Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ρεπούσηηηηηη, φέρε τα σώβρακα πίσω…

 spyros.jpg

H  κ. M. Ρεπούση, είναι η βασική συγγραφέας του επίμαχου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού. Κατάφερε με τον ιδιαίτερο τρόπο θεώρησης του ιστορικού παρελθόντος, με την εισαγωγή των νέων ιδεολογικών κατασκευών στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς και με τις εντυπωσιακές Σιωπές, να διχάσει τη μισή Ελλάδα και να κατηγορηθεί ακόμα και για αναθεώρηση της Ιστορίας. Όμως, το μεγαλύτερο θύμα της κ. Ρεπούση υπήρξε ο Πόντος. Ακόμα και ως τόπος προκαλούσε περίεργα αρνητικά αντανακλαστικά. Και να φανταστεί κανείς repousi.jpgότι το Σεπτέμβριο του 2006, η Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο αναγνωρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (μαζί μ’ αυτήν των Αρμενίων και των Ασσυρίων). Τι σημασία είχε εάν στην Ελλάδα η Γενοκτονία αυτή είχε αναγνωριστεί επισήμως από το 1994 (ομοφώνως από τη Βουλή των Ελλήνων) και είχε θεσπιστεί και μια επίσημη Ημέρα Μνήμης (19 Μαϊου). Και το 1998 είχε αναγνωριστεί, επισήμως και πάλι (ομοφώνως από τη Βουλή των Ελλήνων), η Γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών σ’ ολόκληρη τη Μικρά Ασία (14 Σεπτεμβρίου, η νέα Επίσημη Εθνικη Επέτειος). Αλλά, ποιος τη γ#*%#* τη Βουλή των Ελλήνων! Πού ξέρουν αυτοί;

Όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία για τους «Νέους Ιστορικούς»; 

Γι’ αυτό φιλοξενούμε σήμερα το σχετικό Υπόμνημα των ποντιακών οργανώσεων

spyros1.jpg

«Η  Ιστορία πρέπει να μας κάνει

να καταλαβαίνουμε σε ποιο

κόσμο ζούμε.

Να καταλαβαίνουμε τους άλλους

κι όχι μόνο τη

δική μας αλήθεια» [1]

Η παραδοχή αυτή συμπυκνώνει τις αγωνίες όλων μας, τόσο για τις κατευθύνσεις της νεοελληνικής ιστοριογραφίας, καθώς και των αντανακλάσεων που αυτή έχει στα νέα βιβλία Ιστορίας. Η έκδοση των νέων βιβλίων και ειδικότερα αυτό της ΣΤ’ δημοτικού, έχει τροφοδοτήσει μια έντονη συζήτηση για την ποιότητα και τη λειτουργικότητα τους:

          –Το βιβλίο αυτό αντιμετωπίζει με σεβασμό και ακρίβεια τη νεότερη και σύγχρονη Ιστορία ή όχι;

          –Ευνοεί τη διδασκαλία της Ιστορίας με σύγχρονο τρόπο ή την απορυθμίζει πλήρως;

          Παράλληλα, η συζήτηση επικεντρώνεται και στην αναζήτηση του βαθμού, που η πολιτική διαχείριση της ιστορικής μνήμης αναθεωρεί την ίδια την Ιστορία και περιφρονεί την ιστορική εμπειρία σημαντικών τμημάτων του πληθυσμού, στα οποία απευθύνεται ως διδακτικό μέσο.

          Ένα σύγχρονο βιβλίο Ιστορίας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του όλες τις νεότερες κατακτήσεις, τόσο της ιστοριογραφικής επιστήμης, όσο και της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών. Οφείλει να αποβάλλει τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα και να δημιουργεί ένα τέτοιο θεωρητικό πλαίσιο, που να δίνει έμφαση στην πλήρη ιστορική γνώση. Η παρέμβαση φίλτρων, που σχετίζονται με πολιτικές σκοπιμότητες, ή η διατήρηση των παραδοσιακών ιδεολογικών αγκυλώσεων, οδηγεί αναπόφευκτα στην επανάληψη των Σιωπών επί ιστορικών γεγονότων.

          Θεωρούμε ότι το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού -παρότι έχει αρκετές αρετές σε επί μέρους ζητήματα- εν τούτοις διαχειρίζεται πολιτικά την ιστορική μνήμη με τρόπο που προσβάλλει σημαντικές μερίδες του ελληνικού πληθυσμού. Αγνοώντας την ιστορική εμπειρία του ελληνισμού της Ανατολής, καταστρατηγώντας το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών, παραβιάζει τον αρχικό κανόνα και λειτουργεί ως μέσο αποδόμησης της συλλογικής μνήμης.

          Αυτές οι «ελλείψεις» του βιβλίου, έχουν προκαλέσει την  εμφάνιση ενός πολύμορφου και ανομοιογενούς κινήματος που διεκδικεί την απόσυρσή του. Ο ποντιακός ελληνισμός ασκεί τη δική του ιδιαίτερη κριτική που σχετίζεται με συγκεκριμένες ελλείψεις του βιβλίου. Δηλαδή με τις παραβιάσεις των οδηγιών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, και με τις επιλεγμένες αποσιωπήσεις για ζητήματα που η κοινωνία μας, αλλά και η ιστορική επιστήμη έχει απαντήσει. Το νέο βιβλίο Ιστορίας ήδη έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικής κριτικής, που επικεντρώνεται στη μέθοδο, στην οπτική των συγγραφέων και στην πολιτική διαχείρισης της ιστορικής μνήμης που ακολούθησαν.

          Η αναφορά στον ελληνισμό της Ανατολής είναι ελάχιστη, τόσο σε σχέση με τις απαιτήσεις του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών, όσο και με τις πρόσφατες σχετικές κατακτήσεις της νεοελληνικής ιστοριογραφίας, καθώς και με τις ευρύτερες πλέον παραδοχές της κοινωνίας μας.  Ειδικά ο χώρος του Πόντου φαίνεται να αποτελεί ιδιαίτερο ταμπού για τους συγγραφείς του βιβλίου.

 

spyros2.jpg

 

Περιοριζόμενοι στα θέματα που αφορούν τον ελληνισμό της Ανατολής, θα προσεγγίσουμε ανά ενότητα τις συγκεκριμένες αποκλίσεις του βιβλίου από την ιστορική πραγματικότητα μέσα από το Πρόγραμμα Σπουδών:

2η Ενότητα:

 

Οι Έλληνες κάτω από ξένη κυριαρχία

Διδακτικοί στόχοι:

1. Να κατανοήσουν (οι μαθητές) τις έννοιες σκλαβιά, τουρκοκρατία, παιδομάζωμα, εξισλαμισμός.

2. Να γνωρίσουν τις υποχρεώσεις που είχαν οι υπόδουλοι Έλληνες, καθώς και τους περιορισμούς, τις καταπιέσεις και τις ταπεινώσεις που υφίσταντο.

Η ενότητα αυτή αρχίζει (σελ. 15) με τη φράση: «Ξένη κυριαρχία θεωρείται η περίοδος της ελληνικής ιστορίας που αρχίζει με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 και καταλήγει στην ελληνική Επανάσταση του 1821». Λίγο παρακάτω (σελ. 36) αναφέρουν ότι σε κάποιες βυζαντινές περιοχές, όπως η Πελοπόννησος, η ξένη κυριαρχία ξεκινά αργότερα.

Οι συγγραφείς αγνοούν ότι εκείνη τη χρονική στιγμή υπήρχαν δύο, ολόκληρα και ξεχωριστά, ελληνικά μεσαιωνικά κράτη: το Βυζάντιο και η Αυτοκρατορία Τραπεζούντας (1204-1461). Το τελευταίο ελληνικό κράτος που θα υποταχθεί στους Οθωμανούς θα είναι το δεύτερο, οκτώ χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης.

Στο βιβλίο, δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ούτε στον πολιτικό ρόλο που διαδραμάτισε στην εγγύς Ανατολή, αλλά ούτε και στο γεγονός ότι υπήρξε σημαντικό πολιτιστικό κέντρο απ’ όπου ξεπήδησαν σημαντικές μορφές Ελλήνων διανοουμένων, όπως ο Βησσαρίων, ο Γεώργιος Τραπεζούντιος, ο Γεώργιος Αμοιρούτζης κ.ά. .

Ακριβώς η ίδια σύγχυση συναντιέται και στη σελ. 3, όπου ο Βησσαρίων -που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες λογίους του μεσαίωνα και ένας από τους προδρόμους του νεοελληνικού διαφωτισμού- αναφέρεται ως «Βυζαντινός λόγιος», ενώ θα έπρεπε να αναφέρεται ως «Πόντιος λόγιος», εφόσον  γεννήθηκε το 1403 στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

          Στην ενότητα αυτή δεν αναδεικνύεται η βαθύτατη θρησκευτική ρήξη των κυρίαρχων μουσουλμάνων Οθωμανών με τις χριστιανικές κοινότητες. Μια ρήξη που εκφραστεί με τη σκληρή οικονομική καταπίεση  και την κοινωνική περιθωριοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, μέχρι τις μεταρρυθμίσεις του Χάτι Χουμαγιούν. Δεν αναφέρεται το στοιχείο των εξισλαμισμών, ως μηχανισμός διαμόρφωσης των κοινωνικών διαχωρισμών και ως μέσο εμπέδωσης της οθωμανικής κυριαρχίας, ούτε η διαμόρφωση στρωμάτων κρυπτοχριστιανών. Ο μηχανισμός των εξισλαμισμών αντιμετωπίζεται μόνο ως εξαίρεση, ως αποτέλεσμα συγκυριακών «αναστατώσεων». (σελ. 18)

          Στην αναφορά των «μορφών αντίστασης» αναφέρονται μόνο περιοχές που βρίσκονται εντός των ελλαδικών ορίων. (σελ. 32) Έτσι, εξαιρείται και δεν αναφέρεται καθόλου η περίπτωση της Σάντας του Πόντου, που αποτελεί περίπτωση αντίστοιχη με αυτή του Σουλίου, που χαρακτηρίζεται επί πλέον και από ελληνοφωνία.

spyros3.jpg

3η Ενότητα:

 

Η μεγάλη Επανάσταση

          Στην ενότητα αυτή παρατηρούμε μια εντυπωσιακή αναντιστοιχία μεταξύ των θεματικών ενοτήτων που προβλέπει το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών και του βιβλίου.

          Δεν είναι αισθητή η προεπαναστατική πολιτισμική κίνηση, που έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα εξέγερσή τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι χάρτες της προεπαναστατικής εκδοτικής κίνησης -που μάλλον αγνοούν οι συγγραφείς- που συνέταξε ο Φίλιππος Ηλιού, ο οποίος ανέδειξε επίσης το γεγονός ότι η Ιωνία υπήρξε ένα από τα σημαντικά προεπαναστατικά κέντρα του ελληνισμού.

          Θα επισημαίναμε ότι στην ενότητα αυτή δεν αναδεικνύεται στο βαθμό που θα ‘πρεπε η πανελλήνια εμβέλεια της Επανάστασης, όπως και το κόστος των υπόλοιπων περιοχών. Δεν αναφέρονται οι αντεκδικήσεις των Οθωμανών [σφαγές στη Χίο, Θεσσαλονίκη, καταστροφή Κυδωνιών (Αϊβαλί)]. Δεν αναφέρεται στο μαζικό κίνημα των εθελοντών από τις ελληνικές περιοχές του υπόλοιπου οθωμανικού χώρου, που επάνδρωσαν τα επαναστατημένα στρατεύματα.

          Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, γενικός αρχηγός δεν αναφέρεται ότι είναι Πόντιος (με καταγωγή από τον ΄Οφη της Τραπεζούντας) γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη. Ο αδελφός του Δημήτριος, αναφέρεται μόνο ότι «κατάγεται από φαναριώτικη οικογένεια…» (σελ. 53)

spyros4.jpg

4η  ενότητα:

 

Η Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος

          Δεν επισημαίνει τη διαφορά μεταξύ της Μεγάλης Ιδέας (που αποτελεί την εθνική ιδεολογία του νεαρού Βασιλείου από το 1844) και του συναισθήματος για εθνική και πολιτική χειραφέτηση που χαρακτηρίζει τους πληθυσμούς που βρίσκονται υπό οθωμανική κυριαρχία. Δεν διασαφηνίζει το γεγονός ότι στην ελληνική διανόηση  των περιοχών αυτών προϋπάρχει το αλυτρωτικό συναίσθημα, ως αποτέλεσμα της κίνησης του ελληνικού διαφωτισμού που είχε αναπτυχθεί σε περιοχές που δεν εντάχθηκαν στο ελεύθερο κράτος, είτε ως απόηχος της συμμετοχής στην Επανάσταση.

          Επίσης, παρότι παρουσιάζει με ενδιαφέροντα τρόπο την κοινωνική ζωή στο νεαρό κράτος, δεν αναφέρει για την αντίστοιχη πολιτιστική κίνηση και την κοινωνική κατάσταση των Ελλήνων στα μεγάλα αστικά κέντρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου κατοικούν συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί με παράδοση και συνέχεια. Ούτε επίσης τη ζωή στις ελληνικές κοινότητες της διασποράς. Στο σημείο αυτό το βιβλίο γίνεται τελείως «παλαιοελλαδοκεντρικό».

          Η έλλειψη αυτή είναι ιδιαιτέρως σοβαρή γιατί δεν κατανοείται ο ιδιαίτερος ρόλος των Ελλήνων της Ανατολής στα χρόνια της τελικής ρύθμισης του Ανατολικού Ζητήματος. Δεν αναφέρεται ότι μετά τις μεταρρυθμίσεις του Χάτι Χουμαγιούν, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι θα καλύψουν τους   τομείς της νέας οικονομίας και θα συγκροτήσουν έτσι την αστική τάξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την τάξη αυτή θα ανταγωνιστούν αργότερα οι στρατιωτικοί  Τούρκοι εθνικιστές και θα αποφασίσουν την εξόντωσή της. Τα θέματα αυτά θα μπορούσαν οι συγγραφείς να τα εντάξουν στο σχετικό Κεφάλαιο που προέβλεπε το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών στην 5η Ενότητα.

          Όμως το Κεφάλαιο αυτό λογοκρίθηκε και απαλείφθηκε ολοκληρωτικά από τη συγγραφική ομάδα.

spyros5.jpg

5η Ενότητα:

Η Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα

Στο σημείο αυτό το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών μία Θεματική ενότητα (από τις 12 συνολικά), με αντικείμενο:

Η Θράκη, η Μικρά Ασία και ο Πόντος, κέντρα του Ελληνισμού.

Όμως οι συγγραφείς δε διαθέτουν ούτε μία διδακτική  ώρα  για την ενότητα αυτή. Η παράκαμψη αυτής της εντολής του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών, μόνο ως αποτέλεσμα ρατσιστικής εμπάθειας μπορεί κατανοηθεί.

Το μόνο που περιλαμβάνει το βιβλίο είναι τέσσερις εικόνες στη «Μαθητεία της Ιστορίας» (σελ. 102), που δείχνουν ελληνικές σχολές στη Σμύρνη και την Τραπεζούντα, ένα καφενείο στην Πρίγκιπο κι ένα χορό Ποντίων στο πλαίσιο του κεφαλαίου:  «Μικρασία: εκστρατεία και καταστροφή»

Στην ενότητα αυτή δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στα γεγονότα που συνέβησαν στην Ανατολή μετά το κίνημα των Νεοτούρκων και την επίσημη απόφασή τους σε συνέδριο τον Οκτώβριο βιαίως του 1911 να επιλύσουν βιαίως το εθνικό ζήτημα. Δεν γράφτηκε τίποτα για το εγχείρημα των Νεοτούρκων που αποσκοπούσε στην εξόντωση των χριστιανικών ομάδων της πολυεθνικής μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την μετατροπή της σ’ ένα νέο εθνικό τουρκικό κράτος.

          Καμιά μνεία για το νεοτουρκικό εγχείρημα, που έθετε τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Η παντουρκιστική εκδοχή, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών φαίνεται να είναι αποδεχτή από τους συγγραφείς.  Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμιά απολύτως αναφορά σ’ αυτά τα γεγονότα.

          Με τον ίδιο άνευρο και ανιστορικό τρόπο παρουσιάζεται και ν μικρασιατική εκστρατεία και Καταστροφή. Δεν αποσαφηνίζει το γεγονός ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε ένα διαφορετικό κράτος απ’ ότι η Τουρκία. Αφήνουν να εννοηθεί ότι ήταν κάτι το ταυτόσημο.

          Επίσης ο Μουσταφά Κεμάλ πασά αναφέρεται ως ηγέτης του «απελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων». Αποδέχονται έτσι την βασική θέση του τουρκικού εθνικισμού ότι οι Έλληνες υπήρξαν ιμπεριαλιστές στην περιοχή. Αμφισβητούν δηλαδή με τον τρόπο αυτό τα στοιχειώδη δικαιώματα των γηγενών Ελλήνων στην Ιωνία ή στον Πόντο για διεκδίκηση της πολιτικής τους χειραφέτησης. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζεται και η υπόθεση των Αρμενίων.

          Δεν υπάρχει καμιά αναφορά στα γεγονότα του Πόντου: Γενοκτονία, αντίσταση μέσα από το αντάρτικο κίνημα, διεκδίκηση της ανεξαρτησίας.

          Η παρουσίαση της τελικής πράξης επίλυσης του Ανατολικού Ζητήματος, που θα κορυφωθεί με τη νίκη του τουρκικού εθνικισμού είναι επίσης προκλητική. Η καταστροφή της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα θα παρουσιαστεί ως απλός «συνωστισμός στην παραλία μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού στην πόλη»

Στη Σμύρνη, το Σεπτέμβρη του 22, με έναν πρωτοφανή τρόπο για τη σύγχρονη εποχή, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά -που αργότερα οι Τούρκοι θα τον αναγνωρίσουν ως γεννήτορά τους (Ατατούρκ)- θα γιορτάσει τη νίκη του με τη σφαγή του άμαχου χριστιανικού πληθυσμού και την πυρπόληση της πόλης. Στην πόλη εκείνη τη στιγμή κατοικούσαν 150.000 Έλληνες και είχαν μαζευτεί και άλλες εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το εσωτερικό της Ιωνίας.

Με το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών  θα ολοκληρωθεί η διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου τουρκικού έθνους-κράτους, το οποίο θα ιδρυθεί τυπικά το 1923. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων του παπα-Εφτίμ. Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Έλληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Άραβες Σύριοι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Έλληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Άραβες), ανέρχονταν σε τέσσερα εκατομμύρια περίπου. Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη. Οι Έλληνες που εξοντώθηκαν την περίοδο αυτή πιθανόν να ανέρχονται σε ένα εκατομμύριο άτομα. Και οι πρόσφυγες πλησίαζαν το 1.5 εκαταμμύριο.

Είναι ακατανόητη και προκλητική η συγκάλυψη του τουρκικού εθνικισμού και των ενεργειών του από τους συγγραφείς του βιβλίου. Η οποία γίνεται ακόμα προκλητικότερη με το δεδομένο ότι υπάρχουν δύο Επίσημες Εθνικές Επέτειοι για τη γενοκτονία κατά των Ελλήνων της Ανατολής: 19 Μαϊου, για τη Γενοκτονία στον Πόντο και 14 Σεπτεμβρίου για το σύνολο της Μικράς Ασίας.

spyros6.jpg

Tελικές ρυθμίσεις: τα σύνορα και η ανταλλαγή των πληθυσμών

          Στο βιβλίο αναγράφεται: «Με την ήττα… τίθεται σε συζήτηση το θέμα των μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην Ελλάδα, καθώς και των ορθόδοξων πληθυσμών που ζουν στην Τουρκία… Τα ζητήματα αυτά ρυθμίζονται τελικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης…» Η παρουσίαση όμως αυτή είναι λανθασμένη και αντιβαίνει προς την περιγραφή των πληθυσμών, όπως γίνεται στο κείμενο της Συνθήκης.

 Η  Συνθήκη της Λωζάννης ορίζει με σαφήνεια τους πληθυσμούς: οι «εν Τουρκία Έλληνες» και οι «εν Ελλάδι Μουσουλμάνοι».

          Στο βιβλίο επίσης δεν υπάρχει καμιά αναφορά για την πορεία των πολυάριθμων ελληνικών πληθυσμών στη Σοβιετική Ένωση. Δεν αναφέρονται ούτε τα επιτεύγματά τους ούτε η μεταχείρισή τους  τα χρόνια της σταλινικής τρομοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό στερείται η ιστορική εκπαίδευση από σύνολο πληροφοριών αναγκαίων για την κατανόηση σύγχρονων φαινομένων, όπως η μετακίνηση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων (πάνω από 200.000 από  τις αρχές της δεκαετίας του 90) ΄από τη διαλυμένη Σοβιετική Ένωση προς την Ελλάδα.

Συμπέρασμα

Το βιβλίο δεν τηρεί  τις προϋποθέσεις που θέτει το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών. Οι συγγραφείς του διακρίνονται για την μονομέρεια και την προκατάληψη κατά του ελληνισμού της Ανατολής και φυσικά του ποντιακού ελληνισμού. Σε κάποια σημεία η μονομέρεια μετατρέπεται σε ρατσισμό  και υλοποιείται με την εξαφάνιση των ιστορικών γεγονότων, ακόμα και του γεωγραφικού χώρου του Πόντου, όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας.

          Η στάση αυτή δεν είναι απόρροια των νέων μεθόδων διδασκαλίας, αλλά μιας προκατειλημμένης αντίληψης για τον τρόπο πολιτικής διαχείρησης της ιστορικής μνήμης.

          Έχει επισημανθεί από σημαντικούς μελετητές ότι το η γνώση παρέχεται με «ημιτελή» τρόπο, εκφράζοντας μια νέα σκηνοθετική αντίληψη για τα σχολικά βιβλία: «…η αφήγηση, η εξέλιξη των γεγονότων και των καταστάσεων απουσιάζουν, σε τρόπο ώστε να εμποδίζεται κάθε συσχέτιση αιτίου και αποτελέσματος. Τα γεγονότα, δοσμένα αποσπασματικά και ενίοτε με χαρακτηριστικά κενά ανάμεσά τους, δίνονται αταξινόμητα ως προς τη σημασία τους…Η έλλειψη κριτηρίων και αναλογιών αιφνιδιάζει… » [2]

          Με το μεροληπτικό και ιδεοληπτικό τρόπο γραφής το βιβλίο εμποδίζει την κατανόηση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε αλλά και την αλληλοκατανόηση μέσα στη κοινωνία που ζούμε.

Επειδή θεωρούμε και μεις, όπως πολλοί ιστορικοί έγραψαν δημόσια,  ότι το βιβλίο εντάσσεται στην αναθεωρητική ιστοριογραφία και διαχειρίζεται ιδεοληπτικά τα ιστορικά γεγονότα και προσβάλλει με τον τρόπο αυτό τη μνήμη του ποντιακού ελληνισμού, αλλά το σύνολο του ελληνικού λαού, ζητάμε την απόσυρση του βιβλίου.

spyros.jpg


[1] Αντώνης Λιάκος, από την παρέμβαση στην εκδήλωση της 5 Μαρτίου ΄07. ΕΣΗΕΑ.

 [2] Γιώργος Μαργαρίτης, καθ. Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ.

Η φωτογραφία της κ. Ρεπούση δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία. Ο τίτλος του ποστ βασίστηκε στη λαϊκή ρήση: Μας πήραν και τα σώβρακα.  Επίσης, ο όρος «Νέοι Ιστορικοί» μας αρέσει πολύ γιατί παραπέμπει στους αντίστοιχους ¨Νέους Φιλοσόφους«

Advertisements

18/04/2007 - Posted by | -Βιβλίο Ιστορίας

39 Σχόλια »

  1. Ίσως βγαλμένος από το πιο όμορφο παραμύθι, αυτό της Ανατολής, ο παππούς Αντώνης.

    Εκεί που μ’ολες τις περίεργες συγχορδίες χοτζάδων και καμπαναριών που αποπέμπουν ο Ένας θεός δεν φύλαξε….

    Άδικη μοίρα για την Ανατολή και σκόρπια τα κομμάτια της ψυχής σου δεν θα μπορέσεις ποτέ να τα μαζέψεις όλα στην επιστροφή σου.

    Θα μένουν να σεργιανάνε σα στοιχειά σε μαχαλάδες και κορφές και στα νερά της πατρίδας.

    Εκεί που την αρμονική συμβίωση των λαών την έβλεπες στο κλάμα των πιτσιρικάδων και στην λαλιά του πραματευτή.

    Σαν φεύγαμε δεν πιστεύαμε
    Σαν φεύγαμε συγυρίζαμε το σπίτι , θα ξαναγυρνούσαμε.
    Σαν φεύγαμε ο Χασάν , η Ζευνέπ και ο μικρός Αλή κλαίγανε στο κατωθύρι τους
    Εμείς αυτούς ξέρουμε για Τούρκους, οι άλλοι…..οι άλλοι δεν έχουν όνομα και είναι παντού. Παντού.
    Εμείς νιώθουμε πως δεν έχει δικαίωμα η νιότη μας, μόνο στην παρηγοριά και πως στο τέλος οι λαοί θα δικαιωθούν.
    Μας χώρισαν από τους γείτονες αδερφούς…

    Αλλά την Μνήμη ? Μπορούν να μας πάρουν την Mνήμη ?

    Ο παππούς Αντώνης μέχρι που έφυγε δεν είδε πουθενά τα κομμάτια της ψυχής του στα κιτάπια της νέας πατρίδας.

    Είδε όμως να τον αποκαλούν τουρκόσπορο στην αρχή και εαμοβούλγαρο αργότερα.
    Κι αναρωτιότανε γιατί, κι ας μάτωσε για την νέα πατρίδα.

    Είδε τον δρόμο Κεμάλ Ατατούρκ στην Σαλονίκη, ίσα που πρόλαβε και την απαγόρευση του «1922» του Κούνδουρου.

    Τόχε πάρει απόφαση όμως και δεν τα’ δινε σημασία , δεν περίμενε τίποτα από κανέναν.

    Μόνο με τον Χαρίτωνα όταν βρίσκονταν έστριβαν να πιούν ένα τσιγάρο λέγοντας «χάϊτε καλή πατρίδα»

    Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε και ο παππούς Αντώνης ούτε τώρα περιμένει.

    Δεν περιμένει τίποτα από καμία Ρεπούση, από καμία Ακαδημία, από κανέναν Χριστοδουλοκαρατζαφέρη.

    Τους τελευταίους τους ήξερε 85 χρόνια τώρα. Τους άλλους τους βλέπει σήμερα….

    Δεν περιμένει τίποτα από κανέναν, δεν έχουν να του πουν τίποτα αυτοί.

    Μόνο στρίβωντας να πιεί ένα τσιγάρο με τον Χαρίτωνα λέει ακόμα «Χάϊτε καλή πατρίδα»
    Βλέποντας τα χαϊρια μας….

    mumul
    ————————————
    Trabzon’un icinde
    hem mum yanar hem fener
    bizi kavusturanun
    mezarina nur ener.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/03/2007

  2. Δημοσιεύθηκε: Τρι 20 Μάρ, 2007 8:29 pm από τον Perseus στο Phorum.gr

    _________________
    «επίσης υπήρχε ένας μικρός συνωστισμός Εβραίων έξω από τους παραδοσιακούς φούρνους σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και της Πολωνίας…»
    ——————

    ΚΑΛΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!

    Σχόλιο από ανώνυμος | 20/03/2007

  3. STATHIS, again…….
    ———————

    Ενεκεν λοιπόν της ασυνεχείας του Ελληνισμού (καθώς την εισηγούνται οι καθ’ ημάς αναθεωρητές της Ιστορίας), ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ζωγράφος, κατέστη, στην εποχή του, διάσημος εν Εσπερία, υπό το προσωνύμιον Ελ Χαιρετίσματα.

    ***

    Το αξίωμα (και η αξίωση) για ασυνέχεια των Ελλήνων που αλωνίζει τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια στα ακαδημαϊκά πράγματα, αλλά και επηρεάζει όλο εκείνο το μέρος του πολιτικού φάσματος που έχει ως κοινό παρονομαστή τον «εκσυγχρονισμό» και τις «μεταρρυθμίσεις», είχε έναν πρόδρομο. Εναν (πτωχοπρόδρομο) «λαγό», που ρίχθηκε στην αγορά κι απέτυχε οικτρά: την «ασυνέχεια της γλώσσας».

    Οι κήνσορες των δύο αυτών «διακυβευμάτων» ουδέποτε έκαναν διάλογο για δαύτα! Απλώς τα ανακοίνωναν· κι έκτοτε τα επαναλαμβάνουν· κατά κόρον. Λέγε-λέγε-λέγε, σε κάποιους εγκεφάλους θα πιάνουν τόπο.

    Ομως στο θέμα της γλώσσας σκόνταψαν – αιδημόνως λοιπόν απέσυραν την πολύ φασαρία για την ασυνέχειά της.

    Τώρα επιμένουν στην ασυνέχεια του έθνους. Δεν έχουν σκοντάψει ακόμα. Εχουν απλώς παραπατήσει, αλλά το παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις. Γιατί; Το «διακύβευμα», όπως θα έλεγαν οι ίδιοι, έχει ύψιστη πολιτική αξία. Αφορά το αίσθημα της κοινωνίας για τον εαυτόν της, τον αυτοσεβασμό των πολιτών και τη λειτουργία του κράτους πλησιέστερα ή μακρύτερα απ’ το πρόταγμα της εθνικής κυριαρχίας. Συνεπώς θα επιμείνουν.

    Ισως με το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού ο κύκλος αυτών των ανθρώπων να έκανε το μοιραίο του σφάλμα. Ιδωμεν.

    Η ακαδημαϊκή τους «αθωότης» πλέον αμφισβητείται.

    Επικαλούνται τον Διαφωτισμό, όμως τον σκυλεύουν.

    Μας προτείνουν επί παραδείγματι (για να εκφρασθώ σχηματικά) ότι η εξίσωση Βουργουνδία συν Νορμανδία επί τη Γαλλική Επανάσταση ίσον το (νέο) Γαλλικό Εθνος, μπορεί να εφαρμοσθεί στο Βουλγαρικό ερώτημα, το Ελληνικό ερώτημα ή το Αμερικανικό ερώτημα ή όλα τα άλλα.

    Αν δεν προτείνουν κάτι τέτοιο (σχηματικώς, ξαναλέω, το περιγράφω), τι εννοούν όταν λένε ότι οι Ελληνες διαφωτιστές επέλεξαν ως προγόνους τους τους αρχαίους Ελληνες; Αδαείς δεν (μπορεί να) είναι. Γιατί παίρνουν το ρίσκο;

    Κι αν παίρνουν το ρίσκο, γιατί δεν διαλέγονται; Γιατί στήνουν πάνελ χωρίς αντίλογο; Γιατί καθυβρίζουν ως υστερικούς ή ψυχωσικούς ή αμόρφωτους ή ηλίθιους όσους αντιλέγουν; Γιατί καταφεύγουν σε συλλογή υπογραφών προς υποστήριξιν του έργου τους, ενώ ταυτοχρόνως αρνούνται σε πάντα μη ιστορικό να το κρίνει; Και πού απευθύνεται ένα ιστορικό έργο αν όχι στην κρίση του αναγνώστη; Και γιατί όταν άλλοι ιστορικοί τούς πιάνουν κλέπτοντες οπώρες -επί παραδείγματι να παραχαράσσουν πηγές ή παλαιότερους ιστορικούς- δεν απαντούν ποτέ;

    ***

    Γιατί έχει τόση μεγάλη «αξία» αυτή η θεωρία της ασυνέχειας των Ελλήνων, την οποίαν, ειρήσθω εν παρόδω, προωθούν και οι Τούρκοι στην εκπαίδευση και τις ένοπλες δυνάμεις τους; (Κατ’ αυτούς, η «σημερινή Ελλάδα, που δεν έχει καμμία σχέση με τους αρχαίους Ελληνες, έχει ιδρυθεί τεχνητά στα 1830 στο πλαίσιο της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής πάνω στη Χερσόνησο του Μοριά…») Για δες κάτι συμπτώσεις! (Με την καλή έννοια της λατρείας αίφνης στον Διαφωτισμό που επιδεικνύουν οι Τούρκοι).

    ***

    Αλλά, για να δούμε αν αυτή η θεωρία περί ασυνέχειας της ελληνικής γλώσσας και περί ασυνέχειας του ελληνικού έθνους – αυτή δηλαδή η αξιωματική καταδήλωση ότι οι Ελληνες διαφωτιστές επέλεξαν τους αρχαίους Ελληνες ως προγόνους, έχει κάποιαν ιστορική αξία. Αν δηλαδή το κενό μεταξύ αρχαίων Ελλήνων και νέων Ελλήνων χάσκει ή γέμει.

    Μπορεί εσείς κι εγώ να μην έχουμε διαβάσει Φίνλεϋ, Γκρεγκορόβιους, χίλια ταξιδιωτικά στη Βαλκανική μεταξύ 15ου και 19ου αιώνων, Σάθα, Κορδάτο, Ζακυνθηνό, Κόκκινο, Φωτιάδη, Σβορώνο, Πολίτη, Χασιώτη, Περάνθη, αλλά για Ιστορικούς να μην έχουν διαβάσει, είναι αδιανόητο. Κι ακόμα πιο αδιανόητο να μην έχουν ελέγξει ό,τι έχουν διαβάσει.

    Μπορεί εσείς κι εγώ να μην έχουμε ακούσει τίποτα για το Χρονικό του Βουστρώνιου, ή για τον Ιωάννη Καρυοφύλλη, αλλά για τον Ερωτόκριτο ή τον Κοσμά τον Αιτωλό ή για την Ελληνική Νομαρχία, όλο και κάτι θα έχει πιάσει το αυτί μας.

    Μπορεί να μην ξέρουμε για τις 132 (κατ’ άλλους 170) εξεγέρσεις κι επαναστάσεις των Ελλήνων κατά των Τούρκων στους πέντε, τέσσερις, τρεις ή δύο (αναλόγως της περιοχής) αιώνες της σκλαβιάς, αλλά για τα Ορλωφικά ή τον Κατσαντώνη κάτι θα ‘χει πιάσει το αυτί μας. Αν πριν από τους Ελληνες διαφωτιστές, Ελληνες αισθάνονταν, ελληνικά μίλαγαν (κι ουκ ολίγοι έγραφαν) επί αιώνες όσοι Ελληνες απ’ όλους τους άλλους (Τούρκους και Φράγκους) επίσης Ελληνες προσαγορεύονταν, πού είναι η ασυνέχεια των Ελλήνων (ως έθνους ανεξαρτήτως των κρατικών υποστάσεων πάνω του και γύρω του); Κι αν αυτή η ασυνέχεια υπήρξε, ποιοι ήταν αυτοί που επαναστατούσαν διαρκώς; Και πώς εξηγείται ένα χωριό στην Ουκρανία φέρ’ ειπείν, του 17ου αιώνα, άμοιρο κάθε Διαφωτισμού με την ελληνική κοινότητα, τον δάσκαλο και τον παπά να υφίσταται βιώνοντας τον εαυτόν του με αυτήν την αυτογνωσία; Γιατί στην Καισάρεια του 18ου αιώνα και στην Τεργέστη να υπάρχει η ίδια λέξη για το ίδιο πράγμα (κι εν τω άμα μια βαβυλωνία εκδοχών της); – λόγω ασυνέχειας; Πλην όμως ες αύριον.

    Τώρα που ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρθηκε στη λαϊκή παράδοση των Ελλήνων, λογίων και απλών, ως συστατικό της διαδρομής τους μέσα στον χρόνο [που μάλιστα εξηγεί την (αντί)στασή τους σε χαλεπούς καιρούς] ποιος πρώτος θα τον χαρακτηρίσει «αριστεροδεξιό εθνικόφρονα»;

    ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΙΙ.2007 stathis@enet.gr

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/03/2007

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/03/2007

  4. SIMON GOLLDHILL
    Καθηγητής Ελληνικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμου
    στο Πανεπιστημιο του Κεμπριτζ
    και μελος του βασιλικου κολεγιου
    Εγραψε το βιβιλιο:
    ΠΟΙΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ?
    ΠΟΙΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ?

    εριδες στην πολιτιστικη ιστορια του Ελληνισμου

    Παρτε μια μικρη ιδεα.

    εν κατακλειδι το βιβλιο αναφερει οτι παντοτε οι ελληνες ηταν -και
    φαινεται οτι ειναι και σημερα- στο επικεντρο ολοων των αντιπαραθεσεων
    σε σχεση με ζητηματα γλωσσας,ιστοριας,ιδεων,φιλοσοφιας κλπ
    Και παντοτε ο κοσμος ειχε αναγκη τους Ελληνες.

    Αλλα καλλιτερα διαβαστε το βιβλιο που γραφει ενας αγγλος.

    Σχόλιο από ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ | 21/03/2007

  5. Που να σου αφησω ενα εξαιρετικο κειμενο;

    Σχόλιο από o -kairos | 22/03/2007

  6. For those people interested in the future of `Classics’, be forewarned, this is not a history of classical scholarship. Rather, according to Simon Goldhill, ‘Who Needs Greek’ is about `climaxes of passionate caring about Greek – it is about critical moments when cultural identity has become inextricably linked with an idea of Greek and moments when Greekness becomes a bitterly contested area of social and intellectual activity.’ Goldhill creates a challenging historical narrative out of a number of eclectic examples, and he does not offer the reader a straightforward chronological account. He begins with the story of the resistance to learning Greek in the West during the Renaissance, and how Erasmus challenged the authority of the established Church by promoting Greek learning as the path to understanding early Christianity. He then examines the writings of the 2nd century CE satirist, Lucian, and the controversial first performance of Strauss’ modernist opera Elektra in London in 1910. He finally examines the political and educational arguments in England and America about the role of Greek in the curriculum and in culture, and what the point of knowing Greek might be. 326p, 20 b/w illus (Cambridge UP 2002)

    Σχόλιο από Omogenis Ellinas | 23/03/2007

  7. Σχέσεις Ιστορικού Ερευνητή και λαού.

    Το 1965 και το 1966 κυκλοφόρησαν δύο τόμοι, απαύγασμα των ερευνών του, του καθηγητή του πανεπιστημίου της Βιέννης κου Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, στα αρχεία Αυστρίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Το μεγαλύτερο μέρος από το υλικό του πρώτου τόμου είχε παρουσιαστεί και στην εφημερίδα το Βήμα περί το 1953.

    «ΠΗΓΑΙ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1453» έφεραν ως επικεφαλίδα και ο πρώτος αφορούσε τους ΡΗΓΑ, ΥΨΗΛΑΝΤΗ, ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ενώ ο δεύτερος μεταξύ άλλων και τους ΚΟΡΑΗ, ΚΟΥΜΑ, ΚΑΛΒΟ.

    Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το παρακάτω απόσπασμα από τον πρόλογο του πρώτου τόμου:

    Γράφει, λοιπόν, από τη Βιέννη, το Μάρτη του 1965, ο καθηγητής Ενεπεκίδης:

    « …Όμως, όσον απαραίτητος και αν είναι ή αν φαίνεται ο επιστημονικός εξοπλισμός μιας νέας ιστορικής γνώσεως, είναι το θέμα τούτο ζήτημα τεχνικής ενημερώσεως, η οποία καταλήγει συχνά να είναι μια σπουδαιοφανής μάλλον, παρά σπουδαία απασχόλησις, καλύπτουσα μάλιστα ενίοτε ουσιαστικωτέρας αδυναμίας. Εις την επιστήμην το ουσιώδες είναι η ίδια η γνώσις, η αποκαλυπτόμενη υπό του ερευνητού και τιθασσευομένη υπ’ αυτού δια την πρόοδον και την βελτίωση του λαού. Ειδικότερα εις τον τομέα της ιστορίας ο λαός μου είναι και ο έλεγχός μου. Ο ιστορικός οφείλει να ευρίσκεται εις συνεχή επαφήν με τον λαόν του, να τον ενημερώνει δια τα γεγονότα από την πρώτη γραμμήν της μάχης δια την επιστήμην, διότι έχει ευθύνην απέναντι του λαού του, οφείλει να πει τι πραγματικά συνέβη και διατί έτσι συνέβη.
    Αυτός είναι ο λόγος, δια τον οποίον, δημοσιεύομεν τα θέματα αυτά εις την αρχικήν των μορφήν χωρίς να παραλείψωμεν να αναφέρωμεν και την μεταγενεστέραν λεπτολόγον ανάπτυξιν των δια τον μικρόν κύκλον των ειδικών λογίων. Αλλά κυρίως προς τον λαόν μας απευθυνόμεθα με τας νέας ιστορικάς γνώσεις, οι οποίαι προδίδουν το πνεύμα του και την τάσιν του να θέλη να είναι πάντοτε ελεύθερος δια να σκέφτεται σωστά και να διαλέγη τον ορθότερον δρόμον εις την μεγάλην του ιστορίαν».

    Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ δεν αποκρύβει αλλά και δεν παραποιεί τίποτα.

    Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ενδιαφέρεται για την πρόοδο και τη βελτίωση του λαού.

    Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ επίσης δεν προκαλεί σύγχυση ως προς τα γεγονότα.

    Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ τέλος ελέγχεται από το λαό με τον οποίο οφείλει να βρίσκεται σε συνεχή επαφή.

    Όλ’ αυτά, δηλαδή, που ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ από το παρακάτω απόσπασμα της επιστολής, της κας Χριστίνας Κουλούρη, σε όσους τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για το γνωστό «βιβλίο»…
    «Διακινείται μάλιστα και κείμενο που ζητεί την απόσυρση του εν λόγω εγχειριδίου, το οποίο υπογράφεται από πλοιάρχους και κτηνοτρόφους, νοικοκυρές και στρατιωτικούς, από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑΟΣ και τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκη. Δεν είναι βεβαίως τυχαίο ότι μεταξύ των υπογραφών σπανίζουν εκείνες των ιστορικών, εφόσον είναι προφανές από το ίδιο το κείμενο ότι δεν είναι δυνατόν η «housewife» (sic) ή ο εργάτης από τη Γερμανία, που εμφανίζονται να υπογράφουν, να έχουν διαβάσει το βιβλίο και να έχουν διαμορφώσει άποψη περί της επιστημονικής και παιδαγωγικής του εγκυρότητας»

    http://www.antibaro.gr/istoria.php

    ΥΓ. να αναφέρω επίσης ότι ο κος Ενεπεκίδης, αντί του όρου ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ για τα γεγονότα του 22, χρησιμοποιεί το όρο ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ.

    ΥΓ2. τελικά ίσως το «βιβλίο» κάνει καλό… αρκετός κόσμος θα αρχίσει να ξεσκονίζει τα βιβλία ιστορίας ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ…

    apo: http://g-pribas-anthrwpwnpr.pblogs.gr/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/03/2007

  8. ΠΡΟΤΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

    1. Την περίοδο 1940-1944 λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την
    Ελλάδα, οι Έλληνες Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων
    για να βρουν ένα μεταφορικό μέσο για τη Γερμανία προκειμένου να εργασθούν στη βαριά βιομηχανία.
    Πολλοί ταλαιπωρήθηκαν υπερβολικά από το συνωστισμό και τις κακές συνθήκες.

    2. Στις δύσκολες οικονομικά συνθήκες που επικρατούσαν ιδίως στις απομακρυσμένες περιοχές

    της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Οθωμανοί Τούρκοι εφάρμοσαν ένα επιτυχημένο πρόγραμμα

    επαγγελματικής αποκατάστασης των Χριστιανών που ονομαζόταν «παιδομάζωμα». Με το πρόγραμμα αυτό οι Οθωμανοί:

    -χτυπούσαν κατακέφαλα την ανεργία,

    -βοηθούσαν τις φτωχές οικογένειές των παιδιών που συμμετείχαν στο πρόγραμμα να εξασφαλίσουν τα

    προς το ζην, αφού ήταν πιο εύκολο να θρέψουν λιγότερα στόματα

    -έδιναν τη δυνατότητα σε αξιόλογα νέα παιδιά να φθάσουν στα ανώτερα κλιμάκια της διοίκησης, που υπό άλλους

    όρους ήταν ανέφικτο.

    3. Λόγω της κακής εκπαίδευσης που υπήρχε από το Βυζάντιο πολλοί έστελναν
    τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Όταν επεκράτησε η Οθωμανική
    Αυτοκρατορία οργάνωσε πολλά κολλέγια ανώτερης εκπαίδευσης οι απόφοιτοι s
    των οποίων έβρισκαν αμέσως δουλειά στο Δημόσιο. Πολλοί Έλληνες έστελναν
    τα παιδιά τους σε αυτά τα κολέγια για να κάνουν καριέρα. Οι απόφοιτοί τους
    ονομάζονταν Γενίτσαροι.

    4. Την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η παραπαιδεία είχε μεγάλη
    άνθιση. Ο Σουλτάνος ανέθεσε την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στην
    Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία άνοιξε με τη σειρά της ιδιωτικά φροντιστήρια.
    Το ονομαστότερο ήταν στη χαράδρα του Λούσιου πάνω στο γκρεμό λόγω της
    καταπληκτικής θέας. Τα παιδιά εκτός από Ελληνική γλώσσα παρακολουθούσαν
    σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδαγωγικού ινστιτούτου του Σουλτάνου και
    το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, του Βυζαντίου, θρησκευτικά και Ελληνική
    φιλοσοφία.

    5. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ένα πρότυπο πολυπολιτισμικό κράτος το οποίο σεβόταν απόλυτα τις

    ξεχωριστές ταυτότητες των κατοίκων του. Σε ιδιαίτερα προνομιακή θέση βρίσκονταν οι Έλληνες. Ο κάθε νέος

    Πατριάρχης γινόταν δεκτός από τον Σουλτάνο που τον θεωρούσε σχεδόν ισότιμό του και αντάλλασσαν δώρα.

    Πάντα το δώρο του Πατριάρχη ήταν ιδιαίτερο ακριβό και προσεγμένο, γεγονός που δείχνει την ισχυρή οικονομική θέση

    των Ελλήνων. Η ισχυρή αυτή οικονομική θέση αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι Έλληνες είχαν τη δυνατότητα να

    συνεισφέρουν στα οικονομικά της Αυτοκρατορίας προσφέροντας οικειοθελώς χορηγίες και δωρεές, όπως το περίφημο χαράτσι.

    Η προνομιακή θέση των Ελλήνων φαίνεται και από το γεγονός ότι λόγους υγείας είχαν επιλέξει να κατοικούν στις κορυφές βουνών,

    μακριά από τους Τούρκους που έμεναν στους κάμπους και τους ταλαιπωρούσε η ελονοσία.

    6. Πολλοί Ελληνες, λόγω της ανίας που τους δημιουργούσε η καλοπέραση, έπαιζαν συχνά ένα παιχνίδι σαν τους Κλέφτες

    και Αστυνόμους και ταλαιπωρούσαν συνανθρώπους τους

    7. Αρχηγός των εξεγερμένων κατοίκων της Ρούμελης το 1821 ήταν ο Γιώργος Καραϊσκάκης,

    ένας γραφικός βωμολόχος, μετρίου αναστήματος, ο οποίος είχε διαφορετική αντίληψη

    για την πολυπολιτισμικότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την οποία αντίληψη προσπαθούσε να

    επιβάλλει με βίαιο τρόπο.

    8. Ενα εορταστικό τριήμερο του 1826 συνέβη ένα τρομερό δυστύχημα όταν
    κατά την μαζική έξοδο από την πόλη του Μεσολογγίου πολλοί κάτοικοι
    ποδοπατήθηκαν στο μεγάλο μποτιλιάρισμα όταν ένας αμελής Τούρκος υπάλληλος αμέλησε να
    ανοίξει το ένα φύλο της θύρας της εξόδου της πόλης. Ανάλογο περιστατικό έγινε το 1981 με τη

    θύρα 7 του Ολυμπιακού.

    9. Όταν οι Τούρκοι ήλθαν στα Βαλκάνια οι λαοί των Βαλκανίων τους
    αντιμετώπισαν με προκατάληψη και τρομο-υστερία. Πολλοί ρατσιστές που δεν ανέχονται την πολυπολιτισμικότητα,
    αντέδρασαν στις προθέσεις της Οθωμανικής κυβέρνησης να κτίσει και τζαμιά σε κεντρικά σημεία της χώρας. Οι μόνοι

    που έδειξαν ανωτερότητα ήταν μια μερίδα των βορείων Αλβανών που υποδέχτηκαν με τέτοια αγάπη τους Τούρκους ώστε
    έγιναν και οι ίδιοι Μουσουλμάνοι, οι γνωστοί Τουρκαλβανοί. Οσοι Αλβανοί ήσαν ρατσιστές επέλεξαν να

    μεταβούν στη Νότια Ιταλία και την Ήπειρο.

    10. Το 1940-44 είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα φοβερός ρατσισμός και ξενοφοβία
    σε βάρος των Γερμανών οικονομικών μεταναστών. Μόνο λίγοι Έλληνες είδαν
    τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους πολίτες κρατώντας ταυτόχρονα την
    Ελληνική τους ταυτότητα. Ήταν οι γνωστοί Γερμανοτσολιάδες που εργάστηκαν
    για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

    11. Στις 15 Αυγούστου του 1940 η Μύκονος δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί
    τουριστικά. Ο κόσμος τότε συνέρρεε στην Τήνο όπου διασκέδαζε στο πανηγύρι
    της Μεγαλόχαρης καθώς επίσης και πολλοί τουρίστες. Μάλιστα έγινε και ένα
    ατύχημα όταν το ελληνικό πλοίο Έλλη είχε ένα ατυχές περιστατικό με ένα Ιταλικό.

    12. Το 1941 είχε αναπτυχθεί ο φτηνός τουρισμός στην Κρήτη. πολλοί μάλιστα
    Γερμανοί από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα έβρισκαν πάμφθηνες πτήσεις
    τσάρτερ, χωρίς κατάλυμα στο νησί. Για να γλυτώσουν τους φόρους
    αεροδρομίου έπεφταν στο νησί με αλεξίπτωτο. Σε πολλούς Κρητικούς δεν
    άρεσε ο τουρισμός αυτός που δεν απέφερε συνάλλαγμα στο νησί και κακοδέχτηκαν
    τους Γερμανούς στο νησί. Έτσι έγινε η μάχη της Κρήτης.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2007

  9. Gia periss;oteres plirofories gia thn k. Ρεπούση kia ta θέματα, με τα οποία έχει ασχοληθεί.

    http://www.eled.auth.gr/historia/index.htm

    http://tomati.net/2007/03/12/giants1/#respond

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2007

  10. Το πρώτο χειρόγραφο της Ιστορίας…

    http://www.skai.gr/master_story.php?id=43181

    Γράφει: αντί της Μ. Ρεπούση, ο Κώστας Ράπτης – 26/03/2007

    Μεγάλη γιορτή της φιλίας των λαών υπήρξε και η χθεσινή αναμέτρηση των
    Εθνικών Ομάδων Ποδοσφαίρου της Ελλάδας και της Τουρκίας για τον τρίτο
    προκριματικό όμιλο του EURO 2008, μιας διοργάνωσης η οποία συμβολίζει
    την επιθυμία των Ευρωπαίων να χτίσουν ένα κοινό μέλλον, ξεπερνώντας
    τους διχασμούς που έφεραν οι ολοκληρωτισμοί του παρελθόντος.

    Το συμβολισμό της ημέρας ενίσχυσε το γεγονός ότι ο αγώνας δόθηκε την
    παραμονή της 25ης Μαρτίου, μιας μέρας με ξεχωριστή σημασία για τον
    Ελληνισμό, αφού σαν σήμερα πριν από 186 χρόνια δεν συνέβη τίποτε
    απολύτως.

    Αρκετοί παίκτες συγκινήθηκαν διπλά, από το γεγονός ότι το γήπεδο στο
    οποίο κλήθηκαν να αγωνισθούν έφερε το όνομα του Γεώργιου Καραϊσκάκη,
    μεγάλης μορφής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Μάλιστα ο Γιούρκας
    Σεϊταρίδης απευθυνόμενος προς τους φιλάθλους θυμήθηκε την
    χαρακτηριστική φράση του μακαρίτη: «Θα μου κλάσετε τον…» ή κάτι
    παρόμοιο.

    [Λεζάντα εικόνας] Κατά την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου της Τουρκίας,
    στην κερκίδα επικράτησε συνωστισμός…

    Πολλοί φίλαθλοι, με υπερηφάνεια θέλησαν να προβάλουν στοιχεία της
    πολιτισμικής τους ταυτότητας, σε πνεύμα όμως πάντοτε γνήσιας αποδοχής
    της διαφορετικότητας του Άλλου. Για τον λόγο αυτόν, απέφυγαν την
    επίδειξη θρησκευτικών ή εθνικών συμβόλων και αντ’ αυτών προτίμησαν τον
    Κελτικό Σταυρό και τους φασιστικούς χαιρετισμούς.

    [Παράθεση] Fanatik: «Αξέχαστη και συμβολική νίκη, μία ημέρα πριν από
    την 25η Μαρτίου, θρησκευτική γιορτή της Ελλάδας, και στο γήπεδο που
    ονομάζεται ‘Γεώργιος Καραϊσκάκης’, από το όνομα εθνικού ήρωα στην
    εξέγερση εναντίον των Τούρκων».
    Τί μας αποκαλύπτει η πηγή για τον συμβολισμό της ημέρας του Αγώνα;

    Άλλοι πάλι, εμφανίσθηκαν ντυμένοι με φουστανέλες, υπαινισσόμενοι
    ευθέως τον ρόλο των Ελλήνων εμπόρων της Διασποράς στην επανασύνδεση με
    την κληρονομιά της Αρχαιότητας και την μετακένωση των ευρωπαϊκών ιδεών
    στον ελλαδικό χώρο.

    Ορισμένοι οπαδοί, πιστοί στο πνεύμα της ελληνικής φιλοξενίας,
    προσέφεραν στον Βολκάν, μπουκάλια με νερό και ποτήρια με καφέ, όμως ο
    τούρκος τερματοφύλακας αρνήθηκε ευγενικά, ίσως γιατί ήταν εκείνη την
    ώρα απασχολημένος.

    [Λεζάντα εικόνας] Άνθρωποι διαφορετικής κοινωνικής και θρησκευτικής
    προέλευσης προσέφεραν ό,τι μπορούσαν στον Αγώνα των Ελλήνων. Οι
    φιλέλληνες, άνδρες και γυναίκες, με τον ενθουσιασμό τους συνέβαλαν στο
    να διατηρηθεί ζωντανό το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για την ελληνική
    προσπάθεια.

    Ωστόσο, ο Αγώνας των Ελλήνων υπήρξε μακρύς και δύσκολος. Τις μεγάλες
    ηρωικές στιγμές (γκολ του Κυργιάκου στο 4′) διαδέχθηκαν οι δυσκολίες
    και ο εφησυχασμός. Το ιδανικό ξεκίνημα του πρώτου μέρους, μετατράπηκε
    σε εφιάλτη στο δεύτερο. Το πάθος, η ηρεμία και η αυτοσυγκέντρωση είχαν
    χαθεί, και το άγχος, η σύγχυση και τα λάθη ακολουθούσαν τα ένα το
    άλλο.

    [Λεζάντα εικόνας] Το ότι στον αγωνιστικό χώρο κυριαρχούσαν 22 παίκτες,
    συν τρεις (άνδρες επίσης) διαιτητές, δεν πρέπει να μας κάνει να
    παραβλέπουμε τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στο αθλητικό γίγνεσθαι.
    Παρατηρώ τη φωτογραφία και συζητώ με ποιους τρόπους συμβάλλει η
    γυναικεία παρουσία στα αγωνιστικά δρώμενα.

    Όταν το καντράν έγραψε τελικό σκορ 1-4, το εθνικιστικό λόμπι έκανε
    λόγο για «διασυρμό». Ο Αντώνης Λιάκος με άρθρο του στο Βήμα της
    Κυριακής χαρακτήρισε τους αντιδρώντες «ψυχωτικούς» και «εσμό
    αλευρομαγείρων». Ο Βασίλης Γκαγκάτσης γνωστοποίησε ότι θα ζητήσει από
    την Ακαδημία Αθηνών να επισημάνει τα λάθη και τις παραλείψεις που
    οδήγησαν στην ήττα. Ο Μανόλης Μαυρομάτης κατέθεσε σειρά ερωτήσεων προς
    τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών
    Χριστόδουλος επεσήμανε ότι αυτά είναι τα αποτελέσματα της δράσης όσων
    θέλουν να μας μετατρέψουν σε εθνοπολτό και εθνοχυλό, και έφερε ως
    πρόσθετο παράδειγμα την εκκρεμότητα με το νέο Συνοδικό Μέγαρο στον
    Καρέα. Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός, τόνισε την ανάγκη να
    συνεχισθεί χωρίς υποχωρήσεις η μεταρρυθμιστική προσπάθεια.

    [Παράθεση] Τραϊανός Δέλλας: Είμαστε ακόμα στο κόλπο της πρόκρισης στην
    τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Εμείς κοιτάμε μπροστά και
    πρέπει την Τετάρτη να νικήσουμε τη Μάλτα.
    Συζητώ με βάση το παραπάνω απόσπασμα: Πώς κατακτά η Ελλάδα τη θέση της
    στην Ευρώπη;

    Στο τέλος κάθε αγώνα συνηθίζεται οι παίκτες να ανταλλάσσουν τις
    φανέλες τους, σε ένδειξη διαπολιτισμικής αλληλεπίδρασης και
    αναγνώρισης του αντιπάλου. Αυτό πάντως δεν συνέβη χθες, καθώς η
    συγκεκριμένη συνήθεια δεν τηρείται όταν ο αντίπαλος σου έχει ήδη πάρει
    τα σώβρακα…

    ———-
    Επίσης δείτε: http://www.skai.gr/master_dialogos.php?id=42943

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2007

  11. Η κ. Ρεπούση έχει διαπρέψει στα εξτρεμιστικά φεμινιστικά ζητήματα τα τελευταία 13 χρόνια. Η έρευνα που έχει δημοσιεύσει στα Ιστορικά παιδαγωγικά θέματα είναι πενιχρή.
    Δυστυχώς για μας και για κείνην το αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας δεν περιλαμβάνει την εξτρεμιστική φεμινιστική διδασκαλία στους μαθητές του Δημοτικού.
    Η κυρία αναγκάστηκε λόγω του μικρού μεγέθους του εγχειριδίου να «διαλέξει» να προβάλλει αυτά που αγωνίζεται τόσα χρόνια με την ομαδούλα της.
    Ο προφανέστατος ρατσισμός της προς τους πρόσφυγες τους απογόνους τους και την μνήμη της Γενοκτονίας δεν είναι έμφυτος αλλά «αναγκαίος».
    Πρέπει κάτι να βγάλει για να βάλει.

    Επαγγελματική συνειδηση;
    Συνείδηση της Ιστορίας;
    Εθνική συνείδηση;
    Τι είναι αυτά;
    Δεν αποσχολούν την κ. Ρεπούση. Έχει υποστήριξη εξ άνωθεν.

    Σχόλιο από Μικρασιάτης | 27/03/2007

  12. Μικρασιάτη,
    Όταν λες «εξτρεμιστικά φεμινιστικά ζητήματα», τι εννοείς;

    Δώσε παραδείγματα να καταλάβουμε!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2007

  13. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση:

    «03-07-2005
    Repousi, M., «Womens Movements to History Education»

    Abstract

    Η εργασία αυτή παρουσιάστηκε στο 20ο Συνέδριο Ιστορικών Επιστημών που πραγματοποιήθηκε στο Σίντνεϋ της Αυστραλίας τον Ιούλιο του 2005. Στη θεματολογία του συνεδρίου κεντρικό θέμα ήταν η παγκόσμια ιστορία και στην εργασία αυτή επιχειρείται η σύνδεση ιστορικής εκπαίδευσης και παγκόσμιας ιστορίας μέσα από την οπτική του (γυναικείου) φύλου.

    Στο πλαίσιο αυτής της ανάγνωσης προτείνεται το φύλο ως κατηγορία ανάλυσης και παρουσιάζονται προσεγγίσεις-κλειδιά της παγκόσμιας ιστορίας μέσα από την οπτική του φύλου. Το τελευταίο μέρος αυτής της εργασίας είναι αφιερωμένο στην ιστορία του γυναικείου κινήματος ως προτεινόμενη εκδοχή παγκόσμιας ιστορίας.»

    Δηλαδή η κ. Ρεπούση θέλει να γραφει Ιστορία με κριτήριο το σεξουαλικό φύλο. διάθλαση Ιστορίας μέσα απο αυτη την οπτική.
    Επίσης ότι το γυναικείο κίνημα μπορεί να παρουσιάζει μια άλλη εκδοχή της παγκόσμιας Ιστορίας. Προσέξτε δεν διακρίνει την Παγκόσμια Ιστορία του φεμινισμού αλλά τον φεμινισμό σαν φίλτρο-εκδοχή της Παγκόσμιας Ιστορίας.

    Μια εξτρεμιστική θέση.
    η κ. Ρεπούση δεν παίρνει θέση για ανάδειξη των επιτεύξεων και την συμβολή της γυναίκας μέσω της Ιστορίας αλλά την παρουσίαση της Ιστορίας μέσω της οπτικής μιας μονομερούς οπτικής ενός συγκεκριμένου σημερινού γυναικείου κινήματος.

    Ξεφύγαμε απο τα παλιά καλούπια και μονόφθαλμες οπτικές για να πέσουμε σε καινούργια καλούπια και ροζ οπτικές;

    Την δογματική φεμινιστική οπτική της Ιστορίας;

    Σχόλιο από Μικρασιάτης | 27/03/2007

  14. http://greece.flash.gr/soon/2007/3/27/32584id/

    Διορθώσεις στο βιβλίο ιστορίας…

    Την Τρίτη η Μαρία Ρεμπούση, καθηγήτρια Ιστορίας στο Αριστοτέλειο
    Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας του
    βιβλίου της ΣΤ Δημοτικού , μίλησε στην εκπομπή του Flash 96
    12:00-15:00 με τους Γιάννη Κολοκυθά και Μιχάλη Πολυδώρου.

    Χθες παραδόθηκαν στη συγγραφική ομάδα του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ’
    Δημοτικού για να προχωρήσει σε διορθώσεις οι παρατηρήσεις της
    Ακαδημίας Αθηνών, του υπουργείου Παιδείας της Κύπρου και της
    εκπαιδευτικής κοινότητας. Είστε το πρόσωπο των ημερών. Προφανώς τώρα
    μελετάτε τις παρατηρήσεις, γιατί τις διορθώσεις θα τις κάνετε εσείς,
    έτσι δεν είναι;
    >

    Θα προχωρήσετε και μέχρι σε ποιο βαθμό, σε ποια έκταση;
    >

    Δηλαδή εσείς έχετε ξεκινήσει ήδη τη διόρθωση;
    >

    Υπάρχει κάποιο κριτήριο σε ό,τι αφορά τις διορθώσεις στις οποίες θα
    προχωρήσετε; Με άλλα λόγια, εάν διαφωνήσετε τι γίνεται;
    >

    Αν διαφωνήσετε με κάποια υπόδειξη.
    >

    Μήπως δεν έχει γίνει κατανοητή στο ευρύ κοινό η διαδικασία
    διδασκαλίας; Διότι το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μάλλον ένα εργαλείο
    και δεν είναι το μοναδικό, όπως είπατε κι εσείς υπάρχει κι ένα βιβλίο
    για τον δάσκαλο.
    >

    Περιμένατε ότι θα είχατε τέτοιες αντιδράσεις από την ελληνική
    κοινωνία;
    >

    Το θέμα είναι και από πού προέρχονται όμως οι αντιδράσεις, διότι δεν
    προέρχονται από ολόκληρη την κοινωνία.
    >

    Ποια είναι η πρώτη εικόνα που έχετε σχηματίσει από την εκπαιδευτική
    διαδικασία;
    >

    Δεν είναι για αποστήθιση λέτε;
    >

    Προκύπτει ένα θέμα δηλαδή επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών για τη
    διδασκαλία του βιβλίου, ή δεν υπάρχει η βούληση;
    >

    Δεν ξέρω αν για το συγκεκριμένο βιβλίο θα χρειαζόταν επιμόρφωση, διότι
    όπως είπατε εισάγει έναν νέο τρόπο διδασκαλίας, μια νέα μεθοδολογία.
    >

    Να κρατήσουμε αυτό που είπατε, ότι θα προχωρήσετε σε συνεννόηση με το
    Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στις διορθώσεις που πρέπει να γίνουν, αλλά
    υπάρχει ένας άξονας.
    >

    Σχόλιο από Anti-ΜΑΤ | 29/03/2007

  15. Η πολτοποίηση της Ιστορίας…
    «ΕΘΝΟΣ» 28/3

    του Νίκου Μελέτη

    Το θέμα με το βιβλίο δεν είναι τα «κάποια λάθη», αλλά η ιδεολογία που το διαπνέει
    Με… άλλοθι τις κορώνες του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, στις οποίες προστέθηκε και η πρωτοφανής απόφαση της Ιεράς Συνόδου να κηρύξει το βιβλίο… αντισυνταγματικό, επιχειρείται συστηματικά τις τελευταίες εβδομάδες να αποπροσανατολιστεί η δημόσια συζήτηση και να κουκουλωθεί η προσπάθεια «ιδεολογικοποίησης» της Ιστορίας, η οποία μάλιστα διδάσκεται σε μικρούς μαθητές.
    Η δήλωση της υπουργού Παιδείας, Μ. Γιαννάκου, ότι οι συγγραφείς του βιβλίου «Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια», της ΣΤ Δημοτικού, «παραδέχτηκαν κάποια λάθη, και θα διορθωθούν», αποσκοπεί ακριβώς στο να θαφτεί κάτω από το χαλί η ιδεολογία που διαπνέει ολόκληρο το βιβλίο: η ουδετεροποίηση της Ιστορίας, η εξαφάνιση του εθνικού πλαισίου της, η υποβάθμιση του ρόλου του ατόμου στο ιστορικό «γίγνεσθαι» και η διαστρέβλωση ακόμη και ιστορικών γεγονότων, ώστε να ξεπεραστούν δήθεν «στερεότυπα». Μιλούν για «λάθη», λες και πρόκειται για ορθογραφικά λαθάκια ή για μια ανακριβή ημερομηνία…
    Είναι η ίδια αντίληψη που θεωρεί ότι οι διεθνείς και διακρατικές σχέσεις καθορίζονται απλώς και μόνο από ψυχολογικούς όρους και από την αντίληψη που καλλιεργεί το εκπαιδευτικό σύστημα του ενός λαού για τον άλλο…
    Σύμφωνα με αυτήν τη βλακώδη αντίληψη, θα έπρεπε να μας βλέπει Ιρανός και να μας πλακώνει στο ξύλο, για να πάρει ρεβάνς για τη μάχη του Μαραθώνα ή να μας κάνει εμπάργκο η Βουλγαρία επειδή κάποιο βιβλίο έγραφε για κομιτατζήδες.
    Εφόσον η Ιστορία, λοιπόν, δεν εξυπηρετεί την ιδεολογία αυτή, τότε πολτοποιείται και ανασυντίθεται κατά το δοκούν. Βγήκε χθες η συγγραφέας του βιβλίου, κ. Ρεπούση, για να πει ότι η αναφορά στον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης είναι μια αστοχία που θα αποκατασταθεί, νομίζοντας ότι απευθύνεται σε μαθητές της ΣΤ Δημοτικού.
    Μήπως απλώς ξέφυγε από την κ. Ρεπούση το γεγονός ότι υπήρξε Μικρασιατική Καταστροφή και όχι «συνωστισμός» στο λιμάνι της Σμύρνης λες και επρόκειτο για έξοδο του Δεκαπενταύγουστου;
    Μήπως της ξέφυγε ότι υπήρξε κάποτε Αλβανικό Επος ή έστω Αλβανικό Μέτωπο; Ή, μήπως, η κ. Ρεπούση δεν είχε χώρο και γι αυτό περιόρισε σε 19 αράδες ολόκληρη την ιστορία της Κατοχής, της Εθνικής Αντίστασης, του Εμφυλίου πολέμου…
    Λέτε να είναι λάθος που μιλάει (η μόνη εκτός του κ. Ντενκτάς) για τη διχοτόμηση της Κύπρου;
    Πιθανόν να συμφωνούσαμε ότι πέρασαν σαν πασάδες οι Ελληνες στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όπως εύκολα διαπιστώνεις από τη σειρά λιθογραφιών του σχετικού κεφαλαίου του βιβλίου.
    Μήπως όμως διέφυγε την προσοχή των συγγραφέων η (στα όρια του γελοίου) ερώτηση που ακολουθεί απευθυνόμενη στους μικρούς μαθητές: (σελ 25) «Ποιες ευκαιρίες διασκέδασης έχουν οι ελληνικοί πληθυσμοί κατά την οθωμανική κυριαρχία» (το μυαλό των μαθητών μάλλον θα πάει στη Γιουροβίζιον ή σε φεστιβάλ σκέιτ μπορντ…);
    Τελικά, όμως, είναι λυπηρό που ούτε η συγγραφέας του βιβλίου δεν έχει το σθένος να υπερασπίσει το βιβλίο της. Και προσπαθεί να εμφανίσει τις δικές της «αλήθειες» σαν πολλά μικρά λάθη, απλώς για να το διασώσει…

    Σχόλιο από Anti-ΜΑΤ | 29/03/2007

  16. Ιδού μερικές ακόμα προτάσεις για τα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού
    Στο ίδιο πνεύμα με το υπάρχον βιβλίο, εναντίον της μισαλλοδοξίας και του ξενόφοβου ρατσισμού των ελληναράδων…..

    1. Το 1940 οι Γερμανοί χάρις στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού του Χίτλερ συνέρρεαν μαζικά στις Νότιες χώρες.

    2. Την περίοδο 1940-1944 λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ελλάδα, οι Έλληνες Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων για να βρουν ένα μεταφορικό μέσο για τη Γερμανία για να βρουν καμιά δουλίτσα. Πολλοί πέθαναν από την ταλαιπωρία και το συνωστισμό.

    3. Την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η παραπαιδεία είχε μεγάλη άνθιση. Ο Σουλτάνος ανέθεσε την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στην Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία άνοιξε με τη σειρά της ιδιωτικά φροντιστήρια. Το ονομαστότερο ήταν στη χαράδρα του Λούσιου πάνω στο γκρεμό λόγω της καταπληκτικής θέας. Τα παιδιά εκτός από Ελληνική γλώσσα παρακολουθούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδαγωγικού ινστιτούτου του Σουλτάνου και το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, του Βυζαντίου, θρησκευτικά και Ελληνική φιλοσοφία.

    4. Λόγω της κακής εκπαίδευσης που υπήρχε από το Βυζάντιο πολλοί έστελναν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Όταν επεκράτησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία οργάνωσε πολλά κολλέγια ανώτερης εκπαίδευσης οι απόφοιτοι των οποίων έβρισκαν αμέσως δουλειά στο Δημόσιο. Πολλοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους σε αυτά τα κολέγια για να κάνουν καριέρα. Οι απόφοιτοί τους ονομάζονταν δε Γενίτσαροι.

    5. Στις 15 Αυγούστου του 1940 όπου η Μύκονος δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί τουριστικά ο κόσμος συνέρρεε στην Τήνο όπου διασκέδαζε στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης καθώς επίσης και πολλοί τουρίστες. Μάλιστα έγινε και ένα ατύχημα όταν ένα Ιταλικό κρουαζιεροϋποβρύχιο έπεσε από αμέλεια του κυβερνήτη στο Ελληνικό πλοίο Έλλη.

    6. Το 1940-44 είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα φοβερός ρατσισμός και ξενοφοβία σε βάρος των Γερμανών οικονομικών μεταναστών. Μόνο λίγοι Έλληνες είδαν τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους πολίτες κρατώντας ταυτόχρονα την Ελληνική τους ταυτότητα. Ήταν οι γνωστοί Γερμανοτσολιάδες που εργάστηκαν για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

    7. Όταν οι Τούρκοι ήλθαν στα Βαλκάνια οι λαοί των Βαλκανίων τους αντιμετώπισαν με προκατάληψη και τρομο-υστερία. Πολλοί ρατσιστές δε, αντέδρασαν στις προθέσεις της Οθωμανικής κυβέρνησης να κτίσει και τζαμιά σε κεντρικά σημεία της χώρας. Οι μόνοι που έδειξαν ανωτερότητα ήταν μια μερίδα των βορείων Αλβανών που υποδέχτηκαν με τέτοια αγάπη τους Τούρκους ώστε έγιναν και οι ίδιοι Μουσουλμάνοι, οι γνωστοί Τουρκαλβανοί. Οσοι Αλβανοί ήσαν ρατσιστές αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Νότια Ιταλία και την Ήπειρο.

    8. Το 1941 είχε αναπτυχθεί ο φτηνός τουρισμός στην Κρήτη. πολλοί μάλιστα Γερμανοί από χαμηλότερα οικονομικά στρώματα έβρισκαν πάμφθηνες πτήσεις τσάρτερ, χωρίς κατάλυμα στο νησί. Για να γλυτώσουν δε και τους φόρους αεροδρομίου έπεφταν στο νησί με αλεξίπτωτο. Σε πολλούς Κρητικούς δεν άρεσε ο τουρισμός αυτός που δεν απέφερε συνάλλαγμα στο νησί και κακοδέχτηκαν τους Γερμανούς στο νησί. Έτσι έγινε η μάχη της Κρήτης.

    9. Ενα εορταστικό τριήμερο του 1826 συνέβη ένα τρομερό δυστύχημα όταν κατά την μαζική έξοδο από την πόλη του Μεσολογγίου πολλοί κάτοικοι ποδοπατήθηκαν στο μεγάλο μποτιλιάρισμα όταν ένας αμελής Τούρκος υπάλληλος αμέλησε να ανοίξει το ένα φύλο της θύρας της εξόδου της πόλης. Ανάλογο περιστατικό έγινε το 1981 με τη θύρα 7 του Ολυμπιακού.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/03/2007

  17. ΆΣΧΕΤΟ ΑΛΛΑ ΚΑΛΟ!!!
    ————————

    Στο τσίρκο, ο θηριοδαμαστής παίρνει στο χέρι το πουλί του και στη
    συνέχεια το βάζει μέσα στο ανοιχτό στόμα του κροκόδειλου !

    Ο κροκόδειλος αρχίζει και κλείνει σιγά σιγά τις μασέλες του και λίγο πριν του κόψει το πουλί, ο θηριοδαμαστής βαράει «φλάπ» μιά καρπαζιά στο κεφάλι του κροκόδειλου, οπότε ο κροκόδειλος ανοίγει αμέσως τα σαγόνια του.

    Ο θηριοδαμαστής ρωτάει τότε την ομήγυρη : «Ποιός μπορεί να το κάνει αυτό;»

    Νεκρική σιγή φυσικά..!

    Τελικά σηκώνει το χέρι της μία ξανθιά: «Εγώ, αλλά παρακαλώ να μήν είναι δυνατή η καρπαζιά…..».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/03/2007

  18. Δρατομαι της ευκαιρίας να σας αναφέρω ότι εξακριβωμένες πληροφορίες μας μέσα από το Υπουργείο Παιδείας κάνουν λόγο για την νέα εγκύκλιο που θα κυκλοφορήσει στα σχολεία τις ημέρες του Πάσχα.

    Η εγκύκλιος δίνει λεπτομερείς οδηγίες προς τους διευθυντές των σχολείων πως να ξυλωσουν τις ζαρντινιέρες που υπάρχουν έτσι ώστε να μην παρατηρηθούν δυσάρεστα γεγονότα που ωφείλονται στον συνοστισμό των μαθητών κατά την εξοδό τους.

    Επίσης ο Δήμαρχος Σμύρνης Orhan Ucuncuoglu με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου αφαίρεσαι από την παραλία της Σμύρνης όλες τις ζαρντινιέρες που υπήρχαν εκεί από παλαιοτάτων καιρών γιατί παρατηρήθηκε ότι σε στιγμές έντονου συνοστισμού οι πολίτες μπερδεύονταν στις ζαρντινιέρες και έπεφταν στην θάλασσα.

    μουμούλ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2007

  19. >> Διαγωνιζόμενη στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;»
    >> έχει φτάσει στην τελευταία ερώτηση. Αν απαντήσει σωστά, κερδίζει
    >> 200.000 ευρώ. Αν απαντήσει λάθος, κερδίζει μόνο 32.000. Όπως ήταν
    >> αναμενόμενο, η ερώτηση δεν ήταν εύκολη υπόθεση:
    >>
    >> «Ποιο από τα παρακάτω είδη πουλιών δε χτίζει μόνο του τη φωλιά του,
    >> αλλά χρησιμοποιεί τις φωλιές άλλων πουλιών;»
    Οι πιθανές απαντήσεις
    >> ήταν:
    >>
    >> Α) ο κόνδορας;
    >>
    >> Β) το χελιδόνι;>>

    >> Γ) ο κούκος;
    >>
    >> Δ) το σπουργίτι;
    >>
    >> Η γυναίκα βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Δε γνώριζε την απάντηση. Και ήταν
    >> σε ακόμα πιο δύσκολη θέση γιατί είχε εξαντλήσει 2 από τις 3 βοήθειες.
    >> Το μόνο που της απέμενε ήταν να τηλεφωνήσει μια φίλη. Η γυναίκα, όμως,
    >> απευχόταν τη χρήση αυτής της βοήθειας, γνωρίζοντας πως η μοναδική φίλη
    >> της που θα βρισκόταν σπίτι εκείνη την ώρα ήταν ξανθιά. Αλλά η
    >> διαγωνιζόμενη δεν είχε εναλλακτική. Τηλεφώνησε στη φίλη της και της
    >> διάβασε την ερώτηση και τις τέσσερις πιθανές απαντήσεις.
    >>
    >> Χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό, η ξανθιά απαντάει:
    >>
    >> «Είναι πανεύκολο. Η σωστή απάντηση είναι το Γ: Ο κούκος!»
    >>
    >> Η ξανθιά είχε απαντήσει με τόση αυτοπεποίθηση, που η διαγωνιζόμενη δε
    >> μπορούσε παρά να την εμπιστευτεί.
    >>
    >> Σταυρώνοντας τα δάχτυλά της, η διαγωνιζόμενη λέει:
    >>
    >> «Γ, Ο κούκος».
    >>
    >>
    >> Η απάντηση ήταν σωστή και η γυναίκα ήταν εκατομμυριούχος! Είχε
    >> κερδίσει 200.000 ευρώ.
    >>
    >> Τρεις μέρες αργότερα, η νικήτρια του διαγωνισμού διοργανώνει ένα πάρτι
    >> για οικογένεια και φίλους, συμπεριλαμβανομένου της ξανθιάς που τη
    >> βοήθησε να κερδίσει.
    >>

    >> «Τζένη, δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω», λέει η νικήτρια. «Χάρη
    >> σ’εσένα, είμαι εκατομμυριούχος. Και ξέρεις κάτι; Ήταν η ταχύτητα και
    >> σιγουριά με την οποία απάντησες την ερώτηση που με έπεισε να επιλέξω
    >> το Γ. Παρεμπιπτόντως… πως και γνώριζες τη σωστή απάντηση;»

    >>
    >> «Έλα τώρα» της λέει η ξανθιά. «Όλοι γνωρίζουν πως οι κούκοι δε χτίζουν
    >> φωλιές. Ζουν σε ρολόγια!»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2007

  20. Το φιλί της γυναίκας-αράχνης:

    Η άλωση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου από τη στρατευμένη αμάθεια

    Απόδημος Ελλην

    Αντίβαρο, Μάιος 2007

    Για τους μελετητές του φαινομένου της αναξιοκρατίας στην Ελληνική εκπαίδευση, η επίσημη αλληλογραφία της συγγραφέως του διαβόητου βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, Μαρίας Ρεπούση, με τον Υπεύθυνο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Γιάννη Παπαγρηγορίου, στη τελική φάση sυγγραφής/αξιολόγησης πριν την έκδοση του εν λόγω εγχειριδίου (καλοκαίρι-φθινόπωρο 2004), παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον:

    Από τη μια μεριά, αποτυπώνει ανάγλυφα την απύθμενη αλαζονεία που διακατέχει την εν λόγω ’συγγραφέα’ στην σχεδόν χλευαστική αντιμετώπιση των διορθωτικών παρατηρήσεων του Παπαγρηγορίου πάνω στο πόνημά της, δύο χρόνια πριν από την έκδοσή και διανομή του στα σχολεία της χώρας. Πρόκειται για «το παραχθέν υλικό» των τριών ενοτήτων του βιβλίου που εμφανίζει προς έγκριση στην αρμόδια Επιτροπή Ιστορίας του ΠΙ (υπό τον Παπαγρηγορίου) και στους τρεις εξωτερικούς «αξιολογητές» – υπό την καθηγήτρια Ιστορίας και φίλη της, Α. Λεωντσίνη-Γλυκοφρύδη.
    Είναι χαρακτηριστικό πως η Ρεπούση πουθενά δεν απαντά επί της ουσίας των επισημάνσεων του Παπαγρηγορίου ο οποίος της ’αναπέμπει’ τα χειρόγραφα τονίζοντας ότι παρεκκλίνουν συστηματικά από τις προδιαγραφές τόσο του Αναλυτικού Προγράμματος Διδασκαλίας για το συγκεκριμένο μάθημα όσο και της Σύμβασης Ανάθεσης Έργου που υπέγραψε με το ΠΙ το 2003. Ο Παπαγρηγορίου λέει: «Το δεύτερο μέρος του εν λόγω εκπαιδευτικού υλικού [που αναφέρεται στην ’Μεγάλη Επανάσταση’ του 1821] αποκλίνει σημαντικά από τα περιεχόμενα, τους στόχους και τις προδιαγραφές του Αναλυτικού Προγράμματος, γι’ αυτό και διαφωνώ με τις διευκρινίσεις που αναπτύσσει στην έκθεσή της η πρώτη αξιολογήτρια [Λεωντσίνη] που υποστηρίζει ότι οι στόχοι ’εκπληρώνονται μέσα από το παραχθέν υλικό’ και ότι τα κείμενα ανταποκρίνονται στις προϋπάρχουσες γνώσεις αλλά και τις γνωστικές ικανότητες των μαθητών της Στ’ τάξης».

    Από την άλλη μεριά, η αλληλογραφία αποκαλύπτει εμμέσως πλην σαφώς τον εξωθεσμικό ιστό της αράχνης που επιστρατεύεται προς υποστήριξη της αναπληρώτρια καθηγήτριας Διδακτικής της Ιστορίας στο ΑΠΘ. Γίνεται λοιπόν φανερό ότι από το δίκτυο αυτό η Ρεπούση αντλούσε ήδη από το 2002 – πολύ πριν ‘διαγωνισθεί’ για την ανάθεση συγγραφής του βιβλίου – την αυτοπεποίθηση πως τελικά θα ‘περάσει το δικό της’ χωρίς τη παραμικρή υποχώρηση στους «αυταρχικούς κύκλους» του ΠΙ, όπως τελικά συνέβη.
    Τρία χρόνια αργότερα, με ανάλογη περιφρόνηση απευθύνθηκε η Ρεπούση δημόσια – παρουσία μάλιστα και του ίδιου του Παπαγρηγορίου – προς «το εθνικιστικό λόμπυ» της Ελλάδας που απαιτεί την απόσυρση και όχι τη «διόρθωση» από την ίδια του ανεκδιήγητου βιβλίου της – όπως μάταια της ζητούσε από το 2004 ο Υπεύθυνος Προϊστάμενος του ΠΙ.

    Άλλωστε, το πιο σημαντικό στοιχείο που προσκομίζει η εν λόγω αλληλογραφία είναι ότι οι εμπειρογνώμονες του ΠΙ – οι οποίοι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στην επιλογή της συγγραφικής ομάδας Ρεπούση στο ‘διαγωνισμό’ για την ανάθεση του έργου το 2003 – είχαν εκφράσει εξ αρχής τις ίδιες ακριβώς ενστάσεις με αυτές που εξέφρασαν αργότερα εκατοντάδες ιστορικοί, εκπαιδευτικοί και πανεπιστημιακοί όλων των πολιτικών παρατάξεων αμέσως μετά την έκδοση και διανομή του βιβλίου στα σχολεία τον Σεπτέμβριο του 2006. Προκαλεί πράγματι κατάπληξη το γεγονός ότι ο Παπαγρηγορίου «αναπέμπει» στους συγγραφείς όλα τα κομμάτια του βιβλιαρίου των 130 σελίδων που του παραδίδουν οι συγγραφείς το 2004, ζητώντας εκ μέρους τους τη διόρθωση πληθώρας ανακριβειών, αντιπαιδαγωγικών ασαφειών, αποσπασματικής αφήγησης και παραβιάσεων του αναλυτικού προγράμματος που επισημαίνει στις μακροσκελείς επιστολές του.

    Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά τα ουσιώδη δεν διορθώθηκε ποτέ. Αντίθετα, η Ρεπούση αντιτάσσει σε όλες τις παρατηρήσεις του Παπαγρηγορίου, (που επανελήφθησαν σχεδόν αυτούσιες τρία χρόνια αργότερα από την έκθεση καταπέλτη της Ακαδημίας Αθηνών), τον υπερφίαλο ισχυρισμό ότι το παραχθέν υλικό, έχει ήδη εγκριθεί από την διαδικασία Διαγωνισμού ανάθεσης του έργου. Δηλαδή θεωρεί ’τετελεσμένο’ την κατακύρωσή του έργου στην ανάδοχο συγγραφέα βάσει των «δειγμάτων γραφής» που βαθμολογήθηκαν με Άριστα μόνο από τη τριμελή επιτροπή «αξιολογητών» υπό την Λεωντσίνη, και της οποίας τη γνώμη απαιτεί να υπερισχύσει εκείνης του τμήματος Ιστορίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

    «Πολλές από τις διορθώσεις οι οποίες προτείνονται στη τελευταία εισήγηση του υπευθύνου του μαθήματος αντίκεινται στη λογική του δείγματος γραφής το οποίο υποβάλαμε ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες και για το οποίο προκριθήκαμε για τη συγγραφή του όλου διδακτικού πακέτου,» επιμένει η Ρεπούση και προσθέτει: «Υπενθυμίζουμε ότι η αξιολόγηση τόσο η αρχική για την ανάθεση του έργου όσο και η διαμορφωτική συνιστά (sic) ουσιαστική διαδικασία για τη συγγραφή των νέων εγχειριδίων και εκπαιδευτικών πακέτων και αυτήν ακριβώς τη διαδικασία εμπιστευθήκαμε αμφότερες οι πλευρές.»

    Ούτε βέβαια είναι τυχαίο ότι οι ενδοιασμοί που διαφαίνονται στις επιστολές του Παπαγρηγορίου για την ικανότητα της Ρεπούση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του έργου που της ανατέθηκε, ήταν παραπλήσιες – αν όχι ταυτόσημες – εκείνων που εξέφρασε με πολύ μεγαλύτερη σαφήνεια και αυστηρότητα πριν ένα μήνα η Ακαδημία Αθηνών:

    «Το βιβλίο πάσχει πρώτον ως βιβλίο ιστορίας. Οι αδυναμίες του αποκαλύπτουν ότι οι συγγραφείς δεν έχουν αρκετές ιστορικές γνώσεις και καθόλου ιστορική σκέψη. Ούτε εμπειρία συγγραφής βιβλίων έχουν.»

    Σε αντίθεση όμως με το «προπύργιο του συντηρητισμού» που αντιπροσωπεύει για το δίκτυο Λιάκου-Ρεπούση η Ακαδημία, ο αρμόδιος διευθυντής του ΠΙ υπεχώρησε κυριολεκτικά ‘κατά κράτος’ και κατάπιε τα γραφόμενα του χωρίς να ρίξει έστω μια άσφαιρη τουφεκιά, έτσι… για την τιμή των όπλων. Δεν μιλά ποτέ – ούτε προειδοποιητικά – για την δυνατότητα που δίνει ο νόμος στο ΠΙ, ως δημόσια αρχή σχεδιασμού της Εκπαιδευτικής Πολιτικής, να «αναπέμψει» οριστικά το τερατούργημα στους δημιουργούς του και να καταγγείλει τη σύμβαση ανάθεσης έργου μαζί τους.

    Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να κατανοήσουμε τη κατευναστική στάση που τήρησε εξ αρχής ο Παπαγρηγορίου προς τους «αναδόχους» του έργου, μέχρι που διολίσθησε προς μια άνευ όρων συνθηκολόγηση, δεχόμενος τελικά να εκδοθεί το βιβλίο «ως έχει… και βλέπουμε πως θα πάει στη πράξη». Απλούστατα, οι συγγραφείς είχαν «πλάτες» τόσο ισχυρές που δεν θα μπορούσαν ποτέ να σηκώσουν το βάρος τους οι ασθενείς ώμοι ενός «μη-πανεπιστημιακού» διοικητικού στελέχους του Υπουργείου Παιδείας.

    Δεν άργησε λοιπόν η Ρεπούση, μετά τις πρώτες αναπομπές των γραπτών της να βάλει και πάλι τα μεγάλα μέσα να τη σιγοντάρουν σε μια πρωτοφανή επίδειξη εξωθεσμικής δύναμης που κανένας Παπαγρηγορίου δεν μπορούσε να αγνοήσει.

    Εδώ μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η περίοδος του «Ολυμπιακού» καλοκαιριού 2004 επέτρεψε στον Παπαγρηγορίου να υποθέσει αρχικά πως η Νέα Διακυβέρνηση υπό την Μαριέττα Γιαννάκου θα τηρούσε στοιχειώδεις «αποστάσεις» από την εύνοια που έδειξε προς το δίδυμο Ρεπούση-Λεωντσίνη ο προκάτοχός της (Πέτρος Ευθυμίου). Ο τελευταίος διόρισε την Λεωντσίνη επικεφαλής των τριών «κριτών» του διαγωνισμού για την ανάθεση της συγγραφής του βιβλίου της Στ’ Δημοτικού. Η Λεωντσίνη είναι στενή φίλη της Ρεπούση, από την εποχή που αμφότερες έγραφαν εσπευσμένα το διδακτορικό τους υπό τον ίδιο καθηγητή Ιστορίας. Αλλά και αργότερα η σχέση τους εμπλουτίστηκε «ακαδημαϊκά» αφού η Ρεπούση προσελήφθη από τον σύζυγο της Λεωντσίνη, καθηγητή της Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γ. Λεωντσίνη, προτού αμφότερες κατακτήσουν τις πρώτες τους θέσεις ΔΕΠ στα πανεπιστήμια της Αθήνας και Θεσσαλονίκης αντίστοιχα.

    Παρόλο που η διακήρυξη και εποπτεία του Διαγωνισμού συγγραφής σχολικών βιβλίων διενεργείται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τα λεγόμενα «δείγματα γραφής» των υποψηφίων «συγγραφέων» αξιολογούνται αποκλειστικά από τους τρεις εξωτερικούς κριτές. Αυτοί οι κριτές επέλεξαν τελικά τη συγγραφική ομάδα, βαθμολογώντας τα «δείγματα γραφής» της ομάδας Ρεπούση με 95/100 ενώ τα «δείγματα» της δεύτερης ομάδας βαθμολογούνται με 75/100. Για να μη μείνουν όμως οι τελευταίοι «παραπονεμένοι», προσλαμβάνονται από τον εκδοτικό οίκο του επίδικου εγχειριδίου, ‘Ελληνικά Γράμματα’ (που ανήκει στον ΔΟΛ) για να συγγράψουν τα προαιρετικά «βοηθήματα» του βιβλίου.

    Αλλά η τελική αξιολόγηση και έγκριση των χειρογράφων ενοτήτων που παραδίδουν στο ΠΙ οι συγγραφείς του βιβλίου γίνεται από κοινού μεταξύ της αρμόδιας επιτροπής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του Τομέα Ιστορίας (Παπαγρηγορίου) και των Κριτών (Λεοντσίνη).

    Αυτός είναι και ο λόγος που η Ρεπούση στην δημοσιευμένη αλληλογραφία «εξανίσταται» επειδή ο Παπαγρηγορίου δεν λαμβάνει υπ’ όψη του «τη λογική των δείγματα γραφής» με τα οποία ’κέρδισε’ το διαγωνισμό και που προφανώς ήταν ακριβώς τα ίδια με τα τελικά της τερατουργήματα. Ο Παπαγρηγορίου της λέει ότι το ένα (δείγματα) δεν έχει καμία σχέση με το άλλο (τελικό προϊόν).

    «Τα διδακτικά βιβλία δε γράφονται ούτε κρίνονται με τη ’λογική’ των δειγμάτων αλλά με τη ’λογική’ των ΑΠΣ και των σχετικών προδιαγραφών,» απαντά ο Παπαγρηγορίου και υπογραμμίζει: «Θα είχε, επομένως, νόημα και αξία η περί ’λογικής’ επισήμανση της συγγραφικής ομάδας, αν αυτή είχε σημείο αναφοράς τη ’λογική του ΑΠΣ, με συγκεκριμένες παραπομπές σ’ αυτό, όπως γίνεται στην εισήγηση του υπευθύνου του μαθήματος, και όχι γενικά και αόριστα στη λογική του δείγματος.» Αλλά, στο τέλος, ο «υπεύθυνος» υποχωρεί επειδή καταλαβαίνει ότι το κύκλωμα Λεοντσίνη-Ρεπούση είναι ισχυρότερο απ’ ότι υπολόγιζε και θα μπορούσε, αν ήθελε, να τον θάψει επαγγελματικά και ηθικά.

    Πως έλαβε το μήνυμα αυτό ο Παπαγρηγορίου; Αμέσως μετά την «αλληλογραφία» με τη Ρεπούση για τις δύο πρώτες ενότητες του απαράδεκτου βιβλίου που αναπέμφθηκαν (Ιούνιος 2004) και λίγο πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ο Παπαγρηγορίου δέχεται μια άνευ προηγουμένου προσωπική επίθεση από τη ίδια τη Ρεπούση μέσω επώνυμου άρθρου της στη ναυαρχίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη, Τα Νέα, της 14-9-04 (ΓNΩMH Eμποδίζουν την ανανέωση στα σχολικά εγχειρίδια) όπου η «υπό αξιολόγηση» ανάδοχος του ΠΙ κάνει ρόμπα τον κ. Υπεύθυνο χωρίς να τον κατονομάζει («αυταρχικοί κύκλοι» του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που «καθυστερούν αδικαιολόγητα» και «αναγορεύονται σε μοναδικούς κριτές» των δήθεν «ανανεωμένων» βιβλίων).

    http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20040914&nid=4354585
    «H κυβέρνηση εν τω μεταξύ άλλαξε. H νέα ηγεσία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου εκδήλωσε διά του προέδρου της την πρόθεσή της να μην ανακόψει την πρόοδο του έργου. Ωστόσο αυτή ανακόπτεται. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο δεν τηρεί τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του απέναντι στις συγγραφικές ομάδες. Στην ουσία αναιρούνται οι όροι στη βάση των οποίων συνέπραξαν οι ενδιαφερόμενοι/ες, όροι που είναι ταυτόχρονα και εγγύηση για την ποιότητα του εγχειρήματος. Τα κεφάλαια και οι ενότητες των βιβλίων λιμνάζουν στα γραφεία των υπευθύνων του Π.I. Οι επιτροπές αξιολόγησης υποβαθμίζονται και το Π.I. αναγορεύεται σε μοναδικό κριτή.

    «Οι συγγραφείς των εγχειριδίων από ισότιμοι συνομιλητές του Π.I. με στόχο να εκδοθούν ποιοτικά και σύγχρονα σχολικά βιβλία αντιμετωπίζονται ως γραφείς εντολοδόχοι. Σε μερικές περιπτώσεις, τους ζητείται ν\’ αλλάξουν ακόμα και τις βασικές αρχές για τις οποίες προκρίθηκαν. Οι σελίδες των εγχειριδίων πηγαινοέρχονται «διά ασήμαντον αφορμήν» ανάμεσα στους συγγραφείς και στο Π.I. και οι προτεινόμενες βελτιώσεις δεν αιτιολογούνται επαρκώς. Τα προβλήματα εμφανίζονται οξύτερα όταν πρόκειται για την ανανέωση του περιεχομένου βιβλίων όπως η Ιστορία ή η Γλώσσα. Αυταρχικές αιτιάσεις και συμπεριφορές τείνουν να αντικαταστήσουν τον επιστημονικό διάλογο και την τεκμηρίωση των απόψεων.

    Στη σύγχρονη διακυβέρνηση υπάρχει πολιτική ευθύνη. Στις δημοκρατίες η πολιτική ευθύνη αναλαμβάνεται. Καιρός της είναι και στην προκειμένη περίπτωση.»

    Πρόκειται για ένα ακόμη πρωτοφανές δείγμα αλαζονίας του δικτύου Ρεπούση όπου, ενώ η ίδια τελεί υπό αξιολόγηση, της επιτρέπεται να αρθρογραφεί με την υπογραφή και φωτογραφία της (στην εφημερίδα του αναδόχου εκδότη του βιβλίου της) για να κατακεραυνώσει τους «θεσμικούς» αξιολογητές που τόλμησαν να κατακρίνουν το ακριβοπληρωμένο προϊόν της. Αλλά η συγγραφέας πάει ακόμα πιο πέρα, εγκαλώντας τη «σύγχρονή διακυβέρνηση» να αναλάβει τις «πολιτικές της ευθύνες» προτού στραφεί και εναντίον της.
    Η κατά τα άλλα ένθερμη υπερασπίστρια των θεσμών Μαριέττα Γιαννάκου δεν αργεί να πάρει το μήνυμα ότι ο συγκεκριμένος ιστός της αράχνης δεν υποτάσσεται σε εφήμερες εναλλαγές στην Εξουσία. Αντί λοιπόν η Υπουργός να καθαιρέσει τους εγκαθέτους του προκατόχου της – στέλνει μηνύματα «δυσφορίας» προς τον νέο πρόεδρο του ΠΙ για καθυστερήσεις στην έκδοση των βιβλίων της Νέας Διακυβέρνησης, όπως αυτά είχαν «δρομολογηθεί» από την… Παλιά.

    Τέλος, για να εμπεδώσει ο Παπαγρηγορίου την ταυτότητα απόψεων της Νέας με την Παλιά Αναξιοκρατία, έρχεται λίγες μέρες αργότερα ο ανώνυμος «Μικροπολιτικός» της εφημερίδας Τα Νέα και τον λούζει κυριολεκτικά, παραβάλλοντας τον με τον Μπουτιλιόνε, επειδή δήθεν επιχείρησε να «αναπέμψει» φωτογραφία της Μπουμπουλίνας που του είχε παραδώσει η Ρεπούση. Το κείμενο του Μικροπολιτικού (12/10/04) αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο για να εκτιμήσουμε το βάθος του σεβασμού προς τους θεσμούς που τρέφουν οι ντόπιοι προστάτες της στρατευμένης αμάθειας.

    http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20041015&nid=4359490
    ΚΑΚΟΣ ΧΑΜΟΣ γίνεται με τα σχολικά βιβλία. Φασαρία έχει ήδη γίνει με αφαίρεση κειμένων του Ηλία Βενέζη από βιβλία του Δημοτικού, αλλά και με το «κόψιμο» της προσφώνησης του Κωστή Στεφανόπουλου προς τον Μπιλ Κλίντον, καθώς και αποσπασμάτων από το έργο του Νίκου Εγγονόπουλου, της Κικής Δημουλά και της Μάρως Δούκα από την εξεταστέα ύλη των TEE. Λοιπόν, υπάρχει συνέχεια!

    H δόξα τού… Μπουτιλιόνε

    ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΙ ότι τα κείμενα που παραδίδουν οι συγγραφείς της Ιστορίας του Δημοτικού, επιστρέφονται με υποδείξεις ιδεολογικού – «εθνικού» βεβαίως – περιεχομένου. Φαίνεται μάλιστα πως κάποιος εζήλωσεν τη δόξα του Μπουτιλιόνε. Γιατί το λέω; Διότι επεστράφη εικόνα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Φαίνεται πως η μπουρλοτιέρισσα δεν θεωρήθηκε εμβληματική φιγούρα του Αγώνα του 1821. Στη θέση της αντιπροτάθηκε εικόνα μουστακαλή, φουστανελά, αρσενικού. Διαγιγνώσκω κλίμα διακρίσεως φύλων στο θέμα των αγωνιστών της Εθνεγερσίας. Το πηγαινέλα έχει πάντως ως αποτέλεσμα καθυστερήσεις στην έκδοση των νέων βιβλίων.

    «Υποδείξεις ιδεολογικού – ’εθνικού’ βεβαίως – περιεχομένου…» Σε τέτοιες ακριβώς υποδείξεις ιδεολογικού – ’αντί-εθνοκεντρικού’ βεβαίως – περιεχομένου βασίστηκε η Ρεπούση για να αναρριχηθεί, όταν διαβίβαζε τα νεοταξικά της διαπιστευτήριά ως απλή επίκουρος καθηγήτρια προς πάσα θεσμική και εξωθεσμική κατεύθυνση, πάντα όμως μέσω της ίδιας εφημερίδας:

    http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20020613&nid=4235727
    «Η εθνοκεντρική Ιστορία και οι επιλογές της για τη διευθέτηση του παρελθόντος εμπόδισε, έναν αιώνα τώρα, την καλλιέργεια της ιστορικής κρίσης των πολιτών, ανδρών και γυναικών, αυτής της χώρας… Αυτό, αντίθετα, που δεν εμπόδισε η εθνοκεντρική Ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, είναι η εκδήλωση εθνικών κρίσεων. Πολλές μάλιστα από τις εθνικές κρίσεις κατέληξαν να περάσουν στη συλλογική μνήμη ως εθνικές αποτυχίες. Το Μικρασιατικό, τα εδάφη της Ανατολικής Θράκης, οι ρυθμίσεις της ανταλλαγής των πληθυσμών και της περιουσίας τους, οι τύχες του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, το Κυπριακό εν γένει και κατά περίπτωση, το Μακεδονικό πρόσφατα, αποτελούν παραδείγματα «εθνικών αποτυχιών» που παραμένουν μάλιστα ανεξήγητες για τα παιδιά που μαθαίνουν Ιστορία στα ελληνικά σχολεία. Ανεξήγητες, εκτός εάν παρεισφρήσει ο από μηχανής θεός που στην περίπτωσή μας δεν είναι άλλος από την ευθύνη και την υπαιτιότητα των Ξένων Δυνάμεων και των εχθρών – εξωτερικών κυρίως και ενίοτε εσωτερικών – του έθνους.» (Μαρία Ρεπούση, «Θέλουμε ιστορικά εγγράμματους πολίτες;» \»TA NEA\» Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2002).

    Με άλλα λόγια, υπεύθυνη για όλα τα δεινά της Ελληνικής παιδείας, της ιστορικής εκπαίδευσης, των διεθνών σχέσεων και εθνικών κρίσεων της χώρας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η «εθνοκεντρική Ιστορία» που οδηγεί στην αναζήτηση ευθύνης και υπαιτιότητας στις ξένες δυνάμεις και τους «εσωτερικούς» εχθρούς του έθνους. Οι τελευταίοι ασφαλώς και εκτίμησαν αυτά τα αναπόδεικτα ιδεοληπτικά «δείγματα γραφής» και επιτηδευμένης αμάθειας της Ρεπούση, για να την αναγορεύσουν σε Εθνική Αναθεωρήτρια.

    Όταν αυτά λεγόντουσαν ενώ το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού ήταν ακόμη στα σπάργανα των σχεδιασμών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, γιατί τώρα να μας κάνει εντύπωση η υπερκομματική, διαταξική και νεοταξική συναίνεση που συνόδευσε την έκδοση και διανομή του στα σχολεία; Επιτέλους, βλέπουμε πια ξεκάθαρα ότι υπάρχει μια βαθύτερη δομή Εξουσίας που υφαίνει, εδώ και πολλά χρόνια, μεθοδικά τον ιστό της στο παρασκήνιο – όπως η Αράχνη – όχι μόνο για να αναθεωρηθεί εκ βάθρων, αλλά και να διατηρηθεί αλώβητο και ανυποχώρητα αντι-πατριωτικό, το περιεχόμενό των καινούργιων εγχειριδίων, ακόμη κι αν αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα η Νέα Διακυβέρνηση να πάρει πάλι τη θέση που κατέχει τώρα η Παλιά. Άλλωστε, ο Σκοπός αγιάζει τα Μέσα και τα ανδρείκελα.

    ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΗΣ ΡΕΠΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΟ 2004

    Σχόλιο από Antivarus-Monachus | 02/05/2007

  21. δικιο εχετε δεν αξιζει τιποτα αυτη η γυναικα!!!δεν ξερει την ιστορια τιποτα δεν ξερει!!!απλα το εγρψε ετσι για να λεμε οτι ειναι καλη συγγραφεας!!ντροπη σου!!!

    Σχόλιο από annie | 24/05/2007

  22. Έστειλα μια σχετική ανοιχτή επιστολή:

    «….Αγαπητή Μαρία

    ……….»

    Σχόλιο από Νουρεντίν Πασά | 30/06/2007

  23. […] -Ρεπούσηηηηηη, φέρε τμ/a> […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του μήνα…. « Πόντος και Αριστερά | 23/12/2007

  24. […] -Ρεπούσηηηηηη, φέρε τα σώβρακα 882 […]

    Πίνγκμπακ από -Ένας χρόνος Π&Α « Πόντος και Αριστερά | 25/12/2007

  25. ΚΑΠΟΙΟΙ ( http://gnomeskepistimi.wordpress.com/) παράγουν ποιητικά και σατυρίζουν κατά το δοκούν:

    ———————————————————

    ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ
    ΚΑΙ ΣΑΝ ΚΑΘΕ ΔΟΥΛΙΚΟΣ
    ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΓΩ ΑΛΛΑΖΩ
    ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΡΗΜΑΖΩ
    ΣΒΗΝΩ ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ
    ΚΑΘΑΓΙΑΖΩ ΤΟΥΣ ΣΦΑΓΕΙΣ
    ΔΕΝ Σ’ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ
    ΚΙ ΟΠΟΥ ΝΑ ΄ΝΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙΣ
    ΤΑ ΕΥΡΩ ΕΓΩ ΤΣΕΠΩΝΩ
    ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΠΛΕΡΩΝΩ
    ΓΡΑΦΩ ΟΛΟ ΜΑΛΑΚΙΕΣ
    ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΥΡΙΕΣ
    ΜΟΥΦΑ ΤΟ ΄21
    ΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΄41
    ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ
    ΜΟΝ΄Ο ΘΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ
    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/02/2008

  26. ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ:

    Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ’
    Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να
    ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία

    το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονας διδάσκει στους
    Τούρκους μαθητές ότι:

    -Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».

    -Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!)

    -Σελίδα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία
    είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία».

    -Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια
    το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά
    ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της
    χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που
    βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα».

    Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας
    ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα
    συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς
    υποχρεωτικής φοίτησης. Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται τα
    «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) και
    κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του
    Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά.

    Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα
    διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της
    Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός-
    ήταν τουρκικής προέλευσης!

    Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωικές, Μυκηναίους, Ίωνες,

    Τρώες και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο.

    Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα

    μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού»,του

    «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»!

    Ακόμη πιο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ
    (Turk Yunaniliskilerivefiliki eteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι
    ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την

    Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο,

    ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το…2480 π.χ. και ότι

    ο Δημόκριτος, Ηρόδοτος, Ιπποκράτης, Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν
    όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

    Η εργασία του εγκρίθηκε απ’ το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Εφημερίδα ΤΟ ΘΕΜΑ – Νίκος Χειλαδάκης

    πηγή: http://www.sovarepsou.com

    Σχόλιο από τουρκικά βιβλία | 28/03/2008

  27. »Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ’Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» …….

    Αποσυρθηκε το περι ου ο λόγος βιβλιο αν δεν το μαθατε ακομα …Παει αυτή η ιστορία ….Δεν το μαθατε;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/03/2008

  28. «Ως που να κινδυνέψω;..»
    Κική Δημουλά

    ναυτίλος

    *****

    Στο τέλος η κυρία Ρεπούση θα κάνει και γελοιογραφίες! Το πράγμα έχει πλέον πλάκα (χωρίς μάλιστα καμμίαν αίσθηση τού χιούμορ)- ή ίσως νάναι και για λύπηση.

    Η καθηγήτρια της Γαλλικής, που εζήλωσεν δόξαν εθνικής ιστορικού σκοράροντας στο πονημά της 78 πραγματολογικά λάθη, χώρια τα μεθοδολογικά, έχει μάλλον και φιλοδοξίες… ζωγράφου! Μα τον Ντελακρουά!

    Συνοπτικώς, η ιστορία (αυτής της ιστορίας που δεν θέλει να τελειώσει με τίποτα) έχει ως εξής: Μετά την απόσυρση του παρ’ ολίγον σχολικού εγχειριδίου, η κυρία Ρεπούση αποφάσισε να το κυκλοφορήσει στο εμπόριο -να προβεί δηλαδή σε ιδιωτική έκδοση (ενός έργου που το κράτος ήδη είχε πληρώσει)- προκαλώντας τις επιφυλάξεις και την αντίστοιχη ενδεχομένως νομική αντίδραση του Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ας βγάλουν άκρη οι ενδιαφερόμενοι.

    Εκείνο που υπερβαίνει κάθε προηγούμενο (αλλά και δηλώνει ποιότητες) είναι ότι στην ιδιωτική έκδοση, το εξώφυλλο του βιβλίου, που είχε φιλοτεχνήσει για τη σχολική έκδοση ο γνωστός ζωγράφος κ. Γιώργος Λαζόγκας,

    εμφανίζεται ως «σύνθεση εξωφύλλου της κυρίας Μαρίας Ρεπούση βασισμένη σε μια ιδέα τού Γιώργου Λαζόγκα»!!

    Κάγκελο ο ζωγράφος!

    Διαμαρτύρεται τώρα ο άνθρωπος με επιστολή του κι ανακοινώνει ότι θα καταφύγει στη Δικαιοσύνη! Δεν ξέρει, φοβάμαι, πού έχει μπλέξει…

    ΣΤΑΘΗΣ Σ. 2.IV.2008 stathis@enet.gr

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/04/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/04/2008

  29. Ο βήχας, ο έρωτας και το …ρεζιλίκι δεν κρύβονται

    Απρίλιος 3, 2008 by εξαποδω

    Ο κυρ Αλέκος Αλαβάνος, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, θα παρουσιάσει την ερχόμενη Πέμπτη, 10 Απριλίου, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, το βιβλίο της κυρίας Ρεπούση (εκδ. “Βιβλιόραμα”) που ως γνωστόν προοριζόταν για σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού!!
    Δεν θα είναι μόνος. Θα έχει την εκλεκτή συντροφιά του καθηγητή Αντώνη Λιάκου (και Προέδρου του Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας -ΟΠΕΚ-, της “δεξαμενής σκέψης” του Σημίτη, για όσους ξεχνάνε) καθώς και των πανεπιστημιακών Στέφανου Πεσμαζόγλου, Γιώργου Παπαδημητρίου (και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ), Δώρας Κάββουρα, του σχολικού συμβούλου Χάρη Παπαδόπουλου και θα “συντονιστεί” από τον εκλεκτό δημοσιογράφο του ΔΟΛ, Παντελή Καψή.

    Παράκληση Νο1: Σύντροφε Αλέκο, στο περιθώριο της συνάντησης μπορείς να συζητήσεις με τον κ. Λιάκο και για το άρθρο 16…
    Παράκληση Νο2: Σύντροφε Αλέκο, μπορείς επίσης να ζητήσεις από την κα Ρεπούση, ένα μέρος από τα κέρδη που θα εισπράξει από την πώληση του πονήματός της (το οποίο διαφημίζεις με την παρουσία σου) στην ελεύθερη αγορά, να το κόψει σε κουπόνια ενίσχυσης της “ριζοσπαστικής” αριστεράς, μιας και έχει ήδη πληρωθεί μια φορά για το ίδιο βιβλίο από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο με χρήματα που παρακράτησε το ανάλγητο κράτος μας, μέσω της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, από τους μισθωτούς της “γενιάς των 700-900 ευρώ”…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/04/2008

  30. 21/09/2008, «Παρόν»

    Είχε το θράσος να πάει στην εκδήλωση για τα «Ματωμένα Χώματα»

    ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΗ Η ΡΕΠΟΥΣΗ…

    Τη φωτιά στη Σμύρνη την έβαλαν οι Έλληνες, είπε!

    ΧΑΜΟΣ έγινε για μια ακόμη φορά με τις απόψεις που διατύπωσε η, γνωστή μας από το βιβλίο της ΣΤ΄ του Δημοτικού, κ. Μαρία Ρεπούση, η οποία παραβρέθηκε σε εκδήλωση-συζήτηση που οργανώθηκε στο πλαίσιο του 37ου Φεστιβάλ Βιβλίου στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, με αφορμή την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου της Διδούς Σωτηρίου, σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη που θα ξεκινήσει να προβάλλεται από τον Οκτώβριο.

    ΕΚΕΙ λοιπόν, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυρία Ρεπούση προκάλεσε και διατύπωσε για μια ακόμη φορά τις γνωστές της θέσεις περί συνωστισμού στην παραλία της Σμύρνης, ενώ, σύμφωνα και με την επίσημη ανακοίνωση του καναλιού, στην τοποθέτησή της επεσήμανε ότι «στην τουρκική ιστοριογραφία υπάρχει η άποψη ότι τη φωτιά -και αυτό διδάσκονται και τα παιδιά στα σχολεία- δεν την έβαλαν οι Τούρκοι, την έβαλαν οι Έλληνες» (!), ενώ ήλθε σε κόντρα για τις απόψεις της αυτές με τον ιστορικό και πανεπιστημιακό Γ. Μαργαρίτη…

    ΝΑ ΘΥΜΙΣΟΥΜΕ πάντως ότι το βιβλίο της Δ. Σωτηρίου, σύμφωνα με απόφαση του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή (Οκτώβριος 2007), είχε αποφασιστεί να μοιραστεί στους μαθητές της ΣΤ΄ Δημοτικού ταυτόχρονα με την απόσυρση του περιβόητου βιβλίου της ομάδας της κυρίας Ρεπούση…

    ΘΕΜΑ της συζήτησης ήταν η μεγάλη καταστροφή της Σμύρνης και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, καθώς και η πίκρα του ξεριζωμού, που αποτυπώνονται σ’ αυτήν την τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Ο σκηνοθέτης της σειράς Κώστας Κουτσομύτης μιλώντας στην εκδήλωση για το έργο της συγγραφέως, τόνισε ότι «είναι ένα καθαρά αντιπολεμικό βιβλίο και τελειώνει με τις λέξεις «αλίμονο στους αίτιους»».

    ΑΠΟ την πλευρά του καναλιού πάντως διαψεύδονται οι πληροφορίες που διέρρευσαν μετά την παρουσία στην εκδήλωση της κ. Ρεπούση ότι η συγγραφέας του βιβλίου που εστάλη στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας» έχει αναλάβει σύμβουλος παραγωγής του σίριαλ, δηλαδή στην ουσία θα είχε λόγο στη μεταφορά ενός βιβλίου που αποτυπώνει όλο το δράμα του Ελληνισμού εκεί στην παραλία της Σμύρνης και την αγριότητα της Μικρασιατικής Καταστροφής…

    ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί αυτό θα είναι σε βάρος του βιβλίου, της συγγραφέως, του σταθμού και τελικά σε βάρος των τηλεθεατών… που θα περιμένουν να δουν στη μικρή οθόνη την ιστορία της καταστροφής της Σμύρνης όπως την κατέγραψε η Διδώ Σωτηρίου…

    ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ καλύτερα από μας οι αρμόδιοι του σταθμού ότι το τηλεοπτικό κοινό ξέρει να «τιμωρεί» και φανταζόμαστε ότι αυτό δεν είναι ο στόχος τους και η επιθυμία τους…

    ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τη διάψευση, παρά το γεγονός ότι το πνεύμα που αποπνέει η ανακοίνωση του σταθμού για το θέμα αυτό δεν είναι στο πνεύμα του βιβλίου…

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 23/09/2008

  31. Τι χες Γιάννη τι χα πάντα
    Η κα Ρεπούση μας φαίνεται να ενημέρωσε το κοινό ότι «στην τουρκική ιστοριογραφία υπάρχει η άποψη ότι τη φωτιά -και αυτό διδάσκονται και τα παιδιά στα σχολεία- δεν την έβαλαν οι Τούρκοι, την έβαλαν οι Έλληνες»

    Φαντάζομαι ότι απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στην δικιά της άποψη ως ιστορικού περί του θέματος αποφεύγοντας έτσι μια σειρά λογικων ερωτημάτων όπως ας πούμε «γιατί κάηκε μόνο η ελληνική και η αρμένικη συνοικία και όχι η τούρκικη» και πολλών άλλων.
    Αλλά Ματσουκάτε στου κουφού την πόρτα… το σαπούνι σου χαλάς

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/09/2008

  32. Η Κυρία Ρεπούση, ειναι ιστορικός.
    Μας απασχόλησε πέρυσι με το κουρελούργημα της Στ’ Δημοτικού.
    Η Κυρία Ρεπούση «Δεν ξεχνά να αγωνίζεται», μας πληροφορεί το συνημμένο κείμενο της στα ΝΕΑ.
    Θα θέλαμε να την συγχαρούμε γιατί αγωνίζεται γι’ αυτά που η ίδια πιστεύει οτι ειναι αληθινά και γιατί τα διατυπώνει δημοσίως αφού – σταθερώς και ευχαρίστως – τα φιλοξενεί, η γνωστή για τις πολιτικές της θέσεις [ακόμη απο την εποχή της αποστασίας…] εφημερίδα ,»ΤΑ ΝΕΑ».
    Η Κυρία Ρεπούση , εκτός απο «ΤΑ ΝΕΑ» διαθέτει και άλλους συμπαραστάτες [Ιδρυμα Σορος και άλλα παρόμοια..]
    Η Κυρία Ρεπούση , βρήκε επί τέλους ανταπόκριση και συμπαράσταση στο σημερινό Υπουργό Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας Κύριο Αντρέα Δημητρίου ο οποίος , κατά την ίδια, «με την εγκύκλιό του , προς τα σχολεία, που βρίσκονται υπό την εποπτέια της Κυπριακής Δημοκρατίας και , η οποία εγκύκλιος, στηριγμένη στις αρχές της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης , πρότεινε μία σειρά από ενδοσχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες γιά να γνωριστούν και να συνομιλήσουν οι δύο κοινότητες του νησιού κ.α[βλέπε συνημμένο κείμενο της Κυρίας Ρεπούση]»

    Η Κυρία Ρεπούση , όμως,η ιστορικός Κυρία Ρεπούση , κάνει και πολιτική. Δικαίωμά της ,δημοκρατικό,η διατύπωση πολιτικών θέσεων.
    Θα μεταφέρουμε μία -ίσως την πιό σημαντικη , γιά μας- πολιτική θέση της Κυρίας Ρεπούση.
    Γραφει στο συνημμένο κείμενό της «Τα παιδιά εκεί[σ.σ. στην Κύπρο] πρέπει να θυμούνται όσα η δική τους καλή πλευρά θυμάται, και να αγνοούν όσα θέλει να ξεχάσει. Οσα η ίδια προκάλεσε στους Τουρκοκύπριους γιά να εθνοκαθάρει τη Μεγαλόνησο από το «συνοικον» στοιχείο. όσα προηγήθηκαν της τουρκικής εισβολής. Όσα καλύπτει η οδύνη της τραγωδίας. Όσα κρύβουν τα ομαδικά μνήματα..κ.α»

    Εμείς δεν είμαστε ιστορικοί , μπορουμε όμως ,ως πολίτες , να διατυπώσουμε , πολιτικές θέσεις.
    Δεν θα σχολιασουμε με «ρητορικές ερωτήσεις» την Κυρία Ρεπούση.
    Θα σημειώσουμε όμως αμέσως οτι -και μόνο στο απόσπασμα που σημειώσαμε παραπάνω- η Κυρία Ρεπούση αν δεν υποπίπτει στο ιστορικό σφάλμα της -συνειδητής ή ασυνείδητης αδιάφορον-διαστρεβλωσης των γεγονότων , πράγμα το οποίο, αν δεν κάνουμε λάθος, ειναι απαράδεκτο για διάκονο της επιστήμης, στηρίζει ,πολιτικά,όσα με πολλά χρήματα και με πολύ κόπο και με τη συμπαράσταση όλου του ιμπεριαλιστικού εσμού, επί χρόνια τώρα [τουλάχιστον απο την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων ,που μεθοδευτηκε απο τους Αγγλους και τους Τούρκους το Δεκέμβρη του 1963, και εντεύθεν] προσπαθούν , εν πολλοίς ανεπιτυχώς, να σερβίρουν στην Διεθνή κοινή γνώμη οι Τουρκοι και οι πάτρωνές τους..

    Η Κυρία Ρεπούση λοιπόν ,οχι μόνον ανερυθρίαστα ψεύδεται ιστορικα αλλά και υπηρετεί πιστά αυτή την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα.

    Η Κυρία Ρεπούση , μετά το περυσινό της βατερλώ με το κουρελούργημα της Στ΄- φαινεται οτι «δεν ξεχνα να αγωνίζεται'» εκτός από ένα ανεξήγητο για επιστήμονα πείσμα. και για τη στήριξη της τούρκικης και των πατρώνων της, προπαγάνδας,

    Τα «συγχαρητήρια» μας.

    Δημητρης Αλευρομάγειρος

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=87220&ct=1

    Σχόλιο από μάγειρας | 24/09/2008

  33. […] λοιπόν, μετά τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο και τον Γκίκα, μας προέκυψαν και αυτοί […]

    Πίνγκμπακ από -Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι « Πόντος και Αριστερά | 29/09/2008

  34. […] τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο και τον Γκίκα, μας προέκυψαν και αυτοί […]

    Πίνγκμπακ από -Δίκη των Εξ: Η Ακροδεξιά αντεπιτίθεται… ! « Πόντος και Αριστερά | 06/10/2008

  35. Οι ΗΠΑ ομολογούν χρηματισμό
    Επίσημο έγγραφο με υπογραφή Κλόσον αναφέρεται στα… στόματα των ΗΠΑ για το σχέδιο Ανάν «E» 29/11

    Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δημιούργησε ειδικό ταμείο στην αμερικανική πρεσβεία της Λευκωσίας, το οποίο ασχολείται με «ευαίσθητες πολιτικές δραστηριότητες» στην Κύπρο και ελέγχεται από τον εκάστοτε πρέσβη.

    Τα τελευταία χρόνια επενδύονταν ετησίως 15 εκ. δολ. για την υποστήριξη 4 προγραμμάτων απευθείας από την αμερικανική πρεσβεία.

    Με το πρόγραμμα Bi-Communal Support Program, οι Αμερικανοί μπορούν να ασχοληθούν με «ευαίσθητες πολιτικές δραστηριότητες» ελεγχόμενες απευθείας από τον εκάστοτε πρέσβη.
    Πρόκειται για το Bi-Communal Support Program (BSP), που συνήθως παρουσιάζεται από τους Αμερικανούς διπλωμάτες και τους δημοσιογράφους που τους εξυπηρετούν, ως ένα αθώο πρόγραμμα, το οποίο υποτίθεται πως έχει σχέση με την Παιδεία, την επαγγελματική ανάπτυξη και την εκπαίδευση (νέων) ηγετών. Αντίθετα απ ό,τι παρουσιάζεται, το πρόγραμμα αυτό χρησιμοποιείται ως εργαλείο επιβολής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

    Η αποκάλυψη περιέχεται σε αμερικανικό έγγραφο που χαρακτηρίζεται «ευαίσθητο» (sensitive) και υπογράφεται από τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία Μάικλ Κλόσον, ο οποίος αναμείχθηκε, με απαράδεκτο και αντιδιπλωματικό τρόπο, στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της Κύπρου, προκαλώντας απανωτά διαβήματα της κυπριακής κυβέρνησης προς τον Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

    Ο κ. Κλόσον, που ηγήθηκε μίας αποτυχημένης προσπάθειας απαξίωσης Ελληνοκύπριων πολιτικών και δημοσιογράφων, αναφέρει στο συγκεκριμένο τηλεγράφημα, ημερομηνίας 27 Μαϊου 2003, σχεδόν 11 μήνες πριν από το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες τοποθετούν τα χρήματά τους εκεί που είναι το στόμα τους», τονίζοντας πως η οικονομική ενίσχυση (μέσω διαφόρων γνωστών και άγνωστων προγραμμάτων) «προσφέρει στην Αμερική ένα ποικίλο, ευέλικτο και περιεκτικό σετ εργαλείων με το οποίο θα προσεγγίσει Κύπριους οι οποίοι έχουν επιρροή για την επίτευξη πολιτικής διευθέτησης».

    Στέλνουν μήνυμα
    Ο κ. Κλόσον δημιούργησε και ένα άλλο Ταμείο, μέσω του οποίου έκλεινε συμβόλαια (contracts) με πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Το έγγραφο είναι το μοναδικό -από τα εκατοντάδες που εξασφάλισαν ερευνητές και δημοσιογράφοι- το οποίο παραδόθηκε αυτούσιο, αν και δόθηκε -την ίδια ημέρα- και λογοκριμένο. Πιστεύεται ότι δημοσιοποιήθηκε λόγω λανθασμένων χειρισμών κατά τη διαδικασία λογοκρισίας από Αμερικανούς διπλωμάτες, αν και δεν αποκλείεται με την ενέργειά τους αυτή να προειδοποιούν εμμέσως Κύπριους πολιτικούς που συνεργάστηκαν μαζί τους.

    «Ψαλίδι».Τα υπόλοιπα έγγραφα παραποιήθηκαν από «το ψαλίδι των λογοκριτών», ανάμεσά τους πρώην και νυν πρεσβευτές των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίοι υπηρέτησαν στην Αθήνα και τη Λευκωσία σε εποχές κρίσιμες για την Ελλάδα και την Κύπρο.

    Λίγες ημέρες πριν παραδοθούν τα έγγραφα, που εξασφαλίστηκαν με απόλυτα νόμιμο τρόπο, οι πρέσβεις Τόμας Μίλερ, Τσαρλς Ρις, Μάικλ Κλόσον και Ρόναλντ Σλίκερ, κατά παράβαση κάθε ηθικής, αρνήθηκαν να επιτρέψουν τη δημοσιοποίηση των εγγράφων, τα οποία στη διάρκεια της θητείας τους τα «έκοψαν και τα έραψαν» για να καλύψουν τις δραστηριότητες και την ανάμειξή τους στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

    Τα έγγραφα που υπέστησαν άγρια λογοκρισία αφορούν την υπόθεση των Ιμίων, την ελληνική εσωτερική τρομοκρατία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το Σκοπιανό, το σχέδιο Ανάν και τις άνευ προηγουμένου απειλές που εκτοξεύτηκαν εναντίον Κύπριων πολιτικών, τις συναντήσεις των Ελλήνων και Κύπριων υπουργών Εξωτερικών με τον Κόλιν Πάουελ και την Κοντολίζα Ράις, και τις συνεννοήσεις του Αμερικανού πρώην υπουργού με τον Αμπντουλάχ Γκιούλ για θέματα όπως το Κυπριακό και ο πόλεμος στο Ιράκ.

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 01/12/2008

  36. ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ:
    Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ’ Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπάιδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία -και ξεχνάει το κρυφό σχολειό- το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:

    -Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».

    -Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!)

    -Σελί δα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία».

    -Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας.Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα».

    Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης.Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται τα «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά.

    Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της
    Τουρκίας,όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν τουρκικής προέλευσης!

    Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο.

    Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού»,του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»!

    Ακόμη πιο προχωρήμενη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ (Turk Yunaniliskilerivefiliki eteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι
    ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το…2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος,Ηρόδοτος,Ιπποκράτης,Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

    Η εργασία του εγκρίθηκε απ’ το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία…

    Εφημερίδα ΤΟ ΘΕΜΑ – Νίκος Χειλαδάκης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/12/2008

  37. […] -Ρεπούσηηηηηη, φέρε τα σώβρακα πίσω […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  38. […] -Ρεπούσηηηηηη, φέρε τα σώβρακα πίσω… […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  39. […] η «Θία Χάλο… δεν γνώρισε την μήνιν των ευαίσθητων», όπως γνώρισε η κ. Ρεπούση. Θεωρώ ότι η επιχειρηματολογία του συντάκτη είναι […]

    Πίνγκμπακ από -Ξεσκεπάζοντας τους Αρνητές της Γενοκτονίας « Πόντος και Αριστερά | 13/09/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: