Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ευτύχης Μπιτσάκης: Για το βιβλίο Ιστορίας

flowerchucker1.gifΣτην εφημερίδα Πριν, δημοσιεύτηκε στις  3/6/2007 ένα ενδιαφέρον κείμενο για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού, καθώς και για την πολιτική  ομάδα που το στηρίζει. Θεωρούμε ότι είναι πολύ σημαντική η ιδεολογική αντίθεση στην κυβερνητική πολιτική, όπως (η πολιτική αυτή)  εκφράζεται μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Μπιτσάκη, τόσο για να ξεκαθαρίσουν τα μέτωπα και να φανεί με σαφήνεια το ποιοί είναι με ποιούς, όσο και να αναδειχθούν τα ανήθικα επιχειρήματα των υποστηρικτών του βιβλίου.

                                                                                             

Μεταμοντέρνο υβρίδιο το βιβλίο της Στ΄Δημοτικού

Επιχείρησα μια λεπτομερειακή, συγκεκριμένη κριτική του βιβλίου της Στ’ Δημοτικού. Σημείωσα τα εμπόδια που θα αντιμετώπιζε η συγγραφική ομάδα: Κρατική ιδεολογία και βιβλίο για παιδιά 11-12 χρονών. Συνεπώς η συγγραφική ομάδα δεν θα έγραφε ένα βιβλίο φιλοσοφίας της ιστορίας, ούτε κατά μείζονα λόγον ένα μαρξιστικό βιβλίο (αν τυχόν θα είχε την επιθυμία για κάτι τέτοιο). Αλλά το μετανεωτερικό πόνημα ήταν αναπόφευκτο; Η αποσπασματικότητα και η έλλειψη αντικειμενικότητας, δηλαδή η επιλογή της μεταμοντέρνας ιδεολογίας και η υποταγή στην κρατική σκοπιμότητα και στις αξιώσεις των γνωστών ομάδων πίεσης, ήταν η μόνη δυνατή επιλογή;

Ως προς το πρώτο, η κυρία Ρεπούση είναι σαφής: «Η βασική ύλη συνδυάζει το κείμενο dsc03648.jpgμε τις ιστορικές πηγές, σε αναλογία που ανατρέπει την πρωτοκαθεδρία του κειμένου. Είναι πολυτροπικά, με την έννοια της ένταξης, διαφορετικής μορφής κειμένων, γραπτών και εικονιστικών. Και όλα αυτά διότι ακολουθούν σύγχρονες προσεγγίσεις για τη διδασκαλία της ιστορίας» (Καθημερινή, 1/04/07). Αλλά το βιβλίο μας δεν πρωτοτυπεί: «Όλα τα σύγχρονα σχολικά εγχειρίδια ακολουθούν την ίδια μέθοδο διδασκαλίας, με μικρά κείμενα και πολλές εικόνες» (Μ. Χαραλαμπάκης, Τα Νέα, 04/04/07). Διεθνές λοιπόν το ρεύμα της «ανανέωσης» να μην κουράσουμε τα παιδιά και να μην τα βάλουμε στον κόπο να σκεφτούν. Αλλά η «καινούργια μέθοδος» είναι τόσο καινούργια; Οι επιστημολογικές απαρχές της ανάγονται στο ρεύμα του θετικισμού (για να μη φτάσουμε μέχρι τον Χιουμ). Εμπλουτίζονται από τις διάφορες φιλοσοφίες και βρίσκουν το φυσικό περιβάλλον τους στο μετανεωτερικό χάος. Μεταμοντερνισμός, ιδεολογικό χάος, μικροαστικός κοσμοπολιτισμός, ελαφρότητα σκέψης, υποταγή στις αξιώσεις του ιερατείου και στις κρατικές σκοπιμότητες, παρήγαγαν το υβρίδιο το οποίο χαιρέτισαν και αρκετοί αριστεροί ως προάγγελο της ανανέωσης των διδακτικών βιβλίων.

Συνειδητή λοιπόν η μετανεωτερική επιλογή. Κι ιδού το αποτέλεσμα της κατάργησης της ιστορίας ως συνεκτικής – ορθολογικής αφήγησης. Της μετανεωτερικής μη σκέψης.

Αλλά η μετανεωτερική επιδημία δεν αφορά μόνο την ιστορία και δεν αφορά μόνο το Δημοτικό, αλλά και το Λύκειο και το Πανεπιστήμιο. Έχει κυριαρχήσει και στις λεγόμενες σκληρές επιστήμες, όπως στα μαθηματικά και στη φυσική. Η γενική τάση είναι να υποβαθμιστούν το αισθητηριακό στοιχείο και οι αποδείξεις. Αλλά η διάνοια χωρίς την αίσθηση είναι κενή, προειδοποιούσε ήδη ο Καντ. «Και χωρίς απόδειξη δεν υπάρχουν μαθηματικά. Και χωρίς μαθηματικά, δεν υπάρχουν μαθηματικοί, αλλά χρήστες των μαθηματικών». (Ε. Παπαδοπετράκης).

Ο μοντέρνος πιθηκισμός (μίμηση και τότε των ξένων) οδήγησε στην εισαγωγή της συνολοθεωρίας κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’70, επί χούντας, στο Δημοτικό σχολείο. Η «μοντέρνα» παιδαγωγική απέτυχε, όπως είχαν αποτύχει παρόμοια πειράματα στο εξωτερικό. Η ευκλείδεια γεωμετρία, με τη σειρά της ουσιαστικά καταργήθηκε. Τα βιβλία γεωμετρίας είναι γραμμένα στο πνεύμα των «μοντέρνων» μαθηματικών, δηλαδή με αξιωματική παρουσίαση της ύλης, που θυμίζει περισσότερο Χίμπερτ παρά Ευκλείδη. Αλλά η ορθή οδός είναι από το αισθητό – συγκεκριμένο στο αφηρημένο και στο γενικό. Άλλο στοιχείο είναι η λογική ασυναρτησία. Στη φυσική, πχ., δεν διδάσκεται γεωμετρική οπτική. Διδάσκεται όμως κβαντική οπτική! Και τα παραδείγματα της δήθεν «μοντέρνας παιδαγωγικής» συντονισμένης με τη νεοφιλελεύθερη, χρησιμοθηρική αντίληψη (και πρακτική) για την παιδεία, θα μπορούσαν να πολλαπλασιασθούν.

Επιστρέφουμε στο υπό συζήτηση βιβλίο

Μοντέρνα λοιπόν παιδαγωγική! Δηλαδή απόρριψη της συνεκτικής σκέψης. Της κατανόησης της ιστορίας ως γίγνεσθαι καθοριζόμενο από ενδογενή αίτια, εξωτερικούς here_comes_the_flood.jpgόρους και τυχαία συμβάντα. Αυτή είναι η υποταγή στις επιταγές του υπουργείου και σε γενικότερες πολιτικές και ιδεολογικές σκοπιμότητες. Εν τέλει, δέσμιο των αντιφάσεων αυτών, υπήρξε ένα υβρίδιο. Μία αντιφατική και ψευδής αφήγηση της ιστορίας.

Μπορεί όμως να υπάρξει «αντικειμενική» θεώρηση της ιστορίας; Η απάντηση είναι γνωστή: Η ιστορία είναι κατ’ εξοχήν ταξική επιστήμη. Η προσέγγιση, η θεώρηση, η ερμηνεία της, εξαρτάται τελικά από την ταξική όραση του μελετητή. Οι συγγραφείς του βιβλίου αποδέχτηκαν την κρατική σκοπιά, δηλαδή τη θεώρηση της ιστορίας από τη σκοπιά της ελληνικής αστικής τάξης, ειδικά του ιερατείου και από την άποψη των «συμμαχικών» μας δεσμεύσεων.

Τι να έκαναν όμως οι συγγραφείς; Να μην αναλάμβαναν τη συγγραφή ενός τέτοιου βιβλίου! Αλλά τότε, κάποια άλλη συγγραφική ομάδα θα έπαιρνε τη δουλειά! Λοιπόν; Ας ακολουθούσαν τουλάχιστον την τακτική των διανοητών κατά το χριστιανικό Μεσαίωνα: Να πουν όση αλήθεια θα μπορούσαν με την πιο ήπια γλώσσα και στηριζόμενοι πάντοτε στις «γραφές», ώστε να μην οδηγηθούν στην πυρά. Εδώ εξάλλου πυρά θα σήμαινε απλώς την απόρριψη του βιβλίου. Αλλά οι δικοί μας δεν έκαναν ούτε αυτό, τοις μεταμοντέρνοις ρήμασι πειθόμενοι.

Έτσι, μετανεωτερική αποσία σκέψης και υποταγή στην raison d’ Etat. Επιλογή συνειδητή. Το βιβλίο πάσχει. Και δεν διορθώνεται. Να καεί λοιπόν; Όχι, διότι το κάψιμο παράγει τοξίνες, θυμίζει άλλους καιρούς και ανοίγει το δρόμο και για άλλα καψίματα! Τότε; Θα πρότεινα να γίνει πολτός, χρήσιμος για την παραγωγή χαρτιού για κάποιο καλύτερο βιβλίο. Αλλά ποιοι θα το γράψουν το βιβλίο ενάντια στις απόψεις του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων; Ας σοβαρευτούμε: Μόνο ο αγώνας μαθητών και δασκάλων, συνολικά εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων σε όλες τις βαθμίδες και με dsc04558.JPGτη συμπαράσταση του ζωντανού μέρους της κοινωνίας, θα μπορούσε να επιβάλει το σεβασμό στην επιστημονική μέθοδο και δεοντολογία. Το πρόβλημα, εν τέλει, δεν είναι η τύχη αυτού του βιβλίου. Είναι, μέσα από τη διαρκή σύγκρουση, να ηττηθεί η κυβερνητική πολιτική. Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες ως προς τα όρια ανοχής της αστικής κοινωνίας και του κράτους της.

Εν τέλει το βιβλίο μπήκε στο δημοτικό. Δουλειά των δασκάλων είναι να το καταργήσουν στην πράξη, χρησιμοποιώντας την «παλαιομοδίτικη» μέθοδο διδασκαλίας που δεν αρκείται στα γεγονότα, που δεν αποκρύπτει γεγονότα και που επιχειρεί να ερμηνεύσει τα γεγονότα.

Η ιστορία δεν έχει σκοπό. Δεν κατευθύνεται προς κάποιο τέλος (Χέγκελ) ή προς το άθλιο τέλος του αθλίου Φουκουγιάμα. Ας θυμηθούμε αντίθετα, τον Λούκατς: «Η ιστορία είναι μια μη αντιστρεπτή διαδικασία. Φαίνεται ως εκ τούτου φυσικό να ξεκινάμε την οντολογική διερεύνηση της ιστορίας με τη μη αντιστρεψιμότητα του χρόνου. Είναι προφανές ότι εδώ έχουμε μια γνήσια οντολογική σχέση». (G. Loykacs, The Ontology of Social Being, 2 Marx, Merlin Press, 1978, s. 70). (σ. σ. Δείτε: ΛΟΥΚΑΤΣ: Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ και Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ).

Οντολογία; Μη αντιστρεψιμότητα; Τα μετανεωτερικά νεόφυτα θα μας κατηγορήσουν δικαιολογημένα ότι επιστρέφουμε στον Μεσαίωνα!

3_1024_768.jpg

«ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»                                                                   

ΑΝΕΝΤΙΜΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ                                                        

Ένοχη σιωπή ωστόσο για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας

Οι υποστηρικτές του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού μιλάν για δεξιό εθνικισμό και για αριστερό εθνικισμό.

Χρόνια τώρα ένας κύκλος αριστερών κατηγορεί το ΚΚΕ, αλλά και μεμονωμένους αριστερούς συγγραφείς, για εθνικισμό. Πρόκειται για ανέντιμη πράξη. Είναι γεγονός ότι το ΚΚΕ κατά καιρούς υπερτίμησε το πατριωτικό σε βάρος του ταξικού. Αλλά ποτέ δεν υπήρξε εθνικιστικό. Άλλο πατριωτισμός, οργανικά συνδεδεμένος με τον προλεταριακό διεθνισμό, και άλλο ο μόνο στη φαντασία «αριστερών αντιεθνικιστών» υπάρχων αριστερός εθνικισμός..

Τι λένε για την Κύπρο οι «αριστεροί αντιεθνικιστές» μας; Τι λένε για το βομβαρδισμό και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χάριν των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των Κοσοβάρων; Λιγότερος μικροαστικός φανατισμός θα τους προφύλλασσε ίσως από τέτοια πολιτικά ολισθήματα.

Η ελληνική Αριστερά, συνολικά, όπως γράφει ο Γ. Μαργαρίτης, ήταν πάντοτε αντιιμπεριαλιστική, πάντοτε πατριωτική, είχε πάντοτε συνείδηση αυτού του κρίσιμου παράγοντα. Αλλά τα τελευταία χρόνια, «ο αντιεθνικισμός καθίσταται πεμπτουσία τηςkitap.jpg αριστερής πολιτικής με ισοπεδωτικό τρόπο, σαρώνοντας όλες σχεδόν τις υπόλοιπες αξίες και τα πολιτικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς: Τη μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις θεώρηση των πραγμάτων πρώτα απ’ όλα. Πραγματικά η επιλογή αυτή καθιστά την αριστερή παρέμβαση «αταξική» με την έννοια ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί το πώς αυτά που διακυβεύονται συνδέονται με την οξυμένη κοινωνική – ταξική – πραγματικότητα στη χώρα μας» (Αυγή, 22/04/07). Εγώ θα έλεγα: «Πεμπτουσία μιας ορισμένης αριστερής πολιτικής, ενός ορισμένου χώρου της Αριστεράς». Εν τέλει: Υπάρχει αντιδραστικός εθνικισμός και υγιής πατριωτισμός. Υπάρχει αντιδραστικός αντιιμπεριαλισμός και αυθεντικός, αριστερός αντιιμπεριαλισμός. Υπάρχει κριτική από τα δεξιά της διαδικασίας παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και κριτική από τη θέση της Αριστεράς και της κομμουνιστικής προοπτικής.

15/06/2007 - Posted by | -Βιβλίο Ιστορίας, -Ιδεολογικά

10 Σχόλια »

  1. Η ιστορία δεν έχει σκοπό.* Δεν κατευθύνεται προς κάποιο τέλος (Χέγκελ)

    Λοιπόν, έχει την πλάκα του να το διαβάζεις αυτό σε ένα έντυπο που πρόσκειται σε κομμουνιστική οργάνωση!

    …και ταυτόχρονα να ισχυρίζεται ο συγγραφέας ότι «η ιστορία είναι συνεκτική **ορθολογική** αφήγηση».

    Το δεύτερο μέρος δε διευκρινίζει σε ποιους ακριβώς αναφέρεται. Μπορούν να βοηθήσουν οι Π&Α

    *Ούτε την αταξική κομμουνιστική κοινωνία;

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 11/06/2007

  2. Εγώ απέχω από το θέμα «βιβλίο Ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού», δεν έχω συνέλθει ακόμα από το hangover που προκάλεσαν οι ανοιξιάτικες καταχρήσεις. Οι Πόντιοι (και Αριστεροί, οφκόρς) είναι, προφανώς, πιο ανθεκτικοί στις κακουχίες… 🙂

    Σχόλιο από Πάνος | 11/06/2007

  3. Πρωτοποριακό βρίσκει το βιβλίο της η Ρεπούση

    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

    «Πρωτοποριακό» το πολύκροτο βιβλίο ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, υποστήριξε η υπεύθυνη της επιστημονικής ομάδας που το συνέταξε, Μαρία Ρεπούση, σε ημερίδα εκπαιδευτικών για τα νέα σχολικά βιβλία, στη Θεσσαλονίκη.

    Η κ. Ρεπούση, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, υποστήριξε ότι η συγγραφική ομάδα στηρίχτηκε στις πιο καινοτόμους διδακτικές απόψεις και διατύπωσε επιφυλάξεις για το «κατά πόσον κάποιοι εκπαιδευτικοί ξέρουν να χρησιμοποιούν το εν λόγω βιβλίο».

    Παραδέχτηκε, ωστόσο, ότι θα έπρεπε να έχει γίνει πιλοτική εφαρμογή του, όπως και όλων των νέων βιβλίων.

    Μιλώντας, μάλιστα, για τις αναφορές που υπάρχουν στο βιβλίο για τον Κεμάλ, ξεκαθάρισε: «Υπάρχουν αλήθειες και άλλων ανθρώπων. Υπάρχει και η δική τους αλήθεια». Καταλήγοντας επισήμανε ότι μετά την επόμενη σχολική χρονιά θα αξιολογηθεί κατά πόσον το συγκεκριμένο βιβλίο αποτέλεσε «διδακτικό εργαλείο».

    Τη διαπίστωση ότι τα νέα σχολικά βιβλία του Δημοτικού εισήχθησαν στην εκπαιδευτική διαδικασία χωρίς να δοκιμαστούν νωρίτερα «πρακτικά στην τάξη» διατύπωσαν άλλοι εισηγητές στην ημερίδα. Η σχολική σύμβουλος δημοτικής εκπαίδευσης Ευαγγελία Κανταρτζή παρατήρησε ότι «δεν προηγήθηκε η απαραίτητη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών», ανέφερε ωστόσο πως τα νέα εγχειρίδια «υποχρέωσαν πολλούς δασκάλους να ψαχτούν περισσότερο».

    Την ανάγκη να αποδεσμευτεί η παραγωγή σχολικών βιβλίων από τα εκδοτικά συμφέροντα και τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης επισήμανε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Αχιλλέας Καψάλης.

    Η ημερίδα διοργανώθηκε από το Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ, το Διδασκαλείο «Δημήτρης Γληνός» και την 7η Περιφέρεια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 11/06/2007

    Σχόλιο από anonymos | 11/06/2007

  4. Ασμοδαίε εύλογη η απορία σου!

    Η ερμηνεία μου είναι (ίσως λέω) ότι ο Μπιτσάκης αντιπαραθέτει σε δύο εκεδοχές της μεταφυσικής (Χέγκελ και Φουκουγιάμα) τον Λούκατς….

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/06/2007

  5. Συνηγορία υπέρ ενος ακραίου «αντεθνικού»

    Ο Άκης Γαβριηλίδης, για όσους δεν τον ξέρουν, είναι ένας από τις κύριους εκφραστές του ρεύματος του «αντιεθνικισμού», το οποίο είναι η ιδεολογική μόδα ενός μεγάλου τμήματος της ανανεωτικής, της ευρωπαϊστικής και της αντιεξουσιαστικής Αριστεράς στη χώρα. Αν και αρθρογραφεί συχνά σε έντυπα του ανανεωτικού χώρου, πιο γνωστός έγινε τους τελευταίους μήνες με την έκδοση του βιβλίου του Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού. Ρίτσος – Ελύτης – Θεοδωράκης – Σβορώνος. (Εκδόσεις Futura, 2006). Όπως καταλαβαίνει κάποιος, ήδη από την παράθεση των ονομάτων που έπονται του κυρίου τίτλου, στο στόχαστρο του συγγραφέα δεν είναι απλά ο «ριζοσπαστικός πατριωτισμός» αλλά ο αριστερός πατριωτισμός, έτσι όπως αυτός διαμορφώθηκε μέσα από τις συγκρούσεις της δεκαετίας του ’40 (Έπος του ’40-’41, Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος) και τις απηνείς διώξεις που υπέστησαν οι ηττημένοι από το μετεμφυλιακό κράτος και τους διεθνείς προστάτες του. Το βιβλίο, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλό του, θέτει το ερώτημα και ανιχνεύει πιθανές απαντήσεις για το «…πώς μπορούμε να γλιτώσουμε από τη λατρεία του θανάτου, από αυτόν τον εθνικισμό που εμφανίζεται ως κομμουνισμός, ή τον κομμουνισμό που εμφανίζεται ως εθνικισμός, ή ενδεχομένως που είναι όντως εθνικισμός; Δηλαδή αυτόν τον εθνοκομμουνισμό, την υπεράσπιση του “εθνικού κοινωνικού κράτους”…».

    Στόχος του παρόντος σχολίου δεν είναι να κριτικάρει ή να ανασκευάσει τα όσα γράφει ο Γαβριηλίδης. Αυτό έχει ήδη γίνει από πολλούς και ίσως να μην είναι ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς την κεντρική ιδέα της άποψης ότι, «μετά την ενδοεθνική σύγκρουση της δεκαετίας του ’40, η ελληνική αριστερά […] οδηγήθηκε σε μια συγκρότηση της υποκειμενικότητας με βάση τη θυματοποίηση – την εξύμνηση των απωλειών, της θυσίας, της οδύνης», η οποία ακολούθως τη βούλιαξε στον βούρκο του πατριωτισμού, την διαπραγματεύεται ένας άνθρωπος ο οποίος, σε πρόσφατο διαδικτυακό διάλογο, παραδέχτηκε ότι: «…Πρώτα απ’ όλα, ίσως σας φανεί περίεργο, αλλά προσωπικά αγνοούσα τελείως αυτή την επιδίωξη του ΔΣΕ. Έχω μεσάνυχτα από την ιστορία του εμφυλίου, διότι δεν είχα κανένα συγγενή στο βουνό, άρα δεν έχω αφηγήσεις από κει, ούτε διδάχτηκα την ιστορία αυτή πουθενά αλλού, ούτε διάβασα ποτέ τα σχετικά βιβλία και τα απομνημονεύματα των αγωνιστών…»!

    Ούτε βέβαια ο συντάκτης του παρόντος σχολίου, ερχόμενος σ’ επαφή με το πόνημα του νέου γκουρού του «αντιεθνικισμού», αλλαξοπίστησε κι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη «νεκροφιλία» του και να γίνει ένας καθώς πρέπει «ευρωπαίος» αριστερός! Απλά, ο Γαβριηλίδης, με το εν λόγω βιβλίο, δείχνει αξιοσημείωτο θάρρος και ιδεολογική εντιμότητα, σε πλήρη αντίθεση με την πολιτικάντικη στάση που κρατάει η πλειοψηφία του ευρύτερου χώρου που ανήκει. Γνωρίζει πολύ καλά ότι, για να ξεμπερδεύει κανείς με τον πατριωτισμό της Αριστεράς στην Ελλάδα (συνώνυμο του εθνικισμού κατά την άποψή του), δεν αρκούν η συκοφαντία, η στρεψοδικία και η ιδεολογική τρομοκράτηση, στην οποία επιδίδονται οι σύντροφοί του. Αυτό που χρειάζεται είναι η επίθεση στην ίδια την καρδιά της αριστερής παράδοσης! Της παράδοσης που κουβαλάει τις μνήμες της Αντίστασης, του Εμφυλίου, των αγώνων για Δημοκρατία και ψωμί, των αγώνων για την Κύπρο και την εθνική ανεξαρτησία. Γι’ αυτό και, συμβολικά στον τίτλο, αλλά και ουσιαστικά στο περιεχόμενο του βιβλίου, επιτίθεται σε αυτό που εκπροσώπησαν μέσα από το έργο τους (λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό, επιστημονικό) εμβληματικές προσωπικότητες αυτής της παράδοσης όπως ο Ρίτσος, ο Σβορώνος, ο Θεοδωράκης κι ο Ελύτης (στους οποίους χρεώνει πάσαν νόσον: νεκροφιλία, εθνικισμό, ρατσισμό, φαλλοκρατισμό, αντισημιτισμό, ψευδο-επιστημονισμό, άρρωστο αντι-αμερικανισμό, κ.ο.κ.).

    Ο Γαβριηλίδης αντιλαμβάνεται ξάστερα ότι αυτή η παράδοση δημιουργήθηκε από μια Αριστερά η οποία μπόρεσε, από μειοψηφική πολιτική δύναμη το ’30, να γίνει η κύρια εθνική δύναμη («εθνική» με την έννοια ότι εξέφρασε και οργάνωσε το πλειοψηφικό αίτημα για απελευθέρωση) κατά τη διάρκεια της Κατοχής, να δώσει στα ίσια και με ελάχιστα μέσα τη μάχη για την κατάληψη της εξουσίας απέναντι σε θεούς και δαίμονες (Βρετανούς, Αμερικάνους, παλάτι) και, όταν ακόμη ηττήθηκε και γνώρισε τους διωγμούς, να αναδυθεί ως η ηθική νικήτρια, η οποία πολύ γρήγορα ανασυντάχτηκε και πρωτοστάτησε στους αγώνες για Δημοκρατία, μεροκάματο και ανεξαρτησία. Και άρα γι’ αυτούς τους λόγους είναι μια ιδιαίτερα ανθεκτική παράδοση! Ενδεικτικά, για την πολιτική επανάκαμψη της Αριστεράς μετά τον εμφύλιο («εθνικιστική στροφή» τη χαρακτηρίζει!) και με αφορμή το Κυπριακό γράφει: «…η όξυνση του κυπριακού έπαιξε καταλυτικό ρόλο για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Ειδικότερα για την αριστερά, θα λέγαμε ότι αποτέλεσε μια “γενική πρόβα” στο ρόλο της ως “έθνους του έθνους” με τον οποίο επιχείρησε –και επέτυχε– να βγει από το περιθώριο και να ξαναποκτήσει επαφή με τον κόσμο». Κατανοεί δηλαδή ότι το πρόβλημα δεν είναι οι, κατ’ αυτόν, επίγονοι της «νεκροφιλίας» (π.χ. ΚΚΕ, Άρδην, ΚΟΕ, Λαφαζάνης και… ουκ έστιν αριθμός) αλλά η ίδια η παράδοση της Αντίστασης και του αριστερού πατριωτισμού! Και έχει δίκιο! Όσο η παράδοση αυτή θα παραμένει ζωντανή, τόσο θα αποτελεί σημείο αναφοράς για πρόσωπα κι οργανώσεις. Γι’ αυτό και δονκιχωτικά ο συγγραφέας στρέφει το δόρυ του στα φαντάσματα του «ριζοσπαστικού πατριωτισμού» και του «διαφοριστικού ρατσισμού», που εμποδίζουν αυτόν και τους συντρόφους του να συγκροτήσουν μια Αριστερά του «κινήματος των κινημάτων» (σαν αυτή μάλλον που συναντάμε στα «ένδοξα Παρίσια»), που θα τους επιτρέψει να νιώσουν την «ακατανίκητη ελαφρότητα και χαρά τού να είσαι κομμουνιστής»!

    Το βιβλίο του Άκη Γαβριηλίδη, παρά τα όσα ενίοτε εξοργιστικά, αφελή ή και κακοχωνεμένα περιέχει, είναι ένα έντιμο βιβλίο. Και αυτό, γιατί ο συγγραφέας του, με απόλυτη συνέπεια και ειλικρίνεια, φτάνει την ιδεολογική του άποψη στο ακρότατο σημείο της: στην αποδόμηση της ίδιας της αριστερής παράδοσης των τελευταίων 60 ετών. Αυτής της παράδοσης, δηλαδή, που στη βέβηλη εκμετάλλευσή της στηρίζουν την πολιτική και εκλογική τους επιβίωση κόμματα, οργανώσεις και πρόσωπα των οποίων η πολιτική στρατηγική έχει ξεκόψει οριστικά από αυτήν. Όλοι αυτοί που σαν καλόγεροι κόβουν τα κομματάκια της και τα πουλάνε για «φυλακτά» στις συναθροίσεις τελετουργικής επίκλησης της «Αριστεράς», τις οποίες οργανώνουν για να μαζεύουν κανέναν πιστό. Αυτοί που γκρέμισαν τον Σβορώνο, τον Κορδάτο ή τον Γληνό, για να τους αντικαταστήσουν με τη Ρεπούση, την Κουλούρη και τον… Λιάκο. Αυτοί που προτείνουν στον Γλέζο να μπει στα ψηφοδέλτιά τους για να τους φέρει ψηφαλάκια, και ταυτόχρονα γράφουν στις εφημερίδες τους για «την πατριωτική αριστερά που έγινε επικίνδυνη». Εκείνοι που ειρωνεύτηκαν τις «χοντρές ελληνικές κοκάλες» του Αυξεντίου (όπως τον έκλαψε ο Ρίτσος) στηρίζοντας με χέρια και με πόδια το Σχέδιο Ανάν. Εκείνοι που τρέχουν να υποστηρίξουν τον Κουφοντίνα στα δικαστήρια, ο οποίος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την εκτέλεση Τούρκων πρακτόρων και διπλωματών, και ταυτόχρονα χαρακτηρίζουν όποιον αντιτίθεται ειρηνικά στον τουρκικό επεκτατισμό στο Αιγαίο και την Κύπρο «τουρκοφάγο και αριστεροδεξιό εθνικιστή». Όλοι αυτοί, δηλαδή, που, ενώ υποστηρίζουν παρόμοιες ή ακριβώς τις ίδιες ιδέες με αυτές του Γαβριηλίδη, δεν διαθέτουν το πολιτικό θάρρος που έχει αυτός. Και δεν το διαθέτουν γιατί επιζούν πολιτικά ως ταριχευτές και έμποροι αυτής της αριστερής παράδοσης που κατ’ ουσίαν χλευάζουν! Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι αρκετά έντυπα και εφημερίδες της ανανεωτικής Αριστεράς, παρά τον θεσμοθετημένο «αντιεθνικισμό» τους, έχουν επιβάλει μιαν άτυπη-υγειονομική ζώνη στον Γαβριηλίδη, καθώς καταλαβαίνουν ότι η ιδεολογική και πολιτική του ειλικρίνεια τούς ξεμπροστιάζει και λειτουργεί αρνητικά στον εκλογικό οπορτουνισμό τους.

    Με τον Άκη Γαβριηλίδη μάς χωρίζει πραγματική άβυσσος! Αυτός επιθυμεί να ξεμπερδεύει με την αριστερή παράδοση της αντίστασης, εμείς θέλουμε τη διατήρηση των πολύ θετικών της στοιχείων (των ίδιων που θεωρούνται αρνητικά κατά την άποψή του) και τον εκσυγχρονισμό τους μέσα από τη «γείωσή» τους με τις απαιτήσεις της εποχής μας. Όμως, δεν μπορούμε να μην του αναγνωρίσουμε μια θαυμαστή ιδεολογική συνέπεια, στοιχείο υπό εξαφάνιση από τους πολυπληθείς (κρυπτο)ομοϊδεάτες του, οι οποίοι αναδεικνύονται πρωταθλητές στον σαλταπιδισμό και την «κωλοτούμπα», μόνο και μόνο για να επιβιώσουν πολιτικά. Για τους τελευταίους αξίζει η απλή, αγνή περιφρόνηση…

    Θ. Ντρίνιας
    «Άρδην». τεύχ. 64

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2007

  6. Άλλο ένα ενδιαφέρον άρθρο του Ευ. Μπιτσάκη με τίτλο:

    «Αριστερά. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία;»

    ΕΔΩ………

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/06/2007

  7. […] -Ευτύχης Μπιτσάκης: Γι […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του μήνα…. « Πόντος και Αριστερά | 23/12/2007

  8. […] -Ευτύχης Μπιτσάκης: Γι […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  9. […] -Ευτύχης Μπιτσάκης: Για το βιβλίο Ιστορί […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  10. […] -Ευτύχης Μπιτσάκης: Για το βιβλίο Ιστορίας […]

    Πίνγκμπακ από -Τα “κομμένα βιβλία”, η απωθημένη Ιστορία και η νεοελληνική υποκρισία « Πόντος και Αριστερά | 06/01/2012


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: