Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι δικοί μας Τούρκοι

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το διεθνές συνέδριο που οργάνωσε η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών στις 13-9-2008 στο ξενοδοχείο Classical Acropol με θέμα :

«ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ 6-7/9/1955 ΠΡΑΞΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ»

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίασαν οι εισηγήσεις των :   Dr. Dilek Güven και Dr. Hamit Bozarslan….

Σημειώσαμε μεταξύ άλλων από την εισήγηση της Dr. Dilek Güven με θέμα:
«Το «Βαθύ» Κράτος, Τα Γεγονότα των Σεπτεμβριανών και Δημοκρατία στη Σημερινή Τουρκία («Derin» Devlet, Eylül Olaylari ve Günümüz Türkiyesin’de Demokrasi)»

«….Εάν θα έρθουμε στις αιτίες των γεγονότων, στην βάση τους υπάρχει η προσπάθεια ίδρυσης σύγχρονων εθνών κρατών ταυτόχρονα με την διάλυση της πολυεθνικής αυτοκρατορίας. Αυτά τα έθνη επιδίωκαν την ομογενοποίηση. Οι μειονότητες εκλήφθηκαν ως απειλή. Άρχισαν οι πολιτικές εκτουρκισμού με σκοπό τη δημιουργία ενός έθνους με μια θρησκεία. Ο φόρος περιουσίας, οι εκστρατείες «πολίτη μίλα τουρκικά», τα Σεπτεμβριανά, ήταν κάποια από τα κομμάτια αυτής της πολιτικής. Το κεφάλαιο και η οικονομία έπρεπε να περάσει από τις μη μουσουλμανικές μειονότητες στους Τούρκους. Γι’ αυτό άλλωστε τα Σεπτεμβριανά εκδηλώθηκαν κατά όλων των μη μουσουλμάνων. Επειδή οι Ρωμιοί ήταν η μεγαλύτερη ομάδα και υπήρχε φόβος συνεργασίας με την Ελλάδα, δέχθηκαν κατά κύριο λόγο την επίθεση. Οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι αντιμετωπίζονταν ως μικρότερος κίνδυνος. Άλλωστε για να φανεί ότι τα γεγονότα σχετίζονται με το Κυπριακό, στρατηγικά έπρεπε οι Ρωμιοί να έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες. Και επιτεύχθηκε το αναμενόμενο αποτέλεσμα….»

Aναφερόμενη στην έκθεση φωτογραφίας που έγινε στην Κωνσταντινούπολη σχετική με τα Σεπτεμβριανά στην γκαλερί «Αντι Τέχνη» επ’ευκαιρία των 50 χρόνων από τα γεγονότα το 2005 σημείωσε :

«….« θα πρέπει να γνωρίζουμε καλά την ιστορία. Μόνο με τον τρόπο αυτό οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν σχέσεις μεταξύ τους χωρίς προκαταλήψεις. Η έκθεση είναι μια αυτοκριτική που είναι απαραίτητη να γίνει από την Τουρκία και τους Τούρκους».

 Μετά την επίθεση στην έκθεση ο αριθμός αυτών που ήρθαν για συμπαράσταση ήταν αρκετά μεγάλος, όμως στο βιβλίο των εντυπώσεων περισσότερο έγραψαν άνθρωποι που ζητούσαν συγνώμη. Εκτός από αιτήματα όπως η Τουρκική Δημοκρατία να ζητήσει συγνώμη γι’ αυτά τα γεγονότα ή ότι θα πρέπει να λογαριαστεί με το παρελθόν της, υπήρχαν και προσωπικές συγγνώμες.

 « Δυστυχώς ως Τούρκος είμαι πολύ λυπημένος. Συνεχίζουμε να μην ανεχόμαστε τη συμβίωση με το διαφορετικό. Στην έκθεση είναι φανερό ότι τα γεγονότα έγιναν εσκεμμένα και συνειδητά. Ζητώ συγνώμη, έστω αργά ζητώ συγνώμη. Ως ένας Τούρκος»….»

και :

 ….»Πέρα από αυτά εγώ θεωρώ πολύ σημαντικό στο πανεπιστημιακό πεδίο και οι δύο χώρες να ασκήσουν κριτική στον δικό τους εθνικισμό. Και αυτό άλλωστε κάνουν νέοι πανεπιστημιακοί και στις δύο χώρες. Αυτό ισχύει και στις ανθρώπινες σχέσεις. Εσείς εάν αποδεχθείτε τα δικά σας λάθη η κριτική που θα ασκήσετε στον απέναντί σας θα είναι πιο υγιής και εύκολη. Για παράδειγμα ο Κύπριος πρόεδρος Χριστόφιας ζήτησε συγνώμη για τις σφαγές του 1960. Αυτή είναι μια σημαντική χειρονομία και η ελληνοκυπριακή πλευρά με τη στάση της αυτή έδωσε σπουδαίο παράδειγμα….».

O Dr. Hamit Bozarslan στην εισήγησή του με θέμα : «Προσέγγιση στα Σεπτεμβριανά από την άποψη της Κοινωνιολογίας της Βίας. (6-7Eylül:Siddetsosyolojisi açisindan biryaklasim) »

σημείωσε ότι :

«.. στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρχε μεν το στοιχείο της κυριαρχίας στις σχέσεις των κοινοτήτων (των Μουσουλμάνων, έναντι των  Ρωμιών, Αρμένιων , Εβραίων κλπ), αλλά υπήρχε και το στοιχείο της ανοχής. Αυτό ακριβώς το στοιχείο της ανοχής θέλησε να σπάσει με τα Σεπτεμβριανά το Bαθύ Kράτος της Τουρκίας και να το αντικαταστήσει με το στοιχείο του φόβου και του τρόμου..»

———————————————

 

– H Ντιλέκ Γκιουβέν γεννήθηκε στο Μπραουνσβάιγκ της Γερμανίας. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Αννόβερου και εκπόνησε το έργο «Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες», που αποτελεί τη διδακτορική της διατριβή, στο Πανεπιστήμιο του Μπόχουμ. Διδάσκει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί της Κωνσταντινούπολης.

Ο Hamit Bozarslan, ιστορικός και κοινωνιολόγος, είναι αναπληρωτής καθηγητής στην EHESS (Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες) στο Παρίσι και συνδιευθυντής στο Ινστιτούτο Ερευνών του Ισλάμ και των κοινωνιών του μουσουλμανικού κόσμου. Εργάζεται πάνω στο ζήτημα της βίας στη Μέση Ανατολή

To ενδιαφέρον που προκάλεσε το κείμενο αυτό, αποτυπώθηκε στην αναγνωσιμότητά του.

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 2008 το βρίσκουμε στην πρώτη θέση των «most popular Posts»

Advertisements

16/09/2008 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Οι δικοί μας Τούρκοι

53 Σχόλια »

  1. Είναι πολύ αξιόλογη αυτή η προσπάθεια ενσυναίσθησης και προσέγγισης των υγιών τμημάτων της ελληνικής και της τουρκικής οικογένειας.
    Αυτό βέβαια απαιτεί συμβιβασμούς και έναν διαρκή πόθο για αντικειμενικότητα και όχι να βαφτίζουμε ανθέλληνες όσους δικούς μας μιλάνε και γι’αυτά που κάναμε κι εμείς στους τούρκους.
    Το βιβλίο επίσης φαίνεται ενδιαφέρον και θα το τιμήσω συντόμως.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 16/09/2008

  2. Ντόκτορα,

    όπως ξέρεις εμείς εδώ συγκρουόμαστε με όσους από τους νεοέλληνες έχουν τις απόψεις του τουρκικού Βαθέος Κράτους.
    Γιατί όταν μιλάς για τις διώξεις των Βουλγάρων ή των Σλαβομακεδόνων στην ελληνική Μακεδονία και δεν λες λέξη για το τι έγινε στην Ανατολική Ρωμυλία. Όταν θεωρείς «νόμιμη αντίδραση» την πολιτική των Νεότουρκων (τάδε έφη Αναγνωστοπούλου), όταν δεν ξέρεις εν έτει 2008 ποιος έκαψε τη Σμύρνη (Γιαννουλόπουλος, Λιάκος) και την προαποφασισμένη σφαγή και καταστροφή της Σμύρνης την υποβιβάζεις σε «συνωστισμό» (Ρεπούση), ειρωνεύεσαι και αμφισβητείς τις προσφυγικές οργανώσεις γιατί τόλμησαν να διεκδικήσουν την ιστορική μνήμη και επικεντρώνεσαι στο δένδρο αγνοώντας ολόκληρο δάσος και επι πλέον εγκαλείς και τον ΟΗΕ για τον τρόπο που όρισε το έγκλημα της γενοκτονίας (Κωστόπουλος) ε… τότε υπάρχει πρόβλημα!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/09/2008

  3. Μ-Π, δεν διαφωνούμε.

    1) Η αντίδραση των τούρκων στην επίθεση του ελληνικού στρατού ήταν νόμιμη και λογική, η πολιτική εξόντωσης των νεότουρκων έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

    2) Η λογική λέει ότι ο κατακτητής δεν καίει την πόλη που μόλις κατέλαβε αλλά αυτός ο οποίος φεύγει και δεν θέλει (πολύ σωστά) να αφήσει όσα έχτισε μια ζωή έτοιμα και απείραχτα στον κατακτητή. Επίσης η λογική λέει ότι αφού οι έλληνες υποχωρώντας έκαψαν τα πάντα (το ομολόγησε και ο ίδιος ο Βενιζέλος)θα ήταν λογικό να κάψουν και την Σμύρνη. Όμως επειδή δεν υπάρχουν αποδείξεις, τότε όντως ένας ιστορικός πρέπει να δηλώσει μερική ή ολική άγνοια. Για μένα προσωπικά δεν έχει σημασία ποιος έκαψε την Σμύρνη, αλλά οι χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν και κυρίως για τους «αδελφούς» απέναντι που αφήσαν όλους αυτούς τους ανθρώπους να πεθάνουν.

    3)Είναι δικαίωμα των προσφύγων να ζητήσουν την αναγνώριση της γενοκτονίας όπως όμως είναι και δικαίωμα του καθενός να αμφισβητήσει την σημασία μιας τέτοιας κίνησης.
    Εγώ προσωπικά θεωρώ απίθανο να αναγνωρίσει η Τουρκία τα εγκλήματά της, όπως έπραξε η μετανοημένη μεταπολεμική Γερμανία. Κάτι τέτοιο θα είναι δυνατό μόνον όταν θα αλλάξει προσανατολισμό η Τουρκία και αποφασίσει να γίνει ευνομούμενη και συντεταγμένη πολιτεία με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Στην παρούσα κατάσταση, η αναγνώριση εκ μέρους αυτής της Τουρκίας των εγκλημάτων που διέπραξε εναντίον των ποντίων και των μικρασιατών θεωρείται τόσο απίθανη όσο να αποδεχθεί και το ελληνικό κράτος τις ευθύνες του σχετικά με τα θύματα που προκάλεσε στην προσπάθειά του να επεκτείνει τα σύνορα πολύ βαθιά.
    Εκτός κι αν μιλάμε για ιστορικά δίκαια και για τρισχιλιετή χρυσόβουλα μέσω της παρουσίας του ελληνικού έθνους από καταβολής κόσμου και για εδαφικό copyright σχεδόν παντού, για περιούσιο έθνος, οπότε πάω πάσο.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 16/09/2008

  4. Ντόκτορα γράφεις :

    «Η αντίδραση των τούρκων στην επίθεση του ελληνικού στρατού…. «

    Δεν είναι έτσι: Δεν αντέδρασαν οι Τούρκοι γενικά αλλά οι μιλιταριστές εθνικιστές που πλαισιώθηκαν από τις Ομάδες Θανάτου των Νεότουρκων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Οι πραγματικοί κληρονόμοι και πολιτικοί διαχειριστές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν οι λεγόμενοι παλαιότουρκοι και η οθωμανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης.

    Δεν υπήρξε επίθεση του ελληνικού στρατού, αλλά μεταπολεμική διευθέτηση σε μια ηττημένη Αυτοκρατορία -που την τελική της μοίρα τη διαχειρίστηκαν πραξικοπηματίες εθνικιστές στρατιωτικοί- η οποία παραχωρούσε τη θέση της σε έθνη-κράτη.

    Εξάλλου, τα εδάφη που δόθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών ήταν αρκετά λιγότερα από αυτά που τους αναλογούσαν με βάση το ποσοστό τους επί του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού. Και επι πλέον, ο κύριος όγκος της Αυτοκρατορίας μετατρεπόταν σε τουρκικό έθνος-κράτος.

    Απλώς ο Κεμάλ κατάκτησε με πόλεμο περιοχές που ποτέ δεν υπήρξαν μέρος του εθνικού τουρκικού κράτους και τις ενσωμάτωσε στο κράτος που δημιούργησε αυτός και ο στρατός του με τη Μικρασιατική Καταστροφή των Ελλήνων (ή Ρωμιών ή γκιαούρηδων), την ήττα των Αρμενίων το Δεκέμβριο του ’20, την καταστολή κάποιων σποραδικών κουρδικών και τσερκεζικών εξεγέρσεων και την εξόντωση των Οθωμανών… (Ελπίζω να μην κάνεις το νεοελληνικό λάθος να δέχεσαι την εξίσωση Οθωμανός=Τούρκος)…

    Όσον αφορά την πυρπόληση της Σμύρνης και τη σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού, φαίνεται ότι ήταν σχέδιο πίεσης για οριστική απαλλαγή της νέας εθνικιστικής Τουρκίας -που δημιουργούνταν στα παλιά οθωμανικά εδάφη που κατακτήθηκαν από τους κεμαλικούς- από τους χριστιανικούς πληθυσμούς.

    Η πρακτική που ακολουθήθηκε στη Σμύρνη πραγματοποιήθηκε σ’ όλη την ιωνική παραλία. Φρικτές σφαγές θα γίνουν παντού, στα Μοσχονήσια (θα εκτελεστεί σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού), το Αϊβαλί, την Πέργαμο, τα Βουρλά κ.λπ.

    Κάτι ήξερε ο Κεμάλ όταν δήλωνε στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση το «Επιτέλους τους ξεριζώσαμε».

    Όσον αφορά την πυρπόληση της Σμύρνης, απλή αριθμητική είναι : Ο ελληνικός στρατός είχε αποχωρήσει 2 ημέρες πριν την εκδήλωση της φωτιάς, η οποία έκαψε μόνο την ελληνική και την αρμενική συνοικία. Αλλά εκτός αυτού υπάρχουν και οι μη προκατειλημμένες ιστορικές πηγές και κανείς ιστορικός δεν δικαιούται να δηλώνει άγνοια 86 χρόνια μετά .

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/09/2008

  5. Αμάν βρε doctor-α… με τα «ιστορικά δίκαια», τα «τρισχιλιετή χρυσόβουλα», το «εδαφικό copyright» και το «περιούσιο έθνος» !

    Πες τι θέλεις να κάνουμε για να σε πείσουμε ότι δεν είμαστε ΕΛ (Αλαμέιν) ; 8)

    Ομέρ το παιδί του Λιάκου

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/09/2008

  6. Καλή η ημερίδα αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί οι δύο επιστήμονες οι οποίοι είπαν ενδιαφέροντα πράγματα.Η ομιλία του Κατσιάνου έκανε επίσης εντύπωση.
    Δυστυχώς δεν υπήρχε ταυτόχρονη μετάφραση στην Τουρκική για τους δύο Τούρκους επιστήμονες άμα τη εκφωνήσει των λόγων των υπολοίπων στην Ελληνική.

    Σχόλιο από panagiotis | 16/09/2008

  7. panagioti

    έχεις δίκιο, αλλά το συγκεκρίμένο ποστ αναφέρεται στους Τούρκους συμμετέχοντες.

    Πάντως, εάν θα ήθελες να μας στείλεις κάτι αντίστοιχο για τους Έλληνες ομιλητές, ευχαρίστως θα το ανεβάζαμε.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/09/2008

  8. 14 Σεπτεμβρίου. Μνήμη Γενοκτονίας Μικρασιατικού Ελληνισμού

    ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ

    Βλέπω την πλάτη σου ασθμαίνουσα να τρέχει
    στής ανηφόρας την απότομη ραχούλα
    ήρθαν ζαπτιέδες στρατιώτη να σε πάρουν
    στά μαύρα τάγματα
    πού θάνατο μοιράζουν

    Κρύβεσαι στό ταβάνι του σπιτιού σου,
    χλιαρή αγκάλη φρούδας προστασίας
    οσμίζεσαι την σκόνη των αλόγων
    των αμαχων τά πλήθη πού
    μαντρώνουν.
    μαύροι αναβάτες σμπρώχνουν καί ουρλιάζουν
    κόσμο μες το σχολειό καταχωνιάζουν

    Κλάματα νήπιων, γυναικών βοή καί θρήνος,
    και η απειλή στού δήμιου το στόμα :
    “πές μου πού κρύβεται ειδάλλως σε ξεσχίζω”
    λέει καί το ξίφος στήν κοιλια της ακουμπάει, μέσα ζωή οκτάμηνη σκιρτάει,
    καί πρίν την γέννα θάνατο μυρίζει.

    Κραυγή απ τά στήθια σου
    τον ουρανό τραντάζει:
    “Άφσον ατς, έπαρ εμέ ντό θέλς” καί κατεβαίνεις
    τρέξε το μακελειό Γιωρίκα να προλάβεις, τρέξε σαν
    άνεμος τον δήμιο να κρατήσεις,
    τρέξε βλαστέ του Πόντου
    να γλυτώσεις
    τον νέο βλαστό , να γεννηθεί προτού πεθάνει .

    Σχόλιο από vripol | 16/09/2008

  9. ολο και καλυτερα Vripol!

    Σχόλιο από Αποσπερίτης | 17/09/2008

  10. M-π, έγραψες:
    «Δεν υπήρξε επίθεση του ελληνικού στρατού, αλλά μεταπολεμική διευθέτηση…»
    ______________________

    Θα ήθελα μία διευκρίνιση διότι δεν μου «κάθεται» καλά, καθόλου καλά θα έλεγα.

    ***

    Ομέρ, αν δεν επικαλεστείς τα «ιστορικά δίκαια» και την υπερτρισχιλιετή παρουσία του ελληνικού έθνους (!) στην Μικρά Ασία, τότε σε καμία περίπτωση δεν στέκει αυτό που γράφει ο Μ-π.

    Α, και έλα μια βόλτα να τα πούμε στα αρβανίτικα:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/09/1.html

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 17/09/2008

  11. doctor-α Εξαιρετικό το αφιέρωμά σου για τα αρβανίτικα. Εύγε!

    Μάλλον έχεις παρεξηγήσεις πλήρως τον Μ-π. Διαβάζοντας αυτό που γράφει δεν αναφέρει πουθενά αυτά που εσύ θα ήθελες να αναφέρει. Προβάλλει μόνο το πληθυσμιακό στοιχείο και γράφει : «Εξάλλου, τα εδάφη που δόθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών ήταν αρκετά λιγότερα από αυτά που τους αναλογούσαν με βάση το ποσοστό τους επί του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού.»

    Τώρα το αν δικαιούταν οι ρωμαίικοι πληθυσμοί κομμάτι από την πίτα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας που διαλυόταν, η γνώμη μου είναι ότι είχαν αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα. Και όσοι τους ήθελαν υποταγμένη μειονότητα υπό την εξουσία των σφαγέων τους, μάλλον θυμίζουν τον Κάρατζιτς στην ιστορία της Σρεμπρένιτσα. Ξέρεις σίγουρα ότι οι μεγαλύτερες διώξεις κατά των χριστιανών της Αυτοκρατορίας έγιναν από τους νεότουρκους φασίστες το 1914-1918.

    Θεωρώ εξαιρετική την προσέγγιση του Μ-π. Απλώς οι δεξιοί και αριστεροί ελλαδίτες έχουν μάθει να λατρεύουν τον Πατερούλη (των εθνικά Τούρκων στη συγκεκριμένη περίπτωση).

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  12. doctor-α

    θυμήθηκα κάτι και στο γράφω….

    Εδώ ολόκληρο Κένιξμπεργκ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μετετράπη σε Καλίνινγκραντ ή η Σουδητία τελείωσε ολοκληρωτικά για τους Γερμανούς ή οι ελληνικές περιοχές του Καυκάσου, της Κριμαίας και της Νότιας Ρωσίας εκκενώθηκαν με το ζόρι από τον Κόκκινο Στρατό (θου φυλακη τω στόματί μου) τη δεκαετία του ’40… και όλοι αυτοί οι άθλιοι νεοέλληνες σκίζουν τα ιμάτιά τους μόνο γιατί τα 2 εκατομμύρια των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης διεκδίκησαν το δικαίωμα να έχουν δικό τους εθνικό χώρο στην Ανατολή.

    Τι να πει κανείς;

    Ουαί υμίν υποκριτές και φαρισαίοι
    (φαντάσου και να πίστευα λιγάκι 8) )

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  13. Ομέρ, η διαφορά είναι ότι το Καλίνινγκραντ την πήραν οι Ρώσοι ως νικητές και τηςν Σουδητία την άφησαν οι Γερμανοί ως ηττημένοι κατά κράτος (και συνθηκολογήσαντες άνευ όρων στις 7/5/45).
    Όπως εκεί, έτσι και στην Μικρά Ασία ίσχυσε (δυστυχώς για εμάς) το «ουαί τοις ηττημένοις».
    Φυσικά πρέπει να προσπεράσουμε την ανιστόρητη αρλούμπα που λέει ότι αν δεν γινόταν η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν θα χανόταν η Μικρά Ασία. Το σχέδιο των νεότουρκων υπήρχε ήδη σε λειτουργία και ήταν ανεξάρτητο της ελληνικής εκστρατείας, η οποία, ας μην το ξεχνάμε, είχε τις ευλογίες των συμμάχων ως μέσο πίεσης του σουλτάνου.
    Δεν θέλω όμως να μπω στην λογική της Διδώς [ή Διδούς;] Σωτηρίου και να πω ότι οι έλληνες και οι τούρκοι ήταν τα αθύρματα των μεγάλων δυνάμεων και πλήρωσαν με πολύ αίμα τα σχέδιά τους.
    Δεν υπήρξα ποτέ μετά Χριστόν προφήτης και ξέρω ότι με το «αν» δεν γράφεται ιστορία γι’αυτό και δεν πρέπει εμείς οι πόντιοι να πυροβολούμε τον Βενιζέλο εκ του ασφαλούς και έξω από το μπαρούτι και την φωτιά της εποχής, τότε που σημαντικότατες αποφάσεις έπρεπε να παρθούν μέσα σε λίγα λεπτά.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 17/09/2008

  14. Nα που τώρα τα ξαναβρίσκουμε 8)

    Ομέρ

    ———————————————————–

    Πάντως το γιατί ηττήθηκαν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία το περιγράφει πολύ καλά ο Έρνεστ Χεμινγουέι, καθώς βλέπει τους ανατολικοθρακιώτες να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους μετά τη Συμφωνία των Μουδανιών τον Οκτώβρη του 1922:

    «Οι Έλληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από το στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίτταλ. Πιστεύει ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα – και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.

    Όταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης.

    Ήταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο.

    Όλη τη μέρα τους έβλεπα να περνούν από μπροστά μου. Κουρασμένοι, βρώμικοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι. Και γύρω τους η σιωπή της ξαφνιασμένης Θράκης. Έφευγαν. Χωρίς μπάντες, χωρίς εμβατήρια, χωρίς καν περίθαλψη! Μόνο με μια βρώμικη κουβέρτα ο καθένας. Και με συντροφιά, βέβαια, τα κουνούπια της νύκτας. Αυτοί οι άνδρες ήταν οι σημαιοφόροι της δόξας, που πριν λίγο καιρό, λεγόταν Ελλάδα. Κι αυτή η εικόνα ήταν το φινάλε της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας…»

    Ερνεστ Χεμινγουαίη, 1922

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  15. Aυτά του Χεμινγουαίη, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 17/09/2008

  16. Πολύ καλή η έκθεση. Απλά πια είναι πολύ αργά για να γυρίσει η ιστορία πίσω.

    Τώρα όμως τι γίνεται με το υπάρχων βαθύ κεμαλικό κράτος. Αυτό το ερώτημα με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό. Υπάρχουν περιθώρια για να βγει η Τουρκία απ’ αυτό το πηγάδι προς το συμφέρον της όλης περιοχής μας και των λαών;

    Σχόλιο από manitaritoubounou | 17/09/2008

  17. Να μια πολύ καλή δημοσίευση

    ———————————-

    Μύθος η προέλευση των Τούρκων από την Κεντρική Ασία

    Ο ανθρωπολόγος Τιμουρτζίν Μπιντέρ (Timuçin Binder), καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης (İTÜ), ανατρέπει τον ισχυρισμό για φυλετικό εκτουρκισμό της Ανατολίας μετά το 1071: Οι κάτοικοι της Ανατολίας ζουν σε αυτά τα εδάφη εδώ και σαράντα χιλιάδες χρόνια.

    Οι φοβερές εξελίξεις στη γενετική τεχνολογία δεν φωτίζουν μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον μας. Οι συγκριτικές έρευνες στο DNA απαντούν πλέον στο ερώτημα της εθνολογικής προέλευσης διαφόρων ομάδων ανθρώπων. Όμως στην Τουρκία δεν έχουν γίνει εκτεταμένες έρευνες για το θέμα αυτό.

    Στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ορισμένα πανεπιστήμια κάνουν αυτές τις έρευνες ατομικά, έναντι υψηλής αμοιβής, ενώ είναι σε εξέλιξη και το πρόγραμμα της «γενογραφίας» του National Geographic. Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν αρκετές αιτήσεις από την Τουρκία προς αυτά τα κέντρα, όπου οι ενδιαφερόμενοι στέλνουν στοιχεία και γενετικό υλικό και κάποιο ποσό που κυμαίνεται από τα 100 μέχρι τα 450 δολάρια. Αυτές τις ατομικές έρευνες που αφορούν την Τουρκία παρακολουθεί στενά ο ανθρωπολόγος Timuçin Binder, του τμήματος Επιστήμης Ανθρωπολογίας και Κοινωνιολογίας, του πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης (İTÜ).

    Ο Μπιντέρ, που σπούδασε ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (στον κλάδο ερευνών ανθρώπινου πολιτισμού, κοινωνιολογίας και βιολογίας), έχει διεξάγει γενετικές έρευνες, οι οποίες αφορούν την ιατρική, αλλά και την ανθρωπολογία.
    Με τον Μπιντέρ μιλήσαμε για τις έρευνες που αφορούν την Τουρκία.

    Γενετικά, το 10-15%
    ———————————————

    * Ποιό είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα από τις γενετικές έρευνες που αφορούν τους Τούρκους;

    Το γεγονός ότι οι άνθρωποι που κατοικούν σήμερα στην Τουρκία, είναι απόγονοι αυτόχθονων φυλών που κατοικούν στα εδάφη αυτά τα τελευταία 40.000 χρόνια. Δηλαδή, οι σημερινοί Τούρκοι δεν ήλθαν από την Κεντρική Ασία, για 40.000 χρόνια δεν το κούνησαν ρούπι από εδώ. Ανήκουν σε αυτά τα χώματα, όπως ανήκουν σ’ αυτά τα χώματα και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι προερχόμαστε από την Κεντρική Ασία.

    * Δεν είχαμε φυγή πληθυσμών από την Κεντρική Ασία και εγκατάσταση στην Ανατολία;

    Έγινε, όμως ο αριθμός εκείνων που ήλθαν από την Κεντρική Ασία ήταν πολύ μικρός. Οι γενετικές έρευνες μας δείχνουν πόσοι είναι εκείνοι που προέρχονται από την Κεντρική Ασία. Με βάση τα αποτελέσματα των ερευνών αποδεικνύεται ότι η γενετική δομή των κατοίκων της Τουρκίας είναι αναλλοίωτη από τα προϊστορικά χρόνια.

    * Πόσοι είναι εκείνοι που ήλθαν από έξω;

    Το ποσοστό αυτό είναι μεταξύ 10-15% του συνόλου του πληθυσμού. Δηλαδή εκείνοι που ήλθαν από την Κεντρική Ασία ήταν το 10-15% του πληθυσμού και δεν άλλαξαν γενετικά το λαό της Ανατολίας. Η φυγή από την Κεντρική Ασία είναι ένας μύθος. Εκείνοι οι λίγοι που ήλθαν χάθηκαν μέσα στους ντόπιους πληθυσμούς. Εκτός αυτού, δεν είναι γνωστό αν εκείνοι που ήλθαν απ’ έξω ήταν Ιρανοί ή Αφγανοί.

    * Γιατί δεν είναι γνωστό;

    Η γενετική έρευνα δεν έχει την έννοια της εθνολογικής έρευνας. Δεν υπάρχει γενετικά ο όρος Ογούζ ή Τούρκος. Η γενετική έρευνα μας δίνει στοιχεία για την καταγωγή και τον τόπο που έζησαν οι πρόγονοι ενός ανθρώπου.

    Τουρκισμός, μια πολιτισμική ταυτότητα
    —————————————————————

    * Όταν λέτε δεν υπάρχει «τουρκικό γενετικό υλικό» τι εννοείτε;

    Ο τουρκισμός είναι μια πολιτισμική ταυτότητα που τη δημιουργήσαμε εμείς. Με τον ίδιο τρόπο και ο ελληνισμός και ο αρμενισμός είναι πολιτισμικές έννοιες που σχηματοποιήθηκαν στην ιστορία. Ο τουρκισμός είναι μια πιο σύγχρονη έννοια, που εμφανίστηκε τα τελευταία 200 χρόνια.
    Η ιστορία των ανθρώπων που ζουν σήμερα σε αυτά τα εδάφη αρχίζει από χιλιάδες χρόνια πριν. Δηλαδή, δεν μπορούμε να τους ονομάσουμε όλους Τούρκους. Ο τουρκισμός είναι μια έννοια που έχει σχέση με το σήμερα. Εμείς δημιουργήσαμε τις δικές μας έννοιες κατά το δοκούν και τους ονομάσαμε όλους Τούρκους.
    Δεν ξέρουμε ούτε ποιοί ήταν οι πρόγονοί μας. Εμεί τους Ουιγούρους τους ονομάζουμε Τούρκους, όμως οι ίδιοι δεν δέχονται ότι είναι Τούρκοι. Η επιμονή σε εθνικές ταυτότητες δεν οδηγεί πουθενά. Το να λες ότι είσαι Τούρκος, δεν σημαίνει ότι ήλθες από την Κεντρική Ασία. Ο τουρκισμός είναι μια ταυτότητα που δημιουργήθηκε πολύ πρόσφατα.
    Εκείνοι που ήλθαν εδώ στα 1100, μας άφησαν ένα κείμενο με τίτλο «Danişmentname», στο οποίο όμως δεν υπάρχει η λέξη Τούρκος, ούτε οτιδήποτε άλλο που να λέει ότι ήταν Τούρκοι. Οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τη λέξη Τούρκος ή τουρκισμός, ήταν οι ξένοι. Επίσης, οι Γκιόκτουρκ (Göktürkler) ήταν εκείνοι που ονόμασαν τους εαυτούς τους Τούρκους.

    Πρέπει να αναθεωρήσουμε την επίσημη ιστορία
    ———————————————————————-

    * Αφού ήταν τόσο λίγοι εκείνοι που ήλθαν από την Κεντρική Ασία, οι δεσμοί μας με τους Ουζμπέκους, τους Κιργιζίους και τους Τουρκμένους πως εξηγούνται;

    Οι γενετικές έρευνες που έχουν γίνει μας δείχνουν ότι οι κάτοικοι της σημερινής Τουρκίας έχουν πολύ μικρή σχέση ή θα λέγαμε καμμία σχέση με τους Τουρκομάνους και τους Ουζμπέκους. Οι κάτοικοι της σημερινής Τουρκίας δεν έχουν καμμία βιολογική συγγένεια με τους κατοίκους της Κεντρικής Ασίας. Από εκεί προήλθε μια πολύ μικρή ομάδα. Αν κάποιοι αναζητούν δεσμούς αίματος, τέτοιοι δεν υπάρχουν.

    * Ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει καμμία σχέση και δεσμός με τις Τουρκικές Δημοκρατίες (Türk Cumhuriyetler) είναι αντίθετος με την επίσημη ιστορία.

    Μάλιστα, και αυτό οφείλεται στο ότι η επίσημη ιστορία είναι προβληματική. Οι εξελίξεις ανατρέπουν την επίσημη ιστορία και θα πρέπει να την αναθεωρήσουμε, αφού οι γενετικές έρευνες αποδεικνύουν ότι είναι ψευδής ο ισχυρισμός ότι έχουμε συγγενικούς δεσμούς με τους Ουζμπέκους και τους Τουρκομάνους της Κ. Ασίας. Έχει σφηνωθεί στο μυαλό των ανθρώπων ότι έχουμε συγγενικές σχέσεις με τους Τουρκομάνους, τους Ουζμπέκους, τους Ουιγούρους, ακόμα και με τους Μογγόλους. Γι’ αυτό όλοι απορούν με τα αποτελέσματα των γενετικών ερευνών.

    * Αφού οι κάτοικοι αυτής της χώρας, που τους αποκαλούμε Τούρκους, δεν έχουν σχέση με την Κεντρική Ασία και ζούσαν εδώ πριν το 1071, αυτό σημαίνει ότι εδώ, αυτός ο τόπος έχει μια ιστορία που δεν τη γνωρίζουμε.

    Είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχει η ανομολόγητη ιστορία του 85-90% που δεν προέρχεται από την Κεντρική Ασία. Η ιστορία των ανθρώπων που ζούσαν στα εδάφη αυτά, μας παρουσιάζεται σαν ιστορία άλλων, ξένων ανθρώπων, που δεν έχουν σχέση με μας. Δεν μας λένε ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι παπούδες, οι πρόγονοί μας. Μας λένε ότι εκείνοι υπήρχαν, αλλά έφυγαν από την Ανατολία όταν ήλθαμε εμείς. Όμως οι έρευνες δεν δείχνουν αυτό. Εκείνοι ήταν οι παπούδες μας, οι πρόγονοί μας.

    Ο λαός της Ανατολίας είναι πιο κοντά στους Έλληνες
    ——————————————————————————–

    * Και καλά, με βάση τις έρευνές σας, οι Τούρκοι ποιανών συγγενείς είναι;

    Των Ιρανών, των Ιορδανών, των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Η γενετική απόσταση μεταξύ Τούρκων και Ιρανών είναι μικρότερη αυτής με τους Τουρκμένους. Οι Τούρκοι της Τουρκίας δεν έχουν καμμία γενετική σχέση με τους Τούβα που κατοικούν στη Ρωσία και ομιλούν τουρκικά, αλλά έχουν στενή, αναπόσπαστη γενετική σχέση με τους Έλληνες και τους Ιρανούς. Αν αποδίδαμε χρωματικά τη σχέση, οι κάτοικοι της Τουρκίας, της Ελλάδας, του Ιράν και της Ιορδανίας έχουμε το ίδιο χρώμα, με διαφορετικούς τόνους. Φυσικά, το ότι έχουμε στενούς γενετικούς δεσμούς, δεν σημαίνει ότι εμείς καταγόμαστε από αυτούς ή εκείνοι από εμάς. Μπορεί άνετα ομάδες που έχουν παρόμοια γενετικά χαρακτηριστικά, να ανήκουν σε διαφορετικά έθνη. Η διαφορά αυτή δεν έχει σχέση με το γενετικό υλικό, αλλά με τα πολιτισμικά χαρακτηρισιτκά.

    * Οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι, γενετικά, πόσο κοντά είναι στους Τούρκους;

    Αν και ζήσαμε με τους Κούρδους χιλιάδες χρόνια μαζί, σ’ αυτά τα χώματα, δεν έχουμε γενετική σχέση. Είναι πιο μακριά από ότι είμαστε με τους Ιρανούς και τους Έλληνες, αλλά πιο κοντά από τους Ουζμπέκους.

    Η τουρκοκουρδική σύγκρουση, αυξάνει το ενδιαφέρον για τη γενετική διαφορά
    ————————————————————————————————-

    * Πως εξηγείτε το φαινόμενο της αύξησης των αιτήσεων για γενετικές έρευνες το τελευταίο διάστημα;

    Οι άνθρωποι τοποθέτησαν τους εαυτούς τους σε μια κατηγορία. Τούς είπαμε όλους Τούρκους ή Κούρδους. Όταν όμως αυξήθηκε το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την ιστορία, αυξήθηκε και το ενδιαφέρον για την καταγωγή τους. Είναι ένα ενδιαφέρον που σχετίζεται με το σύγχρονο τρόπο ζωής. Οι συζητήσεις για το Κουρδικό, το Αρμενικό, αυξάνουν το ενδιαφέρον για την καταγωγή των ανθρώπων. Στην Αμερικοί πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν γενετικές έρευνες για την καταγωγή τους. Στην Τουρκία τώρα άρχισε το έντονο ενδιαφέρον. Στην Ευρώπη δεν υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί οι περισσότεροι γνωρίζουν το γενετικό τους δέντρο των προηγούμενων 600-800 ετών.

    * Πόσο ασφαλείς είναι οι γενετικές έρευνες και τα αποτελέσματά τους;

    Απόλυτα ασφαλείς. Γιατί το γενετικό υλικό είναι κατά κάποιο τρόπο το μαύρο κουτί του κάθε ατόμου. Μπορεί να ανιχνευθεί η πορεία των ανθρώπων των τελευταίων 60 ή και 90 χιλιάδων ετών. Πιο πριν οι μελέτες βασίζονταν σε εκείνα που έγραψαν οι ιστορικοί. Τα γενετικά χαρακτηριστικά όμως δεν τα γράφουν οι άνθρωποι, για να υπάρχει η περίπτωση λάθους.
    Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης
    ECEVİT KILIÇ SABAH – 10.12.2007

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 17/09/2008

  18. Καλό !

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/09/2008

  19. Καί κάτι παρόμοιο μέ τό προηγούμενο..

    Στη Σαγαλασσό της Πισιδίας…

    του Σάββα Καλεντερίδη
    Στην κωμόπολη Αγλασούν (Ağlasun) του νομού Μπούρντουρ (Burdur) της Τουρκίας, μια ομάδα αρχαιολόγων από το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν του Βελγίου, με επικεφαλής τον καθηγητή Μαρκ Βάλκενς, ανασκάπτει τον αρχαιολογικό χώρο της Σαγαλασσού της Πισιδίας.
    Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανευρεθεί μέχρι στιγμής θεωρούνται εντυπωσιακά, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς αν επισκεφθεί την ιστοσελίδα της βελγικής αρχαιολογικής ομάδας, ενώ το γύρο του κόσμου έχει κάνει η είδηση της εύρεσης του γιγαντιαίου αγάλματος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, που ανασκάφηκε εκεί.
    Ενώ λοιπόν οι αρχαιόφιλοι όλου του κόσμου μοιράζονται τις ειδήσεις που αφορούν τα όντως σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα που φέρνει στο φώς η βελγική αρχαιολογική σκαπάνη, κανείς δεν έχει δώσει σημασία σε μια είδηση που αφορά στη Σαγαλασσό και στους κατοίκους της σύγχρονης Αγλασούν, παραφθορά του αρχαίου, μάλλον καρικής προέλευσης, ονόματος.
    Η ομάδα των Βέλγων αρχαιολόγων που κάνει τις αρχαιολογικές ανασκαφές, έκανε γενετικές έρευνες στα οστά των νεκρών που βρέθηκαν στους ανασκαμένους τάφους της αρχαίας Σαγαλασσού και συσχέτισε τα αποτελέσματα με το γενετικό υλικό των εργατών που εργάζονται στις ανασκαφές, που είναι κάτοικοι της κωμόπολης Αγλασούν.
    Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά*.
    Οι σύγχρονοι κάτοικοι της Αγλασούν έχουν το ίδιο γενετικό υλικό με τους κατοίκους της αρχαίας Σαγαλασσού, που σημαίνει ότι είναι απόγονοί τους.
    Το θέμα δημιούργησε μεγάλη αναταραχή και προβληματισμό στην τοπική κοινωνία και τους κατοίκους του Αγλασούν, η οποίοι, καθότι διαποτισμένοι από τον εθνικιστικό σκοταδισμό, μέχρι τώρα ζούσαν με τη βεβαιότητα ότι όλοι τους κατάγονται από το «ευγενές και ανώτερο» τουρκικό έθνος.
    Το στοιχείο αυτό μας δείχνει ότι για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας ίσως ο πολιτισμός και η ιστορία να είναι πιο ισχυρό όπλο από τις φρεγάτες, τα αντιαεροπορικά, τους πυραύλους και τα αεροπλάνα, τα οποία φυσικά δεν λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν για την εξασφάλιση της εθνικής μας ακεραιότητας και της ειρήνης.
    Έχοντας μέσα μας βαθειά αυτήν την πίστη, ξεκινήσαμε πριν από οκτώ χρόνια το ταξίδι μας στον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, την Καππαδοκία, την Καρία, τη Λυκία, την Ιωνία, την Αιολία, τη Σμύρνη, εκδίδοντας τη σειρά των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών και χαρτών για τις περιοχές αυτές, που αναδεικνύουν με ισορροπημένο τρόπο την ιστορική αλήθεια που κρύβεται βαθειά θαμένη στα χώματα της Ανατολίας και στις σκοπιμότητες της «νομιμοφροσύνης» των εκάστοτε αρμοδίων, που είναι μονίμως απόντες από τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας, ενώ, κατά έναν περίεργο τρόπο, είναι μονίμως παρόντες στις μικρές και μαύρες στιγμές της.
    Στη Σαγαλασσό της Πισιδίας λοιπόν…

    *Να σημειωθεί ότι το γεγονός της γενετικής έρευνας αναφέρθηκε σε μένα προσωπικά από αρχαιολόγο που επισκέφθηκε την περιοχή και δεν στηρίζεται σε κάποια επίσημη ανακοίνωση. Οπότε, υπάρχει πάντα η ανάγκη της επαλήθευσης της πληροφορίας.
    Πάντως, επειδή δεχτήκαμε πολλές τηλεφωνικές ερωτήσεις για το θέμα, σας παραπέμπουμε σε δημοσίευμα της εφημερίδας SABAH, το οποίο στηριζόμενο σε επιστημονικές μελέτες αναφέρει ότι οι παρείσακτοι Τουρκομάνοι του Αρπασλάν που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία, μετά τη μάχη του Ματζικερτ, αποτελούσαν μόνο το 10-15% του συνολικού πληθυσμού της Ανατολίας και αντί να αλλοιώσουν και να εκτουρκίσουν γενετικά τους λαούς της Ανατολίας, οι ίδιοι οι παρείσακτοι Τουρκομάνοι αφομοιώθηκαν γενετικά από τους αυτόχθονες, άσχετα με τις θρησκευτικές αφομοιώσεις (εξισλαμισμούς) και της αφομειώσεις της εθνικής συνείδησης (εκτουρκισμούς) που ακολούθησαν. Στο εν λόγω κείμενο αναφέρεται ότι γενετικά οι κάτοικοι της σημερινής Τουρκίας έχουν μεγάλες ομοιότητες με τους κατοίκους της Ελλάδας και του Ιράν.

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 17/09/2008

  20. Αγαπητοί θα θελα να μου υποδείξετε τις «σφαγές» των Ελλήνων και Αρμενίων κατά των Τούρκων. Ή άλλως που εμείς τα θύματα αδικήσαμε αυτούς. Θα εκτιμήσω ιδιαίτερα εάν τα απαριθμούσατε τεκμηριωμένα.
    Ευχαριστώ

    Σχόλιο από NARINÉ | 18/09/2008

  21. NARINÉ,

    δεν ξέρω αν η ερώτησή σου είναι ειλικρινής ή προβοκατόρικη. Και το επισημαίνω αυτό γιατί παλιότερα ήρθαν κάποιοι εδώ να κάνουν ισολογισμούς του αίματος….

    Τα κριτήρια, με τα οποία βλέπουμε εμείς τα ιστορικά γεγονότα σχετίζονται με την ύπαρξη ή μη κεντρικού σχεδιασμού για εξόντωση των ανεπιθύμητων. Και αυτό το γεγονός υπάρχει μόνο στην περίπτωση των Νεότουρκων.

    Όλες οι άλλες σφαγές που έγιναν στην περιοχή μας, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων δεν έχουν ως πλαίσιο ένα τέτοιο προαποφασισμένο σχέδιο και προσχεδιασμένες πρακτικές.

    Γι αυτό δεν εξισώνουμε τη σφαγή των Ελλήνων που έγινε στη Θεσσαλονίκη, στη Χίο ή στα Ψαρά ή στην Κύπρο ή στο Αϊβαλί από τους μουσουλμάνους τα πρώτα χρόνια μετά το 1821, όπως και η σφαγή των μουσουλμάνων στην Τριπολιτσά από τους Επαναστάτες του 1821, ούτε και οι σφαγές των άμαχων μουσουλμάνων, είτε από Αρμένιους τσέτες που έπαιρναν εκδίκηση για τη Γενοκτονία, είτε από το διαλυμένο ελληνικό στρατό μετά την ήττα στη Μικρά Ασία με το σχέδιο των Νεότουρκων εθνικιστών. Και αυτό παρότι οι σφαγές των Ρωμιών γίνονται με έγκριση της Υψηλής Πύλης…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/09/2008

  22. kala re paidia, ti ratsistika karagkiozilikia einai afta me ta DNA kai ta sxetika. pios gelios katevazei tetoies paparies! meta paraponieste giati den pairnoun sta sovara tous pontious!

    Σχόλιο από Sonia | 26/09/2008

  23. Sonia μάλλον δε πας καλά!

    Καθόλου καλά!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/09/2008

  24. Άρθρο του Κεμάλ Μπασαράν στην Αφρίκα

    Ποιος είναι ο πραγματικός Γκιαούρης;

    Ας ρίξουμε μια ματιά στην κατάσταση που επικρατεί στην Τουρκία.

    Παραδεχτήκαμε κανένα έγκλημα που διαπράξαμε; Παραδέχτηκε κάποιος τα λάθη του για τα εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα της χώρας;

    Δεν είμαστε εμείς αυτοί που μετατρέψαμε την Τουρκία σε κόλαση για τους Τούρκους αλλά και τους ξένους; Σκεφθήκατε ποτέ την ρήση «ευτυχής ο Τούρκος, δυστυχής ο μη Τούρκος»;

    Αυτό συμβαίνει γιατί στερούμαστε Δικαιοσύνης, αγάπης, ειρήνης, κατανόησης. Ποτέ δεν βάλαμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου. «Είσαι αρμένης; Να ψοφήσεις. Είναι Ρωμιός; Να πάθεις τα χειρότερα, βρώμικε γκιαούρη».

    Με τι καρδιά τα λέμε όλα αυτά; Ποιοι είμαστε τελικά; Έχετε ακούσει κανέναν να λέει: «Ας ακούσουμε τα παράπονα των Κούρδων;». Μήπως οι αριστεροί συζήτησαν από την τηλεόραση τα γεγονότα του παρελθόντος; Λογοδότησε η νοοτροπία που θεωρεί του Αλεβίτες ανύπαρκτα όντα;

    Όπως έχετε διαπιστώσει, οι ηγέτες της μειονότητας και οι Κούρδοι βουλευτές φοβούνται ακόμη και να μιλήσουν .Και δεν φοβούνται μόνο αυτοί αλλά και οι συγγραφείς, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι.

    Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει αυτή την πραγματικότητα; Όσοι μιλήσουν εξοντώνονται.Το όνομά τους περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ανεξιχνίαστων εγκλημάτων ή προσάγονται στα δικαστήρια με χίλιες δυο κατηγορίες.

    Θέλω να μου πείτε αν δικαιούμαστε να σχολιάσουμε το Κράτος, τον στρατό, την αστυνομία, τον Ατατούρκ ή την Τουρκική ιστορία ή κάθε ίδρυμα που περιέχει την λέξη «Τουρκικό». Αν μπορούμε να σχολιάσουμε την θρησκεία ή το Ισλάμ, το κοράνι ή τον Μωάμεθ; Αν η απάντηση είναι αρνητική τότε σημαίνει ότι στερούμεθα ελευθεροτυπίας, ελευθερία έκφρασης. Είμαστε μια κοινωνία καταπιεσμένη.

    Μόνο όσοι βρίσκονται δίπλα στην Εξουσία μπορούν και εκφέρουν γνώμη διαφορετικά ότι πεις εκλαμβάνεται ως προσβολή της θρησκείας και του τουρκισμού. Στον Τουρκισμό μας τα δικαιώματα της γυναίκας είναι για κλάματα. Μεταξύ των 130 χωρών βρισκόμαστε στην 123η θέση πολύ πιο κάτω από χώρες όπως η Τυνησία, Ιορδανία, ΗΑΕ.

    Στην Τουρκία διαπράττονται βασανιστήρια, υπάρχουν ανεξιχνίαστα εγκλήματα, επικρατεί μυστικότητα, απειλές, βία. Υπάρχουν αγνοούμενοι, κρατούμενοι που λέγεται ότι αυτοκτόνησαν, άτομα που από φόβο δεν ανοίγουν το στόμα τους, άτομα τα οποία δεν μπορούν να βρουν δικηγόρους για να καταγγείλουν δημοσίους υπαλλήλους, που συγκλονίζεται από παρακρατικές οργανώσεις όπως το Σουσουρλούκ και Εργκενεκόν, που υπάρχουν κάποιοι που υπερηφανεύονται ότι σκότωσαν 100 άτομα μετά από εντολές του Κράτους .

    Έχουμε τον Υπουργό Άμυνας να υπερηφανεύεται για την εθνοκάθαρση των Ελλήνων και Αρμενίων. Ουδείς ποτέ λυπήθηκε τον χριστιανικό πληθυσμό ο οποίος εκδιώχτηκε από την χώρα με την βία. 200.000 Έλληνες έχασαν την ζωή τους. Υπάρχουν αυτοί που λένε «καλά να πάθουν οι γκιαούρηδες». Το φοβερό;, Τι σατανικές και εγκληματικές ψυχές;

    (Από την Κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος, http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=488&id=594315)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2008

  25. […] -Οι δικοί μας Τούρκοι […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  26. Ο ηρωικός στρατός

    Θέλετε να ακούσετε μια ιστορία «ηρωισμού» του ηρωικού τουρκικού στρατού; Ακούστε τότε. Τη διηγήθηκε η Γιαννούλα Χριστοδούλου από το χωριό Ταύρος (Παμουκλού) στην Σεβγκιούλ Ουλούνταγ. Και εγώ τη διηγούμαι σε εσάς. «Στις 22 Αυγούστου το πρωί στις 9.00 η ώρα ήρθαν στο χωριό μας μερικοί Τούρκοι στρατιώτες. Τα παιδιά είδαν τους στρατιώτες που ήρθαν. Τα κορίτσια φοβήθηκαν και πήγαν στο σπίτι των γειτόνων επειδή εκεί υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι. Όμως, αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι μας επειδή δεν υπήρχε οποιαδήποτε κίνηση μέσα στο χωριό. Το μεσημέρι, γύρω στη μία παρά τέταρτο, ακούσαμε κάτι φωνές. Ύστερα είδαμε ότι ήρθαν τρεις Τούρκοι στρατιώτες. Μπήκαν στο σπίτι. Εμείς ήμασταν στον πάνω όροφο. Εκείνοι άρχισαν να περιφέρονται στον κάτω όροφο. Όταν ετοιμάζονταν να ανέβουν στον πάνω όροφο, η μητέρα μου τους φώναξε ‘έρχομαι’. Δεν ξέρω αν την κατάλαβαν επειδή τους είπε στα ελληνικά ‘μόνο εγώ και τα παιδιά μου είμαστε στο σπίτι’. Μαζί τους δεν υπήρχε κανένας Τουρκοκύπριος που να έκανε το διερμηνέα. Οι στρατιώτες, δείχνοντας τις αδελφές μου, προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι ήθελαν να πάρουν τρεις από αυτές. Εγώ ήμουν 21 χρόνων. Η Ανδρούλα 17 και η Στέλλα 16. Ήμασταν πέντε αδελφές, αλλά είπαν ότι ήθελαν να πάρουν εμάς τις τρεις. Η μητέρα μου αντιστάθηκε λέγοντας ‘όχι, δεν μπορείτε να τις πάρετε και να φύγετε’. Οι στρατιώτες έκαναν κάποιες κινήσεις που σήμαιναν ότι ‘αν δεν δώσετε τα κορίτσια θα σας σκοτώσουμε’. Φοβηθήκαμε πολύ όλες. Η μητέρα μου προσπαθούσε συνεχώς να μας προστατεύσει και οι στρατιώτες επιχειρούσαν να φτάσουν κοντά μας. Ένας από τους στρατιώτες με χτύπησε με το όπλο του στο πρόσωπο. Ακόμη έχω το σημάδι. Επέμεναν να μας πάρουν από εκεί. Η μικρότερή μας αδελφή άρχισε να κλαίει. Πρόβαλλε και εκείνη αντίσταση στους στρατιώτες. Τότε κατευθύνθηκαν προς τη μεσαία μας αδελφή. Η Ανδρούλα ήταν ανάμεσα στα χέρια της μητέρας μου. Προσπαθούσε να την προστατεύσει η μητέρα μου. Όμως, οι στρατιώτες την τράβηξαν και την πήραν με τη βία από τα χέρια της μητέρας μου. Την έριξαν στο πάτωμα. Επιχείρησαν να την βιάσουν. Επειδή πάλευε μαζί τους και αντιστεκόταν στο βιασμό, την πυροβόλησαν και την σκότωσαν. Ο μικρός μου αδελφός, ο Σωτήρης, ήταν 11 χρόνων. Τον πυροβόλησαν και αυτόν στο πόδι. Ο Σωτήρης αργότερα έφυγε από το σπίτι και πήγε τρέχοντας στο καφενείο. Συνάντησε τους στρατιώτες της Ειρηνευτικής Δύναμης που περνούσαν εκείνη τη στιγμή από εκεί. Οι στρατιώτες τον έβαλαν στο αυτοκίνητό τους και τον έφεραν πίσω στο σπίτι. Και φωτογράφησαν με την κάμερά τους και την Ανδρούλα που κειτόταν σκοτωμένη στο σπίτι».
    Τι ιστορία ηρωισμού, έτσι δεν είναι; Ακριβώς όπως λέμε σε εκείνο μας το εμβατήριο. «Ο ηρωικός τουρκικός στρατός νίκησε στην Κύπρο». Τι νίκη και αυτή! Αλλά τώρα εσείς μπορείτε να μου πείτε «μήπως εκείνοι δεν τα έκαναν αυτά;» Πέστε το. Αυτό δεν δικαιώνει τη δική σας θηριωδία. Όπως και αυτά που κάνατε εσείς δεν δικαιώνουν τη θηριωδία της άλλης πλευράς. Τουλάχιστον άστε κατά μέρος τις αρλούμπες περί νίκης και ηρωισμού. Πρέπει να κλαίει κανείς γι’ αυτά, όχι να καυχιέται. Αν σέβεστε λίγο εκείνα τα θύματα δηλαδή.
    Κοιτάξτε. Δίπλα μας διεξάγεται και πάλι ένας τρομερός πόλεμος. Γίνεται μακελειό στη Γάζα. Ποιος ξέρει τι πράγματα συμβαίνουν και εκεί, παρόμοια με την ιστορία που διηγηθήκαμε πιο πάνω. Τι τραγωδίες. Τι απελπισία. Μήπως εσείς είστε βέβαιοι ότι εμείς εδώ στην Κύπρο δεν θα ζήσουμε ξανά τέτοια πράγματα; Εγώ δεν είμαι βέβαιος. Ενόσω καθόμαστε πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη και γιορτάζουμε ακόμη τις μέρες που πρέπει να κλαίμε, δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Επιπλέον, μετά που είδα και τη Γάζα, είμαι πολύ απαισιόδοξος για το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μου δίνει καμία απολύτως ελπίδα ένας κόσμος που παρακολουθεί ένα έγκλημα που γίνεται μπροστά στα μάτια του. Η ανθρωπότητα διάγει μια από τις πιο παράλογες της περιόδους που προκαλούν ντροπή. Χαρήκατε επειδή ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι δεν είναι; Να η Ευρωπαϊκή Ένωση! Ποιος από εσάς μπορεί να εγγυηθεί ότι μια μέρα δεν θα παραμείνουν θεατές σε ένα νέο έγκλημα στην Κύπρο εκείνοι που τώρα παραμένουν θεατές σε αυτό το έγκλημα; Να, είδατε. Οι στρατιώτες της Ειρηνευτικής Δύναμης τράβηξαν απλά φωτογραφία την Ανδρούλα που κειτόταν στο πάτωμα μέσα στο αίμα. Αυτό ήταν όλο.

    Του Σενέρ Λεβέντ, τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Αφρίκα»
    Κωδικός άρθρου: 845112

    ΠΟΛΙΤΗΣ – 07/01/2009, Σελίδα: 13

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/01/2009

  27. Το έγκλημα είναι έγκλημα

    Διαβάσατε το μυθιστόρημα «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέβσκι; Αν δεν το διαβάσατε, να το κάνατε οπωσδήποτε. Θα αντιληφθείτε καλύτερα τι είναι το έγκλημα και τι η τιμωρία. Ο Ντοστογιέβσκι έχει ένα δολοφόνο διαφορετικό από όλους τους άλλους δολοφόνους. Δολοφονεί για το τίποτα δύο ηλικιωμένες γυναίκες με ένα τσεκούρι. Ύστερα, το έγκλημα αυτό μετατρέπεται σε τρομερές τύψεις στη ζωή του. Το φέρει βάρος στη συνείδησή του κάθε στιγμή, σαν εφιάλτη. Όταν βγαίνει στους δρόμους, νομίζει πως όλοι ξέρουν ότι είναι δολοφόνος. Υποφέρει και καίγεται μέσα στη φωτιά. Στο τέλος, χωρίς να περιμένει να τον συλλάβει η αστυνομία, πηγαίνει μόνος του, παραδίδεται και παραδέχεται το έγκλημα που διέπραξε. Όμως, υπάρχει ακόμη μία πολύ σημαντική απόχρωση σε αυτό το μυθιστόρημα. Σε άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα, ο Ροσκόλνικοφ αποκαλύπτει ανάμεσα στις γραμμές την πραγματική αιτία της διάπραξης του εγκλήματος. Τι λέει; Συγκρίνει τα μαζικά εγκλήματα πολέμου με τα κοινά εγκλήματα που διαπράττονται στην καθημερινή μας ζωή. Κάνει αναφορά στο Ναπολέοντα. Γιατί πέρασε στην ιστορία ως «μεγάλος ήρωας» ο Ναπολέων, που ευθύνεται για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων; Και γιατί κάποιος που διέπραξε ένα κοινό έγκλημα είναι δολοφόνος; Αυτό διερωτάται. Κάποιος που αφάνισε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους είναι ήρωας, ενώ κάποιος που σκότωσε ένα άτομο είναι δολοφόνος! Τι τρομερή αντίφαση, έτσι δεν είναι;
    Κοιτάξτε τις φωτογραφίες που έρχονται από τη Γάζα. Τα ματωμένα νεκρά παιδιά. Ποια ανθρώπινη καρδιά δεν σπαρταράει μπροστά σε τούτες τις τρομερές εικόνες; Ποια ανθρώπινη καρδιά δεν πονάει; Μήπως είδε αυτές τις φωτογραφίες ο Ομπάμα, που είπε για τα παιδιά «θα πλήξω και εγώ εκείνους που τα σκότωσαν»; Αν τις είδε, πώς μπορεί να το εξηγήσει αυτό στους πατεράδες τους; Οι δολοφόνοι των παιδιών αυτών είναι εκεί. Όλοι τους γνωρίζουμε. Όλοι είμαστε μάρτυρες. Αυτά είναι εγκλήματα που διαπράχθηκαν μπροστά στα μάτια όλων μας. Αν μια δολοφονία αποτελεί έγκλημα, τότε είναι έγκλημα για όλους. Μήπως τώρα δεν πρέπει να δικαστεί γι’ αυτό όλη η διοίκηση του Ισραήλ; Δεν δικάζεται όμως. Κάθονται στους θώκους τους άνετα. Γίνονται αποδεχτοί στον κόσμο όχι ως δολοφόνοι, αλλά ως πρόεδροι της δημοκρατίας, πρωθυπουργοί κλπ. Έχουν αντιπρόσωπο στα Ηνωμένα Έθνη, που είναι υπεύθυνα για τη διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης. Διαθέτουν πρέσβεις σε όλες τις χώρες. Τυγχάνουν συμπεριφοράς διπλωμάτη, όχι δολοφόνου. Ευτυχώς υπάρχει και ο Τσάβεζ που έδιωξε τον πρέσβη του Ισραήλ από τη χώρα του. Απαγόρευσε τα McDonald’s και τα αμερικανικά προϊόντα. Μακάρι όλες οι χώρες να το έκαναν αυτό.
    Και εμείς σε αυτό το νησί καθόμαστε ακόμη σε μια πυριτιδαποθήκη. Δεν μας εγγυάται παντοτινή ειρήνη το γεγονός ότι είμαστε μέλη της ΕΕ. Η ΕΕ δεν λέει τίποτα για τις κατοχές και τα εγκλήματα που συμβαδίζουν με τα δικά της συμφέροντα. Το απέδειξε αυτό ακόμη μία φορά στη Γάζα. Σκεφτείτε. Τι σάλος είχε ξεσπάσει όταν οι Ρώσοι είχαν εισέλθει στη Γεωργία. Οι αξιωματούχοι της ΕΕ έλεγαν καθημερινά στη Ρωσία να αποσυρθεί. Τώρα σωπαίνουν μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν στη Γάζα. Τζάμπα και η κοτσάνα που αμόλησε η Τσέχικη Δημοκρατία, που ασκεί την προεδρία της ΕΕ.
    Τώρα πρέπει να πούμε μερικά πράγματα και σε εκείνους από εμάς που πονούν επειδή δεν βγήκαν δύο «ναι» στο δημοψήφισμα και δεν κατέστη δυνατή η λύση και η ειρήνη στο νησί. Ξέρετε ότι η Τουρκία είχε κάνει το λογαριασμό της για ένα «ναι» και ένα «όχι». Δηλαδή, επέδειξε το θάρρος να πει «ναι» μόνο μετά που σιγουρεύτηκε απολύτως πως οι Ελληνοκύπριοι θα έλεγαν «όχι». Σκεφτείτε όμως. Ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν δεν έβγαινε αυτός ο υπολογισμός και ψήφιζαν «ναι» και οι δύο πλευρές. Δεν θα προκαλούσαν άραγε και εδώ ανακατωσούρα, βρίσκοντας ψεύτικες προφάσεις για να μην εφαρμόσουν το σχέδιο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη Γάζα;

    Του Σενέρ Λεβέντ

    Κωδικός άρθρου: 845584

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/01/2009

  28. —————————————————————–
    Σκότωσα 10 Ελληνοκύπριους, μαρτυρία Τούρκου ηθοποιού
    —————————————————————–

    »Σκότωσα δέκα άτομα», δήλωσε γνωστός Τούρκος ηθοποιός, αναφερόμενος στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπου πολέμησε, καθώς υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία.

    »Ο πρώτος που σκότωσα, ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης», είπε ο ηθοποιός Ατίλα Ολγκάτς.

    Μιλώντας σε εκπομπή στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι Star, ο ηθοποιός είπε ότι καθώς ξεκινούσε η εισβολή του 1974, είχε μόνο μία μέρα για να απολυθεί, αλλά μόλις ξεκίνησε η επιχείρηση, έφυγε από τη Μερσίνα για την Κύπρο.

    Κατά τη διάρκεια της εκπομπής ανέφερε: »Είπα στο διοικητή μας ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν μπορώ να σκοτώσω. Εδώ τελειώνει η τέχνη, εδώ αρχίζει η αληθινή ζωή, ο πόλεμος. Σου έδωσα εντολή κι εσύ θα σκοτώσεις, μου είπε».

    Ο Ολγκάτς συνέχισε λέγοντας: »Ο πρώτος που σκότωσα, ήταν ένας 19χρονος αιχμάλωτος στρατιώτης. Οταν έτεινα το όπλο προς το μέρος του με έφτυσε. Τον πυροβόλησα στο μέτωπο και πέθανε. Στη συνέχεια, σκότωσα άλλους εννιά. Κι αφού τους σκότωνα, πήγαινα στο αρχηγείο και έκλαιγα, αλλά την επομένη, σκότωνα και πάλι. Δεν λένε να βγουν από τα όνειρά μου οι εικόνες αυτές. Για αρκετό διάστημα έκανα ψυχολογική θεραπεία. Για το λόγο αυτό, δεν μπορώ ακόμη να φάω κρέας, δεν μπορώ να δω αίμα, γιατί αμέσως θυμάμαι τα παιδιά που σκότωσα».

    Ο ηθοποιός είπε πως αποκαλύπτει για πρώτη φορά την αλήθεια αυτή και είπε: »Ο πόλεμος με επηρέασε για μεγάλο διάστημα και επαγγελματικά. Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Ακόμη και σήμερα θυμάμαι το διοικητή να μου λέει, νομίζεις ότι πάντα θα σκοτώνεις πάνω στη σκηνή; Πάρε το όπλο και σκότωσε κάποιον στα αλήθεια, να δεις πώς είναι».

    http://www.sigmalive.com/news/local/116239

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 23/01/2009

  29. Εβίβα πρώτη ή win-win

    Του Σενέρ Λεβέντ, τουρκοκυπριακή εφημερίδα “Αφρίκα”

    Φαίνεται πως το ξενοδοχείο πέντε αστέρων Μέριτ, που ανεγέρθηκε σε μια από τις πιο πολυσύχναστες λεωφόρους της Λευκωσίας χρησιμεύει περισσότερο στα αδέλφια μας τους Ελληνοκύπριους που αγαπούν τον τζόγο. Πλέον δεν χρειάζεται να πηγαίνουν μακριά και να παίρνουν τον δρόμο για την Κερύνεια. Το λαμπερό καζίνο του Μέριτ είναι έτοιμο να αγκαλιάσει και να υποδεχτεί όλους. Το βρίσκουν μπροστά τους μόλις περάσουν στην κατεχόμενη περιοχή από τον Άγιο Δομέτιο. Το ξενοδοχείο μπορεί να είναι άδειο. Το καζίνο, όμως, είναι ασφυκτικά γεμάτο από τώρα. Μέτρα, αν μπορείς, τα οχήματα με ελληνοκυπριακά νούμερα εγγραφής. Φαίνεται ότι οι τζογαδόροι μας έχουν εναρμονιστεί πιο γρήγορα και εύκολα απ’ όλους στην ειρήνη και τη λύση. Δεν τους νοιάζει καθόλου, μα καθόλου ότι ο διαχειριστής είναι Τούρκος από την Τουρκία κλπ. Αυτοί κοιτάνε τη ρουλέτα, όχι την κυπριακή σημαία. Μάλιστα, δεν κάνει διαφορά γι’ αυτούς το γεγονός ότι ένα ελληνοκυπριακό ξενοδοχείο λάφυρο όπως το Μάρε Μόντε τώρα έχει παραχωρηθεί σε αυτόν το διαχειριστή καζίνο και ιδιοκτήτη ξενοδοχείου. Τι λέει ο Ταγίπ Έρντογαν; «Win-win!» Όλοι κερδίζουν. Έστω και αν χάσει, θεωρείται πως έχει κερδίσει όποιος στοιχηματίσει σε αυτό το τραπέζι! Δηλαδή ο ηττημένος θεωρείται πως κερδίζει σε αυτό το δρόμο. Δεν πρόκειται για τραπέζι συνομιλιών, αλλά για τραπέζι ρουλέτα. Η μορφή διακυβέρνησης, το περιουσιακό κλπ είναι όλα μπούρδες. Κανέναν δεν ενδιαφέρουν. Δεν είναι ο Χριστόφιας και ο Ταλάτ η ελπίδα μας. Οι Ελληνοκύπριοι τζογαδόροι είναι.
    Τι άλλο λέει ο Έρντογαν; Κοιτάξτε, βρήκε τη φόρμουλα της λύσης. Αν η ελληνική πλευρά ανταποκριθεί στην καλή μας βούληση, λέει, θα υπάρξει λύση. Κατάλαβες αγαπητέ Γιώργο; Είναι ζήτημα καλής βούλησης αυτό. Ανταποκρίσου. Για να συμφωνήσουμε! Να μείνω και δικός σου εγγυητής μέχρι θανάτου. Μην ανησυχείς. Αρκούμαι με τον βορρά. Δεν πρόκειται να πάρω και το νότο. Θα σου αφήσω τη Λεμεσό, τη Λάρνακα και την Πάφο.
    Άλλωστε τι είναι αυτό που αποκαλείς κυπριακό ζήτημα αδελφέ. Είναι και αυτό ζήτημα τζόγου. Δεν είναι; Έριξε μια ζαριά ο Μακάριος το 1963. Νόμισε ότι κέρδισε. Το 1974 κατάλαβε ότι είχε χάσει. Όταν ρίχτηκαν μεγαλύτερες ζαριές. Τέλος πάντων. Μην νοιάζεσαι εσύ γι’ αυτά. Έλα κόπιασε να παίζεις κάθε βράδυ. Οι πόρτες μας είναι ορθάνοικτες για σένα. Να σε υποδέχονται λέγοντάς σου «γεια σου» οι σωματοφύλακες από την Ανατολία. Εσύ μάθε τούρκικα και αυτοί ελληνικά. Ας πάει στο διάβολο και η ομοσπονδία. Διχοτόμηση. Καλύτερα διχοτόμηση. Εσύ εκεί και εμείς εδώ. Να συναντιόμαστε κάθε βράδυ στο τραπέζι της ρουλέτας. Τζάμπα είναι τα ποτά και οι μεζέδες. Τσιν τσιν. Win-win…

    Ε, Ελληνοκύπριε αδελφέ, η κατοχική οικονομία σού είναι ευγνώμων. Αυτό το ψευδοκράτος θα βγει ψηλά όχι στους δικούς μου ώμους, αλλά στους δικούς σου. Δεν θα ξεχαστούν καθόλου τα αγαθά που προσφέρεις στους κατακτητές στα ξενοδοχεία πέντε αστέρων και στα καζίνο που ανεγείρονται πάνω στους αγνοούμενούς σου, τα οστά των οποίων δεν μπόρεσες να βρεις ακόμη. Ούτως ή άλλως, τα καζίνο αυτά στήνονται για σένα, όχι για μένα. Απαγορεύεται η είσοδος των «ντόπιων». Οι «ξένοι» μπαίνουν ελεύθερα. Εδώ σε θεωρούν «ξένο». Είσαι Κύπριος, αλλά μόνο στο νότο είσαι Κύπριος. Στο βορρά είσαι «ξένος». «Τουρίστας» με λίγα λόγια. Καυχήσου όσο μπορείς! Τι προνόμιο και αυτό!
    Άντε εις υγεία. Εβίβα πρώτη. Ας πιούμε. Την κατάρα μου να ‘χει η ενωμένη Κύπρος. Διχοτόμηση. Καλύτερα διχοτόμηση. Στοιχημάτισε τα ευρουλάκια μέχρι το πρωί. Ζήτω η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου!

    Κωδικός άρθρου: 834790

    ΠΟΛΙΤΗΣ – 18/11/2008, Σελίδα: 13

    —————————————————————————–

    Θέματα στα οποία δεν δίνω σημασία πλέον

    Δεν δίνω σημασία πλέον στις ειδήσεις αναφορικά με τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ. Τις περνώ στο ντούκου. Δεν μου προκαλούν ενδιαφέρον ειδικά οι ειδήσεις κάτω από τίτλους όπως «Εξέλιξη – έκπληξη στη δολοφονία Ντινκ». Γιατί; Ο άνθρωπος δολοφονήθηκε μέρα μεσημέρι στη μέση του δρόμου. Μπροστά στα μάτια όλων. Και πέρασε τόσος καιρός από τότε. Δεν υπάρχει τίποτα εκτός από σύγχυση πλέον. Ούτε ο πραγματικός δολοφόνος, ούτε οι ηθικοί αυτουργοί βρέθηκαν ακόμα. Καταβάλλεται προσπάθεια για να καλύψει πέπλο σκότους τη δολοφονία, όχι για να διαλευκανθεί η υπόθεση. Τότε γιατί να δίνω σημασία στις ειδήσεις που δημοσιεύονται ως «εξέλιξη – έκπληξη»;

    Δεν δίνω τη σημασία που έδινα παλιά και στις ειδήσεις αναφορικά με την Εργκένεκον. Και εκεί επικρατεί σύγχυση. Γίνονται τυχαίες συλλήψεις. Ενώ από τη μια συλλαμβάνονται άτομα που θεωρείται πως είναι πράγματι εμπλεκόμενα στην υπόθεση, από την άλλη συλλαμβάνονται και άτομα που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτήν. Ενώ γίνεται λόγος για πάρα πολλές βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες, δεν κατέστη δυνατό να υποδειχθεί έστω και ένας δολοφόνος που διέπραξε αυτά τα εγκλήματα. Ούτε αυτός του Ουγούρ Μουμτζού, ούτε του Αχμέτ Τανέρ Κίσλαλι, ούτε του Κεμάλ Τουρκλέρ, ούτε της Μπαχριγιέ Ούτσοκ. Και άλλων πολλών. Η Κύπρος δεν υπάρχει καθόλου μέσα σε αυτή την υπόθεση. Από καιρού εις καιρόν φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι, αλλά μένουν ως εδώ τα πράγματα. Ακόμη δεν γίνεται καμία αναφορά στις δολοφονίες και τις βομβιστικές επιθέσεις. Χθες μας τηλεφώνησαν από την εφημερίδα «Ταράφ». Θέλουν να πάρουν περισσότερες πληροφορίες για το θέμα της «Εργκένεκον της Θυγατέρας Πατρίδας». Μόλις έμαθαν για την ομιλία του Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ προχθές στο κοιμητήριο κατά το μνημόσυνο των Θυμάτων της Δημοκρατίας, έπεσαν πάνω στην υπόθεση. Τι είπε ο Σογιέρ; «Γνωρίζουμε ποιοι σκότωσαν τον Μουχαρρέμ. Τώρα είναι ανάμεσα στους υπόπτους για την Εργκένεκον». Αφού γνωρίζει τους δολοφόνους, δεν πρέπει να πάει να καταθέσει στον εισαγγελέα για την Εργκένεκον; Ή δεν πρέπει ο εισαγγελέας να αποταθεί σε αυτόν για να καταθέσει; Μήπως έχω άδικο αν δεν ενδιαφέρομαι πλέον όπως παλιά για την Εργκένεκον, που δεν έχει διερευνήσει εξονυχιστικά την Κύπρο και δεν έχει διαλευκάνει ακόμη ούτε καν αυτή τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ;

    Δεν δίνω καμία σημασία πλέον στις δηλώσεις των αξιωματούχων της ΕΕ αναφορικά με την Τουρκία και την Κύπρο. Τις περνώ στο ντούκου. Ειδικά αυτά που λέει ο Όλι Ρεν. Σαν να αναμασάει συνεχώς τα ίδια μπανάλ πράγματα. Δεν διαφέρουν μεταξύ τους αυτά που λέει. Υποστηρίζουν, λέει, την επίλυση του Κυπριακού. Πρέπει, λέει, να ενθαρρύνουν τους ηγέτες. Πάνε, λέει, καλά οι συνομιλίες. Η λύση, λέει, εξαρτάται από τους Κύπριους κλπ. Κατά την άποψή σας, μήπως αυτά έχουν την αξία είδησης; Είμαι περίεργος να δω αν θα μας πουν τίποτα το απτό. Δεν επιτρέπεται σε αντιπροσωπείες της ΕΕ που έρχονται στο νησί μας να μπουν καν στο κλειστό Βαρώσι. Δεν λέει κανείς τίποτα κατά του γεγονότος ότι η Τουρκία στοιβάζει πληθυσμό στο νησί. Κανείς δεν νοιάζεται για τη λεηλασία των περιουσιών και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τηρούν σιγή ιχθύος και στα θέματα των εξοπλισμών και του στρατού. Τότε γιατί να δίνω σημασία σε αυτά που λένε οι σεβαστοί κύριοι;

    Δεν σημαίνουν πλέον απολύτως τίποτα για μένα και αυτά που δηλώνουν οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες. Και αυτοί επαναλαμβάνουν συνεχώς αυτά που λένε εδώ και τόσο καιρό. Δεν υπάρχει τίποτα το νέο. «Η διεθνής κοινότητα πρέπει να ασκήσει πιέσεις στην Τουρκία», λένε. Απευθύνουν εκκλήσεις στην ΕΕ για να διαδραματίσει πιο ενεργό ρόλο στις συνομιλίες. Λένε ότι ο Ταλάτ είναι μια ευκαιρία για λύση. Μήπως αυτά έχουν την αξία είδησης;

    Δεν δίνω πλέον καμία απολύτως σημασία σε αυτά που λένε οι Ταλάτ και Σογιέρ για το Κυπριακό. Τα περνάω και αυτά στο ντούκου. Ο στόχος μας, λέει, είναι η λύση και η ειρήνη. Προχωράμε, λέει, προς αυτό το στόχο σε συνεργασία με τη Μητέρα Πατρίδα. Φέτος, λέει, μπορεί να υπάρξει λύση και δημοψήφισμα. Οι εκλογές είναι, λέει, κρίσιμες και πρέπει οπωσδήποτε να βγει από την κάλπη μια κυβέρνηση που να εργάζεται αρμονικά με τον Ταλάτ κλπ. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Μπουχτίσαμε να τα ακούμε αυτά. Εσείς δεν βαρεθήκατε;

    Του Σενέρ Λεβέντ

    Κωδικός άρθρου: 856003

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/01/2009

  30. «Σπάει ταμεία» η ταινία για τα Σεπτεμβριανά του ’55 στην Πόλη

    Σοκ και δέος στην Τουρκία από τον «Φθινοπωρινό πόνο»

    Τριτη, 17 Φεβρουαριου 2009 15:09
    τελευταια ενημερωση : 17/2/2009 15:15 http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1630653

    Ο «Φθινοπωρινός πόνος» («Guz Sancisi»), η ταινία της Τομρίς Γκιριτλίογλου, που μετέφερε στον κινηματογράφο την ιστορία αγάπης ενός Τούρκου μεγαλοαστού και μιας Ρωμιάς ιερόδουλης, με φόντο τα Σεπτεμβριανά το 1955 στην Κωνσταντινούπολη, «σπάει ταμεία» στην Τουρκία και σοκάρει το τουρκικό κοινό με την αλήθεια της.

    Μόνο στην πρώτη εβδομάδα της προβολής του, σε 92 κινηματογραφικές αίθουσες της γείτονος, ο «Φθινοπωρινός πόνος» έκοψε περισσότερα από 300.000 εισιτήρια, φέροντας στο φως ένα σκοτεινό κομμάτι της τουρικής ιστορίας, που με μαεστρία αφαιρέθηκε από τις σελίδες των τουρκικών σχολικών βιβλίων. Οι Τούρκοι θεατές διαπιστώνουν μια πραγματικότητα που αγνοούσαν, ενώ εκείνοι που εξέφραζαν φόβους ότι με την πρεμιέρα της ταινίας θα ξεσπούσε εθνικιστική έκρηξη, διαψεύστηκαν.

    Το θέμα της ταινίας αντλήθηκε από το ομώνυμο βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού, συγγραφέα και βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας και από τους ειδικούς αξιολογήθηκε ως «ειλικρινής συγγνώμη» για όσα συνέβησαν τότε.

    Τρεις μέρες μετά την πρεμιέρα του «Φθινοπωρινού Πόνου», ο διευθυντής της «Χουριέτ», Ερτουγρούλ Οζκιόκ, αρθρογραφεί: «Η ταινία αρχίζει με μια άκρως εντυπωσιακή σκηνή: Μια ομάδα αλητών, κρατώντας έναν κουβά με κόκκινη μπογιά, σημαδεύει με σταυρό πόρτες κάποιων σπιτιών, τα μεσάνυχτα. Το σημάδεμα των σπιτιών σε όλα τα μέρη του κόσμου είναι οιωνός κάποιας δικτατορίας ή γενοκτονίας που πλησιάζει. Έτσι έγινε και στη ναζιστική Γερμανία, έτσι έκανε και η Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ. Έτσι σημαδεύτηκαν τα σπίτια στη Βοσνία και το Κόσοβο. Απ΄ ό,τι φάνηκε όμως, τα δικά μας αρχεία δεν είναι και τόσο καθαρά. Υπήρξε αυτό και σ΄ εμάς. Πριν από τα Σεπτεμβριανά, ορισμένοι αλήτες σημάδεψαν τα σπίτια στα οποία ζούσαν Ρωμιοί. Όταν έβγαινα από την ειδική προβολή της ταινίας, ένας φίλος ζήτησε τη γνώμη μου κι εγώ του είπα: Είθε μετά από 20-30 χρόνια, να μην αναγκαστούμε να κάνουμε μια παρόμοια ταινία. Ο θεός να φυλάει την Τουρκία απ΄ αυτό το ρεζιλίκι».

    Το σοκ που προκάλεσε η συγκεκριμένη ταινία στην Τουρκία, πυροδότησε σειρά δημοσιευμάτων και σε ευρωπαϊκές εφημερίδες. Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, η ολλανδική «Trown» δημοσίευσε ανταπόκριση του Ερντάλ Μπαλτσί από την Κωνσταντινούπολη, με τίτλο «Η Κωνσταντινούπολη ντρέπεται για το 1955» και υπέρτιτλο «Ταινία για το διωγμό των Ελλήνων προβάλει ξεχασμένη ιστορία». Στο ρεπορτάζ τονίζεται ότι «πρόκειται για ταινία, που αναφέρεται στα φρικτά γεγονότα του 1955, τη χρονιά που η ελληνική μειονότητα δέχθηκε επίθεση και εκδιώχθηκε από το τουρκικό κράτος».

    «Οι Τούρκοι -συνεχίζει ο Μπαλτσί- έχουν εκπλαγεί με την ταινία. Φαίνεται πως πολλοί δεν γνωρίζουν το πογκρόμ». [ όλοι ανεξαιρέτως (!!! Με βεβαιότητα] ήξεραν και όταν γινόταν το «πογκρόμ» άναψαν όλα τα φώτα στα σπίτια τους και τα σημαιοστώλησας ενώ οι Ρωμιοί από φόβο είχαν κλείσει τα φώτα – τάχα μου «δεν είναι κανείς μέσα». Έτσι οι άτακτοι ήξεραν όποιο σπίτι είναι σκοτεινό είναι είναι Ρωμιών]

    Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενείται, μεταξύ άλλων, δήλωση μίας Τουρκάλας: «Είμαι 63 χρονών και μέχρι σήμερα δεν γνώριζα τι είχε συμβεί τότε. Ντρέπομαι γι αυτό. Όμως, οι Τούρκοι ηγέτες ήξεραν καλά πώς να κρατήσουν αυτές τις πληροφορίες μυστικές».

    «Μαθαίνω ότι ποσοστό 10% του πληθυσμού στην Κωνσταντινούπολη ήταν Έλληνες. Απίστευτο. Αν δεν είχαν εκδιωχθεί, τώρα θα ζούσαν εδώ, το λιγότερο, ένα εκατομμύριο Έλληνες», δηλώνει από την πλευρά της η 19χρονη Γιεσίμ.

    Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενούνται και οι δηλώσεις ενός Έλληνα, του 69χρονου Μιχάλη Βασιλειάδη, ο οποίος διατηρεί ένα μικρό γραφείο στις στοές της Πόλης, εκδίδοντας καθημερινά μια εφημερίδα για τους 2.000 εναπομείναντες Έλληνες. Ήταν 15 χρόνων στα Σεπτεμβριανά και παρότι είδε την ταινία και διατυπώνει το θαυμασμό του για τη σκηνοθέτιδα, που άγγιξε ένα «τόσο ευαίσθητο θέμα», εκτιμά ότι και πάλι, δεν κατάφερε να αποδώσει τη φρίκη των δύο ημερών εκείνου του Σεπτέμβρη. Στέλνει, όμως, ένα μήνυμα: «Οι ηγέτες πρέπει να πουν ένα «συγγνώμη» στον τουρκικό λαό, τον οποίο χρησιμοποίησαν ως μαριονέττα». [Ας ανοίξουν τα αρχεία στο Ελληνικό Νοσοκομείο του Βαλουκλή στην Πόλη και να δουν γνωματεύσεις γιατρών σε τραύματα!! Και τεχνικές παλουκόματος]

    Το βιβλίο του Καρακογιουνλού κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν έντεκα χρόνια, από τις εκδόσεις «Τσουκάτου». Το μετέφρασε η Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, ειδική μελετήτρια των ελληνοτουρκικών σχέσεων, Λιάνα Μυστακίδου, αποσπώντας μάλιστα, το 2000, τιμητική διάκριση από την Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας, για την αριστοτεχνική απόδοση στα ελληνικά.

    Η μεταφράστρια λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Ο Φθινοπωρινός Πόνος γράφτηκε από πολιτικό κι ως εκ τούτου, το πράγμα αποκτά άλλη βαρύτητα. Εκτιμώ ότι πρόκειται για συγγραφέα αληθινό και έντιμο, ο οποίος εξακολουθεί να εργάζεται πάνω στο θέμα των δύο χωρών. Για δε το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έλαβε δραχμή από πνευματικά δικαιώματα».

    Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/02/2009

  31. Έκλεισε το δεφτέρι του 1974

    του Σενέρ Λεβέντ

    Έχει και όρια και τέλος η μαγκιά λόγω μιας στρατιωτικής νίκης και ο κομπασμός πως «τα πήραμε με αίμα και δεν θα τα δώσουμε στο τραπέζι». Τραβήχτηκε το σχοινί και έκλεισε αυτή η σκηνή τώρα. Νόμιζαν πως όποιος αρπάξει κάτι θα του μείνει. Πλέον δεν θα του μείνει. Τα εδάφη που πάρθηκαν από τον κάτοχό τους με τη βία δεν θα ανήκουν σε εκείνον που τα πήρε. Η σκηνή της 20ής Ιουλίου 1974 θάφτηκε στην ιστορία μετά από 35 χρόνια με την απόφαση που λήφθηκε χθες στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Μόνο μέχρι εδώ διήρκεσε η ευτυχία του κατακτητή. Αυτή είναι μια απόφαση πολύ πιο σημαντική από τις αποφάσεις για τη Λοϊζίδου και την Αρέστη. Είναι σημαντικότερη και από τις συνομιλίες που διεξάγονται στο τραπέζι. Είδατε ποιοι λυπήθηκαν και ποιοι χάρηκαν; Έκαναν γιορτή όσοι καταπιέζονται και αδικούνται εδώ μέχρι σήμερα. «Να γίνουν και χειρότερα», είπαν για εκείνους που μας διοικούν. Σάστισαν οι έμποροι των εδαφών-λαφύρων και όσοι αποκόμισαν κέρδη αδίκως. Άρχισαν από τώρα να λογαριάζουν πώς θα γλυτώσουν.

    Ουσιαστικά φάνηκε εδώ και πολύ καιρό πού οδηγούμαστε. Αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Έκαναν ένα νόμο. Και άρχισαν να δίνουν τίτλους ιδιοκτησίας για τα εδάφη-λάφυρα που διένειμαν σαν να ανήκαν στους παππούδες τους. Καταχράστηκαν τα βουνά, τις πέτρες, τις παραλίες με ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας. Και τι παράξενο που αυτός ο νόμος και η πρακτική είναι έργο του ΡΤΚ, που είναι γνωστό ως αριστερό κόμμα. Πίστεψαν ότι καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να πάρει από τα χέρια τους τα εδάφη που κατέκτησαν με τη βία των όπλων του τουρκικού στρατού. Μιλούσαν πάντα για «λύση και ειρήνη», αλλά ουσιαστικά κατέστησαν και αυτοί όμηρος της νοοτροπίας του κατακτητή.

    Από σήμερα αλλάζουν όλες οι παράμετροι στο περιουσιακό. Υποχωρεί η πολιτική. Έρχεται μπροστά το δίκαιο. Ο ιδιοκτήτης καθίσταται αυτός που έχει τον πρώτο λόγο στην περιουσία του. Έτσι ρίχνεται στα σκουπίδια η νομοθεσία του Σχεδίου Ανάν για τις περιουσίες. Τι αναφερόταν εκεί; Αν μια οικοδομή που ανεγέρθηκε πάνω σε ένα οικόπεδο έχει μεγαλύτερη αξία από το οικόπεδο αυτό, τότε οι ιδιοκτήτες της οικοδομής έχουν τον πρώτο λόγο. Η πρόνοια αυτή του σχεδίου εκείνου ήταν μια λευκή επιταγή που δόθηκε στους λαφυραγωγούς και τους πλιατσικολόγους στο βορρά. Άλλωστε, ο πραγματικός οικοδομικός οργασμός στα κατεχόμενα εδάφη άρχισε μετά από αυτό. Λεηλατήθηκαν σχεδόν οι ελληνοκυπριακές περιουσίες. Πολλοί έποικοι, που απέκτησαν τίτλο ιδιοκτησίας χάρις στο ΡΤΚ, πούλησαν προς εκατομμύρια στερλίνες τα εδάφη που κατείχαν και έφυγαν. Ανεγέρθηκαν χιλιάδες κατοικίες και επαύλεις. Και οι ξένοι δεν έχασαν αυτή την ευκαιρία. Επωφελήθηκαν και αυτοί πολύ από τη λεηλασία και το πλιάτσικο. Οι επικεφαλής μας άρχισαν ύστερα το τροπάρι ότι το κατά κεφαλήν μας εισόδημα εκτινάχθηκε στις 15 χιλιάδες δολάρια. Καυχιόντουσαν ότι δημιούργησαν κάτι μεγάλο σε αυτόν τον ψεύτικο παράδεισο. Μάλιστα, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, που θεωρούσε ότι η κοινότητα έπρεπε να ήταν πολύ ευτυχισμένη, παραπονέθηκε για το «μαραζιάρικο» ύφος που είχαν όλοι. Ο Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ πρότεινε να αφήσουμε κατά μέρος τα σκυλάδικα και να περάσουμε στους πιο γρήγορους και ζωηρούς ρυθμούς. Αποκαλούσαν «απαισιόδοξους» όσους έβλεπαν και έλεγαν την αλήθεια. Και ιδού το αποτέλεσμα. Τώρα προβληματίζονται τι να κάνουν, πώς να ξεπεράσουν αυτή τη δυσκολία. Δεν γίνεται με μαγκιές και πατριδοκαπηλία.

    Μετά από αυτήν την απόφαση θα χρεοκοπήσει και η μαζική ανταλλαγή περιουσιών. Επειδή πάντα στηριζόταν σε αυτήν, η τουρκική πλευρά δεν κίνησε καθόλου αγωγές για τις περιουσίες των Τουρκοκυπρίων στο νότο. Γι’ αυτό και η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με τέτοιες αγωγές στα διεθνή δικαστήρια. Η τουρκική πλευρά προσπάθησε να φτάσει σε αποτέλεσμα, όχι διά της νομικής οδού, αλλά με τη νοοτροπία του κατακτητή και την πολιτική. Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί καν ότι το τέλος θα ήταν απογοητευτικό. Ας δούμε τώρα πώς θα ξεμπερδέψουν. Θα γκρεμιστεί το σπίτι των Όραμς, αλλά ουσιαστικά η ΤΔΒΚ είναι αυτή που θα γκρεμιστεί. Το νησί αυτό δεν έμεινε σε κανένα λαφυραγωγό και πλιατσικολόγο.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/04/2009

  32. 29.4.09
    ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ »
    Αγίου Ιωάννη 7, Στρόβολος Τ.Θ. 23940, 1687
    Λευκωσία – Κύπρος ΣΩΜΑΤΕΙΟ

    Τηλ. 22-668464, Φαξ 22-668882
    e-mail: adouloti.kerinia@cytanet.com.cy

    Προς τα Μέσα ενημέρωσης: Για άμεση μετάδοση/ δημοσίευση παρακαλώ.

    Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΕΚ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ Vs ΟΡΑΜΣ

    Σχετικά με την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), στην υπόθεση Αποστολίδη Vs Οραμς , το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια, επιθυμεί να δηλώσει τα ακόλουθα :

    • Η απόφαση επιβεβαιώνει ότι το Δίκαιο επιβιώνει και υπερέχει τόσο της κατοχής και της υπεροπλίας του επιδρομέα, όσο και των μεγάλων προστατών συνοδοιπόρων του.
    • Αποτελεί κόλαφο για την Τουρκία
    • Αποτελεί κόλαφο για τη μορφή λύσης που συζητείται, δηλαδή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας
    • Αποτελεί κόλαφο για τους δικούς μας θιασώτες της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
    • Αποτελεί διάταγμα για τους σφετεριστές των περιουσιών μας να τερματίσουν την παράνομη εκμετάλλευσή τους.
    • Το δικαστήριο επιβεβαίωσε την Τουρκική κατοχή , επεδίκασε ως παράνομη την εκμετάλλευση των περιουσιών μας, αναγνώρισε την κυριαρχία της Κυπριακής Κυβέρνησης πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ζητεί το σεβασμό στην απόφαση του δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας που καλεί τους σφετεριστές να κατεδαφίσουν το παράνομο κτίσμα στο κτήμα του νόμιμου ιδιοκτήτη κ. Αποστολίδη και να την επιστρέψουν στο νόμιμο ιδιοκτήτη.
    • Καταγγέλλουμε τη δήλωση του Βρεττανού Ύπατου Αρμοστή ότι η απόφαση είναι δικαστική υποδεικνύοντας πονηρά, ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι πολιτική. Προτρέχει και πάλιν ο Βρεττανός Διπλωμάτης και υποβάλλει ότι η απόφαση πρέπει να αγνοηθεί, διότι δεν θα μας λύσει το Κυπριακό.
    • Απαντούμε στο Βρεττανό Ύπατο Αρμοστή ότι η δικαστική απόφαση, στο σημείο που επιβεβαιώνει ότι ο νόμιμος ιδιοκτήτης είναι ο Ελληνοκύπριος που έχει παράνομα και βίαια εκδιωχθεί από την περιουσία του και υιοθετεί την απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου με την οποία ο σφετεριστής καλείται να την εγκαταλείψει , υπαγορεύει και την πολιτική λύση στο Κυπριακό: Υπαγορεύει ότι η κατοχική Τουρκία θα πρέπει να εγκαταλείψει τα κατεχόμενα αποσύροντας τα Τουρκικά κατοχικά στρατεύματα και τους εποίκους που κουβάλησε εκεί, και οι Τουρκοκύπριοι που κατάγονται από τις ελεύθερες περιοχές να επιστρέψουν πίσω στα χωριά , τα σπίτια και τις περιουσίες τους στις ελεύθερες περιοχές. Έτσι θα ανοίξει και ο δρόμος για να επιστρέψουν και οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες ιδιοκτήτες της γης πίσω στις περιουσίες, τα χωριά και τις πόλεις τους, όπως διατάζουν όλες οι μέχρι σήμερα δικαστικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων.
    • Κυβέρνηση και Κομματικές Ηγεσίες δεσμεύονται από τις δικαστικές αποφάσεις που έχουμε εξασφαλίσει μέχρι σήμερα να τις αξιοποιήσουν για να διαμορφώσουν πολιτική η οποία θα οδηγεί στην υλοποίηση των δικαστικών αποφάσεων. Οι δικαστικές αποφάσεις υπαγορεύουν ότι δεν γίνεται να συζητείται θέμα περιουσιακού, ούτε να συζητούνται επιλογές άλλες από την επιστροφή. Υπαγορεύουν ότι πρέπει να συζητούνται ΜΟΝΟ, οι τρόποι που η Τουρκία θα εγκαταλείψει την Κύπρο και οι τρόποι που θα υλοποιηθεί η επανεγκατάσταση όλων των προσφύγων πίσω στα σπίτια και τις περιουσίες τους. Υπαγορεύουν επανατοποθέτηση του Κυπριακού με απαγκίστρωση μας από τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας η οποία εξορισμού εξυπακούει απώλεια περιουσιών και όχι επανάκτηση , όπως την προνοούν και διατάζουν οι δικαστικές αποφάσεις που έχουμε πάρει από τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια.
    • Για να έχουν αντίκρισμα λοιπόν οι δηλώσεις Κυβέρνησης και Κομματικών Ηγεσιών που ακούσθηκαν μετά την ανακοίνωση της απόφασης, θα πρέπει να υπάρξει και αλλαγή πολιτικής σε ότι αφορά τόσο στο στόχο , όσο και στην στρατηγική που ακολουθείται. Αν δεν γίνει τούτο μετά και από αυτή την απόφαση, όπως δεν έγινε από τον καιρό της απόφασης στην υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου , τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στο Λαό ότι εξυπηρετούνται τυφλά τα ξένα συμφέρονται αντί τα δίκαια και τα δικαιώματα του Λαού και ιδιαίτερα των προσφύγων, οπότε επιφυλάττουμε τα δικαιώματα μας.

    Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/04/2009

  33. […] Ένα από τα πρόσωπα που άσκησαν δημόσια κριτική στο έργο του Καράκογιουνλου και την ταινία της Γκιριτλίογλου, ήταν και η Ντιλέκ Γκιουβέν. […]

    Πίνγκμπακ από -Φθινοπωρινός πόνος « Πόντος και Αριστερά | 13/05/2009

  34. Ελληνομανία: η νέα μόδα των Τούρκων

    Η ελληνική κουλτούρα, σημείο αναφοράς από την Πόλη έως και τη Μικρά Ασία.

    Του Αλεξανδρου Μασσαβετα

    Ο Ελληνας επισκέπτης μοιραία εντυπωσιάζεται με το φαινόμενο που πολλοί Τούρκοι αποκαλούν «Ελληνομανία» ή «Ελληνοϋστερία». Βρίθουν τα ελληνικά ονόματα σε καταστήματα, ξενοδοχεία και εστιατόρια.

    Ελληνική μουσική (από Χάρις Αλεξίου και Ευανθία Ρεμπούτσικα ώς Αντζελα και Ρουβά) κατακλύζει τους δρόμους αλλά και τις συχνότητες των ραδιοσταθμών, εκείνων μάλιστα που μεταδίδουν μόνο τουρκικά τραγούδια (η ελληνική μουσική δεν θεωρείται «ξένη», τόνισε παραγωγός). Η διακόσμηση χώρων διασκέδασης ενίοτε περιλαμβάνει από αρχαία αγάλματα έως απομιμήσεις εικονισμάτων της Παναγίας. Στην Κωνσταντινούπολη, το φαινόμενο συνδέεται με το κίνημα της νοσταλγίας για την παλιά, κοσμοπολίτικη μητρόπολη. Ωστόσο, η ελληνομανία ως φαινόμενο έχει καταλάβει όλη τη μικρασιατική ακτή όπου ζούσαν ελληνικοί πληθυσμοί πριν από την ανταλλαγή, όπως έμελλε να ανακαλύψω σε οδοιπορικό μου κατά την ακτογραμμή του Αιγαίου για την προηγούμενη έκδοση του περιοδικού «Passport». Πριν από δεκαπέντε μόλις χρόνια Ελληνες τουρίστες που επισκέπτονταν τα ερείπια της Εφέσου ή της Πριήνης πληροφορούνταν από τους ξεναγούς τους ότι τις εν λόγω πόλεις είχαν οικήσει οι Ιωνες, φυλή μη ελληνική. Οι ελληνικές επιγραφές παρουσιάζονταν ενίοτε ως γραμμένες στην παλαιοτουρκική(!).

    Μεγάλη η αλλαγή.

    «Θέλω Ελληνες για τη Σμύρνη μου»
    Η αποστροφή ανήκει στη δημοσιογράφο Μινέ Κιρίκανατ, κεμαλίστρια και ορκισμένη εχθρό των ισλαμιστών. Οπως τόνισαν παράγοντες της ομογένειας, εκπλήσσουν δηλώσεις παρόμοιου περιεχομένου από πρόσωπο του κεμαλικού χώρου (η Κιρίκανατ είναι μάλιστα κόρη στρατιωτικού).

    Παρόμοιες όμως δηλώσεις επαναλαμβάνονται από πολλούς Τούρκους αστούς. Αναλυτές τονίζουν ότι οι αποστροφές δεν υποδηλώνουν κάποια νοσταλγία για τον Ελληνα ως Ελληνα, αλλά για την αστική τάξη ιδιαίτερα της Κωνσταντινούπολης στην οποία ανήκε και την οποία προσωποποιούσε. «Οταν λένε πως τους λείπουμε, εννοούν πως δεν αντέχουν να συμβιώνουν με τους Κούρδους και τους Τούρκους χωριάτες που πήραν τη θέση των Ελλήνων στο Φανάρι, το Κοντοσκάλι αλλά και το Πέρα, και αποτελούν σήμερα την πλειοψηφία» εξηγεί στέλεχος που δουλεύει σε δημόσια υπηρεσία, και που αποφάσισε, παρά την άγνοια της ελληνικής, να βαπτισθεί Ελληνορθόδοξος.

    «Ανακάλυψα πως έχω ελληνική καταγωγή». Κρατά την αλλαγή θρησκεύματος κρυφή. «Φοβάμαι μη χάσω τη θέση μου».

    «Αρνούμαι κάθε σχέση με το ισλάμ»
    «Με θεωρώ Ελληνα, παρότι έχω τουρκικό όνομα και είμαι απόλυτα τουρκόφωνος, γιατί αισθάνομαι κοντύτερα στη Δύση και αρνούμαι κάθε σχέση με το ισλάμ» λέει. Οπως πολλοί, ερμηνεύει την ελληνολατρία ως κοινωνικό φαινόμενο. Ο συγγραφέας Ορχάν Παμούκ είχε κατηγορήσει τους «νοσταλγούς» των Ελλήνων της Πόλης για ανειλικρίνεια. Ο Αρμένιος δημοσιογράφος και εκδότης Χραντ Ντινκ είχε σε συνέδριο κατηγορήσει την πλειοψηφία ότι «μας αντιμετωπίζει, εμάς τους μειονοτικούς, σαν αντίκες», λέγοντας πως «αφού μας έκαναν να φύγουμε, τώρα προσπαθούν να περισώσουν τους λίγους που έμειναν για να μη χάσει η Πόλη το χρώμα της». Ο επίσης αρμενικής καταγωγής Σεβάν Νισανιάν, γνωστότερος συγγραφέας τουριστικών οδηγών της χώρας, εξηγεί πως παν Ελληνικόν είναι πια του συρμού, ιδίως μεταξύ των μορφωμένων αστών. «Πρόκειται αναμφίβολα για ταξικό φαινόμενο: είσαι cool και chic αν πίνεις ούζο αντί για ρακί, αν ακούς ρεμπέτικα αντί για τουρκική έντεχνη και ονομάσεις το μαγαζί σου «αδελφή μου» ή κάτι τέτοιο». Κατά τον Νισανιάν η Τένεδος ειδικότερα έχει γίνει η Μέκκα της τουρκικής ελληνολαγνείας.

    Παντού ελληνικές επιγραφές

    Τον κοινωνικό χαρακτήρα της ελληνολαγνείας εξήγησε επαρκώς και ο δημοσιογράφος Αρης Χατζηστεφάνου στο βιβλίο του «Τουρκία, Ανατολικά της Ε.Ε.». Αφήνοντας τις ιδεολογίες κατά μέρος, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τον καταιγισμό. Το όνομα Pera διακρίνει εστιατόρια, ξενοδοχεία, γκαλερί, μέχρι και μπακάλικα. Από τα πλέον trendy καφέ του Νεοχωρίου (Yenikοy) το Νέα Χώρα. Ξενοδοχεία όπως Δάφνη και Χρυσούν Κέρας βρίθουν στο Φανάρι και τον Κεράτιο. Smyrna ονόμασαν δύο Σμυρνιοί Εβραίοι το καφέ-εστιατόριο που άνοιξαν στην μποέμ συνοικία Τζιχάνγκιρ. Τα ελληνικά τοπωνύμια ανασταίνονται στην ακτογραμμή του Αιγαίου. Αμέτρητα ξενοδοχεία και καταστήματα ονομάζονται Levissi ή Μakri στις δύο παλιές ελληνικές πόλεις, κεντήματα (ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΚΑΛΟΝ ΠΑΣΧΑ) κοσμούν τους τοίχους καφέ στα Αλάτσατα. «Ο Ελληνας είναι ο Ευρωπαίος που καλύτερα ξέρουν οι Τούρκοι, τον οποίο ζηλεύουν και θέλουν να μιμηθούν» λέει η Τουρκάλα σύζυγός του.

    «Καταγόμαστε από την Κρήτη»

    «Είμαι Ελληνας» δηλώνει κατηγορηματικά ο Μεμέτ. Και εξηγεί: «Καταγόμαστε από την Κρήτη. Είμαστε Ελληνες που εξισλαμίσθηκαν με την οθωμανική κατάκτηση. Θέλω απλώς να αποκηρύξω κάθε σύνδεσμο με την ισλαμική κουλτούρα, που δεν αποτελεί σημείο αναφοράς για μένα» λέει.

    Το ζήτημα των σημείων αναφοράς απασχολεί πολλούς «Δυτικότροπους» αστούς. «Κοίτα με προσεκτικά. Σου μοιάζω να έχω έρθει από την Κεντρική Ασία;» ρωτά ο Ερτάν, καθηγητής κοινωνιολογίας σε γνωστό ιδιωτικό Πανεπιστήμιο. «Είμαστε οι απόγονοι όλων των λαών που ζούσαν στη Μικρασία, εκείνων που εξισλαμίσθηκαν και εκτουρκίσθηκαν. Είμαστε τόσο Ελληνες όσο και εσείς στην άλλη όχθη του Αιγαίου, γιατί είμαστε οι απόγονοι του εξισλαμισθέντος Μικρασιατικού Ελληνισμού» λέει. «Δεν το λέω αυτό για να οικειοποιηθώ μια κουλτούρα. Θέλω απλά να υπενθυμίσω στους συμπατριώτες μου ότι αυτά τα αρχαία μνημεία είναι δικά μας μνημεία, και πρέπει να αγωνιστούμε για την προστασία τους. Τα σημεία αναφοράς μας δεν είναι μόνο το Ισλάμ και ο Νασρεντίν Χότζας. Είναι και το Βυζάντιο, η λέξη Κωνσταντινούπολη, η αρχαία Ρώμη και οι Ιωνες φιλόσοφοι».

    Καθημερινή

    Σχόλιο από Κ | 05/06/2009

  35. Genetic profile of Turks shows mixed heritage, research claims

    The genetic profile of Turkish people consists of nine different groups, research conducted by Switzerland-based genetics institute iGenea claims.

    According to the research, the Turkish genetic profile has nine elements, which include

    -Turkish (28 percent),
    -Phoenician (21 percent),
    -Berber (11 percent),
    -Hellenic (10 percent),
    -Teutonic (10 percent),
    -Slav (9 percent),
    -Arab (5 percent),
    -Illyrian (4 percent) and
    -Jewish (2 percent).

    While Turkey is the most mixed country among the European countries genetically profiled, the least diverse people were found to be Russians, whose genetic profile suggests they are overwhelmingly Slavs.

    The gene map of Germans consists of four elements, which are Celtic (45 percent), Teutonic (25 percent), Slav (20 percent) and Jewish (10 percent).

    The research of iGenea does not provide the genetic code of people; rather it tries to provide genetic profiles. iGenea’s Web site states that “iGenea has specialized in the genetic origins of Europeans and can now genetically define numerous historical indigenous peoples.” It is further noted that by indigenous people, they are referring to groups from antiquity who are also defined by their own DNA profile, as well as their own language, culture and history.

    29 May 2009, Friday

    TODAY’S ZAMAN WITH WIRES İSTANBUL

    Σχόλιο από Phoenician | 15/09/2009

  36. ΣΕ ΕΙΔΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ

    Tούρκοι μαθαίνουν ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια στην πλατεία Ταξίμ

    Για πρώτη φορά θα συνυπάρξουν με Έλληνες φίλους τους για μια εβδομάδα στην Ιμβρο

    Ο Στέφανος Γανωτής που οργανώνει μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων στην Ίμβρο περιγράφει το πρόγραμμα το πώς γεννήθηκε η όλη ιδέα και τι γίνεται στην εβδομάδα που οργανώνεται στην Ίμβρο, καλώντας όλους όσους θα ήθελαν να ζήσουν αυτό το κλίμα της συνύπαρξης. Ο κ. Γανωτής μίλησε στην εκπομπή Πολιτικό ταγκό του ράδιο Χρόνος 87,5fm αναλύοντας στον Δήμο Μπακιρτζάκη την σκέψη και την πρωτοβουλία του που παίρνει σάρκα και οστά για πρώτη φορά.

    Για ποιο πρόγραμμα μιλάμε κύριε Γανωτή;
    -Το πρόγραμμα λέγεται «μια εβδομάδα μαζί», έχει οργανωθεί από μια παρέα Τούρκων, τα παιδιά αυτά έχουν στην Κωνσταντινούπολη μια χορευτική ομάδα, ονομάζεται η ομάδα τους «Ανθρωπιά», ασχολούνται με τον Ελληνικό χορό, όχι απλώς ασχολούνται.

    Δηλαδή μιλάμε για μια ομάδα Τούρκων πολιτών δηλαδή
    -Είναι ηλικίες από 18-20 μέχρι 50 χρόνων, έχουν πάρα πολύ μεγάλη αγάπη για τον ελληνικό χορό και αυτό που είναι το εντυπωσιακό είναι ότι δεν έχουν την αγάπη αυτή που έχουν οι τουρίστες για τον ελληνικό χορό, δηλαδή δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν συρτάκι dance.

    Τα φολκλορικά όλα αυτά τα οποία είναι της σειράς

    -Τα παιδιά ασχολούνται, μαθαίνουν ελληνικούς χορούς, Θρακιώτικα, Ποντιακά, Μακεδονίτικα, Κρητικά, Νησιωτικά, Ηπειρώτικα, όλους, έχουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα ελληνικών χορών, το ρεπερτόριο τους περιλαμβάνει όλες τις περιοχές της Ελλάδας, το εντυπωσιακό είναι ότι εκτός από το ότι τους αρέσει ο χορός, μαθαίνουν και τα τραγούδια, μαθαίνουν ελληνική ιστορία, ότι έχει σχέση με λαϊκή παράδοση.

    Και σαφώς μιλάνε και Ελληνικά, αυτά γίνονται στα πλαίσια κάποιου προγράμματος κ. Γανωτή; Τα παιδιά αυτά δεν έχουν καμία σχέση με κρατικό πρόγραμμα, καμία σχέση.

    Ούτε επιχορηγήσεις από υπουργεία, από μη κυβερνητικές οργανώσεις και όλα αυτά, είναι μια απλή πρωτοβουλία;
    -Είναι μια ιδιωτική πρωτοβουλία, είναι προσωπική αγάπη του καθενός από τα παιδιά αυτά, τα οποία σημειωτέον δεν έχουν καμία σχέση με ελληνικές ρίζες, καμία σχέση, οικογένεια από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Τουρκίας, πολλοί από αυτούς είναι από την ανατολική Τουρκία, σύνορα με Περσία, με Ιράκ, δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα, όμως αυτό που τους ενώνει, που τους συνδέει είναι η μεγάλη αγάπη που έχουν για την Ελλάδα. Αν μπει κανείς μέσα στην σχολή που έχουν στο Ταξίμ, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, στην σχολή τους στον τέταρτο όροφο ενός παλιού οικήματος, θα εκπλαγεί βλέποντας, με το που μπαίνει μέσα, ένα μεγάλο χάρτη της Κρήτης, φωτογραφίες με τον Νίκο Ξυλούρη, την Ρόζα Σκενάζη, Βαμβακάρη, Ζορμπά και μια δισκοθήκη καταπληκτική που περιλαμβάνει μουσικές από Θράκη, Μακεδονία, Νησιά, Μικρά Ασία,

    Πως προέκυψε αυτή η παρέα και πως την βλέπουν και οι υπόλοιποι Τούρκοι εκεί στην περιοχή
    ;
    -Ψυχή της ομάδας είναι ένας φίλος, ο Τζεμάλ Ατίλα, το παλικάρι αυτό έχει, όπως και πολλά από τα παιδιά, τα μέλη της σχολής, έχουν άσχημες εμπειρίες από το βαθύ Τουρκικό κράτος, πολλών από τα μέλη τα χωριά έχουν αποδεκατιστεί από το τουρκικό κράτος και έχουν μεταφερθεί ως έποικοι σε διάφορα μέρη της Τουρκίας, αλλά και σε Ίμβρο, Κύπρο, τουρκικά παράλια, είναι αυτοί που εμείς έχουμε μάθει να λέμε τόσα χρόνια, οι κακοί έποικοι, οι άγριοι, έχουμε μάθει τόσα χρόνια να τους μισούμε κι όμως. Θα σας μεταφέρω ένα παράδειγμα, όταν μας φιλοξένησε στο σπίτι του, ένα από τα παιδιά, ο πατέρας του μας είπε με πίκρα, «εγώ παιδιά μου έχω δύο βάσανα στην ζωή μου και δύο πληγές, η μία είναι ότι με ξερρίζωσαν από την πατρίδα μου, εννοούσε από κάτι χωριά στα βάθη της Τουρκίας, το δεύτερο μου παράπονο, ο δεύτερος μου καημός είναι ότι με βάλανε να κατοικώ σε σπίτια ανθρώπων που τους ξεριζώσανε από τον τόπο τους και τους έχουν διώξει και αυτούς»…. Δηλαδή είναι όμορφοι άνθρωποι, πολύ φιλόξενοι, πολύ ζεστοί, με πολλά ενδιαφέροντα και αυτά τα πολλά ενδιαφέροντα θα μπορέσει να τα ζήσει κανείς και σε αυτήν την εβδομάδα που οργανώνουν στην Ίμβρο.

    Όλη αυτή η κίνηση συνάντησε κάποιες αντιδράσεις κ. Γανωτή;
    -Ακόμα όχι, στην Τουρκία η σχολή βέβαια, έχει συναντήσει κάποιες αντιδράσεις, πέρσι τέτοιο καιρό είχαν μπει κάποια άτομα από τους φανατικούς Τούρκους, όπως έχουμε εδώ εμείς τους «Χρυσαυγίτες», έχουν αυτοί τους «Γκρίζους λύκους», μπήκαν και τους διέλυσαν τα γραφεία, σπάσανε τα κομπιούτερ τους, τους κλέψανε την βιβλιοθήκη τους, παρόλα αυτά συνεχίζουνε με πολύ περισσότερο ενθουσιασμό τώρα και ειδικά μετά από δύο μεγάλες εκδηλώσεις που κάνανε στην Τουρκία, στην Κωνσταντινούπολη, με ελληνικούς χορούς.

    Οι οποίες έτυχαν της ανάλογης υποδοχής, συμμετείχαν οι πολίτες;
    -Ναι, το εντυπωσιακό ήταν το εξής. Και τις δύο φορές τα θέατρα που κάνανε, τις εκδηλώσεις, ήταν κατάμεστα από νέο κόσμο, βέβαια ήταν αισθητή εντυπωσιακά η απουσία των Ελλήνων, ήταν ελάχιστοι οι έλληνες που πήγαν.

    Για ποιο λόγο;
    Λίγο το σνομπάρουνε…

    Βλέπουν δηλαδή ίσως μια προσπάθεια ότι ενδεχομένως κρύβει κάτι από πίσω;

    -Και έτσι, αλλά και λίγο -ας μου επιτραπεί η έκφραση- λίγο κουτοπόνηρα, δηλαδή τι δουλειά έχει τώρα ο Τούρκος μ΄’ εμάς, παρόλα αυτά οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές και στις δύο περιπτώσεις, η παράσταση δεν ήταν μόνο χορευτική, αλλά είχε πάρα πολλά στοιχεία από την νεότερη ελληνική ιστορία, δηλαδή, ντοκυμαντέρ, κομμάτια από ντοκιμαντέρ από το BBC, από το National Geographic, από την ΕΡΤ που τους είχα πάει εγώ, που ξεκινούσε από τις αρχές του αιώνα, δηλαδή με την έννοια του τι υπήρχε εδώ και το χάσαμε εξ’ αιτίας μας εμείς, οι Τούρκοι, κομμάτια από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που τονιζότανε ο δυναμισμός των Ελλήνων και πως αντιστάθηκαν σ’ ένα κατακτητή, κομμάτια πολύ επικεντρωμένα στην περίοδο της δικτατορίας και μάλιστα όταν ρωτούσα τον φίλο μου τον Τζεμάλ, γιατί έχεις επικεντρωθεί στην επταετία, μου λέει γιατί εγώ θέλω με τον τρόπο αυτό, να δείξω στους δικούς μας, στους Τούρκους συμπολίτες μου, ότι δίπλα μας υπάρχει ένας λαός που αγωνίζεται, αντιστέκεται, δεν σηκώνει πάνω από το κεφάλι του τυραννία και με τον τρόπο αυτό έμμεσα, αλλά πολύ καυστικά να δείξω ότι και εμείς κάτι τέτοιο πρέπει να κάνουμε, επειδή λοιπόν δεν μου επιτρέπεται να βάλω κομμάτια από την τουρκική ιστορία γιατί θα με πάνε μέσα, κάνω κάτι τέτοιο σαν αντιπαραβολή για να ενθουσιάσω τους δικούς μας και φανταστείτε ήταν μέρα που έπαιζε η Γαλατά Σεραϊ σ’ έναν πολύ σημαντικό αγώνα και όμως ήταν γεμάτο με νέα παιδιά, 3000 νέα παιδία Τούρκοι, ήταν μέσα στο θέατρο!

    Που σημαίνει ότι τα νέα παιδιά δεν ακούνε τα κελεύσματα αυτών των ηγεσιών και κάποιων σκληροπυρηνικών που προσπαθούν να δημιουργούν όλα αυτά τα προβλήματα. Μάλιστα τα παιδιά από ότι γνωρίζω γίνεται και ανάγνωση ποιημάτων, του Ναζίμ Χικμέτ, Γιάννη Ρίτσου,
    -Ναι βέβαια, αυτήν την εβδομάδα θα εντυπωσιαστεί κανείς αν βρεθεί στην Ίμβρο, για δύο λόγους. Ο ένας είναι καθαρά ο λόγος του νησιού, δηλαδή, η Ίμβρος από μόνη της είναι ένα υπέροχο νησί, πέρσι είχα την τιμή να οργανώσω εφτά πανηγύρια σ’ αυτό το νησί, μετά από παρότρυνση του Πατριάρχη και πέρσι ήταν η χρονιά που μετά από πολλά χρόνια οι Ίμβιοι ζήσανε τα πανηγύρια όπως τα ξέρανε παλιά, είχα φροντίσει και είχα φέρει μουσικούς εξαιρετικούς οι οποίοι είχαν φροντίσει και είχαν μάθει όλα τα παλιά τραγούδια, τις μελωδίες και τα παίξανε στο νησί και ήταν κάτι το εντυπωσιακό γιατί οι ντόπιοι Ίμβριοι, 200 που έχουν μείνει όλοι και όλοι, κατενθουσιάστηκαν και μας ευχαριστούσαν που τους βοηθήσαμε να ζήσουν κάτι τέτοιο. Φέτος αυτό που μπορεί κανείς να δει στην Ίμβρο, ανεξάρτητα από την ιστορία αυτή των φίλων μου, είναι το πανηγύρι της Παναγίας, στα Αγρίδια, στο οποίο θα παίξει μια ομάδα μουσικών από την Θεσσαλονίκη, δεν τα ξέρω τα παιδιά, έμαθα ότι είναι πολύ καλοί μουσικοί, το πρόγραμμα του Τζεμάλ, της ομάδας αυτής που λέγεται «Μια εβδομάδα μαζί», περιλαμβάνει διαμονή σε πανσιόν, σε ένα καινούριο χωριό που έχει φτιαχτεί τώρα τελευταία, αλλά όλη μέρα θα περνάει με δραστηριότητες, όπως εκδρομές σε διάφορα πανέμορφα μέρη της Ίμβρου, η Ίμβρος είναι κάτι ανάμεσα σε Νάξο και σε Σαμοθράκη

    Αν εξαιρέσουμε τα ερειπωμένα χωριά τα οποία υπάρχουν
    -Βέβαια ναι, αυτό είναι μια μεγάλη πίκρα, δηλαδή σε πιάνει η καρδιά σου, ειδικά όταν βρεθείς στο Σχοινούδι, αλλά από την άλλη μεριά νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει, κάτι κινείται, όταν βρεθείς στο χωριό στα Αγρίδια, που βλέπεις μια ζωντανή κοινωνία, είναι τα Αγρίδια, το μοναδικό χωριό στο οποίο δεν ζουν καθόλου Τούρκοι, δεν έχουν πάει καθόλου οι έποικοι, βλέπεις την συνέχεια της παράδοσης με τα έθιμα. Το κουρμπάνι που συμβαίνει, το έχουμε ξαναδείξει, στην Θράκη που υπάρχει, στην Σαμοθράκη υπάρχει στην Μυτιλήνη υπάρχει και εγώ το είδα φέτος στην Ίμβρο, όπου φέρνουν ταύρους, γίνεται η θυσία του ταύρου, λίγο δύσκολο για εμάς τους αστούς να το συλλάβουμε αυτό το έθιμο, όταν βλέπεις 600 κιλά ζώο να το σφάζουν, έθιμο βέβαια πανάρχαιο.

    Δηλαδή θα έχει μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων εκτός από αυτό;
    -Ναι, εκτός από αυτό θα μπορέσουν να ζήσουν οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα μαθήματα ελληνικών χορών, για Τούρκους, αλλά και για Έλληνες, αλλά και τούρκικων χορών αντίστροφα, παραδοσιακή μουσική, αλλά και ρεμπέτικα και αντίστοιχα τούρκικα, το βράδυ παρατήρηση αστεριών με ένα τηλεσκόπιο που έχουν αγοράσει και είναι πολύ όμορφο αυτό, γιατί ο ουρανός είναι υπέροχος και είναι και παιδιά που γνωρίζουν από αστρονομία και αντίστοιχες προεκτάσεις πάνω στην ελληνική μυθολογία, γιατί η αστρονομία έχει άμεση σχέση με την ελληνική μυθολογία.

    Ένα πλούσιο πρόγραμμα δηλαδή κ.Γανωτή;
    -Οι εκδρομές θα είναι πάρα πολύ όμορφες, οι παραλίες που θα επισκεφτεί κανείς είναι όλων των ειδών, δηλαδή από οικογενειακή παραλία μέχρι και παραλίες που μπορείς να κάνει και wind serf, κόσμημα, μαθήματα τούρκικου και ελληνικού κοσμήματος, ελληνική και τούρκικη κουζίνα, τα βράδια παρέα μαζί να παίζουν μουσική και αυτά τα δύο πανηγύρια.

    Αυτό γίνεται σε συνεργασία και με τους κατοίκους εκεί των χωριών
    -Αυτό γίνεται εν γνώσει των κατοίκων αλλά όχι σε συνεργασία, δηλαδή, οι ντόπιοι κάτοικοι το βλέπουν κάπως με σκεπτικισμό.
    Εγώ θα ήθελα να κλείσω αυτήν την συζήτηση με κάτι που μου έκανε εντύπωση. Όταν ήρθε ο Τούρκος ο δήμαρχος και έκανε παρατήρηση στον Τζεμάλ για την μουσική που έβαζε, του λέει γιατί βάζεις όλο Ρωμαίϊκα εδώ πέρα, του λέει ο Τζεμάλ σου πληρώνω τον φόρο, σου πληρώνω το νοίκι, τι δουλειά έχεις να μου λες για τον έλεγχο της μουσικής και αφού το ξαναέκανε δύο φορές παρατήρηση και μάλιστα μια φορά ήρθε και η αστυνομία και ο στρατός, γιατί εκεί πέρα έχουν στρατό, είναι λίγο ζόρικη η κατάσταση ακόμα και του έκαναν έντονη παρατήρηση και τρίτη φορά που ήρθε ο δήμαρχος κατ’ ιδίαν και του μίλησε και του λέει βρε παιδί μου γιατί αυτή η εμμονή σου με την Ελλάδα, γιατί βάζεις αυτήν την μουσική συνέχεια, γύριζε ο Τζεμάλ και του είπε άκου να δεις φίλε μου του λέει, αυτήν την μουσική χαίρονται τα βουνά να την ακούνε, γι’ αυτό την βάζω.

    Να ευχηθούμε καλή επιτυχία
    Εμείς ελπίζουμε να σας δούμε, θα χαρούμε πάρα πολύ να σας φιλοξενήσουμε και εγώ νιώθω μέλος αυτής της ομάδας μετά από αυτά τα δύο χρόνια που είμαι συνέχεια με τα παιδιά και νομίζω ότι θα είναι κάτι εντυπωσιακό για να καλυφθεί και να του δοθεί δημοσιότητα.

    Διεύθυνση του άρθρου: http://www.xronos.gr/interviews/detail.php?ID=47872

    Σχόλιο από χρόνος | 03/10/2009

  37. Δεν σου αρμόζει να λες και να ξελές

    Του Σενέρ Λεβέντ

    Αγαπητέ Χριστόφια, μία φορά στα σαράντα χρόνια είπες μια σωστή κουβέντα και ύστερα ήρθες και την αναίρεσες. Είπες και ξείπες. Μετάνιωσες αμέσως μόλις οι απέναντί σου έκαναν λίγο το μάγκα. «Δεν ήθελα να πω έτσι», είπες συμφωνώντας μαζί τους. Κατηγόρησες την αγγλική εφημερίδα στην οποία έδωσες εκείνη τη συνέντευξη. «Τα παραποίησε η Guardian», είπες. Για να πω την αλήθεια, δεν το περίμενα αυτό από εσένα. Έπρεπε να υποστηρίξεις τα λόγια σου. Και έπρεπε να υποστηρίξεις μέχρι τέλους ό,τι και αν είχες πει. ʼλλωστε δεν είπες κάτι λάθος. Ούτε η εφημερίδα έγραψε κάτι λάθος. Έγραψε ό,τι είπες. Δεν υπάρχουν παραποιήσεις κλπ. Γιατί αποσαφηνίζεις συνεχώς; Μήπως φοβήθηκες πολύ μόλις βρυχήθηκαν τα λιοντάρια; Κρίμα. Πολύ κρίμα.

    Ο Χίτλερ είναι Χίτλερ. Και ο φασισμός, φασισμός. Μήπως είναι ψέματα ότι η Ευρώπη ήταν πολύ μαλακή με τον Χίτλερ και έκανε υποχωρήσεις σε αυτόν; Το ξέρεις και εσύ ότι το πραγματικό ντέρτι τής Ευρώπης δεν ήταν ο Χίτλερ, αλλά το καθεστώς στη Σοβιετική Ένωση. Θα έκαναν γιορτή αν ο γερμανικός στρατός δεν πείραζε καθόλου τους ίδιους και επιχειρούσε να συντρίψει μόνο τη Σοβιετική Ένωση. ʼλλωστε, μήπως αν οι Σοβιετικοί δεν κέρδιζαν εκείνη την τρομερή νίκη κατά του πλέον επίλεκτου γερμανικού στρατού στο Στάλινγκραντ και αν ο Κόκκινος Στρατός δεν αναχαίτιζε τους Γερμανούς καταδιώκοντάς τους προς το Βερολίνο, μήπως θα μπορούσαν έτσι εύκολα οι σύμμαχοι να ανοίξουν εκείνο το δεύτερο μέτωπο; Όταν ο Χίτλερ δεν κατάφερε να γονατίσει το σοβιετικό καθεστώς και υπέστη μεγάλη ήττα, έζωσε την Ευρώπη ο φόβος των Σοβιετικών αυτή τη φορά. Διότι πλέον δεν ήταν τίποτε για τον Κόκκινο Στρατό να μπει από τη μια άκρη της Ευρώπης και να βγει από την άλλη. Γι’ αυτό το λόγο η Αμερική και η Αγγλία άνοιξαν το δεύτερο μέτωπο κατά των Γερμανών. Για να μην είναι οι Σοβιετικοί οι μόνοι νικητές του πολέμου. Να μην περιέλθει ολόκληρη η Ευρώπη υπό την κυριαρχία των Σοβιετικών.

    Εσύ σύντροφε έχεις περάσει από μαρξιστικά-λενινιστικά θρανία. Τα ξέρεις αυτά. Η κουλτούρα σου είναι σοσιαλιστική. Και είναι ορθή η διάγνωση στην οποία προέβης. Όπως η Ευρώπη προέβαινε σε παραχωρήσεις στον Χίτλερ για να μην καταστεί περισσότερο επιθετικός, έτσι κάνει παραχωρήσεις τώρα και στην Τουρκία. Αν και η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, η Ευρώπη κλείνει τα μάτια στο γεγονός ότι το μισό νησί κατέχεται από την Τουρκία. Δεν της λέει «αποσύρσου από το έδαφός μου». Δεν χρησιμοποιεί καν την λέξη «κατοχή». Δεν λέει τίποτα για τη μεταφορά πληθυσμού στο νησί και τη λεηλασία των περιουσιών στο βορρά. Δεν κάνει το παραμικρό για να ανοίξει το Βαρώσι που παραμένει κλειστό εδώ και 35 χρόνια. Δεν την πιέζει για να ανοίξει τα λιμάνια της για την Κύπρο. Παραγνωρίζει την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο νησί. Και δεν θίγει καθόλου τα σχέδιά της να προωθήσει το χωριστό κράτος. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την έχει φλομώσει στις φιλοφρονήσεις και από πάνω. Υποστηρίζει, λέει, τη λύση στο νησί. Προώθησε, λέει, τις μεταρρυθμίσεις. Και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Προκαλούν αναγούλα πλέον τέτοιου είδους δηλώσεις των αξιωματούχων της ΕΕ. Τις βαρεθήκαμε πια. Ακόμη λίγα τους είπες. Προσβλήθηκαν. Αποκάλεσες, δήθεν, φασιστική την Τουρκία. Όμως, δεν είπες καν κάτι τέτοιο. Εσύ δεν συνέκρινες το καθεστώς, αλλά μια συμπεριφορά. Συνέκρινες τη στάση της Ευρώπης κατά του Χίτλερ και τη στάση της κατά της Τουρκίας. Και δεν υπάρχει κανένα απολύτως λάθος σε αυτή τη σύγκριση. Αλλά, ας υποθέσουμε ότι την αποκάλεσες φασιστική. Ψέματα είναι; Αν δεν είναι φασιστικό τότε τι άλλο μπορεί είναι ένα κράτος που έχει δεκάχρονα παιδιά να σαπίζουν για χρόνια στις φυλακές, που θάβει στις φυλακές ακόμη και κρατούμενους με καρκίνο στο κρεβάτι του θανάτου, που δεν έμειναν βασανιστήρια που δεν έκανε και που ακόμη επιδεικνύει μεγάλο σεβασμό στους χουντικούς που έκαναν το λαό να κλάψει; Μην βλέπεις μόνο αυτά που κάνει στην Κύπρο για να τη βαθμολογήσεις. Να κοιτάς λίγο και τι κάνει στο εσωτερικό της δικής της χώρας. Όπου η καταπίεση προς το δικό της λαό είναι πολύ χειρότερη από αυτά που κάνει σε εμάς. Τι ελπίδα μένει σε αυτό τον κόσμο, αν ο ηγέτης ενός αδικημένου λαού απολογείται επειδή αποκάλεσε «φασίστα» τον κατακτητή του;

    αναΔημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης», 3/11/2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  38. ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΥΡΥΤΗΤΑΣ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ

    Άρθρο του κ. Eser Karakaş, καθηγητού στο Πανεπιστήμιο Bahçeşehir, στό φύλλο της εφημερίδος Star της 09.11.2009.

    Το βλέμμα μου έπεσε τις προάλλες σε άρθρο που δημοσιεύεται στη 12η σελίδα, σε πλαϊνή στήλη, στο φύλλο της Star της 07.11.2009. Το μικρό σε έκταση άρθρο έχει ως επικεφαλίδα: «Δείπνο από την Clinton προς τιμήν του Πατριάρχη».

    Συμπεραίνω από το δημοσίευμα ότι ο Ρωμαίος Πατριάρχης του Φαναρίου Βαρθολομαίος βρίσκεται στις Η.Π.Α. καί ότι η Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Hillary Clinton παρέθεσε δείπνο προς τιμήν του Πατριάρχου.

    Η Hillary Clinton απευθύνει ομιλία, στην οποία τονίζει τα εξής: «Αναγνωρίζουμε τη σοφία, το όραμα και την ηγετική ικανότητα του πνευματικού αρχηγού 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους, για τους οποίους τόσο ο Πρόεδρος Barack Obama, όσο κι εγώ υποστηρίζουμε με ιδιαίτερη έμφαση την ανάγκη να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου».
    Για ποιον χρησιμοποιεί αυτά τα λόγια, αυτές τις διατυπώσεις, η Υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Hillary Clinton;

    Μιλά μ’αυτόν τον τρόπο για ένα πολίτη της Τουρκικής Δημοκρατίας.

    Πώς βλέπει η Τουρκική Δημοκρατία αυτόν τον συμπολίτη μας;
    Τον θεωρεί ως Πατριάρχη υπαγόμενο στον Καϊμακάμη της Περιφερείας του Fatih.

    Και σα να μην έφτανε αυτό για να ικανοποιηθούμε, επιδιώξαμε να επισκιάσουμε το Φανάρι ιδρύοντας στο Καράκιοϊ κατά τα χρόνια της ανακηρύξεως της Τουρκικής Δημοκρατίας ένα «Τουρκορθόδοξο Πατριαρχείο», το όνομα του οποίου αναφέρεται σήμερα στα πλαίσια της διεξαγωγής της δίκης της Ergenekon.
    Πάντως, μεταξύ της υπαγωγής, αφ’ενός, από μέρους μας του Πατριάρχου στον Καϊμακάμη της Περιφερείας του Fatih και της παραθέσεως, αφ’ετέρου, από την Hillary Clinton δείπνου προς τιμήν του ιδίου προσώπου, εκδηλώνεται μία εξώφθαλμη αντίφαση.
    Επιμόνως αντιστεκόμαστε στη χρήση από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο του όρου: «οικουμενικός», ενώ θεωρούμε εκδήλωση πατριωτισμού την μη ανταπόκριση σε εθιμοτυπικές προσκλήσεις του εφ΄όσον στο προσκλητήριο αναγράφεται αυτός ο προσδιορισμός.

    Η οικουμενικότητα, είτε ως τιμητικός τίτλος, είτε ως έκφραση πραγματικής πνευματικής ιεραρχικής θέσεως, αποτελεί εσωτερικό ζήτημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και, τουλάχιστον εγώ, δυσκολεύομαι να κατανοήσω την ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας ενός Κράτους, το οποίο αυτοχαρακτηρίζεται ως ανεξίθρησκο.

    Θεωρώ ότι, εάν είναι οπωσδήποτε δεδομένη η κρατική ανάμειξη σ’αυτό το ζήτημα, ένα κράτος με περισσότερο ευρείς ορίζοντες θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να εμπλακεί με σκοπό να χρησιμοποιείται ο τίτλος «οικουμενικός», και μάλιστα με σκοπό να χρησιμοποιείται με περισσότερη έμφαση καί σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα.

    Επαναλαμβάνω ότι το πρόσωπο, προς τιμήν του οποίου παρέθεσε δείπνο η Hillary Clinton, χαρακτηρίζοντάς το ως πνευματικό ηγέτη 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων, είναι συμπολίτης μας της Τουρκικής Δημοκρατίας.
    Και το Πατριαρχείο βρίσκεται στο έδαφος της Τουρκικής Δημοκρατίας.

    Θέτω στην κρίση των εχεφρόνων αναγνωστών το τι σημαίνει να επιλέγουμε τελικώς την υπαγωγή του στον Καϊμακάμη της Περιφερείας του Fatih αντί να μετατρέπουμε αυτήν την πραγματικότητα, αυτόν τον πολιτιστικό και ιστορικό πλούτο, σε κοινωνικό και πολιτικό πλεονέκτημα, αντί να αξιοποιούμε αυτόν τον τίτλο ως γέφυρα ειρήνης και καταλλαγής.
    Η ίδια πολιτική απερισκεψία και έλλειψη ευρύτητας οριζόντων χαρακτηρίζει και την στάση που τηρούμε στο θέμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

    Αυτοί που επιθυμούν να συνεχισθεί η ίδια αυτή κωμική κατάσταση είναι οι πιο πιστοί οπαδοί και κήρυκες του ανεξιθρήσκου χαρακτήρα του κράτους, και αυτό, πιο σωστά, είναι που καθιστά την όλη κατάσταση ακόμη περισσότερο κωμική…

    Άκουσα προσφάτως ένα λογοπαίγνιο, το οποίο μου άρεσε πολύ και το βρίσκω πολύ ταιριαστό στην περίπτωσή μας: (αντί: ειρήνη στην χώρα-ειρήνη στον κόσμο) «ανεξίθρησκοι στη χώρα-μουσουλμάνοι στον κόσμο».

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 16/11/2009

  39. […] -Οι δικοί μας Τούρκοι […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  40. Διαδήλωση προοδευτικών Τούρκων υπέρ του Πατριαρχείου

    Διαδήλωση συμπαράστασης στις μειονότητες οργανώθηκε σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, μπροστά από το Πατριαρχείο στο Φανάρι, με συνθήματα και πανό που τόνιζαν ότι «κανείς δεν θα μπορέσει να αγγίξει το Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο». Η πρωτοφανής αυτή εκδήλωση, οργανώθηκε από συνασπισμό φιλελεύθερων, αριστερών οργανώσεων, που αποκαλείται >»70 εκατομμύρια βήματα κατά των πραξικοπημάτων».

    Οι διαδηλωτές φώναζαν μπροστά από τον Πατριαρχικό Οίκο «Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών», «Ελευθερία», «να διαλυθεί η Εργκενεκόν» και κρατούσαν πλακάτ στο οποίο έγραφε στα ελληνικά «όλοι οι λαοί είναι αδέλφια» και στα τουρκικά «να δικαστούν οι πραξικοπηματίες και όσοι σχεδιάζουν «κλωβούς»».

    Υπενθυμίζεται ότι το σχέδιο «Κλωβός», που αποκαλύφθηκε από την τουρκική δικαιοσύνη πρόσφατα, είναι σχέδιο που επεξεργάζονται δυνάμεις του στρατού για την δολοφονία προσωπικοτήτων με στόχο να προκληθούν επεισόδια ανάλογα με τα Σεπτεμβριανά.

    Εκπρόσωπος του συνασπισμού διάβασε ανακοίνωση στην οποίαν παρουσιάζονται οι στόχοι της διαδήλωσης: «Μέσα σε 50 χρόνια έγιναν 3 αιματηρά πραξικοπήματα, ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα και ένα με ηλεκτρονικό υπόμνημα, αναφέρεται στην ανακοίνωση και υπενθυμίζεται ότι «ακόμα κλείνουν τα πολιτικά κόμματα και φυλακίζονται δήμαρχοι, εκλεγμένοι από τον λαό, ακόμα υπάρχει το άρθρο 301 του ποινικού κώδικα και ότι πρόσφατα δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια των αρχών ο δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ«.

    «Δεν αισθανόμαστε ήσυχοι. Διότι σύμφωνα με το σχέδιο «Κλωβός», ο πρώτος που θα εδολοφονείτο ήταν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος», τονίζεται στην ανακοίνωση και τονίζει ότι «δεν θα επιτρέψουμε ούτε πραξικόπημα, ούτε και νέα Σεπτεμβριανά».
    Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος δεν βρίσκονταν της στιγμή της διαδήλωσης στο Φανάρι, αλλά ενημερώθηκε για αυτήν από δημοσιογράφους που τον συνόδευαν σε περιοδεία στη Μαύρη Θάλασσα.

    Ο συνασπισμός που διαδήλωσε δημιουργήθηκε πριν από δύο χρόνια από διάφορες συνεργαζόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ανέφερε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ εκπρόσωπος των διαδηλωτών κα Γιλντζίν Ενεν: «Έχουμε κάνει πολλές εκδηλώσεις κατά του αστυνομικού κράτους και των πραξικοπηματιών», είπε και πρόσθεσε ότι «σήμερα διαδηλώνουμε τη συμπαράστασή μας προς τους Ρωμιούς πολίτες, που έχουν δεχθεί πολλές επιθέσεις. Είμαστε εδώ για να μην επιτρέψουμε νέα επίθεση κατά των Ρωμιών και δηλώνουμε ότι θα τους υπερασπιστούμε».

    Η κα Ενεν ανακοίνωσε επίσης ότι ετοιμάζεται μεγάλη διαδήλωση στην κεντρική λεωφόρο Ιστικλάλ, την παλαιά λεωφόρο του Πέρα στις 23 Ιανουαρίου
    Από : http://news.ert.gr/el/kosmos/eidiseis/31711-diadilosi-proodeytikon-tourkon-yper-tou-patriarxeiou

    ————–

    http://70milyonadim.wordpress.com/

    ——————-

    http://www.haber7.com/haber/20100109/Fener-Rum-Patrikhanesi-onunde-eylem.php

    ——————-

    http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showplain?maindoc=8293862&service=141

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/01/2010

  41. Μην μαραζώνετε, το πλοίο φεύγει

    Του Σενέρ Λεβέντ

    Είδατε την ταινία του Φεντερίκο Φελίνι «Το πλοίο φεύγει»; Σε εκείνο το πλοίο υπήρχε και ένας πρίγκιπας και ένας δημοσιογράφος. Και υπέβαλε την εξής ερώτηση ο δημοσιογράφος στον πρίγκιπα από τον οποίο έπαιρνε συνέντευξη μια μέρα: «Ποια η γνώμη σας για τη σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ανθρωπότητα;» Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η απάντηση του πρίγκιπα. «Όλοι καθόμαστε στην άκρη ενός βουνού», είπε. Όμως, ο μεταφραστής του πρίγκιπα διαφωνούσε και διόρθωσε αυτό που είπε ο πρίγκιπας. Είπε «κάτω από το βουνό» και όχι «στην άκρη του βουνού». Κατόπιν τούτου άρχισε μια συζήτηση. Για το αν ήταν στην άκρη του βουνού ή κάτω από αυτό. Έτσι τελείωσε εκεί αυτή η συνέντευξη.

    Πάντα με αυτό το γεγονός παρομοιάζω το κυπριακό ζήτημα, τις ερωτήσεις που υποβάλλουν οι δημοσιογράφοι στους πολιτικούς και τις απαντήσεις που οι τελευταίοι δίδουν. Με την ερώτηση που υποβλήθηκε στον πρίγκιπα, την απάντηση που εκείνος έδωσε και τις παράλογες συζητήσεις που άρχισαν γύρω από αυτή την απάντηση. Με αυτό που λένε ότι ένας τρελός ρίχνει μιαν πέτρα στο πηγάδι και χίλια άτομα δεν μπορούν να τη βγάλουν από εκεί. «Τι προσδοκάτε από τη φετινή χρονιά;», ρώτησαν τον άνθρωπο. «Λύση», τους απαντά. Τι άλλο να έλεγε; Γιατί υποβάλλει μια τέτοια ερώτηση ο δημοσιογράφος αφού γνωρίζει την απάντηση που θα πάρει; Μήπως απλώς για να υποβάλει ερώτηση; Πάλιωσαν πολύ όσα λέγονται και γράφονται, οι τίτλοι των εφημερίδων και οι δηλώσεις των ηγετών για το Κυπριακό. Και δεν είναι πια καθόλου δημιουργικά. Στη σακούλα του παλιατζή υπάρχουν ένα σωρό ειρηνευτικά σχέδια, μεσολαβητές, τραπέζια διαπραγμάτευσης και φωτογραφίες. Έχει δίκιο ο πρίγκιπας του Φελίνι. Όλοι καθόμαστε στην άκρη ενός βουνού. Και το πλοίο φεύγει.

    Οι Ρώσοι πάντα υποβάλλουν την ίδια ερώτηση όταν στριμωχτούν: «Τι πρέπει να γίνει;». Αναζητούν την έξοδο από το τούνελ αφού υποβάλουν αυτή την ερώτηση. Ο Τσερνισέφσκι, ο Λένιν και οι σύγχρονοι Ρώσοι διανοούμενοι αναζητούσαν συνεχώς την απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Εμείς τι κάνουμε; Περνάμε τη ζωή μας αναφερόμενοι συνεχώς σε σχέδια. Ή υπολογίζοντας τις ημερομηνίες κατά τις οποίες θα έρθουν στο νησί οι Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ. Μάλιστα τους συμπεριφερόμαστε με βλακώδη τρόπο σαν να είναι ο Γκοντό. Τοποθετούμε τις πιο συνηθισμένες, τις πιο παράλογες πολιτικές δηλώσεις στις οθόνες των τηλεοράσεών μας και στις σελίδες των εφημερίδων μας χρησιμοποιώντας φράσεις που καταλήγουν με το ότι «προέβη σε σημαντικές δηλώσεις». Και το πλοίο φεύγει.

    «Δεν καθόμαστε στο τραπέζι ως ίσες πλευρές», παραπονιέται ο Ταλάτ. Ο Χριστόφιας είναι ο Πρόεδρος της Κύπρου. Ένας αναγνωρισμένος Πρόεδρος. Και ο ίδιος είναι απλώς ένας ηγέτης κοινότητας. Ή ένας ψευδοπρόεδρος. Ε, τι περίμενε δηλαδή; Είτε να αναγνωριστούν δύο κράτη ή κανένα από αυτά; Η ελληνοκυπριακή πλευρά θα έπεφτε σε αυτή την παγίδα αν έλεγε «ναι» στο σχέδιο Ανάν. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα διαλυόταν για 24 ώρες ανεξαρτήτως αν θα εφαρμοζόταν ή όχι το σχέδιο Ανάν. Ενώ ήταν ένα αναγνωρισμένο κράτος, θα μετατρεπόταν ξαφνικά σε ένα μη αναγνωρισμένο μόρφωμα. Και αργότερα η Τουρκία δεν θα πάθαινε τίποτα αν δεν εφάρμοζε αυτά που προνοούσε το σχέδιο εκείνο. Ακριβώς όπως δεν παθαίνει τίποτα τώρα. Νά που λεηλατεί τα ελληνοκυπριακά εδάφη όπως επιθυμεί, μεταφέρει πληθυσμό, δεν αποσύρει στρατεύματα, δεν ανοίγει το Βαρώσι και εμποδίζει την εφαρμογή του ευρωπαϊκού δικαίου εδώ. Μήπως της λέει κανείς τίποτα;

    Αν δεν είσαι ίσος στο τραπέζι, πάλι εσύ φταις αδελφέ Ταλάτ. Διότι εσύ αρνήθηκες τη δική σου Δημοκρατία. Την Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας ουσιαστικά είσαι πολίτης. Αν ήθελες θα μπορούσες να καθίσεις σε εκείνο το τραπέζι ως αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας και μάλιστα έχοντας στο χέρι ένα τεράστιο δικαίωμα αρνησικυρίας. Και κανείς δεν θα μπορούσε να σε εμποδίσει. Κανένας. Όμως, εσύ προτίμησες να καθίσεις ως ένας ψευδοπρόεδρος, αντί ως ένας πραγματικός αντιπρόεδρος. Τότε γιατί παραπονιέσαι συνεχώς;

    Ιδού το πλοίο φεύγει και πάλι. Περνάνε τα χρόνια. Δεν ρωτώ κανέναν αν πιστεύει σε λύση. Διότι ξέρω ότι όλοι καθόμαστε στην άκρη ενός βουνού.

    Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πολίτης», 07/01/2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/01/2010

  42. Wir sind alle Griechen! NPD stoppen!

    ….από τον ιστότοπο της (τουρκογερμανίδας) Σεβίμ Νταγντελέν, βουλευτίνας της Αριστεράς:

    «Είμαστε όλοι Έλληνες!»

    http://www.sevimdagdelen.de/de/article/1621.wir_sind_alle_griechen_npd_stoppen.html

    απ’ του Σαραντάκου

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/05/2010

  43. «Kimlik Meselesi»

    Το πρόβλημα ταυτότητας της Τουρκίας

    του Νίκου Χειλαδάκη

    Δημοσιογράφου – Συγγραφέα – Τουρκολόγου

    Η σημερινή Τουρκία, αυτoπροσδιορίζεται επίσημα σαν μια ισλαμική, σουνιτικού δόγματος τουρκική χώρα. Και όμως, η ταυτότητα αυτής της χώρας και ως προς το θρήσκευμα, αλλά και ως προς τον εθνικό προσδιορισμό, φαίνεται πως είναι μια πολύ μπερδεμένη υπόθεση. Άλλωστε αυτό γίνεται αντιληπτό σε κάθε έμπειρο παρατηρητή, όταν επισκέπτεται και γυρίζει στις πόλεις και τα χωριά της Μικράς Ασίας και της ανατολική Θράκης. Ένα αδιόρατο ελληνοχριστιανικό υπόβαθρο, ακόμα και σήμερα, μετά από πολλές δεκαετίες από την ανταλλαγή των πληθυσμών, εμφανίζεται με απροσδόκητο τρόπο σε πολλές περιοχές και σε πολλές περιπτώσεις είναι φανερό και εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Αλλά και σε σφαιρικό επίπεδο, τα τελευταία χρόνια μια έκδηλη κρίση ταυτότητας έχει αρχίσει να εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους, όπως θα δούμε σε αυτό το άρθρο, ανατρέποντας πολλά σταθερά δεδομένα από την ίδρυση της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας, με άγνωστες προς το παρόν συνέπειες σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

    Χαρακτηριστικό είναι το τηλεοπτικό πεδίο όπου εκφράζεται με εμφανή τρόπο η εξέλιξη αυτή, καθώς και η αφύπνιση πολλών μειονοτικών ομάδων που ζητάνε όλο και πιο έντονα την πολιτιστική τους τουλάχιστον διαφοροποίηση και επίσημη αναγνώριση. Έτσι τα τελευταία χρόνια έχουν ξεφυτρώσει περί τα πέντε δορυφορικά κανάλια από τον τουρκικό Πόντο, που δεν χάνουν την ευκαιρία να τονίζουν συνεχώς την ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής. Τηλεοπτικά κανάλια των Αλεβιτών που παρουσιάζουν την ιδιαιτερότητα της μεγάλης αυτής θρησκευτικής μειονότητας και μάλιστα φτάνουν και στο σημείο να προβάλλουν θρησκευτικές τελετές των Αλεβιτών, που δεν έχουν καμία σχέση με το επίσημο Ισλάμ. Κανάλια της περιοχής του Αιγαίου, της νοτιοανατολικής Τουρκίας, που αναδεικνύουν τις ιδιαιτερότητες της περιοχής τους αλλά και φονταμελιστικά φιλοαραβικά ισλαμικά κανάλια, διαγράφουν ένα πολύπλοκο τηλεοπτικό τοπίο. Βεβαία θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι όλο αυτό περίγραμμα είναι δείγμα πλουραλισμού, αλλά για όσους γνωρίζουν τα τουρκικά πράγματα πολύ απέχει από την πραγματικότητα ένας τέτοιος ισχυρισμός καθώς το καθεστώς που «σκιάζει» και ελέγχει αυστηρά τα πάντα, δεν διστάζει να προχωρεί ακόμα και με συχνό κλείσιμο διαφόρων τηλεοπτικών σταθμών για προσβολή της τουρκικότητας.

    Σύμφωνα με τον γνωστό Άγγλο ιστορικό – Τουρκολόγο, Bernard Lewis, έναν από τους μεγαλύτερους ερευνητές τής Μέσης Ανατολής, «Οι Τουρκόφωνοι, όταν ήρθαν από την ανατολή στην Μικρά Ασία τον 11ο αιώνα μ.Χ. συνάντησαν έναν εγχώριο πληθυσμό με προϊστορία 2.000 χρόνων. Αυτός ο εγχώριος πληθυσμός, ελληνόφωνος, ελληνοπρεπής και χριστιανικός ορθόδοξος στην μεγάλη του πλειοψηφία, ούτε εξολοθρεύτηκε, αλλά ούτε και εξαφανίστηκε». Άρα το ερώτημα που τίθεται για άλλη μια φορά, είναι τι απέγινε αυτός ο πληθυσμός με πολιτιστικό επίπεδο σίγουρα πολύ ανώτερο των τουρκόφωνων νομάδων. Η πρώτη και πιο λογική απάντηση που μπορεί να δώσει κανείς σε αυτό το ερώτημα, είναι ότι αφού δεν εξαφανίστηκε, άλλωστε κάτι τέτοιο ήταν πολύ δύσκολο, αλλαξοπίστησε και σταδιακά εντάχτηκε σε αυτό που λέμε σήμερα Τουρκία.

    Σύμφωνα με όλα τα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία, οι λαοί της Ανατολίας, (Μικράς Ασίας), είχαν δικούς τους γνήσιους πολιτισμούς και γλώσσες, ενώ το κυρίαρχο στοιχειό ήταν η ελληνική πολιτιστική ταυτότητα . Μέχρι το 300 μ.Χ. υπήρχαν ακόμα πληθυσμοί που μιλούσαν εκτός από τα ελληνικά, φρυγικά, έως το 400 μ.Χ,. καππαδοκικά και γοτθικά-γαλατικά και έως το 500 μ.Χ. νεοφρυγικά. Οι γλώσσες αυτές όμως επειδή δεν ήταν γραπτές σταδιακά εξαφανίστηκαν. Σήμερα οι γλωσσολόγοι συναντάνε ακόμα σε διαλέκτους που ομιλούντο έως πρόσφατα στην Ανατολία, λέξεις και επιδράσεις απ’ αυτές τις γλώσσες. Παράλληλα τα ελληνικά, που ήταν, όπως αναφέραμε, η κυρίαρχη μορφή γλωσσικής επικοινωνίας σε όλη την Ανατολία, έστω και σε μορφή διαλέκτων, όπως τα ποντιακά, επέζησαν μέχρι σήμερα.

    Αυτά τα ίχνη των εξαφανισμένων γλωσσών μαρτυρούν μια πολιτισμική κληρονομιά η οποία σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με την τουρκομογγολική ταυτότητα. Η κληρονομιά αυτή έχει διατηρήσει την ύπαρξή της εδώ και χιλιάδες χρόνια από γενιά σε γενιά. Αυτήν όμως την μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά, σήμερα, η σύγχρονη Τουρκία, όχι μόνο την έχει αρνηθεί, αλλά προχώρησε σε μια καταπληκτική διαστρέβλωση κάθε έγνοιας της ιστορικής ταυτότητας της Μικράς Ασίας. Ο αυτουργός αυτής της διαδικασίας αλλαγών όλων των ιστορικών δεδομένων, η αναγνώριση των οποίων θα έχει καταλυτικές συνέπιες γι’ αυτό που αποκαλούμε σήμερα Τουρκική Δημοκρατία, είναι ο ίδιος ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο δημιουργός της τουρκικής εθνικής συνείδησης, ο Μουσταφά Κεμάλ, αγνώστου καταγωγής, αφού πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι ήταν Ντονμές, δηλαδή εξισλαμισμένος Εβραίος της περιοχής της Θεσσαλονίκης.

    .

    Ο ΚΕΜΑΛ

    Το 1925 κατόπιν εντολής του Κεμάλ ένας μελετητής των ιστορικών ανησυχιών του, συνέταξε ένα κατάλογο των βασικών ιστορικών ερωτημάτων που απασχολούσαν εκείνη την περίοδο τον Τούρκο ηγέτη. Τα ερωτήματα αυτά, (και συνάμα αρχή των ιστορικών του θέσεων), στα οποία θα απαντούσε με τον δικό της τρόπο η κεμαλική ιστορία αγνοώντας όλη την ιστορική πραγματικότητα της περιοχής, ήταν τα εξής: α) Ποιοι ήταν οι παλαιότεροι αυτόχθονες κάτοικοι της σημερινής Τουρκίας; β) Πώς και από ποιους δημιουργήθηκε ο πρώτος πολιτισμός στην Τουρκία; γ) Ποια είναι η θέση της Τουρκίας στην παγκόσμια ιστορία και στον παγκόσμιο πολιτισμό; δ) Η ίδρυση κράτους στην Ανατολία από μια τουρκική φυλή, (τους Οθωμανούς και όχι τους Σελτζούκους), αποτελεί ένα ιστορικό μύθο. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να βρεθεί μια άλλη ερμηνεία για τον σχηματισμό του κράτους αυτού. Ποια είναι η σωστή ερμηνεία; ε) Ποια είναι η αληθινή ταυτότητα τις ισλαμικής θεωρίας και ποιος ήταν ο ρόλος των Τούρκων σε αυτή; Πάνω λοιπόν σε αυτά τα πέντε βασικά ερωτήματα κινήθηκε έκτοτε όλη η καινούργια κεμαλική «κοσμοϊστορική» θεωρία.

    Το 1928 ο Κεμάλ κάλεσε τους ιστορικούς του να εδραιώσουν την θεωρία περί της προελεύσεως των Τούρκων και της συνέχειας της παρουσίας του τουρκικού έθνους στην Μικρά Ασία από αρχαιοτάτων χρόνων. Επιδίωξη του ήταν να δώσει ιστορικό χαρακτήρα στην εθνική συνείδηση, που μόλις είχε δημιουργήσει, σαν το βασικό θεμέλιο της νέας τουρκικής Δημοκρατίας, ένα πολύμορφο και με αδύναμη συνοχή καινούργιο κράτος. Κατ’ αρχή, από τους εντεταλμένους ιστορικούς του Κεμάλ, γεννήθηκε η «Χιττική θεωρία», δηλαδή η θεωρία που υποστήριζε ότι οι Χιττίτες ήταν οι πρώτοι πρόγονοι των Τούρκων. Έτσι δόθηκε αμέσως κυριαρχικό δικαίωμα στους Τούρκους σε όλη την Μικρά Ασία, από αρχαιοτάτων χρόνων. Αυτή την θεωρία ανέλαβε να αναπτύξει και να διευρύνει η ιδρυθείσα το 1931, από τον Κεμάλ, «Τουρκική Ιστορική Εταιρία», (Turk Tarihi Korumu), η οποία το 1932 συγκάλεσε το πρώτο ιστορικό συνέδριο της Νέας Τουρκίας. Ο πρόεδρος του συνεδρίου αυτού, Τούρκος καθηγητής ιστορίας, Μεχμέτ Φουάτ Κιοπρουλού, της γνωστής μεγάλης οικογένειας των Κιοπρουλού, που έχει δώσει μια σειρά από βεζίρηδες στη Οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά που η καταγωγή της δεν είναι τουρκική, (αλβανικής καταγωγής), επέκρινε με δριμύτητα τους δυτικούς που θεωρούσαν τους Τούρκους σαν βαρβάρους, μια αντίληψη, που όπως ανέφερε, έχει δημιουργηθεί στην Δύση μετά την πρώτη επαφή των δυτικών με τους Τούρκους δια των σταυροφοριών.

    Η καινούργια ιστορική θέση που αναπτύχθηκε σε αυτό το συνέδριο, υποστήριζε ότι, «Οι Τούρκοι δεν είναι κάποια φυλή που έχει λιγότερη ιστορική άξια από άλλες αρχαίες φυλές, αλλά είναι μια φυλή που ανήκει στους Αρίους λαούς της Μικράς Ασίας». Μάλιστα επικαλέστηκαν τότε την μαρτυρία κάποιου Σταυροφόρου της πρώτης σταυροφορίας, ενός ανώνυμου Νορμανδού συγγραφέα, ο οποίος ανέφερε για τους μουσουλμάνους της Μικράς Ασίας ότι, «θα ήσαν η τελειότερη των φυλών αν μόνο ήσαν χριστιανοί». Στο ίδιο συνέδριο υποστηρίχθηκε η θεωρία ότι οι Τούρκοι ήταν κατ’ ευθεία απόγονοι των αρχαίων Τρώων, γι’ αυτό και ο Μωάμεθ ο Πορθητής, (μια προσφιλή θεωρία του Μωάμεθ, «Φατίχ», ήταν να υποστηρίζει ότι συγγενεύει με τους Τρώες), μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, όταν είχε αλληλογραφία με την Ρώμη, είχε υποστηρίξει ότι οι Τούρκοι είναι συγγενείς με τους Ρωμαίους, καθώς από τους Τρώες που είχαν φύγει μετά την καταστροφή της Τροίας ιδρύθηκε το Λάτιο και η μετέπειτα Ρώμη, ενώ το σύμβολο της λύκαινας που ανατρέφει τους δυο ιδρυτές της Ρώμης, είναι ένα καθαρά τουρκικό εθνικό σύμβολο.

    Οι βασικές θέσεις του σημαντικού αυτού ιστορικού συνεδρίου, όπως είχαν τότε δημοσιευτεί στην Τουρκία και οι οποίες έγιναν οι βάσεις της ιστορίας όπως διδάσκεται σήμερα σε όλη την χώρα ήταν οι εξής: α) Η ιστορία του τουρκικού έθνους όπως ήταν μέχρι σήμερα γνωστή, δεν περιορίζεται μόνο στην οθωμανική ιστορία. Η τουρκική ιστορία είναι πολύ παλαιότερη. Το έθνος που διέδωσε τον πολιτισμό σε όλα τα άλλα έθνη, είναι το τουρκικό. β) Η τουρκική φυλή δεν είναι κίτρινη, (σήμερα βεβαία έχουν αναπτυχτεί και οι απόψεις πολλών εθνικιστικών κέντρων που υποστηρίζουν την άμεση συγγένεια των Τούρκων με την κεντρική Ασία, δηλαδή με το τουρκομογγολικό κόσμο φτάνοντας στο σημείο να διεκδικήσουν τους Ουϊγούρους της Κίνας που ανήκουν στην κίτρινη φυλή). Οι Τούρκοι είναι λευκοί και βραχυκέφαλοι. «Εμείς που σήμερα διαφεντεύουμε την πατρίδα μας, είμαστε απόγονοι εκείνων που ίδρυσαν τον παλαιότερο πολιτισμό και οι οποίοι έφεραν το ίδιο όνομα με εμάς» γ) Οι Τούρκοι που μετέφεραν τον πολιτισμό στα μέρη όπου εγκαθίσταντο και οι οποίοι υπήρξαν οι πρώτοι θεμελιωτές του πολιτισμού στο Ιράκ, την Ανατολία, την Αίγυπτο και το Αιγαίο, κατάγονται και από την Κεντρική Ασία. «Εμείς οι σημερινοί Τούρκοι είμαστε απόγονοι Κεντροασιατών», (για να μην ξεχνάμε και τις παντουρκικές θεωρίες).

    Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

    Όλα αυτά όμως τα «ιστορικά ευρήματα», ανατραπήκαν τα τελευταία χρόνια από τους ίδιους τους Τούρκους με πραγματικά εκπληκτικό τρόπο.

    Στις 8 και 9 Δεκεμβρίου του 2005, ο γνωστός Τούρκος αρθογράφος της τουρκικής εφημερίδας Μιλιέτ, Χασάν Πουλούρ, έγραψε δυο άρθρα με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο: «Türk kimdir?» δηλαδή «Ποιος είναι Τούρκος;». Τα εκπληκτικά αυτά άρθρα για πρώτη ίσως φορά στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία τουρκική εφημερίδα, έθεταν το ερώτημα αν είναι σωστό το περίφημο σλόγκαν του Κεμάλ Ατατούρκ, «Ne mutlu Türküm diyene», δηλαδή, «Τι ευτυχής να λέω πως είμαι Τούρκος» και το οποίο είναι το θεμέλιο της σημερινής τουρκικής εθνικής ταυτότητας. Ο Τούρκος αρθογράφος περίγραψε με πρωτοφανή ειλικρίνεια την δική του περίπτωση. Ανέφερε πως η μητέρα του ήταν από την πάλαι ποτέ ενωμένη Γιουγκοσλαβία και συγκεκριμένα από τα Σκόπια, ενώ ο πατέρας του είχε γεννηθεί στην Βουλγαρία. Μάλιστα θυμόνταν τα παιδικά του χρόνια, τότε που συζητούμε με την γιαγιά του και την ρωτούσε αν ήταν «Αρναούτισα», (δηλαδή αλβανικής καταγωγής) και το κυριότερο, αν ήταν μουσουλμάνα. Και οι αναμνήσεις του συνεχίζονταν με την παραδοχή της γιαγιάς του πως δεν ήταν ούτε Τουρκάλα, ούτε μουσουλμανικής καταγωγής, αλλά με τις αναστατώσεις των Βαλκανίων του περασμένο αιώνα αυτή και οι δικοί της έγιναν…Τούρκοι. Η γιαγιά του Χασάν Πουλούρ αρνούνταν πεισματικά να του πει ποια ήταν η προ μουσουλμανική της καταγωγή. Φυσικό ήταν ο Χασάν Πουλούρ μετά από τόσα χρόνια να αναρωτιέται τι είναι ο ίδιος και αν είναι πράγματι Τούρκος, σύμφωνα με τις γνωστές καθεστωτικές απόψεις.

    Εδώ, παίρνοντας αφορμή την περίπτωση του Πουλούρ, θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλη η διαδικασία της ιστορικής μεταστροφής του θρησκευτικού χαρακτήρα των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας, επειδή από την αρχική της δομή ήταν ατελής και συνάμα συχνά μόνο επιφανειακή, παρέμεινε μια σημαντική ιδιαιτερότητα που χαρακτήρισε το τουρκικό Ισλάμ, για να φτάσει στον εικοστό αιώνα και στα χρόνια μας, σα ένα μεγάλο αλλά και φυλετικό-θρησκευτικό πρόβλημα της ίδια της εθνικής ταυτότητας αυτού που καλούμε σήμερα τουρκικού λαού. Εδώ, σε αυτό το σημαντικό σημείο, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η χαμένη θρησκευτικότητα της Μικράς Ασίας και το τίμημα της θρησκευτικής αποστασίας, πήραν την εκδίκηση τους, με το σημερινό πνευματικό αλλά και πραγματικό χάος της γειτονικής χώρας, που καλύπτεται επιδέξια χάρις ενός απολυταρχικού στρατοκρατικού μανδύα.

    Πράγματι τα τελευταία χρόνια η αμφισβήτηση όλης αυτής της καθεστωτικής αντίληψης για την ταυτότητα του σημερνού Τούρκου έχει αρχίσει και παίρνει καταπληκτικές διαστάσεις, κάτι που σε άλλες δεκαετίες θα φαίνονταν εξωπραγματικό και το κυριότερο, εκδηλώνεται πλέον ανοιχτά σε όλα τα ΜΜΕ, όπως τύπος, τηλεόραση, στα πανεπιστήμια και σε σχετικά βιβλία.

    .

    ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

    Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2004, το μεγαλύτερο ειδησεογραφικό τουρκικό κανάλι, το NTV σε μια πολιτιστική εκπομπή, έθιξε για πρώτη φορά με τόσο ανοιχτό τρόπο το ιστορικό ερώτημα, πότε ήρθαν οι Τούρκοι στην Ανατολία; Βέβαια το τουρκικό κανάλι δεν τόλμησε να αμφισβητήσει επίσημα τις κεμαλικές θεωρίες περί υπάρξεως των Τούρκων στην Μικρά Ασία από το… 2000 π. Χ, αλλά έθεσε πολλά ερωτήματα, όπως αυτά διατυπώνονται, (έτσι ανέφεραν στην εκπομπή), από την Ρωσική Ακαδημία και την «Τουρκική Ένωση Αρχαιολόγων» που αμφισβητούσαν την ιστορική παρουσία των Τούρκων στην περιοχή από μια τόσο αρχαία εποχή.

    Τον επόμενο χρόνο άρχισε μια νέα συζήτηση με αφορμή των δράση των διαφόρων προτεσταντικών αμερικανικών αποστολών στην Τουρκία και τον προσηλυτισμό, που με μεγάλη επιτυχία σε πολλές περιπτώσεις, έκαναν στον τοπικό πληθυσμό. Τα τουρκικά ΜΜΕ έγραφαν τότε ότι οι περισσότεροι που προσηλυτίζονταν δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να επιστρέψουν στην πατρογονική τους θρησκεία, (τουρκική επιθεώρηση «Ακτουέλ», Φεβρουάριος του 2003). Το γεγονός αυτό προκάλεσε την ανησυχία πολλών παραγόντων του τουρκικού καθεστώτος, αναγκάζοντας τον ίδιο τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Αμπντούλκαντίρ Ακσού, να βγει και να δηλώσει δημόσια, (τουρκική εφημερίδα Σαμπάχ, 22 Μαρτίου του 2003), ότι στα τελευταία εφτά χρόνια μόνο 344 άτομα άλλαξαν την θρησκεία τους και από μουσουλμάνοι έγιναν χριστιανοί. Αυτό όμως ήταν η αρχή μιας μεγάλης συζήτησης γύρω από την εθνική και την θρησκευτική ταυτότητα που άνοιξε από τότε και μέχρι σήμερα συνεχίζεται με πολλά ενδιαφέροντα επεισόδια.

    Η συζήτηση αυτή συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια και στις εφτά Δεκεμβρίου του 2005, η τουρκική εφημερίδα Ραντικάλ με ένα πρωτοσέλιδο άρθρο της φανέρωνε την έκταση που είχε πάρει το θέμα, αλλά και την αγωνία κάποιων καθεστωτικών παραγόντων που έβλεπαν να κλονίζεται όλο το οικοδόμημα της εθνικής τουρκικής ταυτότητας, που είχε οικοδομήσει με ομολογουμένως σκληρό τρόπο ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το δημοσίευμα είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Türkiye kimlik sorununu çözebilir mi?», δηλαδή, «Μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα της τουρκικής ταυτότητας;». Το αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αναφέρονταν και αυτό στην κεμαλικη άποψη για την εντοπιότητα των Τούρκων, η οποία όμως έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τα αισθήματα αμφισβήτησης αλλά και ανασφάλειας των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας. Την επόμενη μέρα ακριβώς, στην εφημερίδα Μιλιέτ ο πασίγνωστος Τούρκος δημοσιογράφος, Ταχά Ακγιόλ, γράφει ένα πολύ σημαντικό άρθρο με τον τίτλο, «Kimlik tartışması», δηλαδή «Η διένεξη για την Ταυτότητα». Ο Τούρκος αρθογράφος ανάφερε ότι το 1931 ο ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, είχε δώσει την εντολή να συνταχτεί κατά κάποιο τρόπο ένα πόνημα, που θα ξεκαθάριζε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την σύνθεση της σημερινής τουρκικής ταυτότητας. Σήμερα, ομολόγησε ο Ακγιόλ, μετά από τόσα χρόνια, η αναφορά αυτή είχε αρχίσει να αμφισβητείται και μάλιστα οι επιπτώσεις από μια τέτοια αμφισβήτηση έχουν και… οικονομικές διαστάσεις. Ο Ταχά Ακγιόλ έκανε μια περιληπτική ιστορική αναδρομή και αναφέρθηκε στην διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάρρευσης, όπως παραδέχτηκε, ήταν να σωρευτούν αρκετά ετερόκλητα στοιχεία που αποτελούν σήμερα τον κύριο κορμό της τουρκικής δημοκρατίας και έτσι δικαιολογούνται κάποιες «διαφοροποιήσεις», Αλλά το πιο σημαντικό σε αυτό το άρθρο ήταν πως για πρώτη φορά επισημαίνονταν ξεκάθαρα οι κίνδυνοι από την συνέχιση μιας τέτοιας συζήτησης. Ο Τούρκος δημοσιογράφος της Μιλιέτ, τόνισε πως μεγάλοι πολιτικοί όπως οι Ντεμιρέλ, Οζάλ και ο σημερινός Ντενίζ Μπαικάλ, είχαν επισημαίνει στο παρελθόν αλλά ακόμα και σήμερα, τον μεγάλο, ίσως και θανάσιμο κίνδυνο, που διατρέχει η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας και η συνοχή του τουρκικού κράτους, από την αναμόχλευση τέτοιων θεμάτων, τα οποία ούτως η άλλως σε παλαιοτέρας εποχές αποτελούσαν ταμπού για το τουρκικό καθεστώς. Ο Ταχα Ακγιόλ κατέληγε πως θα πρέπει να τονίζονταν όχι οι διασπάστηκες τάσεις, αλλά οι ενοποιητικοί παράγοντες που συνθέτουν την χώρα.

    Το θέμα όμως είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που για πρώτη φορά στην σύγχρονη τουρκική ιστορία απασχόλησε και το Εθνικό Συμβούλιο που συνεδρίασε στις 28 Δεκεμβρίου του 2005. Σε αυτό το Εθνικό Συμβούλιο, (στο οποίο όπως είναι γνωστό συμμετέχει όλη η τουρκική στρατιωτική ιεραρχία), παρουσιάστηκε μια έκθεση από τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταΐπ Ερντογάν, με τον τίτλο, «Ταυτότητα». Στην έκθεση αυτή αναφέρονταν οι κίνδυνοι που είχαν προκύψει τον τελευταίο καιρό από το άνοιγμα αυτής της συζήτησης. Στην αναφορά-έκθεση αυτή δίνονταν το παράδειγμα αρκετών ευρωπαϊκών χωρών όπου συμβιώνουν διαφορετικές εθνότητες χωρίς να υπάρχει πρόβλημα στην συνοχή του κράτους. Στη τουρκική περίπτωση όμως υπάρχει, (όπως τονίστηκε στο Εθνικό Συμβούλιο), το «αγκάθι» της «κουρδικής τρομοκρατίας», (έτσι χαρακτηρίζεται το κουρδικό κίνημα του ΡΡΚ) και για τον λόγο αυτό τέτοιες διενέξεις δημιουργούν άμεσο κίνδυνο για την συνοχή της Τουρκίας. Για τον λόγω αυτό επισημάνθηκε, (δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ, στις 29 Δεκεμβρίου 2005) η μεγάλη ανησυχία του καθεστώτος και της κυβέρνησης για τις τυχόν αποσταθεροποιητικές τάσεις που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το θέμα, Την επόμενη μέρα, δηλαδή τις 30 Δεκεμβρίου, στην ιδία τουρκική εφημερίδα επισημάνθηκε η ανάγκη επαναπροσδιορισμού της τουρκικής εθνικής ταυτότητας και της άμεσης σχέσης της με την θρησκευτική και γλωσσική ταυτότητα του σημερινού κατοίκου της Τουρκίας.

    Το θέμα αφού ξεχάστηκε για μετρικούς μήνες επανήλθε με πολύ εντυπωσιακό τρόπο τον επόμενο χρόνο. Συγκεκριμένα στις 27 Νοεμβρίου του 2006, μια Τουρκάλα καθηγήτρια της ιστορίας, η Νεσέ Οκτέμ, σε μια συνέντευξη της στην εφημερίδα Ραντικάλ με τίτλο, «Osmanlı Müslüman olmuş Bizans’ tır», δηλαδή, «Οι Οθωμανοί που εξισλαμιστήκαν ήταν Βυζαντινοί, (Ρωμιοί)», έθιγε κατ’ ευθεία το ζήτημα της καταγωγής των σημερινών Τούρκων. Η συνέντευξη αυτή που ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχονταν πως οι σημερινοί Τούρκοι είναι απόγονοι Ρωμιών-βυζαντινών, προκάλεσε μεγάλη «τρικυμία» στα τουρκικά ΜΜΕ και όχι μόνο. Η Νεσέ Οκτέμ αναρωτιόνταν τι απέγιναν τα εκατομμύρια των Ρωμιών και Αρμενίων που ζούσανε επί αιώνες στην Μικρά Ασία πριν από την έλευση των Σελτζούκων και Οθωμανών. Και συνέχισε με άκρως αποκαλυπτικό τρόπο να εκθέτει τις απόψεις της, λέγοντας ότι το λιγότερο πέντε εκατομμύρια Ρωμιοί και Αρμένιοι υπήρχαν στην Μικρά Ασία οι οποίοι δεν ήταν δυνατόν να εξαφανιστούν. Μάλιστα έφτανε στο σημείο να ισχυριστεί πως ο πρόγονος της δεν ήταν ο Αττίλας, αλλά ο… Θαλής ο Μιλήσιος και ότι η καταγωγή της είναι από τους αρχαίους Έλληνες κατοίκους της Μικράς Ασίας. Η Τουρκάλα καθηγήτρια τάχτηκε και υπέρ της επαναλειτουργίας της θεολογικής Σχολής της Χάλκης, λέγοντας πως δεν νοείται μια δημοκρατία που δεν επιτρέπει τις θρησκευτικές μειονότητες να ασκούν ελευθέρα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

    Το θέμα όπως αναφέραμε προκάλεσε θύελλα συζητήσεων και στις 10 Φεβρουαρίου η ίδια τουρκική εφημερίδα, η Ραντικάλ, που είχε φιλοξενήσει την συνέντευξη της Τουρκάλας καθηγήτριας και με αφορμή την δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου, Χρανκ Ντινκ, που είχε τότε συγκλονίσει την Τουρκία, έγραψε ένα άρθρο με τίτλο, «Türk kimliği derin krize», δηλαδή «Σε βαθειά κρίση η τουρκική ταυτότητα». Στο δημοσίευμα αυτό αναφέρονταν πως οι ίδιοι οι εθνικιστές με τις ενέργειες τους εντείνουν την μεγάλη κρίση που έχει προκύψει σχετικά με την τουρκική ταυτότητα και ότι η δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου και οι διαδηλώσεις που είχαν γίνει τότε με το σύνθημα, «Είμαστε όλοι Χρανκ Ντινκ» και «είμαστε όλοι Αρμένιοι», ήταν ένα φυσικό ξέσπασμα μιας καταπιεσμένης ταυτότητας που δεν είχε επί τόσες δεκαετίες την δυνατότητα να εκδηλωθεί.

    Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

    Και φτάνουμε πρόσφατα, στις 8 Αυγούστου του 2007, οπότε και έχουμε κυριολεκτικά ένα σεισμό για το ίδιο θέμα, που κυριολεκτικά ταρακούνησε της σημερινή Τουρκία και τις καθεστωτικές της αντιλήψεις περί καταγωγής και εντοπιότητας των σημερινών Τούρκων. Ο γνωστός Τούρκος καθηγητής της ιστορίας, Γιουσούφ Χαλάτσογλου και πρόεδρος του «Ιδρύματος Τουρκικής Ιστορίας», γνωστός για τις κεμαλικές του απόψεις γεγονός που του έδινε μεγάλη εγκυρότητα, δήλωσε δημόσια σε μια ομιλία του πως το 1924 στην Μικρά Ασία, 130.000 χριστιανοί, κυρίως Αρμένιοι, για να παραμείνουν στις πατρίδες τους αναγκάστηκα να δηλώσουν πως είναι μουσουλμάνοι και μάλιστα Αλεβήτες, μια θρησκευτική ταυτότητα που τους έδινε τις δυνατότητες να διαφοροποιηθούν από το επίσημο σουνιτικό θρησκευτικό δόγμα. Η δήλωση αυτή και μάλιστα από ένα κεμαλιστή ιστορικό που είχε διακριθεί για τους αγώνες του εναντία στην αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας, προκάλεσε πραγματικό σεισμό και έντονες αντιδράσεις από πολλούς καθεστωτικούς παράγοντες. Με τις δηλώσεις του αυτές ο ίδιος ο Χαλάτσογλου, κυριολεκτικά έδινε ένα καίριο χτύπημα σε όλο το οικοδόμημα της σημερινής τουρκικής ταυτότητας. Μάλιστα ο ίδιος είχε πεισμώσει σε τέτοιο βαθμό, που στη συνέχεια αποκάλυψε πως είχε τα πιστοποιητικά και τα ονόματα αυτών που υποκριθήκαν πως είχαν αλλάξει θρησκεία αλλά ήταν χριστιανοί, δεν τα δημοσιεύει όμως γιατί μια τέτοια ενέργεια, όπως το παραδέχτηκε χαρακτηριστικά, θα προκαλούσε εθνικό ψυχολογικό πρόβλημα καθώς θα αποκαλύπτονταν ότι χιλιάδες σημερινές οικογένειες έχουν χριστιανική καταγωγή. Αντιλαμβάνεται κανείς το τι επακολούθησε τις επόμενες μέρες. Πληθώρα άρθρων και γνωστοί δημοσιογράφοι, αρθογράφοι και ιστορικοί, άρχισαν μια δημόσια διένεξη σχετικά με τις αποκαλύψεις του Χαλάτσογλου, φέρνοντας στην φόρα και άλλες μικρές αποκαλύψεις, όπως ότι στην Καισάρεια, στην Γιοζγκάτη, στη Σεβάστεια, πολλοί σημαίνοντες μουσουλμάνοι είναι χριστιανικής καταγωγής.

    Στις 22 Αυγούστου ο γνωστός μας αρθογράφος της Μιλιέτ, Ταχά Ακγιόλ, επανερχόμενος στο θέμα έγραφε πως θα πρέπει να χαμηλώσουν οι τόνοι στο σημαντικό αυτό θέμα και ότι δεν αποκλείεται κάποιοι Αλεβίτες, ή άλλοι μουσουλμάνοι να έχουν χριστιανική ρωμαίικη ή αρμενική καταγωγή. Παράλληλα ο Ταχά Ακγιόλ πρόσθετε ότι ο Χαλάτσογλου έκανε τις δηλώσεις του θέλοντας κυρίως να τονίσει πως οι σημερινοί Κούρδοι της Ανατολίας έχουν τουρκμενική καταγωγή και συνεπώς δεν θα υπάρχει κουρδικό πρόβλημα, αν δοθεί η δυνατότητα να εκλεχθεί η καταγωγή των κουρδικών φυλών της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Μετέφερε δηλαδή με πολύ έξυπνο τρόπο το θέμα στο κουρδικό πρόβλημα, που είναι και το μεγαλύτερο όπως αναφέραμε «αγκάθι» σήμερα για την συνοχή και την ύπαρξη της Τουρκίας, με πρόδηλο σκοπό να ακυρώσει την κουρδική καταγωγή των Κούρδων της Τουρκίας.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/07/2010

  44. […] -Οι δικοί μας Τούρκοι […]

    Πίνγκμπακ από -Στο όνομα του Κεμάλ! « Πόντος και Αριστερά | 12/09/2010

  45. http://www.facebook.com/pages/Ethnic-Music/149534714996?ref=ts

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 25/09/2010

  46. (Μετάφραση απ’ την τουρκοκυπριακή εφημερίδα «AFRIKA»)

    YAŞADIKÇA (ΕΝ ΟΣῼ ΖΟΥΜΕ)
    İsfendiyar Ciyaslıoğlu 18.1.2011
    TOPLUMA HAVA ATAN MİLLİ DEMAGOGLAR…

    ΟΙ ΨΕΥΔΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΗΜΑΓΩΓΩΝ ΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

    Uluslararası anlaşmalarla 1969 yılında kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti’nin garantör bir ülkesi olarak,
    anayasal nizamın çalışmasını sağlamak ve toprak bütünlüğünü korumak olan Türkiye; bilinen
    nedenlerle, 1974 yılında «kurtarıcı» olarak adaya ayak bastıktan sonra bu görevlerini unutmuş… Ve,
    bu Rum’undur, bu Türk’ündür demeden boş gördüğü her yere bayrağını dikerek sahiplenmiştir.

    Ἡ Τουρκία, ἡ ὁποία ὡς ἐγγυήτρια χώρα ἀνέλαβε τὴν τήρησι τῆς συνταγματικῆς τάξεως καὶ
    τὴν διαφύλαξι τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τῆς βάσει διεθνῶν συνθηκῶν τὸ 1969 ἱδρυθείσης
    Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὸ ἔτος 1974 μὲ ἀφορμὴ τὰ γνωστὰ γεγονότα, ἀφοῦ εἰσέβαλε στὸ
    νησὶ ὡς «Ἐλευθερωτής», ξέχασε τὰ καθήκοντά της… Καὶ οἰκειοποιήθηκε ὅποιον ἄδειο χῶρο
    συναντοῦσε, ἀδιάφορο ἂν ἀνῆκε σὲ Ἑλληνοκύπριο ἢ Τουρκοκύπριο, στήνοντας τὴν σημαία της.

    Tüm Kıbrıslıları yine Türk-Rum demeden topraklarından sürüp memleketi ikiye böldü ve yarısını
    işgal etti. Uluslararası anlaşmaları çiğneyerek işgal ettiği topraklara kendi nüfusunu taşıdı.

    Διαίρεσε στὰ δύο τὴν χώρα καὶ κατέλαβε τὴν μισή, μετακινώντας βίαια τὸ σύνολο τῶν
    Κυπρίων, Τούρκοκυπρίων καὶ Ἑλληνοκυπρίων, ἀπὸ τὰ ἐδάφη τους. Καταπατώντας τὶς διεθνεῖς
    συνθῆκες μετέφερε στὰ κατακτηθέντα ἐδάφη δικό της πληθυσμὸ..

    Onlara sonradan her türlü melanetin yuvası haline gelecek sözde egemen ve bağımsız bir de devlet
    kurdu. Kendi vatanlarında, kendilerine ait topraklar üzerinde, her türlü baskı ve dış karışmacılığın
    olmayacağı,gerçek bağımsız ve egemen bir devlete sahip olmak istemeyen bir toplum herhalde
    düşünülemez.

    Ἐκ τῶν ὑστέρων στὰ ἐδάφη αὐτὰ ἵδρυσε ἕνα δῆθεν κυρίαρχο καὶ ἀνεξάρτητο κράτος, ποὺ
    ἔμελλε νὰ μετατραπῇ σὲ ἄντρο κάθε εἴδους παρανομίας. Φυσικὰ δὲν νοεῖται λαός, ποὺ νὰ μὴ
    θέλῃ νὰ εἶναι κάτοχος ἑνὸς πράγματι ἀνεξάρτητου καὶ κυρίαρχου κράτους, ἀπηλλαγμένου ἀπὸ
    πιέσεις καὶ ἐξωτερικὲς παρεμβάσεις.

    Ancak, mülkiyeti başka toplumlara ait toprakları silah gücüyle ele geçirip insanları topraklarından
    sökerek yerlerine taşıdığınız eğreti nüfusunuza, o topraklar üzerinde bir devlet kuramazsınız. Her
    şeye rağmen,

    Ὅμως, εἶναι ἀδιανόητο σεῖς μὲ τὴν χρῆσι ὅπλων νὰ ἱδρύετε κράτος σὲ ἐδάφη, ποὺ ἀνήκουν σὲ
    ἄλλους λαούς, ξεριζώνοντάς τους, καὶ μεταφέροντας στὴ θέσι τους δικὸ σας παραπαίοντα
    πληθυσμό. Ἐὰν παρ᾿ὅλ᾿αὐτά,

    uluslararası hukuku ve kuralları çiğneyerek bir devlet kurar, ve bunu kendinizde bir hak olarak
    görürseniz, bu bir Osmanlı zorbalığı olur ki, bugünkü dünya düzeni içindeki devletlere
    anlatamazsınız. Kurduğunuz bu sahte devleti içlerine sindirip kabul etmelerini bekleyemezsiniz. Ve
    sizi sürekli baskı altında tutarak bunaltırlar
    .

    καταπατώντας τὸ διεθνὲς δίκαιο καὶ τὴν ἔννομη τάξι ἱδρύετε ἕνα κράτος, καὶ θεωρῆτε, ὅτι
    ἔχετε τὸ δίκαιο μὲ τὸ μέρος σας, τότε διαπράττετε ἕνα Ὀθωμανικὸ δεσποτισμό (σ. μ. στὸ κείμ.
    ζορμπαλίκι, τσαμπουκάς), τὸν ὁποῖο δὲν μπορεῖτε νὰ ἐξηγήσετε σὲ κράτη ποὺ ἀνήκουν στὴν
    σημερινὴ παγκόσμια τάξι. Μὴ περιμένετε νὰ δεχθοῦν στοὺς κόλπους τους τὸ ψευδοκράτος ποὺ
    ἱδρύσατε. Θὰ σᾶς καταταλαιπωροῦν πιέζοντάς σας διαρκῶς.

    Sizler de aynaya bakıp çapınızın Boyutlarını görmeden meyhane kabadayıları gibi sağa-sola
    saldırırsınız. Bu arada olanlarda toplumumuza olur. Ve yanık mumlar gibi her geçen gün biraz daha
    eriyip yok olurlar. Bu yüzden buralarda istenmiyorsunuz artık. Çünkü ruhlarınız; Atatürk’ün
    uygarlık mayasıyla değil, Osmanlının kullanım süresi bitmiş ırkçılık mayalarıyla yoğruludur.

    Καὶ σεῖς, μὴ βλέποντας στὸν καθρέφτη τὸ ἀνάστημά σας, ἐπιτίθεσθε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ σὰν
    νταῆδες καπηλειῶν. Ἐν τῷ μεταξύ, ὅ,τι γίνεται, γίνεται σὲ βάρος τῆς κοινότητός μας, ποὺ σὰν
    ναμμένἀ ο κερί, κάθε μέρα ποὺ περνᾶ λυώνει σιγά-σιγὰ καὶ ἐξαφανίζεται. Γι᾿ αὐτὸ πλέον εἶσθε
    ἀνεπιθύμητοι ἐδῶ. Διότι ἡ ἰδεολογία σας δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὸ κεμαλικὸ ἰδεῶδες, ἀλλὰ μὲ τὸν
    ληγμένης ἡμερομηνίας ὀθωμανικὸ ρατσισμό.

    Inin bu toplumun sırtından. Inin ve terk edin memleketimizi. Tarihiniz boyunca her ayak bastığınız
    yeri kuruttunuz. Hayır etmediniz, hayır da ettirmediniz. 37 y ıl önce sizleri kurtarıcı olarak çiçeklerle
    karşıladık. Bağrımıza bastık. Evlerimizde misafir ettik. Saygıda, hizmette kusur etmedik. Bir
    dediğinizi iki ettirmedik.

    Κατεβεῖτε ἀπὸ τὸ σβέρκο τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Κατεβεῖτε καὶ ἐγκαταλεῖψτε τὴν χώρα μας. Καθ᾿
    ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας σας ξεράνατε κάθε χῶμα ποὺ πατήσατε. Κανένα καλὸ δὲν
    κάνατε, οὔτε καὶ ἐπιτρέψατε σὲ κάποιον νὰ κάνῃ καλό. Πρὶν ἀπὸ 37 χρόνια σᾶς ὑποδεχθήκαμε
    μὲ λουλούδια σὰν ἀπελευθερωτές. Σᾶς σφίξαμε στὴν ἀγκαλιά μας. Σᾶς φιλοξενήσαμε στὰ
    σπίτια μας. Δὲν ὑστερήσαμε σὲ σεβασμὸ καὶ ἐξυπηρέτηση. Κάναμε ὅτι μᾶς ζητήσατε.

    Çünkü; Yunan-Rum ırkçı faşistlerin saldırılarından kurtulacağımızı ve ortağı olduğumuz Kıbrıs
    Cumhuriyeti’ndeki haklarımızı yeniden kazanacağımızı, iki toplum olarak barış içinde uygarca
    yaşayabileceğimiz yeni bir hayata başlayacağımızı sanmıştık
    .

    Διότι, νομίσαμε ὅτι θὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὶς φασιστικὲς καὶ ρατσιστικὲς ἐπιθέσεις Ἑλλήνων
    καὶ Ἑλληνοκυπρίων καὶ θὰ ἀποκτήσουμε ἐκ νέου τὰ δικαιώματά μας ὡς συνεταίρων τῆς
    Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ὅτι θὰ ζήσουμε εἰρηνικὰ καὶ πολιτισμένα οἱ δύο κοινότητες
    ἀρχίζοντας μιὰ καινούργια ζωή.

    Lakin sizler; Rum faşistleri bile soyumuza söyleyebilecek sözler bulamazken, anında soyumuzun
    arızalı olduğunu keşfettiniz. Bizleri asil kanlı»Türk» yapmak için analarımızı ağlattınız. Irademizi,
    hürriyetimizi gasp ettiniz. Geçmişimizi silerek, geleceğimizi kararttınız. Yetti artık. Yetti… Inin bu
    toplumun ensesinden. Ve kendi ülkeniz Türkiye’ye dönün
    .

    Σεῖς ὅμως, ἐνῶ καὶ οἱ Ἑλληνοκύπριοι ἀκόμη φασίστες δὲν εἶπαν τὸ παραμικρὸ γιὰ τὴν
    καταγωγή μας, ξαφνικὰ ἀνακαλύψατε ὅτι εἶναι ἐλαττωματική. Γιὰ νὰ μᾶς μετατρέψετε σὲ
    «Τοῦρκο» μὲ εὐγενῆ καταγωγή, κάνατε τὶς μάννες μας νὰ κλαῖνε (σ. μ. : ἰδιωμ. κάνατε τὴ ζωή
    μας μαρτύριο). Ἁρπάξατε τὴν βούλησί μας, τὴν ἐλευθερία μας. Διαγράφοντας τὸ παρελθόν μας,
    μαυρίσατε τὸ μέλλον μας. Φθάνει πειά. Φθάνει… Κατεβεῖτε ἀπὸ τὸ σβέρκο τοῦ λαοῦ μας. Καὶ
    ἐπιστρέψτε στὴν πατρίδα σας , τὴν Τουρκία.

    Giderken de 37 yıldır «Halil Ibrahim»lerin sofrasından besleyip kendinize benzettiğiniz yerli malı
    kahramanlarınızı da beraber götürün. Onları Ankara kriterleriyle anavatanlarında görevlendirin.
    Çocukları askerliklerini oralarda yapsınlar. Çünkü bu memleketin adı Kıbrıs’tır.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 03/02/2011

  47. Από τα Κατεχόμενα: προς Ελληνοκύπριους
    «Πρέπει να διεξάγουμε μαζικό αγώνα εναντίον της κατοχής της Τουρκίας στο νησί.» – Σενέρ Λεβέντ
    Ο γνωστός αγωνιστής Σοσιαλιστής δημοσιογράφος στα κατεχόμενα Σενέρ Λεβέντ συνεχίζει να δημοσιογραφεί με γλώσσα πεντακάθαρη γιά την κατάσταση στην Κύπρο. Σε μιά εποχή που η ψευδο-αριστερή ηγεσία του επίσημου μας Κράτους δεν τολμά καν να πεί τη λέξη «απελευθέρωση», βαφτίζοντας «φασίστες» και «εθνικιστές» όσους μιλούν γιά αντικατοχικό αγώνα, ο Σενέρ μιλά γιά μαζικό αγώνα ενάντια στην κατοχή.

    Καταλήγοντας στο άρθρο του αναφέρεται στον ισχυρισμό της κατοχικής Τουρκίας ό,τι τάχα «έσωσε» τους Τουρκοκύπριους με την εισβολή της το 1974:
    «Σωθήκαμε είπατε; Άι σιχτίρ!»

    Παρακαλούμε διαβάστε το νέο άρθρο του Σενέρ, και δείτε κάποια δικά μας σχόλια στο τέλος.
    Ομάδα Σύνταξης
    Ενδο~Μήδεια / Cyprus IndyMedia

    * * *

    Ώρα γιά Μαζικό Αγώνα Ενάντια στην Κατοχή
    του Σενέρ Λεβέντ, avrupa@kktc.net

    Μπορεί να μην σας ενδιαφέρουν και πολύ αυτά που θα γράψω σήμερα αγαπητά αδέλφια Ελληνοκύπριοι. Με συγχωρείτε, αλλά είναι πιά αναπόφευκτο να γνωστοποιηθούν αυτά. Στο κάτω-κάτω μοιραζόμαστε αυτό το νησί. Και πρέπει να ξέρετε και εσείς τι συμβαίνει στην κατεχόμενη περιοχή.

    Το νότιο τμήμα της Κύπρου είναι ήρεμο, ενώ το βόρειο κοχλάζει. Έχει πολλά προβλήματα ο βορράς. Νομίζω ότι από εδώ θα αρχίσει η λύση του προβλήματος στο νησί. Στο τέλος οι Τουρκοκύπριοι θα λογαριαστούν με την Τουρκία. Μεγαλώνει ο ξεσηκωμός. Ολοένα και εντείνεται.

    Τα εντός της Βουλής κόμματα δεν έχουν ενταχθεί ακόμά σε αυτό τον αγώνα. Εκείνα είναι απλώς εναντίον της εδώ κυβέρνησης των συνεργατών, όχι εναντίον της Άγκυρας. Και προσπαθούν να παρεκτρέψουν τον αγώνα από τον στόχο του και να τον κατευθύνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Θεωρούν ως μητέρα των κακών το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση εδώ. Προσπαθούν να πείσουν την κοινότητα ότι θα εξαφανιστούν αυτά τα κακά σε περίπτωση που γίνουν οι ίδιοι κυβέρνηση. Όμως, ο λαός έχει χορτάσει απ’ αυτά τα λόγια. Δεν τα πιστεύει. Όλοι έχουν καταλάβει προ πολλού ότι δεν ωφελεί σε τίποτα η αλλαγή ενός κόμματος με άλλο στην κυβέρνηση. Δοκίμασε και είδε όλα ται κόμματα που βρίσκονται μέσα στη Βουλή. Όποιο και αν έγινε κυβέρνηση, δεν μπόρεσε να μην εφαρμόσει τις οδηγίες της Άγκυρας.

    Τα δε εκτός Βουλής κόμματα δεν έχουν καμιά πιθανότητα να εκλεγούν. Άλλωστε, αν η Άγκυρα αντιληφθεί πως υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος, θα πάρει αμέσως μέτρα. Όμως, όπως ανέφερα, δεν έχουν πιθανότητες τα κόμματα αυτά. Γιά να μπορέσει να αποκτήσει κάποιος μιά τέτοια πιθανότητα, πρέπει να εισέλθει στην τροχιά της Άγκυρας. Να κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Και έτσι δεν γίνεται εξουσία που κυβερνά, αλλά μόνο εκτελεί διαταγές.

    Εδώ και μέρες ζούμε το σύνδρομο του Πανεπιστημίου Ανατολικής Μεσογείου. Το πανεπιστήμιο νοικιάστηκε στο κεφάλαιο της Τουρκίας. Πίσω από αυτό το κεφάλαιο βρίσκεται ο Φετχουλλάχ Γκιουλέν. Ο πνευματικός ηγέτης της κυβέρνησης του ΑΚΡ στην Άγκυρά. Ο ιμάμης, που ζει στην Πενσυλβάνια, άπλωσε τα πλοκάμια του και στην Κύπρο τώρα μόλις πέτυχε τους στόχους του στην Τουρκία. Μέσα στην κοινότητά μας έχει πολλούς υποστηρικτές. Έχουν βαλθεί να τον υπηρετούν εδώ και πολύ καιρό μερικοί γνωστοί επιχειρηματίες μας οι οποίοι ελέγχουν την κοινωνία με τα κεφάλαιά τους. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν και η επίσκεψη πέρσι ενός γνωστού επιχειρηματία μας σε έναν λαθρέμπορο ηρωίνης που βρισκόταν στη φυλακή. Διότι αυτός ο λαθρέμπορος ηρωίνης ήταν οπαδός του Φετχουλλάχ Γκιουλέν. Ένας στρατιώτης του στρατού του ιμάμη. Από τη μιά αφοσιωνόταν στην προσευχή στο τζαμί και από την άλλη ασχολείτο με σκοτεινές υποθέσεις.

    Η Αμμόχωστος χθες έζησε μια από τις πιο τεταμένες της μέρες. Κλιμακώθηκαν τα επεισόδια που συνεχίζονταν εδώ και μέρες στο πανεπιστήμιο. Η αστυνομία έκανε χρήση ωμής βίας κατά τη διάρκεια διαδήλωσης που έκαναν οι συντεχνίες με τη στήριξη των πολιτικών κομμάτων. Όπως γίνεται στην Τουρκία, μίλησαν τα ρόπαλα. Ένα κορίτσι 16 χρόνων μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όταν τραυματίστηκε στο κεφάλι από χτυπήματα που δέχτηκε. Βρισκόταν ακόμα στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όταν γραφόταν αυτό το άρθρο.

    Αφού ησύχασαν τα πράγματα, η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα διοργάνωσε μια διαδήλωση και στη Λευκωσία. Και τοποθέτησε μαύρο στεφάνι μπροστά στην πρεσβεία της Τουρκίας διαμαρτυρόμενη γιά την αστυνομική βία. Άφησε και ένα ελαστικό αυτοκινήτου εκεί. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε τι σημαίνει αυτό.

    Και ξέρετε τι έκανε η κυβέρνηση την ώρα που συνέβαιναν όλα αυτά τα γεγονότα; Έκατσε και αποφάσισε. Νοίκιασε τα ιδρύματα του πανεπιστημίου στο κεφάλαιο από την Τουρκία. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό εκτός από βενζίνη στη φωτιά; Δεν υποχώρησε. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η οδηγία της Άγκυρας. Ποιός τολμά εδώ να απορρίψει κεφάλαιο πίσω υπό το οποίο βρίσκεται ένάς ιμάμης όπως ο Φετχουλλάχ Γκιουλέν; Κι όμως, μια ομάδα επιχειρηματιών μας ξεσηκώθηκε για να μην πέσει το πανεπιστήμιο στα χέρια αυτού του θρησκευτικού κεφαλαίου και υπέβαλε πρόταση στην κυβέρνηση. Και μάλιστα μιά πολύ καλύτερη πρόταση από εκείνη των οπαδών του Φετχουλλάχ. Επιπλέον, υπέβαλε και ο Δήμος Αμμοχώστου αίτηση για να λειτουργήσει τα ιδρύματα του πανεπιστημίου. Παρ’ όλα αυτά, το πανεπιστήμιο δόθηκε στους οπαδούς του Φετχουλλάχ. Έτσι, χάθηκε και αυτό. Σύντομα θα χαθούν και η Αρχή Ηλεκτρισμού και η Αρχή Τηλεπικοινωνιών. Και θα επιταχυνθεί περισσότερο ο αφανισμός των Τουρκοκυπρίων.

    Το έγραψα και προηγουμένως Δεν μπορούμε να σωθούμε προσπαθώντας να σώσουμε τους θεσμούς έναν-έναν. Πρέπει να διεξάγουμε μαζικό αγώνα εναντίον της κατοχής της Τουρκίας στο νησί. Γελιόμαστε αν νομίζουμε ότι διεξάγουμε έναν δημοκρατικό αγώνα ξεχνώντας ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή. Πρέπει να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί: Σωθήκαμε είπατε; Άι σιχτίρ!

    Şener Levent /Σενέρ Λεβέντ

    http://cyprusindymedia.blogspot.com/2011/06/blog-post_25.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/06/2011

  48. ΙΝΣΤΑΝΜΠΟΥΛ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

    Εφ. Ραντικάλ 13-8-2011

    Ινστάνμπουλ και Κωνσταντινούπολη
    Όταν αυτή η χώρα συναντήσει πλήρως την συνείδηση της, τότε ο εθνικισμός δεν θα βρίσκει αγοραστές. Αυτός που εμπιστεύεται τον εαυτό του δεν αρνείται τίποτε από την ιστορία του.
    Όταν ήμουν μικρός μέναμε στην Μαγνησία σε ένα ¨ελληνικό σπίτι¨. Το σπίτι μας με τα σιδερένια ρολά, την σιδερένια πόρτα και τα υψηλά ταβάνια ήταν διαφορετικό από τα άλλα σπίτια. Ήταν ένα ¨ελληνικό σπίτι¨. Αργότερα θυμάμαι τα καλοκαίρια που πηγαίναμε ως τουρίστες στον Τσεσμέ, που έβλεπα κάποιες Ελληνίδες να έρχονται και να αγκαλιάζουν τοίχους σπιτιών.. Και η μάνα μου έβλεπε εκείνες τις γυναίκες να κλαίνε και έκλαιγε και εκείνη. Για χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω την σημασία εκείνων των δακρύων. Έστω και αν οι μη μουσουλμάνοι με τα σπίτια, τα σοκάκια, τις εκκλησίες και άλλα μεγάλα ¨κατάλοιπα¨ εξατμίστηκαν και πέταξαν, πάντοτε τα απαίσια φαντάσματα που δεν μπορέσαμε να διώξουμε, συνεχίζουν να αποτελούνε μέρος της ζωής μας. Παρά το ότι στα σχολικά μας βιβλία δεν υπάρχει ούτε μια λέξη για αυτούς και παρά την επιμέλεια με την οποία σβήνονται τα ονόματα τους από παντού, σαν να άφησαν ¨αναμνηστικά¨ σε κάθε μέρος της χώρας. Όταν πέρασαν χρόνια και άρχισα να ασχολούμαι με θέματα της χώρας, αντιλήφθηκα ότι το θέμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορούσα να καταλάβω όταν ήμουν παιδί, και ότι επρόκειτο για έναν τεράστιο ¨κοινωνικό σεισμό¨. Εάν σήμερα είχαμε τις αναλογίες μουσουλμάνων που υπήρχαν πριν το 1915 τότε η σημερινή Τουρκία θα είχε 18 εκατομμύρια μη μουσουλμάνους. Προσπαθήστε να φέρετε στα μάτια σας μια Τουρκία στην οποία θα ζούσαν 18 εκατομμύρια μη μουσουλμάνοι, η πλειοψηφία των οποίων θα ήταν Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι. Τι είδους χώρα θα ήμασταν ;
    Προφανώς θα είχαμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Όπως είχε γίνει στην Αναπληρωματική βουλή, θα είχαμε μη μουσουλμάνους βουλευτές και δεν θα υπήρχε Κουρδικό θέμα. Και δεν θα γινόμασταν μια κοινωνία που έχασε την μνήμη της.
    Έτσι για παράδειγμα στον αγώνα Τουρκίας-Ελλάδας δεν θα ανοίγαμε πανό ¨Από το 1453 Ινστάνμπουλ¨. Ο φίλος μου ο Μπεκίρ Μπεράτ Οζιπέκ που μου ανέφερε αυτό το γεγονός μου είχε πει πως ¨Στην πραγματικότητα αυτό το πανό θέλουνε να πούνε στους Έλληνες φιλάθλους πως «Δεν αισθανόμαστε πως αυτή η πόλη είναι δική μας. Αυτή η πόλη είναι δική σας, αλλά εμείς την καταλάβαμε και την κατέχουμε» . Εάν δεν είχαμε διώξει τους μη μουσουλμάνους η αν είχαμε μπορέσει μέχρι σήμερα να αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνια αυτές τις σκοτεινές σελίδες, τότε δεν θα είχαμε πρόβλημα αν στις πινακίδες κάτω από το Ινστάνμπουλ έγραφε και Κωνσταντινούπολη. Τότε θα βρίσκαμε και το θάρρος να ανοίξουμε τη Αγία Σοφία ως εκκλησία/τζαμί για να μπορούνε να προσεύχονται εκεί χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Και θα θυμόμασταν με ευγνωμοσύνη τους Αρμένιους αρχιτέκτονες της Κωνσταντινούπολης.

    11/09/2011 ΑΠΌ TOURKIKANEA.GR

    Σχόλιο από Ανδρέας | 12/09/2011

  49. «Ο Ερωτόκριτος» στα Τουρκικά
    Οι γονείς του Χακί Μπιλγκεχάν έμεναν στην Κρήτη και μεταφέρθηκαν στη Σμύρνη το 1924 με την ανταλλαγή πληθυσμών. «Στο σπίτι άκουγα μόνο κρητικά. Ηταν η μητρική μου γλώσσα. Ακόμα και τώρα σιγοτραγουδάμε ελληνικούς στίχους», λέει ο ίδιος

    Ο ηλικιωμένος Αλί Ουγουρέλ απαγγέλλει τον Ερωτόκριτο κατά τη διάρκεια γυρίσματος ντοκιμαντέρ για τους Τουρκοκρητικούς.
    Τα απογεύματα στη Σμύρνη τα περνούσαν με οικογενειακές μαζώξεις. Ο Μερτζάν Αγά, ο ηλικιωμένος συγγενής του μικρού Χακί, ήξερε απέξω τον Ερωτόκριτο και τον τραγουδούσε συχνά. Συνόδευε, έτσι, τις ατέλειωτες διηγήσεις για τη ζωή στην Κρήτη. «Οι γονείς μου έφτασαν στη Σμύρνη το 1924 με την ανταλλαγή πληθυσμών. Εως τότε ζούσαν στο Ηράκλειο», λέει ο 86χρονος πλέον Χακί Μπιλγκεχάν. «Εγώ γεννήθηκα δύο χρόνια αργότερα στην Τουρκία. Ομως, η μητρική μου γλώσσα ήταν τα κρητικά. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σπίτι άκουγα κρητικά. Οχι μόνο από τους γονείς μου αλλά και από τους συγγενείς που έρχονταν να μας επισκεφθούν», εξηγεί.
    Τα νοσταλγικά αυτά ακούσματα δεν ξεχάστηκαν ποτέ. Και σήμερα, σχεδόν εννιά δεκαετίες αργότερα, μια ασήμαντη αφορμή στάθηκε ικανή για να κινητοποιήσει τον 86χρονο κ. Μπιλγκεχάν: Ο συνταξιούχος καθηγητής Μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ege της Σμύρνης αποφάσισε να μεταφράσει τον Ερωτόκριτο στην τουρκική γλώσσα.
    Το εντυπωσιακό είναι ότι η πρώτη μετάφραση του έργου στα Τουρκικά συγκίνησε αρκετούς στη γείτονα χώρα, ενώ η είδηση φιλοξενήθηκε και στην εφημερίδα Χουριέτ. Κι αυτό γιατί ο κ. Μπιλγκεχάν είναι ένας μόνο από μια κοινότητα Τούρκων που ενώ πλέον δεν τους συνδέει τίποτε με την Ελλάδα, τους αρέσει να σιγοτραγουδούν τον Ερωτόκριτο στις επόμενες γενιές.

    Το εξώφυλλο του βιβλίου

    Οπως εξηγεί στο «Εθνος» η Μουφιντέ Πεκίν, αντιπρόεδρος στο Ιδρυμα Ανταλλαγέντων Λοζάνης, στο πλαίσιο μιας έρευνας για τις μαντινάδες που πραγματοποιήθηκε στις τάξεις των Τουρκοκρητικών βρέθηκαν πολλοί ηλικιωμένοι που τραγούδησαν τον Ερωτόκριτο. «Ενας εξ αυτών, ο Αλί Ουγούρελ, μάλιστα, μας έδειξε ένα αντίτυπο του κειμένου φερμένο από την Κρήτη», λέει.

    Μουφιντέ Πεκίν, αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Ανταλλαγέντων Λοζάνης
    «Και η δική μου γιαγιά τραγουδούσε τον Ερωτόκριτο. Τη θυμάμαι να κάθεται φορώντας μαύρα ρούχα και να λέει ιστορίες για την Κρήτη. Ηρθε στην Τουρκία σε ηλικία 35-40 ετών, όμως δεν έμαθε ποτέ Τουρκικά. Μέχρι το τέλος της ζωής της μιλούσε ελληνικά. Από εκείνη έμαθα και αρκετά τραγούδια. «Το γελεκάκι που φορείς», «Γιαλό γιαλό πηγαίναμε» ή «Σαμιώτισσα Σαμιώτισσα». Μάλιστα, έμαθα να τα παίζω και στο πιάνο», λέει η κ. Πεκίν, καθηγήτρια πανεπιστημίου και η ίδια.

    0 86χρονος Χακί Μπιλγκεχάν που μετέφρασε τον Ερωτόκριτο στην τουρκική γλώσσα
    Το εγχείρημα του κ. Μπιλγκεχάν -ο οποίος έχει συγγράψει αρκετά βιβλία- διήρκησε έναν χρόνο και το έργο του εκδόθηκε από το Ιδρυμα Ανταλλαγέντων. «Με βοήθησε ένα λεξικό του Ν. Γαρουφαλάκη με ιδιωματισμούς της κρητικής διαλέκτου», λέει ο κ. Μπιλγκεχάν. «Η δική μου γενιά, η τρίτη γενιά δεν γνωρίζει Ελληνικά. Γι’ αυτό, στη μία σελίδα έχουμε την τουρκική μετάφραση και δίπλα το ελληνικό κείμενο γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες ώστε να το διαβάζουν όλοι».
    Το βιβλίο περιέχει, επίσης, συνέντευξη του υπερήλικα Τουρκοκρητικού Ουγούρελ που τραγουδά ολόκληρο το ποίημα από μνήμης, συνοδευτικά κείμενα και φωτογραφίες από την πρώτη έκδοση του Ερωτόκριτου το 1713.
    Στα βήματα των προγόνων του
    «Αρχισα να κλαίω όταν επισκέφθηκα το σπίτι των γονιών μου στην Κρήτη»
    Ο Χακί Μπιλγκεχάν επισκέφθηκε την Κρήτη αρκετά χρόνια μετά τον ξεριζωμό της οικογένειάς του για να βρει το σπίτι όπου έζησαν οι γονείς του. «Οταν ο πατέρας μου ξεκίνησε από το Ηράκλειο για να έρθει στη Σμύρνη, έφερε μαζί του φωτογραφίες του σπιτιού αλλά και του μαγαζιού που διατηρούσε στο νησί. Με αυτές τις φωτογραφίες βρήκα τον ενοικιαστή του μαγαζιού και εκείνος μου έδειξε το σπίτι. Μόλις έφτασα, άρχισα να κλαίω. Ηταν πάρα πολύ συγκινητικό», διηγείται.
    «Οι γονείς μου μιλούσαν συνέχεια για τη ζωή τους στην Κρήτη, για τους παλιούς τους γείτονες και για τις ευτυχισμένες μέρες που έζησαν εκεί», προσθέτει. Το συναίσθημα αυτό μοιράζονται και άλλοι Τουρκοκρητικοί. Το Ιδρυμα Ανταλλαγών Λοζάνης έχει πραγματοποιήσει αρκετές επισκέψεις στην Κρήτη, όπου οι συμμετέχοντες βρήκαν τα σπίτια των προγόνων τους. Μια αντίστοιχη επίσκεψη προγραμματίζεται από ένα γκρουπ 25 ατόμων για το τέλος Μαρτίου.

    Κατερίνα Ροββά

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63621600

    Σχόλιο από Β. | 27/02/2012

  50. Turkish public unaware of truth of Imbros: Patriarch
    ISTANBUL – Hürriyet Daily News
    Turkish public must acknowledge the injustices committed against Anatolian Greeks on Imbros island during the 1960s, Bartholomew says

    Send to friend »
    Share on linkedin

    Turkish society is not informed about the cruelty that occurred on the island at the time because of limited opportunities for communication, Greek Orthodox Patriarch Bartholomew says. AA photo
    Erdem Güneşerdem.gunes@hdn.com.tr
    The Turkish public must acknowledge the injustices Greeks on Imbros island (Gökçeada) suffered in the 1960s, Greek Orthodox Patriarch Bartholomew said Nov. 12 at the launching of a book on the island’s Greek community.

    “Imbros could be a bridge between Turkey and Greece, but it was comprehended as a threat by Turkey. With this approach, the Rum [Anatolian Greek] minority, who were engaged in agriculture and raising livestock on the island, were forced to emigrate from there,” the patriarch said.

    Turkish society is not informed about the cruelty that occurred on the island at the time because of limited opportunities for communication, he said.

    Jail built on island

    According to Feryal Tansuğ, a historian at Istanbul’s Bahçeşehir University, who compiled the book “İmroz Rumları, Gökçeada Üzerine” (Rums of Imbros, on Gökçeada), non-Muslims on the island were targeted as part of an official policy that included allowing inmates at a jail built on the island to roam free and harass locals.

    “In 1960, there were nearly 6,000 Rums on the island, and the number is only 300 now,” Tansuğ told the Hürriyet Daily News yesterday.

    The book represents the first comprehensive academic study written in Turkish on the island’s Greek minority issue.

    Imbros, which was officially renamed Gökçeada in 1970 by Turkey, is located in the north Aegean Sea at the entrance of Saros Bay and is also a district of Çanakkale. A large majority of the island’s Greek population has left the island for various reasons since the beginning of the 1960s.

    “There is a lack academic study on such an important matter. When we talk about Rums of Turkey only Istanbul, Cappadocia and Pontic Rums are remembered, but Imbros is forgotten and it is a case that cannot be ignored,” Tansuğ said.

    Pro-Hellenic name

    Tansuğ said she titled the book “Imbros,” a pro-Hellenic name, because the appellation is 5,000 years old and is still used by locals, unlike “Gökçeada,” which was given by the Turkish government in 1970.

    The patriarch also expressed hope for the future. “Even if it has a different demography now, we will do our best for Imbros to [make it] an island where people live happily,” he said. k HDN
    November/14/2012

    http://www.hurriyetdailynews.com/turkish-public-unaware-of-truth-of-imbros-patriarch.aspx?pageID=238&nID=34603&NewsCatID=341

    Σχόλιο από Β. | 22/11/2012

  51. Μια πραγματική ιστορία που θα μπορούσε να είναι και ένας απλός θρησκευτικός μύθος,αλλά είναι 100% αληθινή και καταδεικνύει την δύναμη της Ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού, αφορά ένα Τούρκο, πρώην παρακρατικό, στέλεχος των «Γκρίζων Λύκων, που έγινε χριστιανός ορθόδοξος και ζει πλέον στην πατρίδα του ως κρυτποχριαστιανός έρχεται στο φως της δημοσιότητας, από εξομολόγηση του ίδιου σε μοναστήρι στα Χανιά της Κρήτης.

    Σύμφωνα με το agioritikovima.gr που την αποκαλύπτει πρόκειται για έναν Τούρκο που έγινε ορθόδοξος όταν η ετοιμοθάνατη γιαγιά του τού αποκάλυψε ότι η καταγωγή του είναι από χριστιανική οικογένεια του Πόντου που επί χρόνια ζούσαν και αυτοί ως κρυπτοχριστιανοί.

    Διαβάστε την ιστορία του Τούρκου γκρίζου λύκου του βαπτίστηκε Γιώργος.

    Μετά το πέρας της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, οι προσκυνητές περνώντας στο αρχονταρίκι της Μονής άκουσαν με ενδιαφέρον την ηγουμένη να τους ανακοινώνει:

    «Σήμερα θα ακούσουμε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην μουσουλμάνου, που έγινε Χριστιανός. Όμως ας τα πει καλύτερα ο ίδιος. Γιώργο, θα μας μιλήσεις;», είπε η Γερόντισσα και το λόγο πήρε ο πρώην μουσουλμάνος.

    «Ήμουν ηγετικό στέλεχος των Γκρίζων Λύκων και κατείχα τη θέση του (…). Πολλές φορές είχα συμμετάσχει σε επιθέσεις κατά του Πατριαρχείου και γενικά των Χριστιανών, καθότι ήμουν φανατικός κεμαλιστής, αλλά και μουσουλμάνος».

    Σε αυτό το σημείο η Γερόντισσα τον διακόπτει και του λέει αστειευόμενη:

    «Δηλαδή, Γιώργο, μας πετροβόλησες κι εσύ, όταν είχαμε έρθει στο Πατριαρχείο;»

    «Όχι», απάντησε εκείνος και συμπλήρωσε: «Σε άλλες πόλεις όμως έχω συμμετάσχει και έχω κάνει και άλλα πολλά…»

    Κάποιοι από τους προσκυνητές αλληλοκοιτάχτηκαν συνειδητοποιώντας σιγά σιγά, ότι μπροστά τους είχαν έναν από τους πρώην κορυφαίους Χριστιανομάχους και Ελληνομάχους της Πατρίδας μας.

    «Είχα πάει μαζί με ομάδα μας, των γκρίζων λύκων, να προκαλέσουμε επεισόδια σε συγκέντρωση ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα στο (…). Εκεί μερικοί δικοί μας και εγώ ανακατεμένοι στο πλήθος κοιτάζαμε τους Ρωμιούς έτοιμοι να τους επιτεθούμε, όταν αισθάνθηκα κάποιον ιερέα να μου τραβάει το χέρι και να με αποκαλεί Γιώργο.

    «Δεν με λένε έτσι, δεν είμαι Γιώργος», του απάντησα αγριεμένα.

    «Θα γίνεις Γιώργος!», μου απάντησε εκείνος. «Θα βαπτισθείς Χριστιανός!»

    «Τι είναι αυτά, που λες;», του απάντησα με θυμό και τον απείλησα λέγοντας: «Γι’ αυτό, που είπες, θα σου κάνω μήνυση και θα φυλακιστείς!»

    Ο ιερέας όμως χωρίς να φοβηθεί μου απάντησε, ότι θα γίνω Χριστιανός, όπως ήταν οι πρόγονοί μου και λέγοντας αυτό έφυγε.

    Μετά από λίγο καιρό η γιαγιά μου αρρώστησε βαριά και ετοιμοθάνατη όπως ήταν, καθόμουνα δίπλα στο κρεβάτι της και της διάβαζα το κοράνι. Ξαφνικά ακούω τη γιαγιά μου να έχει τον επιθανάτιο ρόγχο και έκπληκτος την βλέπω να κάνει τον σταυρό της και να λέει «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…» και στη συνέχεια να καταλήγει.

    «Τι ήταν αυτό;», φώναζα σοκαρισμένος. «Η γιαγιά δαιμονίστηκε τώρα στα τελευταία της!»

    Ρώτησα τους γονείς μου, δεν γνώριζαν τίποτα και μου είπαν να μην δίνω σημασία σε αυτά. Ρώτησα και τον παππού μου. Δεν γνώριζε τίποτα.

    Το περιστατικό αυτό με τη γιαγιά μου άρχισε να μου προκαλεί μεγάλα ερωτήματα προσωπικά και θεολογικά. Απευθύνθηκα στον ιμάμη της περιοχής μου κρατώντας το κοράνι καθώς και ένα ευαγγέλιο και του έθεσα πολλά ερωτήματα συγκρίνοντας τα λόγια του ευαγγελίου και του κορανίου ψάχνοντας να βρω την αλήθεια. Ο ιμάμης όμως δεν ήξερε τι να μου απαντήσει και μου είπε απλά να μην δίνω σημασία σε αυτά τα πράγματα. Έτσι λοιπόν έφυγα απογοητευμένος και σκέφτηκα να ρωτήσω ορθόδοξους ρωμιούς στο (…). Εκείνοι όμως δεν με δέχτηκαν φοβούμενοι το τουρκικό κράτος, όσο κι αν επέμεινα».

    «Έφυγα θυμωμένος από το (…) λέγοντας μέσα μου, ότι εγώ απευθύνθηκα στη θρησκεία τους και αυτοί δεν με δέχτηκαν. Λίγο καιρό μετά ξαναπήγα απαιτώντας να με δεχτούν, γιατί ποθούσα να μάθω την αλήθεια. Εκείνοι όμως εξακολουθούσαν να μην με δέχονται. Αποφάσισα να φύγω ξανά και τότε ένα λεωφορείο σταμάτησε στην είσοδο του (…). και μία ομάδα προσκυνητών και ιερέων βγήκε από αυτό. Ανάμεσά τους αναγνώρισα τον ιερέα εκείνο, που με είχε αποκαλέσει Γιώργο, ο οποίος με θυμότανε και με κάλεσε κοντά του. Του εξέθεσα τα παράπονά μου, ότι δεν μου επιτρέπουν να συναντηθώ με τον (…) (σημείωση: το όνομα κάποιου μεγάλου ιερέως) και εκείνος τότε με πήρε μαζί του και μπήκαμε μέσα.

    Η αλήθεια είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται μέσα μου. Εκείνος ο ιερέας, που με είχε αποκαλέσει Γιώργο, μου είπε ακόμα ότι οι Χριστιανοί πρόγονοί μου είχαν το επίθετο (…), γιατί στον τόπο τους, κάπου στην περιοχή του Πόντου, εξασκούσαν ένα επάγγελμα που έχει σχέση με αυτό το επίθετο. Όταν μετά από λίγο καιρό έψαξα στο ληξιαρχείο για το γενεαλογικό μου δέντρο, διαπίστωσα ότι τα λόγια του ιερέως ήταν αληθινά. Οι πρόγονοί μου ήταν όντως Ρωμιοί Χριστιανοί, ασκούσαν το συγκεκριμένο επάγγελμα και είχαν το συγκεκριμένο επίθετο.

    Πήγα στην Αθήνα και καθ’ υπόδειξη του ιερέως γνώρισα τον πατέρα (…), ο οποίος με κατήχησε και με βάπτισε Γεώργιο, το όνομα που είχαν οι περισσότεροι πρόγονοί μου. Κατόπιν πήγα στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στο μοναστήρι, όπου βρίσκεται ο ιερέας που με πρωτοαποκάλεσε Γιώργο. Έμεινα εκεί μερικούς μήνες και κατόπιν επέστρεψα στην Τουρκία ως κρυπτοχριστιανός. Οι γονείς μου δεν μου το συγχωρούν αυτό, ενώ ο παππούς μου μού είπε μυστικά, ότι του έδωσα πολύ μεγάλη χαρά με τη βάπτισή μου. Πριν κλείσει τα μάτια του έκανε τον σταυρό του και πέθανε λέγοντας αυτό, που είχε πει και η γιαγιά μου: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…»

    Σχόλιο από καπετάν Κεμάλ | 06/12/2012

  52. The childhood sketch book belonging to Mehmet the Conqueror has been displayed to the public for the first time. And as you can see from the photo at this link, he was educated in Greek.

    http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/47248-yasam-iste-fatih-sultan-mehmet-in-not-defteri/14

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/03/2013

  53. http://www.todayszaman.com/columnist-298301-istanbul-and-constantinople.html

    ORHAN KEMAL CENGİZ
    o.cengiz@todayszaman.com ORHAN KEMAL CENGİZ
    İstanbul and Constantinople

    When I was young, we lived in a “Greek house.” With its iron shutters, iron gate and high-rise ceiling, our house was different from those in its vicinity.
    I also remember seeing some female Greek tourists clinging to the walls of some houses in Çeşme, where we would go in the summer. Seeing those Greek women crying, my mother would also burst into cries. For many years, I have been unable to give any meaning to those tears. Our non-Muslims had melted into thin air, leaving behind their houses, streets, churches, fountains and other “remnants,” they have always continued to be part of our lives like some sinister ghost that we cannot ward off. Despite our history textbooks that carefully avoid any mention of them and despite their names erased meticulously from every place, it seemed, they have left some sort of tiny “reminders” across the country.

    After many years, I started to ponder the country’s matters and issues, and I came to realize that the problem was a “social earthquake” that was far bigger than I as a kid could perceive. If the pre-1915 demographic percentages still applied to today’s Turkey, there would be 18 million non-Muslims living in the country. Just try to visualize 18 million non-Muslims, consisting mainly of Greeks, Armenians and Jews, living in Turkey. What sort of Turkey would it be?

    We would presumably be more self-confident. We would have non-Muslim deputies in Parliament, just as was the case with the Ottoman Assembly of Deputies (Meclis-i Mebusan). And we would not have the Kurdish issue whatsoever. We wouldn’t be a society that has lost its memory.

    For instance, we would not hang a placard reading “İstanbul since 1453” during a soccer match between Turkish and Greek national teams. My friend, Bekir Berat Özipek, who related this incident to me, said: “In essence, this placard gives the following message to Greek fans: ‘We don’t feel like we belong to this city. This city is yours, but we have just captured it’.” I don’t think there will be a better sentence that can explain gracefully the “mood” for carefully hiding Byzantine remnants and refraining from exhibiting them on the streets.

    If we had not banished non-Muslims and if we had had the courage and honesty to face the misty passages of our history, we would surely not have taken offense from writing “Constantinople” beneath the signboard for “İstanbul.” We would have found the creative courage to re-open the Hagia Sophia (Ayasofya) as a church/mosque where Christians and Muslims can worship together and in peace. We would commemorate İstanbul’s Armenian architects with gratitude. We would refer to Sinan the architect, who gave so many magnificent works to the Ottoman Empire, with his original name that proves his Armenian roots, namely Armen Sinanyan. And we would bow in front of this great master respecting his real identity, and we would contemplate with ecstasy under this dome of nations where a myriad of races and religions have intermingled.

    If we did not have such complexes, we would not have discussed whether the current successor of the Greek patriarch, whose autonomy Sultan Mehmed the Conqueror revived, is ecumenical or not, and we would be boasting with the fact that our country is hosting the leader and institution of the second largest sect of Christianity. If we really had had self-confidence, we would not have denied anything about our past, and we would have taken pride in both the Muslim and Christian identities of our country. We would not attempt to love only the physical beauty of İstanbul after denying its past. Our love wouldn’t be like the adoration a crude man feels toward the physical body of a woman.

    If we had been honest, we would have more authentic knowledge about ourselves and our past, and our intelligence sharpened with honesty and self-awareness would make us give everyone their due place. We would not see murderers as heroes and true heroes as traitors.

    If all this had happened, the heterogeneous texture coming from a diversity of religions, languages and races would be a great asset for us. Turkey would become an island of peace in its region. Do you think we can do it from now on?

    Can we overcome the pestilence of nationalism that haunted us coming from the Balkans? Can we feel in our hearts the sorrows the Muslims of the Balkans and the Christians of Turkey suffer from this pathological nationalism? Can we get over the damage done to us by pathological nationalism and love İstanbul as Constantinople? What do you think?

    ————————————

    Ο δημοσιογράφος Ορχάν Κεμάλ Τσενγκίζ γράφει για το παρελθόν της Κωνσταντινούπολης και γενικότερα της Τουρκίας, η οποία προσπαθεί να κρύψει «κάτω από το χαλάκι» την ιστορία αιώνων. Αν μη τι άλλο, δείχνει πως οι δύο λαοί μπορούν να ζήσουν μαζί ειρηνικά, αφού μπορεί να τους χωρίζουν πολλά, όμως τους ενώνουν ακόμη περισσότερα…

    Ορχάν Κεμάλ ΤσενγκίζΔιαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες στην τουρκική εφημερίδα:

    Όταν ήμουν νέος, ζούσαμε σε ένα «ελληνικό σπίτι». Με τα παντζούρια του, τη σιδερένια πόρτα και την ψηλή οροφή, το σπίτι μας ήταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα τριγύρω.

    Θυμάμαι επίσης να βλέπω ορισμένες Ελληνίδες τουρίστριες να κολλάνε πάνω στους τοίχους σε μερικά σπίτια στο Τσεσμέ (Κρήνη), όπου πηγαίναμε τα καλοκαίρια. Βλέποντας εκείνες τις Ελληνίδες να κλαίνε, η μητέρα μου έβαζε κι εκείνη τα κλάματα. Για πολλά χρόνια, δε μπορούσα να εξηγήσω εκείνα τα δάκρυα. Οι αλλόθρησκοι είχαν εξαϋλωθεί, αφήνοντας πίσω τα σπίτια τους, δρόμους, εκκλησίες, σιντριβάνια και άλλα «απομεινάρια». Όμως συνέχισαν πάντα να αποτελούν κομμάτι της ζωής μας, σαν ένα απειλητικό φάντασμα που δε μπορούμε να ξορκίσουμε. Παρότι τα ιστορικά βιβλία μας αποφεύγουν προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά τους και παρά το γεγονός ότι τα ονόματα τους σβήνονται σχολαστικά από παντού, φαίνεται πως έχουν αφήσει κάποιες μικρές «υπενθυμίσεις» σε όλη τη χώρα.

    Μετά από πολλά χρόνια, άρχισα να αναλογίζομαι αυτά τα εθνικά ζητήματα και συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα ήταν ένας «κοινωνικός σεισμός», ο οποίος ήταν πολύ μεγαλύτερος από ότι εγώ ως παιδί μπορούσα τότε να αντιληφθώ. Αν η δημογραφική αναλογία που ίσχυε πριν από το 1915 έβρισκε εφαρμογή στη σημερινή Τουρκία, θα υπήρχαν 18 εκατομμύρια μη-μουσουλμάνοι που ζουν στη χώρα. Απλά προσπαθήστε να σχηματίσετε στο μυαλό σας αυτήν την εικόνα: 18 εκατομμύρια μη-μουσουλμάνοι… κυρίως Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι… να ζουν στην Τουρκία. Τι είδους Τουρκία θα ήταν;

    Θα είχαμε πιθανότατα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Θα είχαμε μη-μουσουλμάνους βουλευτές στο Κοινοβούλιο, όπως ακριβώς συνέβαινε με την Οθωμανική Συνέλευση των Αντιπροσώπων (Meclis-I Mebusan). Και δε θα είχαμε το Κουρδικό ζήτημα επίσης. Δε θα ήμασταν μία κοινωνία που έχει χάσει τη μνήμη της.

    Για παράδειγμα, δε θα κρεμούσαμε ένα πανό που έγραφε «Ιστανμπούλ από το 1453» στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ο φίλος μου, Μπεκίρ Μπεράτ Οζιπέκ, με τον οποίο συζήτησα το περιστατικό, μου είπε: «Στην ουσία, αυτό το πανό στέλνει το εξής μήνυμα στους Έλληνες φιλάθλους: Εμείς δεν αισθανόμαστε πως ανήκουμε σε αυτήν την πόλη. Αυτή η πόλη είναι δική σας, εμείς απλώς την έχουμε καταλάβει.» Δε νομίζω πως υπάρχει καλύτερη πρόταση για να αποτυπώσει αυτήν τη «διάθεση» να κρύβουμε προσεκτικά τα Βυζαντινά απομεινάρια και να αποφεύγουμε να τα δείχνουμε στους δρόμους.

    Εάν δεν είχαμε εξορίσει όσους δεν ήταν μουσουλμάνοι και εάν είχαμε το θάρρος και την εντιμότητα να δούμε τα ομιχλώδη μονοπάτια της ιστορίας μας, τότε σίγουρα δε θα ντρεπόμασταν να γράψουμε «Κωνσταντινούπολη» σε μία πινακίδα κάτω από την ονομασία «Ιστανμπούλ». Θα είχαμε βρει το δημιουργικό σθένος να ξανανοίξουμε την Αγιά Σοφιά ως εκκλησία/τζαμί, όπου Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι θα μπορούσαν να προσεύχονται μαζί ειρηνικά. Θα τιμούσαμε τους Αρμένιους αρχιτέκτονες της Πόλης με ευγνωμοσύνη. Θα αναφερόμασταν στον αρχιτέκτονα Σινάν, που έδωσε τόσα αριστουργήματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με το πραγματικό του όνομα που δείχνει τις αρμένικες ρίζες του, δηλαδή Αρμέν Σινανιάν. Και εμείς θα υποκλινόμασταν μπροστά σε αυτόν το μεγάλο δάσκαλο που σέβεται την πραγματική του ταυτότητα και θα ατενίζαμε εκστασιασμένοι αυτόν τον πολυεθνικό θόλο κάτω από τον οποίο μυριάδες φυλές και θρησκείες έχουν αναμιχθεί.

    Αν δεν είχαμε τέτοια κόμπλεξ, δε θα συζητούσαμε για το εάν ο σημερινός διάδοχος του πατριαρχικού θρόνου, του οποίου την αυτονομία διατήρησε ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής, είναι Οικουμενικός ή όχι. Αντίθετα, θα υπερηφανευόμασταν για το γεγονός ότι η χώρα μας φιλοξενεί τον ηγέτη και την έδρα της δεύτερης μεγαλύτερης Χριστιανικής Εκκλησίας στον κόσμο. Εάν είχαμε πραγματικά αυτοπεποίθηση, δε θα είχαμε απαρνηθεί τίποτα από το παρελθόν μας και θα υπερηφανευόμασταν τόσο για τη μουσουλμανική όσο και για τη χριστιανική ταυτότητα της χώρας μας. Δε θα προσπαθούσαμε να αγαπήσουμε μόνο τη φυσική ομορφιά της Πόλης, αφού απαρνηθούμε το παρελθόν της. Η αγάπη μας δε θα έμοιαζε με τη λατρεία που εκδηλώνει ένας άνδρας για το σώμα μιας γυναίκας.

    Αν ήμασταν ειλικρινείς, θα είχαμε πιο αυθεντική γνώση για τους εαυτούς μας και το παρελθόν μας. Η ευφυΐα μας, ακονισμένη από την εντιμότητα και την αυτογνωσία μας, θα μας έκανε να δώσουμε στον καθένα τη θέση που του αρμόζει. Δε θα βλέπαμε δολοφόνους ως ήρωες και αληθινούς ήρωες ως προδότες.

    Εάν όλα αυτά είχαν συμβεί, η ανομοιογενής σύσταση που προέρχεται από τη διαφορετικότητα των θρησκειών, των γλωσσών και των φυλών, θα αποτελούσε τεράστιο προσόν για εμάς. Η Τουρκία θα γινόταν μία νησίδα ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή. Πιστεύετε ότι μπορούμε να το επιτύχουμε από τώρα και στο εξής;

    Μπορούμε να ξεπεράσουμε την επιδημία του εθνικισμού που μας στοίχειωσε, προερχόμενη από τα Βαλκάνια; Μπορούμε να νιώσουμε στις καρδιές μας τη θλίψη των Μουσουλμάνων των Βαλκανίων και των Χριστιανών της Τουρκίας εξαιτίας αυτού του παθολογικού εθνικισμού; Μπορούμε να ξεπεράσουμε την ζημιά που έκανε σε εμάς ο παθολογικός εθνικισμός και να αγαπήσουμε την Ιστανμπούλ ως Κωνσταντινούπολη; Ποια είναι η γνώμη σας;

    Σχόλιο από Π | 27/08/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: