), τον Ασδρένι (Asdreni), τον Σπίρο Μπελλκαμένι (Spiro Ballkameni), τον Κολ Ιντρομένο (Kol Idromeno) [σημ. ο Κολ Ιντρομένο γεννήθηκε στη Σκόδρα αλλά καταγόταν από τσάμικη χριστιανική οικογένεια της Πάργας και δεν ήταν Βλάχος] και πολλούς άλλους που έγραψαν ιστορία με το όπλο και τη μελάνη τους στο όνομα της σημαίας του αλβανικού έθνους.

    Κανένας από αυτούς τους Βλάχους του Αλβανισμού δεν ήταν Έλληνας, όπως και οι Βλάχοι του σήμερα, οι οποίοι μόνο την σύνταξη τους έχουν ελληνική, αναφέρει το τηλεοπτικό κανάλι Top Channel.

    Να θυμήσω εδώ ορισμένα γεγονότα. Για παράδειγμα στις 3 Αυγούστου του 1905 μία ελληνική συμμορία, εισέβαλε στο χωριό Πλάσα (Plasë) της Κορυτσάς, έκαψαν την εκκλησία και τη βιβλιοθήκη του χωριού, και απήγαγαν δύο επιφανούς κατοίκους του χωριού που αρνήθηκαν να δηλώσουν Έλληνες. Λεηλάτησαν το χωριό Μπομποστίτσα (Boboshticë). Οι επιθέσεις ωστόσο στους Βλάχους με σκοπό να τους κάνουν να δηλώσουν Έλληνες, συνέβησαν και σε άλλες περιοχές και όχι μόνο στις αλβανικές περιοχές (τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία). Για παράδειγμα το 1905 επιτέθηκαν στο χωριό Αβδέλλα των Γρεβενών και έκαψαν 103 σπίτια, ενώ στο χωριό Βελόνη έγινε πραγματική σφαγή. Επιτέθηκαν στο βλάχικο χωριό Γραμματικό (στην Πέλλα) και το έκαψαν. Επιθέσεις έκαναν και σε βλάχικα χωριά στις περιοχές Μεγάροβο, Μπούκοβο και μέχρι το Μοναστήρι (Σκόπια) κ.α.

    Σχόλιο από Αλή αλ-Γιουνάνι | 06/04/2017

  48. ————————————————————————————-
    Μα είναι δυνατόν να έχουν αναλάβει εργολαβία ΚΑΙ τους Αρβανίτες οι τουρκομουσουλμάνοι πρακτορες;;;

    ————————————————————————————-

    «Λίκνον της Ελλάδος», «κοιτίς του ελληνισμού», «εύανδρος» και άλλοι τιμητικοί χαρακτηρισμοί κοσμούν την Ήπειρο. Θα μπορούσαμε και «καρδιά της Ελλάδας» να τη χαρακτηρίσουμε, αφού αυτή μέσα στους τελευταίους τριάντα αιώνες αιμοδοτεί συνεχώς την ελληνική χερσόνησο με αίμα πάντοτε ελληνικό, που άλλοτε ονομάζεται πελασγικό, άλλοτε αιολικό, άλλοτε δωρικό και την τελευταία φορά, κατά τους 14ο και 15ο αιώνες μ.Χ., ηπειρωτικό!

    Οι κάτοικοι της Αλβανίας από το τέλος του 13ου αιώνα ηδη προσδιορίζονταν από τους άλλους λαούς ως Αλβανοί, δηλαδή με ένα εθνωνυμικό, το οποίο και οι ίδιοι, έστω και ανεπίσημα, είχαν αποδεχθεί.

    Εάν λοιπόν οι εποικοι, που έφθασαν στην Ελλάδα περί τα μέσα του 14ου αιώνα κατόπιν προσκλήσεων διαφόρων ηγεμόνων, ήσαν Αλβανοί, φυσικότατο θα ήταν να δηλώνουν Αλβανοί και ο ελληνικός λαός να τους αποκαλεί Αλβανούς. Ωστόσο, αυτό δεν έγινε ποτέ!

    Ο ελληνικός λαός, αγνοώντας τους βυζαντινούς ιστορικούς του, αποκαλούσε από τότε και αποκαλεί μέχρι σήμερα Αρβανίτες τους εποίκους αυτούς, όπως και οι ίδιοι θεωρούσαν τον εαυτό τους, ως Έλληνες δηλαδή από το Άρβανο. Η εθνική μνήμη του ελληνικού λαού αποδεικνύεται εγκυρότερη και ισχυρότερη του ιστορικού λόγου. Οι Αρβανίτες της Ελλάδας, έχοντας τις ρίζες τους στο πανάρχαιο ελληνικό Άρβανο, ουδέποτε αποδέχτηκαν ως δικό τους εθνωνυμικό τον όρο Αλβανοί, όπως πράττουν μέχρι σήμερα και οι Σουλιῶτες καί οἱ Χιμαραίοι καί οι Σπαθιώτες καί όλοι οι Βορειοηπειρώτες. Πάντοτε διακήρυσσαν ότι είναι Έλληνες Αρβανίτες. Αυτά σημαίνουν ότι πίσω από το εθνωνυμικό Αλβανός καί τό πατριδωνυμικό Αρβανίτης υφίστανται δύο διαφορετικοί λαοί, οι Αλβανοί καί οι Ἕλληνες.

    Ο Βρετανός καθηγητής P. Trudgill ύστερα από επιτόπιες έρευνες διαπιστώνει ότι: «Οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους αναφέρονται όχι ως Αλβανοί, αλλά ως Αρβανίτες, λαλούν: Ἀρβανίτης» ( «The people themselves are refferred, not as Albanians, but as Arvanites, sing: Arvanitis».)

    Γιατί, πράγματι, όπως μαρτυρούν και πολλές σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες, που καταγράφονται στο βιβλίο Έλληνες από το Άρβανον, τη συντριπτική πλειοψηφία των εποίκων της νότιας Ελλάδας και ορισμένων νησιών απετέλεσαν δίγλωσσοι, ελληνόφωνοι και αρβανιτόφωνοι, Ηπειρώτες Έλληνες και λιγοστοί μόνον από τους γείτονές τους, Αλβανούς.

    Και τούτο ακόμη για την αρβανιτοφωνία: ο συγχρωτισμός στον τόπο μας κατά την τελευταία εικοσαετία γηραιών, γηγενών, αρβανιτόφωνων Ελλήνων και Αλβανών οικονομικών μεταναστών, παρέσχε ευκαιρίες στους πρώτους για απόπειρες επικοινωνίας στο αρβανίτικο ιδίωμα με τους δεύτερους, πλην όμως οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες. Το ίδιο είχε συμβεί και με τους αρβανιτόφωνους στρατιώτες μας, πριν από 73 χρόνια που βρέθηκαν στην Αλβανία κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, καθώς μας βεβαιώνει ο ιστορικός Κ. Μπίρης. Το αρβανίτικο ιδίωμα ελάχιστα κοινά στοιχεία έχει με την αλβανική γλώσσα, με συνέπεια ο γνώστης του πρώτου να αδυνατεί να επικοινωνήσει με τον γνώστη της δεύτερης. Οι Αλβανοί δικαιολογούν το γεγονός, ισχυριζόμενοι ότι τα Αρβανίτικα είναι αρχαία Αλβανικά. Είναι όμως και γεμάτη από αρχαία ελληνικά όπως μας διαβεβαιώνουν ειδικοί ερευνητές. Κατόπιν αυτών, δέον είναι να διευκρινιστεί ότι ο γνώστης του αρβανίτικου ιδιώματος δεν είναι και δεν πρέπει να ονομάζεται αλβανόφωνος αλλά αρβανιτόφωνος.

    Απόσπασμα από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Καραστάθη, Έλληνες από το Άρβανον, των Εκδόσεων Άθως.

    http://www.stamoulis.gr/Έλληνες-από-το-Άρβανον-Η-Αλήθεια-για-την-Ταυτότητα-των-Αρβανιτών-Εποίκων-μας_p-403582.aspx

    Σχόλιο από aristeropontios | 09/04/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: