Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Μικρασιατική Καταστροφή: Αφιερώματα και εκδηλώσεις

imgp1688__.jpg

Την αρχή έκανε η εφημερίδα «Τα Νέα» , το Σάββατο 13 του Σεπτέμβρη, μ’ ένα εξαιρετικό βιβλίο, βασισμένο σε μαρτυρίες από το αρχείο του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.

Την Κυριακή 21 του Σεπτέμβρη, συνέχισε η «Καθημερινή», με ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στη Μικρασιατική Καταστροφή.  

    

  Το αφιέρωμα των «Νέων», ξεχωριστό ολόκληρο βιβλίο, βασιζόταν σε μαρτυρίες προσφύγων που είχαν συλλεγεί παλιότερα από το Κ.Μ.Σ. Το πλαίσιο παρουσίασής τους δεν ξέφευγε όμως ούτε κατ’ ελάχιστον από την παραδοσιακή παλαιοελλαδική ματιά, την οποία κατά καιρούς έχουμε κρίνει σε στιγμές σύγκρουσης. Αντίθετα, το αφιέρωμα στην «Καθημερινή» (στη σελ. 14) που επιμελήθηκε ο ιστορικός Βλ. Αγτζίδης με τίτλο «Ο ‘μαύρος’ Σεπτέμβρης του Ελληνισμού«, εκφράζει μια πιο σύγχρονη και λιγότερο ελλαδοκεντρική ματιά, που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται με πρωτοβουλία ιστορικών μικρασιατικής καταγωγής και αξιοποιεί τις νέες τάσεις που εμφανίζονται στο χώρο της τουρκικής αριστερής μη-κεμαλικής ιστοριογραφίας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_21/09/2008_285626 

imgp1687_.jpg

 

Στις 14 Σεπτεμβρίου, παντού στην Ελλάδα έγιναν επίσημες τελετές εφόσον η μέρα αυτή αποτελεί πλέον Εθνική Επέτειο για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο σχετικός νόμος που θέσπιζε το ’98 την επέτειο αυτή αναφερόταν στη Γενοκτονία στη Μικρά Ασία.

Παράλληλα, συνεχίζονται οι εκδηλώσεις.  Για παράδειγμα…

στη Θήβα -όπου επίσης υπάρχει ο Συνοικισμός των προσφύγων του ’22-   θα πραγματοποιηθούν οι εκδηλώσεις με τίτλο ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ στις 26-27-28 Σεπτεμβρίου τόσο στο Συνοικισμό αλλά και για πρώτη φορά στην κεντρική πλατεία της θήβας.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων :

Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου, ώρα 8:00 μμ στο προαύλιο του 3ου Δημοτικού Σχολείου στο Συνοικισμό, θα τιμηθούν οι εν ζωή Μικρασιάτες παππούδες και γιαγιάδες που γεννήθηκαν πριν το 1922.  Θα προβληθεί ντοκιμαντέρ «Οδοιπορικό στη Μικρασία» του κ. Καλέμη και η εκδήλωση θα κλείσει με τραγούδια της Γυναικείας Χορωδίας του Συλλόγου.

Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου, ώρα 8:00 μμ, στην κεντρική πλατεία της Θήβας, ζωντανή μουσική παράσταση από το Σύλλογο Μικρασιατών Πτολεμαίδας με τίτλο «ΑΡΩΜΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ»

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, ώρα 10:00 πμ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ και κατάθεση στεφάνων στον Ιερο Ναό Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης στο Συνοικισμό.

Το βράδυ της Κυριακής στην πλατεία της Θήβας στις 8:00 μμ, μουσική βραδιά με την Ορχήστρα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Νέας Ιωνίας. Θα τιμηθούν οι Μικρασιάτες κ. Γιάννης Χαραλάμπους, Δήμαρχος Νέας Ιωνίας και ο Πρόεδρος του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού, ιστορικός και συγγραφέας κ. Χάρης Σαπουντζάκης.

Δείτε το μπλογκ της Ένωσης Μικρασιατών Θήβας

dsc04557.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Επίσης η Εύξεινος Λέσχη Κοζάνης διοργάνωσε τις εκδηλώσεις «Ακρίτεια 2008». Στις 20 του Σεπτέμβρη μίλησε ο Π. Κουμάντος, πρώην δήμαρχος Καλαμάτας για «Το ποντιακό ζήτημα και τη Δημοκρατία του Πόντου», ενώ την επομένη, στο χωριό Νέα Χαραυγή, στο εντυπωσιακό μνημείο έγινε στις 10.30 π.μ. μνημόσυνο γι αυτούς που χάθηκαν και μίλησε ο Ν. Αδαμίδης, δ/ντής του Δημοτικού Σχολείου Δρεπάνου..

Eπίσης από 27-29 Σεπτεμβρίου διοργανώνεται στη Δράμα το «2ο Διεθνές Συνέδριο Ποντιακών Ερευνών» από τους Αγ. Γεώργιο Περιστερεώτα, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμς, Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης3, Μέριμνα Ποντίων Κυριών. Οι εργασίες θα λάβουν χώρα στο Συνεδριακό Κέντρο.

 

κ.α 

21/09/2008 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιδεολογικά

7 Σχόλια »

  1. Εκείνο το «μετά την καταστροφή» αποτελεί πραγματικά μια μακρά ιστορία πόνου, όπως άλλωστε για όλους τους πρόσφυγες του κόσμου. Άθλιες συνθήκες στέγασης, σίτισης και υγιεινής. Και μέσα από αυτήν την αθλιότητα κατάφεραν να ξαναστήσουν τον πολιτισμό τους –και γιατί να το κρύψουμε άλλωστε- μαζί με τους Πόντιους και τους Αρμένιους να διαμορφώσουν μια άλλη Ελλάδα. Εκείνο που συχνά παρακάμπτεται (ο Μοργκεντάου μάλιστα ολοκληρωτικά) είναι το ζήτημα της παιδικής εργασίας. Αναπόφευκτη σε τέτοιες καταστάσεις θα μου πείτε. Στο βιβλίο «Προσφύγων βίος και πολιτισμός» (Λίζα Μιχελή, εκδ. Γαλάτεια, TV/εκδόσεις, Αθήνα, 1992) και στο κεφάλαιο «Όχι πρόσφυγες, πρόσφηγκες μας λέγανε» υπάρχει η μαρτυρία του Δημήτρη Μιχελίδη -προφανώς ορφανό παιδί τότε- που περιγράφει όλα αυτά τα προβλήματα με τη χαρακτηριστική «μονοκόμματη» υπερηφάνεια των προσφύγων. Χωρίς να θέλω να καταχραστώ το χώρο την αντιγράφω εδώ.

    «Άρχισα να πουλάω νερό μέσα σε μιαν αυλή με πηγάδι. Ερχόντουσαν οι άνθρωποι κι ανεβάζανε το νερό μόνοι τους: ένας κουβάς, ένα πενηνταράκι. Έκανα τον εισπράκτορα του ιδιοκτήτη. Μεγάλη λειψυδρία τότε, παντού. Περνάγανε νερουλάδες με τα βαρέλια, πάλι δεν έφτανε το νερό. Και το ψωμί δεν έφτανε για μένα. Πείναγα. Σηκώθηκα κι έφυγα από κει…
    Δούλεψα ύστερα σε ταβέρνα, κοντά στον Αϊ Παντελεήμονα -εκεί τέλειωνε τότε η Αθήνα.
    Ξέχασα μια μέρα την κάνουλα ανοιχτή, χύθηκε όλο το κρασί. Μου δίνει ο ταβερνιάρης ένα χέρι ξύλο και δωδεκάμισι δραχμές -για τη δούλεψή μου, ένα μήνα και κάτι. Μισό εικοσπεντάρικο δηλαδή, από κείνα που τάχανε κόψει για τον εσωτερικό δανεισμό. Πρώτη φορά έβλεπα τέτοιου είδους λεφτά.
    Πηδάω στον προφυλακτήρα του τραμ, κατεβαίνω στο Μοναστηράκι. Είχε πιάσει χειμώνας κι ήμουν ακόμα με το παντελόνι και το πουκάμισο. Κρύωνα. Αγοράζω ένα γιλέκο -εφτάμισι δραχμές μου τάφησε. Έδωσα και μια για ψωμί. Ήθελα να ξανακατέβω στον Πειραιά. Στον ηλεκτρικό λαθραίος, μ’ ανακάλυψε ο ελεγκτής στην Καλλιθέα. Συνέχισα με τα πόδια.
    Ποδαρόδρομο έφτασα στον Πειραιά. Στα Λεμονάδικα έφαγα μερικά σαπάκια και κατόπι πήγα παρέκει, σ’ ένα μεγάλο υπόστεγο όπου κοιμόνταν καταγής άστεγοι πρόσφυγες. Ήταν στην Ακτή Τζελέπη. Ο χειμώνας του 1922-23 ήτανε δύσκολη εποχή για τους πρόσφυγες. Κοιμόμουνα κατάχαμα κι όσο για φαΐ, ας ήτανε καλά τα Λεμονάδικα κι η θάλασσα με τα σαπάκια.
    Μια μέρα γυρόφερνα ανάμεσα στα Λεμονάδικα και το Ρολόι. Ψιλόβρεχε. Ήμουνα ξυπόλυτος και γι’ αυτό χάζευα έξω από ένα παπουτσίδικο. Απ’ το στενόμακρο αυτό μαγαζί βγήκε σε μια στιγμή ένας κοντόχοντρος, μεγάλος στα χρόνια. Καταγόταν από την Κρήτη και λεγότανε Περάκης. Είχε το μαγαζί, σπίτι στο Πασαλιμάνι και οικογένεια. Μου πρότεινε να πάω παραγιός -και δέχτηκα. Το μαγαζί δεν έφτιαχνε παπούτσια, μόνο πούλαγε. Ήτανε φάτσα στο λιμάνι κι είχε αρκετή κίνηση με ταξιδιώτες. Το πρωί σκούπιζα, πήγαινα τα ψώνια στο σπίτι, και κατόπι καθόμουνα στο μαγαζί και ξεσκόνιζα τα παπούτσια, βοήθαγα και στις πρόβες. Στεκόμοννα και στην πόρτα κι έλεγα στους πελάτες: «Με γεια και το μπαξίσι» -έτσι ήθελε ο μαγαζάτορας.
    Τη βόλευα καλά από φαΐ και ύπνο, στα πόδια μου φόρεσα παπούτσια και στο ράφι είχα έναν κουμπαρά όπου έριχνα τα μπαξίσια. Με τα λεφτά του κουμπαρά αγόρασα και ένα ντρίλινο [1] σακάκι. Κάθησα εκεί μερικούς μήνες. Μια μέρα ξέπεσε ένας αγοραστής πρόσφυγας, που καθότανε στην Αίγινα.
    Από εκείνον έμαθα πως στο νησί είχαν καταφύγει κάποιες χωριανές μου οικογένειες και μια συγγενική. Ήμουνα ξένος κι έρημος στον Πειραιά, λαχταρούσα να βρω κάποιον απ’ την πατρίδα. Γι’ αυτό μια μέρα ζήτησα κι έφυγα απ’ του καλού Περάκη το μαγαζί. Πήρα τον κουμπαρά μου, ψώνισα, έβγαλα εισιτήριο και με μια μπενζίνα βρέθηκα στην Αίγινα. Σε δύο ώρες και κάτι βρέθηκα στο νησί και το ίδιο βράδυ πήγα λίγο πιο πάνω απ’ την Παναγίτσα, όπου αντάμωσα τους γνωστούς μου.
    Στην Αίγινα ήταν λίγοι πρόσφυγες, όμως όλα εκεί ήτανε δύσκολα: καμιά κρατική φροντίδα δεν υπήρχε και, το χειρότερο, δεν υπήρχαν δουλειές.
    Στέγη βρήκα μέσα σε μια παλιά σφουγγαράδικη αποθήκη, όπου μένανε πεντέξι οικογένειες. Σε μικρή απόσταση, λίγο πιο κει απ’ τις φυλακές, ήταν πιο πολλοί πρόσφυγες και κάθονταν σε μια έρημη φάμπρικα.
    Η αποθήκη ανήκε σ’ έναν ευκατάστατο Αιγινήτη. Λεν είχε βέβαια καμιά ευκολία, ήταν όμως δίπλα στη θάλασσα και τη νύχτα, πίσω απ’ τις βάρκες, κάναμε τις ανάγκες μας.
    Πλενόμασταν στη θάλασσα, μάθαμε κολύμπι, στα ρηχά μαζεύαμε πεταλίδες, αχινούς, φούσκες και με τα πηρούνια πότε πότε καρφώναμε και χταποδάκια.
    Περίθαλψη μηδέν, όμως, στην Αίγινα. Μόνο μέσα στο 1923 ήρθε κι εκεί τμήμα της Επιτροπής Περιθάλψεως, με κάτι Ρώσους εμιγκρέδες. Στήσανε καζάνι και μαγείρευαν μια φορά τη μέρα. Μας δίνανε συνήθως φασολάδα βρασμένη με γάλα. Μια κουτάλα το άτομο ήτανε, κάθε μεσημέρι, το φαΐ. Όμως έπιανε τόπο. Το παίρναμε μέσα σε τενεκέδια. Εμείς τα προσφυγάκια, πάντως, όλο και κάτι οικονομούσαμε.
    Οι Αιγινήτες ήτανε καλοί. Δε μας λέγανε όμως πρόσφυγες: πρόσφηγκες μας φωνάζανε…[2]
    Φέρναμε νερό απ’ το πηγάδι τον Μεσαγρού, μας δίνανε ξερά σύκα οι χωριάτες, κάναμε θελήματα με κοφίνια στην πλάτη, φορτώναμε πουριά στα καΐκια, κάναμε ό,τι μπορούσαμε -γιατί έπρεπε να φάνε κι οι ανήμποροι…
    Στο τέλος εγώ έφτιαξα ένα κασέλι και γίνηκα λούστρος. Κάθε πρωινό έβγαινα για δουλειά με το κασέλι στον ώμο, και μόλις έφτανα στην Παναγίτσα έβγαζα την πρώτη φωνή: Λούστροος…
    Από κει φύγαμε με τον παππού κι ένα θείο μου στην Κρήτη. Μας δώσανε ένα καλό σπίτι: από πάνω εμείς, από κάτω κάτι Βουρλιώτες…».

    [1] Ύφασμα που παραγόταν από τα εργοστάσια «Ρετσίνα», ήδη από τον 19ο αιώνα που φημιζόταν για την αντοχή του και αποτελούσε σήμα κατατεθέν του ντυσίματος των εργατικών τάξεων.
    [2] Από τη μαρτυρία του Γιάννη Μαΐλλη στο ίδιο βιβλίο: Η συμπεριφορά των Αιγινητών είναι δείγμα γραφής του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπισαν οι ντόπιοι την «εισβολή» των προσφύγων. Εκτός από το «πρόσφηγκες», οι χαρακτηρισμοί «τουρκόσποροι», «γιαουρτοβαφτισμένοι», «τουρκογεννημένοι», ήταν σε ημερήσια διάταξη σ’ όλη την Ελλάδα. Τα συναισθήματα, βέβαια, ήταν ανάμικτα. Ένας παλιός Αιγινήτης θυμάται: «Είχα ένα φίλο, προσφυγάκι. Πρέπει να ‘μασταν τότε και οι δύο 6-7 χρονών. Τον θυμάμαι τα βράδια όταν σουρούπωνε, την ώρα που περνούσε ο φανοκόρος, να κάθεται σκυφτός στο πεζοδρόμιο με το κεφάλι ακουμπισμένο στα χέρια. Σκυφτός -κοιτάζοντας πέρα. Δεν του μιλούσα καθόλου. Ούτε του μίλησα ποτέ. Μόνο τον άκουγα. Ένιωθα την καρδιά του, με το μακρόσυρτο τραγούδι που αρχινούσε. Πάντα το ίδιο, κάθε βραδιά: «Εσκί Σεχίρι τρομερό και συρματοπλεγμένο…»

    Σχόλιο από Αλέκα Μπλάνα | 21/09/2008

  2. Αλέκα, ευχαριστούμε για την υπενθύμιση.

    Για να δούμε και περισσότερα για το πώς υποδέχτηκαν οι Ελλαδίτες τους πρόσφυγες μετά την μικρασιατική καταστροφή…..

    ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΤΡΑΦΙΚΙΝΓΚ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ;

    ….. Ο Αλκης Ρήγος μεταφέρει ομολογία του Παν. Κανελλόπουλου ότι… για τους πρόσφυγες «δεν υπήρξε συμπάθεια, δεν υπήρξε απάθεια, υπήρξε αντιπάθεια. Το θυμούμαι και ανατριχιάζω». Και συνεχίζει ο ίδιος: «Οι άνθρωποι που μόλις είχαν διασωθεί από την τουρκική σφαγή αποκαλούνταν «τουρκόσποροι» και «γιαουρτοβαφτισμένοι»….» Ο εγκυρότερος αρθρογράφος του αντιβενιζελισμού, ο εκδότης της «Καθημερινής» Γ. Βλάχος, σε άρθρο του στις παραμονές των εκλογών του 1928 κάνει λόγο για «προσφυγική αγέλη»

    Πηγή: Αλκης Ρήγος, Η Β΄ Ελληνική Δημοκρατία 1924-35: Κοινωνικές Διαστάσεις της Πολιτικής Σκηνής, εκδ. «Θεμέλιο», 1988, ειδικά το κεφ. «Αντιθέσεις γηγενών και προσφύγων», σελ. 223-235. Δύο αποσπάσματα από το βιβλίο του Ασημάκη Πανσέληνου ρίχνουν φως στις ξενοφοβικές στάσεις που εμφανίστηκαν:

    “Όταν κατόπι, στα 1922, η κουτάλα της Ιστορίας ξανάδειασε, σ’ ολάκερη την Ελλάδα, όλους πια τους Μικρασιάτες (και τις Σμυρνιές), διάτορη ακούστηκε η φωνή “μας παίρνουν τους άντρες μας”, σαν να είταν η χώρα καντίνα που είχε υποχρέωση να φουρνίρει άντρες, μονάχα στις ντόπιες γυναίκες.”

    σελ. 40, Τότε που ζούσαμε, Ασημάκης Πανσέληνος.

    “…έφριξα κάποτε όταν βρέθηκα σε μία εκδρομή στη Βύτινα της Πελοπόννησος κι άκουσα μια γυναίκα να φοβερίζει το νιάνιαρό της “πως θα ‘ρθει ο πρόσφυγας να σε πάρει” και ‘κείνο να κατουριέται από το φόβο.”

    “Στην Ελλάδα πληρώνουμε βαρύτατο φόρο στη μεγαλοσωματεμπορία. Το γεγονός αυτό συζητήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών (πρακτικά του 1925). Από το 1922 ως το 1925 σπείρα ντόπιων και ξένων σωματεμπόρων είχε αναπτύξει τεράστια δράση συλλέγοντας γυναίκες δήθεν για εργασία (κυρίως ταπητουργική) σε ξένα εργοστάσια. Χιλιάδες γυναίκες, ιδίως ανήλικα κορίτσια, μεταφέρθηκαν στη Μασσαλία, στην Αλεξάνδρεια, τη Βηρυτό, το Πορτ Σάιντ και τη Νότιο Αμερική.”

    Α. Ντόκος, εφ. Ακρόπολις, 21 Μαρτίου 1929

    Κατά την περίοδο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η Ελλάδα αποτέλεσε χώρα αποστολής εξαναγκαστικά εκδιδομένων γυναικών. Το παραπάνω απόσπασμα είναι παρμένο από το βιβλίο του καθηγητή εγκληματολογίας Γρηγόρη Λάζου: Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα, τόμος α: Η εκδιδόμενη, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2001.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/09/2008

  3. Λοιπόν, είμαι και Πόντιος και Αριστερός. Όμως είμαι και ποδοσφαιρόφιλος, οπότε, http://www.champions-league.gr

    Σχόλιο από Βασιλική | 22/09/2008

  4. Θαυμάζω τη δουλιά (με ιώτα) σας. Δε πρέπει να σταματήσει ΠΟΤΕ!
    Η ψύχραιμη και η αναλυτική μνήμη συνεργεί στο να μη ξαναγίνονται τα ίδια λάθη.
    Μιά άλλου είδους προσπάθεια να ξεχωρίσω το Μικρασιάτικο τραγούδι της δεκαετίας του ΄30 και να το ξαναφωτίσω, με μιά περήφανη ματιά Μικρασιάτη Έλληνα, κάνω στο παραπάνω blog και σε μιά σειρά απο άλλα που θα τα δείτε, αν έχετε την περιέργεια.

    Είστε καλοδεχούμενες/οι
    Κώστας Λαδόπουλος

    Σχόλιο από Κώστας Λαδόπουλος | 05/11/2008

  5. «Καθημερινή», Hμερομηνία δημοσίευσης: 24-09-08

    Το «συγγνώμη» για το 1922

    Του Αντωνη Παντελη*

    Στο τεκμηριωμένο άρθρο του («Η Καθημερινή», 21 Σεπτεμβρίου 2008) ο κ. Βλάσης Αγτζίδης υπενθυμίζει τον Γολγοθά του μικρασιατικού ελληνισμού και πληροφορεί ότι τώρα στην Τουρκία εμφανίζονται ιστορικοί, αλλά και πολίτες, που αποδέχονται την ευθύνη του τουρκικού κράτους για την εξόντωση των χριστιανικών λαών, ενώ στην Ελλάδα η σχετική γνώση «κινείται στο ενοχικό πλαίσιο, που διαμόρφωσαν τα μετά το ’22 κυρίαρχα ιδεολογήματα» και «καθορίζεται από τα νεοελληνικού τύπου ταμπού». Η απόσταση που πρέπει να διανύσει η Τουρκία έως ότου ένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός της μιμηθεί τον καγκελάριο Βίλι Μπραντ, που ζήτησε γονατιστός και κλαίγοντας συγγνώμη από τους Εβραίους στο Γκέτο της Βαρσοβίας, είναι πολύ μεγάλη. Ισως κάτι παρόμοιο δεν συμβεί ποτέ. Αλλά φαντάζεσθε ποια θα ήταν η ηθική έκπτωση στη Γερμανία, αν δεν είχαν αποδεχθεί τις ευθύνες τους; Με τη συγγνώμη μπόρεσαν να ατενίζουν πάλι το μέλλον.

    Τι γίνεται όμως στην Ελλάδα για τη Μικρασιατική Καταστροφή, ταφόπετρα ελληνισμού χιλιετιών; Μόνον ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποδέχθηκε το σφάλμα του ότι δεν ανέβαλε τις εκλογές του 1920 μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Η αντιβενιζελική παράταξη τίποτε. Στήριξαν τον Κωνσταντίνο στον Διχασμό, κατήλθαν στις εκλογές για να κυβερνήσουν αναλαμβάνοντας ευθύνες και κυβέρνησαν, δέχθηκαν τις πολυάριθμες ψήφους των Τούρκων των Νέων Χωρών στις εκλογές, παρά τις διακοινώσεις των Συμμάχων έφεραν πίσω τον Κωνσταντίνο, με επακόλουθο την αποξένωση των Συμμάχων, συνέχισαν έναν πόλεμο στον οποίο δεν πίστευαν και δεν επεδίωξαν συμφιλίωση με τον Βενιζέλο. Και καμία συγγνώμη…

    Ο Διχασμός και η Καταστροφή -ίσως ένα εκατομμύριο νεκροί, οι περισσότεροι σφαγιασμένοι- είναι γεγονότα πολύ βαρύτερα από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Αυτά διαμόρφωσαν το πολιτικό και κομματικό σκηνικό. Η πολιτική έκφραση συγγνώμης για το μέγιστο δεινό της νεοελληνικής ιστορίας θα ανοίξει τον δρόμο για την ανάληψη ευθυνών και για τα σχετικώς μικρότερα δεινά απ’ όποια πλευρά ευθύνεται για το καθένα. Και πώς να ζητεί κανείς την έκφραση συγγνώμης για τα μικρότερα, όταν ο ίδιος δεν την εκφράζει για το μέγιστο; Ας θυμηθούμε κι εμείς τη Γερμανία. Και για μας σήμερα, 86 χρόνια μετά την Καταστροφή, η ανάνηψη και η απόκτηση εμπιστοσύνης στο μέλλον, που μας λείπουν τόσο, περνούν από τον ίδιο δρόμο.

    * Ο κ. Αντώνης Παντελής είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/11/2008

  6. […] -Μικρασιατική Καταστρ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: