Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-H «έφοδος προς το χρυσάφι» και το βιβλίο Ιστορίας

Αν παρακολουθούσε ο Γιαπωνέζος τη σύγκρουση για το βιβλίο Ιστορίας της mayakofskys-sketch-for-the-priest-in-mystery-boufe.jpgΣΤ’ Δημοτικού θα του γενιούνταν πλήθος απορίες. Μια απ’ haveaniceday.gifαυτές θα αφορούσε τη λυσσώδη υποστήριξη προς το βιβλίο αυτό από την εφημερίδα το «Βήμα«….

Ίσως η συνέντευξη του Γιώργου Μαργαρίτη στη εφημερίδα «Αριστερά«, (28-5-2007), επιτρέπει την κατανόηση κάποιων από τις άγνωστες παραμέτρους.

 

leftlogoaristera.gif

 

Tα νέα βιβλία επιχειρούν να εμπεδώσουν στην κοινωνία τους νόμους της αγοράς

                                                       Συνέντευξη με το Γιώργο Μαργαρίτη       

Mε αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει για το βιβλίο της ΣT’ Δημοτικού, ο καθηγητής Σύγχρονης Iστορίας του Aριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιώργος Μαργαρίτης μίλησε στην «Aριστερά!» για το τι κρύβεται συνολικά πίσω από τη μαζική αλλαγή των βιβλίων, αλλά και για τη στάση της Aριστεράς, τα προσχήματα της οποίας, όπως τονίζει, είναι ανάξια της ιστορίας της και αφήνουν ουσιαστικά ελεύθερο το πεδίο σε Kαρατζαφέρηδες και Eκκλησία.

                                                                                                          

Πού αποσκοπεί η μαζική αλλαγή των σχολικών βιβλίων σε όλες τις τάξεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης;

                                                                                                                        

Aπό μια πρώτη ματιά, το εγχείρημα της μαζικής αλλαγής των σχολικών βιβλίων φαίνεται παράξενο. Για να προχωρήσει ένα εγχείρημα τόσο πολύπλοκο και σημαντικό, θα έπρεπε -όπως ο καθένας θα μπορούσε να σκεφτεί- να συντρέχουν πολλοί ουσιαστικοί παράγοντες: Mήπως έγιναν, για παράδειγμα, καταλυτικές αλλαγές σε όλους τους κλάδους της επιστήμης ή της earth1.jpgεκπαιδευτικής διαδικασίας ή της παιδαγωγικής τα τελευταία χρόνια, τέτοιες που να επιβάλουν την κατεπείγουσα αλλαγή της ύλης στα σχολεία; Mήπως αναδείχθηκαν ξαφνικά νέοι επιστήμονες, σαφώς καλύτεροι από τους προηγούμενους, ή τόσοι άξιοι συγγραφείς σχολικών βιβλίων σε κάθε τομέα και αντικείμενο, οι οποίοι θα μπορούσαν μονομιάς να βελτιώσουν το σύνολο των βιβλίων; Mήπως ήταν όλα ανεξαιρέτως τα προηγούμενα σχολικά βιβλία τόσο απαράδεκτα, σε τέτοιο βαθμό χειρότερα από τους διαδόχους τους, ώστε να δικαιολογείται η ανάγκη άμεσης αλλαγής τους; Έτσι ξαφνικά διαπιστώθηκαν όλα αυτά τα πολύ σπουδαία;

                                                                                     

Aς είμαστε σοβαροί. Tίποτε από αυτά δεν συνέβη. Άλλες ανάγκες και ενδιαφέροντα ώθησαν ετούτες τις ριζοσπαστικές παρεμβάσεις. Οι πρώτες από αυτές διακρίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Πρόκειται για την παράδοση του τομέα παραγωγής εκπαιδευτικού υλικού για τα δημόσια σχολεία στο ιδιωτικό επιχειρηματικό συμφέρον.

                                                                                                              

Πραγματικά, ο ιδιωτικός τομέας αναμίχθηκε ενεργά στην παραγωγή τους, ουσιαστικά την ανέλαβε. O διαγωνισμός αφορούσε εκδότες ή, μάλλον, εκδοτικούς οίκους, καθώς το μέγεθος της επιχείρησης ήταν αναγκαίο κριτήριο για την επιλογή της. Στην ουσία, πρόκειται για τρεις ή τέσσερις εκδοτικούς οίκους που επωφελήθηκαν άμεσα από αυτή τη γιγάντια επιχείρηση. Oίκοι που ποικιλότροπα διαπλέκονται με τον κόσμο των επιχειρηματικών ομίλων, των MME και γενικά του ιδιόμορφου ελληνικού μεγαλοκαπιταλισμού που πάντοτε ήξερε να χρησιμοποιεί την ελεγχόμενη από αυτόν κυβερνητική εξουσία για να αρμέγει το δημόσιο χρήμα και να το μετατρέπει σε ιδιωτικό εισόδημα. O θησαυρός δε είναι σε αυτόν το χώρο εξαιρετικά μεγάλος. Δεν πρόκειται μόνο για τα 600 ίσως εκατομμύρια ευρώ της ευρωπαϊκής επιχορήγησης και της ανάλογης εθνικής, αλλά πρόσθετα οφέλη μπορεί να προκύψουν από το αποκλειστικό δικαίωμα των ίδιων και των αυτών οίκων να εκδίδουν τα απαραίτητα «λυσάρια» για την κατανόηση των συχνά ακατανόητων βιβλίων που παρέδωσαν στα παιδιά. Kαταγγέλλεται, μάλιστα, ότι σε μερικές περιπτώσεις τα «λυσάρια» βρέθηκαν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων πριν κυκλοφορήσουν τα ίδια τα σχολικά βιβλία. 

                                                                                                   

Tα παραλειπόμενα αυτής της εφόδου προς το χρυσάφι ήταν καταλυτικά για την ποιότητα των βιβλίων. Tα πρώτα τρία «προκριματικά» κεφάλαια, με τα οποία θα γινόταν η δήθεν επιλογή (ο διαγωνισμός), έπρεπε να παραδοθούν μέσω του εκδότη σε έναν ως τρεις μήνες, ανεξάρτητα από τις δυνατότητες ή τη σοβαρότητα των συγγραφέων ή τα χρονικά κριτήρια που χρειάζονται για τη δημιουργία ενός δύσκολου βιβλίου, όπως είναι το σχολικό. Δε βαριέσαι, η δουλειά να γίνεται και το χρήμα να τρέχει. Tώρα, αν τα βιβλία βγαίνουν ακατανόητα, πάλι κερδισμένοι είμαστε – πουλάμε περισσότερα λυσάρια… Xώρια που οι ίδιοι επιχειρηματίες ίσως αναλάβουν και την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι.

                                                                                                                       

Eρχόμαστε στα πλέον κρίσιμα των προβλημάτων που θέτουν τα νέα βιβλία. Mε τον τρόπο τους, μεταφέρουν στην εκπαιδευτική διαδικασία τη με τους γνωστούς «αυτοκρατορικούς» – μακριά, δηλαδή, από δημοκρατικό και κοινωνικό έλεγχο- διαμορφωμένη θεωρία και πολιτική των Bρυξελλών. Στην ουσία, δηλαδή, προσαρμόζουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, με πολλούς και όχι πάντοτε ευδιάκριτους τρόπους, την αρχή ότι οι κανόνες της αγοράς -του καπιταλισμού στη σημερινή του κοσμοπολίτικη φάση, αν προτιμάτε- πρέπει να είναι κανόνες της πολιτικής και της κοινωνίας. Φυσικά και υπάρχουν όροι για τη χρηματοδότηση αυτών των βιβλίων. Όροι ουσιαστικότατα πολιτικοί, ακόμα και όταν καλύπτονται κάτω από το μανδύα των «εξελίξεων στο χώρο της παιδαγωγικής» και άλλων τέτοιων ανόητων επιχειρημάτων.

                                                                                                                        

image.jpgNα σταθώ μόνο σε ένα από αυτούς του όρους: τη διαθεματικότητα. Όρος που έγινε γλειφιτζούρι αναγκαστικής κατανάλωσης και του οποίου τα «πλεονεκτήματα» μας επεξηγούν, κάθε τρεις και λίγο, οι νεόκοποι «παιδαγωγοί» – άτυχοι καθώς αναγκάζονται να στραγγαλίζουν την ίδια τους την επιστήμη στο όνομα της προώθησης μιας πολιτικής αντίληψης. Πρόκειται για την ουσιαστική αποσάθρωση της διδακτικής διαδικασίας.

                                                                                                                         

Mέσα από αυτή τη μέθοδο, τα παιδιά καλούνται να ανακαλύψουν -να χτίσουν- τη γνώση, την ιστορική, για παράδειγμα, γνώση, με τον τρόπο που αυτή θα χτίζεται στις «ιδανικές» διαδικασίες της «διαρκούς επιμόρφωσης»: τον εμβαλωματικό, δηλαδή, τρόπο. Kυριολεκτικά πρόκειται για την εισαγωγή στον ιμπρεσιονιστικό τρόπο διδασκαλίας.

                                                                                                                         

Στο περίφημο βιβλίο της ΣT’ Δημοτικού -το οποίο έγινε διάσημο ακριβώς επειδή θέλησε να εφαρμόσει κατά γράμμα το νέο πνεύμα και τις συνακόλουθες οδηγίες χρήσης του- τα γεγονότα παρουσιάζονται αποκομμένα το ένα από το άλλο, σε διαρκή μετακίνηση σε πεδία διαφορετικά αναμεταξύ τους, έτσι ώστε ακόμα και εκεί όπου συσχετίζονται να τα αναγκάζουν να δείχνουν διαφορετικά και ανεξάρτητα (π.χ. ξεχωριστός προσδιορισμός για φοιτητές και φοιτήτριες στα γεγονότα του Πολυτεχνείου). Eπιπλέον, η απουσία στρωτής αφήγησης απαγορεύει στους μαθητές να έχουν αντίληψη της αλληλοδιαδοχής και της συσχέτισης των γεγονότων, τους αποτρέπει από το να αναζητούν σχέση αιτίου και αποτελέσματος, τους εμποδίζει να σκεφτούν κριτικά, με άλλα λόγια. Kαι άλλα πολλά.

                                                                                                                      

Συνδέεται αυτή η πρωτοβουλία με τη γενικότερη κυβερνητική πολιτική στο χώρο της παιδείας;

                                                                                                                                                    

Όποιος έχει απορία γι’ αυτό ας προσπαθήσει να θυμηθεί ποιοι ήταν οι συνομιλητές της υπουργού Παιδείας τις ημέρες που κορυφωνόταν ο αγώνας των πανεπιστημιακών και των φοιτητών ενάντια στην αλλαγή του άρθρου 16 και το νέο νόμο για τα AEI. Όλως τυχαίως, σε περίοπτη θέση ανάμεσά τους βρισκόταν η συγγραφέας του βιβλίου ιστορίας της ΣT’ Δμοτικού και ο βασικός υπερασπιστής του βιβλίου από το χώρο των ακαδημαϊκών ιστορικών.  

                                                                                                                        

Kαι οι επιθέσεις που δέχεται το βιβλίο της ΣT’ Δημοτικού από την Eκκλησία και τους εθνικιστές;

                                                                                                                                                        

Aυτό είναι το μεγάλο άλλοθι και επιχείρημα τόσο της κ. Γιαννάκου όσων και πολλών προερχόμενων από την Αριστερά. H Eκκλησία και οι εθνικιστές πολεμούν το βιβλίο lenin2.jpgάρα -όπερ έδει δείξαι- το τελευταίο δεν μπορεί να είναι παρά προοδευτικό και όλοι οφείλουμε να το προασπίσουμε. Σε μια δε επίδειξη βαθιάς δημοκρατικής αντίληψης, σπεύδουν να ταυτίσουν όσους αντιμάχονται το βιβλίο με τους επώνυμους ιερωμένους και τους πολιτευτές της ακροδεξιάς. Φυσικά και οι τελευταίοι, για δικούς λόγους, -ίσως για το πώς θα μπει το ΛAOΣ στη Bουλή ή το τι ανταλλάγματα θα πάρει η Eκκλησία από την κυβέρνηση, ποιος ξέρει- επιτίθενται στο βιβλίο αυτό, επισείοντας απελπισμένα επιχειρήματα, υπέρ των οποίων δεν υπογράφουν ούτε οι γνωστοί συντηρητικοί ιστορικοί. Για την Αριστερά, όμως, τα προσχήματα είναι ανάξια της ιστορίας της. Kαι ειδικά στο θέμα του έθνους, οι δικές της απόψεις, δουλεμένες στην ιστορική της εμπειρία, στους αγώνες της, δεν αφήνουν περιθώρια παρανοήσεων. Tο βασικό είναι το εξής:

                                                                                                                    

H πολιτική εξουσία στη χώρα μας σήμερα -όπως και η πολιτική εξουσία στην Eυρώπη των 27- είναι βαθιά αντιεθνικιστική, ή καλύτερα, αντιπατριωτική, πιστή στα δόγματα εκείνα που έχουν αντικαταστήσει στον κόσμο ολόκληρο τις αξίες και τους κανόνες της πολιτικής με τις αντίστοιχες και τους αντίστοιχους της οικονομίας, της περίφημης «αγοράς». Aυτά τα τελευταία απορρυθμίζουν σήμερα τις κοινωνικές σχέσεις και οπωσδήποτε τα εκπαιδευτικά συστήματα, τα οποία πρέπει να πάψουν να είναι «εθνικά» με όλη τη συνθετότητα αυτού του όρου – να πάψουν δηλαδή να είναι δημόσια, να είναι θεμελιωμένα σε δημοκρατικές συμβάσεις, συνταγματικές επιταγές κ.λπ., να είναι ευθύνη της κοινωνίας ολόκληρης. Aυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη πολιτική και αυτή υπηρετεί το βιβλίο της ΣT’ Δημοτικού. Aυτή είναι η πηγή του «άγχους» περί του «πολιτικά ορθού», που αισθάνονται οι συντάκτες του βιβλίου, αυτή είναι η αιτία που απαλείφουν ή στρεβλώνουν στις σελίδες του τους όποιους αγώνες έγιναν για τις εθνικές και τις κοινωνικές ελευθερίες. Γι’ αυτό και, στο ζήτημα της χειραφέτησης των γυναικών, λόγου χάρη, έντεχνα αποδίδονται οι όποιες αλλαγές στη δράση της αγνώστου λοιπών στοιχείων κυρίας που προήδρευε στο «Σύλλογο για τα δικαιώματα της γυναίκας» από το 1927 ως το 1953, σε πείσμα της πολυτάραχης ιστορίας της ίδιας περιόδου που, υποθέτουμε, μάλλον πιο αποτελεσματικά επηρέασε τη θέση της γυναίκας στη χώρα μας, όπως τόσα και τόσα άλλα πράγματα. Aλλά είπαμε. Για το βιβλίο αυτό δεν είναι η πολιτική, η δράση και οι αγώνες των λαών που αλλάζουν τον κόσμο· οι MKO, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι!

                                                                                                                           

Δεν μπορεί, κάπου θα το έχετε ακούσει αυτό στο λόγο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή του κ. Aλαβάνου – ο κόσμος βλέπετε είναι μικρός…

dsc03454.jpg

                                                                                                                        

Advertisements

20/06/2007 - Posted by | -Βιβλίο Ιστορίας, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

7 Σχόλια »

  1. Την ιδέα για τούτο το ποστ μας την έδωσε το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα»
    —————————————–

    Αντώνης Λιάκος

    >»Ο Κώστας Καραμανλής για το Βιβλίο Ιστορίας»

    Το εγχειρίδιο της Ιστορίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα, βρίσκεται στο τραπέζι του Πρωθυπουργού για να αποφασίσει την τύχη του. Ένα από τα σημεία για τα οποία καταδημαγωγήθηκε το βιβλίο είναι η περίφημη φράση για το «συνωστισμό» των Ελλήνων στο λιμάνι της Σμύρνης. Κανείς βέβαια δεν «πρόσεξε» ότι στην επόμενη σελίδα το βιβλίο παραθέτει την εξής μαρτυρία που αποδίδει την εμπειρία της μικρασιατικής εξόδου: «Και ποιος δεν έκλαψε νεκρούς; Και ποιος δεν κακοπάθησε, και ποιος δεν κλαίει ακόμη; Μονάχα τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ τα’ ακούνε σαν ψεύτικα παραμύθια» . Αλλά μια και το μελετάει ο κ. Καραμανλής, ας δούμε τι έγραφε ο ίδιος για τη μικρασιατική καταστροφή, στην διδακτορική του διατριβή που δημοσίευσε πριν από 20 χρόνια με τίτλο Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εξωτερικές μας σχέσεις, 1928-1932, (Αθήνα, Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1986).

    «Η ανταλλαγή των πληθυσμών είχε και την θετική πλευρά της. Τα ελλαδικά εδάφη αυτομάτως εξελληνίσθησαν. Κυρίως η Μακεδονία και η Θράκη είχαν προηγουμένως μεγάλες εθνικές κοινότητες Τούρκων, Αλβανών, Βουλγάρων -οι Έλληνες αντιστοιχούσαν μόνον στο 42.6 % του πληθυσμού αυτών των περιοχών» (σ. 23). Παρά κάτω: «Η συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και η ανταλλαγή των πληθυσμών είχαν θέσει τις βάσεις για την ειρηνική συνύπαρξη (ενν. Ελλήνων και Τούρκων)» (σ. 73). Στο ίδιο κεφάλαιο παραθέτει επιστολή του Βενιζέλου προς τον Ινονού στην οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός εκφράζει την επιθυμία του να εργαστεί για συνθήκη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία «η οποία θα εξασφάλιζε στενήν φιλίαν» ανάμεσα στους δυο λαούς, έξι χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή (σ.74). Σημειώνει ο Πρωθυπουργός στη διατριβή του, «Οι ίδιοι άνθρωποι που πίστευαν ότι το χάσμα ήταν αγεφύρωτο, τώρα αντιλαμβάνονταν ότι τίποτε σχεδόν δεν εμπόδιζε την ελληνο-τουρκική φιλία.» (σ. 83). Γράφει για την επίσκεψη Βενιζέλου στην Τουρκία το 1929, ότι «Η τουρκική κυβέρνηση επεφύλαξε στον Βενιζέλο μεγαλειώδη υποδοχή. Τον αντιμετώπισαν σαν ηγέτη μεγάλου διεθνούς διαμετρήματος και σαν αρχιτέκτονα της ελληνοτουρκικής φιλίας. Οι συνομιλίες μεταξύ των δύο μερών προχώρησαν ακόμη μακρύτερα. Ο Βενιζέλος και ο Ismet Pasha συμφώνησαν ότι θα ενέτειναν τις προσπάθειές τους, ώστε σε λίγα χρόνια τα σύνορα να μην έχουν παρά «une valeur administrative” (διοικητική αξία). Τα φύλλα της εποχής περιγράφουν με έντονα χρώματα το παράξενο, αλλά ταυτόχρονα συγκινητικό θέαμα του Βενιζέλου να απευθύνεται σε έντονα επευφημούντα τουρκικά πλήθη» (σ. 85)

    Ο κ. Καραμανλής ακόμη αναφέρεται στην «πρόταση του Βενιζέλου να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ, την προσπάθειά του να βοηθήσει την Τουρκία στην είσοδο της στην Κοινωνία των Εθνών, και το αίτημά του προς τον Briand, να περιληφθεί η Τουρκία στο σχέδιο του τελευταίου για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία» (σ. 96). Και όχι μόνο αυτά. Ο Βενιζέλος, γράφει ο Καραμανλής, «Οραματιζόταν την πιθανότητα επίτευξης στο μέλλον μιας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας. Γι’ αυτό το λόγο έμοιαζε να αποδέχεται μέχρι και την αμφιλεγόμενη θεωρία του Κεμάλ για την κοινή καταγωγή των δύο λαών. Και οι δυο ονειρεύονταν την ανάσταση του Βυζαντίου με την Κωνσταντινούπολη σαν πρωτεύουσα, δημιουργημένου όχι από την κατίσχυση του ενός έθνους πάνω στο άλλο, αλλά από τη βαθμιαία ειρηνική τους συγχώνευση» (σ. 96). Αν αυτά τα είχε περιλάβει η κ. Ρεπούση στο βιβλίο της χωρίς αναφορά στον Καραμανλή, ενδεχομένως δεν θα είχε αποφύγει την πυρά. Αν είχε αναφορά στον Καραμανλή, ενδεχομένως θα είχε διασώσει το βιβλίο …

    Αν δηλαδή οι φράσεις αυτές περιέχονταν στο εγχειρίδιο της ΣΤ’, θα είχε ξεσηκωθεί πολύ μεγαλύτερη κατακραυγή εναντίον του. Κι όμως αυτά που έγραφε τότε ο κ. Καραμανλής αποτελούσαν κοινά παραδεκτούς τόπους μιας υπεύθυνης και στοχαστικής προσέγγισης της ιστορίας. Αν όμως ήταν αποδεκτοί τότε, γιατί πρέπει σήμερα να εξοβελιστούν για χάρη ακραίων και ανιστόρητων δημαγωγών. Και ο κ. Καραμανλής τι θα κάνει; Θα τιμήσει τα κείμενά του ή θα υποχωρήσει στη δημαγωγία της ακραίας πολιτικής και θρησκευτικής δεξιάς; Πάντως δεν θα ήταν ανώφελο να παραθέσουμε τις απόψεις του για την πολιτική ελληνοτουρκικής συμφιλίωσης του Βενιζέλου. Εδώ ο Πρωθυπουργός έγραφε σε πρώτο πρόσωπο:

    «Τέλος πρέπει να αναφερθούμε και στο πολιτικό θάρρος του Βενιζέλου. Οι πρόσφυγες ήταν μεταξύ των πλέον αφοσιωμένων οπαδών του. Γνώριζε ότι η πολιτική της ειρηνεύσεως με την Τουρκία θα τους ξένιζε. Ήταν πολύ νωρίς για να ξεχάσουν τον εφιάλτη της φυγής τους. (…) Γνώριζε ακόμη ποια ήταν η ορθή πολιτική για το λαό του και τις επόμενες γενεές. Ο Βενιζέλος δεν δίστασε∙ την έκανε πράξη, αν και ήξερε ότι στις ερχόμενες εκλογές θα πλήρωνε ακριβά την επιλογή του» (σ. 97)

    Πολιτικό θάρρος λοιπόν! Άλλωστε δεν είναι ίδια τα μεγέθη. Το 1928 ήταν νωπή η Μικρασιατική καταστροφή. Είχαν περάσει μόλις έξι χρόνια. Τώρα πέρασαν ογδόντα πέντε! Πότε θα αποκτήσουμε επιτέλους μια ψύχραιμη κρίση ;

    “To Βήμα”, 19 Μαϊου 2007

    —————————————

    ΣΕ ΣΧΕΤΙΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ «ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ», ΓΡΑΨΑΜΕ ΤΑ ΕΞΗς:

    ——–
    June 20th, 2007 at 12:03 pm
    Πόντος και Αριστερά

    Νάναι καλά η προεκλογική περίοδος και η ιστορική μνήμη του Λαού. Ειδάλλως………

    μ-π
    —————-

    June 20th, 2007 at 12:07 pm

    Πάνος

    μ-π,
    θέλεις να πεις ότι ο πρωθυπουργός (και ηγέτης της ελληνικής δεξιάς) δεν είναι παρά ένας θλιβερός νεοτάξ, (ενδεχομένως) μίσθαρνο όργανο του Σόρος;
    …και ότι (στο χώρο της δεξιάς – ακροδεξιάς) οι μόνοι ηγέτες που συμμερίζονται την “ιστορική μνήμη του Λαού” είναι ο Καρατζαφέρης και ο Παπαθεμελής;

    ————–

    June 20th, 2007 at 12:18 pm

    bioannis

    Ειδάλως τι Π&Α ?? Όλοι μεσ’ στη συνομωσία ??
    Αυτό το περι “ιστορικής μνήμης του Λαού” (επιλεκτική και μονόπατη πολλές φορές, αυστηρώς φορτισμένη με τα κατάλληλα “συναισθήματα”, καθώς και χειραγωγούμενη) .. το βρίσκω επιεικώς εθνολαϊκιστικό … μέχρι τα μπούνια!!
    Τώρα, ώρες είναι να μας πείτε οτι είμαστε -εκτός από Κεμαλικοί- και Καρα-μανλήδες !!
    Αυτά που γράφει ο Καρα-μανλής (τι ωραίο ελληνικό όνομα!) πως τα κρίνεις Π&Α ?? εκεί είναι η ταμπακιέρα…. είπαμε, η εκσυγχρονιστική δεξιά, υπάρχει “παντού”. Και στη ΝΔ και στο Πασοκ…. αλήθεια, εκσυγχρονιστική αριστερά υπάρχει ?? Η’ είναι ανέκδοτο ???

    ———————

    June 20th, 2007 at 12:27 pm

    Παπούλης

    Το Σεπτέμβρη ο μΙκρός μου γιός πάει ΣΤ Δημοτικού….
    ( ….μεγαλοπαντρεύτηκα )
    Αν περιμένω από τον Α. Λιάκο και τις συναυτώ κοπτοραπτούδες (και Κ.Καραμανλής;) ή από τους κραυγάζοντες Αρδήτες ( Λαός βαρβάρων της Σκυθίας) να μάθουν το γιό μου Ιστορία , βαθειά νυχτώθηκα.
    Δείτε πώς ο Α.Λ. χρησιμοποιεί ακόμα και τον Κ.Κ. Β’ . Αντί να εξηγήσει ότι ο μετέπειτα “ιδιώνυμος” υπέτασσε κάθε ενέργεια και πολιτική του στα συμφέροντα των αφεντικών του από το Foreign Οφις , έτσι ώστε να εγκλωβιστεί και από νότια η τότε Σ.Ένωση και να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην Ανατολή , ο Λιάκουρας κλαψομουνιάζεται για να στηρίξει το under construction βιβλίο.
    Γιατί με το κείμενο αυτό δεν αναφέρεται σε παιδάκια του δημοτικού , για να ανατάξει τους ” συνωστισμένους ” . Αν ήμουν Α.Λ. ή Ρεπούση δεν θα δεχόμουν διορθώσεις και μάλιστα “υπό δραματικές συνθήκες” . Θα πήγαινα σπίτι μου.
    Εδώ , και παρά τις διάφορες τοποθετήσεις που το υποστηρίζουν , δεν έχουμε δίπολο ( πχ Καραμανλής ή τάνκς ) . Μη γυρίσει λοιπόν κανένας να με κατατάξει στους νεοτάξ ή τους εθνίκιους γιατί θα τον περιλάβω στη Χελιδόνα.

    ——————

    June 20th, 2007 at 12:29 pm

    Πόντος και Αριστερά

    Ποτέ δεν χρησιμοποίησα τέτοιες εκφράσεις…..
    Εάν αυτό έχεις καταλάβει από τα κείμενα που δημοσιεύσαμε, έχουμε μεγάλο πρόβλημα! (όπως γνωρίζεις: άλλα τα λάχανα, άλλα τα μπρόκολα). Σου θυμίζω δύο απ’ αυτά:
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/01/23/autohthones/#more-48
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/01/27/2-2007/#more-422

    Και για να σου απαντήσω στο ίδιο στιλ:
    το εξαιρετικό αυτό άρθρο δείχνει πρώτα ότι η απόσταση μεταξύ Καραμανλή και Σημίτη είναι ασήμαντη και έπειτα, παρουσιάζει το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε η καθεστωτική -μετά το ‘22- ιδεολογία, που οδήγησε στο ιδεολογικό απαρντχάϊντ των προσφυγικών πληθυσμών. Μια κατάσταση που διήρκησε μέχρι τη δεκαετία του ‘90 και σήμερα επανακάμπτει δυναμικά.

    μ-π

    ———————-

    June 20th, 2007 at 12:33 pm

    Πόντος και Αριστερά

    Τώρα, το γιατί το “Βήμα” υποστηρίζει με νύχια και με δόντια την πολιτική ομάδα που παρήγαγε το επίμαχο βιβλίο, το περιγράφει με σαφήνεια ο Γιώργος Μαργαρίτης:

    “………. ο ιδιωτικός τομέας αναμίχθηκε ενεργά στην παραγωγή τους, ουσιαστικά την ανέλαβε. O διαγωνισμός αφορούσε εκδότες ή, μάλλον, εκδοτικούς οίκους, καθώς το μέγεθος της επιχείρησης ήταν αναγκαίο κριτήριο για την επιλογή της. Στην ουσία, πρόκειται για τρεις ή τέσσερις εκδοτικούς οίκους που επωφελήθηκαν άμεσα από αυτή τη γιγάντια επιχείρηση. Oίκοι που ποικιλότροπα διαπλέκονται με τον κόσμο των επιχειρηματικών ομίλων, των MME και γενικά του ιδιόμορφου ελληνικού μεγαλοκαπιταλισμού που πάντοτε ήξερε να χρησιμοποιεί την ελεγχόμενη από αυτόν κυβερνητική εξουσία για να αρμέγει το δημόσιο χρήμα και να το μετατρέπει σε ιδιωτικό εισόδημα. O θησαυρός δε είναι σε αυτόν το χώρο εξαιρετικά μεγάλος. Δεν πρόκειται μόνο για τα 600 ίσως εκατομμύρια ευρώ της ευρωπαϊκής επιχορήγησης και της ανάλογης εθνικής, αλλά πρόσθετα οφέλη μπορεί να προκύψουν από το αποκλειστικό δικαίωμα των ίδιων και των αυτών οίκων να εκδίδουν τα απαραίτητα «λυσάρια» για την κατανόηση των συχνά ακατανόητων βιβλίων που παρέδωσαν στα παιδιά. Kαταγγέλλεται, μάλιστα, ότι σε μερικές περιπτώσεις τα «λυσάρια» βρέθηκαν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων πριν κυκλοφορήσουν τα ίδια τα σχολικά βιβλία.

    Tα παραλειπόμενα αυτής της εφόδου προς το χρυσάφι ήταν καταλυτικά για την ποιότητα των βιβλίων. Tα πρώτα τρία «προκριματικά» κεφάλαια, με τα οποία θα γινόταν η δήθεν επιλογή (ο διαγωνισμός), έπρεπε να παραδοθούν μέσω του εκδότη σε έναν ως τρεις μήνες, ανεξάρτητα από τις δυνατότητες ή τη σοβαρότητα των συγγραφέων ή τα χρονικά κριτήρια που χρειάζονται για τη δημιουργία ενός δύσκολου βιβλίου, όπως είναι το σχολικό. Δε βαριέσαι, η δουλειά να γίνεται και το χρήμα να τρέχει. Tώρα, αν τα βιβλία βγαίνουν ακατανόητα, πάλι κερδισμένοι είμαστε – πουλάμε περισσότερα λυσάρια… Xώρια που οι ίδιοι επιχειρηματίες ίσως αναλάβουν και την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι.”

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/06/15/17-4-2007/

    ————————

    June 20th, 2007 at 12:37 pm

    omadeon

    Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία οι Τούρκοι σήμερα πολύ ελάχιστα θεωρούν την Ελλάδα εχθρό τους (σαν λαός), πολύ κάτω του 10% από αυτούς. Μόνο στους στρατοκράτες υπάρχει μία τέτοια αντίληψη. Αντίθετα, οι Ελληνες κατά το 60% θεωρούν την Τουρκία κύριο εχθρό τους.

    Λογικό είναι να θέλει οποιοσδήποτε υπεύθυνος συγγραφής βιβλίων να γεφυρώσει αυτό το χάσμα. Είναι εντελώς ΑΛΛΟ θέμα το να κάνει λάθη ή παραλείψεις, και ΑΛΛΟ θέμα να κατηγορείται σαν προδότης ή πράκτορας.\

    Ο Νίκος Δήμου (που πολλοί λένε προδότη) έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα κριτική της δυσπιστία του Νεοέλληνα απέναντι στους ευεργέτες. Παραθέτει π.χ. πολλά στοιχεία για τα δισεκατομμύρια που ξοδεύει σήμερα ο Bill Gates για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Παραθέτει και παρόμοια στοιχεία για τον Soros. Πολλοί άποροι σπούδασαν με υποτροφίες ιδρυμάτων του Σόρος. Μήπως όλοι αυτοί ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ συμφωνούν με τις πολιτικές του επιλογές;
    Ο Σόρος δεν ήταν άγιος, το αντίθετο μάλλον. Υποστήριξε πολλές δυσάρεστες πλευρές της πολιτικής των ΗΠΑ και συμμετείχε σε δυσάρεστες ομάδες ή επιτροπές. Κάποια στιγμή όμως, “τάπαιξε” και άρχισε (το 2004) να κάνει πόλεμο κατά του Μπους. ΟΥΤΕ εγώ δεν το ήξερα αυτό. Το έμαθα χθες από το άρθρο στο μπλογκ του Νίκου Δήμου, όπως και πολλά άλλα πράματα.
    Επιβεβαιώνεται δηλαδή η βασική μου διαίσθηση μήνες πριν, όταν ήρθα πρώτη φορά στην Καλύβα και έλεγα “μα ρε παιδιά ΞΕΡΕΤΕ πως σκέφτονται οι πλούσιοι; Γιατί πρέπει να είναι πονηρός πάντα ο σκοπός ενός Κροίσου στα γεράματα που χαρίζει περιουσίες σε όσα θεωρεί σωστά;”
    Επαναλαμβάνω ότι δεν είναι άγιος, δεν συμφωνώ με όλες τις πολιτικές του, κ.ο.κ. ΓΙΑΤΙ όμως ΟΛΗ η κριτική του βιβλίου Ιστορίας στηρίζεται σε ΔΥΟ μόνο θέματα, στην έκφραση “συνωστισμός στην παραλία” και στο γεγονός ότι συμμετείχε ΚΑΙ ο Σόρος στο ίδρυμα που τόσο πολύ δαιμονοποιήθηκε, ενώ μπορεί π.χ. απλώς να αρέσει σε επιχειρηματίες που θέλουν να κάνουν τις δουλειές τους πιο ειρηνικά στα Βαλκάνια;
    ΠΟΙΟΣ εμποδίζει τελικά τα παιδιά να μάθουν Ιστορία από άλλες πηγές; Τα ΙΔΙΑ και τα ΙΔΙΑ και τα ΙΔΙΑ…

    ———————————

    June 20th, 2007 at 12:40 pm

    mamerlux

    Πέρα από τα γεγονότα εκείνης της εποχής , έχει κανείς την εντύπωση ότι η καχυποψία μας προς την Τουρκία πηγάζει από κάποιου είδους ψύχωση (αρέσκεται σε τέτοιου είδους ερμηνείες ο κ. Λιάκος…) και όχι από συγκεκριμένες ενέργειες της γείτονος τα τελευταία πενήντα χρόνια; Τήρησε πχ η Τουρκία την συνθήκη της Λωζάνης και σε ποιο βαθμό;
    Για τόσο πολιτικά αφελείς μας περνάνε; Έλεος…

    —————————————-

    June 20th, 2007 at 12:43 pm

    omadeon

    Την ώρα που έγραφα το προηγούμενο, νάσου και ο π&α να λέει “λυσάρια, λυσάρια, λυσάρια… επιχειρηματίες, επιχειρηματίες, επιχειρηματίες…”

    ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ.
    ΚΑΙ λυσάρια, ΚΑΙ επιχειρηματίες.
    Γιατί ο πόλεμος ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ -συνήθως.

    ——————————–

    June 20th, 2007 at 12:43 pm

    Πόντος και Αριστερά

    “…. ενώ μπορεί π.χ. απλώς να αρέσει σε επιχειρηματίες που θέλουν να κάνουν τις δουλειές τους πιο ειρηνικά στα Βαλκάνια;”

    Νομίζω ότι ο Ομαδεών διατύπωσε με ακρίβεια αυτό που παραγματικά κινεί τη νέα τάση.
    Και μεις αυτό γράψαμε (αλλά με το δικό μας στιλ):
    ” Απ’ την πλευρά μας, η σύγκρουση για το βιβλίο της Ιστορίας δεν έγινε για την αφηρημένη “υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας από την παγκοσμιοποίηση”, αλλά γιατί θεωρήσαμε και θεωρούμε, ότι αποκρύπτονται -με αναθεωρητικό τρόπο- πλευρές του ιστορικού παρελθόντος στο ονομα του πολιτικά ορθού.
    Και θεωρούμε επίσης ότι αυτό το “πολιτικά ορθόν” σήμερα εκφράζει την πραγματική εξουσία στην Ελλάδα, καθώς και τους νέους προσανατολισμούς του ελληνικού καπιταλισμού. ”

    μ-π

    ————————-

    …………………………….

    ————————————-

    June 20th, 2007 at 12:51 pm

    δεξιος

    Οταν ο Καραμανλης εγραφε αυτη τη διατριβη,στη δεκαετια του 80 η δεξια κατηγορειτο απο το ΠΑΣΟΚ και τον προοδευτικο Τυπο για εθνικη μειοδοσια και οχι για εθνικισμο.Ο Ανδρεας Παπανδρεου δεν παραχωρουσε ουτε σπιθαμη απο τα κυριαρχικα δικαιωματα της χωρας,στα ΝΕΑ εγραφαν ο Νεοκλης Σαρρης και ο Μιχαλης Δουντας και η μαχη κατα των ντοπιων και ξενων κεντρων αποφασεων συνεχιζοταν αμειωτη ενω η Ελλαδα ανηκε στους Ελληνες.
    Δυστυχως καποιος ουρανοκατεβατος ονοματι Γκορμπατσωφ μας χαλασε την ωραια ατμοσφαιρα και αλλαξε τα διεθνη δεδομενα.
    Δεν υπαρχει αντιδυτικη πολιτικη για την Ελλαδα χωρις φιλορωσικη πολιτικη.
    Αλλοι ομως μπορουν να κανουν φιλορωσικη πολιτικη οταν η συγκεκριμενη χωρα εχει ως εθνοσημο το σφυροδρεπανο και αλλοι οταν το εθνοσημο ειναι ο Δικεφαλος Αετος.
    Μονο ο Καραμπελιας νομιζει οτι μπορουν να ειναι οι ιδιοι.

    ——————————–

    June 20th, 2007 at 12:51 pm

    omadeon

    π&Α, μαμελούξ, κ.ά. Ρε παιδιά ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ; ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ;
    Σε καπιταλισμό ζούμε. ΔΕΝ ζούμε ούτε σε σοσιαλισμό, ούτε σε “εναλλακτικές μορφές οικονομίας” (που θα υποστήριζα εγώ).
    ΠΟΙΟΣ περιμένετε να περάσει τη γραμμή του ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ, αν εσείς δεν έχετε ΗΔΗ ετοιμάσει ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ, και ΟΥΤΕ καν έχετε τα ΦΡΑΓΚΑ για να έχετε επιρροή;
    ΠΟΥ είναι το “εναλλακτικό βιβλίο”, οι προτεινόμενες ΕΠΑΚΡΙΒΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ σε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ του βιβλίο που ΤΟΣΟ πολύ σας ενοχλεί;
    Εγώ έχω άλλη δουλειά, κι είμαι και… πολυλογάς. ΑΝ ΟΜΩΣ ΗΜΟΥΝ στη θέση σας θα είχα ΗΔΗ ΣΥΝΤΑΞΕΙ τις προτάσεις μου και θα ΠΑΛΕΥΑ ΑΠΟ ΘΕΤΙΚΗ και ΔΗΜΟΥΡΓΙΚΗ βάση, ΟΧΙ από απορριπτική, αρνητική και όλα τα συναφή.
    Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. ΜΗΝΕΣ σας το λέμε!

    ——————————-

    June 20th, 2007 at 12:55 pm

    Πόντος και Αριστερά

    Κάθεται ο Καραμαν-λής
    (με καταγωγή από το Καραμάν δηλ., πρόγονός του Πασάς από το Καραμάν που ο Σουλτάνος του χάρισε κάτι στην τσιφλίκια στα νότια του Νομού Σερρών όπου και εγκαταστάθηκε τον 17π αιώνα)
    στο τραπέζι του όπου δίπλα στις πίτσες που χλαπακιάζει έχει ανοιχτό και το βιβλίο. Δίπλα του και οι εκλογοσυμβουλομάγειροι.
    -Τι α το κάνουμε αυτό ρε, λέει με μπουκομένο στόμα. Να το αφήσουμε ή να το αποσύρουμε ? Πόσο θα μας κοστίσει ?…………….
    Αυτά πρόλαβε να ακούσει ίσα-ίσα ο ντελιβεροπιτσαράς (συγγενής εξ αγχιστείας του Α. Λιάκου).
    Σφυράει ο πιτσαράς τα καθέκαστα στον Λιάκο.
    -Ο Καραμανλής μεταξύ πίτσας( τυρό και αχλάδι εγώ δεν παρατήρησα) το σκέφτεται για το βιβλίο.
    Και όπως ορθά παρατηρεί ο σοφός Παπούλης (ο Λιάκουρας κλαψομουνιάζεται για να στηρίξει το under construction βιβλίο.) σκάει το αρθράκι στο Βήμα.
    Τι λέει λοιπόν και σε ποιόν απευθύνεται ?
    Μήτε στην Ρεπούση, μήτε στον Καρατζαφέρη, μήτε στον μεγάλο άρρωστο, μήτε στους αριστερούς εθνικιστές (χου χου).
    Απλά στον Καραμανλή απευθύνεται και του λέει :
    – Πρόσεξε τι θα κάνεις με το βιβλίο. Θυμήσου τι έγραφες για εκείνες τις ιστορίες εσύ στην διδακτορική σου (τα ίδια με το βιβλίο δηλαδή) και μην τα αλλάζεις τώρα.
    Εγώ έτσι το διαβάζω το άρθρο του Λιάκου.
    ——–

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/06/2007

  2. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ
    ————————-

    June 21st, 2007 at 1:26 am

    Ασμοδαίος

    Διάβασα εντελώς διαγωνίως τα σχόλια και θα ήθελα να προσφέρω (λέμε και καμιά μαλακία) μία οπτική συγγραφής του βιβλίου πέρα από συνομωσιολογίες που το εντάσσουν σε ένα ευρύτερο σχέδιο αφελληνισμού ή καπιταλιστικής προπαγάνδας κλπ.

    Λοιπόν, ο ΚΚ ο Β’ βρίσκει να ετοιμάζεται ένα πρόγραμμα από την προηγούμενη κυβέρνηση για αναμόρφωση όλων των σχολικών βιβλίων. “Εδώ είμαστε”, σκέφτεται, “να άλλη μία μεταρρύθμιση”. Για μία από τις τάξεις της 12βάθμιας βασικής εκπαίδευσης επιλέγεται μία ομάδα συγγραφέων που προσπαθούν -κατά την εκτίμησή μου- να γράψουν μία “πολιτικά ορθή” ιστορία (εξ ου και τα τραγελαφικά με την Καλλιρρόη Παρέν, τους συνωστισμούς κλπ). Έλα όμως που δε δέχονται όλα τα μυθεύματα της εθνικοδεξιάς, που ξεσηκώνεται και ξεσηκώνει το λαό της, ενώ “τσιμπάνε” από κάποια επιμέρους ζητήματα και διάφορες άλλες ομάδες. Τι γίνεται στο Υπουργείο (που ο Καλός βγαίνει με τις ψήφους του Καλλίνικου και η Μαριέττα έχει το προφίλ της μεταρρυθμίστριας); Αποφασίζεται να διορθωθεί για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

    Με άλλα λόγια, δε νομίζω ότι χρειάζεται να εμπλακούν ούτε oi Soros ούτε το εγχώριο κεφάλαιο κλπ για να εξηγηθεί αυτό το μείζον θέμα που θα απασχολήσει τρεις (ή δυο -αλλιώς ήταν όταν πήγαινε εγώ στο [κρυφό] σχολείο) ώρες την εβδομάδα για 30 εβδομάδες.

    Συγγνώμη για την απλοϊκή γλώσσα, αλλά δεν μπορώ να επιμεληθώ του ύφους αυτή τη στιγμή, είμαι πολύ κουρασμένος.

    ——————————-

    June 21st, 2007 at 2:33 am

    Πόντος και Αριστερά

    Ασμοδαίε, άργησες αλλά συνέβαλες!!!

    Μόνο μια διόρθωση, έτσι για την ιστορία του πράγματος:

    Έγραψες:
    “Έλα όμως που δε δέχονται όλα τα μυθεύματα της εθνικοδεξιάς, που ξεσηκώνεται και ξεσηκώνει το λαό της, ενώ “τσιμπάνε” από κάποια επιμέρους ζητήματα και διάφορες άλλες ομάδες.”

    Τα πράγματα δεν ξεκίνησαν έτσι.

    Οι πρώτοι που αντέδρασαν ήταν οι προσφυγικές οργανώσεις. Γιατί, ενώ στη δεκαετία του ‘90 είχαν κατακτηθεί -κυριολεκτικά- δύο επέτειοι για τη γενοκτονία των Ελλήνων στην Ανατολή (και έτσι έκλεινε έτσι το ζήτημα της “απαγόρευσης” και του αποκλεισμού της ιστορικής εμπειρίας των προσφύγων του ‘22 από την συλλογική μνήμη -όπως διαμορφώνεται από τη σχολική εκπαίδευση), στο βιβλίο αυτό -αλλά και σ΄άλλα που παρήγαγε η ίδια ιστοριογραφική ομάδα- δεν υπάρχει καμιά αναφορά ούτε στα γεγονότα, ούτε στις επετείους! Οι προσφυγικές ομάδες λοιπόν πολύ νωρίς (Ιούλιος ‘06) κατήγγειλαν το βιβλίο αυτό για “αναθωρητισμό” θεωρώντας ότι ακυρώνει όλες τις κατακτήσεις ενός κινήματος πολιτών.

    Πολύ αργότερα θα μπουν και άλλοι στην ιστορία της καταγγελίας του βιβλίου και θα θυμηθούν τα κρυφά σχολειά και τα παραδοσιακά ιδεολογήματα… Και θα διαμορφωθεί έτσι ένα εκτεταμένο και πολύμορφο -με καμιά συνοχή- μέτωπο που αμφισβήτησε το “πολιτικά ορθόν” του βιβλίου.

    Με δυό λόγια, η “εθνικοδεξιά” εκμεταλλεύτηκε ένα πρόβλημα που ήδη είχε εντοπιστεί και καταγγελθεί.

    Και επειδή η λογική της είναι περιωρισμένη, προσπάθησε να το ερμηνεύσει συνομωσιολογικά.

    Όμως απ’ όλη αυτή την περιπέτεια, και απ’ όλη φιλολογία κατά του βιβλίου αναδείχθηκε ο λόγος τόσο των προσφυγικών οργανώσεων, όσο και της Αριστεράς. Και νομίζω ότι αυτός ο λόγος είναι ο σημαντικότερος!!!

    μ-π

    ——————————-

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/06/2007

  3. DYO ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ: «ΕΞΟΣΤΡ-ΑΚΚΙΣΜΟΙ»
    ——————————————————–

    Πόντος και Αριστερά Says:

    March 12th, 2007 at 1:22 pm

    Δεν υπάρχουν δύο παρατάξεις, υπάρχει ένα πολύμορφο ρεύμα αντίδρασης συνιστωσών, που τα βρήκαν επί ενός μόνο ζητήματος: τις Σιωπές που έχει το νέο βιβλίο Ιστορίας…. και οι οποίες -θεωρούν οι προσφυγικές οργανώσεις- συνεχίζουν την παράδοση της ακροδεξιάς…

    Και είναι τελείως διαφορετική η κριτική των “συνωστισμένων” (δείτε στο μπλογκ μας), από τις αντίστοιχες για το “κρυφό σχολειό” ή για το αν υπάρχει Λάβαρο που υψώθηκε στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου ή για το ποιά γυναίκα της Επανάστασης (η Βισβίζη ή η Μπουμπουλίνα) θα έπρεπε να μνημονευτεί περισσότερο ….

    Η νεοελληνική σχιζοφρένεια έγκειται ότι αγνοεί αυτό το πολύμορφο της αντίδρασης και το αντιμετωπίζει συνωμοσιολογικά, ως ένα μπετοναρισμένο μέτωπο. Κάτι που θα βόλευε τους αναθεωρητές της Ιστορίας.

    Η Συνέντευξη Τύπου των προσφυγικών οργανώσεων θέλει να δείξει με σαφήνεια ότι υπάρχει και άλλο, διαφορετικό, μέτωπο κατά της αναθεωρητικής ιστοριογραφίας…

    μ-π

    —————————-

    Πόντος και Αριστερά Says:

    March 12th, 2007 at 1:45 pm

    Για το πόση σύγχυση και πόση έλλειψη ομογενοποίησης υπάρχει στα “δύο στρατόπεδα” έχει κατά καιρούς εντοπιστεί από πολλούς.

    Για παράδειγμα: σε μια παλιότερη κουβέντα που έγινε στο ιντιμίντια για το συγκεκριμένο θέμα ένας από τους πολλούς σχολιαστές, έγραψε:

    “Γενικά δεν λέει τίποτα απο αυτά που ξεφεύγουν από το πολιτικό ορθόν της εποχής. Ναι αλλά Ιστορία δεν είναι δεν είναι το κάθε φορά πολιτικόν ορθόν. Και κάτι ακόμα, πράγματι απο αυτούς που αντιδρούν ,όπως θα ήταν και φυσικό (γιατί απλά είναι κίνημα αντίδρασης), υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά αν δεν κάνω λάθος μόνο ο Καρατζαφέρης είναι υπέρ της Αναθεώρησης του 16, (γιατί πέρα από φασίστας είναι και νεοφιλελεύθερος) αλλά ακόμα και ο συντηρητικός Παπαθεμελής στη Βουλή δεν ψήφισε την Αναθεώρηση του 16. Αλλα από την άλλη πλευρά απο την Σχολή της Αναθεωρητικής Ιστορίας, αναφανδόν, ηγετικά στελέχη [π.χ Λιάκος, ΑΡΣΗ(φιλοπασόκοι συνασπιστές) και συγγραφική ομάδα (πχ κυρία Ρεπούση)] ήταν μεταξύ των 1000 ακαδημαϊκών που στήριξαν την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στη Δημόσια Παιδεία, ουσιαστικά παρέχοντας στήριξη στην Κυβέρνηση σε μια κρίσιμη για αυτή φάση των κινητοποιήσεων. Αυτές οι επιλογές των Αναθεωρητικών Ιστορικών δεν προκαλούν άραγε ερωτήματα για το ποιά είναι τα κίνητρά και στην τελική με ποιους συντάσσοντα…”

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/07/2007

  4. Φτάνω στο ποστ με καθυστέρηση, από δω.

    Το φαινόμενο, που τόσο εύστοχα σχολιάζει ο κ.Μαργαρίτης, αφορά συνολικά την εκπαίδευση και ιδιαίτερα τη στοιχειώδη. Ρίξτε μια ματιά πχ στα νέα σχολικά εγχειρίδια των μαθηματικών, και δείτε πόσα εμπόδια θέτουν στην επαφή των μαθητών με ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το κορυφαίο αυτό τμήμα της παγκόσμιας διανοητικής κληρονομιάς. Το μόνο συμπέρασμα που στέκει, είναι αυτό της ανάγκης καθολικής αντίστασης στην προοπτική της πλήρους μετατροπής του σχολείου σε οργανωτή της αφασίας και μέσω αυτού της υποταγής.

    Σχόλιο από Μαύρο πρόβατο | 14/09/2007

  5. Το ερώτημα όμως είναι εάν αυτή η αποδιοργάνωση στο χώρο των θετικών επιστημών, έγινε συνειδητά, ή έξαιτίας της μετριότητας και του μιμητισμού των συγγραφέων (προς ελκυστικά, αλλά ασήμαντα, νέα μοντέλα διδασκαλίας) και της «εφόδου προς το χρυσάφι»;

    Μ-π

    ——————

    Υ.Γ.

    Ρωτώ για τις θετικές επιστήμες γιατί στις ανθρωπιστικές φαίνεται ότι δεν είναι τυχαίο φαινόμενο η αποδόμηση….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2007

  6. […] -H “έφοδος προς το χρυσ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  7. […] -H “έφοδος προς το χρυσάφι” και το βιβλί […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: