Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

24__594_x_386_cf80ceb1cebfceba-cebaceb1cebbcebbceb9ceb8ceadceb1__

Μια εξαιρετική μαρτυρία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου από τον φίλο του μπλογκ μας, ιστορικό Βλάση Αγτζίδη… Την παραθέτουμε αυτούσια.  

Πέρασαν 35 χρόνια από τότε.  (σ.τ.Π&Α: το κείμενο αναρτήθηκε το 2008) Τότε λοιπόν ήμουν μόλις 17 χρονών. Ακριβώς στην ηλικία του Κομνηνού που σκοτώθηκε και ήταν μαζί μας στις Μαθητικές Επιτροπές του Πολυτεχνείου…… Μαθητής τότε της 6ης γυμνασίου, που κάθε βράδυ, μαζί με χιλιάδες άλλους μαθητές, βρισκόταν στο κέντρο της Αθήνας, στην Κωλέττη στα Εξάρχεια, στο Φροντιστήριον “Ηράκλειτος”. Ήδη από τον Φλεβάρη του ’73, όταν είχαν ξεκινήσει οι πρώτες κινήσεις των φοιτητών, ξεμυτούσαμε και μεις πλάι τους.

Στην αρχή από περιέργεια… Στη συνέχεια πιο τολμηρά, αρχίσαμε να φωνάζουμε και συνθήματα και να διογκώνεται το αντιχουντικό συναίσθημα. Τα βιβλία για την Εθνική Αντίσταση, που βρίσκονταν στο απόκρυφο μέρος της βιβλιοθήκης του πατέρα και είχαν εκδοθεί προδικτατορικά, άρχισαν να ξαναέρχονται στην επιφάνεια και να γίνονται επίκεντρο.

Το Φλεβάρη του ’73 έγιναν και τα πρώτα γεγονότα με την κατάληψη της Νομικής Αθηνών. Εμείς, τα μαθητάκια της πέμπτης τότε, να μαζευόμαστε ολόγυρα, να κοιτάζουμε και όταν χρειαζόταν να φωνάζουμε  συνθήματα. Να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε σύγχυση ώστε να αποχωρήσουν χωρίς συλλήψεις οι φοιτητές που εγκατέλειπαν το κτίριο της Νομικής…

Οι μπουάτ της Πλάκας άρχισαν να μυρίζουν αντίσταση. Ακόμα και η φωνή του Κώστα Χατζή στα γνωστά γιεχωβάδικα τραγούδια του, μας οδηγούσε αλλού. Το “Δε βαριέσαι αδελφέ” , ο “Στρατής”, ο “Τρελός  και το παληκάρι“, η “Καλύβα του μπαρμπά Θωμά” και διάφορα ακόμα, ήταν κάτι σαν αντάρτικα…  Παράλληλα,  ψάχναμε και τα πραγματικά αντάρτικα. Άρχισαν οι κρυφές συζητήσεις στα σχολειά. Αφού πρώτα προσεκτικά  διαπιστωνόταν η σοβαρότητα και το εχέμυθον του συμμαθητή. 14__780_x_529_Σημείο αναφοράς τότε η “Αλκυονίδα”. Κάθε βράδυ εκεί, στις προβολές. Το αντιδικτατορικό συναίσθημα φούντωνε και το καταλάβαινες από τα φοβερά χειροκροτήματα του κοινού σε διάφορες σκηνές που μπορεί να είχαν νύξεις περί δημοκρατίας ή υπονοούσαν  κάτι σχετικό με τη δημοκρατία. Ήταν τέτοια η διάθεση, ώστε ακόμα και σ’ ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ -δε θυμάμαι τώρα ποιο ακριβώς ήταν- η μεσοπολεμική ιστορική παρουσία του επίδοξου δικτάτορα Κονδύλη εξελήφθη κακώς ως δημοκρατική παρέμβαση και άρχισε και γι αυτόν το χειροκρότημα. Όμως στην περίπτωση Κονδύλη θυμάμαι ότι το χειροκρότημα έπαψε κάπως απότομα. Μάλλον κάπου ο κόσμος ψιλοκατάλαβε το λάθος! Το “Φορτηγό” του  Σαββόπουλου βρήκε τότε την αποθέωσή του. Τα παράνομα του Θεοδωράκη, πολύτιμα πετράδια, όπως και οι παράνομες ραδιοφωνικές εκπομπές από το εξωτερικό, οποίες αύξησαν γεωμετρικά την ακροαματικότητά τους.

Το αντιστασιακό πνεύμα

Ήδη από τα τέλη του ’68, με τη κηδεία του γέρου Παπανδρέου άρχισε να γεννιέται το αντιστασιακό πνεύμα. Η κηδεία αυτή υπήρξε το πρώτο σημείο  μαζικής αντιχουντικής συγκέντρωσης του ελληνικού λαού. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία που σημάδεψαν την κηδεία έδειξαν ότι αρχίζει κάτι πιο δυναμικό να γεννιέται. Πεντε χρόνια μετά είχε ήδη ανδρωθεί ένα αξιόλογο φοιτητικό κίνημα.

Ο Νοέμβρης μπήκε από την αρχή με περίεργο τρόπο… Η κίνηση στα πανεπιστήμια με τις συζητήσεις και το κλίμα της ελευθερίας που επικρατούσε καθόρισε και μας τους έφηβους εκείνης της εποχής. Με αφορμή τη στράτευση των οργανωμένων αριστερών φοιτητών άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις. Το μνημόσυνο του  Γ. Παπανδρέου στις 4 Νοέμβρη στάθηκε αφορμή για την πρώτη μεγάλης έκτασης αντιχουντικής κινητοποίηση.Οι συγκρούσεις με την αστυνομία για πρώτη φορά  είχαν τέτοια σφοδρότητα. Οι συλλήψεις και οι δίκες που ακολούθησαν παρέτειναν το κλίμα ανατραχής και εγρήγορσης.

276pwou2Στις 14 Νοέμβρη άρχισε η κατάληψη του Πολυτεχνείου με τη συμμετοχή φοιτητών από τη Νομική και τη Φυσικομαθηματική. Οι φοιτητές αυτών των σχολών που κατέφυγαν στο Πολυτεχνείο από τη Σόλωνος  είναι αυτoi που θα καταγγελθούν ως “300 προβοκάτορες” από την παράνομη αντιστασιακή εφημερίδα “Πανσπουδαστική” (νούμερο 8). Από την πρώτη στιγμή και μεις ολόγυρα στους φοιτητές. Βολτίτσες στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο, συζητήσεις πολιτικές εφ’ όλης της ύλης, προσπάθεια δημιουργίας Επιτροπών Μαθητών,  ερωτικά εφηβικά ραντεβουδάκια.

Για δύο ημέρες το Πολυτεχνείο ήταν ο παράδεισος του έφηβου! Κοπάνες από το σχολείο τις πρωϊνές ώρες. Επιστροφή στο σπίτι για να μη μας πάρουν είδηση οι γονείς, που είχαν αρχίσει ήδη να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα και ξανά το βράδυ, τις ώρες του φροντιστήριου, στο Πολυτεχνείο.

Απ’ τις 16 του μήνα το πρωί όλοι είμασταν στην Πατησίων. Εννοείται την κοπανήσαμε και πάλι από  το σχολείο! Με τα αυτοσχέδια πλακάτ, τα  συνθήματα γραμμένα πάνω στα κίτρινα τρόλεϊ και το ραδιοφωνικό σταθμό,  όλη η Αθήνα έμαθε τι γινόταν εκεί.  Ο κόσμος άρχισε να γίνεται πλήθος. Η 16 του Νοέμβρη ήταν ένα τεράστιο αντιδικτατορικό πάρτι μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Όμως κατά το μεσημεράκι ή απογευματάκι,  αν θυμάμαι καλά, εμφανίστηκαν οι μάζες των αστυνομικών και άρχισαν την επίθεση στην Πατησίων. Μπήκαμε στο Πολυτεχνείο!  Ανάψαμε φωτιές για να κάψουμε τα αέρια των δακρυγόνων και προσπαθούσαμε να βρούμε κανένα τρόπο που να μείωνε το απίστευτο κάψιμο της αναπνοής και το δάκρυ των ματιών. Σε συζητήσεις στην Επιτροπής Μαθητών, είπαμε να προσπαθήσουμε να βγούμε και να πάμε την άλλη μέρα στα σχολεία μας και να προσπαθήσουμε να κατεβάσουμε όσους περισσότερους μαθητές θα μπορούσαμε.

21alafjdΝομίζω ότι είχε νυχτώσει όταν βγήκαμε έξω, από την είσοδο της Στουρνάρη και τριγυρνούσαμε στην περιοχή των Εξαρχείων φτιάχνοντας οδοφράγματα. Κάποια στιγμή κόπηκε τελείως η επικοινωνία με το χώρο του Πολυτεχνείου. Προσπαθούσαμε με κάποια ραδιοφωνάκια της πλάκας να πιάσουμε το σταθμό και να ακούσουμε το τι συνέβαινε. Η εικόνα που είχε ο καθένας μας ήταν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του και ότι άκουγε από τα διάφορα που λέγονταν. Τότε άρχισαν να φτάνουν και οι πληροφορίες για θύματα, για τραυματισμένους, για νεκρούς έξω από το Πολυτεχνείο…. Εμείς είμασταν κυρίως στο οδόφραγμα της Στουρνάρη, μεταξύ πλατείας Εξαρχείων και Πολυτεχνείου.

Να σημειωθεί ότι δεν υπήρχε καμιά κεντρική οργάνωση και τα πάντα γίνονταν αυθόρμητα και ακαθοδήγητα. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη ομορφιά των ημερών εκείνων.

Κάποια στιγμή, κατά της 12 το βράδυ, αποφασίσαμε να φύγουμε για τα σπίτια μας. Σκεφτόμασταν και τους δικούς μας, που σίγουρα θα τους είχαν ζώσει τα φίδια. Αρχίσαμε να κατηφορίζουμε με τα πόδια προς την Καλιθέα, όπου ζούσαμε τότε. Δεν κινιόταν τίποτα στην Αθήνα. Σε καμιά ωρίτσα έφτασα στο σπίτι. Οι γονείς ξάγρυπνοι και ανήσυχοι, αλλά και ανακουφισμένοι μόλις με είδαν. Τους είχε τηλεφωνήσει ήδη ένα υψηλόβαθμος αστυνομικός, σύζυγος συναδέλφου τους, και τους είπε να κρατήσουν πάσει θυσία, τα παιδιά στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Δεν είπαν τίποτα! Εξάλλου ήταν δημοκράτες πολίτες. Αντιχουντικοί!  Στην Αθήνα είχαν βρεθεί λόγω δικτατορίας, ως εσωτερικοί πολιτικοί φυγάδες -όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες- για να γλυτώσουν από τη βία των ακροδεξιών χουντικών της επαρχίας.efimerides-vradini Κοιμήθηκα αγκαλιά με το ραδιόφωνο και τη φωνή του Δημήτρη του Παπαχρήστου….

Ξημέρωσε η 17 Νοέμβρη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει τις προηγούμενες ώρες.  Ξυπνήσαμε όλοι… Οι γονείς ξεκίνησαν για το σχολείο -εκπαιδευτικοί γαρ- και ‘γω για το γυμνάσιο. Πήγαινα στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας που βρισκόταν τότε στην οδό Κρέμου. Η κατάσταση ανήσυχη. Τόσο στους μαθητές, όσο και στους καθηγητές. Έχοντας στο μυαλό τα όσα είπαμε την προηγούμενη μέρα στις Επιτροπές Μαθητών στο Πολυτεχνείο, συζητήσαμε ανοιχτά και αποφασίσαμε να κάνουμε αποχή από τα μαθήματα, χωρίς να υπάρχει καμιά απολύτως αντίδραση των καθηγητών. Η Αθήνα εκείνη τη στιγμή ήταν ένα αντιχουντικό καζάνι που έβραζε!   Δύο τρία άτομα πήραμε την πρωτοβουλία να προτείνουμε στους συμμαθητές μας να κατέβουμε όλοι στο Πολυτεχνείο. Δεν  ήξερε κανείς τι είχε γίνει!  ‘Ετσι λοιπόν, καμιά πενηνταριά μαθητές αποφασίσαμε να κατέβουμε και αρχίσαμε να πορευόμαστε προς το κέντρο. Με τα πόδια εννοείται! Κρέμου, Σιβιτανίδου, Θησέως και βγήκαμε στη  Συγγρού.

Καμιά κίνηση… Ούτε ίχνος αυτοκινήτου!

Προχωράμε συγκροτημένα προς το κέντρο φωνάζοντας συνθήματα. Λίγο πριν φτάσουμε  στις στήλες του Ολυμπίου Διός μας επιτέθηκε η χουντική αστυνομία. Βροχή τα δακρυγόνα πάνω μας και μεις όπου φύγει φύγει. Τότε με πέτυχε ένα απ’ αυτά τα βαριά κυλινδρικά μεταλλικά δακρυγόνα στον αστράγαλο του ποδιού. Για πολύ καιρό το σημάδι στο πόδι μου θύμιζε αυτή τη συνάντηση! Μπήκαμε στα στενά προσπαθώντας να πάμε στο Πολυτεχνείο.   Μάταιη η προσπάθεια! Όλα τα στενά ήτανε κλεισμένα από αστυνομικούς.  Έτσι εγκαταλείψαμε την προσπάθεια και ο καθένας επέστρεψε στο σπίτι προσπαθώντας να μάθει τι έχει γίνει…….

13__502_x_709_

Το Πολυτεχνείο υπήρξε ένας σταθμός στην πολιτική ιστορία του τόπου, γιατί ανέδειξε τη δύναμη του λαού, κόντρα στους χουντικούς καταπιεστές και τους επίδοξους πολιτικούς καθοδηγητές.

Βλάσης Αγτζίδης

[ΕΔΩ] θα δείτε ένα σημαντικό αφιέρωμα του Έφηβου..

[ΕΔΩ] θα δείτε την Πανσπουδαστική νούμερο 8

[ΕΔΩ] μια συνέντευξη του εκφωνητή του ρ/σ του Πολυτεχνείου Δημήτρη Παπαχρήστου

[ΕΔΩ] η έκθεση Τσεβά για τα γεγονότα και κατάλογος με τα ονόματα των θυμάτων

[ΕΔΩ] ένα κείμενο του Ραφαηλίδη για το Πολυτεχνείο

[ΕΔΩ] από του Σαραντάκου για τα λογοτεχνικά κειμενα που αναφέρονται στο Nοέμβρη του ’73.

http://xeri.wordpress.com/2007/11/17/history-9/

——————–

Πάνω δεξιά φωτογραφία:  Απέναντι από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης στην Καλλιθέα Αττικής -στο λόφο που περιγράφει ο Κωσταντίνος Χρηστομάνος στο πεζογράφημα “Η κερένια κούκλα” (1911).

About these ads

15/11/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Πολυτεχνείο, -Πολιτική

48 σχόλια »

  1. Οι επισημα δηλωμένοι νεκροί της Χούντας :

    Πεσλής Βασίλης, Ελής Παναγιώτης, Μανδηλαράς Νικηφόρος, Καλαντζής Δημήτρης, Ρίζος Τάκης, Καλαβρού Μαρία, Παναγούλης Γιώργος, Τσαρουχάς Γιώργος, Θεοδωρίδης Γιώργος, Κατσικογιάννης, Τζαβαλάς Καρούσος, Γεωργάκης Κώστας, Αντωνίου Ζήσης, Τσιτσιρίγκος Φώτης, Κούλης Γεώργιος, Πετρόπουλος Παναγιώτης, Βασιλόπουλος Γιάννης, Κωνσταντίνου Γιώργος, Αλβάνογλου Θεόδωρος, Σινόπουλος Πέτρος, Κομνηνός Διομήδης, Παντελεάκης Κυριάκος, Βάρσος Ιωάννης, Εγκελμαν Ντόρις Μαριέτε, Γεριτσίδης Γιώργος, Γεωργαράς Μαρίνος – Σπύρος, Παπαϊωάννου Δημήτρης, Καραμανής Μάρκος, Φαμέλης Βασίλης, Μαρκούλης Νίκος, Σαμούρης Γιώργος, Μυρογιάννης Μιχάλης, Καραγεωργίου Στέλιος, Φιλίνης Γιάννης, Δικάλφα Καλλιόπη, Τζιάνος Λάμπρος, Σταυρέλης Γιάννης, Αργυροπούλου Αικατερίνη, Δασκάλου Στέλιος, Θεοδώρας Δημήτρης, Σίμος Γεώργιος, Κυριακόπουλος Σάκης, Καζέπης Κώστας, Καΐλης Γιάννης, Αναγνωστόπουλος, Αντάρογλου, Αντζελόνι Ελενα Μαρία, Αργυρίου, Βρυώνης, Βυθούλκας, Γαλάτης Νίκος, Γιαννόπουλος, Γρέλλος, Δημόπουλος, Διαμαντάκος, Ευαγγελινός, Ζησιμόπουλος, Ηλιόπουλος, Ιωαννίδης, Ιωάννου, Κούμπουλος, Κρητικάκη, Λαγαριώτης, Μαντζώρος, Μαυρογιάννης, Μέξης, Μικρώνης, Μιχαηλίδης, Μπονάτος Χρήστος, Μώμος, Νικολάου, Παπαγεωργίου, Παπαδόπουλος, Ρακιτζής Αλέξανδρος, Ράμμος Βασίλειος, Σαρμαλής, Σπαρτίδης, Σταυρόπουλος, Σχίζας, Σωτηρόπουλος Ιωάννης, Τορίλ – Τεκλέτ (Αίγυπτος), Τσιγκούνης, Τσικουρής, Φραγκόπουλος Θεόφιλος, Χαλκίδης Γιάννης, Χαραλαμπίδης Γιώργος, Χατζηβασιλείου, Κατής Κώστας.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 15/11/2008

  2. ——————————————————————————————-
    Το παρακάτω σχόλιο του Καναλιώτη γράφτηκε μ’ αφορμή ένα προβοκατόρικο σχόλιο κάποιας “αμαρτίας εξομολογημένης” που αποσύρθηκε.

    εκ του αδμινίστορος
    ——————————————————————————————-

    Δεν μου μοιάζει για αντιστασιακό κείμενο. Μα καθόλου.
    Περιγράφει ό,τι κάναμε όλοι όσοι πηγαίναμε φροντιστήριο εκεί τριγύρω απο το Πολυτεχνείο.

    Αυτά που διαβάζω μου θυμίζουν, πάνω κάτω, ό,τι κάναμε εκείνες τις μέρες όλα τα παιδιά που κατεβαίναμε στο κέντρο της Αθήνας για φροντιστήριο.

    Καλά κάνει και τα γράφει. Εσύ ο Σχόλιος απο αμαρτία εξομολογημένη μπορεί να τα ξέρεις απο πρώτο χέρι (ίσως). Ίσως θέλεις να ξεχάσεις τι έκανες (ίσως).
    Υπάρχουν και άλλες ηλικίες που δεν ξέρουν και θέλουν να μάθουν.

    Και μένα μ’ αρέσει να τα ξανακούω.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 15/11/2008

  3. Κρίμα που χάθηκαν τόσα παιδιά αλλά δεν είδαν ευτυχώς,πως καπέλωσαν όρισμένοι το κίνημα.Μια Δαμανάκη ας πούμε…όπως και πολλοί άλλοι.
    Ευτυχώς δεν είδαν την χώρα να μεταρέπετε σε μια απέραντη Ζαχοπουλιάδα,Κουκοβινάδα,ιερό ρίαλ εστέιτ.
    Σε μια χώρα του όποιος προφτάσει,τρώει μέχρι σκασμου και δεν πα να γαμηθεί το σύμπαν ολόκληρο.
    Τι απογήτευση αλήθεια!Όταν αναρωτιέσαι για ποιό λόγο χάθηκαν τόσοι είναι να τραβας τα μαλίά σου.
    Πόσα και πόσα κούφια λόγια σαν πορδές στον άνεμο θα ακούσουμε αυτές τις μέρες για τις ηρωικές μέρες που ευνόησαν μόνο τους νταβατζίδες.

    Σχόλιο από Μαραμένα Σύκα | 15/11/2008

  4. “αμαρτία εξομολογημένη…”

    δεν είναι τρόπος εδώ να βγάζεις τα ανώνυμα απωθημένα!

    Θενκς καναλιώτη. Ακριβώς έτσι είναι!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/11/2008

  5. Μ-π, μην τσατίζεσαι. Έτσι κινούνται όλοι αυτοί. Ακόμα δεν τα έμαθες μετά από τόσα χρόνια;

    Που να σου περιγράφω τι συνθήματα έγραφαν και έξω από το σπίτι του Κοσμέτε, την εποχή της δόξας τους. Αλλά ευτυχώς δεν τους βγήκε! Οπότε τι να κάνουν; Διαχέουν την αμαρτία τους και το μίσος τους όπου μπορούν.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 15/11/2008

  6. Καλό θα ήταν να ψάχναμε για τους Πόντιους θύματα του Πολυτεχνείου, όπως ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης, ο Γιώργος Γεριτσίδης και να κάναμε κάποιες βιογραφίες τους.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 15/11/2008

  7. Τι έγινε βρε παιδιά; Πλάκωσε η Ασφάλεια;

    Ματσουκάτε έχεις δίκιο πρέπει. Πρέπει να κάνουμε κάποια αφιερώματα στα πρόσωπα αυτά. Κάποια στιγμή η κόρη του Γεριτσίδη είχε μπει στο μπλογκ και κάναμε κάποιες συζητήσεις.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/11/2008

  8. Γυναίκες πού παράτησες καί σ’ είχαν αγαπήσει
    έρχονται καί σού βγάζουνε ανάποδα την πίστη.
    Κρατούν βαμβάκι απαλό, μ΄αυτό σέ μαχαιρώνουν,
    δηλώνουν φίλες τρυφερές καί ύπουλα στην χώνουν.
    :)

    vripolίδης καψουροκαμμένος

    Σχόλιο από vripol | 15/11/2008

  9. ————————————————————————–
    Να ένα εξαιρετικό αιρετικό του Νοσφεράτου, που μας το ξαναθύμισε -για επετειακούς λόγους- μαζί με άλλα ο Πάνος…..

    Μ-π
    ————————————————————————-

    Φίλοι μου είναι φανερό, τι να μας πει κι ο Φρουντ
    Αυτό το λέει η έτσι κι αλλιώς κάθε φθηνό ταμπλοιντ
    Τι άλλο είναι’ η εξέγερση και τα πολυτεχνεία
    Παρά η γλύκα της Ζωής και η Επιθυμία.

    Θυμήσου την μιζέρια μας ‘κείνη την εποχή
    Που βλέπαμε Στρατογκαβλους να στεκουν Προσοχή
    Τον Γιώργη Παπαδόπουλο με μάτια τουρλωτά
    Με την Κερά του Δέσποινα, μας έπρηζε τα αυτά.

    Κι όλους τους Ακροδεξιούς να λένε μαλακιες
    Κι εμείς βαθειά με το μυαλό να πλάθουμε ιστορίες.
    Να γίνονταν εξέγερση να παν αυτοί στο Διαλο
    Και μες την αναταραχή να παιζε και το άλλο.

    Θέλω να πω ηταν δύσκολο τότε για να γαμησεις
    Έπρεπε επανάσταση να κάνεις για να χύσεις
    Επρεπε να ανασκουμπωθείς , να βγάνεις Προκηρύξεις
    Στην μαλακία αν ήθελες, μονάχος να μην πήξεις …

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/11/2008

  10. Ματσουκάτε
    Έχεις μνήμη ελέφαντα ( σχ. 5)

    Vripolidi καψουροκαμένε
    Μου μίλαγε θυμάμαι, ο ΒΑ, για μια “αμαρτία εξομολογημένη” η οποία είς τιναν χρόνον περί την Νέαν Ιερσέην αποδήμησε. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/11/2008

  11. Εκτακτη ανακοίνωση: Στίς 29 Νοεμβρίου, στήν μουσική σκηνή “Η άλλη όχθη” στόν Νέο Κόσμο τραγουδάει Ο Δάσκαλος Γιώργος Αμαραντίδης (Σιμούλτς). Είναι ο δάσκαλος τού δασκάλου μου στην λύρα, Ηλία Υφαντίδη. ( δηλ. ο παππουδάσκαλός μου) :)

    Οσοι πιστοί προσέλθετε….

    http://www.a-o.gr/musicprogram.asp

    Σχόλιο από vripol | 15/11/2008

  12. 2η έκτακτη ανακοίνωση: Κάθε δεύτερη τρίτη, στό Ανοικτό Πανεπιστήμιο τού Δήμου Κηφισιάς, σεμινάριο Ιστορίας από τόν Ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, μέ τίτλο «Ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής και του Εύξεινου Πόντου» . Την Τρίτη 11 Νοεμβρίου, πηγα καί γώ στό μάθημα. ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΧΑΣΕΤΕ !!! Ο Βλάσης δίνει ρεσιτάλ καί καθηλωνει τά πλήθη. Τό επόμενο σεμινάριο θα ειναι την μεθεπόμενη Τρίτη. Σχετική ανακοίνωση της ΠΟΕ:

    http://epontos.blogspot.com/2008/11/blog-post_2466.html

    Σχόλιο από vripol | 15/11/2008

  13. για να μην ξεχνιόμαστε…
    μέρες πού ‘ναι

    —————————————
    episis:

    http://e-epiloges-dionysos.blogspot.com/2008/11/1973.html

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 15/11/2008

  14. Αυτοί οι αγώνες είναι πρέπει να αποτελέσουν τον μπούσουλα για κινητοποιήσεις σήμερα… Σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας…

    http://belarisa.wordpress.com

    Σχόλιο από belarisa | 15/11/2008

  15. Ενα ποιήμα του Μιχάλη Κατσαρού.

    Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

    Αντισταθείτε
    σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
    και λέει: καλά είμαι εδώ.

    Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
    και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

    Αντισταθείτε
    στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
    στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
    στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
    στην κρατική εκπαίδευση
    στο φόρο
    σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

    Αντισταθείτε
    σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
    ατέλειωτες τις παρελάσεις
    σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
    έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
    σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

    Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται
    μεγάλοι
    στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
    στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
    σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
    πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

    σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
    δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

    στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
    από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
    αρχηγό τους.

    Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
    και διαβατηρίων
    στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
    διπλωματία
    στα εργοστάσια πολεμικών υλών
    σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
    στα θούρια
    στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
    στους θεατές
    στον άνεμο
    σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
    στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

    ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
    αντισταθείτε.

    Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
    Ελευθερία.

    Σχόλιο από Αντισταθείτε | 16/11/2008

  16. Όντως ήταν η χαρά του έφηβου

    από το Πολυτεχνείο 6:52μμ, Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008

    Θέλω να το επιβεβαιώσω, πως για όλους εμάς, μαθητές και μαθήτριες τετάρτης, πέμπτης, έκτης γυμνασίου, τους πιο ανήσυχους τουλάχιστον,η Πέμπτη και Παρασκευή 15 και 16 νομίζω Νοέμβρη 73 (μέρες ηλιόλουστες και λαμπερές, μέχρι το Σαββατο 17,που ξημέρωσε μουντό με απαίσιο ψιλοβρόχι, του καιρού συμπαραστεκομένου στην μεσονύχτια καταστολή) υπήρξε όντως βάπτισμα χαράς, εξεγερσιακή έκρηξη, απόλυτη γιορτή ελευθερίας. Κοπάνα από σχολείο,ίσως κι η πρώτη. Ψέματα στους γονείς, κατέβασμα στο κέντρο χωρίς συνοδεία, να σκαρφαλώνεις σε κάγγελα, να φωνάζεις συνθήματα, να τραγουδάς, να ενώνεσαι με το παλλόμενο πλήθος,συνελεύσεις, καρδιοχτύπι να δακτυλογραφήσεις την προκήρυξη (που δεν μπόρεσες να μοιράσεις την επομένη) μυστικά και ψέματα σε γονείς και δασκάλους (μήπως ήταν μαζί σου στη συσκότιση, όταν πλάκωνε η φοβέρα, όταν με το πέσιμο της νύχτας σίγησαν τα μεγάφωνα, καθότι διακόπηκε το ρεύμα,κι έπρεπε να διαλέξεις αν θα παραμείνεις στη σιωπηλή, πια, γιορτή μ΄όλο το βάρος που αποκτούσε η ατμόσφαιρα ή με πόνο ψυχής (γιατί ήθελες πολύ μα πολύ να μείνεις) θα την αποχωριζόσουν,γιατί ήταν η ώρα που θα σχολούσες κι έπρεπε να γυρίσεις, κι έπειτα ήταν κι εκείνο το ένστικτο του φόβου που σε κυρίευε και πολύ στην έσπαγε που δεν μπορούσες να το κατανικήσεις, μετά από ένα τέτοιο ξεφάντωμα ελευθερίας. Το Πολυτεχνείο ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική.

    Σχόλιο από Απ' το ιντιμίντια | 16/11/2008

  17. Μπράβο. ΔΕΝ πρέπει να ξεχνάμε.
    Όλοι να αφιερώσουμε για να θυμόμαστε…

    την καλησπέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

    Σχόλιο από vloutis | 16/11/2008

  18. “Ο Νοέμβρης μπήκε από την αρχή με περίεργο τρόπο. Η κηδεία του γέρου Παπανδρέου υπήρξε σημείο μαζικής αντιχουντικής συγκέντρωσης του ελληνικού λαού. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία που σημάδεψαν την κηδεία έδειξαν ότι αρχίζει κάτι πιο δυναμικό να γεννιέται”.

    Ο Γ. Παπανδρέου είχε πεθάνει 5 χρόνια νωρίτερα, την 1η Νοεμβρίου του 1968.

    Σχόλιο από βοιωτός | 17/11/2008

  19. [...] 5. Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Του Βλάση Αγτζίδη http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Η Χούντα στο YouTube « Έφηβος | 17/11/2008

  20. Τι ήθελε βρε ο Βλάσης και βγήκε με την σημαία του ΠΑΟΚ;;;

    Και έχασε ο ΠΑΟΚ και θα μάθει ο J.MacManus οτι δεν ήταν Πανιώνιος.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 17/11/2008

  21. @βοιωτός Η κηδεία του Παπανδρέου έγινε το 1968 και την ίδια εποχή άρχισαν και οι μπουάτ. Αυτά τα δύο σύν πολύ αργότερα την Νομική ήταν μερικά απο τα μηνύματα της αντίστασης και της δυναμικής που γέννησε το πολυτεχνείο.

    Κάποια άλλα; Η απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου απο Α. Παναγούλη. Ο Σάκης Καράγιωργας. Όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις των αριστεριστών, της παραδοσιακής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας ακόμη και της δεξιάς.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 17/11/2008

  22. Ένα πολύ καλό από του Έφηβου, μαζί με πολλά άλλα!
    ———————————————————

    Πολλοί λίγοι γνωρίζουν ότι ο Διονύσης Σαββόπουλος εμπνεύστηκε το τραγούδι του «Εγερτήριο», που είναι πιο γνωστό με τον τίτλο «Ήλιε-Ήλιε αρχηγέ», από ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ.

    Τα παρουσιάζω στη συνέχεια (ποίημα, τραγούδι, λίγες φωτογραφίες του Ζακ Πρεβέρ και ένα κολάζ του) σαν θυσία μήπως και συνεχίσουν οι ηλιόλουστες μέρες.
    Ένα ποίημα για έμπνευση.
    Ένα τραγούδι εμπνευσμένο.

    Το ποίημα

    Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ
    Μπρος στης φάμπρικας την πύλη
    ο εργάτης άξαφνα σταματά
    τον τράβηξε η καλοκαιριά απ’ το μανίκι
    κι όπως γυρνάει
    και κοιτάει τον ήλιο
    ολοκόκκινο ολοστρόγγυλο
    χαμογελώντας στο μολυβένιο του ουρανό
    του κλείνει φιλικά
    το μάτι
    Λοιπόν σύντροφε Ήλιε
    δε σου φαίνεται
    ηλίθιο
    τέτοια μέρα να τη δίνεις
    στ΄ αφεντικό;

    Ζακ Πρεβέρ

    Σχόλιο από Παρατηρητής | 17/11/2008

  23. Καναλιώτη,

    ένα σύνθημα που ακουγόταν στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν: “ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη”.

    Οπότε με μια έννοια όσοι ερχόμαστε από ΕΚΕΙ, είμαστε και ΠΑΟΚ και Πανιώνιος και ΑΕΚ και Απόλλωνες (Σμύρνης και Καλαμαριάς) κ.λπ.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/11/2008

  24. Κυριακή, 16 Νοέμβριος 2008
    Συνεντευξη Ενος Αγωνιστη

    Έχω ακούσει από διάφορους να μιλάνε για το πολυτεχνείο και έχω δει πολλά video με διαφορετικές απόψεις αλλά αυτήν την φορά θα παρουσιάσω την συνέντευξη που πήρα από έναν αφανή αγωνιστή του Πολυτεχνείου που μου είπε τα πράγματα όπως τα έζησε. Δεν έχω κάνει καμία αλλαγή η παραποίηση στην παρακάτω συνέντευξη απλά μερικές μικροδιορθώσεις που απαιτούνται κατά την απομαγνητοφώνησή της.

    Ξεκινώντας θα ήθελα να ρωτήσω πως έφτασες στο Πολυτεχνείο;

    Τότε φοιτούσα στην σχολή Δοξιάδη και συγκεκριμένα ήμουν στο 1ο Έτος. Μια τεχνική σχολή που βρισκόταν πάνω στο Λυκαβηττό. Είχε ήδη πραγματοποιηθεί η κατάληψη στην Νομική και οι πληροφορίες που μας έρχονταν μιλούσαν για κάποια κινητοποίηση που θα γινόταν στο Πολυτεχνείο. Όταν μάθαμε λοιπόν τα νέα από τον Ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου που μόλις είχε δημιουργηθεί, οργανώσαμε μια άτυπη συνέλευση και αποφασίσαμε όλοι μαζί να κατεβούμε να συμπαρασταθούμε. Φτιάξαμε λοιπόν ένα πανό που έλεγε «Ψωμί Παιδεία Ελευθέρια Σχολές Δοξιάδη» και κατεβήκαμε όλα τα άτομα μαζί σε μορφή πορείας.

    Όταν φτάσατε στο Πολυτεχνείο τι κλίμα επικρατούσε πως σας αντιμετώπισαν;

    Ακόμα ήταν τα πράγματα παρά πολύ χαλαρά. Δεν υπήρχε πολύ μεγάλη παρουσία της αστυνομίας. Κρύβονταν στους γύρω δρόμους. Οι πόρτες του Πολυτεχνείου ήταν ανοιχτές και πολλοί φοιτητές ήταν έξω και μοίραζαν προκηρύξεις. Άλλοι ήταν ανεβασμένοι στα κάγκελα και φώναζαν συνθήματα. υπήρχε πολύ μεγάλη προσέλευση. Ερχόταν κόσμος από τις άλλες πανεπιστημιακές σχολές αλλά ακόμα και από σχολεία. Θυμάμαι ένα πανό που έλεγε π.χ. Τέταρτο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε λύκειο το Γυμνάσιο ήταν εξατάξιο).

    Μπορείς να μου περιγράψεις λίγο την πρώτη μέρα;

    Εμείς φτάσαμε πρωί προς μεσημέρι. Κρεμάσαμε το πανό μας στα κάγκελα και αρχίσαμε τις βόλτες για να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβαινε. Άλλοι πήγαν προς τα κτίρια και άλλοι έμειναν στο προαύλιο. Σκορπιστήκαμε και ανακατευτήκαμε με τους υπόλοιπους φοιτητές. Υπήρχε μια πολύ μεγάλη ευφορία, ήτανε όλοι χαρούμενοι. Γίνονταν γνωριμίες και συζητήσεις και φυσικά οι πιο πολλοί ήταν κρεμασμένοι από τα κάγκελα και φώναζαν συνθήματα. Η πλάκα είναι πως κάποιοι είχαν αναλάβει και έδιναν καραμέλες για το λαιμό, γιατί ήταν τόση η μανία και η όρεξη με την οποία φώναζαν τα παιδιά που μετά από λίγο τους έκλινε ο λαιμός. Συνεχώς ακούγονταν ανακοινώσεις από τα μεγάφωνα, τις οποίες έβγαζε η συντονιστική επιτροπή.

    Τη συντονιστική επιτροπή αποτελούνταν από φοιτητές, οι οποίοι είχαν κομματικές τοποθετήσεις αλλά εκεί παρουσιάζονταν ως εκπρόσωποι φοιτητικών συλλόγων. Ο αδερφός μου ο οποίος ήταν στην επιτροπή είχε μπει σαν πρόεδρος των Ηλείων σπουδαστών.

    Από την πρώτη κιόλας μέρα είχε οργανωθεί και ένα καταπληκτικό εστιατόριο. Μια λεπτομέρεια που μου ήρθε τώρα στο μυαλό είναι ότι λόγο του φόβου, μήπως και μας έκοβαν το νερό, είχε φτιαχτεί μια τεραστία πυραμίδα από κολονάτα ποτήρια, από το εστιατόριο του πολυτεχνείου, γεμάτα με νερό. Θυμάμαι μάλιστα ότι την ώρα που φεύγαμε ξαναείδα την πυραμίδα αυτή άθικτη, κάτι που σημαίνει πως αυτά που έλεγαν περί βανδαλισμών σε εσωτερικούς χώρους της σχολής ήταν εντελώς ψέματα.

    Αργότερα το βράδυ που έφυγαν οι μικρότεροι δηλαδή οι κάτω τον δεκαοχτώ αφού δεν τους επιτρεπόταν να διανυκτερεύσουν, πήγαμε με την ομάδα της σχολής καλών τεχνών και ανοίξαμε τι γραφείο του επίτροπου.

    Στα πανεπιστήμια τότε υπήρχε ένας κυβερνητικός επίτροπος. Αυτός ήταν εκεί βέβαια βαλτός από την αστυνομία για να καταδίδει και να διασπά το φοιτητικό κίνημα. Είχε λοιπόν αυτός στο γραφείο του όλους τους φακέλους των φοιτητών. Μερικοί μάλιστα που φοιτούσαν στο Πολυτεχνείο, βρήκαν τους φακέλους τους και γελούσαν με αυτά που έγραφαν μέσα. «Ρε συ κοιτά τι έχω κάνει, ούτε που τα θυμάμαι» έλεγαν. Ήταν πραγματικά οι φάκελοι λεπτομερέστατοι. Για παράδειγμα έλεγε ένας φάκελος: Γιάννης Μάνου γιος αριστερού την τάδε ημερομηνία έκανε φασαρίες κλπ.

    Με τούτα και με τα’ άλλα είχε φτάσει πια το βράδυ και αποκαμωμένοι κοιμηθήκαμε.

    Την δεύτερη μέρα έγιναν τα πράγματα πιο δύσκολα; Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;

    Την δεύτερη μέρα ερχόντουσαν συνεχώς ενισχύσεις από διάφορες κοινωνικές ομάδες και σωματεία που μας υποστήριζαν. Ακόμα βλέπαμε συνέχεια χέρια να μπαίνουν από τα κάγκελα και να δίνουν λεφτά, τρόφιμα, τσιγάρα, πράγματα που άκουσαν για τουλάχιστον τρεις μήνες παραμονής μας στο χώρο.

    Άρχισαν όμως να γίνονται κάποια επεισόδια. Η αστυνομία έστειλε κάποιους προβοκάτορες μέσα, οι οποίοι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν εντάσεις. Χαλούσαν πράγματα, κάνανε καβγάδες και αλλά. Ευτυχώς η συντονιστικοί επιτροπή το αντιλήφθηκε γρήγορα και έβαλε κάποιους φοιτητές να τους εντοπίσουν. Εύκολα τους καταλάβαινες τους μπάτσους, εκείνη την εποχή δεν ήταν καν προσεκτικοί. Είχανε κάτι ηλίθιες αγριόφατσες που κάνανε μπαμ από μακριά. Βέβαια μέσα στο πανδαιμόνιο κόσμου που επικρατούσε, κατάφεραν να μπερδευτούν για λίγο, αλλά εν τέλει τους πετάξαμε έξω με τις κλωτσιές.

    Συνεχίζονταν οι ανακοινώσεις συμπαράστασης από διάφορα σωματεία. Είχαν εν τω μεταξύ ανάψει οι συζητήσεις και ανάμεσα στους απλούς αγωνιστές και ανάμεσα στους εκπρόσωπους. Τι θα κάνουμε μετά, εάν μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια κυβέρνηση αλλαγής κλπ.

    Κατά την διάρκεια της ημέρας έρχονταν πολλοί καλλιτέχνες και έδιναν αυτοσχέδιες συναυλίες. Η αστυνομία στεκόταν στις παρυφές του όλου γεγονότος γιατί ήταν τόσο μεγάλος ο όγκος του κινήματος, που φοβόταν να επιτεθεί κατά μέτωπο και επιδίδονταν σε προβοκάτσιες. Η δεύτερη μέρα πέρασε και αυτή σχετικά εύκολα και γεμάτη ένταση.

    Την τρίτη και τελευταία μέρα ξέρουμε ότι τα πράγματα έγινα πολύ σκούρα. Μπορείς να μου τα πεις λίγο πιο συγκεκριμένα;

    Την τρίτη μέρα άρχισαν όντως τα ζοριλίκια. Είχαμε ήδη τις πληροφορίες πως θα ερχόντουσαν τα τανκ, αν και κανείς δεν το πίστευε. Άρχισαν λοιπόν από το μεσημέρι οι επιθέσεις της αστυνομίας. Προσπαθούσαν να εισβάλλουν ρίχνοντας δακρυγόνα και καπνογόνα και τους απωθούσαμε. Από την δεύτερη μέρα είχαν κλειδωθεί οι πόρτες. Όποιοι ήθελαν να φύγουν έπρεπε να πηδήξουν πάνω από τις πόρτες, δεν τις ανοίγαμε για κανένα λόγο. Δυστυχώς ήδη είχαμε τους πρώτους τραυματίες. Κάποιοι δεν άντεχαν τα δακρυγόνα και άλλοι τραυματίστηκαν από τις συμπλοκές και τον κλεφτοπόλεμο με τους μπάτσους. Δημιουργήθηκε και ιατρείο που το συγκρότησαν οι φοιτητές της ιατρικής.

    Καθώς περνούσε λοιπόν η ώρα συνεχίζονταν οι επιθέσεις, κατά τις οχτώ το βράδυ είδα και τον πρώτο νεκρό η βαριά τραυματισμένο που τον κουβαλούσαν μέσα σε κουβέρτα. Έπεσε μια βουβαμάρα στον χώρο. Σταμάτησαν τα συνθήματα. Νιώσαμε άσχημα αλλά μετά από λίγο πεισμώσαμε και ξαναρχίσαμε με περισσότερη ορμή.

    Εκείνη την ώρα συνάντησα τον αδερφό μου που με πρότρεψε να φύγω γιατί θα είχαμε άσχημες εξελίξεις και κυρίως ότι είχαν πληροφορίες ότι ερχόντουσαν τα τανκ. Εγώ φυσικά του είπα πως, δεν θα έφευγα και διαπληκτιστήκαμε. Συμφώνησα μόνο στην προτασή του να πάω τουλάχιστον να βρω οξυγόνο για της ανάγκες του ιατρείου και μου έδωσε μια σακούλα λεφτά από αυτά που έδινε ο κόσμος που μας συμπαραστεκόταν.

    Βγήκα στο δρόμο πηδώντας την πόρτα της Στουρνάρη και πήγα στα κοντινά φαρμακεία που σιγά σιγά έκλειναν, μήπως και βρω κάποια μπουκάλα. Είχε τελειώσει από παντού όμως το οξυγόνο και έπρεπε να πάω να βρω από κάποιο μακρινότερο η εφημερεύον φαρμακείο. Έκανα λοιπόν οτοστόπ για να πάω στο φαρμακείο του Χιλτον που υπολόγιζα ότι θα είχε σίγουρα. Φαινόμουν βέβαια ότι είμαι από το Πολυτεχνείο, καθώς φορούσα μαντήλι για τα δακρυγόνα στο λαιμό, με μαλλιά σηκωμένα και ανακατεμένα από την παραμονή μου σε πρόχειρα καταλύματα στο πολυτεχνείο, σχισμένα ρούχα, αξύριστος κλπ. Αυτό δεν εμπόδισε το ζευγαράκι που σταμάτησε με έναν σκαραβαίο που αλλάζοντας την πορεία του με μετέφερε εκεί που ήθελα.

    Φτάνοντας λοιπόν στο Χιλτον είδα εκεί όλους τους πουρούς (έτσι λέγαμε τότε τους γερολεφτάδες) να πίνουν τον καφέ τους και με κατέβαλε ένα συναίσθημα οργής, για την αδιαφορία τους, αλλά η αποστολή μου ήταν άλλη, όποτε και κατευθύνθηκα αδιαμαρτύρητα προς το φαρμακείο. Εκεί μου έδωσαν τις μπουκάλες που χρειαζόμουν και δεν ήθελαν τα λεφτά παρά μόνο με φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα για να μην με πιάσουν οι μπάτσοι του ξενοδοχείου.

    Ξανάκανα οτοστόπ πάλι σταμάτησε ένα αυτοκίνητο και τότε συνειδητοποίησα πως ολόκληρη η Αθήνα είχε ευαισθητοποιηθεί από το κίνημά μας και ήταν όλοι αλληλέγγυοι απέναντι μας.

    Ξαναμπήκα στο Πολυτεχνείο όπου τα πράγματα ήταν άσχημα γιατί υπήρχαν αρκετοί τραυματίες και οι επιθέσεις της αστυνομίας είχαν γίνει πιο πυκνές και πιο βίαιες. Έτσι συνεχίστηκαν τα πράγματα μέχρι το βράδυ όποτε και ήρθαν τα τανκ.

    Τότε πως εξελίχθηκε η κατάσταση;

    Δημιουργήθηκε, δικαιολογημένα βέβαια, ένας πανικός από την θέα των τανκς αλλά κανείς μας δεν πίστεψε ότι πως θα μπουν με τη βία στο χώρο. Φωνάζανε όλοι συνθήματα «αδέρφια μας φαντάροι» αλλά δεν διανοούμασταν πως θα εισβάλουν καταρρίπτοντας την πόρτα. που ήταν γεμάτη με φοιτητές. Είναι γνωστή η σκηνή η οποία παραβιάζεται η πόρτα και δυστυχώς χάνουν την ζωή τους τόσα παιδιά.

    Εγώ όταν έπεσε η πόρτα και μπήκαν οι μπάτσοι, κατευθύνθηκα μαζί με πολλούς άλλους, που ήταν πλέον πανικόβλητοι, προς την πόρτα της Στουρνάρη, η οποία ήταν κλειστή και εμπόδιζε την διαφυγή μας. Εν τω μεταξύ είχε δοθεί εντολή από τη συντονιστική επιτροπή να εκκενώσουμε τον χώρο, προς αποφυγή και άλλων θυμάτων. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην πόρτα που ήμουν και εγώ, κατάφερε με την ορμή του να την ρίξει και άρχίσε να βγαίνει έξω. Εκεί είχε κάτσει ένας καριολης μπάτσος με ένα καδρόνι και χτυπούσε οποίον επιχειρούσε να βγει. Οπισθοχωρήσαμε για λίγο, αλλά μετά από μερικά λεπτά ήρθε ένα φαντάρος που τον απείλησε με το όπλο του τον αφόπλισε και διευκόλυνε την έξοδό μας.

    Ξεκίνησα λοιπόν να τρέχω προς το σπίτι μου στο Παγκράτι, αλλά εκεί πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο υπήρχε ένας δρόμος η οδός Μπουμπουλίνας και έπρεπε να την διασχίσω. Εκεί όμως ήταν το αρχηγείο της ασφάλειας, που ήταν ότι χειρότερο για έναν νέο με την εμφάνισή μου. Προσπαθούσα λοιπόν να την αποφύγω αλλά μέσα στην αγωνιά μου και τον πανικό πάλι πάνω της έπεφτα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω αντίθετα προς το Λυκαβητό και να κατηφορίσω μετά να φτάσω στο Παγκράτι. Έφτασα μετά από πολύ τρέξιμο στις τέσσερις το πρωί στο σπίτι μου.

    Ο αδερφός μου, αυτός που ήταν στην συντονιστική επιτροπή, μπήκε σε έναν υπόνομο για να μην συλληφθεί και κρυβόταν από σπίτι σε σπίτι μέχρι την μεταπολίτευση του ’74. Η αδερφή μου που ήταν και αυτή μέσα στο Πολυτεχνείο αφού σπούδαζε τότε εκεί, κρύφτηκε σε ένα σπίτι ακριβώς απέναντι από την σχολή και έγινε μαζί με αλλά είκοσι περίπου άτομα μαρτυράς στους βανδαλισμούς που οι μπάτσοι έκαναν στο Πολυτεχνείο.

    Παρόλα αυτά πάντως, οι τρεις αυτές μέρες του κινήματος των φοιτητών, ήταν οι τρεις καλύτερες της ζωής μου. Ένοιωσα και θεμελίωσα την βεβαιότητα ότι δεν είμαι μόνος μου στα όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο και κυρίως το έζησα.

    http://aftoxthonas.blogspot.com/2008/11/blog-post_16.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/11/2008

  25. Βιντεο Πολτεχνειο 1973-Η κρατικη βια δε σταματησε εκει:

    Σχόλιο από periyiali | 17/11/2008

  26. [...] χάσετε την λεπτομερή αφήγηση των γεγονότων από έναν (17χρονο τότε) αυτόπτη μάρτυρα, τον ιστορικό κ. Βλάση Αγτζίδη (ΕΔΩ) – και τους πολύτιμους συνδέσμους [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο - 35 χρόνια Πολυτεχνίτες στην… Παραποίηση ! « OMADEON | 17/11/2008

  27. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε…

    Σχόλιο από zardin | 17/11/2008

  28. Τί να πει κανείς για κείνη τη βραδιά; Γιά τη βραδιά στην οποία εμείς σήμερα οφείλουμε την ελευθερία μας. Στην οποία εμείς σήμερα μπορούμε και περπατάμε ελεύθεροι στην Πατησίων και στους άλλους δρόμους.

    2008, 17 του μηνός Νοεμβρίου. Μία επαγγελματική υποχρέωση με βρίσκει σ’ ένα δρόμο του Πειραιά. Καθώς περπατάω στο δρόμο, βλέπω μία μητέρα να κρατάει από το χέρι το 8χρονο περίπου αγοράκι της και αυτό να έχει κρεμασμένο στο λαιμό του ένα Play Station portable. Γελάω από μέσα μου και απορώ γεμάτος θλίψη, καθώς τους προσπερνάω. Όταν φτάνω στην επόμενη γωνία και περιμένω να ανάψει το φανάρι πράσινο για να περάσω απέναντι, σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτάζω την οδό που διασχίζω για να φτάσω στη δουλειά μου: Ηρώων Πολυτεχνείου…

    Σχόλιο από Serpico | 18/11/2008

  29. Προς Λογοδο- τούντας

    Του Γ. Σέρτη

    ΑΡΑΓΕ, πώς θα γραφόταν η 17η του Νοέμβρη από ένα… νεοϊστορικό, που -τότε- φρόνιμος και συνετός, απόμακρος από τέτοιους κινδύνους, σκυμμένος στα βιβλία του, αντί το «Εδώ Πολυτεχνείο…» άκουγε τους επίσημους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς που μετέδιδαν: «Εντούτοις, μία μικρά ομάς αναρχικών αντεθνικώς ενεργούντες προέβησαν εις βανδαλισμούς…» κ.λπ.; Η ημέρα, όμως, δεν επιτρέπει να ξεστρατίζουμε εκεί που θέλουν οι απόντες από τους αγώνες. Η ετήσια λογοδοσία μας έναντι των ακριβών συντρόφων που χάσαμε, από όλους εμάς που ξεμείναμε στα μισά του δρόμου της διεκδίκησης: ―Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία! Πήραμε το αίτημα για το Ψωμί, και η βουλιμία «για ψηλότερο βιοτικό επίπεδο» μάς μπούκωσε και μάς χόντρυνε τόσο που -ξαφνικά- αντιληφθήκαμε ότι… φάγαμε και τα ψωμιά της επόμενης γενιάς! Όσο για την Παιδεία τη συγχύσαμε με την Εκπαίδευση, τόσο που γεμίσαμε με τιτλούχους, δόκτορες, παραδόκτορες, επίκουρους και υπόκουρους, μεγάλους ταλαντούχους της ηλεκτρονικής αντιγραφής και συρραφής, πλην -εθνικά, ηθικά και πολιτισμικά- παντελώς απαίδευτους! Για την Ελευθερία -ιδιαίτερα στην ημικατεχόμενη Κύπρο- τι να πούμε; Η απλή αναφορά της λέξης προκαλεί όλον τον εσμό των ψευδοεκσυγχρονιστών, που αντιδρούν -διακομματικά και διαδημοσιογραφικά- στην κοινή πλατφόρμα. Ανάγκη, λοιπόν, 17η του Νοέμβρη σήμερα, να θυμηθούν: Τα παιδιά των παιδιών του Πολυτεχνείου ποιους γονιούς είχαν. Για να ξαναρχίσουν -όπως ο Δεκαεφτάχρονος, πριν μισό αιώνα- συνθηματικά να συλλαβίζουν «τη πιο γλυκιά λέξη», για«την οποία αξίζει να ζει ο άνθρωπος»: Ε-λευ-θε-ρί-α!

    Σχόλιο από Προς λογοδοτούντας | 18/11/2008

  30. Η τελετή του Πολυτεχνείου είναι επίσης μια τελετή απο-ενοχοποίησης ενός λαού, που στην συντριπτική του πλειοψηφία, επί χούντας, ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ, εκτός από το να εκφράζει (σε ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ βαθμό) τη… συμφωνία του με “τα ιδανικά της εθνικής κυβερνήσεως και της εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου που έσωσε την χώρα από τον κομμουνισμό”. ΑΥΤΗ ήταν η κυριαρχούσα προπαγάνδα τότε, όπως ξέρετε. Εκείνο που ίσως δεν ξέρουν οι νεώτεροι, είναι ΠΟΣΟ ΚΟΣΜΟ ΕΙΧΕ ΠΕΙΣΕΙ.

    Και το γεγονός αυτό, επιβεβαιώθηκε, πολλά χρόνια αργότερα, στις… Λαοσυνάξεις του Χουντόδουλου. Μέχρι και 80% του λαού αυτού ξεσήκωσε, με εντελώς γελοία και φασίζοντα αιτήματα (το θέμα των ταυτοτήτων).

    Επί χούντας, όλοι οι “νοικοκυραίοι” είτε σιωπούσαν είτε ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ σκεφτόντουσαν “καλύτερα χούντα παρά Εμφύλιος”. Τουλάχιστον εγώ έτσι το θυμάμαι (μέχρι το 1969, τέλη, που έγινα -μαθητής τότε- μαζί με την οικογένειά μου πολιτικός πρόσφυγας έξω).

    Πολλοί θα μου πουν “δεν είναι έτσι τα πράματα”. Και όμως…

    Το δυστύχημα είναι ότι ο μέσος Ελληνας ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝ αυτό που πιστεύει ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ. Πείθεται εύκολα, αυθυποβάλλεται ακόμη πιο εύκολα. Κάποτε, το “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” κυριαρχούσε. Επειθε ακόμη και “δημοκράτες” που λέγανε.. “θα θέλαμε βέβαια δημοκρατία, αλλά… όχι κομμουνιστική ασυδοσία”.

    Υ.Γ. Δείτε και ΤΙ λέει άνθρωπος που ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ στο πολυτεχνείο:
    http://taanapoda.blogspot.com/2008/11/17-1973.html

    Σχόλιο από omadeon | 18/11/2008

  31. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο [...]

    Pingback από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  32. [...] Από [ΕΔΩ] [...]

    Pingback από …στο Πολυτεχνείο, το ‘73 « Und ich dachte immer | 15/11/2009

  33. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο 1973. Μαρτυρία ενός μαθητή… « Κανάλι | 16/11/2009

  34. [...] Το Πολυτεχνείο υπήρξε ένας σταθμός στην πολιτική ιστορία του τόπου, γιατί ανέδειξε τη δύναμη του λαού, κόντρα στους χουντικούς καταπιεστές και τους επίδοξους πολιτικούς καθοδηγητές……  Από [ΕΔΩ] [...]

    Pingback από …στο Πολυτεχνείο, το ‘73 « Und ich dachte immer | 16/11/2009

  35. Γεια χαρά…
    Εγώ ήμουν… μπέμπης 3 ετών τότε, αλλά θυμάμαι απ’ τον Φλεβάρη του ’73 με τα γεγονότα της Νομικής (ζούσαμε βλέπετε στην Οδό Ερεχθίου, στο κέντρο, στην Ακρόπολη), όταν η μάνα μου μ’ έκανε βόλτα “στις πάπιες” (Ζάπειο), που γούρλωνα τα παιδικά μου μάτια απ’ το “τσούρμο” το πολύ των χωροφυλάκων, τα ερπυστριοφόρα μεταφοράς προσωπικού, τα φαντάρια με τα Μ1 στον ώμο… μου ‘χαν κάνει τρομερή εντύπωση.
    Είχα “κοψοχολιάσει” και την δόλια μανούλα μου με την παιδική μου αφέλεια και την μιμητική, που άκουα στο σπίτι μας με τα 45 στροφών δισκάκια… “Ήλιε μου σε παρακαλώ” ή “Πότε θα κάμει ξαστεριά” ή το “Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ”, που οι… “κατακόκκινοι” φίλοι των γονιών μου (ζωγράφοι, ηθοποιοί, φοιτητές) τα τραγουδούσαν κι εγώ… “αντιγράφοντάς” τους να τα τραγουδώ ψευδά στο… Ζάπειο κι έντρομη η μάνα μου να μου βουλώνει βίαια το στόμα!

    Δυστυχώς… μάνα… ΔΕΝ ΜΕ ΓΕΝΝΗΣΕΣ 13-15 χρόνια νωρίτερα! Βέβαια κι εσύ, νέο κορίτσι ήσουν το 1970 και προφανώς ΔΕΝ θα μπορούσες να μ’ είχες γεννήσει νωρίτερα. Όμως…, ΠΟΣΟ ΑΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ που δεν έζησα την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ στιγμή της νεότερης Ιστορίας του Έθνους μας, απ’ το πέρας του Β’ Π. Π. και ως τώρα!!! Γενικά, ΠΟΣΟ ΑΔΙΚΟ είναι που δεν ανήκω στη γενιά του Μάη του ’68, που δεν έζησα την ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (σε μουσική, πολιτική, πολιτισμό, κοινωνία κτλ.)!…
    ΠΟΣΟ “ΛΙΓΟΣ” νιώθω, που γεννήθηκα σε μια τόσο ΕΠΙΠΕΔΗ εποχή, σε μια τόσο “ρηχή”. Τουλάχιστον, ΦΟΥΣΚΩΝΩ από υπερηφάνεια που ήμουν ΖΩΝΤΑΝΟΣ (έστω 3 ετών), όταν γράφτηκε η ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΗ σελίδα της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, από πιτσιρικάκια μαθητές του Γυμνασίου, από φοιτητές νεαρούς έφηβους, από εργάτες και βιοπαλαιστές ανεξαρτήτου ηλικίας, κορίτσια κι αγόρια… ίσως ξεκινώντας την όλη ιστορία ως “πλάκα” (τι “σόι” ΠΑΙΔΙΑ θα ήταν, για να “έγραφαν την ιστορία του δρόμου”, αν δεν έκαναν και “χαβαλέ”)… αλλά σε λίγες στιγμές, ανιδιοτελώς, δίχως ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ διαμάχες, με ΟΛΕΣ τις παρατάξεις και όλες τις πλευρές ενωμένες και αδελφομένες…
    …και έγραψαν μέσα σε 3 μέρες έναν ΜΥΘΟ, ένα ΕΠΟΣ που δεν έχει σβύσει τόσα χρόνια (όσο κι αν έχει “τσαλακωθεί”).

    Νιώθω υπερήφανος που γεννήθηκα και έζησα τα πρώτα τρία μου χρόνια, μέσα στον “κυκλώνα” που “πήρε και σήκωσε” τη Χούντα!
    Νιώθω υπερήφανος που μεγάλωσα και ΛΑΤΡΕΨΑ αυτά τα νεαρά παιδιά που δεν ΣΚΕΦΘΗΚΑΝ, απλά έπραξαν!
    Νιώθω υπερήφανος, που ως Έλλην (έστω… “Γκρικ”), έχω ΑΥΤΗ τη στιγμή, αυτή τη χρονιά, αυτή την ημερομηνία, να νιώθω ως ερωτευμένος (σαν του στίχους του τραγουδιού του Δ. Τσακνή), να νιώθω ΠΑΝΤΟΤΕ ρίγη αυτές τις μέρες, να ακούω συνεχώς Λοίζο, Θοδωράκη, Μαρκόπουλο (να συγκλονίζομαι απ’ τους στίχους του αγαπημένου μου, “Το Σφαγείο”), να χιλιοδιαβάζω τις μαρτυρίες, να βλέπω για πολλοστή φορά το “Τραγούδια της Φωτιάς” (τη απίθανη συναυλία, στην “αυγή” της Μεταπολίτευσης)…

    Νιώθω υπερήφανος, έστω και ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΟΡΕΣ πια που είμαι Έλληνας… ΚΑΘΕ 17 του Νοέμβρη!
    Έστω κι αν αλλοτριώθηκαν πράγματα/καταστάσεις/ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ του τότε! Έστω κι αν λίγα πράγματα (μάλλον ασήμαντα!) άλλαξαν από τότε… Έστω κι αν φαίνεται ίσως άνευ αντικρύσματος η θυσία των παιδιών εκείνων.

    ΑΔΙΑΦΟΡΩ! ΠΟΣΩΣ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ!

    Αυτή τη μέρα, αφήστε με, κάντε μου τη χάρη να διαλέγω, να συγκινούμε, να δακρύζω γοερά, να φωνάζω σιωπηλά:

    ΕΥΓΕ, ΑΔΕΛΦΙΑ! ΕΙΣΑΣΤΕ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΗΡΩΕΣ, ΟΧΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ… ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ!

    Τιμή και δόξα στη χρονιά του ’73. Στη τελευταία μας ηρωική χρονιά, ως Έθνος… (Ή μήπως όχι; Θα δούμε…)

    Ρ.Φ.

    Σχόλιο από Ρωμύλος | 18/11/2009

  36. [...] αριστερό κίνημα. Αυτά που μας ενέπνεαν ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ιστορία του αριστερού κινήματος, ειδικά στην [...]

    Pingback από -Πόντος και ΠΠΣΠ « Πόντος και Αριστερά | 20/11/2009

  37. μα ποτε το εγραψα εγώ αυτο; Ουτε που θυμαμαι..
    Μπραβο ρε ποντιοι (και Α) που μμου το συμαζετε(καποτε εγαφ παγματικά ωραια ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 20/11/2009

  38. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕ [...]

    Pingback από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  39. παιδια ειχα ξεχασει αυτο το ποιηματιδιο του σχ 9 .. κι ευχαριστω ..
    εν τωεταξύ σα να θυμαμαι οτι εγραψα κιενα αλλο για το Πολυτεχνειο .. Μηπως δεν εγινε πολύ πολυτεχνειο ..καπου σε ενα Προκρουρτη ισως… Μηπως μπορειτε να με βοηθησετε να το ξαναβρω;

    Σχόλιο από Noσφερατος | 14/11/2010

  40. [...] τον ‘εκφωνητή’ του Πολυτεχνείου Μήτσο Παπαχρήστο. Πόντος & Αριστερά : Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. Δ… Σχόλια [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο 1980 – Φωτογραφίες « Κανάλι | 14/11/2010

  41. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! [...]

    Pingback από -Αντιδικτατορική πάλη και Πολυτεχνείο « Πόντος και Αριστερά | 16/11/2010

  42. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! [...]

    Pingback από -Πολυτεχενείο ’73: (όσο κι αν φαίνεται παράξενο!!) ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ « Πόντος και Αριστερά | 16/11/2011

  43. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή… | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα | 16/11/2012

  44. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή… « ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ | 16/11/2012

  45. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Μνήμες του 73 | Κανάλι | 17/11/2012

  46. [...] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/11/15/14-11-2008/ [...]

    Pingback από Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή… | ahairlessape | 19/11/2012

  47. […] -Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! […]

    Pingback από -40 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο…. « Πόντος και Αριστερά | 10/11/2013


Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 151 other followers

%d bloggers like this: