Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τα στέκια του Πειραιά

old2.jpgΟ Πειραιάς μοιάζει περισσότερο με τη Θεσσαλονίκη παρά με την Αθήνα. Η θάλασσα και οι πρόσφυγες του ‘22 είναι τα βασικά κοινά τους σημεία. Καθώς και η αντιπάθεια  προς τους «Αθηναίους«. Τύφλα όμως νάχει η αντιπάθεια των Θεσσαλονικέων, όταν εκφράζεται ο Ολυμπιακός… Η πρώτη ομάδα που αγκάλιασαν οι πρόσφυγες! Εξ ου και το μίσος των δύο ομάδων, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού.

(Ντόπιοι εναντίον προσφύγων και… -σιγά σιγά- αντιστρόφως)

Το ‘22, οι «ντόπιοι» είχαν αποτραβηχθεί στις βόρειες συνοικίες τους. Στις φαβέλες του Πειραιά κυριαρχούσε η Μικρά Ασία και ο Πόντος. Με την ίδρυση της ΑΕΚ η κατάσταση θα αλλάξει και ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων θα στηρίζει πλέον την αυθεντική προσφυγική ομάδα. Θα παραμείνει όμως το αρχικό μίσος μεταξύ των δύο ομάδων του λεκανοπεδίου, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Μόνο που σήμερα ελάχιστοι γνωρίζουν το πώς ξεκίνησε.

Ο Πειραιάς λοιπόν, το μεγάλο λιμάνι της χώρας σήμερα,  το 17ο αιώνα ήταν γνωστό με την ονομασία Πόρτο Λεόνε. Και ήταν τελείως έρημο! Το 1834, αναγράφεται ως «λιμήν Κανθάρου«.

old1.jpgΤην ίδια χρονιά καταγράφονται και οι πρώτοι 150 κάτοικοι, πρόσφυγες επί το πλείστον από τη Χίο και την Ιωνία. Για την εικόνα της περιοχής η Λ. Λεοντίδου γράφει στο κλασικό της έργο Πόλεις της σιωπής. Εργατικός εποικισμός της Αθήνας και του Πειραιά, 1909-1940: «Την εποχή της ανεξαρτησίας, η Αθήνα δεν ήταν παρά ένα έρημο και ερειπωμένο χωριό, κι ο Πειραιάς μια αφιλόξενη ακτή, ακατοίκητη και ανώνυμη«. 

Μετά το 1834 αρχίζει η ανάπτυξη του Πειραιά, με σημείο τομής στην ιστορία του το φοβερό ‘22.

Η αφορμή για όλα τούτα ήταν ένα γλαφυρότατο άρθρο ενός «βέρου Πειραιώτη» (;) του θείου Ισίδωρου, ο οποίος θα μας ξεναγήσει στα σημερινά στέκια του Πειραιά.

Μ-π

_________________________________

( * ΔΙΑ ΠΕΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ * )

«Στον Πειραια, στον Πειραια
ελατε κλαστε μου τ΄αρχιδια»
δημωδες

«Του Αποστόλη το κουτούκι»

Χρυσοστομου Σμυρνης 8 Ευγενεια (μεταξυ Κερατσινιου και Δραπετσωνας) Πισω από τη μαντρα του νεκροταφειου της Αναστασης (βοηθεια μας) Τηλ. 210 4001316

Ο Λουκάς είναι ο μοναδικος μπακαλοταβερνιάρης που εχω δει στη ζωη μου με τοσο υψηλη ποιοτητα στα φαγιά του. Ότι και να φας είναι πρωτο, οι ντοματες του διαλεγμενες μια-μια, η γραβιερα του, τα ψαρια του (συνηθως δευτερο ψαρι αλλα παντα φρεσκοτατο) τηγανισμενο σωστα και μετα αλλαζει αλλαζει το λαδι-όχι μαλακιες. Ο Λουκας το ξερει ότι είναι ο Πρωτος ! και γιαυτο σου πιανει τον κωλο στο λογαριασμο.

Χαλαλι του.

Άμα ξεθαρεψει μαζυ σου σού πριζει τα΄αρχιδια με την πολυλογια του. Το χαρακτηριστικο είναι ότι επαναλαμβανει συνεχως τα ιδια και ότι λογω παληλαλια δεν καταλαβαινεις τι σου λεει.
Το κρασι του δεν παιζεται, φτιαχνει 40 τονους κρασι κάθε χρονο και δινει και στα σπιτια. Κάθε χρονο τα βαρελια ανοιγονται και καθαριζονται, σ΄αυτά τα θεματα ο Λουκας δεν κανει μαλακιες.

Ο Λουκας κληρονομησε το καταστημα από τον πατερα του, ητανε μπακαλοταβερνιαρικο και πουλαγε κρασι και καρβουνα. Παλιωτερα μαζευοντουσαν πολύ σημαντικες προσωπικοτητες όπως ο Νικολαου ο παλαιστης κλπ και κάθε βραδυ ειχε μπουζουκομπαντα. Τωρα αυτό γινεται μονο κατοπιν παραγγελιας.

Ο Λουκας κανονιζει κι ερχεται και παιζει μπουζουκι ο Αβραμικος με την παρεα του.

Αν καθησεις το καλοκαιρι μεσημερι εξω στο πεζοδρομιο κατά τις εξι δροσιζει και αρχιζουνε να ξυπνανε ενας ενας οι γειτονες αρχιζει οι παρελαση από τους γερους και τις γριες με τις πιτζαμες και τις νυχτυκιες. Ο τυφλος της γειτονιας σκαει μυτη ακριβως στις εξι κι όταν πλησιαζει του φωναζουν: «εξι» οποτε κανει μεταβολη και γυριζει πισω.

Ο Λουκας παντρευτηκε στα 62 του τη Μερσέντες από την Παραγουαη κι απεκτησε μαζυ της παιδι. Εκλεισε το καταστημα και μετακομησε στην Παραγουαη. Κλαιγαμε ολοι για την απωλεια του στεκιου. Ευτυχως δεν αντεξε και ξανακουβαληθηκε πισω.

 

 

 

 

 

(Στις Φωτογραφιες ο Αβραμίκος τα…»ριχνει» με το τριχορδο του στου Λουκά.)

 

 

 

  1. «Του Αρτεμη»

    Πολύ, πολύ, πολύ, πολύ πολύ πριν εμφανιστουνε τα Ελληναδικα στου Αρτεμη γινοτανε της πουτανας τα. Μια μπαντα από γυφτους παιζανε τα μεσημερια και μαζευοτανε καφε καρυδιας καρυδι: Λιμενεργατες, μαναβηδες, ιχθυεμποροι, πουτανες, παρανοηκοι, ζητουλες….
    Το καταστημα βρισκεται μεσα στην αγορα του Πειραια διπλα στα ψαρομαναβικα και τα κρεαταδικα και το πρωι λειτουργουσε σα σουβλατζιδικομεζεδωπολειο. Το μεσημερι βανανε μπροστα τα οργανα, μαζευοντουσαν ολοι και γινοτανε κολαση.
    Το μαγαζι ειχε να βαφτει και να καθαριστει από τοτε που χτηστικε. Συχαινοσουνα να μπεις μεσα αλλα ητανε και αδυνατο να μην εμπεις.
    Για πολλα χρονια επαιζε ο Μακης ο Δανδίλης ,ο γυφτος και η παρεα του.


 

 

 

 

(Ο Μακης Δανδίλης επι το εργω)

 

Η «μικροφωνικη» του μαγαζιου ητανε 2-3 μικροφωνα κρεμασμενα από κατι ξυλα και συνδεδεμενα με ένα τεραστιο φορητο κασετοφωνο που επαιζε ρολο ηχειου και η ενταση ρυθμυζοτανε από τα κουμπια του κασετοφωνου.
Ο Μακης ειχε βγαλει και κασετες με τραγουδια του και τις ειχε μαζυ του μεσα σ΄ένα σακουλι και τις πουλαγε στο κοινο.
Επαιζε μπουζουκι και ο Βαγγελης ο «τσοπεράς»= ειχε μια φλορέτα με τιμονι τσόπερ προφανως από αλλα μηχανη. +Οθεοσχωρέστον +.
Συχνα επαιζε κι ο Αβραμικος αλλα το κλου ητανε οι εκτακτες εμφανισεις του Πατρος Πρέκα (πατερα του γνωστου ζεν πρεμιερ= «Η Μεσογειος Φλεγεται» κλπ). Ο Υιος Πρέκας μπροστα στον πατερα εμοιαζε με…ιεροψαλτη! Ο Μπαμπάς ητο Τεντάς και διατηρουσε τεντάδικο στο ποταμι (Κηφησό) που έσιαχνε και κουκουλες για φορτηγα.
Σημασια ειχε το ενδυματολογικο: Καταλευκο κουστουμιά, λευκο παπουτσι και «κάλιτσα», λευκο ποκάμισο, κοκκινη γραβαντα και κοκκινο μαντιλακι στο πέτο!
Μαλί πολύ μακρυ, καταλευκο-κιτρινισμενο κι όλα αυτά μες το καταχειμωνο.
Φυσικα επαιζε τετραχορδο.!

(Ο Λαζάρ Ριστόφκυ ακουει με δεος ! τον Μακη.Ο Λαζάρ ειναι ο γνωστος Σέρβος ηθοποιος που πρωταγωνιστει στην ταινια του Κουστουριτσα «Αντεργκραουντ». Ειναι ο τυπος που στο εργο ηταν κλεισμενος στο υπογειο – κολιταρι του θειου και φανατικος θαμωνας του «Αρτεμη»)Συχνα επεζε κι ο αδελφος του Μακη, ο Γιωργος ο Δανδίλης, Ούτι. Το καλυτερο ούτι που εχω ακουσει στη ζωη μου. Επειδη όμως δεν εβγαινε το ψωμακι με το ούτι ο Γιωργαρος ειχε (εχει ακομα) κι ένα μοτοσακο και το φωρτωνει ρουχα (ρομπες νυχτικιες παντοφλες) και γυριζει και τα πουλαει στις γριες στα νησια σε κατι χωρια Αιγινα Πορο κλπ.. Ο γιωργος παιζει και με τον Αβραμίκο.

Συνεταιροι στο καταστημα ητανε ο Θόδωρας με τον Σωκρατη μεταξυ 60- 65 χρονων και ειχανε κι έναν υπαληλο το Σπυρο (75+ χρονων) ο οποιος Σπυρακλας εγκατελειψε (+) το ματαιο τουτο κοσμο και τωρα μαστουριαζει καπου στην κολαση.

(Ο Θοδωρας αριστερα και ο (μακαριστός) Σπύρος δεξια !)

Ο Θοδωρας ητανε υπευθυνος ψησταριας που ητανε τοποθετημενη στην εισοδο του ετσι κι αλλιως στενομακρου μαγαζιου. Διπλα στην ψησταρια υπηρχε ταμπελα (επιγραφη) με θεμα: «απαγορευεται να ψηνεται μονοι σας» καθοτι ολοι οι κρεατεμποροι και οι υχθυοπωλαι ριχνανε αφθαιρετως κανενα κοψιδι στην ζουλα πανω στην ψησταρια και αυτό αντικειτο στο συμφερον του καταστηματος.
Η φατσα του Θοδωρα ητανε ιδια με του Ισνογκούντ, το υφος του συνεχως ητανε σα ναχει φαει ένα καθικι σκατα για πρωϊνο, κατσουφης και μανουριαζε με τους πελατες προκαταβολικα για να μην…παρεκτρεπονται! Φοραγε πανω από το πουκαμισο και τη γραβατα ένα άλλο σκουρο χοντρο πουκαμισο.
Ο Σώκρατες με μαλί σα γρια μπαμπακίνα, ητανε μονιμα πισω από τον αθλιο παγκο (μπαρ) και εβαζε χυμα ουζο από τις νταμιτζάνες αλλα τα καταστημα διεθεται και κρασι και ουϊσκυ.

Όταν ερχοταν η ωρα του τσακιρ κεφιου… «εβγαινε» ο Σωκρατης, δηλ. δεν εβγαινε γιατι τραγουδουσε πισω από τον παγκο ή ανεβαινε σε μια καρεκλα και…ταλεγε.
Σουξε του: «ο Προσφυγας» (εγω ειμαι προσφυγας ξεριζωμενος…), και το:
«ΟΛΑ με πληγωνουν, ΟΛΑ
ΟΛΑ με τελειωνουν ΟΛΑ
Οπου μ΄αγγιξες ποναωωωωω
ΟΛΑ με πληγωνουν ΟΛΑ
ΟΛΑ με τελειωνουν ΟΛΑ
Μα εγω ακομα σ΄ αγαπαωωωω
»

Σε κάθε ΟΛΑ που ελεγε ο Σωκρατης το κοινο φωναζε εν χωρω «ΟΛΑΑΑΑ!»

( Ο Σωκρατης πισω απο τον παγκο…κανει προγραμα: ΟΛΑ με πληγωνουν ΟΛΑ! – ΟΛΑΑΑΑΑ ! !)

Στα δειαλειματα διεξηγετο και λοταρία οπου εκληρωνοντο ψαρια (ωμα) ή καλτες (για τις κρυες μερες του χειμωνα).
Οι πελατες ητανε ολοι «φατσες» (μια και μια) αλλα μετα που αυτος ο Ψωλοβρόντης ο Βέλτσος παρουσιασε το καταστημα σε μια εκπομπη στην ΤV πλακωσε ο «χωρος» και γινανε μισοι κανονικοι (λουμπενοβιοι) και μισοι κουλτουριαρέοι.
Και παλι όμως ψιλοκαλά ητανε της πουτανας γινοτανε πολλες φορες.
Ο Θοδωρας προπερσι βγηκε στη συνταξη και το μαγαζι πουληθηκε.
Ο Σωκρατης επειδη ητανε στεγνος, εμεινε σα γκαρσονι και λεει και…κανα-δυο αμα κατσει. Το μαγαζι εγσυχρονιστηκε κι εγινε κατι σαν τη «Στοα των Αθανατων» του Πειραια..
Τωρα τραγουδαει ο Μηχαλης και η Βασω.
Η Βασω είναι εξαιρετικη τραγουδ. ένα ειδος Τζενης Βανου (αλλα σαν να την εχεις αφησει τη Βανου κανενα χρονο εξω – στη βροχη!).
Ο Μιχαλης είναι «κλωνος» του Καζατζίδη.
Αρκετες φατσες από τους παλιους εχουνε μεινει και γινεται ακομα παιχνιδι!
Τηλ. 210 4175598 (Σωκρατης ή Κωστας)

«Ο Αβραμικος»

Ο Αβραμικος είναι σπανιο «κοματι» και ηδη είναι με το ένα ποδι στον ταφο (οποιος τον προλαβει, τον προλαβε!)
Χρονια και χρονια τωρα εχει ένα τεκε στη Δραπετσωνα. Βασικα πουλαει στιγαρα, ειχε και κανενα ρυζι αλλα πισω από μια κουρτινα εχει το παρανομο τιγανι και τη φωτια (καθοτι το καταστημα δε διαθετει αδεια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ) και αμα κατσει η φαση του βαζει και τιποτα μεσα. Αν σκασουνε μυτη οι μπατσοι την…γκοπαναει! και μενουνε οι πελατες αμανατι.
Παιζει τριχορδο μ΄ένα μοναδικο τροπο και ως φατσα παρουσιαζει ιδιετερο μορφολογικο ενδιαφερον: Γιαλιά «πατομπουκαλα», με εσωτερικο κυκλωμα τηλεορασης, βλεπει τον κοσμο τρισδιαστατο. Τρισδιαστατο είναι και το ακουσμα του στο παιξιμο και στο τραγουδι.


Παιζει όλα τα παλια ρεμπετικα και σμυρνεϊκα.
Κορυφαια του στιγμη (κατά το συναφι των φιλων του) η συμετοχη του σε μερικες σκηνες του «Βαμμενα κοκκινα μαλια» που επεζε μπουζουκι.
Ο Αβραμ παιζει και με το Γιωργο τον Αδελφο του Μακη για μεροκαματο και αμα τους καλεσεις ερχονται στου Λουκα.
Αβραμ: τηλ. 210 4637593

 

Café-bar «Ο Αχιλεας»

Η ταμπελα (τεραστια και «νεον») από μονη της τα λεει όλα: κατω από το café υπαρχει ζωγραφισμενο ένα φλυτζανι με καφε και κατω από το bar ένα ποτηρι με κοκταιηλ και στη μεση γραφει «Ο ΑΧΙΛΕΑΣ»!
Το καταστημα ευρισκεται διαγωνιως απεναντι από του Λουκά 50 μετρα πιο περα.
Εχει μεσα γυναικες.
Αυγουστο μηνα με καυσωνα μεσημερι, μεσα απολυτη συσκοτιση με ειδικες κουρτινες, χαμηλος φωτισμος, φουλ αιρκοντισιον, φουλ καθρεφτες, καρεκλοτραπεζα μαυρα μεταλικα, μουσικη σκυλαδικα παγκοσμιως αγνωστα τραγουδια σε παγκοσμια πρωτη εκτελεση.
Τα κοριτσια: Αλβανες, Βουλγαρες, Ελληνιδες κλπ ολες πανω από 45 και 90 κιλα- 8η διαλογη.
Μετα από ένα καλο ντερλικωμα στου Λουκά παντα παμε για ένα ποτο στου Αχιλεα.
Τα κοριτσια μας εχουνε σε μεγαλη εκτιμηση γιατι κανουμε καλες «ζημιες».
Από το απολυτο φως της ημερας μια πορτα σε χωριζει με το απολυτο σκοταδι και την πιο γλυκεια παρακμη.
Κάθε που καποιο κοριτσι βγαινει εξω να μιλησει στο κινητο το βαρβαρο φως του ηλιου μπουκαρει βιαια μεσα οποτε ακουγεται εν χωρω «Πορταααα!»
Πολλες φορες μενουμε μεχρι πολύ αργα το βραδυ.
Τετοια καταστηματα για να τα βρεις πρεπει να πας στα Σκόπια τουλαχιστον!
Από τα΄αγαπημενα στεκια του θειου όταν θελει να ντεκανταουνιάσει!

ΕΤΣΙ ΓΑΜΑΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ! ! !

http://athanassios-juke-box.blogspot.com/2006_08_01_archive.html

06/12/2007 - Posted by | -Διάφορα, -Πειραιάς, -Ρεμπέτικο

242 σχόλια »

  1. Με ευνόησε η τύχη και βρέθηκα στου Λουκά μαζί με τον θείο Ισίδωρο:

    http://panosz.wordpress.com/2006/12/27/loukas/

    Αν είμαστε καλά, ελπίζω να προλάβω και τα υπόλοιπα!

    *

    Κατά τα άλλα, τα ποδοσφαιρικά, έγινα Παναθηναϊκός για λόγους αισθητικής: το τριφύλι μου άρεσε περισσότερο, σε σύγκριση με τα λευκά/ κόκκινα ριγέ, που θύμιζαν πιτζάμες.

    Πολύ αργότερα έμαθα ότι υπάρχει και μια ομάδα που λέγεται ΑΕΚ – αλλά δεν έδωσα σημασία.

    Αντιθέτως, ο ΠΑΟΚ με κέρδισε – χρόνια ολόκληρα έζησα δίπλα στο γήπεδο της Τούμπας!

    Σχόλιο από Πάνος | 07/12/2007

  2. Αυτό δεν είναι ποστ!
    Αυτό είναι προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.
    Καλά κάνατε και το επαναφέρατε φίλοι αριστεροπόντιοι.
    Όταν δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο στο juke-box, δεν το πήραμε χαμπάρι.
    Μπράβο στον συγγραφέα
    Μπράβο στο Juke Box για την πρώτη ανάρτηση
    Μπράβο και σε σας για την δεύτερη…

    Σχόλιο από Allu Fun Marx | 07/12/2007

  3. Αχ…αχ!!! Τι φωτιές μ’ ανάβεις πάλι βρε Ποντοαριστερέ μου… Δεν γνωρίζεις τον καημό μου; Τις πληγές μου ψηλαφίζεις… Θα καούν τ’ ακροδάχτυλά σου !
    Εκεί που ΄χα βαλθεί για θεραπεία-αποτοξίνωση από Λουκαβραμίκιες σκέψεις-πεθυμιές, σε έπιασε η πρεμούρα της ανάρτησης τούτου του ΘΕΙΟΥ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟΥ -εκ θείου;

    🙂

    Ας σου πω κι εγώ για μιαν άλλη πανέμορφη περιδιάβαση στο λιμάνι :
    Εξαιρετική παρουσίαση για την πειραιώτικη τοπιογραφία άλλων εποχών, είχε κάνει -πάνε δυο χρόνια τώρα- η κίνηση πολιτών Πειραιά (και πολιτικού συνδυασμού) «Το Λιμάνι της Αγωνίας», με το ξεχωριστό και καλαίσθητο «Ημερολόγιο 2006, ο Πειραιάς και το ρεμπέτικο τραγούδι» σε επιμέλεια του μελετητή και ερευνητή Σπύρου Παπαϊωάννου.
    Ένα κατά τ’ άλλα «κανονικό» ημερολόγιο, αλλά αφιερωμένο στο Ρεμπέτικο Τραγούδι και τις διαδρομές του στον Πειραιά τής δεκαετίας του 1930, με κείμενα, σπάνιες φωτογραφίες και άλλο αρχειακό υλικό, που συνθέτουν ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στο μεγάλο λιμάνι, κατά την περίοδο που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε εκεί το ρεμπέτικο τραγούδι.
    Πολύτιμα στοιχεία καταγραφής για την κοινωνικοπολιτισμική ιστορία αυτού τού ξεχωριστού κόσμου των νεοσχηματισμένων και εξελλισσόμενων ραγδαία αστικών κέντρων -και ειδικότερα των λιμανιών- και του ιδιαίτερου είδους μουσικής που άνθισε εκεί, σε μια κρίσιμη και σημαντική περίοδο του κοινωνικού μας σχηματισμού.
    Κι όλα αυτά, από το ειλικρινές ενδιαφέρον και την αγάπη τού συγγραφέα Σπύρου Παπαϊωάννου για το θέμα…
    Το Ημερολόγιο συνοδεύονταν και από ένα CD με χαρακτηριστικά ρεμπέτικα της τότε εποχής σε άψογη ηχητική επεξεργασία των παλαιών ηχογραφήσεων.
    [Απ’ ό,τι γνωρίζω έχει εξαντληθεί και η δεύτερη έκδοσή του -δυστυχώς…]

    Παραθέτω από αυτό το ωραίο οδοιπορικό, μια παράγραφο του συγγραφέα, από το κείμενό του:
    «… ο κόσμος αυτός που είχε τραγούδι του το ρεμπέτικο, όχι υποχρεωτικά ίδιος μ’ αυτόν που το άκουγε απλώς και ενδεχομένως γλένταγε, ο κόσμος των απόκληρων, των εργατών του λιμανιού και των συναφών επαγγελμάτων, των γυρολόγων, των αστέγων, των χαμινιών, των πορνών, των αγαπητικών, των παρανόμων, των χασικλήδων, των πρεζάκηδων και πολλών άλλων που «ζούσαν» τη χωρίς διέξοδο μαύρη ζωή, αυτός ο κόσμος που τον εξέφραζε ένας εκδορέας, ένας οξυγονοκολλητής, ένας ράφτης, ένας βαρκάρης -οι περισσότεροί τους χασικλήδες- ένας πρεζάκιας και τόσοι άλλοι σχετικοί, πήρε την εκδίκηση του απέναντι στην αστική και μικροαστική τάξη με ό,τι αυτές σημαίνουν, την εκδίκηση απέναντι στην εξουσία και τον φασισμό που τους έπνιξε, αφού τα παρακλάδια του ρεμπέτικου τραγουδιού τους, μοναδικού φορέα στις πόλεις της ελληνικής αλλά και της πολυεθνικής ανατολικής παράδοσης, επιδέξιοι ή αδέξιοι λόγιοι ή «λαϊκοί» μεταποιητές και διαχειριστές έκαναν τα ρεμπετοειδή προϊόντα και υποπροϊόντα εθνική τους υπόθεση, που μας βύθισε στην κακογουστιά, τον αμορφισμό και την αλλοτρίωση».

    Και μια εύστοχη επισήμανση, από την παρουσίαση του Ημερολογίου στην ΑΥΓΗ – 09 Φεβρ. 2006, που την υπογράφει ο Άλκης Ρήγος):
    «… Αυτόν τον κόσμο που σήμερα με περίσσια υποκρισία τόσο θαυμάζουν αστοί και αριστεροί διανοούμενοι και που τότε τόσο μα τόσο αρνιόντουσαν μέσα στον καθωσπρεπισμό της μικροαστικής τους ηθικής, να ψαύσουν καν τους λόγους και τις αιτίες, ενώ την ώρα που τον έσπρωχναν στα πιο σκοτεινά και αδιέξοδα σημεία του περιθωρίου της ζωής της πόλης εκείνος δημιουργούσε έναν από τους πιο πλούσιους κύκλους μουσικής δημιουργίας της νεοελληνικής κοινωνίας.
    Αυτόν τον κόσμο μέσα από ένα σπάνιο αρχειακό και φωτογραφικό υλικό, αρκετό μάλιστα ανέκδοτο, χειρόγραφα, αστυνομικές διαταγές, νόμους και κανονισμούς, αυτοβιογραφικά κείμενα πρωταγωνιστών του, αλλά και κείμενα γνωστών συγγραφέων, από την Γαλάτεια Καζαντζάκη μέχρι τον Κώστα Ταχτσή και όλα βιβλιογραφικά με ακρίβεια ντοκουμενταρισμένα…..».

    Σχόλιο από Μαριλούκα ..... | 07/12/2007

  4. Καλά φίλοι που την είδατε την αντιπαλότητα Αθήνας-Πειραιά εκτός από τα ποδοσφαιρικά δεν μπορώ να καταλάβω. Και να φανταστείτε δρώ στην ευρύτερη περιχή του Πειραιά για 12 χρόνια. Όχι φίλοι μου εδώ δεν υπάρχουν Ψωμιάδηδες για να δημιουργήσουν πόλωση. Αν και τώρα τελευταία με τον Γιάννη Μίχα κάτι πάει να γίνει. Εκείνο όμως που μου φαίνεται παράξενο είναι η εμμονή σας στον να εμφανίζετε τον Πειραιά,ως προμάχο της χασισο και μπουζουκοκουλτούρας.

    Αλλά τι με νοιάζει εμένα «Στον Πειραια, στον Πειραια
    ελατε κλαστε μου τ΄αρχιδια
    “ ως και η εισαγωγή σας

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 07/12/2007

  5. Κύριε Γαλανάκη, βροντερό «πριτσ«. (μετά από διπλή μερίδα θαυμάσιας φασολάδας στου Λουκά).

    Και αυτό το «πριτσ» εξαιτίας και μόνο, για το τι αποτυπώσατε από όλη την παρουσίαση του θείου.

    Καθώς και για το υποτιμητικό σας «μπουζουκοκουλτούρα«.

    Πώς να το κάνουμε; Φαίνεσθε μέτοικος Πειραιώτης.

    (Ο Πειραίας βγάζει εργάτες κι η Αθήνα αριστοκράτες).

    Σχόλιο από Πριτσαπίρδουλας | 07/12/2007

  6. @ Πριτσαπίρδουλας
    Ευχαριστώ για το βροντερό “πριτσ” και θα σας απαντήσω με τον κρητικό τρόπο στο υβριστικό «φιού σου» αντίστοιχο του “πριτσ” η απάντηση είναι μυρίσου. Δεν έχει σχέση με τα Ζωνιανά!!! Φαίνεται ότι η προκατάληψη δεν επιτρέπει να δεχτείτε ότι υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις.

    Όσο για τις απόψεις μου περί «μπουζοκοκουλούρας» δεν νομίζω ότι διαφέρουν από εκείνες της Αριστεράς μέχρι του 1961. Και έπρεπε να έρθει να έρθει ο Χατζηδάκις με την διάλεξη στο Κεντρικό (1949)για να αλλάξουν τα πράγματα και ο Ανωγειανακης το 1961 στην «επιθεώρηση τέχνης » με την αντίδραση του Τάσου Βουρνά Και για τα δυο θέματα (Χατζιδάκη, Ανωγειανάκη) υπάρξουν αναρτήσεις στο Ιστολόγιο μου http://ngalanakis.blogspot.com/2007/05/blog-post_16.html
    http://ngalanakis.blogspot.com/2007/05/blog-post_17.html

    Αυτά και σας δηλώνω ότι δεν είμαι κάτοικος Πειραιά αλλά της Αθήνας,αλλά ασκώ Ιατρική στην πιο δύσκολη περιοχή του λεκανοπεδίου από κοινωνικής και οικονομικής απόψεως την Νίκαια (Β’ Πειραιώς)
    Ας σταματήσουν μερικοί να πέρδονται

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 09/12/2007

  7. Κύριε Γαλανάκη, έχω ενημέρωση και για την περίφημη διάλεξη Χατζιδάκι, καθώς και για όλη την παραφιλολογία εκείνης τής εποχής, με όλη τη διανόηση -τους αστούς βασικά- να έχουν άποψη και να προσπαθούν να προσεγγίσουν εκείνα τα περίεργα «όντα τού ρεμπέτικου» (που τελικά, εντέχνως και φιλολογικώς «επέρδεντο«).

    Για πληροφόρηση, ο πρώτος που ασχολήθηκε με ουσιαστικά αναλυτική ματιά ήταν ο φωτισμένος Φοίβος Ανωγειανάκης, το 1946-47, αυτός κίνησε τα νήματα για τις αντικρουόμενες για πολύ καιρό καταθέσεις-απόψεις.

    Η «μπουζουκοκουλτούρα» της μπουζουκογειτονιάς του λιμανιού, καταφαίνεται όχι από τέτοια άρθρα, αλλά από την αποδελτίωση του τύπου τής εποχής καθώς και τις συγκλονιστικές βιογραφίες των συντελεστών τού τραγουδιού (πχ Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου, Αγγελίτσα Παπάζογλου και πολλές άλλες).

    Σας τις συνιστώ. Θα δείτε με άλλα μάτια την πόλη που υπηρετείτε -σαφώς με αντίξοοες συνθήκες- με την επιστήμη σας.
    Θα την αγαπήσετε και θα βρείτε και την διαφορετικότητα στα αποτυπώματα της «αλυσίδας DNA» των κατοίκων της.

    Αφού είσθε «σύντεκνος» συγχωρέμενη μια μικρή κουζουλάδα σας! 🙂

    Σχόλιο από Πριτσαπίρδουλας | 09/12/2007

  8. Δεν απαντώ στα περί κουζουλάδας και μάλλον το λάθος μάλλον είναι δικό μου που άρχισα συζήτηση με κάποιον άγνωστο σε μένα πρόσωπο, το οποίο υπογράφει με το ψευδώνυμο «Πριτσαπίρδουλας (δεν γνωρίζω αν η επιλογή σας έχει σχέση με το ρήμα πέρδομαι). Θα ήμουν ευτυχής αν διαβάσετε την άποψη του Βουρνά στην » Επιθεώρηση Τέχνης» για το Ρεμπέτικο αλλά και τις απαντητικές επιστολές στον Ανωγειανάκη στον Ριζοσπαστη του 1946 διαφόρων κομματικών στελεχών. Για βοήθεια σας τα παλιά τευχη του Ριζοσπάστη θα τα βρείτε στη διεύθυνση http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/main.html. Τα δε περί DNA μάλλον με αφήνει παγερά αδιάφορο διότι με χωρίζει άβυσσος από τους Πλευρογεωργιάδηδες και τους στρατευμένους βιολόγους στυλ Λυσένκο.

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 09/12/2007

  9. Οι μόνες παρεμβάσεις του διαχειριστή στη σημαντική τούτη συζήτηση είναι τα …. Bold και τα Italics.

    Και να χαρίσουμε στην «ΚΟΒΑ του τεκέ» τα: «Τούτ’ οι μάγκες...», «Γυφτοπούλα» και το θρήνο του Κώστα Ρούκουνα για την καταστροφή της Σμύρνης….
    …μιας και ημείς ούλοι αποχωρήσαμε οριστικώς και αμετακλήτως από το τιμημένο Κόμμα του Λαού άμα τη απαγορεύσει των ρεμπέτικών!

    Ο…. ADMIN!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/12/2007

  10. Μα κύριε Γαλανάκη! Απορείτε για το ψευδώνυμο; Εσείς μου το εμπνεύσατε… με την παρότρυνσή σας, που προσωπικά την εξέλαβα αγενή. Και σαν «ντροπαλή» (και σικ) με τα περί φυσιολογίας μαντρώθηκα πίσω από το χιουμοροχυδαίο νικνέιμ.
    Αυτό δεν αλλάζει βεβαίως κάτι στον διαλογό μας, ακόμα άγνωστη είμαι και σαν Μαριλούκα !!!

    Ευχαριστώ για τις παραπομπές σας, μα ήδη όλα αυτά τα έχω εδώ και χρόνια και επαρκώς ξεκοκκαλισμένα… και πολλά άλλα ακόμα.

    Όσο για το DNA, η προτροπή μου δεν ήταν βιοϊατρικού επιπέδου! Δείτε λίγο και πιο «έξω»… Δείτε πιο πέρα από το μικροσκόπιο…
    Και για το τι λένε οι στρατευμένοι πολιτικοβιολόγοι και λοιπές ασημαντότητες, δεν χάνω καν το χρόνο μου να ενημερωθώ. Δεν έχω ξεμπερδέψει ακόμα με την ελληνική Γραμματεία και τα άλλα ενδιαφέροντά μου -και δεν ξέρω καν αν θα προφτάσω !

    Την καλησπέρα μου.

    Σχόλιο από Μαριλούκα | 09/12/2007

  11. »Δεν έχω ξεμπερδέψει ακόμα με την ελληνική Γραμματεία και τα άλλα ενδιαφέροντά μου -και δεν ξέρω καν αν θα προφτάσω

    Καλά το έλεγα εγώ για το Μαρικακι:

    Μαριω μην εκνευρίζεσαι δεν ηθελα να θίξω
    τ’ ευγενικά αισθήματα και ουτε να σε πρήξω

    Μονο που είδα σχόλιο εκείνο περί ονειρου
    και σκέφτηκα: μην ειναι αυτή η Μαρω του Απείρου

    Μην είσαι Καστανοξανθη Γυναίκα Κουλτουριάρα
    – κι ουχί Εβραία Νεοτάξ ωσαν κείνη την Σάρα-

    Κι εχεις περιεχόμενο και σοβαράς απόψεις
    -και μέχρι τωρα μου ‘δειχνες μονο Μαγγιόρας όψεις-

    Μην είσαι λεπτεπίλεπτη και μ’ ευγενείς τους τρόπους
    Που σπούδασες πολύ σκληρά και με μυριαδες κόπους

    Και παίζεις εις τα δαχτυλα και την Λογοτεχνία
    ενώ γνωρίζεις και βαθιά ως και την Ιστορία

    Κι ενώ απο αντιδραση μας κανεις την Σκληρή
    Εκεί στα βάθη της καρδιας , είσαι μάλλον Λεπτή

    Μην ταχα εισαι απαλό λουλούδι ”Μη μου άπτου”
    Και φέρεσαι επίτηδες σαν νάσουν Κοπτοράπτου

    Σαν νασουνα ξυπόλητη και μαζευες ραδίκια
    κι αντίς για τα μεταξωτά μας πούλαγες τα Φύκια

    Αναρωτιέμαι -Ω Μαριώ- μήπως η ευαισθησία
    που κρύβεις εις τα μύχια σου,ως μυστική ουσία

    και -δήθεν εμφανίζεται ως καύκαλο χελώνης
    Και -ετσι -καταφέρνοντας -τούς Αντρες να παγώνεις

    Να μη Φανείς ευάλωτη μή τυχόν Πληγωθείς
    Αναρωτιέμαι ..αραγε μην τάχα σου ποθείς
    Μια μερα στα ονείρατα σου ν’ Αφεθείς ;

    (Νοέμβριος 23, 2007 στο 2:03 π.μ.)

    και
    …………………
    Εμέ Παλι μου φαινεται
    Πως πίσω απ’ το Μαράκι
    Κρυβεται σαν της Βηθλεέμ
    Πανέμορφο Αστράκι
    ….
    Που λάμπει σαν την Ισιδα
    κι αποζητά τον Ωρο
    Τον Οσιρι και της καρδιας
    τον πιο ομφάλιο Λώρο…

    Ειναι καλουλα κ. Νέαρχε η Μαρικουλα …ειναι καλουλα!

    [με την ευκαιρια …Την Τριτη το βραδυ στο Πλατώ της Μπουγατσαδουπολεως παρουσιαζει το νεο του Σιντι ο εξαιρετικός Νεορεμπετης (απο τους πιο Παλιους) Κωστας Καλαφάτης ..(καλειται και η Μαρικουλα και καθε φιλαρακι )]

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/12/2007

  12. @ Νοσφεράτος
    Για να το λέτε εσείς κάτι θα ξέρετε καλημέρα από Αθήνα

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 10/12/2007

  13. Ωωωω, Νόσφι… χαίρομαι πολύ-πολύ που θα δεις τον αγαπητό -πολιτογραφημένο- Σκοπελίτη δεξιοτέχνη !
    Το σιντί αυτό (ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ-ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΕΣ & ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ, από την εταιρία Δίκτυο) του Κώστα Καλαφάτη είναι το πρώτο του (!) και ας έχει μια αδιάκοπη πορεία 35 χρόνων στο λαϊκό τραγούδι.
    Μια σπάνια -και σπανίζουσα- περίπτωση καλλιτέχνη στην εποχή μας, που υπηρετεί το τραγούδι χαμηλόφωνα μα ουσιαστικά και μπορεί να το υποστηρίζει γιατί έχει γνώση και πάνω απ’ όλα πάθος και μεράκι !

    Κι είναι ταιριαστή η πρότασή σου με τα στέκια του Πειραιά, γιατί και φέτος, τον Κώστα Καλαφάτη εμείς οι νότιοι, τον απολαμβάνουμε κάθε Πέμπτη στην «Άλλη Σκάλα» στα Καμίνια (Σερίφου 37). Και φέτος στέκει «βράχος» στη φωνή και στη λαϊκή κιθάρα.
    Ακούς τραγούδια που δεν είναι «φαγωμένα», του κλασικού κυρίως ρεμπέτικου ρεπερτορίου (αν και συχνά πιάνει τον Κώστα ο οίστρος και «πετάει» και κανα Θεοδωράκη -από τα «σπάνια»).
    Σημειωτέον, πως δεν υπάρχει πάλκο και οι μουσικοί κάθονται σε ένα τραπέζι σαν όλους τους πελάτες, και με μια στοιχειώδη μικροφωνική που αφήνει περιθώρια να κουβεντιάσεις με την παρέα σου.
    Το μαγαζάκι γενικώς είναι πολύ ζεστό και με εξαιρετική κουζίνα !

    Άρα, έχασα την ευκαιρία να κρασοκατανυχτούμε αμφότεροι «ρεμπέτικα», αφού εσύ είσαι στο Βορρά…
    Πάντως, αν θα πας (που έτσι φαίνεται) ζήτησε από τον Καλαφάτη να σου παίξει, για πάρτη σου, τον «Ζόρικο» (του Περιστέρη).
    «Με τα παραστρατήματα και την ψηλή σου μύτη
    εσύ βρε με κατάντησες και νταβατζή κι αλήτη.
    Κι αν είμαι ζόρικος που λες, εσύ τα φταις και μόνο
    όταν σε βλέπω μ’ άλλονε, ανάβω και φουντώνω
    *….»
    *(νάτο κι εδώ πάλι το kudurmak !!! ) 🙂

    Κι αν έχεις κέφι, ζήτησέ του να σας πει το «Κόρη μάγισσα» (του Απόστολου Χατζηχρήστου) αφιερωμένο στη Μαρικούλα –που άρχισες βλέπω να την συμπαθείς ! (το «σκίζειιιιιι»).

    Ααααα… και ξέχασα !
    Να μην αφιερώσουμε και εδώ, στους Αριστεροπόντιους, κατιτίς;
    Νόσφι, για τους Π&Α διάταξε το : «Μπρος στα κλειστά παράθυρα« (των Χιώτη-Κολοκοτρώνη).

    ΥΓ:
    Μην ξεχάσεις την παραγγελιά και για τον Πάνο μας !!!
    (ένα τραγούδι σε μουσική του ίδιου τού Καλαφάτη, που σε αυτό το σιντί του μας συστήνεται -επιτέλους- και σα συνθέτης, σε στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη):

    Εμείς για φίλους ψάχνουμε

    Σε λάθος πόρτα χτύπησες,
    σε λάθος σπίτι μπήκες.
    Δεν είδες στο οικόσημο
    που γράφει «καλώς ήρθες».
    Το γράφει στην παράγκα μου
    για φίλους μόνο μάγκα μου ….

    Εμείς για φίλους ψάχνουμε
    κι εσύ τους προσλαμβάνεις.
    Κι όταν γουστάρεις τους πετάς
    γι’ αυτό και δε μας κάνεις ….

    🙂
    🙂
    🙂

    (ελπίζω, όλοι να έχετε χιούμορ…)

    Σχόλιο από Μαρικούλα-Μαριλούκα | 10/12/2007

  14. Μαρικουλα … Χαιρομαι που γνωρίζεις τον Κωστα τον Καλαφάτη
    (φιλο καλό εδώ και τριαντα χρονια και βαλε )..

    Εχω ερθει να τον ακουσω και στα Καμίνια (περυσι ) δεν θυμαμαι το μαγαζί …νομίζω ηταν αυτό που λες ….

    Το τραγουδι που μ’ αρεσει πολύ ν ‘ ακουω απο τον Κωστα ειναι το »Καιρο»..και στο Αφιερώνω !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/12/2007

  15. Κι αν έχεις κέφι, ζήτησέ του να σας πει το “Κόρη μάγισσα” (του Απόστολου Χατζηχρήστου) αφιερωμένο στη Μαρικούλα –που άρχισες βλέπω να την συμπαθείς !

    Αυτό ειναι αλήθεια…:)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/12/2007

  16. Αααααχ!

    Μαρικούλα με τη σημειολογία σου……

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2007

  17. Επειδή κάποιοι σχολιαστές σας μιλούν σχεδόν με τάση αγιοποίησης του Ρεμπέτικου και δεν θέλουν να δουν ποιες ήταν οι απόψεις της αριστεράς μέχρι του 1961 θα αποστέλλω την απάντηση του Αλέκου Ξένου σε σχόλιο του Φ. Ανωγειανάκη από τις στήλες του Ριζοσπάστη της 4-2-1947:

    Ο Φ. Ανωγειανάκης, στη σύντομη μελέτη πού δημοσιεύτηκε στο φύλλο τής 28ης ‘Ιανουαρίου για το ρεμπέτικο τραγούδι, παίρνει, κατά τη γνώμη μου, μία θέση πού δεν ανταποκρίνεται στη νεοελληνική πραγματικότητα.
    Και πρώτα-πρώτα, όταν τα μουσικά σωματεία έκαναν τη διαμαρτυρία σχετικά με το ρεμπέτικο τραγούδι, είχαν υπ’ όψη τους Και τις καλές Και τις κακές πλευρές του. `Ωστόσο όμως νόμισαν πώς για σήμερα, περισσότερο μας πονούσε το κακό που προκαλεί ή αρρωστιάρικη ατμόσφαιρα τού ρεμπέτικου χασικλίδικου πορνογραφικού τραγουδιού, παρά η συζήτηση για την αξιολόγηση μερικών ωραίων μελωδιών τού είδους αυτού, άλλωστε αυτές δεν είναι δυνατόν να τις ξεχωρίσουμε από το περιεχόμενό τους.

    Και τώρα ας έρθουμε στη θέση πού παίρνει ο αρθρογράφος. Σ’ ένα σημείο μάς λέει ότι: «ή παράδοση τού δημοτικού τραγουδιού και κάπως λιγότερο τής βυζαντινής μουσικής, όσο κι’ αν εκπλήσσει μερικούς, συνεχίζεται σ’ αυτά τα τραγούδια» (τα ρεμπέτικα). Την ίδια θέση έχει πάρει και ο κ. Καλομοίρης σε σχετικό άρθρο του πού δημοσιεύτηκε στο «Έθνος». Νομίζω πώς ή θέση αύτή είναι βασικά λαθεμένη. και να γιατί: Το δημοτικό τραγούδι έχει μια μακρόχρονη παράδοση, δημιουργείται στην πάλη τού Νεοέλληνα για να κρατήσει τις παραδόσεις του, να διαμορφώσει Την εθνότητα του, ν’ αποτινάξει το ζυγό.

    Ζυμώνεται με τις πιο ευγενικές ηρωικές παραδόσεις και πολύπλευρα αγκαλιάζει την πλειοψηφία τού λαού και γίνεται ο φορέας τής ανόδου του. Ενώ Το ρεμπέτικο τραγούδι, είναι ακριβώς ή αντίθεση, μία από τις αντιθέσεις πού κλείνει μέσα της ή αστική τάξη στην παρακμή της. Παρουσιάζεται σ’ εμβρυώδη κατάσταση πριν από τούς πολέμους. Μα από τα 1897, 1912 και κυρίως με τη μικρασιατική καταστροφή παίρνει πιο ξεκαθαρισμένη μορφή: Διαμορφώνεται από Τα μελωδικά υπολείμματα τού Τούρκου κατακτητή και κείνα τα μελωδίσματα πού μας φέρνουν τα πληρώματα των καραβιών από τα τούρκικα λιμάνια. Έτσι το ρεμπέτικο τραγούδι περνάει από ορισμένα νησιά τού Αιγαίου και ριζοβολάει στον Πειραιά. ‘Αργότερα η λατέρνα και το γραμμόφωνο το φέρνουν στην ‘ΑΘήνα και σε μερικά περίχωρα. Τραγουδιέται υπό τα πιο λούμπεν στρώματα πού δημιούργησε ή έξαθλιωτική οικονομική τακτική τής κεφαλαιοκρατίας. Μέσα στους οίκους ανοχής, σε κάθε είδους κακόφημες ταβέρνες, στους τεκέδες γίνεται το τραγούδι τού νταή, τού μακαντάση αγαπητικού, τού χασισοπότη, πρεζάκια κ.λ.π. Είναι φορέας των πιο αντιλαϊκών παραδόσεων, στο ξεπεσμό μιάς μερίδας της αστικής τάξης. Όσο για το επιχείρημα τού ‘Ανωγειανάκη ότι το ρεμπέτικο τραγούδι συγγενεύει με το δημοτικό, λόγω των αναλογιών πού μπορεί κανείς να βρει σε κλίμακες, ύφος, καταλήξεις κ.λ.π. δε στέκεται, γιατί τέτοιες αναλογίες συναντά κανείς συχνά και στα δημοτικά τραγούδια των γειτονικών μας χωρών. στο ίδιο άρθρο διαβάζουμε:

    «»Έχουμε τόσο απομακρυνθεί από τις πηγές του (τού ρεμπέτικου) ακολουθώντας το δικό μας δρόμο, πού κάποτε με δυσκολία ξαναβρίσκουμε τούς εαυτούς μας.» Νομίζω πώς τούς εαυτούς μας δε θα τούς βρούμε ξαναγυρνώντας στο ρεμπέτικο τραγούδι άλλά στα λίγα τραγούδια τής νεώτερης αντίστασης τού λαού μας και σε κείνα πού στο μέλλον θα γραφούν γι’ αυτήν.

    Μας είναι γνωστοί οι ιστορικοί λόγοι πού μας επιτρέπουν να πούμε σήμερα πώς συνεχιστής τού δημοτικού τραγουδιού είναι το τραγούδι τού καινούργιου 21 κι όχι το ρεμπέτικο όπως υποστηρίζει o ‘Ανωγειανάκης.
    «Όλα αυτά όμως πού αναφέραμε παραπάνω δε μας εμποδίζουν να πούμε ότι οι καλές πλευρές τον ρεμπέτικου τραγουδιού στο μέλλον θα πρέπει να μελετηθούν και να αξιοποιηθούν. Είναι μάλιστα χρέος μας να τις εξελίξουμε δίνοντάς τους ένα κοινωνικό περιεχόμενο χρήσιμο για το λαό μας.

    Φυσικά τo θέμα δε μπορεί να εξαντληθεί μ’ ένα μικρό σημείωμα. ‘Ελπίζω να συνεχιστεί, να συμπληρωθούν οι θέσεις πάνω ατό ρεμπέτικο τραγούδι Και να μάς δοθεί ή ευκαιρία να μιλήσουμε για την έξέλιξή του, ιδιαίτερα από τη γερμανική κατοχή κι έπειτα. Θα πρέπει ακόμη να δείξουμε τι είδους επίδραση είχε πάνω ταυ τόσο το δημοτικό τραγούδι, όσο και ο ευρωπαϊκός δυτικός πολιτισμός.

    Α. ΞΕΝΟΣ

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 10/12/2007

  18. Βέβαια, τα παραπάνω θα τα συζητήσετε οι επαϊοντες….

    Έχει δίκιο με μια έννοια ο Ξένος…. πώς θα μπορούσε στην αισθητική του σοσιαλιστικού ρεαλισμού να χωρέσει το ρεμπέτικο;

    Μόνο ένα σχόλιο θα ήθελα να κάνω στο παραπάνω κείμενο.

    Το απόσπασμα: «Διαμορφώνεται από Τα μελωδικά υπολείμματα τού Τούρκου κατακτητή και κείνα τα μελωδίσματα πού μας φέρνουν τα πληρώματα των καραβιών από τα τούρκικα λιμάνια.»..

    αναδεικνύει όλα τα στερεότυπα, τόσο τα εθνικιστικά όσο και τα -ντεμέκ- κομμουνιστικά.

    Ποιά ήταν τα «μελωδικά υπολείμματα τού Τούρκου κατακτητή«; Αυτά που έφεραν μαζί τους οι Τουρκομάνοι εισβολείς του 12ου και μετέπειτα αιώνα;

    Φυσικά όχι! Ήταν η ήδη διαμορφωμένη μουσική κουλτούρα της ελληνόφωνης -μέχρι εκείνη την εποχή- Ανατολής… Η κορυφαία μουσική παραγωγή του «Τούρκου κατακτητή» ήταν αυτά των δερβίσιδων… του ισλαμικού τάγματος που ίδρυσε στη Μικρά Ασία ο Πέρσης Τζελαλεντίν Ρουμί. Όποιος υποστηρίζει ότι αυτά είναι «μελωδικά υπολείμματα τού Τούρκου κατακτητή» νομίζω ότι έρχεται από άλλο κόσμο…

    Με δυο λόγια κ. Γαλανάκη, οι Τούρκοι εθνικά δημιουργήθηκαν μόνο την εποχή του εθνικισμού. Δεν προϋπήρχαν! Πριν υπήρχαν οι μουσουλμάνοι της Αυτοκρατορίας. Οι μουσουλμάνοι Οθωμανοί ήταν ελληνόφωνοι, τουρκόφωνοι, αλβανόφωνοι, σλαβόφωνοι, αρμενόφωνοι, γεωργιανόφωνοι, κουρδόφωνοι κ.λπ. και μαζί τους κουβάλησαν και όλο τον προηγούμενο πολιτιστικό πλούτο.

    …Και λέγοντας ο Ξένος «τουρκικά λιμάνια» θα εννοεί μάλλον τα λιμάνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…

    Η παραπάνω άποψη νομίζω ότι μόνο στην εθνικιστική μυθολογία μπορεί να ενταχθεί… και μόνο! Γι αυτό και προσπαθεί να απαξιώσει το ρεμπέτικο με ρατσιστικά -και άσχετα- επιχειρήματα….

    Αλλά τα της μουσικής ας τα συζητήσουν οι επαϊοντες!!!!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2007

  19. Θα συμφωνήσω μαζί σας σε αρκετά σημεία. Η παράθεση της γνώμης του Α. Ξένου κλπ ήταν για να τονίσει σε μερικούς σχολιαστές σας, πού μάλιστα ήταν ελαφρά ειρωνικοί στην έκφραση διαφορετικών απόψεων, από εκείνο που εκείνοι έχουν παγιωμένο στην σκέψη τους, ότι η αριστερά το ρεμπέτικο το έβλεπε κριτικά. Ακόμη και ο Βουρνάς το βλέπει κριτικά ακόμη και το 1961 όταν η αστική τάξη το είχε αποδεχτεί http://www.rebetiko.gr/arthra.php?article=76&highlight=%C2%EF%F5%F1%ED%E1%F2 , νομίζω ότι εδώ πρέπει να σταματήσω και η ΄»Μαρικούλα» ή αλλιώς «Πριτσαπίρδουλας» ας με συγχωρήσει που την έβγαλα από την ασφάλεια της πίστεως της.

    Συμφωνώ μαζί για το εθνικιστικό των απόψεων, αλλά νομίζω ότι είχαν την έγκριση του κόμματος, γιατί την εποχή εκείνη η κομματική λογοκρισία στον «Ρίζο» όπως την έχει περιγράψει ο Α. Τεγόπουλος (σκιτσογράφος και μετά εκδότης περιοδικών ήταν αφόρητη

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 11/12/2007

  20. Κι επειδή «είχαν την έγκριση του Κόμματος» (οι βλακείες για το ρεμπέτικο) τι μας ενδιαφέρει εμάς, αγαπητέ Νέαρχε;

    Εδώ το Κόμμα είχε φιλοξενήσει σε επίσημο έντυπό του, περί το 1960, την αυστηρή κριτική ενός ινστρούχτορα επί των πολιτιστικών, ο οποίος έβαζε πάγο στον Μίκη Θεοδωράκη, γιατί ο τελευταίος χρησιμοποιούσε μπουζούκι στα τραγούδια του! Και είχε την απαίτηση (ο ινστρούχτορας) να συμμορφωθεί ο Μίκης με τις κομματικές (τις δικές του, δηλαδή) προδιαγραφές περί τραγουδιού και να αποτάξει το σατανά δηλ. τις επιρροές από το ρεμπέτικο!

    (Μαρίκα, αν δε γνωρίζεις την υπόθεση, πέστο να την κάνω ποστ- είναι πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική!)

    Σχόλιο από Πάνος | 11/12/2007

  21. Έχει πολύ ενδιαφέρον η παραπομπή προς το κείμενο του (κεντριστή) Τ. Βουρνά. Μεταφέρει ο ίδιος ο Βουρνάς τη θέση της κομματικής ορθοδοξίας και των σκληρών οπαδών του σοσιαλιστικού ρεαλισμού:

    «Το ρεμπέτικο, λένε, ανασύρθηκε από τα καταγώγια της διαφθοράς για να γίνει όπλο υποταγής των μαζών στα χέρια των καταπιεστών τους, που το διαδίδουν με σοφή μεθοδικότητα, θέλοντας μ’ αυτό να κρατούν υποχείριο το λαό σ’ ένα αβυσσαλέο τέλμα ψυχικής κατάπτωσης. Κι ο λαός, που συνήθως έχει θαυμαστό αισθητήριο και ανθίσταται στις παρακμιακές μορφές στο πολιτιστικό, όπως ανθίσταται στην πολιτική και κοινωνική καταπίεση μ’ όλες τις δυνάμεις του, στην περίπτωση του ρεμπέτικου την παθαίνει και κολλάει απάνω του όπως οι μύγες στο μέλι!»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2007

  22. Aααα… κύριε Γαλανάκη…. Ααααα !
    Μην κοκορεύεσθε πως κλονίσατε τα της «πίστης» μου (!) με την παράθεση δυο κειμένων από τον όλο διάλογο της εποχής (και τον κατοπινό βεβαίως). Αν έχετε μόνον αυτά υπόψη σας, δεν ρίχνουν ούτε σπιθούλα φωτός στο θέμα!
    Το πως κάποιοι από την Αριστερά «λόγια» νομενκλατούρα, από τα γραφειάκια τους, κάνανε αναλύσεις και προσεγγίσεις για το αστικό λαϊκό τραγούδι (το ρεμπέτικο κοινώς) δεν καταγράφει τίποτα άλλο παρά/και μόνο την ανησυχία τους για το πολιτιστικό ξεστράτισμα του λαού, σε «σμυρνιώτικα, πολίτικα, μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα, λυπητερά…». Για αυτό το «όπιο» στη διαμόρφωση της ταξικής συνείδησης… κλπ…κλπ.
    Γνωστά και πολυμασημένα, αλλά μην τα αποκόπτουμε από όλο το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιό τους…

    (Σημειώνω συνοπτικά, γιατί δεν έχω χρόνο -και βασικά υπάρχει εξαιρετική και πλήρης βιβλιογραφία) :

    Άλλη βάση έχει ο διάλογος από το 1946 έως το 1959 (για το ρεμπέτικο) και άλλη οπτική και σκοπό έχει ο διάλογος από το 1960 έως το 1974 (το «κλασικό» λαϊκό τραγούδι).
    Η πρώτη περίοδος (αρχές του 1946) ξεκινάει με την οδηγία τού Γραμματέα της ΕΠΟΝ περί κινδύνου τής νεολαίας στη διαφθορά (για τους λόγους πάνω-κάτω που σημείωσε και ο Π&Α), με βάση βεβαίως το εμφυλιοπολεμικό κλίμα.
    Με το άρθρο του Φ. Ανωγειανάκη για το δημοτικό και το σμυρνέικο, στο Ριζοσπάστη (καλοκαίρι του 1946) και το κείμενο του Γ. Σταύρου στο Όργανο του Πολιτικού Σχηματισμού των Κομμάτων του ΕΑΜ (τέλος του 1946) ξεκινάει επίσημα η εμπλοκή και η πολιτιστική σταυροφορία τής αριστερής (και όχι μόνο) ιντελιγκέντσια (στο πλευρό των Μουσικών Σωματείων που ζητάνε λογοκριτικές παρεμβάσεις κλπ…κλπ…) βλ: Σ. Σπανούδη, Μ. Καλομοίρης, Ν. Πολίτης, Β. Παπαδημητρίου, Α. Ξένος… με αφορμή το νέο κείμενο Ανωγειανάκη (αρχές 1947). Και αυτός ο διάλογος κορυφώνεται με την καταλυτική διάλεξη του (αστού) Χατζιδάκι (αρχές 1949) και τις παρεμβάσεις και (αντικρουόμενες μήνα με μήνα) πρώτες θέσεις για το ρεμπέτικο τού νέου συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
    Ώσπου το 1951 η Σπανούδη αλλάζει στάση, γλυκαίνει και προτείνει τα ωραία λαϊκά τού Τσιτσάνη (που δεν έχουν κανένα ίχνος παρεκτροπής !!!) και μπαίνουν στο χορό όλοι πια… (με κορυφαίους τους Παγκαλή, Παπαδημητρίου ή Αρκαδινό) με τους αρθρογράφους της Αυγής πρωτοστατούντες και φτάνει το 1953 σπεύδοντας να απαντήσει -την επομένη κιόλας- ο Μίκης το ιστορικό: «Φτάνει πια! Τι σας απασχολεί… Πέρασε! Αυτό ήταν όλο»!!! (πιθανώς, για να μην πάρουν τα βλέμματά τους από το «νέο λαϊκό-έντεχνο» που κυοφορεί, αν και το έχει ήδη παρουσιάσει ο -αστός- Χατζιδάκις, με τον δικό του τρόπο).
    Το 1955-56 στο διάλογο παίρνει τα σκήπτρα πια η Επιθεώρηση Τέχνης (ο Ριζοσπάστης έχει καταλαγιάσει, βλέπει πλέον πως η εξέλιξη του ρεμπέτικου και οι συντελεστές του υπηρετούν το μετεμφυλιακό κλίμα κι αποζητούν λύτρωση από όλα τα δεινά. Τραγούδια κοινωνικής διαμαρτυρίας είναι τελικά αυτά ! Έχουν λαϊκό έρεισμα…).

    Και έρχεται το 1959 ο «Επιτάφιος» που ο Μίκης (ως σύγχρονος «ρεμπέτης» Τσιτσάνης- μεταγράφει το «Κάποια μάνα αναστενάζει» σε «Πού πέταξε τ’ αγόρι μου») απορρίπτει την ενορχηστρωτική λιτότητα του Χατζιδάκι στο έργο του και το ηχογραφεί και πάλι (σε ένα μήνα) με τον Μπιθικώτση και…..μπουζούκια !!!!!!!
    Εεεεε… χωρίστηκαν -λογικότατο είναι- οι διανοούμενοι, αστοί κι αριστεροί, και αρχίσανε τον νέο λογο-πετροπόλεμο περί παλιού ρεμπέτικου και νέου λαϊκού, με αυτή την αφορμή πια (Αυγέρης, Βουρνάς, Ξένος, Σκάρος, Δρομάζος, Σοφούλης, Δαμιανάκος, έως την πεφωτισμένη, νηφάλια και μακριά από τα κυρίαρχα προστάγματα της εποχής Έλλη Παπαδημητρίου…κ.α.)
    Η αριστερά τώρα δέχεται εκ των έσω προκλήσεις !
    Στο «παιχνίδι» μπαίνει κυρίαρχα τελικά ο Μίκης (αναζητέιστε «Αυγή και Επιθ. Τέχνης», με πολύ ενδιαφέροντα τον όλο διάλογο!) διότι ενώ αρχικά μία ομάδα αριστερών διανοούμενων οργανώνει συγκέντρωση στο τέλος του 1960 για να καταδικάσει το έργο του, ο Σύλλογος φοιτητών της Νομικής, μπαίνοντας το 1961, οργάνωσε συναυλία παρουσίασης του έργου, φέρνοντας σε αμηχανία όλους, δεξιούς και αριστερούς !
    Και παράλληλα ομάδα (Φοιτητική Λέσχη) αριστερών φοιτητών και φίλων τους (Π. Κουνάδης, Ν. Γεωργιάδης, Κ. Φέρρης, Καούνης, Καζάκος κλπ…) προσεγγίζουν τους συντελεστές του ρεμπέτικου (Μπάτης, Βαμβακάρης, Παγιουμτζής, Παπαϊωάννου κλπ) διοργανώνοντας μέχρι και συναυλίες τους.
    Για να φτάσουμε το 1966-1968 στον Τ. Σχορέλη (συναυλία Μάρκου στο «Κεντρικόν»), τον Πετρόπουλο (εκδηλώσεις στο «Χίλτον» και βέβαια με τη θρυλική έκδοση «Ρεμπέτικα Τραγούδια») και την αρθρογραφία σημαντικών διανοητών (Τσαρούχης, Βελλούδιος, Ταχτσής, Χριστιανόπουλος κλπ…).
    Και έρχεται τελικά το ρεμπέτικο να κάνει δεύτερη καριέρα ! (βλ: ΛΥΡΑ, Πατσιφάς, επανεκδόσεις ρεμπέτικου, εικαστικά εξώφυλλα κλπ).

    ΥΓ:
    Ουφφφφ… (κουράστηκα ! )
    Εκ των υστέρων, φαίνονται πολύ κατανοητά όλα αυτά! Προσωπικά, δεν κακίζω καμιά πλευρά. Τα αντιλαμβάνομαι σαν ένα γόνιμο διάλογο μάθησης, για κάτι που δεν ξέρανε ότι υπήρχε, πως συνέβαινε δίπλα τους.
    Για αυτό που δεν ένιωσε και δεν χάρηκε -από κοντά- κανένας από αυτούς (σχεδόν)…
    Για όλα αυτά (δεξιά, αριστερά, έντεχνα, ρεμπέτικα -και πασαλιμανιώτικα- που κι εμείς, τελικά, έχουμε φαίνεται μια επιδερμική σχέση…
    Άλλο το βίωμα κι άλλο η μελέτη και (απ’ τα μαλλιά) ανάλυση* !

    _______
    * Για τις υπερβολές περί «δίωξης» ρεμπέτικου από την αριστερά! Μην «φτιάξουμε» τώρα και τη «Γενοκτονία τού Ρεμπέτικου»…. μετά των Ελλήνων της ΕΣΣΔ ! Ας έχουμε πλήρη ενημέρωση και μην απομονώνουμε «τσιτάτα» (βλ. Αγτζίδη).
    (Για εκείνο το θέμα ήθελα να γράψω, εδώ τελικά ήρθα και έγραψα. Ες αύριον οι «διώξεις»).
    🙂

    Σχόλιο από Μαρίκα (όχι Νίνου) ή Μαριλούκα (κι όχι Μαρικούλα) | 11/12/2007

  23. Θα εννοείς το απόσπασμα από την «Κοινωνία του Θεάματος» του Ντεμπόρ

    «Ο σταλινισμός υπήρξε η βασιλεία του τρόμου ακόμα και μέσα στην ίδια τη γραφειοκρατική τάξη. Η τρομοκρατία που θεμελιώνει την εξουσία της τάξης αυτής, πρέπει να πλήξει, επίσης, κι αυτή την ίδια την τάξη γιατί δεν έχει καμιά νομική υπόσταση, που θα μπορούσε να την επεκτείνει και σε καθένα από τα μέλη της… Κάθε γραφειοκράτης είναι απόλυτα εξαρτημένος από μια κεντρική εγγύηση της ιδεολογίας, που αναγνωρίζει ένα δικαίωμα συλλογικής συμμετοχής στη “σοσιαλιστική εξουσία” της όλων των γραφειοκρατών που δεν εξολοθρεύει. Αν όλοι οι γραφειοκράτες αποφασίζουν από κοινού για όλα, η συνοχή της ίδιας τους της τάξης δεν μπορεί παρά να εξασφαλιστεί μόνο διαμέσου της συγκέντρωσης της τρομοκρατικής τους εξουσίας σ’ ένα μόνο πρόσωπο».

    Δίκιο έχεις… και ‘γω του το λέω!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2007

  24. «Kάτω τα χέρια από τον Στάλιν»

    «Στάλιν ζεις εσύ μας οδηγείς»

    «Πέντε μάγκες στον Περαία»

    «Ανάθεμα σο Καζαχστάν και σο Μεργκαλιμσάϊ.»

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2007

  25. Μαριλούκα …Μολις γυρισα απο του Κωστα του Καλαφατη που επαιζε στο Πλατω … Ηταν καταπληκτικά .. Επαιξε ολες τις παραγγελιες και πολλά ακομα αναμεσα στα οποια το Κάιρο»
    και το »Μεγαλοδυναμε Θεε στον Ουρανό κει πάνω … Ριξε μου λιγο τουμπεκί στον Ναργιλε μου επανω »’ …Παιζει και την αλλη τριτη ..

    — Ο Κωστας είδε το εδώ σημειωμα σου και σ’ ευχαριστεί (αναρωτιεται …Ποια ναναι , Ποια(οιος) ναναι αυτή Η Μαριγώ , η Μαριτσα , η Μαριλούκα , η Μαριτσα κ.λ.π κ.λ.π )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/12/2007

  26. @ Μαριλούκα ή όπως αλλιώς θέλεις θέλεις να σε λένε όλα αυτά που αναφέρεις μου είναι γνωστά και θέλω να πιστεύω ότι τα γράφεις για να ενημερώσεις τους άλλους. Μόνο μικρή διόρθωση που θα μου επιτρέψεις να έχω λόγω ηλικίας(ήμουν μειράκιο τότε) ο σύλλογος φοιτητών Νομικής το 1961 δεν ελεγχόταν από την αριστερά αλλά από το Κέντρο. Αν έχετε αμφιβολία ίσως ο κ Κακλαμάνης τέως πρόεδρο της Βουλής και o κ Κωνσταντόπουλος (τέως πρόεδρος του συνασπισμού)μπορούν να σας δώσουν απάντηση. Ότι έγραψα αποσκοπούσε και αποσκοπεί στην αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας,ασχέτως των δικών μου πεποιθήσεων.Όντως το ρεμπέτικο έχει θέση στην Ελληνική ή Βαλκανική μουσική ιστορία, αλλά όχι πια τέτοια αγιοποίηση,ας σταματήσουμε τις υπερβολές, αλλιώς γινόμαστε ένα με τους κομματικούς κομισάριους κουλτούρας(και όχι πολιτισμού) των δεκαετιών 50και 60.Over
    @ Πάνο
    Συμφωνώ, αλλά δεν παύει στην συγκεκριμένη στιγμή η επίσημη γραμμή της παράταξης να είναι αυτή. Ξέρεις η ιστορία δεν αλλάζει

    Σχόλιο από Νέαρχος Γαλανάκης | 12/12/2007

  27. Πως τα καταφέρνετε εσείς και μετατρέπετε σε επίδειξη γνώσεων, ένα καταπληκτικό κείμενο του θείου που ραγίζει καρδιές από νοσταλγική συγκίνηση…

    Σχόλιο από zepos | 12/12/2007

  28. @ Π&ΑΠερί Ντεμπορίων εμβαθύνσεων: τουμπεκί ψιλοκομμένο… (πιο απολαυστικός μού πέφτει ένας ναργιλές!).
    🙂

    @ Ομέρ (+Π&Α)
    Οι -πριν λίγο- σημειώσεις μου για το «διωγμό Ελλήνων» μου βγήκαν λίγο…σταλινικές και για να μην (ξανα)καυγάσετε τα «Ζήτω«, θα τα κοψοράψω -αργότερα- αναλόγως…
    (γιατί έχω και μαγείρεμα, με τις κατάλληλες ενδυματολογικές και σκηνοθετικές παρεμβάσεις για την -ιδιωτική, μικρή- «Κοινωνία θεάματος» -βλέπεις, η κατεστημένη αλλοτρίωση) !!!

    @ Νέαρχος Γαλανάκης
    Πολύ προσεκτικά έγραψα «μια ομάδα αριστερών φοιτητών«… δεν βάφτισα συνολικά το Σύλλογο Νομικής! (Τον Κακλαμάνη και τον Κωνσταντόπουλο και να τους ρωτήσεις θα σε παραπέμψουν στους «άλλοι»).
    Και τα στοιχεία, που με κάνατε να γράψω, ήταν μιας κι εσείς δεν μας δείξατε την πλήρη γνώση σας, αλλά μας παραπέμψατε σε κάτι μεμονωμένο… Και μου τονίζατε -σε κάθε ποστ σας- να ενημερωθώ, αγνοώντας επιδεικτικά ό,τι σας έλεγα: πως το θέμα το παίζω στα δάχτυλα ! 🙂
    Δεν υπάρχει (από εμένα, έστω) καμια αγιοποίηση. Και δεν μπορεί να υπάρχει διότι έχω πλήρη γνώση, όχι μόνο του θέματος, αλλά και των παρασκηνίων του…
    (την σημείωσή σου στον Πάνο, δεν την κατάλαβα είναι αλήθεια…)

    @ Ζepos
    Το εξαιρετικό (ΘΕΙΟ) κείμενο του θείου, δεν έχει δόση νοσταλγίας. Είναι υπαρκτού ρεμπετισμού…
    🙂

    ΥΓ:
    @ Νόσφι
    Ευχαριστώ για τις αφιερώσεις !
    (Κι άσε τον Κώστα να απορεί. Οι φίλοι του θα γίνουν …Ερινύες! -απ’ τις καλές !!! με έργο τους την εκδίκηση μουσικών εγκλημάτων! Χεχεχεεεε…)

    Σχόλιο από Μαριλούκα (μόνο εδώ, λόγω "Λουκά") | 12/12/2007

  29. Θείε, δεν παίρνεις την αθηναϊκή τριάδα του Π&Α να πάτε από του Λουκά να συμποσιαστείτε αναλόγως με τον παραδοσιακό τρόπο;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/12/2007

  30. Συγνώμη για το σχόλιο.. Η νοσταλγία, αδερφάκι της συγκίνησης, ήλθε με το κείμενο στο δικό μου μυαλό και λάθος μου που περίμενα τα ίδια και από άλλους.. Γεννήθηκα στο Πειραιά και μεγάλωσα δίπλα στο λιμάνι σε χρόνους που τέτοια κουτούκια ήταν διάσπαρτα στα σοκάκια.. Στις γειτονιές με τα μπουρδέλα της Νοταρά, τους σινεμάδες με τις τσόντες της κακιάς ώρας που πηγαίναμε όταν κάναμε κοπάνα, με τους «45 Γιάννηδες» ..κλπ..

    Διαβάζοντας λοιπόν ταξίδεψα πίσω στο χρόνο μαζί με τον θείο, και μου … κακοφάνηκε που η συζήτηση αδιαφόρησε τελείως για την ατμόσφαιρα και εστιάστηκε αλλού!! Σόρυ!

    Σχόλιο από zepos | 13/12/2007

  31. Μια ενδιαφέρουσα σχετική ιστοσελίδα, «ανακάλυψε» ο κ. Γαλανάκης. Σας την προτείνουμε:

    http://www.rebetiko.gr/

    Και να σας θυμίσουμε ότι όλως περιέργως ο Μεταξάς και το ΚΚΕ είχαν ακριβώς την ίδια άποψη για δύο θέματα: το Μικρασιατικό και το Ρεμπέτικο. Νά σας προτείνουμε επίσης μια άλλη συζήτηση με φιλο-μεταξικούς που γίνεται αλλού, με τη συμμετοχή του ημέτερου Μ-π και του Νοσφεράτου.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  32. Θείε (σύμφωνα με την εκτίμηση του «Ομέρ»)

    έμαθα ότι σ’ ενόχλησε η κριτική στον Πατερούλη… Τι να κάνουμε, η ζωή πολλές φορές ανατρέπει τα παραδεδεγμένα μας!!! Και όχι μόνο αυτό… αλλά έρχεται και η έρευνα και αγνοεί προκλητικά τη δικιά μας μελαγχολία!

    Θα είχε ενδιαφέρον η δική σου ματιά.

    Ελπίζω νάναι διαφορετική και σοβαρότερη απ’ αυτή του Γκίκα του ΚΚΕ. Η συζήτηση για τις σταλινικές διώξεις (δυστυχώς χωρίς εισαγωγικά!!!) γίνεται στο κείμενο για Τα παιδιά του Κολιγιάννη και τον άγνωστο πατέρα τους 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/12/2007

  33. O Mάκης ο Δανδίλης έχει ανοίξει εδώ και χρόνια το δικό του στέκι στην Ευγένεια,απέναντι απο το νεκροταφείο της Ανάστασης.Εχουμε κάνει τρομερά γλέντια εκεί.Αν βρεθείτε ποτέ στο μαγαζί του,ζητήστε του να σας πεί τον μαύρο τον σκύλο τον τάμ τάμ του Ζαμπέτα.Δίνει ρέστα ο άνθρωπος.

    Και οι μεζέδες άπαιχτοι.

    25ης Μαρτίου λέγεται ο δρόμος,δίπλα στην Ε’ΔΟΥ Κερατσινίου.

    Σχόλιο από THEODORE | 13/12/2007

  34. […] και Αριστερά όπου υπήρχεν ανάρτησις υπό τον τίτλον ” Τα στέκια του Πειραιά”. Με την ευκαιρίαν αυτήν υπήρξεν ζωηροτάτη συζήτησις […]

    Πίνγκμπακ από Πόντος και αριστερά και Ρεμπέτικο « Σκορπιός | 14/12/2007

  35. Μολις τωρα πηρα χαμπαρι το ποστ αυτο.
    Το λεπόν, εχουμε και λεμε:

    Γιατρε μου (κ Νεαρχε),
    με ολο τον σεβασμο (αν μπορεις να τον διακρινεις) ειχα μια φαγουρα στ΄αρχιδια για το τι ελεγε (και τι εξακολουθει να λεει) η αριστερα.
    Η σκεψη της ειναι θεολογικη απο την αρχη μεχρι το τελος, το πνευμα της ειναι καθαρα μανιχαϊστικο (το καλο δημοτικο – το κακο ρεμπετικο) και τα επιχειρηματα της εχουν εργαλειακο χαρακτηρα: η ζωη καθε φορα της χωνει τα εργαλεια στον κωλο κι αυτη (η αριστερα) επιμενει να τα ξαναχρησιμοποιει.
    Εγω ως επικουρειος (της πουτσας, εστω) θεωρω οτι ο ανθρωπος αντιλαμβανεται τον εαυτο του και τον κοσμο πρωτιστως με τις αισθησεις (και τα συναισθηματα) και δευτερογενως με την νοηση.
    Η αριστερα ανεκαθεν ηταν και εξαλολουθει παντα να ειναι αισθησιακα(;) ανεπαρκης και συναισθηματικα αναπηρη.
    Ως εκ τουτου η υποτιθεμενη νοησιαρχιαρχια της ειναι μηχανιστικη και συνεπως για …πολλες κλωτσιες!

    -Καντε ολοι στην άκρη για να εξηγησω τι θελω να πω:
    Καθε τι που αποτελει εκδηλωση της ανθρωπινης ζωης την τεχνη, το γαμησι, την ανθρωπινη μαλακια κ.ο.κ. η αριστερα τη βλεπει σαν το «συμβολο της πιστεως«, τα …στρατευει και τα προσαρμοζει στη …λογικη της και παει -με ενα πολυ αθλιο και κακομοιριασμενο τροπο- να βγαλει …απο τη μυγα ξυγκι!
    [Διευκρινιση του θειου: Παρ΄ολο που το θεμα της διατριβης του Μαρξ ηταν «η διαφορα της Δημοκριτειας απο την Επικουρεια φυσικη» (ο Επικουρος διατυπωσε την θεωρια της παρεγκλησης των ατομων – ατομων υλης και ανθρωπινων ατομων) αυτοι οι μαλακες οι αριστεροι δεν χαμπαριασανε τιποτα]

    Το ρεμπετικο λοιπον δεν μπορει να ειναι ουτε «συμβολο της πιστεως» (οπως τοχουνε στο βλαμενο τους μυαλο) ουτε το «αγιο φως» που φωτιζει το …(σοσιαλιστικως) ορθον και το διαχωριζει απο το λαθος (κακο) -ή αντιστροφως.
    Το ρεμπετικο (και καθε ειδους εκφραση) μπορει να προσεγγιστει και να γινει αντιληπτο μονο ως αποκρυσταλωμενο βιωμα δηλαδη ως συγκινησιακο ιδιωμα.
    Προκειται για την χαραμαδα μεσα απο την οποια μπορει κανεις να δει τις ζωες των ανθρωπων μιας αλλης εποχης.
    Η πραναφερθησα αισθησιακη και συναισθηματικη αναπηρια της αριστερας την οδηγει να στηνει γυρω απο καθε εκδηλωση της ανθρωπινης ζωης χορό θεολογικων αντιπαραθεσεων και οσοι συμετεχουνε σ΄αυτες τις αντιπαραθεσεις ειναι εξ ισου ανεπαρκεις …χωροτάκτες.

    Ουφφφφ!

    Ο zepos ειναι ο μονος που επιασε την ουσια απο τ΄αρχιδια!

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/12/2007

  36. Άντε βρε Θείε που ήσουνα τόσο καιρό…

    Και ‘γω (με πρώτον τον «Ομέρ») νόμισα ότι τόχες δει και μας έκραξες… (για το σταλινισμό, ντε!!!)

    Καλά λένε να μην εμπιστεύεσαι ούτε στον εαυτό σου.

    Ουφφφφ!

    Μούφυγε ένα βάρος (και μην πεις τίποτε. Έτσι!)

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/12/2007

  37. Δεν την είχα δεί τη συζήτηση…

    Έμπαινε μαρικάκι…..

    Θείο θα σε δώ στο τραίνο…

    Σχόλιο από Παπούλης | 17/12/2007

  38. Ποντε,

    μου βαζεις την κουβεντα στο στομα και μετα μου λες …»και μην πεις τιποτα«!
    Γιατι να σας κραξω ορε Ποντε, αφου το ξερεις οτι σας συμπαθω (γαμω τον Ποντο σας).

    Οχι δεν την ειχα παρει χαμπαρι τη συζητηση, ουτε το ποστ φυσικα, αλλα μολις το πηρα …επενεβην!

    Παπουλη,
    ναι, στο τρενο!

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/12/2007

  39. Ο φόβος φυλάει τα έρμα Θείε!!!!!!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/12/2007

  40. Δεν τα φυλαει τα …ερμα ο φοβος, τα τρωει!

    «Απο τα φυλαμένα τρωει ο φοβος»
    (Al Kapone)

    «Φυλαγε τα ρουχα σου και τρωε των αλλωνωνε»
    (Ο Σκώρος)

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/12/2007

  41. Πρέπει να σου πω Θείε κάτι που ήδη ξέρεις: το κείμενό σου το βρήκαν καταπληκτικό (και χρήσιμο) όλοι οι γνωστοί που το διάβασαν.

    Εσένα πώς σου φάνηκε η παρουσίαση;
    Αντιστοιχούσε έστω και ελάχιστον στην ποιότητα του κειμένου
    («μα τι λέω ο πούστης
    «, που θάλεγε και ο Α.Γ.)

    Μ-π

    ———————————–

    Α.Γ.: Αυτόνομος Γεωτρύπανος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/12/2007

  42. Ποια …»ποιοτητα κειμενου», πλακα μου κανεις ή σοβαρολογεις ποντιακα;
    Οι …»γνωστοι που το διαβασαν» και …¨»το βρηκαν καταπληκτικο» τι ειναι, Γιαπωνεζοι τουριστες; (ορεες παρεες εχεις -με Γιαπονεζους).

    ΥΓ
    Ητανε που ητανε …»καταπληκτικο» (το κειμενο), τουκανες και μια ενδοφλέβια ενεση με ολιγη «ποντιακη υποθεση», ηρθε κι εδεσε!

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/12/2007

  43. Με την ευκαιρία
    ο Κωστής ο Καλαφάτης που αναφερει και η Μαρικουλα στο σχ. 13
    Ξανατραγουδά την Τριτη στην Θεσσαλονικη στο Πλατώ…..

    Την περασμένη Τριτη εγινε το ελα να δεις .. ( Βέβαια στο τελος ακουσαμε ολοι σιωπηλοι ,σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα το Κάιρο

    Του Κωστακη ειναι και οι Στιχοι :

    Εμείς για φίλους ψάχνουμε

    Εμείς για φίλους ψάχνουμε
    κι εσύ τους προσλαμβάνεις.
    Κι όταν γουστάρεις τους πετάς
    γι’ αυτό και δε μας κάνεις ….

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  44. Λαθος Η Μουσική … οι στιχοι Λευτέρη Χαψιάδη

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  45. «Στου Λινάρδου την ταβέρνα βλέπεις πρόσωπα μοντέρνα
    Πάνε όλοι ένας κι ένας οι αστέρες της ταβέρνας
    Εκεί πάει ο Παπαρούνας, ο Βαρέλας κι ο Μουρούνας
    Πάει ο Σκόρδος ο τεμπέλης και ο Θρούμπας ο τσιγκέλης

    Πάει κι η κυρά Αγγέλω με το μαύρο της το βέλο
    Και η μερακλού η Φώτω που μεθάει με το πρώτο
    Εκεί πάει κι η Σταμάτα που μεθά και σπάζει πιάτα
    Πάει κι η κυρά Πιπίνα για να πιει καμιά ρετσίνα

    Εκεί πάει ο Νταμιτζάνας, Μαϊντανός κι ο Μελιτζάνας
    Πάει ο Ρέγγας κι ο Μπαρδάκος, Νεροχύτης κι ο Ταμπάκος
    Εκεί πάει ο Χατζημπάμιας, ο Γαρδούμπας και ο Λάμιας
    Πάει κι ο Χατζηραπάνης, Παστουρμάς και Πεχλιβάνης

    Σ’ ένα τέτοιο ραβαΐσι ποιος μπορεί να μη μεθύσει
    Άλλος τραγουδά, χορεύει κι άλλος έρωτα γυρεύει
    Άλλος πίνει και πλερώνει κι άλλος ζούλα την καρφώνει
    Βρε Λινάρδο ταβερνιάρη γράφ’ τα κάτω απ’ το σφουγγάρι»

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  46. Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

    Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
    μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
    γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
    και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

    Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
    νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
    που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

    Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες
    πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές
    μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
    μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

    Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
    νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
    που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

    Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
    Μουσική: Νότης Μαυρουδής
    Ερμηνευτής: Ελένη Βιτάλη

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  47. Θεσσαλονίκη

    Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης
    το κύμα η πλώρη εκέρδιζε οργιά με την οργιά
    σ’ έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
    μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά

    Ξέχασες κείνο το σκοπό που παίζαν οι Χιλιάνοι
    άγιε Νικόλα φύλαγε κι αγιά θαλασσινή
    τυφλό κορίτσι σ’ οδηγά παιδί του Μοντιλιάνι
    που τ’ αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί

    Απάνω στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται
    και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού
    εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται
    σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού

    Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη
    πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου είπες σ’ αγαπώ
    αύριο σαν τότε και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι
    μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Ντεπό

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Ερμηνευτές: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  48. Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη.

    Β. Τσιτσάνης.

    Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη
    κάθε βράδυ βαθιά συλλογισμένη
    πες μου τι σου είπανε για μένα
    και τα μάτια σου είναι πάντα βουρκωμένα

    Κάτι κρύβεις μέσα στην καρδιά σου
    το διαβάζω το βλέπω στη ματιά σου
    μήπως με βαρέθηκες να φύγω
    μη με κάνεις να πεθαίνω λίγο λίγο

    Μην δακρύζεις πάψε πλέον φτάνει
    ξέρεις πόσα για σένα έχω κάνει
    ξέρεις πως υπάρχει αντιζηλία
    μην ακούς ποτέ την ψεύτρα κοινωνία

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  49. Εγώ με τις ιδέες μου

    Άσιμος Νικόλας & Λεονάρδου Σωτηρία

    Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας
    νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά-δικά σας
    δεν θέλω την κουβέντα σας ούτε τη γνωριμιά σας

    Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει
    κανέναν δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει

    θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
    και άμα ξεμεθύσω σας λέω και γκουντμπάι

    Και οι θεοί σαν πείθονται εάν υπάρχει ανάγκα
    για πόλεμο δεν έκανα ποτέ εγώ το μάγκα
    και ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα

    Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
    κανένα δεν θ’ αφήσω εμένα να κερνάει
    θ’ απολύσω κι όποιον με περιγελάει
    χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει

    Εγώ στα δίνω έτοιμα κι εσύ τα θες δικά σου
    λιγούρα που σε έδερνε παρ’ όλα τα λεφτά σου
    και ούτε στο νυχάκι μου δεν φτάνει η αφεντιά σου

    Δεν σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
    χωρίς καμιά ουσία εσύ θα τα τινάξεις
    είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
    δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  50. ΚΕΜΑΛ

    Στης ανατολής τα μέρη μια φορά κι έναν καιρό
    ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
    Στη Μοσουλη, στη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
    πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά
    Μα ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
    αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει
    Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
    κι όρκο στο Αλλάχ τούς δίνει πως θ’ αλλάξουν οι καιροί

    Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
    ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
    Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ’ τη γη στον ουρανό
    κυνηγάν τον αποστάτη, να τον πιάσουν ζωντανό
    Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά
    και τον πάνε στο Χαλίφη να τού βάλει τη θηλιά
    Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
    πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή

    Με δυο γέρικες καμήλες κι ένα κόκκινο φαρί
    στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί
    Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
    μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τούς κρατούσε συντροφιά
    Σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
    που απ’ τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ
    Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί
    με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  51. Το δίχτυ

    Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
    μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
    έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
    γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ.

    Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
    κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
    μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
    κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι.

    Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
    που ‘ναι γραμμένα σ’ εφτασφράγιστο κιτάπι
    άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
    κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη.

    Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
    κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
    μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
    Κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι.

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  52. Ένα χειμωνιάτικο πρωί

    Ένα χειμωνιάτικο πρωί
    έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελή
    ο αέρας μου τρυπούσε
    το κορμί και μου ζητούσε
    μιά απόφαση ηρωική.

    Πήρα εφημερίδα και στυλό
    βρήκα διαμέρισμα φτηνό
    τρία νοίκια να το κλείσω
    έπιπλα για να το ντύσω
    και δεν θέλω να σε ξαναδώ

    Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι’ εγώ
    νοιώθω σαν απόκληρη εδώ
    θέλω πίσω να γυρίσω
    και συγνώμη να ζητήσω
    αλλά ντρέπομαι να σου το πω

    Πώς χωρίς εσένα είμαι μισή
    δεν πετιέται έτσι μια ζωή
    θέλω πίσω να γυρίσω
    και συγνώμη να ζητήσω
    μα με κυνηγάει μιά φυγή

    Ένα χειμωνιάτικο πρωί
    έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελή
    ο αέρας μου τρυπούσε
    το κορμί και μου ζητούσε
    μιά απόφαση ηρωική

    Ελένη Βιτάλη

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  53. Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα

    Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα
    ας καθαρίσουμε μια ώρα αρχύτερα
    του χωρισμού μας έφτασε η ώρα
    μπορεί και για τους δυο να ‘ναι καλύτερα

    Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα
    κι αν περιμένουμε τι θα κερδίσουμε
    αφού η γκρίνια ξέσπασε σαν μπόρα
    στο δρόμο αυτό κι οι δυο θα δυστυχήσουμε

    Τι σήμερα τι αύριο τι τώρα
    αφού δε γίνεται μαζί να ζήσουμε
    κι αφού μας πήρε πια η κατηφόρα
    καλύτερα από τώρα να χωρίσουμε

    Βασίλης Τσιτσάνης
    Μαρίκα Νίνου

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  54. Χίλιες βραδιές
    ——————–

    Χίλιες βραδιές θα μ’ αρνηθείς
    χίλιες θα με ζητήσεις
    κι όπου κι αν πας κι όπου σταθείς
    όσο κι αν θες να μ’ αρνηθείς θα θυμηθείς
    τον έρωτα που ζήσαμε και θα με νοσταλγήσεις

    Χίλιες βραδιές θα μ’ αρνηθείς
    χίλιες θα με ζητήσεις

    Χίλιες βραδιές θα προσπαθείς
    το παρελθόν να σβήσεις
    μα όταν θα ‘ρθει μια βραδιά
    να σε τυλίξει η μοναξιά θα θυμηθείς
    και τη δική μου συντροφιά πάλι θ’ αναζητήσεις

    Χίλιες βραδιές θα μ’ αρνηθείς
    χίλιες θα με ζητήσεις

    Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος
    Μουσική: Μίμης Πλέσσας
    Ερμηνευτής: Τζένη Βάνου

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  55. Σιγανοψιχάλισμα

    (Γαβαλά-Παγιουμτζή)

    Σιγανοψιχάλισμα, σιγανοψιχάλισμα
    Δάκρυ-δάκρυ πέφτουνε της βροχής οι στάλες
    Πού να είσαι, χάθηκες, να με σκάσεις βάλθηκες
    Έχω λίγες συμφορές, θα μου φέρεις κι άλλες
    Με χτυπούν στο πρόσωπο σιγανοψιχάλες

    Η βροχή δυνάμωσε, η βροχή δυνάμωσε
    Για ποιο λόγο άργησες, δεν καταλαβαίνω
    Μήπως ξελογιάστηκες, μ’ άλλη αγάπη πιάστηκες
    Έχω, σου τ’ ομολογώ, το μυαλό χαμένο
    Άρχισα ν’ ανησυχώ και σε περιμένω

    Είν’ η ώρα εννιάμιση, είν’ η ώρα εννιάμιση
    Αν και πέφτει η βροχή, περιμένω ακόμα
    Πού να λησμονήθηκες και δε με λυπήθηκες
    Η αγωνία μου ’φερε την ψυχή στο στόμα
    Είν’ η ώρα εννιάμισι, μα περιμένω ακόμα

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 17/12/2007

  56. Δωμάτιο στο Άμστερνταμ

    Μουσική: Νικόλας Άσιμος
    Στίχοι: Νικόλας Άσιμος

    Δωμάτιο στο Άμστερνταμ
    χασίς και μια γυναίκα
    γρουσούζης ήσουν άνθρωπε
    και σου ‘δινα και σου ‘κλεβα πακέτα.
    Αλλά εσύ αντί να θες να πας να τα καπνίσεις,
    εσύ τα μοσχολπούλαγες, να πας για να γαμήσεις.

    Δωμάτιο στο Άμστερνταμ,ρηχά τα όνειρά σου,
    όπως κι αυτοί που βίδωσαν, τη μαλθακή καρδιά σου.
    Κι ήθελες όλο το φαΐ, λαγούς με πετραχήλια,
    και νόμιζες πως θα ‘πιανες και τον παπά απ’ τ’ αρχίδια.

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 18/12/2007

  57. Το »Καταρρεω»
    http://blogarismenos.blogspot.com/2007/12/blog-post_11.html

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 18/12/2007

  58. ΟΧΙ και απ’τα’ρχίδια ΘΕΙΕ!
    Της ουσίας το αιδείον θώπευσα!

    Σχόλιο από zepos | 18/12/2007

  59. zepos,
    Ωστε πειραιωτης κι εσυ, ευγε!
    Ο θειος ειναι Καστελλοτουρκολιμανιωτης δηλαδη απο τη Μουνιχια, αλλα στην Τρουμπα εχω κανει το διδακτορικο μου απο την εποχη που κουμαντο κανανε οι νερόμπατσοι (Λιμενικοί).
    Στην Τρουμπα πηγαινα μεχρι πριν λιγα χρονια κανενα βραδυ, τωρα δεν νομιζω οτι υπαρχει κανενα απο τα παρακμιακα εκεινα μπαρ που πηγαιναμε και …»ποτιζαμε τις γλαστρες», με τις …κοκα-κόλες, οπως λεγαμε τις τριτοκοσμικες γκομενες.

    Και το σχολιο (Νο 33) του THEODORE ειναι απολυτως ακριβές.
    Ο Μακης εχει την ταβερνα κοντα στου Λουκα και οντως ειναι οπως τα λεει!

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 18/12/2007

  60. Πειραιώτης,και συγκεκριμένα γεννημένος στη Νεάπολη της Νίκαιας πριν 6 δεκαετίες! Εκείνα τα χρόνια «ξοδέψαμε» την εφηβεία μας στο Πασαλιμάνι, και αργότερα λίγο μετά το ναυτικό οι μπουρδελότσαρκες ήταν καθεβραδυνές! Νέοι με το ελαφρυντικό της ανοησίας, δεν δώσαμε ποτέ σημασία στους μαχαιροβγάλτες νταβάδες και η παρέα μου ήταν μονίμως ανεπιθύμητοι στα «καμπαρέ».. με τους Δαρζέντηδες και τα μπραζίλ…

    Οι «σαχλαμέρες» μας με τις γκόμενες, έδιωχναν τους εργολάβους-πελάτες με τα χοντρά δαχτυλίδια και οι μπράβοι μόλις μας έβλεπαν ..έκαναν όνειρα για κηδείες!!

    Η αφήγησή σου ναι μεν αφορούσε την «άλλη πλευρά» του λιμανιού, αλλά τα κουτούκια της αγοράς τα θυμάμαι πολύ καλά!!
    Λες «καστελοτουρκολιμανιώτης» και γεμίζει ο στόμας σου!
    Τώρα πλέον άλλαξαν και το όνομα.. και τα χάνω!

    Ημουν κολητός του Γιάννη του Πιπιτσούλη του συχωρμένου, με γκαρσονιέρα στην κορφοκαστέλα!
    Νάσαι καλά!

    Σχόλιο από zepos | 19/12/2007

  61. Zepos,

    Το Γιανναρο (τον Πιπιτσ.) τον ειχα παρει μαζυ μου ενα βραδυ στο σκυλαδικο «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ» (Συγγρου) που τραγουδαγε η κολητη μου η Γιωτα Γιαννα με τους Σπυρο Ποντιο (Ρε Ποντε και Αριστερε τον ξερετε αυτον;) η Αννα Μαρωνη (γκομενα του Λεωνιδα -Ψησταριες «ΛΕΩΝΙΔΑΣ»)κλπ.

    Ο Γιαννης μερακλωσε και απο τοτε ητανε καθε βραδυ εκει.
    Αφου τον ηξερες θα ηξερες και το πλεουμενο του το «Δαφνηρεν».

    με το Γιαννη ειμαστε κολητοι απο τα νιατα μας, ιστιοπλοιες κλπ αλλα μετα εμπλεξε με τις καταδυσεις. Γενικως κουβαλαγε μεγαλη μουρλα και πολυ μπλα μπλα και παραμυθι ο μακαριτης.

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 20/12/2007

  62. Πιάσαμε τα παλιά σε ξένο σπίτι και θα μας βάλει χέρι ο πόντος!!
    Θα το θυμάσαι το γκρι οπελ με τα χοντρά τα λάστιχα που το στριφογύριζε στη μέση του πασαλιμανιού έ;
    Μπλα-μπλα ναι πολύ αλλά με αιτία! Γιατί πολλοί σημερινοί μπλαμπλάδες τα γεννάνε από το τίποτα..
    Ο Γιάννης και βούταγε και έπιανε μεγάλα ψάρια, βέβαια τα … μεγάλωνε λιγουλάκι στην ιστόρηση.. Μαυτόν να δείς αληθινές ιστορίες στη τρούμπα.. Αυτό το δωμάτιο στο προφ.ηλία της αδερφής του είχε αναστενάξει!!
    Όταν χώρισε (διαζύγιο).. πήγανε να μοιράσουν στα ίσα τα έπιπλα.. Ο Γιάννης λοιπόν είχε μαζί του και ένα ηλ/κό πριόνι σαν αυτά στα θρίλερ.. Έλεγε λοιπόν μισά-μισά δεν θες, ε πάρε μισό κρεβάτι και τούδινε μιά και τόκοβε στη μέση!! Τα ίδια και στα υπόλοιπα!! Αστα!

    Σχόλιο από zepos | 20/12/2007

  63. E όχι και ξένο σπίτι!

    Τον θείο πια τον θεωρούμε δικό μας άνθρωπο…

    Τον «Πόντιο» αυτόν που λες θείε δεν τον ξέρω. Πιθανόν οι μεγαλύτεροι της παρέας.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/12/2007

  64. Για το θείο και την κολλητή του :
    Το βελούδινο υπόγειο της Γιώτας Γιάννα
    Προδημοσίευση του βιβλίου του Γιώργου Χρονά «Tο μονόπρακτο Σεβάς Χανούμ».

    Σχόλιο από zepos | 20/12/2007

  65. Ίσως δώρον της Ίσιδος να ητο το Μαρικάτσι
    Που ο Θείος ο Ισίδωρος, έβαλε εδώ να κάτσει
    Κι αυτή της η αντίφασις , η ζέστη και το κρύο
    Να μαρτυρούν του Ισίδωρα ,το πολλαπλό το μπρίο

    Σχόλιο από To Δώρον της 'Ισιδος | 20/12/2007

  66. «…στο σκυλαδικο «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ» (Συγγρου) που τραγουδαγε η κολητη μου η Γιωτα Γιαννα με τους Σπυρο Ποντιο (Ρε Ποντε και Αριστερε τον ξερετε αυτον;)…»

    Όχι βρε θείο…
    Μας «έφαγε» ο ηθικισμός της Αριστεράς!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/12/2007

  67. […] -Τα στέκια του Πειραιά […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του μήνα…. « Πόντος και Αριστερά | 24/12/2007

  68. ΣΤΟΥ ΘΩΜΑ

    Έλα απόψε στου Θωμά
    Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

    Στίχοι: Κώστας Φέρρης

    Έλα απόψε στου Θωμά να σου παίξω μπαγλαμά
    να κατέβουν οι αγγέλοι να χορέψουν τσιφτετέλι
    κι αν μερακλωθείς πολύ και σ’ αρέσει το βιολί
    με βιολί σαντουροβιόλι θα χορέψουν οι διαβόλοι

    Στου Θωμά το μαγαζί θα τη βρούμε όλοι μαζί
    μα στο νόημα για να ‘μπεις θα σου εξηγήσει ο Μπάμπης
    του Γιωργάκη η δοξαριά θα σου κόψει τη μιλιά
    κι η Μαρίκα με το ντέφι θα γελάει και θα σου γνέφει

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  69. Κύριε Νόσφυ,
    η Μαρίκα σάς ευχαριστεί για την όλη σημειολογική πλευρά τού άσματος που υποδείξατε, σε αυτό το (ΘΕΙΟ) ποστ και με εξουσιοδότησε να σας μεταφέρω-παραδώσω το κάτωθι καλούδι, προς απολαυστική σας απογευματινή ακρόαση.

    Μάρω
    -εξαδέλφη Μαρίκας-

    Δημήτρης Περδικόπουλος [1948, του Γ. Σταμούλη ή Μπιρ Αλλάχ] Ο θείος (Έλα Μάρω μου στο θείο)

    Σχόλιο από Μάρω | 24/01/2008

  70. Πολύ ωραίο Μαράκι, ότι πρέπει!

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 24/01/2008

  71. Μάρω, Μάρω πολύ ωραίο, δεν το είχαμε!

    Σχόλιο από Νίκος Σαραντάκος | 24/01/2008

  72. ρε Μάρω, εδώ σ’ αυτήν τη γωνιά κρυβόσουν σ’ όλο το χαμό, μαζί με την ξαδελφούλα σου;

    Πες της ότι την είχαμε φάτσα κάρτα και στη νοητή αγκαλιά της λέγαμε τον πόν(τ)ο μας:

    Αυτά είναι Μαρίκα μου
    του Κόσμου μας τα Πάθη
    τίνος να πώ τον πόνο μου
    για τα φρικτά Του λάθη;

    … Ζωή γλυκειά σα ζάχαρη
    Χωρίς καθόλου αλάτι
    Θα τόθελα αληθινά
    Δε θα σου λείπει κάτι;

    Ομέρ Ρεπουσίδης

    Πόντιος σταλινικός,
    πρώην πολέμαρχος και νυν επίδοξος Ιστοριογράφος.
    (…και για κάποιους πολεμ-αρχίδης)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/01/2008

  73. Σχ.47 Θεσσαλονίκη – Πειραιάς με μια νοστοπαγίδα

    Με ελαφρά πηδηματάκια ερευνητή…
    τον efilion πλησιάζοντας τον Nosty,
    και μ’ έν Γύρον στη λαδόκολα και λόγια στο χαρτί…
    ένα καλόν από δημόσιο κι ελεύθερον Σιντί του βάζω στο αυτί:

    -http://users.hol.gr/~vetsos/synolotragoudiou.htm
    http://lyk-mous-thess.thess.sch.gr/synhgoros/samson.htm

    με κι άλλα άσματα εκλεκτά σ’ ένα σχολάζον νοσφερά γεμάτο εθνοκουτί

    …της Σαλονίκης τη σκουριά τη βραδυνή του βάζω

    ήταν εκείνη τη νυχτιά που τούδωσα το χέρι
    και κείνος νόμιζε κρατώ ερευνητή μαχαίρι…

    …λες μου την εθνικ βιοστολή πως καθαρή τη βγάζω;

    Και κλείνω με ερώτηση στον Αδιμινισσαραίους
    ποντιακώς σκεπτόμενους, επίμονους κι ωραίους

    Μετράει ως παρενόχλησις εις τους Αριστερούς
    ερωτική επιστολή από ένα Πεφταστέρι;

    Μόνον ο Νόστυ ξέρει…

    Σχόλιο από Μουσικοκέφαλος και ΜΧΒ | 24/01/2008

  74. http://users.hol.gr/~vetsos/synolotragoudiou.htm
    http://lyk-mous-thess.thess.sch.gr/synhgoros/samson.htm

    Σχόλιο από Μουσικοκέφαλος και ΜΧΒ | 24/01/2008

  75. Κύριε Ωμέ (Ρε…που ‘σ ήδη) Πον(τ)οσταλινίδη*,

    Η εξαδέλφη Μαρίκα πέρασε τη μπόρα και τους κεραυνούς αποσυρμένη εδώ, στα πειραιώτικα στέκια, σιγοκουβεντιάζοντας με τον κυρ-Λουκά, μην και σας ενοχλήσει…
    Αφού απόσωσαν τα ρεβύθια τους, πιάσανε και βάζανε θλιμένα τραγουδάκια στο τζουκ-μποξ (γιατί έλειπε ο Αβραμίκος για να τα παίξει).
    Πριν λίγο, μετά την ενημέρωση που της έκανα για τον ενθουσιασμό σας, με το κέρμα που έριξε, άρχισε -τυχαία- να παίζει το Α-4 δισκάκι !

    Σας το χαρίζει.
    ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ !

    ΝΕΡΟ ΚΙ ΑΛΑΤΙ

    Νερό κι αλάτι όσα είπαμε ώς τώρα
    και μια για πάντα τα παλιά ας τα ξεχάσουμε.
    Πες πως βρεθήκαμε στην πιο κακιά μας ώρα
    και για ένα πείσμα την αγάπη μας να κάψουμε.

    Είναι ανθρώπινα αγάπη μου τα λάθη
    κι ας γίνουν όλα νερό κι αλάτι…

    Νερό κι αλάτι όσα είπαμε κι οι δύο
    αφού γνωρίσαμε τα σφάλματα που κάναμε.
    Ας το ξεχάσουμε του χωρισμού τ’ αντίο
    για να γλυκάνουμε μια αγάπη που πικράναμε.

    ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ (Μίμης Πλέσσας-Κώστας Ρουβέλας)

    *ΥΓ:
    Συγγνώμη για την ορθογραφία, αλλά δεν είμαι τόσο καλή, όσο η εξαδέλφη…

    Σχόλιο από Μάρω | 24/01/2008

  76. @Μαρω ευχαριστώ για το λελούδι(δυστυχώς δεν εχω Ηχο δεν εχω Ηχο δεν εχω Ηηηχο)…Θα τα πουμε εν καιρώ στα περιξ

    @Μουσικοκέφαλε και ΜΧΒ τα διαβασα και αντελήφθην .Κατανοητόν. ολα ξεδιαλύνονται.
    (και την πληρη συμπαράσταση μου για το παιδί, φυσικά).

    Ακολουθεί Προγραμμα
    ζωντανής μουσικής..

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  77. Τα Περιξ που σουλεγα Μαρω (και ολοι οι φιλοι )

    http://www.viva.gr/Music/album.aspx?album=101911

    Εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να τα ακουσω διοτιδεν εχω Ηχο δεν εχω Ηχο δεν εχω Ηηηχο

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  78. Ωπα! και το Καλογεράκι
    http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=12358

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  79. ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ

    Δεν έχω σπίτι πίσω για ναρθώ
    ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
    Δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
    να περπατήσω μια Πρωτοχρονιά

    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
    μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα
    μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
    εσύ φοράς τ’ αρχαία σου στολίδια
    και δεν δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
    που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς

    Δεν έχω άγιο πια να προσκυνώ
    ούτε καντήλι σ’ άδειο ουρανό
    Δεν έχω ήλιο ούτε αστροφεγγιά
    να τραγουδήσω μια Πρωτομαγιά

    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
    μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα
    μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
    είχες ντυθεί τ’ αρχαία σου τα λούσα
    και στο παζάρι με πήγες γύφτισα μαϊμού
    Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καϋμού

    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
    μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα
    Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
    εσύ κοιτάς τ’ αρχαία σου τα κάλλη
    και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
    το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς

    Δεν έχω σπίτι πίσω για ναρθώ
    ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
    Δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
    να τραγουδήσω μια Πρωτοχρονιά.

    Στίχοι : ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

    Τραγουδαει δε ο Δημητράτος(το ακουω τωρα)
    Αφιερωμενο σε ολους κι ολες

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  80. Νίκος Γκάτσος
    Σταύρος Ξαρχάκος

    Κάτω στον Πειραιά
    στα Καμίνια
    —————–
    Μάτια βουρκωμένα
    Κάτω στον Πειραιά
    στα Καμίνια
    φτώχεια καλή καρδιά
    μα και γκρίνια
    μάζεψα μια βραδυά
    τα σαΐνια
    κι ήρθα κρυφά
    τον παλιό μου καϋμό
    να σου ‘πώ.

    Μάτια βουρκωμένα
    παραπονεμένα
    δίχως αγάπη και πόνο
    κανένας δεν ζεί
    μάτια βουρκωμένα
    πάρτε με κι εμένα
    πάρτε με τώρα να πάμε
    στο κόσμο μαζί.

    Κάτω στον Πειραιά
    στο μουράγιο
    είπα να σκοτωθώ
    μα τον άγιο
    μα έκανα υπομονή
    και κουράγιο
    κι ήρθα κρυφά
    τον παλιό μου καϋμό
    να σου ‘πώ.

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  81. Σταύρος Ξαρχάκος
    Στιχουργός: Νίκος Γκάτσος

    Ώπα ώπα ώπα ώπα
    σου το λέω και σου το ‘πα
    το κορμάκι το φιδίσιο
    μην το γέρνεις μπρός και πίσω
    το κορμάκι το φιδίσιο
    κράτα το και λίγο ίσιο

    Χόρεψε μπουρνοβαλιά μου
    να σου στείλω τα φιλιά μου
    χόρεψε αγαπούλα μου
    παραμύθι πούλα μου

    Χόρεψε μπουρνοβαλιά μου
    να θυμάμαι τα παλιά μου
    χόρεψε χανούμισα
    μου ‘μοιασες και σου ‘μοιασα

    Ώπα ώπα ώπα ώπα
    κοίτα γύρω σου και σώπα
    μάτια σε τρυπάνε χίλια
    μέσ’ απ’ της καρδιάς τη γρίλια
    μάτια σε τρυπάνε χίλια
    με χαμόγελο και ζήλια

    Χόρεψε μπουρνοβαλιά μου
    να θυμάμαι τα παλιά μου
    χόρεψε χανούμισα
    μου ‘μοιασες και σου ‘μοιασα

    Χόρεψε μπουρνοβαλιά μου
    να σου στείλω τα φιλιά μου
    χόρεψε αγαπούλα μου
    παραμύθι πούλα μου

    Ωπα ….

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  82. Στον Ομέρ τον Ρεπουσίδη

    (Γκατσου -Ξαρχακου)

    Εμένα λόγια μη μου λες
    και μη με περιπαίζεις
    μπορεί μια μέρα να με δεις
    διευθυντή τραπέζης

    Αβέρτα τα χιλιάρικα
    στους φίλους μου θα δίνω
    και με λουλά πολίτικο
    το ναργελέ θα πίνω

    Τί πράμα είναι ο άνθρωπος
    δε το χω καταλάβει
    εκεί που σβήνει πυρκαγιές
    άλλες φωτιές ανάβει

    Κι αν τους φερθεί μπαμπέσικα
    η τύχη η ρουφιάνα
    πατέρα κάνει τον καιρό
    και την ελπίδα μάνα

    Γι’αυτό ξηγήσου φρόνιμα
    και μη με κατακρίνεις
    μα στην καινούρια μοιρασιά
    κουράγιο να μου δίνεις

    Γιατί άμα πέσουν τα χαρτιά
    και δεν πετύχω άσσο
    καλογεράκι θα γενώ
    και θα φορέσω ράσο.

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  83. ΓΚΑΤΣΟΥ

    (Στον Ζωνιανίτη)
    ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΑΛΗ

    Μια βραδιά στην Αμφιάλη τού τη φέραν του Μιχάλη –
    του τη φέραν του Μιχάλη μια βραδιά στην Αμφιάλη.
    Πως πουλούσε με το δράμι κουλουράκια με σουσάμι –
    κουλουράκια με σουσάμι τα πουλούσε με το δράμι.
    Ένα κι ένα κάνουν δύο, πέστε του Μιχάλη αντίο.
    Δύο κι ένα κάνουν τρία, τον γραπώσαν τα θηρία.

    Άλλη μια βραδιά στην Τρούμπα αμολύσανε καλούμπα –
    αμολύσανε καλούμπα άλλη μια βραδιά στην Τρούμπα.
    Πούλαγε ζεστή τουλούμπα κι έτσι έπεσε στη λούμπα –
    έτσι έπεσε στη λούμπα, γιατί πούλαγε τουλούμπα.
    Ένα κι ένα κάνουν δύο, πέστε του Μιχάλη αντίο.
    Δύο κι ένα κάνουν τρία, τον γραπώσαν τα θηρία.

    Ποιος του φταίει του Μιχάλη; το ξερό του το κεφάλι –
    το ξερό του το κεφάλι, να ποιος φταίει του Μιχάλη.
    Είχε κρύψει στο συρτάρι φούντες-φούντες το χορτάρι –
    φούντες φούντες το χορτάρι είχε κρύψει στο συρτάρι.
    Ένα κι ένα κάνουν δύο, πέστε του Μιχάλη αντίο.
    Δύο κι ένα κάνουν τρία, τον γραπώσαν τα θηρία.

    Θα του στείλουμε λουκούμια τώρα που ‘γινε σαν μούμια –
    τώρα που ‘γινε σαν μούμια, θα του στείλουμε λουκούμια.
    Να τα τρώει στο κελί του να χτυπάει την κεφαλή του –
    να χτυπάει την κεφαλή του στο μακρόστενο κελί του.
    Ένα κι ένα κάνουν δύο, πέστε του Μιχάλη αντίο.
    Δύο κι ένα κάνουν τρία, τον γραπώσαν τα θηρία.

    Μια βραδιά στην Αμφιάλη τού τη φέραν του Μιχάλη –
    του τη φέραν του Μιχάλη μια βραδιά στην Αμφιάλη.
    Άλλη μια βραδιά στην Τρούμπα αμολύσανε καλούμπα –
    αμολύσανε καλούμπα κι έτσι έπεσε στην λούμπα.
    Ένα κι ένα κάνουν δύο, πέστε μας κι εμάς αντίο.
    Δύο κι ένα κάνουν τρία και τελειώνει η ιστορία

    (ωπα Παπούλη!!)

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  84. Από τα μπλούζ του Πρίγκηπα
    ————————–

    Ας ήτανε τη μοίρα μου για λίγο να γελούσα
    και του Χριστού τους πειρασμούς εγώ να τους περνούσα.
    Παρέα με το διάολο στην έρημο χαμένος
    και σου ‘λεγα μετά εγώ ποιος θα ‘ταν κερδισμένος.

    Θα άναβα έναν ναργιλέ να μαστουριάζαν όλοι,
    δαιμόνια, καλικάτζαροι μαζί κι αρχιδιαβόλοι.
    Και θα ‘χε πέντε γκόμενες καθένας μας παρέα,
    να φτιάχνουνε χορεύοντας του συναφιού τα σέα.

    Θα φώναζα να ‘ρχόντουσαν κι όλα τα φιλαράκια,
    για να μην ενοχλούμε πια της πόλης τα παιδάκια.
    Γυναίκες να γουστάρουνε του άντρα τα τερτίπια
    και στο τσαρδί του σατανά θα στήναμε ξενύχτια.

    Μετάξια από κινέζικα παλάτια θα φορούσα,
    με φούντα καλαματιανή και μαύρο από την Προύσσα.
    Και θα ‘χα και τα όργανα στη διαπασών να παίζουν,
    του κόσμου όλοι οι αμαρτωλοί τι χάνουνε να ξέρουν.

    Σχόλιο από 40milakokkina | 24/01/2008

  85. Ωπα!

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  86. Όσοι γενούν πρωθυπουργοί, όλοι τους θα πεθάνουν

    τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν.

    Πέθανε ο Κονδύλης μας, πάει κι ο Βενιζέλος

    την πούλεψε κι ο Δεμερτζής που θα ‘φέρνε το τέλος.
    βλ και

    http://www.rempetika.com/diafora/ayto_bambakari.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/01/2008

  87. Βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω,

    να κάθομαι τεμπέλικα, να τρώω και να πίνω.

    Και ν’ ανεβαίνω στη βουλή, εγώ να τους διατάζω,

    να τους πατώ τον αργιλέ και να τους μαστουριάζω. 🙂

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 27/01/2008

  88. Ασμοδαίε, αυτοί δεν ήταν που είχαν ως κλασικούς τους τη Θα΄τσερ και τον Ρήγκαν;

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 27/01/2008

  89. Όχι, Λαζαρίκα, δεν είναι αυτοί. Η ΦιΣ είναι συμμαχία φιλελεύθερων όλων των τάσεων. (Αν αναφέρεσαι στα γνωστά μπλουζάκια, είχαν δημιουργηθεί με στόχο να γελοιοποιοήσουν τη μόδα των Che t-shirts από το φιλελεύθερων τάσεων περιοδικό e-rooster.)

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 27/01/2008

  90. Ασμοδαίε, η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν είχε βγάλει προεκλογικά ένα σποτάκι που είχε αυτούς που αναφέρω;

    Για ψάξε το λιγάκι; Είχε συζητηθεί τότε στα μπλογκς,

    Δεν είναι ντροπή!

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 27/01/2008

  91. ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΗΡΟΜΥΤΗΣ *

    ΗΣΟΥΝΑ ΞΙΠΟΛΥΤΗ

    Ήσουνα τι ήσουνα μια παξιμαδοκλέφτρα,
    τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις σούρτα φέρτα.

    Ήσουνα ξιπόλητη και γύρναγες στους δρόμους,
    τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις ιπποκόμους.

    Ήσουνα στην αγορά και μάζευες τους σπόρους,
    και τώρα που σε πήρα εγώ ζητάς αεροπόρους.

    Ήσουνα ξιπόλητη και μάζευες κοσάρια,
    τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις κατοστάρια.

    Ήσουνα στην αγορά και μάζευες ραδίκια,
    τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις σκουλαρίκια.

    Έριξα τα ζάρια μου κι έφερα έξι πέντε,
    και τους μπάτσους στη γωνιά τους πάει πέντε πέντε.

    Πενήντα χρόνια φυλακή τιμώρησα το χάρο,
    νά ’σαι πάντα ελεύθερη μαζί σου να γουστάρω.

    πηγή:
    http://alonakitispoiisis.blogspot.com/2007/03/blog-post_2978.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/01/2008

  92. Κάνετε λάθος, τέτοιο προεκλογικό σποτάκι δεν υπήρξε. Μάλλον αναφέρεστε στο video που προβλήθηκε μετά τη λήξη των εργασιών του πρώτου συνεδρίου. (βλ: http://video.google.com/videoplay?docid=6572508869478836687&q=%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%B1+%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF&total=11&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0 ), το οποίο έχει από Λοκ μέχρι Ρήγκαν και από Έρασμο μέχρι Θάτσερ. Δεν ισχύει επομένως ότι όλοι αυτοί ΄Ρήγκαν -Μάργκαρερ «κλασικοί της ΦιΣ», ότι δηλαδή οι πολιτικές προτάσεις της ΦιΣ εκπορεύονται από το έργο αυτών των δύο.

    YG: το πληκτρολόγιο τα χει παίξει και γράφω με πολύ μεγάλη δυσκολία. Ζητώ συγγν΄ώμη για την προσωρινή αποχή ΄-ιδίως από όσους εναγωνίως ΄ζητούν πληροφορίες για τη ΦΣ 😀

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 27/01/2008

  93. Από κάτω απ’ τις τομάτες
    κρύβονται δυό μαυρομάτες

    ……………

    Το μ%#νί αν είχε πλώρη
    θα το λέγανε βαπόρι

    του μ%#νιού σου το γλωσσίδι
    μούριξε κλωτσιά στ@ρχίδι

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 27/01/2008

  94. Πονώ επά, πονώ εκέ, πονώ στα μέλη μου όλος,
    μόνο στον κώλο δεν πονώ και να ’μουνα όλος κώλος!

    Απάν’ από το γόνατο, ’πό κάτω από το φάλι,
    είναι μια διαολότρυπα που μπαίνουν οι αρκάλοι!

    Απής γεράσει η ψωλή και ίσα κάτω πάει,
    θέλει το πάλι το μουνί, μα δεν μπορεί να φάει!

    Απής γεράσει ο άνθρωπος τη δύναμή ντου χάνει,
    όντε τη βάνει, αγκομαχεί, κι όντε τη βγάνει, κλάνει!

    Έχεις το και κατέχω το, μα δεν μου λες και «να το»!
    αύριο θα μισέψω γω και ψήσε το και φα το!

    Θε μου, και βρέξε κάστανα και χιόνισε καρύδια
    και στις ποδιές των γυναικών ρίξε ψωλές κι αρχίδια!

    Θυμάσαι όντε το κάναμε το παραθύρι πόρτα
    κι εδά περνώ και το θωρώ κι είναι γεμάτο χόρτα!

    Κοντή ’σαι σαν τον κόπανο, χοντρή σαν τη βαρέλα
    και το δρωμένο σου μουνί βρομεί σαν τη σαρδέλα!

    Να ’μουνα -κι ίντα να ’μουνα- γύρος του φουστανιού σου,
    ν’ αποκρεμούμαι να θωρώ την τρύπα του μουνιού σου!

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 27/01/2008

  95. Ακριβώς αυτό εννοούσα Ασμοδαίε.

    Είσαι ΦΙΣ;

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 27/01/2008

  96. Ζωνιανίτη… εξαιρετικός!
    Τύφλα νάχουν οι (νεο) ή (παλαιο) φιλελευθέροι 🙂

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 27/01/2008

  97. @Λαζαρίκα: Αφού είδαμε το βίδεον, λοιπόν, συμφωνούμε ότι δεν προβάλλει το δίδυμο των ’80s ως πρότυπο ιδεολογικό-πολιτικό, αλλά απλώς αναγνωρίζει πλευρές της πολιτικής τους ως τμήμα της έκφρασης των φιλελεύθερων ιδεών.

    Πείτε μου τι ακριβώς εννοείτε με το «είσαι ΦιΣ» και θα σας απαντήσω.

    (Τελικά εγώ το είχα καταστρέψει το πληκτρολόγιο. 😦 )

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 28/01/2008

  98. Κοίτα σύμπτωση; Τι πνεύματα είναι αυτά που συναντιούνται έτσι;

    “είσαι ΦιΣ”;

    Σχόλιο από Λαζαρίκας | 28/01/2008

  99. Το έχω στηρίξει με την ψήφο μου στις πρόσφατες εκλογές γιατί το θεωρω ένα κόμμα με συγκροτημένη ιδεολογική βάση, με την οποία εν μέρει συμφωνώ. Είναι από τα λίγα κόμματα αρχών στον τόπο, πώς να το κάνουμε;

    Θα μπορούσα να έχω την τιμή να μάθω και προς τι η τόση περιέργεια;

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 28/01/2008

  100. Είναι από τα λίγα κόμματα αρχών στον τόπο, πώς να το κάνουμε;

    Αν ειναι ενα Κομμα αρχών Ασμοδαιε μπραβο του …Αλλά δεν σου φαινεται ολιγον Ασχετη (μαλλον πολύ πολύ σχετη ασχετη) αυτή η αναμειξη του Περικλή του Ρηγα Φεραιου και του Μ. Λουθερ Κινγκ !!!!! …με τον Χαυεκ !τον Φρηντμαν!!! και την σιδηρά κυρια Θατσερ!!!!!;

    Που τις βρηκαν οι ΦΙΣ αυτες τις »αρχες» ;(Χριστε και Κυριε )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/01/2008

  101. Καλά ειδα το βιντεακι μέχρι τη μεση …Και δεν είδα και τον Ρηγκαν ..Καλά βρε ΦιΣ ! Τον Ρηγκαν με τον Ρηγα Φεραιο μαζί ; Βρε παιδια!!!!

    Γιατί δε ρωτατε τουλαχιστον ;
    (π.χ τί ρόλο επαιξε ο τοτε ηθοποιος Ρηγκαν στην καταξεοχήν αντι-φιλελευθερη περιοδο του Μακαρθισμου;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/01/2008

  102. Μα όλοι αυτοί -απ’ όσο κατάλαβα ως θεατής του βίδεου- δεν προβάλλονται ως πρότυπα ορθής σκέψης ή «προφήτες», αλλά ως άνθρωποι οι οποίοι προώθησαν την ιδέα της ελευθερίας (πολιτικής ή οικονομικής) με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Με δεδομένες τις διαφορές τους, you are free to choose. 😉

    Ειδικά η σύνδεση της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας με ένα εκπρόσωπο της ριζοσπαστικής πτέρυγας του Διαφωτισμού (κάτι το οποίο ο ίδιος ο Ρήγας αποδεχόταν) και με τα σύγχρονα απελευθερωτικά κινήματα μου φαίνεται πολύ εύστοχη.

    Πάντως, δεν καταλαβαίνω, Νοσφεράτε. Από το ποιον δείχνει το βίδεον θα κρίνετε ένα κόμμα ή από το πρόγραμμα, την ιδρυτική του διακήρυξη και την πολιτική του δράση;

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 28/01/2008

  103. με ποιους τροπους παρακαλώ ο Ρήγκαν ή η Θατσερ προώθησαν την ιδέα της ελευθερίας ; Και ελευθεριας ποιανών ;

    @Ασμοδαιε »Πάντως, δεν καταλαβαίνω, Νοσφεράτε. Από το ποιον δείχνει το βίδεον θα κρίνετε ένα κόμμα ή από το πρόγραμμα, την ιδρυτική του διακήρυξη και την πολιτική του δράση»

    Απαντηση :
    -απο το Βιντεο θα κρινω τον βαθμό της Πολιτικής συγχυσης (ή του πολιτικου Κιτς αν προτιμάς)
    -Την πολιτική δραση ενός κομματος θα την κρινω απο την πολιτική του Δραση
    -Και πες μου σε παρακαλώ : Ποια η πολιτική δραση της ΦιΣ σε στοιχειωδη θεματα Συνταγματικών ελευθεριων και θεσμών οπως το Ζητημα των (Χαφιεδο)καμερών αλλά και της επιθεσης στις Ανεξαρτητες Αρχες απο την Ν. Δ ;

    – Να μην μιλήσουμε και για τα απειρα αλλά ζητηματα που συγκλονιζουν την κοινωνια μας το τελευταιο διαστημα…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/01/2008

  104. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=296041

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/01/2008

  105. Ήρθαν τα μαντάτα σου, πάτησες τη γάτα σου
    Επήγες κι έπεσες μες στις ατσίδες
    και σου τα φάγανε οι παπατζήδες

    Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας
    εδώ παπάς, εκεί παπάς
    Πού είν ο παπάς, πού είν ο παπάς

    Σαν κορόιδο πιάστηκες, να τα χάσεις βιάστηκες
    Φύλαγαν στη γωνιά οι τσιλιαδόροι
    και σε δουλεύανε οι αβανταδόροι

    Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας
    εδώ παπάς, εκεί παπάς
    Πού είν ο παπάς, πού είν ο παπάς

    Κι έτσι αυτό το πάθημα, να σου γίνει μάθημα
    Αυτό που έπαθες μην το ξεχάσεις
    κι απ την οδό Αθηνάς να μην περάσεις

    Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας
    εδώ παπάς, εκεί παπάς
    Πού είν ο παπάς, πού είν ο παπάς

    Μπινης

    πηγή:
    http://www.avsite.gr/vb/showthread.php?t=27285&page=53

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/01/2008

  106. Στον Θείο Ισίδωρα:

    http://www.koutouzis.gr/troumpa.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/01/2008

  107. ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΟΡΑ
    ————————–

    Μουμούλ/Ομέρ/Μ-π
    Καλό κέφι!
    Το πειραματικό ρεμαίηκ ανέβηκε:
    http://soundclick.com/share?songid=6218407

    Σχόλιο από omadeon | Ιανουάριος 29, 2008 | Επεξεργασία

    —————————–

    Μόνο ρίμες εδωπέρα, είπαμε· ρίμες, όχι ριμέικ!

    Πάντως μια και αποφάσισες νασχοληθείς με το άθλημα, ίσως να σενδιαφέρει λίγη αναπληροφόρηση. Το ρεμίξ του Ξυλούρη το βρήκα απελπιστικά βαρετό, ενώ το πάντρεμα της φωνής του τραγουδιστή με τα ηλεκτρονικά νιαουρίσματα που πρόσθεσες μου φάνηκε εντελώς άτεχνο έως κωμικό. Ανιαρά και προβλέψιμα είναι και όλα (*) τα ρεμίξ που έκανες στον Μίκη, αλλά αυτό εδώ είναι πολύ χειρότερο, απορώ πως δεν σε ενόχλησε τόση κακογουστιά.

    (*) Υπάρχει όμως και μια εξαίρεση: ένα που ανέβασες με strong beat, ή κάτι τέτοιο, ένα που δεν είναι ρεμίξ αλλά απλώς εμπνευσμένο από το Μίκη, είναι πολύ καλό, το άκουσα πεντέξι φορές και μάρεσε, έχει ιδέες. Ίσως η λύση είναι να προσπαθήσεις να είσαι πρωτότυπος αντί ναναμασάς τις ιδέες άλλων.

    Προς Αριστεροπόντιους: όταν το δει ο ενδιαφερόμενος, σβήστε το.

    Σχόλιο από Νίκος Σαραντάκος | Ιανουάριος 29, 2008 | Επεξεργασία

    ————————————-

    ………………..
    ………………..
    ————————————–
    “Κάτω τα χέρια
    από τον Ξυλούρη”

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | Ιανουάριος 29, 2008 | Επεξεργασία

    ————————————

    Παιδιά,
    Με σας (Ομέρ, Μ-π, Μουμούλ, Νόσφυ και άλλους) δεν έχω -φυσικά- κανένα πρόβλημα. Κάθε κριτική δεκτή. Για τον Ξυλούρη το μόνο που έκανα είναι ένα ημιτελές πείραμα, για να δούμε πως ακούγεται. Δεν έβαλα κομμάτι σε βιτρίνα CD-shop!

    Οσον αφορά τα υπόλοιπα, κριτής μου είναι (πρωτίστως) ο ΙΔΙΟΣ ο Μίκης Θεοδράκης που ΟΛΑ όσα έβαλα στο site τα άκουσε εκτενώς και επανειλλημένα (πλην Ξυλούρη).
    Την σκαναρισμένη επιστολή του θα τη βρείτε εύκολα.

    Κριτές μου είσαστε κι εσείς ΟΛΟΙ οι καλοπροαίρετοι.
    Ομως, ρε παιδιά,
    ΔΕΝ ήρθα εδώ για… διάλογο επί αυτών των θεμάτω.

    Οποιος θέλει με κριτικάρει στο μπλογκ μου (κι αν είναι σε moderation αυτό δεν σημαίνει ότι φιμώνεται κιόλας).

    Σχόλιο από omadeon | Ιανουάριος 29, 2008 |

    ——————————————-

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/01/2008

  108. Που να’βρω τέσσερα σπαθιά
    και μια λαμπάδα στη γροθιά
    φωτιά να βάλω σήμερα
    και να τον κάψω σίγουρα
    τον κόσμο αυτόν που αγάπησα
    και μ’άφησε και σάπισα
    και σάπισα.

    Στης πίκρας τα ξερόνησα
    το δάκρυ μου κοινόνησα
    και στης ζωής τη φύλακη
    που δεν ύπαρχει Κυριακή
    ποτέ μου δεν λησμόνησα
    τη μοναξιά τη φόνησα
    τη φόνησα.

    Κι εσύ που ήρθες μια βραδιά
    να μου ζεστάνεις την καρδιά
    με πέταξες αλλοίμονο
    στο μάυρο καταχείμωνο
    με πρόδωσες και μ’έφτυσες
    ήσουν χαρά και ξέφτισες
    και ξέφτισες.

    Που να βρω τέσσερα κεριά
    και στην ψυχή μου σιγουριά
    φωτιά να βάλω γρήγορα
    και να τον κάψω σήμερα
    τον κόσμο αυτό που αγάπησα
    και μ’άφησε και σάπισα
    και σάπισα

    αγάπησα
    και σάπισα.
    πηγή:
    http://ingeb.org/songs/greek24.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/01/2008

  109. Ωπα !!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/01/2008

  110. Οι φιλελεύθεροι από την εποχή του Σμιθ (ή μήπως του Λοκ;) και δώθε υποστηρίζουν ότι η ανάμιξη του κράτους στην οικονομία περιορίζει την ελευθερία των πολιτών να συνάψουν συμβάσεις εντός της αγοράς. Η πολιτική της Δεξιάς των ’80s να μειώσει το ρόλο του κράτους στην οικονομία θεωρείται από τη σκοπιά αυτή ως πρόοδος ως προς την ελευθερία, παρόλο που ο Ρήγκαν και η Μαργαρίτα δεν υπήρξαν φιλελεύθεροι.

    Συμφωνώ με το κιτς -αν, εφόσον κατάλαβα καλά, ορίζετε με την έννοια της «μεγάλης πορείας» κλπ- αν και το θεωρώ αναπόδραστο, ρε γμτ. Δεν υπάρχει σύγχυση, αλλά πολυχρωμία. Γι’ αυτό το κόμμα λέγεται Συμμαχία, γιατί φιλοξενεί φιλελεύθερους όλων των τάσεων (από αναρχοκαπιταλιστές και ομπτζεκτιβιστές μέχρι σοσιαλφιλελεύθερους).

    Για τα άλλα παραπέμπω στον Κεμάλ.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 29/01/2008

  111. Δεν υπάρχει σύγχυση, αλλά πολυχρωμία. Γι’ αυτό το κόμμα λέγεται Συμμαχία, γιατί φιλοξενεί φιλελεύθερους όλων των τάσεων (από αναρχοκαπιταλιστές και ομπτζεκτιβιστές μέχρι σοσιαλφιλελεύθερους).

    —-
    Αν καταλαβα καλά Ασμοδαιε η διαφορα μας ειναι στον ορο
    Κιτς ή πολυχρωμια;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/01/2008

  112. Ασμοδαιε:Τι σημαινει αραγε κομμα Αρχών ; Οτι εχουν αρχές συμβατές ή ασύμβατες μεταξύ τους;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/01/2008

  113. Θεωρώ καταστατική αρχή του φιλελευθερισμού τη θέση του ατόμου στο επίκεντρο της μέριμνας της Ηθικής, κάτι το οποίο -απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω- προσυπογράφει (ως αποτέλεσμα έλλογης προαίρεσης) σημαντικό τμήμα της ΦιΣ.

    Επαναλάβετε, παρακαλώ, πού ακριβώς βλέπετε το κιτς. Η διαφορά μας, αν κατάλαβα καλά, είναι στο ποιος από τους δύο όρους -σύγχυση ή πολυχρωμία- περιγράφει καλύτερα την κατάσταση της ΦιΣ.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 30/01/2008

  114. »Η πολιτική της Δεξιάς των ’80s να μειώσει το ρόλο του κράτους στην οικονομία θεωρείται από τη σκοπιά αυτή ως πρόοδος ως προς την ελευθερία, παρόλο που ο Ρήγκαν και η Μαργαρίτα δεν υπήρξαν φιλελεύθεροι.»

    H Πολιτική της Δεξιας(και στήν Αγγλια Αμερική του 80 ) και στη χωρα μας συνισταται στην αλωση και Λεηλασια του κρατους σε συνεργασια με τα πιο θρησκοληπτα ή ακρως συντηρητικά κομματια του πληθυσμου και του πολιτικου συστηματος και αφου μειωσουν οσο μπορουν τους δορους προς τους Πλουσιους (Τολεγε και ο Ρηγκαν ..No more Taxes) και αποδομήσουν εντελώς το κρατος προνοιας και καταστρεψουν εντελώς το μεγαλύτερο κομματι του πληθυσμου (Κοινωνία του1/3) και κυριως τα πιο φτωχα και αδυναμα στρωματα και ισχυριστουν (Κοινωνικός Δαρβινισμός) οτι αυτοι -δηλαδή οι λεηάτουντες την κοινωνα ειναι και οι πλεον »φυσικώς ικανοι» – και αφου – για να αντιμετωπισουν τις αναποφευκτες κοινωνικές εντασεις που προκαλουν οι τρομακτικές ανσοτητες ενισχύσουν το πιο κατασταλτικό κομμάτι του Κρατικου μηχανισμου δηλαδή τα σωματα Ασφαλειας ( και τωρα στηνΕλλάδα με τις Χαφιεδο -καμερες π.χ ) (αυτοι οι νεοφιλελευθεροι Αντικρατικιστες της κακιας ωρας)
    και αφου συνεργαστον με την πιο ακραια εκδοχή της Θρησκειας ( Οπως ο Θρησκοληπτος -φιλελευθερος Ρηγκαν που θαυμάζει η ΦΙΣ) και αφου κανουν τους πιο απροκάλυπτους πολέμους (οπως ο Πόλεμος των Φωκλαντ που εκανε η θαυμαζομενη απο την ΦΙΣ κυρια Θατσερ) – και αφου λατρεψουν και ενισχυσουν τους πιο αιμοσταγεις ΦΑΣΙΣΤΕΣ δικτατορες
    οπως επισης εκανε η αγαπημενη του »κομματος αρχών »κυρια Θατσερ με τον ΔΟΛΟΦΟΝΟ Πινοσετ(δολοφονο εργατών και αριστερών βεβαια και ουχι νεοφιλελευθερων δεξιών βεβαια αλλά κι αυτοι ανθρωποι δεν ειναι; ) και αφου ξεγυμνωσουν απο ολα τα δικαιωματα τους εργαζομενους ωστε να πετυχουν την λεγομενη »ευελικτη εργασια» τους καλουνε μετα για την λεγομενη »ελευθερια των συμβασεων »ωστε να δεχτουν οι εγαομενοι εκοντες- ακοντες» τους μισθους πεινας ως αποτελεσμα δικής τους »ελευθερης επιλογής» και τα παιδια τους -εκτος αν ειναι Γλυφτρακια -φλωροι γονοι μεγαλοαστών για να κανουν τις σπουδες τους στα Πιασοκωλαδικα Ελευθερων σπουδών που ετοιμαζει η νεοφιλελευθερη λαμογιοκρατια και μετα να πάνε για μεταπτυχιακα στα Κω-λουμπια ή στα Ταφτια τους – να φιλησουν κατουρημένες ποδιες του καθε Νεοφιλελευθερου Ζαχο- λαμογιογιάπη για μισθους πεινας των 300 ή 500 ευρώ το μήνα και να λένε κι ευχαριστώ στους Φωστήρες των »κομμάτων αρχών»…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/01/2008

  115. Η διαφορά μας ειναι λοιπόν Ασμοδαιε οτι αυτοι οι Δυο Θατσερ και Ρηγκαν – και Χαγιεκ βεβαια και Φριηντμαν αν και ως θεωρητικοι δεν ηταν τοσο γνωστός ο ρόλος τους -που εσύ λες αυτο το Διαλεχτε και παιρνετε –
    Στα ματια εκατομμυριων εργαζομενων στην Αγγλια στην Βορεια Αμερική και κυριως στη Νοτια – στη Χιλή για παραδειγμα
    ..αυτοι οι Δυο ισοδυναμουν με τα ονοματα των πιο ματοβαμμένων Δικτατόρων (σαν του Πινοσετ και αλλων)των πιο στυγνών εχθρώβν της ελευθεριας τους (οχι της ελευθεριας των απληστων Λαμογιοαρπακτικών ουτε των ξεφτιλισμένων γιαπ[ηδων του χρηματιστηριου – αλλά των ανθρωπων που επιμενουν ναχουν μια αξιοπρεπεια και να μη πουλάνε και τη μανα τους για να »πετυχουν»

    Οποτε αυτό το Διαλεχτε και το να τους βαζει η ΦιΣ πλαι σε αξιοπρεπεις αγωνιστες της Ελευθεριας -ειναι κατι παραπάνω απο »Κιτς ή πολύχρωμια» … Ειναι προσβολή σε εκατομμύρια ανθρωπους που δεν ταυτιζουν την λεξη ελευθερια με την τσεπη τους και τη Λαμογιά …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/01/2008

  116. Εντάξει, ΦιΣ = Πινοσέτ. Quod erat demonstrandum.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 30/01/2008

  117. Ασμοδαίε ελπίζω να καταλαβαινεις περισσοτερα απο οσα δειχνουν οι ατακες σου…

    Πως θα σου φαινοταν π.χ αν ησουν ας πουμε σοσιαλιστής
    και εβλεπες σε ενα βιντεακι απο ενα κόμμα αρχών π.χ να σου
    δειχνουν ως σοσιαλιστες π.χ Τον Μαρξ , τον Καουστσκι και τον Χιτλερ π.χ (μονο και μόνο επειδή ο τελευταιος αυτονομζοταν ετσι; ) δεν θα τοβλεπες σαν προσβολή στην ιδια σου την νοημοσυνη ;

    ε δεν θα πρεπει να δεις αντιστοιχα και την εικονα του Ρηγκαν -που ελαχιστοι δεν γνωριζουν τον ρόλο του επι Μακκαρθισμου αλα και τους δεσμους του με τα πιο ακαραια μιλιταριστικά πολεμοκαπηλα στρωματα της τότε Αμερικανικής κοινωνιας – π.χ ως Προσβολή στην δική σου νοημοσύνη ως Φιλελευθερος ;

    Απαντησε μου σε παρακαλώ χωρίς Λατινικουρες…Οπως ξερεις ειμαι αρκετα κουρασμένος και μεγαλος πια για να εντυπωσιαζομαι απο επιδειξεις Γνωσεων και τα σχετικά …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/01/2008

  118. Το Μαρξ και τον Κάουτσκι, όχι. Το Χίτλερ ναι.

    Εγώ -δεν είμαι ακριβώς φιλελεύθερος- δεν ένιωσα κάποια προσβολή, επειδή θεώρησα ότι τοποθετήθηκαν στο βίντεο όχι γιατί προβάλλονται ως πρότυπα φιελελεύθερων πολιτικών, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο, ότι, δηλαδή, μείωσαν το ρόλο του κράτους στην οικονομία (το οποίο είναι πολύ σημαντικό για το Φ), και όχι γιατί τα ιδρυτικά μέλη της ΦιΣ τυγχάνουν θαυμαστές των Ταλιμπάν (τους οποίους ενίσχυσε ο Ρήγκαν).

    Δεν ξέρω αν έγινε σαφές, αλλά εγώ τουλάχιστον θεωρώ αρνητικές τις οικονομικές πολιτικές της δεξιάς των ’80s στο σύνολό τους (λόγω της ανισότητας την οποία διεύρυναν σημαντικά), αλλά θεωρώ θετική όψη τους αυτή στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως.

    Το qed δεν ήταν επίδειξη γνώσεων. Αν έγραφα, δηλαδή, «όπερ έδει δείξαι», θα ήταν και αυτό απόπειρα εντυπωσιασμού; 😦

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 31/01/2008

  119. »γιατί προβάλλονται ως πρότυπα φιελελεύθερων πολιτικών, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο, ότι, δηλαδή, μείωσαν το ρόλο του κράτους στην οικονομία (το οποίο είναι πολύ σημαντικό για το Φ), και όχι γιατί τα ιδρυτικά μέλη της ΦιΣ τυγχάνουν θαυμαστές των Ταλιμπάν (τους οποίους ενίσχυσε ο Ρήγκαν

    Δηλαδή κατσε για να καταλάβω ασμοδαιε »

    Αν ειχαμε ενα Φθιλελευθερο σοσιαλιστικό κομμα υπερ των Εργατων π.χ θα μπορουσε να προβαλλει τον Μεταξά π.χ επειδή καθιερωσε το ΙΚΑ -παραβλεποντας τον Μανιαδάκη λ.χ ;
    (και αυτά τα παραδειγματα μπορουν να συνεχιστουν επ’ απειρον )

    Τωρα :»Το qed δεν ήταν επίδειξη γνώσεων. Αν έγραφα, δηλαδή, “όπερ έδει δείξαι”, θα ήταν και αυτό απόπειρα εντυπωσιασμού»
    Θεωρησα επιδειξη εντυπωσιασμου την ολη ατακα :Εντάξει, ΦιΣ = Πινοσέτ. Quod erat demonstrandum» που εδειξε οτι κανεις πως δεν καταλαβαινεις οτι εγραψα …
    Τωρα αν εκανα λαθος και δεν ειρωνευτηκες και πραγματικά Αυτό καταλαβες , με συγχωρεις Ασμοδαιε 😦
    Λυπαμαι!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  120. »γιατί προβάλλονται ως πρότυπα φιελελεύθερων πολιτικών, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο, ότι, δηλαδή, μείωσαν το ρόλο του κράτους στην οικονομία (το οποίο είναι πολύ σημαντικό για το Φ), και όχι γιατί τα ιδρυτικά μέλη της ΦιΣ τυγχάνουν θαυμαστές των Ταλιμπάν (τους οποίους ενίσχυσε ο Ρήγκαν

    Δηλαδή κατσε για να καταλάβω ασμοδαιε »

    Αν ειχαμε ενα Φθιλελευθερο σοσιαλιστικό κομμα υπερ των Εργατων π.χ θα μπορουσε να προβαλλει τον Μεταξά π.χ επειδή καθιερωσε το ΙΚΑ -παραβλεποντας τον Μανιαδάκη λ.χ ;
    (και αυτά τα παραδειγματα μπορουν να συνεχιστουν επ’ απειρον )

    Τωρα :»Το qed δεν ήταν επίδειξη γνώσεων. Αν έγραφα, δηλαδή, “όπερ έδει δείξαι”, θα ήταν και αυτό απόπειρα εντυπωσιασμού»
    Θεωρησα επιδειξη εντυπωσιασμου την ολη ατακα :Εντάξει, ΦιΣ = Πινοσέτ. Quod erat demonstrandum» που εδειξε οτι κανεις πως δεν καταλαβαινεις οτι εγραψα …
    Τωρα αν εκανα λαθος και δεν ειρωνευτηκες και πραγματικά Αυτό καταλαβες , με συγχωρεις Ασμοδαιε 😦
    Λυπαμαι!
    Το »επειδή θεώρησα ότι τοποθετήθηκαν στο βίντεο όχι γιατί προβάλλονται ως πρότυπα φιελελεύθερων πολιτικών, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο, ότι, δηλαδή, μείωσαν το ρόλο του κράτους στην οικονομία »
    εσυ μπορει να το θεωρησες ετσι .Οποιοσδηποτε βλεπει το βιντεακι καταλαβαινει οτι οι τους ΦΙΣ τους εχει ατσερ και Ρήγκαν ως προτυπα…. Προτυπα ελευθεριας!!!!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  121. Πρώτα απ’ όλα, νοίζω ότι το ΙΚΑ δεν το έκανε ο Μεταξάς. Μόνο τη τζίφρα έβαλε.

    Μα, η οικονομική δραστηριότητα έχει ούτως ή άλλως βαρύνουσα σημασία στο Φ συν αυτός ο «οικονομισμός» για τον οποίο μιλήσατε, μας οδηγούν στο να βλέπουμε τις φάτσες αυτές εκεί πέρα.

    (Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι υπάρχουν εξέχοντες φιλελεύθεροι φιλόσοφοι, όπως ο Ρόναλντ Ντουόρκιν, που καταδικάζουν αυτήν την οικονομική πολιτική -νομίζω και στο βιβλιαράκι «Φ» έχει κάποιες αναφορές.)

    Ειρωνικό ήταν το σχόλιο 117. Μόνο που εσείς με εγκαλέσατε για τις «λατινικούρες» όχι για την ειρωνία.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 31/01/2008

  122. Μόνο που εσείς με εγκαλέσατε για τις “λατινικούρες” όχι για την ειρωνία.
    Αντε να γραφω κι εγώ αναλογα : Δεν σε εγκαλεσα Ασμοδαιε ..σε Αποπήρα
    Και δεν σε αποπήρα μόνο για τις Λατινικουρες ..αυτες μόνο ανεφερα
    Και μη μου μιλάς στο πληθυντικό,παλιε μου γερο- συντροφε
    Και ο οικονομισμός » δεν τους κανει πια αθώους ..Οικονομισμό εχουν και πολλοι Μαρξιστες ..Μονο που σ’ αυτους ο Οικονομισμός ειναι υπερ των εργατών ενώ ο νεοφιλελευθερος Οικονομισμός ειναι υπερ των αληταράδων του νεοπλουτισμου και των λαμόγιων ….
    – και εν πασει περιπτωσει τι σοι κομμα αρχών ειναι αφου οι αρχες τους και τα κεφάλια που βαλαν στο βιντεακι συγκρουονται αλύποτα

    -και τελος παντων Ασμοδαιε αφου εισαι απλώς ψηφοφορος ασε

    ..Ας ερθει να υπερασπισει τις αρχες της ΦΙΣ κανένα υψηλόβαθμο στελεχος της ΦΙΣ (εγώ βεβαια θα προτιμόυσα αυτο που ψήνει τα παιδάκια με διαλυτικά*…αλλά μάλλον δεν μας καταδεχεται ..μαλλον ειμαστε πολύ λαικουρες -πολύ Πόντιοι για να του λόγου του )

    Καληνυχτα φιλαρακο

    * Πόσο καιρό τα λιμπίζομαι

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  123. KΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΜΙΝ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΙΗΛ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΥΡΟΝ…

    Σχόλιο από ΜΑΙΗΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ADMIN ... | 31/01/2008

  124. ΛΑΪΚΟΥΡΕΣ – ΤΑΞΙΚΟΥΡΕΣ
    ΦΙΣ-ΘΥΤΗ-ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ … ΜΠΟΣΣΗ

    Η Ωρο-αμισθία είναι ο εφιαλτικότερος δείκτης του (εκ)παιδευτικού και του πολιτειακού μας πολιτισμού. Είναι η διαρκής πτώση/αυτοαναίρεση του ίδιου του Συλλογικού μας «ΕΙΝΑΙ».

    Είναι μια άμουση γενική ΠΡΟΒΑ για την καθολική επικράτηση των σιναμερικανικών μοντέλων αποδόμησης τόσο στο (κοινωνικά ορισμένο) κράτος/έθνος όσο και για την ολοκληρωτική μετάλλαξη των ευρύτερων οικονομικών/πολιτικών σχηματισμών σ’ ένα πεδίο βολής φτηνό με στόχους τους αυξανόμενους κάθε λογής ‘απασχολήσιμους’. Για να τρέχουν κι αυτοί (ακόμα πιο γρήγορα) φοβισμένοι και κουρδισμένοι πίσω από τις απάνθρωπες ‘προτεραιότητες’ μιας καταστροφικής πρακτικής για την ΟΛΗ ΖΩΗ του ΠΛΑΝΗΤΗ. Να ‘απολαμβάνουν’ (και αισθητικά) με άδεια την τσέπη -και με φουσκωμένη την πιστωτική κάρτα- την δρομολογημένη κατανάλωση άχρηστων κι επιζήμιων εννοιών και πραγμάτων για μια ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΒΓΑΛΕ ‘πλουσιοπάροχη’ Υπό-ζωή.

    http://www.parodos.net.gr/3onstrike.htm

    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

    Σχόλιο από ΥΠΟ-ΖΩΗ ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΒΓΑΛΕ | 31/01/2008

  125. ΔΩΣΕ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
    ΧΤΙΣΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑ

    ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ
    ΑΛΛΑ ΚΑΙ Σ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ -ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ-
    ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΓΟΥ ΤΗΣ ΩΡΟ-ΑΜΙΣΘΙΑΣ

    http://www.parodos.net.gr/3onstrike.htm

    ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

    Σχόλιο από H διαρκής πτώση/αυτοαναίρεση του ίδιου του Συλλογικού μας «ΕΙΝΑΙ». | 31/01/2008

  126. Πήρα δεκαοχτώ χιλιάδες απ’ το μπακαρά
    να γλεντήσω με ζουρνάδες θέλω μια βραδιά

    Με ζουρνάδες με νταούλια και καλό κρασί
    βρ’ αμάν κι όμορφες κοπέλες θέλω μια ζωή χρυσή

    Α ο όπα…

    κι όμορφες κοπέλες θέλω μια ζωή χρυσή
    μια Αθηναία μια Σμυρνιά και μια Συριανή, βρ’ αμάν
    θέλω κι απ’ τη Πόλη να ‘χω μια Ταταυλιανή

    Τις ταβέρνες όλες βόλτα θα τις πάρω και θα πιω
    και θ’ αρχίσω σαν και πρώτα πάλι να μεθώ

    θα κατέβω στου Τσελεπή μες τον Πειραιά
    και θ’ ανάψω φίνο γλέντι σ’ όλη τη μαγκιά

    Τούντας Παναγιώτης

    Σχόλιο από 40milakokkina | 31/01/2008

  127. Περί Ρεμπέτικου:
    Χωρις να εχω την παραμικρή γνωση περι του θεματος διατυπωνω την Υποψία μου οτι τα ρεμπετικα αποτυπώνουν ακριβώς την κατά Λακάν»Χαμένη απολαυση» που μου τηνκλεβει ο Αλλος …σχεδόν Κ υ ρ ι ο λ ε κ τ ι κ ά .
    Επίσης και την απολαυση του »σκαλίζειν» ή σιγοξύνειν των τραυμάτων μας (συλλογικών και ατομικών )
    Γιαυτό τα απολαμβανουμε (οι Ρωμιοσυνο- ελληνες)…γιατι μας υπενθυμιζουν απολαυστικά την αλυσσιδα των τραυματων μας…και το αχτι μας και την πικρια και την ελπίδα μας….
    κιαυτός ο μονοτονος ηχος …ο θρηνος …δεν θυμίζει και την ψυχαναλυτική »επαναληψη» που ειναι και το ξορκι του αρχικου τραυματος και κάθε τραυματος;: , της αποκοπής απο τον αλλον, της Απώλειας του ομφαλιου λώρου,του χωρισμού ,της νοσταλγιας του παιχνιδιου με την κουβαριστρα που περιγραφει ο Φρουντ:»εδω -εκει» …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  128. http://stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=35553

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  129. http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=26845

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  130. Το »ρεμπετικο»για το ρεμπέτικο ..
    ——————————-
    Βεβαια δεν ειναι αυθεντικά ρεμπετικο…ομως δεν αποδιδει σε ολη του την πληροτητα αυτήν την απολαυση του τραυματος αυτο το θελω κιαλλο -δηλαδή μια περισεια απολαυσης -μια περισεια πονου;

    Καίγομαι καίγομαι
    —————-
    Όταν γεννιέται ο άνθρωπος
    ένας καημός γεννιέται
    όταν φουντώνει ο πόλεμος
    το αίμα δε μετριέται.

    Καίγομαι καίγομαι
    ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
    πνίγομαι πνίγομαι
    πέτα με σε θάλασσα βαθιά.

    Ορκίστηκα στα μάτια σου
    που τα ‘χα σαν βαγγέλιο
    τη μαχαιριά που μου ‘δωκες
    να σου την κάμω γέλιο.

    Καίγομαι καίγομαι
    ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
    πνίγομαι πνίγομαι
    πέτα με σε θάλασσα βαθιά.

    Μα συ βαθιά στην κόλαση
    την αλυσίδα σπάσε
    κι αν με τραβήξεις δίπλα σου
    ευλογημένος να ‘σαι.

    Καίγομαι καίγομαι
    ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
    πνίγομαι πνίγομαι
    πέτα με σε θάλασσα βαθιά.
    ——————————————–

    Νίκος Γκάτσος
    Σταύρος Ξαρχάκος

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  131. H Γκαίηλ Xολστ, Αυστραλή μουσικολόγος και φιλόλογος, που ήρθε στην Ελλάδα το 1966, ταξίδεψε στην επαρχία, έζησε αρκετό καιρό στην Κρήτη και ανακάλυψε τη δημοτική μουσική και τους αντίστοιχους χορούς. Στο βιβλίο της «Δρόμος για το ρεμπέτικο», μια σημαντική μελέτη γι’ αυτό το είδος της ελληνικής μουσικής, ρώτησε πλήθος ανθρώπων σχετικών με το θέμα και δεν κατόρθωσε να σχηματίσει σαφή ιδέα πάνω στην έννοια της λέξης. «Pεμπέτες και μάγκες είναι το ίδιο πράγμα, αλλά διαφορετικό», απάντησε κάποιος. «Πρέπει να ‘σαι χασικλής για να ‘σαι ρεμπέτης», είπε άλλος. Επίσης: «Oι αληθινοί ρεμπέτες ήταν όλοι του υποκόσμου», «Oι αληθινοί ρεμπέτες είναι όλοι καλά ανθρωπάκια που αγαπάνε τους φίλους τους, που δεν δοκιμάζουν το χασίσι και σπάνια μεθάνε». «Oι πραγματικοί ρεμπέτες ήταν καλοί νοικοκύρηδες» κ.λπ., κ.λπ. Eν πάση περιπτώσει, «τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια του ελληνικού υποκόσμου. Ακριβέστερα, ρεμπέτικα τραγούδια είναι τα τραγούδια των ρεμπέτηδων. Tους ρεμπέτες τους λένε και μάγκες», γράφει ο Πετρόπουλος. Tο αυθεντικό ρεμπέτικο τραγούδι αναπτύχθηκε στον Πειραιά, τη δεκαετία του 1920, όπου διάφοροι μάγκες μαζεύονταν σε κάποιο στέκι, καφενείο ή τεκέ, κι εκεί καθισμένοι σε καρέκλες ή στο πάτωμα, γύρω από ένα μαγκάλι, κάπνιζαν ναργιλέ με τούρκικο χασίσι.

    πηγή:http://www.oud.gr/rembetika_gr.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  132. Τωρα..αυτό το »δεν κατόρθωσε να σχηματίσει σαφή ιδέα πάνω στην έννοια της λέξης. “Pεμπέτες και μάγκες είναι το ίδιο πράγμα, αλλά διαφορετικό”, απάντησε κάποιος. “Πρέπει να ‘σαι χασικλής για να ‘σαι ρεμπέτης”, είπε άλλος. Επίσης: “Oι αληθινοί ρεμπέτες ήταν όλοι του υποκόσμου”, “Oι αληθινοί ρεμπέτες είναι όλοι καλά ανθρωπάκια που αγαπάνε τους φίλους τους, που δεν δοκιμάζουν το χασίσι και σπάνια μεθάνε”. “Oι πραγματικοί ρεμπέτες ήταν καλοί νοικοκύρηδες”

    Δεν θυμίζει λιγακι τον τροπο που θα απαντουσαμε αν καποιος ξενος μας ρωτουσε τι ακριβώς ειναι αυτή η …»ελληνικότητα» ρωμιοσυνη» κ.λ.π

    δεν θα λεγαμε απολυτως αντιφατικά πραγματα; οπως
    π.χ » ειναι η Ορθοδοξια » ειναι ή αρχαια ελλάδα» »ειναι ο τροπος που ζουμε » ειναι το σουβλακι,το συρτακι τα γαλαζια νερα του Αιγαιου» η ξενιτειά » κ.λ.π ;

    Δηλαδή δεν θα περιστρεφομασταν γυρω απο ενα αδειο σημαινον Προσπαθώντας να το γεμισουμε με καποιο περιεχόμενο (σ’ αυτό που εξαρχής ειναι ελλειψη)

    ετσι – ακολουθώντας ενα μαλλον Argumentum Vacuum μπορουμε να καταλήξουμε μάλλον στο οτι πραγματι – ως αδειο σημαινον ως ελλειψη»ή ως χαμενη απολαυση που ειναι η δική Μας χαμένη απολαυση …το ρεμπετικο ειναι Ελληνικό
    (αν και αυτό το ειναι θα πρεπει να προσδιοριστεί ως status Negativus ..) Διοτι Δεν ειναι »ειναι»
    Οπερ έδει δείξαι ή Λατινιστι : Quod erat demonstrandum

    Argumenta entelwς suigeneris

    Kat ‘ arxhν Gustarw!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/01/2008

  133. Κυρίως για τον Νόσφυ, μια καλησπέρα και ένα δωράκι :
    Ο αγαπημένος σου(μας) Κώστας Καλαφάτης -για μιαν ακόμα φορά- εξαιρετικός στο «ΚΑΪΡΟ»

    ΥΓ:
    [Το ανακάλυψα τυχαία και ήθελα να στο επισημάνω… Δεν βρήκα καταλληλότερο ποστ, από εδώ !]

    Σχόλιο από Μαρίκα (κουρασμένη) | 26/02/2008

  134. Καλωστο Μαρικάτσι (μου… ) Αχ μωρε δυστυχώς δεν εχω ηχο (διοτι μου πηραν τα ηχεια ) (δεν εχω ηχο δεν εχω ηχο )
    Παντως σ΄ευχαριστώ πολύ καλή μου ..

    Υ. Γ Και ‘πουσαι ..μουταπε ο Κωστακης οτι βρεθηκατε και μουστειλες χαιρετισματα τα οποια ανταποδίδω (και σε ολη την παλιοπαρεα μπρε …Σ’ολα τα Χελιδονόπουλα ..αιντε και μπαινει η ανοιξη Γαμώτι μου)

    ΚΑΑΑΑΑΑΑΑΙΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!
    ΚΑΙΙΙΙΙΙΡΟ …..
    ΚΑΙΡΟ…..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 26/02/2008

  135. Αχ βρε Νοσφεράτε…

    Μόνο εσύ παίρνεις δώρα από το Μαρικάκι!

    Φαντάσου ότι και ‘μεις το αγαπήσαμε 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/02/2008

  136. Το σχόλιο 128 είναι όλα τα λεφτά (που ποτέ μα ποτέ δεν θα έδινα για να ακούσω γύρω στο 90% των ρεμπέτικων).

    «Τα περισσότερα ρεμπέτικα έχουν ΕΛΑΧΙΣΤΗ μουσική αξία»
    -Μίκης Θεοδωράκης

    Σχόλιο από omadeon | 26/02/2008

  137. omadeon

    το να σχολιάζεις σ’ αυτό το ποστ είναι σα να σχολιάζει ένας χρυσαυγίτης σε κείμενο για τον Μπακούνιν 🙂

    Μην το κάνουμε και θέμα βέβαια!

    Ομέρ ο ρεμπετομανής

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/02/2008

  138. Ομέρ,
    🙂
    Χρυσαυγίτης ο Θεοδωράκης;

    Υ.Γ.
    Για μας τους… μη-ρεμπετομανείς, το 10% των ρεμπέτικων έχει ΜΕΓΑΛΗ μουσική αξία!

    Σχόλιο από omadeon | 26/02/2008

  139. «Χρυσαυγίτης ο Θεοδωράκης;»

    Α! Εγώ δεν ξέρω….

    Κάποιοι «περίεργοι» φίλοι σου τα διαδίδουν 🙂

    Υποσημείωση: Πολλά γελάκια βλέπω!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/02/2008

  140. “Πολλά γελάκια βλέπω!”

    μπάααα…. ΙΔΕΑ σου είναι! χεχε

    Υ.Γ.
    Η δική μου θέση είναι πάντως ξεκάθαρη, κι αν διαβάσεις την ακόλουθη κριτική (κλικ εδώ) των «περίεργων» ίσως σε εντυπωσιάσει ο τρόπος που δεν έγινε (παρά το μήκος της) ΟΥΤΕ ΜΙΑ προσωπική επίθεση.
    Περί ρεμπετομανίας υπάρχει επίσης σχετικό ποστ όπου σχολίασε ένας ΣΟΒΑΡΟΣ μελετητής, εραστής του ρεμπέτικου.

    Σχόλιο από omadeon | 26/02/2008

  141. καλά βρε …το »Κάϊρο» δε σου λει τιποτε;Ειναι δυνατόν;
    -και σου λένε τα χιπ -χοπ και τα ρεμίξ και τα ετσι και τα γκιουβέτσι;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 26/02/2008

  142. Tο μόνο που ξέρω για το «Κάϊρο» είναι το παρεϊστικο αστείο μιας ομάδας φίλων μου, που όταν θέλουν να πουν «ο Τάδε μας αγνόησε εντελώς» λένε «μας σύνδεσε με Κάϊρο» (αλλά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το λένε, και όποτε ρώτησα γέλασαν πολύ αλλά δεν μου είπαν μέχρι τώρα)…

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  143. Το τραγούδι του Καλαφάτη το άκουσα, αρκετά καλό αλλά το βρήκα περιορισμένο, πρωτόγονο, μουσικά ατελέστατο. Κάποτε ήξερα έναν μεσίτη (δεν ζει τώρα πια) πολύ μεγάλο απατεώνα, που σύχναζε σε ταβερνίτσες όπου παίζαν τέτοια μουσική και μας πήγαινε εκεί (σαν πελάτες και φίλους). Βαριόμασταν αφόρητα, σχεδόν ποτέ δεν καταλάβαμε ΤΙ στο καλό έβρισκε σε αυτή τη μουσική και έλεγε πως εκστασιαζόταν. Κάποτε φέραμε στην παρέα (ένας νεώτερός μου κι εγώ) και δύο τουρίστριες να φάνε μαζί μας, από Καναδά και οι δύο (η μία μισο-Ινδιάνα σε καταγωγή). Η μουσική αυτή είπαν ότι τους ανακάτευε το στομάχι (έπαιζε βέβαια και άλλα άσματα, πολύ χειρότερα). Γενικά, το σχόλιο 128 (ίσως και άθελά του) εκφράζει ΠΟΛΥ συγκεκριμμένους λόγους για να έχει κανείς σοβαρές διαφωνίες με την πλειονότητα του είδους αυτού των τραγουδιών, χωρίς όμως και να υποτιμά μερικά επιλεγμένα που έχουν πράγματι μεγάλη αξία. Τα υπόλοιπα, απορώ πάντα ΠΩΣ τα αντέχει ο κόσμο ς που τα λατρεύει. Πρέπει να έχει βαθύ σχίσμα ανάμεσα σε πνεύμα και σώμα για να μη νιώθει την καταπίεση μέσα του αλλά να τον απολαμβάνει κιόλας (τάχαμου «ξορκίζοντάς την»)…

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  144. Εμενα παλι μου ανακατευουν τα αντερα κατι χιπ χοπαδικακαι Νταπα ντουπα και κατι δηθεν Μουσικο ψαγμενοι που το παιζουν Κουλατοι κι ετσι και καται Τρανψε της κακιας ωρας και κατι Ρεμαιξ κ.ο.κλατρεύει. Πρέπει να έχουν βαθύ σχίσμα ανάμεσα σε πνεύμα και σώμα για να μη νιώθουν την καταπίεση μέσα του αλλά να την απολαμβάνουν κιόλας (τάχαμου “ξορκίζοντάς την”)…οι Τραννσ και οι Χιπ χοπαδες και οι ετσι 🙂

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  145. και δύο τουρίστριες να φάνε μαζί μας, από Καναδά και οι δύο (η μία μισο-Ινδιάνα σε καταγωγή).

    καλες; η τιποτις ξενερωτες παγωμενες καναδες υπο το 40 βαθμων c…

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  146. οι οποιοι Τρανσ Χιπ χοπαδες και οι ετσι και στουπετσι συν τοις αλλοις αυτοχαρακτηριζονται κατα την ταπεινη μου αποψη και απο εναν βαθυτατο Ναρκισσισμό που τους κανει να παιρνουν την Δυτικοτροπη Φαντασιωση τους πολύ στα σοβαρά αυτοθαυμαζομενοι οτι αυτοι -Γνωριζουν ενώ το μονο που Γνωριζουν ειναι βεβαια Cazzi Azzuri

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  147. Μην μπερδεύουμε και τσουβαλιάζουμε έτσι τους πάντες γιατί… ΚΑΜΙΑ σχέση trance με hip-hop.
    ΚΑΜΙΑ σχέση το απλό remix με ριζικό remake (που αποκαλύπτει άλλες διαστάσεις σαν υπερσύνολο της αρχικής μουσικής την οποία μετασχηματίζει εμπλουτίζοντάς την).
    Εξάλλου,
    Προσωπικά δεν μου αρέσει το hip-hip, επειδή μουσικά δεν περιέχει ΤΙΠΟΤΕ(!!) αλλά… ένας φίλος hip-hop-DJ άρχισε να επεκτείνει μελωδικά το hip-hop προς την κατεύθυνση του melodic trance (μόνο αυτός τα κατάφερε νομίζω, αλλά έπαψε να είναι hip-hopper).
    Τώρα περί «ναρκισισμού», τα ίδια και τα ίδια ακούμε χρόνια και χρόνια, από ανθρώπους που δεν έμαθαν τον υγιή ναρκισισμό (και ξεχνούν τη σπουδαιότητά του ΚΑΙ στην αγάπη και τον έρωτα).
    Πάντως το ρεμπέτικο το σέβομαι για τα διαμάντια του, όχι τα περισσότερά του (που έχουν όπως είπε και ο Μίκης ελάχιστη μουσική αξία).

    Και -στην τελική- εντάξει, μπορεί οι δικές μας φίλες να συκοφαντούνται ότι ήταν ξενέρωτες, ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣΗΣ που αδιαφορεί παντελώς για τα ρεμπέτικα είναι ξενέρωτος?

    Μη λέμε ό,τι θέλουμε. Καλό είναι να έχουμε πιο σφαιρική αντίληψη, δεν ζούμε πια σε μία χώρα, αλλά σε πλανητικό χωριό δισεκατομμυρίων ανθρώπων, όπου ΑΝ είχε ΤΟΣΟ μεγάλη αξία ένα είδος μουσικής θα είχε ακουστεί ξανά και ξανά παντού.

    Σχετικά ποστ στο δικό μου ιστολόγιο είναι (για να μη ενοχλώ και περισσότερο) Γιατί δεν ζεϊμπεκίζεται ο υπόλοιπος πλανήτης, και βρέχει φωτιά ή βρωμιά στη στράτα μου

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  148. Υ.Γ.
    Προϋπόθεση της αγάπης-προς-τον-άλλο είναι η αγάπη-προς-εαυτό. Ο υγιής ναρκισισμός δεν έχει καμία σχέση με τον καταδικαστέο νοσηρό (εγωκεντρικό) ναρκισισμό. Είναι επαφή με τον ίδιο τον ενεργειακό πυρήνα μέσα μας, η καλλιέργειά του σε κατάσταση υγείας και ετοιμότητας να απλωθεί προς τα έξω αγκαλιάζοντας τον κόσμο, τους άλλους ανθρώπους, φέρνοντάς τους ΧΑΡΑ αντί για λύπη και.. .συνενοχή κλαψούρηδων καρμίρηδων που ανακουφίζουν ο ένας τις ατέλειωτες πληγές του άλλου.

    ΠΟΛΛΗ θεωρία σπαταλιέται για τις λανθασμένες και άρρωστες ή νευρωτικές καταστάσεις νου και σώματος, αλλά ελάχιστη (εν Ελλάδι) για την πραγματική Υγεία, που είναι ευδαιμονία και χαρά ψυχής, όχι μόνο «απουσία ασθένειας». Ατέλειωτα άσματα κλαίνε για αγάπες χαμένες αλλά κάποια άλλα, μεταδίδουν αυτούσια την ίδια την πρωταρχική αίσθηση ανάτασης του πυρήνα μας, στις καλύτερές του στιγμές, πάντα μαζί και με άλλους.

    Η μουσική επινοήθηκε για να μεταδώσει συναισθήματα. Θα πρέπει να μελετηθούν τα συναισθήματα που μεταδίδει εξίσου με την ίδια τη μουσική, για να εξάγουμε τα σωστά συμπεράσματα. Αλλά και ο μουσικός πλούτος ενός κομματιού παίζει ρόλο, γιατί ένα εξελιγμένο αυτί δεν μπορεί να αντέξει απλοΪκές δομές και συγχορδίες που είναι πάντα «μία από τα ίδια».

    Μέσα στους Μπήτλς και το ροκ, μουσικολόγοι ανακάλυψαν σχεδόν το ΣΥΝΟΛΟ της ίδιας της κλασσικής μουσικής. Το trance είναι απόγονός του και ειδικά το μελωδικό trance έχει εκφραστική δύναμη απείρως μεγαλύτερη, αγγίζοντας συμπαντικές αισθήσεις ένωσης με τον κόσμο, όχι «ναρκισιστική» στενότητα νου που αρνείται να ενεργοποιήσει τις χαμένες του διαστάσεις…

    Παρόλ’ αυτά το ρεμπέτικο δεν το κατακρίνω, στο βαθμό που περιέχει ΚΑΙ αυτό διαμάντια, πανάρχαιους κώδικες που ΠΡΕΠΕΙ κάποια στιγμή να αποκωδικοποιηθούν και να ενωθούν με την Παγκόσμια Πηγή Ενέργειας που είναι στη βάση της μουσικής σήμερα (πέρα από την εμπορικότητα της επιφάνειας).

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  149. Ο υγιής ναρκισισμός ….. Είναι επαφή με τον ίδιο τον ενεργειακό πυρήνα μέσα μας,

    Γιαυτό εχεις αυτή την εικονίτσα με την ενεργειακή λαμψη απο μέσα; 🙂

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  150. Τι γνωρίζετε για τους μουσώνες?

    Οι μουσώνες είναι μικρά ζουζουνάκια που περνάνε μέσα από μικρές ειδικές τρύπες και μετά βρέχει

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  151. Νοσφεράτε, η απάντηση στην ερώτηση του σχολίου 150 είναι «ναι». Μην με παρεξηγείς πάντως και σαν… ξιπασμένο λάτρη μιας υπερβολικής και εξιδανικευμένης υγείας. Ο καθένας μας ΕΧΕΙ το δικό του μερίδιο νευρώσεων, ουδείς τέλειος. Πάντως ναι, το εικονίδιο αφορά την (μπλε) Οργονική Ενέργεια του Ράϊχ και η φιγούρα με την αύρα είναι εμπνευσμένη από μηχανές Κίρλιαν (την πρώτη μάλιστα την είχα συναρμολογήσει ο ίδιος, σε αποστολή που μου ανάθεσαν μεταφραστές των βιβλίων του Ράϊχ). Πάντως στο τέλος συμπάθησα πιο πολύ τον R.D. Laing.

    Εκείνο -τώρα- που με εντυπωσιάζει σε πολύ σπάνια ρεμπέτικα, είναι η αίσθηση της πληρότητας και της υπερξιακής ανάτασης, η οποία φυσικά κατορθώνεται επίσης και από μεγάλο μέρος της ροκ και της trance. Φυσικά και στην trance υπάρχει πληθώρα μονότονων κομματιών ή άμουσων κατασκευασμάτων που κάπως δικαιολογούν την κακή σου γνώμη, αλλά… ζούμε από τις εξαιρέσεις και όχι από τους κανόνες.

    Τέλος, πρέπει να πω ότι με συναρπάζει ο τρόπος που ορισμένα άλλα κομμάτια καταφέρνουν να προκαλούν σημαντικές και βαθιές ενεργειακές μεταβολές σε πολύ κόσμο, και να τον ωθούν π.χ. να θέλει να χορέψει κιόλας αυτά τα κομμάτια. ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ χώρος για έρευνα, ατέλειωτη απόλαυση, πραγματική επικοινωνία.

    Καλή συνέχεια

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  152. Aπό την Έκθεση ιδεών
    ————————-
    Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή
    στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  153. Στην Πλάκα, ή στην οδό Σινά, τις μοιράζει τώρα; 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 27/02/2008

  154. Τη νύχτα οι αχινοί κινούνται με τρομακτική ταχύτητα. Τη μέρα τέζα
    ακίνητοι να μας ξεγελάσουν και να μας τρυπήσουν με τα φοβερά
    τσιμπούρια τους ολόμαυρα.

    http://prasinostaraki.blogspot.com/

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  155. Η γωνία Α στην κορυφή του τριγώνου λέγεται Αγωνία. Στον πάτο της
    βάσης, δεξιά και αριστερά, λέγονται Παταγωνία

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  156. Τι λεγεται
    Λιμνοθάλασσα;
    ———————————————-

    Λιμνοθάλασσα λέγεται πας θάλασσα που τα λίμνασε, και όχι πας λίμνη που
    τα θαλάσσωσε.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  157. βληταμίνες
    ———————-

    Τις πιο ισχυρές βιταμίνες τις βρίσκουμε στα χόρτα και ειδικότερα στα
    βλήτα, με πάμπλουτες βληταμίνες και οξέα

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  158. Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση

    http://www.rembetiko.gr/forums/archive/index.php/t-16628.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  159. θα κάνω ντου για παρτη σου :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  160. Στου Θωμά το Μαγαζί:

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  161. από το ρεμπετικο του φερη(καιγομαι..)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  162. καθε φορά…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  163. Το μάθατε;

    Απαγορεύτηκε στην Τουρκία η πρόσβαση στο youtube.

    Κάτι από Κίνα και Βόρεια Κορέα δεν θυμίζει;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 10/04/2008

  164. Τι σουκανα και πίνεις..Πολυ Πανου…1968

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  165. το ξεχασα…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  166. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/04/2008

  167. το διχτυ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  168. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  169. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  170. τραβα βρε Αλάνι (ελενη τσαλιγκοπουλου)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  171. Μελίνα Κανά

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  172. Απο την Λιζετα Καλημερη

    Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

    Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
    μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
    γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
    και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

    Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
    νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
    που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

    Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες
    πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές
    μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
    μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

    Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
    νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
    που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
    ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

    Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής
    Μουσική: Νότης Μαυρουδής

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  173. τιποτε δεν παει χαμενο: (καλημερη)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  174. Χαρικλακι(Λιζετα Καλημερη)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  175. μη τα φιλάς τα ματια μου
    Λιζετα Καλημέρη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  176. δεν ξερω πόσο σ’ αγαπώ :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  177. η πιο μεγάλη Ωρα…:

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  178. Καθε βραδυ παντα λυπημενη (τσιτσανη)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  179. Γκιουλμπαχάρ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  180. Ζαίρα

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  181. opa!!

    Ainte…ypno twra!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  182. Please stay a little more, opa, opa, let’s play some syrtaki music. Let’s drink toogether but first I ‘ll make clear that I didn’t do anything against you. The song (no 165) says so.

    Σχόλιο από East Soul waiting for the Games | 11/04/2008

  183. takis ή nemesist (ξέρεις εσύ !)

    το παράκανες και πάλι … ως εδώ και μη παρέκει!

    Βρίζε αλλού

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/04/2008

  184. Σχόλιο από sarantamilakokkina | 11/04/2008

  185. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  186. Μ Ρασουλη: Οι Μαγκες δεν υπάρχουν πια :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  187. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  188. ασιμος

    Δωμάτιο στο Άμστερνταμ

    Μουσική: Νικόλας Άσιμος
    Στίχοι: Νικόλας Άσιμος

    Δωμάτιο στο Άμστερνταμ
    χασίς και μια γυναίκα
    γρουσούζης ήσουν άνθρωπε
    και σου ‘δινα και σου ‘κλεβα πακέτα.
    Αλλά εσύ αντί να θες να πας να τα καπνίσεις,
    εσύ τα μοσχολπούλαγες, να πας για να γαμήσεις.

    Δωμάτιο στο Άμστερνταμ,ρηχά τα όνειρά σου,
    όπως κι αυτοί που βίδωσαν, τη μαλθακή καρδιά σου.
    Κι ήθελες όλο το φαΐ, λαγούς με πετραχήλια,
    και νόμιζες πως θα ‘πιανες και τον παπά απ’ τ’ αρχίδια.

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 11/04/2008

  189. Νίκολας Άσιμος- Μηχανή του Χρόνου(alphatv

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 11/04/2008

  190. Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 11/04/2008

  191. Καταρρεω :

    Σχόλιο από To Κοράκι | 11/04/2008

  192. Νικόλας Ασιμος (βαρεθηκα)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  193. Νικόλας Ασιμος το φαλιμεντο του κόσμου

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  194. Ο Δράκουλας των Εξαρχείων (Η σκηνή με το Νικόλα Άσιμο)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  195. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  196. Avlonitis & Fotopoulos – Garoufallo st’ afti

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  197. Alimono stous neous – Pes mou mia leksi

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  198. Ο Ηθοποιός – Δημήτρης Χορν

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  199. Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς – Μελίνα Μερκούρη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  200. Η καλύτερη

    Φλερυ Νταντωνακη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  201. Suzanne – Φλέρυ Νταντωνάκη (Fleury Dadonaki) – L. Cohen

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  202. FLEURY – MADWOMAN OF THE MOON (ΦΛΕΡΥ – ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ)

    και ενα ισπανικο απο την Φλερυ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  203. FLEURY – MADWOMAN OF THE MOON (ΦΛΕΡΥ – ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ)

    και ενα ισπανικο απο την Φλερυ

    Elsa se fovamai

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  204. και

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  205. Φραγκοσυριανή – Φλέρυ Νταντωνάκη (Μ.Βαμβακάρης)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  206. Μάρκος Βαμβακάρης – Markos Vamvakaris

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  207. Στέλλα …ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΓΙΝΕς ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
    ΜΕΛΙΝΑ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  208. εκπληκτικές βιοχημικές ανακαλύψεις του
    Προεδρου του Ι .Θ .Ι

    Θ Ε Ι Ο Υ

    Ι Σ Ι Δ Ω Ρ Α

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/13/isidoros-33/#comment-36510

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  209. στον σεβαστο θειο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  210. Ηλίας Πετρόπουλος, «Επικήδειος λόγος»

    Λόγος επικήδειος
    διά τα παλαιά άγνωστα ρεμπέτικα τραγούδια,
    αλλά συγχρόνως και ελεγεία
    εις ανάμνησιν της ομορφιάς μιας γυναίκας
    εξαιρετικώς αγαπηθείσης.

    Καλούνται ρεμπέτικα τραγούδια τα άσματα των πληγωμένων, απλών, αγνών και αισθαντικών ψυχών της Ελλάδος. Η περιφρονημένη χωρίς ανταπόκριση αγάπη και το τρισμέγιστον μαρτύριον του θαμένου εκουσίως έρωτος από τα ρεμπέτικα τραγούδια εξόχως ανιστορήθησαν. Τα ρεμπέτικα υπήρξαν κάποτε η παρηγοριά μας. Ήταν οι λευκοί ασπασμοί των παραγνωρισμένων. Αξιώθηκα να κρατήσω στα χέρια μου το βουβό, πλέον, μπουζούκι του στρατηγού Μακρυγιάννη. Ρεμπέτικα δεν τραγουδούσαν οι γυναίκες (αυτές συνήθως αργά κατανοούν το πόσο αγαπήθηκαν), ούτε τα τραγουδούσαν οι σκληρόκαρδοι.

    Όχι μόνο για την αλήθια, αλλά και για την ομορφιά της αλήθιας νιάζομαι. Μη μου στείλεις περιστέρια· μαντεύω τα λόγια αγάπης που θα μου πεις. Ο έρως συμβαίνει σαν δυστύχημα. Κρατούσα, τότε, σαν βιολί το σώμα σου, μα τώρα που είμαστε μακριά σ’ έχω φωτιά παντοτινή μες στην καρδιά μου. Θα ψάχνεις λυπημένη να με βρεις στους άδειους δρόμους και θα ρωτάς παντού για μένα, και στην περιρρέουσα μελαγχολία των ρεμπέτικων τραγουδιών θα αναζητάς επί ματαίω παρηγοριά. Εφέτος ανήμερα το Πάσχα έβρεχε και η δολιότης πίκραινε την καρδιά μου. Το ξέρω· η θέση μου είναι στο νεκροταφείο. Είμασταν ακόμη παιδιά όταν μας μάραναν και ζήσαμε σαν γέροι. Δεν είμαι δικός μου. Σιωπώ μεν, αρνούμαι δε να πεθάνω γιατί τα δακρυσμένα μάτια σου πάντα με γνέφουν. Θλιβερά βλέματα τέκνα της σιωπής μου. Ο θάνατος απόψε διώχνει το κάθε τι απ’ την ψυχή μου. Χαίρομαι την παραφροσύνη μου τώρα.

    Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία πού ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια. Τα ρεμπέτικα προήχθησαν εις μαυσωλείον αισθημάτων. Το να υποφέρεις απ’ του κόσμου τις πίκρες είναι αναγκαίον, και ίσως νόμιμο. Πάθος έδωσα και πάθος δεν έλαβα, κι ό,τι έπιασα έγινε στάχτη. Πολλά εδιδάχθην από τα ρεμπέτικα. Ο πατέρας μου με γαλούχησε με τα τραγούδια αυτά. Έχτισα το παρόν βιβλίο, σα να έχτιζα χελιδονοφωλιά, προς χάριν του ισοβίου φίλου Τσιτσάνη. Την εγκαρτέρηση εδιδάχθην από τα ρεμπέτικα.

    Σήμερον κηδεύομαι. Σβήνω (άχ, σβήνω) όταν εσύ χρησιμοποιείς τα αισθήματα μου σαν κέρματα. Αν πρόκειται κανείς να διατηρήσει την ευαισθησία του ας είναι ο ηττημένος. Τα ρεμπέτικα τραγούδια βάλλουν ως αναμνήσεις. Ζήσαμε τις πιο εφιαλτικές νύχτες του αιώνος. Οι ενθυμήσεις ελλοχεύουν. Ένιωσα τα πάντα μόνον σαν πάθη. Άφησέ με νάμαι παράφορος, αφού η λογική είναι ο προθάλαμος της τρέλας. Υπήρξα ένας Ιδανικός Φαύνος. Θα σε γκρεμίσω με δάκρυα, ζοφερή πολυαγαπημένη.

    Τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τραγούδια της καρδιάς. Και μόνον όποιος τα πλησιάσει με αγνό αίσθημα τα νιώθει και τα χαίρεται. Γιατί, η καρδιά με καρδιά μετριέται.

    Έκλεισεν ό κύκλος των ρεμπέτικων τραγουδιών. Ανήκουν πια στο παρελθόν τα τραγούδια αυτά. Χοροστατώ μοιραίως στό μνημόσυνο τους αφού ο *** κυμαίνεται, τη νύχτα αυτή, μεταξύ ευφημίας και επιβιώσεως.

    Αίφνης σκοτείνιασε η πλάση και η αυτοκτονία απέβη το όνειρο εκάστου εχέφρονος ανθρώπου. Ο θεηφόρος έρως μόνη πειθώ τής ζωής. Φυλακτά σε σχήμα καρδίας αντίκρυσα στο βυζαντινό μουσείον Αθηνών. Στα λάσια μπράτσα των ρεμπέτηδων συχνά βλέπω κεντημένη μιά καρδιά με φυλλοκάρδια, όπου στη μέση της έχει το όνομα της πολυαγαπημένης.

    Οι νεοελληνικοί αιώνες εγκυμονούσαν τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στον έρωτα ο χρόνος ετάχθη υπέρ των ανδρών. Αφότου γεννηθήκαμε ο θάνατος αναμένει. Ήπια τα χίλια πικρά όχι, πριν καταπιαστώ με τα ρεμπέτικα. Οι χαρές, όπως και οι ηδονές, οδηγούν στην γνήσια θλίψη. Σαν χειρονομίες σφοδρού κοπετού μοιάζουν τα φτερουγίσματα αυτουνών που χορεύουν ζεϊμπέκικο. Ο Γιάννης Τσαρούχης ξέρει γιατί αποκαλεί τον ζεϊμπέκικο Χορό των Χορών. Ίσως, μόνον ένας ερωτευμένος μπορούσε να συντάξει τον επικήδειο των ρεμπέτικων τραγουδιών, πού εξακολουθούν να φαντάζουν σαν μαγικός λουλουδότοπος μακρινός, οριστικά χαμένος και απροσπέλαστος. Ο νους του ανθρώπου (ισχυρός ως ο έρως, πανίσχυρος ως ο θάνατος) εξακοντίζεται προς το παρελθόν. Η θλίψη αποτελεί την ηχώ τών ερωτικών λαϊκών ασμάτων. Είθε, σύντομα τα ελληνόπουλα να διδάσκονται στα σχολεία την απαράμιλλη μελαγχολία των ρεμπέτικων τραγουδιών.

    Θα σταδιοδρομήσω του λοιπού ως προδότης. Κατάβαθα κι εγώ, κατάβαθα κι εσύ, πληγώσαμε τις καρδιές μας. Όλη νύχτα με ξυπνούσαν οι αναστεναγμοί μου. Είμαι φίλος των νεκρών. Το επόμενο πάθος με σώζει από το προηγούμενο, μα κάθε πάθος κατακάθεται στην παλίμψηστη ψυχή μου σαν μαυρίλα, και τότε η αυτοκτονία υποδύεται την λύτρωση. Η ιδιοφυΐα είναι η μόνη αποδεκτή μορφή παραφροσύνης, ο δε οίκτος φόρτος αλλοτρίων δυστυχιών. Οι μεγάλοι έρωτες, όλοι τους, είναι σαν ερωτικό παράπονο. Ο έρως στερείται νίκης. Αρχίζει και τελειώνει με ήττα του ανδρός. Σαν τον Αχιλλέα ήσουνα υπερήφανη και σκληρόκαρδη· όμως, ώρα σου καλή, όπου κι αν βρίσκεσαι, γλυκιά μου αγαπημένη.

    Καθώς χαμένο σκυλί, σκυλί του δρόμου, σέρνομαι αυτές τις μαύρες μέρες με άδεια καρδιά και κάθε δειλινό πέφτω, πέφτω, σ’ ένα βάραθρο πέφτω. Βέβαια οι γυναίκες στερούνται φαντασίας και πάθους, αλλά εγώ αγάπησα και αγαπήθηκα, κι εσένα δείχνω όταν ερωτηθώ για το νόημα του έρωτος. Λιποτάκτης στην μυριάνθρωπη έρημη Αθήνα που με τρομοκρατεί κι όλο με εξωθεί προς την αυτοκτονία. Η απαισιοδοξία είναι απόδειξη ανθρωπιάς. Εγώ ειμί ο εχθρός μου. Στην ηλικία όπου τώρα πια έφτασα το νιώθω πεντακάθαρα πως είμαι ένας αποτυχημένος. Δεν θα σκεφτόμουνα ποτέ δίχως το συνοικέσιον της μελαγχολίας. Συχνά κλέβω ψυχές, μα εσύ δεν είσαι κοντά μου, ούτε σε ξένα χέρια. Γέρασα με ερωτευμένη καρδιά εφήβου. Είναι υπερβολή να ζεις με αγάπη κι είναι επικίνδυνο να κατέχεις, τόσο πολύ, τα μυστικά της ψυχής σου. Αδυνατώ να θάψω τις αναμνήσεις κι αυτό θα προσδιορίσει τον θάνατο μου. Την κοίτη του τάφου μου είδα. Πόσες μέρες, πόσα χρόνια, θα άντεχες εσύ μιά ζωή δίχως ελπίδες;

    Αργείς· η ψυχή μου παγώνει. Κάθομαι τα βράδια, ολομόναχος, κατάμονος, στο καμαράκι που ξέρεις, και κατηγορώ τον εαυτό μου, κι όλο σκέφτομαι περί της αδυσωπήτου φθοράς των αισθημάτων. Ο νους μου αρμενίζει προς την απελπισία. Σκότωσαν, κάποτε, πολλούς φίλους γύρω μου κι από τότε ζω σαν πουλί τρομαγμένο. Σε περιμένω μέρα και νύχτα και κάθε αυγή να ξαναγυρίσεις σε καρτερώ. Με παρασύρει η καρδιά μου (εσύ, γλυκιά μου, ακόμη την κυβερνάς) σε αναπολήσεις της εξαίσιας μορφής σου, που ούτε μπορώ ούτε θέλω να ξεχάσω, και που αφότου εχάθη σε μαύρα σκοτάδια μ’ έριξε. Εκείνην που κάθεται αντίκρυ μου την έχω μες στα στήθια μου. Οι σκιές των δολοφονηθέντων φίλων, και ψες τη νύχτα, όπως κάθε νύχτα, ήρθαν αργοσαλεύοντας στον ύπνο μου, και τάχα ήσουνα μαζί τους, μισοκρυμένη, σιωπηλή, μαραμένη. Ευλαβούμενος της μνήμης των περιδιαβάζω στην Οδόν Αναπαύσεως. Όταν φεύγει η αγαπημένη είναι σαν νάχει πεθάνει. Στα μάτια σου τα σημάδια της προδοσίας. Η ομορφιά μιας γυναίκας είναι ένα ένδυμα ευχαριστήσεως. Κλείσε με στην καρδιά σου κι ας το ξέρουμε μόνον εμείς οι δυό.

    Ήκμασαν τα ρεμπέτικα τραγούδια την εποχή που μετρούσαμε τάφους. Η δράση σχεδόν αποβλακώνει τον άνδρα. Οι άνδρες των ρεμπέτικων τραγουδιών απεχθάνονται τους μετριοπαθείς. Είναι σοφός όποιος αγαπά κι ελπίζει, και είναι σοφώτατος όποιος λυπάται. Ο ερωτευμένος καταντάει μισός άνθρωπος. Ο οίκτος δέον να θεωρείται της αγάπης η ανάληψις. Έρωτα μάθετε οι ενοικούντες επί της γης. Πάντα οι απογοητευθέντες σώζουν την οικουμένη. Μιά ειδική λεβεντιά απαιτείται για νάναι κανείς ανήθικος. Η λογική μου εδρεύει στην καρδιά μου. Ο έρως θρέφει (αλίμονο) τους ιδεώδεις. Τα του παρελθόντος αγλαΐζονται. Ο κυνισμός φαίνεται πως είναι ο θώραξ των ευαισθήτων, που τους προφυλάσσει από τον δαίμονα της ενδοσκοπήσεως. Ο οίκτος έρχεται με τα χρόνια. Η σκέψη είναι δυστυχία. Εξ οίκτου αμαρτάνω. Τρομάζω όταν σκέφτομαι. Υπήρξες τόσον ωραία που σε σεβόμουνα. Είναι αντιδραστικός κι ο αρνούμενος να αποθάνει. Αντιφάσκω, άρα ζω. Η αυτοκτονία είναι έκφραση ανταποδοτική της κοινωνικής ποινής του ψυχικού εξοστρακισμού. Η μόνη προσωπική χειρονομία στην αυτοκτονία είναι η αυτόχειρη εκτέλεση μιάς κοινωνικής αποφάσεως. Στον έρωτα ενός ανδρός, πιθανώτατα, έχει μεγαλύτερη σημασία το ζέον αίσθημα παρά το όνομα της αγαπημένης. Η κεφαλή μου, τώρα, σε προσκέφαλο φέρετρον, κι όχι στα γόνατα σου, τώρα, αναπαύεται. Έναν σταυρό σού χάραξα στο μέτωπο και σε σημάδεψα. Μοναξιά θωπεία θανάτου.

    Τα μάτια της προοιώνιζαν την καταδίκη. Τίποτε δεν μου στοίχισε ο χωρισμός· τίποτ’ άλλο εκτός από την ενθρόνιση της μελαγχολίας. Μάλλον δεν υπάρχουν γυναίκες ανιδιοτελώς ερωτευμένες. Η γυνή φιλοδοξεί να αποβεί νεκροθάφτης του αγαπημένου της. Θάνατοι και θάνατοι θα διαβούν μα συ θα βαστάς μέσα μου. Εσύ, που απουσιάζεις κι ωστόσο νιώθω να με κοιτάς με χίλια μάτια. Εσύ, που ήσουνα εκείνη με τα πικρά δάκρυα και τα ολόγλυκα φιλιά. Η δεινή, εσύ, που μ’ ανάγκασες ν’ αγαπήσω τα λουλούδια περισσότερο απ’ τους ανθρώπους. Εσύ, η λύκων βρώσις κι ο άγγελος των επιγείων λιβαδιών.

    Έπραξαν το πάν για να μαράνουν την ζωντανή καρδιά των ρεμπέτηδων. Οι μεγάλες ψυχές αντιφάσκουν. Ισχυρότερη μνήμη είναι η μνήμη της καρδιάς. Ο λυρισμός ήταν η μόνη επιτρεπτή στους ρεμπέτες πολυτέλεια. Τρυφερότης περιβάλλει, σαν δροσερό φύλλωμα, τα παλαιά αισθήματα. Για μιαν ακόμη φορά, στην άκρη τού γκρεμού, αλλάζω ψυχή κι ο νους μου ανθοφορεί. Καλβίνος του αγνού έρωτος, ελπίζω πως και η πλέον άσπλαχνη αγαπημένη δεν δύναται να σκοτώσει την ποίηση που κρύβει μέσα του ένας σιωπηλός άνδρας.

    Βασικώς τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι λαϊκά άσματα της αγάπης και, ειδικώτερα, της ερωτικής εγκαταλείψεως. Τουλάχιστον τα μισά ρεμπέτικα έχουν τον έρωτα θέμα τους, και τα πιο πολλά απ’ αυτά θρηνούν τον ερωτικό χωρισμό· την πικρότατη ορφάνια. Ο ρεμπέτης γνωρίζει ότι ο έρως είναι μεταθετό αίσθημα και ότι ο οίκτος των επικυριάρχων η αγάπη είναι. Τόσο έδειραν τα πάθη τους ανθρώπους των ρεμπέτικων τραγουδιών ώστε απώλεσαν το δικαίωμα να εκπροσωπούν τον εαυτό τους. Στα δημώδη άσματα ο εραστής καταπλήσσει με την ανδρεία, ενώ ο εραστής των ρεμπέτικων τραγουδιών εκλιπαρεί, καθικετεύει, ελκύει διά του οίκτου. Σε λιτανεία μετήλλαξε τον πανδαμάτορα έρωτα το ρεμπέτικο τραγούδι, όπου οι περιπτύξεις είναι ψυχικές οι δε μνήμες δεσπόζουν. Τυγχάνων ορθόδοξος ερωτικός πρωθιερεύς αντιλαμβάνομαι σαφώς πως αν δεν χτίσεις μιά ζωή σφαλμάτων και αμαρτιών δεν θα εξαρθείς εις υπήκοον τού θανάτου, πως οπωσδήποτε καλύτερα είναι να σε σκοτώσουν παρά να αυτοκτονήσεις αφού η ανίκητη τρομερή πλειοψηφία των μοχθηρών ούτε αιδημοσύνην ούτε χλωρόν φόβον ένιωσε ποτέ, και, πως η καρδία οίκος της ψυχής εστίν. Η φιληδονία είναι αληθινή αρρώστια. Το γυμνό κορμί σου (ευφροσύνη της οράσεώς μου) οδηγεί στο φθινόπωρο, στο φθινόπωρο. Ουσιαστικώς τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι ερωτικές επιστολές. Ο άνθρωπος είναι δύο. Δεν σε αναπολώ παρά σαν μιαν όμορφη κοπέλα (ώ, μεγαλείον των υψηλών γυναικών) να έρχεσαι με την αγκαλιά γεμάτη άνθη, και τότε σε φιλούσα και με αντιφιλούσες, πίστη μου κι ελπίδα μου. Αγάπησα κάποιαν κυπαρισσένια τέως άγνωστη που δεν ξεχνιέται. Εορτή των Νεκρών η μέρα του χωρισμού. Είπες παντού πως με μισείς, σαν όμως ξανανταμώσαμε, την ύστατη φορά, εδάκρυσες και με τρυφερότητα άπλωσες το πολύτιμο φιλντισένιο χέρι σου στο ιδρωμένο μέτωπό μου. Τώρα εδώ κοντά φτερουγίζεις — μακριά μου όσο ποτέ. Με θυμάσαι άραγε ακόμη, φευγάτη μου αγάπη;

    Οι ερωτευμένοι χρησιμοποιούν ολόχρυσα λόγια, λόγια πού καίνε, αν και η αγάπη νιώθεται και δεν την αποδεικνύουν. Οι ερωτευμένοι εκφράζονται με υπερβολές γιατί διαβιούν εν υπερβολαίς. Όσο κι αν ο άνθρωπος έχει βουνό την καρδιά αδυνατεί να αγαπήσει πολλές φορές στη ζωή του. Ο έρως είναι ένας γλυκόπικρος εφιάλτης, σάβανο των ζωντανών, φονεύς, ψυχοβγάλτης, νεκροπομπός πουλιών, ελευθερωτής. Τέτοιους έρωτες ψάλλουν τ’ αδέρφια μου, οι έσχατοι ρεμπέτες.

    Αθήναι, Μάιος 1967. (από το βιβλίο “Ρεμπέτικα Τραγούδια”)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/04/2008

  211. Επι του παναρχαιου ερωτηματος
    περι της Διαφοράς και της Φυσικής ανισοτητας των Δυο Φύλων

    Η επιστημη μας προσφερει τωρα αδιαμφισβητα τεκμηρια περι της Φυσικής Υπεροχής των Ανδρών
    Ναι : Οι πρωτοι ανθρωποι – που σταθηκαν στα δυο τoυς πόδια και κοιταξαν ψηλά
    Ναι ! Ησαν ανδρες (Men)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  212. And the winer is …

    Σχόλιο από Γνώριζε ... is the winer | 14/04/2008

  213. ..Εσυ φυσικά Ω Γνωριζε ..εσύ !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  214. Ώου, μα τι λέτε… Παρακαλώ περάστε! Η επιστήμη μάς προσφέρει τώρα αδιαμφισβήτα τεκμήρια… Ναι!

    Σχόλιο από Ο συνεχώς κατά πόδας... | 14/04/2008

  215. Μα οχι Ω Γνωριζε ..Σε αναγνωριζω :

    εσυ εισαι ο πρωτος : Ο Βασιλιάς των Μπλογκιών:

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  216. Εντάξει ομολογώ. Δεν φαντάστηκα ότι ακόμα και με περούκα θα με γνώριζες … Ουδέν κρυπτόν που να μη βγεί μια μέρα στο Π@Α. Η γκιλοτίνα είναι τύπου «Μonteritsa Μ-L». Κάπου σε πήρε το μάτι μου ως επιστημονικό σύμβουλο επί της μουλουκάθαρσης του προλεταρι(ογ)άτου. Με τη θέα της eco-γκιλό του μάθαινες να νιαουρίζει καναρινίσια και τούβγαλες και νέα ταυτότητα, άκουσα…

    Kαι μη ξεχνάς ότι εσύ είσαι ο ‘πριμαντόνος’ … (ζάρτ), θυμάσαι που μπήκαν οι καλυβοκόφτες στις υψηλές συχνότητες; Από τα πάθη σου είχα τότε εμπνευστεί ένα επικό μέλος (βλ. στη ΧΛΔΝ)…. Ο κυνηγός στην παγίδα του πέφτει … μουλουπρόσεχε συμπρωταγωνιστή του P&A Kingdom ML Films

    άρφ

    Σχόλιο από γνώριζε... ότι παραγνωριστήκαμε | 14/04/2008

  217. Γνωριζε … νομίζω οτι οι πολιτικές σου αναλύσεις ειναι εξαιρετικές

    Borat_Politics

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  218. Εντάξει φτηνά τη γλίτωσα MLS_N, είχα μια κινητογραφικού τύπου παρήχηση του «γνώριζε» που στο φινάλε ίσως και να παρεξηγιόταν… περισσότερο. Ευτυχώς που τα στέκια του Πειραιά είναι μαθημένα στους καυγάδες. Δεν είναι άσχημο το παλληκάρι, μακάρι νάχα τα νιάτα του και θα σου χάριζα τις αναλύσεις του για ένα ταυτ-τέστ. Προσκυνώ … thank you to meet a grate man, thank you…

    Θένκιου χχχαχιχαχο…
    να σαι καλά (φατσούλες δεν ξέρω…)

    Σχόλιο από Γνώρισα τους ανθρώπους κι αγάπησα τα ψάρια | 14/04/2008

  219. ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

    Θα κλείσω τα μάτια

    Η πιο μεγάλη ώρα (Γιώτα Νέγκα)

    Πήρα απ’ το χέρι σου νερό (Γιώτα Νέγκα)

    AKIS PANOU ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ MITSIAS ΜΗΤΣΙΑΣ Ο ΤΡΕΛΟΣ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  220. Γειά σε όλους/ες

    Βρέθηκα εδώ τυχαία. Πολύς, πάρα πολύς κόσμος. Θα διαβάσω σιγά-σιγά.

    Σας καλώ γιά μιά επίσκεψη στα:

    http://www.elkibra-rebetiko.blogspot.com
    http://www.elkibra-Nouros.blogspot.com
    http://www.elkibra-Ritaabadzi.blogspot.com
    http://www.elkibra-rebetisses.blogspot.com
    κ.ά

    Αν αντέχετε ένα διαφορετικό τρόπο, είστε καλοδεχούμενοι/ες!

    Φιλικά και να διασκεδάζετε
    Κώστας

    Σχόλιο από Κώστας Λαδόπουλος | 05/06/2008

  221. «Οι Ελληνες δεν χρειάζεστε την τζαζ»

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ (gchord@enet.gr)

    Για την ευρωπαϊκή τζαζ ο πολωνός τρομπετίστας Τόμαζ Στάνκο είναι πρωτοπόρος. Το πρώτο του συγκρότημα που σχημάτισε σε ηλικία 20 ετών, το 1962, οι Jazz Darlings, θεωρείται το πρώτο στην Ευρώπη που έπαιξε φρι τζαζ.

    Σήμερα ο Στάνκο ηχογραφεί για την ECM. Στο πλαίσιο, άλλωστε, του σχετικού αφιερώματος που φιλοξενεί το 22ο Φεστιβάλ Υμηττού, θα τον δούμε αύριο (Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη») επικεφαλής ενός τρίο από συμπατριώτες του μουσικούς της νεότερης γενιάς: τον πιανίστα Μαρσίν Βασιλιέφσκι, τον μπασίστα Σλάβομιρ Κουρκίεβιτς και τον ντράμερ Μιχάλ Μισκίεβιτς.

    «Η μουσική μου είναι μια μείξη παράδοσης και αβανγκάρντ», λέει ο Στάνκο από το σπίτι του στη Βαρσοβία. Στα 66 του, εκτός από το τρίο, οδηγεί και ένα κουιντέτο από νέους σκανδιναβούς μουσικούς, ενώ συνεργάζεται με πολωνούς ποπ και χιπ χοπ παραγωγούς. «Μου αρέσουν τα κολάζ», λέει. «Το μέλλον είναι ένας συνδυασμός του μέινστριμ με τη γουόρλντ μιούζικ, την τζαζ και την παράδοση. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να δεις σήμερα τη μουσική και γνωρίζω αρκετούς ενδιαφέροντες νέους μουσικούς που τα καταφέρνουν πολύ καλά, όπως τον έλληνα πιανίστα που ηχογράφησε πρόσφατα για την ECM, τον Βασίλη Τσαμπρόπουλο».

    – Πολλοί, και σήμερα, χαρακτηρίζουν τη μουσική σας ανορθόδοξη, δύσκολη…

    «Δε με νοιάζει. Ο μουσικός της τζαζ πρέπει να είναι φτιαγμένος από πούπουλα και να έχει δέρμα ελέφαντα. Αλλά τι σημαίνει πως μια μουσική είναι δύσκολη; Χρειάζομαι να έχω ποιότητα στη μουσική μου και ανθρώπους να ενδιαφέρονται θα βρω παντού».

    – Τα ρεμίξ, που συνηθίζονται σήμερα σε παλιές ηχογραφήσεις, βοηθούν στην αποδοχή της μουσικής σας;

    «Ισως, αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάνουν τη μουσική μοντέρνα. Ξέρεις, ο Σέσιλ Τέιλορ παίζει εξαιρετικά μοντέρνα μουσική και αυτό το κάνει από το 1965. Το σίγουρο είναι πως όλο και πιο πολλοί σήμερα ενδιαφέρονται γι’ αυτού του είδους τις αβανγκάρντ κατασκευές».

    – Τι σημαίνει ελευθερία στη μουσική;

    «»Φρι» μουσική δεν σημαίνει απαραίτητα ελευθερία. Η φρι τζαζ έχει δομές, κώδικες. Η ίδια η τζαζ είναι ένα είδος σύμβασης. Ο Ορνέτ Κόλμαν έσπασε πρώτος τους κανόνες, ο αυτοσχεδιασμός έγινε πιο αντισυμβατικός, οι αρμονίες απελευθερώθηκαν. Στη μουσική μου έχω μελωδικές γραμμές και κανόνες που δημιουργούν με τις δικές μου ρυθμικές δομές ένα είδος προσωπικής μου γλώσσας. Είναι αδύνατον να είναι «φρι». Κανείς δεν είναι ελεύθερος στη μουσική».

    – Οι πολιτικοοικονομικές αλλαγές στην πατρίδα σας επηρέασαν τη μουσική σας;

    «Οχι. Εμένα μου αρέσει η αφαίρεση στη μουσική, δεν μ’ ενδιαφέρουν οι πολιτικές συνδέσεις. Στο παρελθόν ο κομμουνισμός ήταν πολύ θετική έμπνευση και για κάποιους εξακολουθεί να είναι. Ηταν πολύ σημαντικός για μας ως ανθρώπινα όντα. Μας έδωσε δύναμη για τη ζωή και πίστη σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Βεβαίως, πλέον ο μέγας Ιωσήφ Στάλιν αντιμετωπίζεται περίπου σαν διάβολος. Ακόμα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ολοι τους, όμως, είναι σημαντικοί, έχουν παίξει το δικό τους ρόλο στην εξέλιξη και στη ζωή. Ο κομμουνισμός ήταν ιδέα. Προφανώς και δεν πραγματώθηκε με τον καλύτερο τρόπο, αλλά δεν μπορούμε να τον συγχέουμε με την Ιερά Εξέταση. Και η φρι τζαζ ιδέα ήταν. Τώρα αντιμετωπίζεται με όλο και μεγαλύτερο σεβασμό, αλλά δεν μπορώ να παίζω πάντα έτσι. Μερικές φορές είναι επικίνδυνο, χάνεις τον έλεγχο. Κάποιες φορές το αποτέλεσμα μπορεί να είναι φανταστικό, κάποιες άλλες σκουπίδια».

    – Η ευρωπαϊκή τζαζ σήμερα;

    «Η τζαζ στην Ευρώπη είναι ακόμα νέα. Της λείπει η εμπειρία. Στην Αμερική βασίστηκε σε γίγαντες και οι δεκαετίες του ’40, του ’50 και του ’60 ήταν πολύ δημιουργικές. Την ίδια εποχή στην Ευρώπη δεν είχαμε τέτοιες εμπειρίες, απλώς διαφορετικό στιλ. Αλλά αν η μουσική είναι σημαντική, ενδιαφέρον έχουν εξίσου το στιλ, το παίξιμο, οι διαφορετικές προσωπικότητες. Και οι ευρωπαίοι μουσικοί έχουν ισχυρές προσωπικότητες».

    – Είναι λόγω της ιδιαίτερης παράδοσης;

    «Οπωσδήποτε, αλλά και λόγω του χρόνου. Στον πόλεμο η τζαζ ήταν απαγορευμένη. Στην Ευρώπη ξεκίνησε πολύ αργότερα από τις ΗΠΑ, στη δεκαετία του ’50. Κι οι λόγοι, μερικές φορές, ήταν πολύ απλοί. Στη Δανία, π.χ., υπάρχει μια πολύ διάσημη σχολή μπασιστών. Κι αυτό επειδή το 1947 πήγε στην Κοπεγχάγη ο Οσκαρ Πέτιφορντ, εμπνέοντας έτσι πολλούς μπασίστες. Το ίδιο έγινε όταν πήγαν στη Σκανδιναβία ο Ντον Τσέρι, ο Ντόλαρ Μπραντ, ο Αρτσι Σεπ»…

    – Εχετε έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα, έχετε παίξει με έλληνες μουσικούς, όπως τον κιθαρίστα Αποστόλη Ανθιμο. Ποιες οι εντυπώσεις σας;

    «Ο Αποστόλης ήταν μια δυνατή εισαγωγή, έχουμε κάνει μαζί τρεις δίσκους. Οσο για τη μουσική σας, είναι απλώς καταπληκτική. Είναι μια παλιά παράδοση, και δεν μιλώ μόνο για τη φολκ. Η ίδια η τζαζ υπάρχει στην ελληνική μουσική. Εχετε στη μουσική σας πολλή μουσικότητα και μια ιδιαίτερη αίσθηση του ρυθμού. Ισως δεν χρειάζεστε τόσο την τζαζ, αφού έχετε μάθει ν’ ακούτε μ’ έναν διαφορετικό τρόπο».

    7 – 07/09/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/09/2008

  222. […] -Τα στέκια του Πειραιά […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  223. Δείτε για το ρεμπέτικο [του Ηλία Πετρόπουλου]:

    http://blogs.myspace.com/iliaspetro

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/04/2009

  224. Το Euronews για τον Κωστα Καλαφατη
    http://nosferatos.blogspot.com/2009/04/euronews.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/04/2009

  225. Στου Αλού Φαν Μαρξ δημοσιεύτηκε το παρακάτω ποίημα για το πιοτό:

    Ο κωμικός ποιητής Εύβουλος (4ος π.Χ αιώνα) στην κωμωδία του “Σεμέλη ή Διόνυσος” (από την οποία σώζονται λίγα αποσπάσματα) παρουσιάζει τον θεό του κρασιού να λέει :

    «Τρεῖς γὰρ μόνους κρατῆρας ἐγκεραννύω
    τοῖς εὖ φρονοῦσι· τὸν μὲν ὑγιείας ἕνα,
    ὃν πρῶτον ἐκπίνουσι, τὸν δὲ δεύτερον
    ἔρωτος ἡδονῆς τε, τὸν τρίτον δ᾽ ὕπνου,
    ὃν ἐκπιόντες οἱ σοφοὶ κεκλημένοι
    οἴκαδε βαδίζουσ᾽. ὁ δὲ τέταρτος οὐκ ἔτι
    ἡμέτερός ἐστ᾽, ἀλλ᾽ ὕβρεος· ὁ δὲ πέμπτος βοῆς·
    ἕκτος δὲ κώμων· ἕβδομος δ᾽ ὑπωπίων·
    ὁ δ᾽ ὄγδοος κλητῆρος· ὁ δ᾽ ἔνατος χολῆς·
    δέκατος δὲ μανίας, ὥστε καὶ βάλλειν ποιεῖ·»

    Kαι σε μετάφραση (όπως την βρήκα στο διαδίκτυο):

    «Τρεις μοναχά κρατήρες γεμίζω για τους φρόνιμους:
    τον πρώτο για την υγεία, τον δεύτερο για τον έρωτα και την ηδονή,τον τρίτο για τον καλό ύπνο και μόλις πιουν κι αυτόν οι μυαλωμένοι γυρνούν στα σπίτια τους. Ο τέταρτος δεν είναι από μένα αλλά από κατάχρηση, ο πέμπτος φέρνει φασαρίες, ο έκτος το μεθύσι, ο έβδομος τα χτυπήματα, ο όγδοος τον αστυνόμο, ο ένατος την οργή, ο δέκατος φέρνει την τρέλα και σε ρίχνει κάτω ξερό».

    ————————————————————

    ΠΕΝΤΕ ΣΕΦΑΡΑΔΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ

    http://profitoulas.wordpress.com/2011/05/08/%CE%B5%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%BF-%CF%83%CE%B5%CF%86%CE%B9%CF%81%CF%89%CE%B8-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CF%83%CE%B5%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CF%81/

    Σχόλιο από πότης | 06/09/2009

  226. ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

    Ένα κείμενο με τεράστιο ειδικό βάρος, όσον αφορά στον μουσικοχορευτικό πολιτισμό των Ελλήνων.
    Προτρέπω τους αναγνώστες που δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για θέματα τέτοιας φύσεως να εξαντλήσουν την υπομονή τους και να διαβάσουν την εργασία που ακολουθεί, διότι πρόκειται για μια προσέγγιση μοναδική, πρωτάκουστη και άκρως ενδιαφέρουσα.

    Του Γιώργου Μανιάτη

    Ομιλία στους Δελφούς, που εκφωνήθηκε σε Διεθνές Συνέδριο για την ελληνική μουσική – αρχαία βυζαντινή και σύγχρονη παραδοσιακή – του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών.

    ΠΡΟΟΙΜΙΟ

    Παρατηρήσαμε σημαντικό αριθμό ομοιοτήτων ανάμεσα στο ρεμπέτικο και στην αρχαία λυρική ποίηση. Θεωρήσαμε σκόπιμο να εκθέσουμε σε δημόσια κρίση τις παρατηρήσεις μας, παρ’ όλο που η συντριπτική τιμή να γινόμαστε λάλοι από ελληνικό έδαφος μας εκθέτει σε μεγάλη τρεμούλα και, αν δεν πετούσαμε λιγάκι, τα πόδια μας μόνα αμφιβάλλω αν θα μας βαστούσαν. Δεν απέσβετο το λάλον ύδωρ για να ομιλούμε εμείς.
    Για καλό και για κακό λοιπόν θα αναπτύξουμε φωνή εκ μέρους κι άλλων ανθρώπων, των μελών του «Ευρετηρίου» που από μερικά χρόνια ασκούνται στον ελληνισμό κατά το δυνατόν, δια της μουσικής και της ορχήσεως πρωτίστως, βασιζόμενοι στη θεωρία του Δάμωνος (μουσικολόγος σύμβουλος του Περικλή).
    Μέρος της συντροφιάς αυτής αποτελεί η λαϊκή ορχήστρα του Θεατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δημιουργήσαμε, κλιμάκιο της οποίας, αν είναι δυνατόν, θα κάνει να ηχήσουν εδώ μπροστά μας τα αρχαία όργανα που έχουμε αξιωθεί και με τα οποία ασκούμε τα μουσικοχορευτικά μας καθήκοντα. Τα όργανα έχουν κατασκευαστεί στους κόλπους μας. Συγκεκριμένα τα εποίησε τεχνίτης μας ουκ αδαής και εξέχων άνθρωπος του «Ευρετηρίου», ο παρών εδώ Πολύζος.
    Το «Ευρετήριο» δημιούργησε μέχρι στιγμής «εκατό ρεμπέτικα που δεν υπήρχαν» και διέψευσε την επίσημη – και ακατανόητη – άποψη της χώρας ότι το ρεμπέτικο έχει πεθάνει. (Αν σταματούσε το ρεμπέτικο θα σταματούσε η καρδιά μας).
    Το «Ευρετήριο» υποστήριξε ανέκαθεν ότι «επείγει ή να δημιουργήσουμε ή να πεθάνουμε». Παρόλο που διαδραμάτισε ρόλο στη διάδοση των ρεμπέτικων κομπανιών, το ίδιο διεκδίκησε ύπαρξη αποκλειστικά στη δημιουργία και επ’ ουδενί στην εκτέλεση τραγουδιών άλλης γενιάς. Καθώς στις βασικές προθέσεις του είναι να δημιουργήσει προφορική παράδοση εκ νέου, απαξιεί να δισκογραφήσει επί δεκατρία χρόνια τώρα.
    Ας μας επιτραπεί τέλος η σύντομη παρουσία μας εδώ να θεωρηθεί αφιερωμένη στον «άγνωστο Μεσσήνιο», έναν αγρότη που πριν λίγους μήνες στην Καλαμάτα – την πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε… – προσπάθησε να ορκιστεί, ως μάρτυς στο δικαστήριο, στην ελληνική του πίστη. Δεν του δόθηκε η χάρη, παρ’ ό,τι θα του επιτρεπόταν να ορκιστεί στην πίστη του είτε ήταν μωαμεθανός, είτε ήταν Εβραίος, είτε ο,τιδήποτε ήθελε είναι.
    Ας θεωρείται ακόμη ότι αυτά τα λόγια που ασφαλώς σκοντάφτουν αδέξια, χωρίς να είναι και αριστερά, προφέρονται αντί σιωπής.

    ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
    Ενώ οι κλασικοί φιλόλογοι συμφωνούν ότι η αρχαία ελληνική λυρική ποίηση είναι κυρίως ποίηση του «θυμού», ο μελετητής του ρεμπέτικου Ηλίας Πετρόπουλος διαπιστώνει ότι «τα ρεμπέτικα τραγούδια είναι τραγούδια της καρδιάς».

    «Δεν αγαπώ κανένανε»
    λέει ένα απ’ αυτά τα εγκάρδια τραγούδια (Τσιτσάνης, 1957). Και ομολογουμένως, χωρίς καρδιά δε φτάνουν σε διατύπωση τα ασήκωτα:

    «Είν’ ευτυχής ο άνθρωπος
    που αγάπη δεν γνωρίζει»
    εξηγεί ένα άλλο ρεμπέτικο (Τούντας, 1939). Και διευκρινίζει του λόγους:
    «δεν έχει χίλιους δυο καημούς
    δεν τονε δέρνει ο πόνος
    κι αν είναι πλούσιος ή φτωχός
    αυτός το ξέρει μόνος»

    Είναι αλήθεια ότι δεν γράφουμε τραγούδια διότι αγαπάμε. Η Σαπφώ το μαρτυρεί πρώτη απ’ όλους, όταν τραγουδάει:
    «και μη ζητάς τραγούδι να ταιριάξω,
    γιατί το στόμα μου κρατάει κλειστό ο πόθος,
    ο άτιμος στον κόσμο μας,
    κι η Αφροδίτη που λυγάει τις καρδιές»

    Αυτούς που αγαπιούνται το ρεμπέτικο δεν τους εκτιμάει ανεπιφύλακτα. Μια πρόσφατη επίδοση του είδους περιγράφει την κατάληξη του ευτυχούς ζευγαρώματος – το γάμο – αρκετά αδιάκριτα:
    «Δίποδα παν’ στην εκκλησιά
    δίποδα προσκυνάνε
    και ώσπου να στεφανωθούν
    τετράποδα γυρνάνε»
    («Ευρετήριο», 1985).

    Δεν γράφουμε τραγούδια διότι αγαπάμε, αλλά διότι έχουμε αγαπήσει. Το πάθος συνδυάζεται την απόσταση:
    «όποιος δεν έχασε όνειρο
    ποτέ δεν θα ξυπνήσει
    το φως περνάει αν μια ψυχή
    το πάει για να ραΐσει»
    («Ευρετήριο», 1984)

    Όσοι έχουν αγαπήσει είναι αυτοί που κάψανε την καρδιά τους για να την αποκτήσουν. Υπάρχει και άλλο είδος ανθρώπου, τονίζει το ρεμπέτικο, και απαντάται ακόμα – όπου υπάρχουν μάγκες:
    «οι μάγκες έχουνε καρδιά
    (και για μι’ αγάπη κλαίνε)»
    λέει ο Μητσάκης σε ανάποδο ζεϊμπέκικο (1965). Ενώ ένα χασάπικο του Χάρμα (1947) καταθέτει:
    «κανείς δεν έχει την ψυχή
    και την καρδιά του μάγκα»

    «έβγαλα στη ψυχή καρδιά»
    βεβαιώνει άσμα του «Ευρετηρίου», (1970).

    Και ο Μάρκος βαμβακάρης (1936):
    «μια φούντωση μια φλόγα
    έχω μέσα στην καρδιά»
    ομολογεί. Και ακόμη» (1940):
    «κάθε βραδάκι μια φωτιά
    στο στήθος μου φουντώνει»
    ενώ κατά τον ίδιο, στο κλασικό του (1938), και οι κουτσαβάκηδες
    «που ζούνε στο κουρμπέτι
    κι αυτοί μεσ’ στην καρδούλα τους
    έχουν μεγάλο ντέρτι»

    Το κλασικότερο παραπέμπει στον Τσιτσάνη (1948):
    «συννεφιασμένη Κυριακή
    μοιάζεις με την καρδιά μου»

    Ο κατά πολύ αρμόδιος Χατζηχρήστος μας δίνει τον εξής μονόλογο (1938;):
    «ποια λύπη σε βαραίνει
    βαρειά κι αφόρητη
    καρδιά παραπονιάρα
    κι απαρηγόρητη»

    «όσο βαρειά ειν’ τα σίδερα
    είν’ η καρδιά μου σήμερα»
    λέει ο Μητσάκης στα 1947 (;), και ο Τζουανάκος – αλλά οι στίχοι είναι του Γκούμα – ολοκληρώνει:
    «σταλαγματιά σταλαγματιά
    στάζ’ η καρδιά μου αίμα»

    Το ρεμπέτικο σφύζει από καρδιά – και από φαρμάκι.
    «ξεχείλισαν τα σπλάχνα μου»
    θυμάμαι να λέει ένα ρεμπέτικο. Και ακριβώς συμπληρώνει:
    «απ’ το πολύ φαρμάκι»

    Η ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΡΔΙΑ
    (Συγκρίσεις)

    Ο πρώτος που απόκτησε την καρδιά του – που τη θυμήθηκε πως υπάρχει, σα να σκόνταψε σ’ αυτήν, και της τραγούδησε της ίδιας – ήταν βέβαια ο Αρχίλοχος, στα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνα, όταν τόσο απερίφραστα και, ας το παραδεχτούμε, σπαραχτικά, αλλά λυτρωτικό για όλη την ποίηση τρόπο, της απευθύνεται και της λέει:
    «ψυχή, ψυχή μου, που δέρνεσαι
    στα στενά και χτυπιέσαι, στυλώσου…»

    Η Σαπφώ πάλι, στο τέλος του ίδιου αιώνα, οδύρεται:
    «τι περισσότερο ζητάει να γίνει
    η τρελή ψυχή μου;»

    και πάλι η ίδια:
    «σκίζεται η καρδιά μου
    στα στήθια μου»

    κι ακόμα:
    «ψυχούλα μου άλλο μη μιλάς»

    Τον στρατηγό του βέβαια ο Αρχίλοχος τον θέλει να είναι:
    «καρδίης έμπλεως»
    κι «ας είναι και μικρόσωμος, ας είναι και στραβοκάνης» – κάτι οξύτατα αντιομηρικό. Ο ίδιος ποιητής λέει αυτοπαρατηρούμενος:
    «αξιολύπητος, είμαι βουτηγμένος
    στον πόθο, άψυχος,
    με τα κόκκαλά μου
    να τα περνά θεομηνία»

    και πάντα ο Αρχίλοχος:
    «τέτοια λαχτάρα ερωτική
    αναδεύτηκε στην καρδιά μου
    κι έχυσε ομίχλη πάνω στα μάτια μου
    κλέβοντας απ’ τα στήθη μου
    τις απαλές μου φρένες»

    Ο Χατζηχρήστος τραγουδάει σχετικά (1947;):
    «τα πάντα ομίχλη σκέπασε
    δε βλέπω να βαδίσω
    χωρίς εσένα χάνομαι
    πώς να σ’ ακολουθήσω»

    Ο Ανακρέων λέει:
    «εσύ κρατάς τα γκέμια της ψυχής μου»

    και ο Χατζηχρήστος, στο προηγούμενο:
    «κυβέρνησε εσύ τα βήματά μου»

    «φωτιά μου ανάβεις»
    λέει ένα απόσπασμα της Σαπφούς

    «μούχεις ανάψει μια φωτιά»
    λέει κατά λέξη κι ο Μάρκος στα 1937 (;)

    «τεθνάκην θέλω»
    τραγουδάει πάνω σ’ έναν χωρισμό η Σαπφώ.

    «θέλω να πεθάνω
    για να μην πονώ»
    λέει ακριβώς και το ρεμπέτικο του καιρού μας.

    Άλλο ποίημα της Σαπφούς:
    «είδα στ’ όνειρό μου τον Ερμή
    και του είπα: Άνακτα, πώς χάθηκε η ζωή μου
    και δεν γελώ, δε χαίρομαι, μήτε τα πλούτη θέλω
    μα πόθος με κατέχει να πεθάνω
    και να δω τις όχθες του Αχέροντα
    σκεπασμένες με λωτούς και δροσοστάλες…»

    και ο Μάρκος, μόλις το 1960 (;):
    «τι πάθος ατελείωτο
    που είναι το δικό μου
    όλοι να θέλουν τη ζωή
    κι εγώ το θάνατό μου

    όσο ’ναι η νύχτα σκοτεινή
    έτσ’ είναι κι η καρδιά μου
    και σαν τη σιγανή βροχή
    τρέχουν τα δάκρυά μου

    θα πα’ να εύρω μια σπηλιά
    με πέτρες και με χώμα
    κι εκεί θ’ αφήσω κόκκαλα
    ζωή ψυχή και σώμα»

    «απελπίστηκα μανούλα μου…
    το χάρο να προσμένω»
    λέει στο ρεφραίν. Ο Μάρκος δεν έχει Αχέροντα, και γι’ αυτό θα πάει να βρει σπηλιά. Επίσης δεν έχει Ερμή. Γι’ αυτό απευθύνεται στη «μανούλα».

    «έρος δ’ ετίναξέ μοι φρένας
    ως άνεμος κατ’ όρος δρύσιν εμπετών», δηλαδή
    «όπως ο άνεμος που χιμά στις βελανιδιές πάνω στο βουνό
    ο έρωτας μου τίναξε τα μυαλά»
    λέει η Σαπφώ. Και το ρεμπέτικο του «Ευρετηρίου» (1970):
    «’πως στην καλύτερη καρδιά
    φυτεύουμε μια σφαίρα
    σε φύτεψα και τίναξα
    το νου μου στον αέρα»

    Στον Αρχίλοχο που καμένος από προδομένο έρωτα επαινεί τη γυναίκα που δεν είναι
    «ούτ’ άπιστος ούτε διπλόη», δηλαδή διπρόσωπη, ο Χατζηχρήστος (1939), σα να συμπαρίσταται, απευθύνει το:
    «μην είσαι ψεύτρα δίγνωμη
    μη μου μιλάς με μάσκα»

    Ο Αρχίλοχος πάλι:
    «τη Νεοβούλη ας τη χαρεί όποιος άντρας θέλει,
    την παραγινωμένη. Βράστην!
    Τ’ άνθος της παρθενιάς της πάει,
    μαδήθηκε, κι η πρώτη χάρη που τη έσκεπε…
    Μ’ από παλιά εσένα πολύ σε ήθελα
    γιατ’ είσαι πιστή και δεν είσαι διπρόσωπη»

    κι ο Μάρκος τραγουδάει (1937;):
    «δε σε θέλω πια δεν είσ’ ωραία
    γέρασες και πια δεν σ’ αγαπώ
    αγάπησα καλύτερη και νέα
    και με τ’ αγνά της τα φιλιά βραδιές μεθώ»

    Στο καλλιπρόσωπο παιδί που ασωτεύει κρυφά, ο Ανακρέων τραγουδάει το εξής:
    «η μάνα σου νομίζει ότι σε κρατά σιμά της
    στο σπίτι και σ’ ανασταίνει
    αλλά εσύ (γυρίζεις) στους αγρούς με τους υάκινθους…»

    Και ο Μάρκος (1936), με τη φιλαλήθειά του, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών:
    «»μ’ έστελνε η μανούλα μου
    σχολειό για να πηγαίνω
    κι εγώ τραβούσα στο βουνό
    με μάγκες να φουμέρνω»

    [ Αφού αναφέρει σχεδόν άλλα τόσα παραδείγματα ο Γ. Μανιάτης συνεχίζει]

    Δεν σώνονται τα παραδείγματα γι’ αυτό ας εξετάσουμε λίγο πώς είναι δυνατή αυτή η συγγένεια που μερικές φορές φτάνει να θυμίζει παπαγαλία. Και πρώτα-πρώτα πώς τυποποιούνται κάπως οι ομοιότητες.
    Αλλά προηγουμένως ας επισημάνουμε κάτι ακόμα. Η απορία δεν μας έρχεται από το καθαρά μουσικό μέρος. δεν απορούμε καθόλου αν οι ίδιοι τόποι που ήταν στην αρχαιότητα φημισμένοι για τις μουσικές τους επιδόσεις, όπως η Κρήτη και η Λέσβος, είναι και σήμερα. Ούτε αν χρησιμοποιούμε στο καχεκτικό μας παρόν κλίμακες, συστήματα και ρυθμούς της αρχαίας Ελλάδος. Γιατί αυτά τα στοιχεία εξυπηρετούν κάθε βάθος λόγου και λόγος μεταβολής τους είναι πολύ δύσκολο να εγερθεί.
    Απορούμε πώς σήμερα, μετά από δυόμισυ και πλέον χιλιάδες χρόνια (απλοί αχθοφόροι του βαρύτιμου ονόματος) ερχόμαστε στα λόγια των Ελλήνων και νοιώθουμε ατομικά όπως κι εκείνοι.

    Οι Έλληνες άρχισαν από την αρχή πολλές φορές. Η πρώτη ήταν ασφαλώς όταν θεώρησαν ανεπαρκή για τις εκφραστικές ανάγκες της ελληνικής γλώσσας τη συμφωνική γραφή και επινόησαν το αλφάβητο. Ένα τέλειο σύστημα απόδοσης της ομιλίας που παραμένει διεθνώς ακόμη σήμερα αδιάσειστο. Αυτό το γεγονός (τα «αλεξίλογα γράμματα» ή «φάρμακα της μνήμης», κατά τις σχετικές αρχαίες ρήσεις), δημιούργησαν την ελληνική λογοτεχνία. Αυτό δηλαδή συνέβη όταν οι Έλληνες έγραψαν όπως μιλούσαν, αφού εμφύσησαν στη γραφή πνοή, ζωή, ενώ εκείνη έβαζε τη δυνατότητα της διαιώνισης. Έτσι έγινε το ομηρικό έπος.

    Άλλη αρχή είναι η λυρική επανάσταση. Η χειραφέτηση από το ομηρικό έπος προς χάριν της ανάδυσης της προσωπικής ψυχής, που επιβάλλεται με τον Αρχίλοχο και τους λοιπούς ποιητές του 7ου και 6ου αιώνα κι είναι σχολείο του ανθρώπου.

    Τρίτη αρχή είναι το συμμάζεμα του λυρισμού σε μια πολιτική (της πόλεως) ποίηση ιδιαίτερα οργανωμένη, που διδάσκει τον εξελληνισμό του χρόνου και συνιστά σχολείο για πολίτες. Είναι η τραγική ποίηση.

    Τέταρτη αρχή είναι η έλευση του κλασικού ανθρώπου, παραδειγματικού μέσα στην πόλη (που δεν περιμένει να είναι ενάρετος ο νόμος, αλλά επιδιώκει να είναι ενάρετος ο ίδιος), όπως ο Σωκράτης, ο Περικλής, ή η αποτυχημένη περίπτωση, ο Αλκιβιάδης.

    Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε χωρίς την ελληνική μουσική. Και χωρίς τον ελληνικό μύθο. Οι αναβαθμοί της ελληνικής παρουσίας δεν είναι απλή και ενιαία πολιτισμική συσσώρευση ώστε ν’ αποτελούν έναν κάποιο πολιτισμό, αλλά διαδοχικοί ορίζοντες της επίγνωσης που ο καθένας τους αναδεικνύει ξεχωριστή και ιδιαίτερη ψυχική ζωή, και γι’ αυτό συνιστούν Ιστορία – κάτι πολύ διαφορετικό. Οι ορίζοντες εκείνοι προέκυψαν γιατί η παράδοση: μουσική, μύθος, γλώσσα, τρώθηκε και αναστατώθηκε από τις μεγάλες μορφές με τις οποίες εκδηλώθηκε η αξίωση για νέα κάθε φορά ψυχική ζωή.
    Η ελληνική χρήση της μουσικής, του λόγου και του μύθου, είναι να τα αναμοχλεύει κανείς – δεν είναι να τα ασπάζεται. Όταν οι άνθρωποι σέβονται την παράδοση έχουμε σπουδαία παράδοση. Όταν η παράδοση αναγκάζεται να σεβαστεί τους ανθρώπους έχουμε σπουδαίους ανθρώπους.
    Αυτό δεν είναι εναντίον της έννοιας της παραδόσεως. Ο Αρχίλοχος εξευτέλισε αρχαία και ιερή παράδοση. Η παράδοση όμως τον τίμησε κάνοντας να τον μιμούνται ως και στα ρωμαϊκά χρόνια, Έλληνες και Ρωμαίοι.
    Υπάρχει λοιπόν μια παράδοση που τηρούμε και μια παράδοση που δημιουργούμε. Μια που μας παραδίδεται και μια που την παραδίδουμε. Οι λαοί μπορούν να αποφασίσουν ποια από τις δύο προτιμούν, ανάλογα με το «αν είναι στον καιρό τους», που λέει και το ρεμπέτικο άσμα.

    ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ

    Εξετάζουμε το φαινόμενο της έλευσης της λυρικής ποίησης και το νεοελληνικό του αντίστοιχο, την έλευση του ρεμπέτικου.
    Όπως πολλοί από τους κορυφαίους των λυρικών, ιδιαίτερα ο Αρχίλοχος και ο Ιππώναξ, επινόησαν και οπωσδήποτε υιοθέτησαν από την λαϊκή παράδοση μέτρα «ανόμοια», «ασυνάρτητα», και «κουτσά», που ασφαλώς μας φέρνουν σε ορισμένους χορούς του Αιγαίου, πανελλήνιους σήμερα, έτσι και οι ρεμπέτες προτίμησαν τους επιζώντες πολύπλοκους αυτούς ρυθμούς που εκφράζουν και αναδεικνύουν την ατομικότητα και μάλιστα – στην περίπτωση των πέντε ειδών του ζεϊμπέκικου – τη μοναδικότητα του κάθε ορχηστή, ακόμη και του κάθε ακροατή.
    Όπως είναι εύλογο σ’ οιονδήποτε ασκήθηκε ποτέ στην εκ του σύνεγγυς σώμα με σώμα αναμέτρηση – από τον έρωτα ως την ξιφασκία – οι αιφνιδιαστικοί εκείνοι ρυθμοί πρέπει να προέκυψαν στην αρχαιότητα από την οπλομαχία. Οι Έλληνες συνέδεαν τον πόλεμο με την όρχηση και ο Αθήναιος μαρτυρεί ότι οι καλύτεροι στη μάχη είναι οι καλύτεροι στους χορούς. Να όμως που και σήμερα ο Ζεϊμπέκικος παρελήφθη – αν αληθεύει – από τους οπλομάχους ζεϊμπέκηδες.
    Όπως ο λυρικός έτσι και ο ρεμπέτης δεν μιλούν για ήρωες, αλλά είναι ήρωες οι ίδιοι. Αντικείμενο του τραγουδιού τους είναι κυρίως οι ίδιες τους οι προσωπικότητες – αντίθετα απ’ ό,τι στο έπος και στο δημοτικό τραγούδι.
    Όλοι οι χαρακτηρισμοί που αποδίδουν στους λυρικούς ποιητές οι κλασικοί φιλόλογοι ταιριάζουν και στους ρεμπέτες. Αντιγράφω μερικούς, ιδιαίτερα απ’ τον Bowra και τον Lesky: «(κάνουν) πολεμική με το τραγούδι». «Έντονη περιφρόνηση προς την παράδοση» (ακόμη και ο Πίνδαρος ζητάει το κρασί να είναι παλιό, μα τα τραγούδια νέα). «Επιθυμία να υποτιμήσουν κληρονομημένες πεποιθήσεις». «Αναφορά σε όλα όσα τους καίνε την καρδιά, σε όλα όσα αναδεύουν τη χαρά και την οργή τους». «Εκμετάλλευση της δυναμικότητας του λαϊκού λόγου ως φορέα της ποίησης». Καταδίκη της απιστίας, της προδοσίας, της ατιμίας, της επιορκίας «με τα χειρότερα λόγια». Κατάρες, παράπονα προς θεούς, κακογλωσσιά. «Πολυάριθμες μικρασιατικές λέξεις» (Ιππώναξ). «Μια ένταση αισθήματος ανεβασμένη στο έπακρο». «Συνεχής αναφορά στο προσωπικό αίσθημα». Φιλαλήθεια, παρωδίες, ψόγους, ύβρεις κατά εχθρών και φίλων. Πάθος, μίσος, καημό, λαχτάρα, πόθο, συγκίνηση. Είναι πραγματικά το ρεπερτόριο του ρεμπέτικου.
    Όπως πολλοί από τους λυρικούς υπήρξαν χθαμαλής καταγωγής ή ξεπεσμένοι ή εξόριστοι ή μετανάστες ή ζούσαν στο περιθώριο και στη φτώχεια, το ίδιο και οι ρεμπέτες.
    Όπως η λυρική ποίηση δημιουργήθηκε σε εποχή μεγάλων μετακινήσεων και αναμίξεων πληθυσμών, έτσι και το ρεμπέτικο.
    Όπως οι λυρικοί άντλησαν από το λαϊκό ανώνυμο και ανεπίσημο τραγούδι, όχι μόνο μέτρα όπως τον ίαμβο, αλλά και θέματα, έτσι έκαμαν και οι ρεμπέτες. Και όπως οι πρώτοι εξαφάνισαν το λαϊκό τραγούδι, έτσι το εκμηδένισαν και οι ρεμπέτες.
    Όπως η λυρική ποίηση ήταν κυρίως μια ποίηση που χορευόταν, έτσι και το ρεμπέτικο.
    Όπως στους λυρικούς η μουσική και ο λόγος ήταν αδιαίρετα και ποιούνταν από το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, έτσι και στο ρεμπέτικο, που με το πρόσθετο στοιχείο ότι τα άσματα εκτελούνται κυρίως από τους δημιουργούς τους, έχουμε παραγωγή τόσο πυκνού και τέλειου νοήματος.
    Όπως το ρεμπέτικο έτσι και ορισμένοι κορυφαίοι λυρικοί ποιητές απορρίφθηκαν και καταδικάστηκαν και διασύρθηκαν λυσσαλέα από την λογιοσύνη και την αριστοκρατική αντίληψη ( ο Αρχίλοχος από τον Ηράκλειτο, τον Πίνδαρο, τον Κριτία, τους Σπαρτιάτες).
    Όπως στους λυρικούς ποιητές έτσι και στο ρεμπέτικο η «κατακραυγή του κόσμου», όπως λέει ο Μάρκος (και ο Αρχίλοχος), «δεν μπόρεσε να μειώσει τη φήμη του στους μεταγενέστερους». (Και αυτό είναι μια φράση του Lesky που αναφέρεται στον Αρχίλοχο).
    Τόσο ο λυρικός όσο και ο ρεμπέτης κατατρύχονται από «αμηχανία», που είναι βασική έννοια στους λυρικούς, αλλά και στους ρεμπέτες. Ο λυρικός, καθώς είπαμε, έχει σχετικό καταφύγιο τους θεούς . ο ρεμπέτης μη έχοντας θεούς – αυτή είναι η βασική διαφορά μαζί με την ανυπαρξία πόλεως, με την αρχαία έννοια – καταφεύγει στο μυστηριώδες πρόσωπο της «μανούλας». Η «μάνα» στο ρεμπέτικο μπαίνει στη θέση του θεού του λυρικού ποιητή, που λείπει.
    Τόσο η λυρική ποίηση όσο και το ρεμπέτικο είναι ιδρυτικές τέχνες. Και η μια και η άλλη περιφρονούν την παράδοση, αλλά δεν περιφρονούν να την αντικαταστήσουν, να αποτελέσουν παράδοση οι ίδιες. Όπως και έγινε.
    Και οι δυο μορφές έκφρασης δεν αρκούνται στο λόγο τους αλλά προχωρούν σε ακραίες επιδόσεις στο μουσικό, ρυθμικό και χορευτικό τομέα.
    Όπως στη λυρική ποίηση έτσι και στο ρεμπέτικο έχουμε ποικίλες αναφορές στους ήρωες της Ιλιάδος και της Οδύσσειας ενώ καμμιά τέτοια αναφορά και μάλιστα καμμιά αναφορά στην αρχαιότητα δεν απαντάται, όσο ξέρουμε, στο δημοτικό τραγούδι.
    Όπως στους λυρικούς έτσι και στους ρεμπέτες περιφρονείται το χωριάτικο.
    Και οι δύο μορφές έκφρασης προετοιμάζουν θέατρο.
    Και οι δύο μορφές δημιουργήθηκαν όχι σε αντίθεση με εχθρούς της πατρίδας, αλλά σε αντίθεση με το ανθρώπινο περιβάλλον. (Το κλέφτικο τραγούδι έγινε σε αντίθεση με την Τουρκοκρατία. Το ρεμπέτικο έγινε σε αντίθεση με την ανεξαρτησία και στην πραγματικότητα θέλει να πει ότι το μόνο υπαρκτό Εικοσιένα είναι το ρεμπέτικο. Εκθύμως συμπληρώνουμε: και ο Καβάφης).
    Όπως η λυρική ποίηση προετοίμασε την έλευση (τη γέννηση μπορούμε να πούμε) της δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα, το ίδιο και το ρεμπέτικο εκδηλώθηκε κλιμακωτά στο βαθμό που η δημοκρατία στη νέα Ελλάδα γινόταν αξίωση, και βοήθησε στη διατύπωσή της.
    Βέβαια ούτε όλη η λυρική ποίηση έχει κάποιο «ρεμπέτικο» χαρακτήρα, ούτε όλο το ρεμπέτικο είναι γνήσιο. Πρέπει εδώ να επισημανθεί ότι το 51% της αξίας του ρεμπέτικου, όταν κάνουμε λόγο καθ’ οιονδήποτε τρόπο γι’ αυτό, είναι απόν, γιατί βρίσκεται στη μουσική, στην εκτέλεση και στο χορό που το συνοδεύει. Αν αυτή η σελίδα περιείχε ένα οργανικό ρεμπέτικο θα ήταν κενή. Το ίδιο συμβαίνει με τη λυρική ποίηση και μάλιστα δεν συμφωνούμε ότι δεν είχαν πολύπλοκο και «ετερόφωνο» παίξιμο στα τραγούδια τους οι Έλληνες. Διότι δεν θα καθόταν ολόκληρος Πίνδαρος να επαίρεται για τη μουσική πλευρά του έργου του αν αυτή συνίστατο στο να ακολουθεί νότα προς νότα το ύψος της φωνής.

    ΑΠ’ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΟ

    Το ρεμπέτικο είναι ανάλογο της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης στη σημερινή Ελλάδα και μια μοναδική επίδοση που μας επιτρέπει να μιλάμε για ελληνική ανεξαρτησία, από τον καιρό της υποταγής στους Ρωμαίους. Παρακαλούμε οιονδήποτε να μας πει σε ποιον άλλο τομέα είναι η χώρα αυτή ανεξάρτητη και μάλιστα ελληνική. Δεν αποτελεί συνέχεια κανενός παραδοσιακού είδους και είναι – όπως μόνο ο Καβάφης από τη λογιοσύνη – κυριολεκτικά «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένο».
    Ο Ρήγας Φερραίος μπορούσε να είναι ο πρόδρομος του είδους, κατά τον τρόπο που στην αρχαιότητα υπήρξε ο Καλλίνος. Αλλά δεν μπορεί να κωπηλατεί κανείς στον αέρα.
    Παρατηρούμε ότι η συνδυασμένη ακρόαση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και του ρεμπέτικου επιτρέπει στο ένα να φωτίσει το άλλο και να μας αποδώσει πιο ευήκοον ους.
    Τα αίτια της ανάπτυξης των δυο παρεμφερών εκφράσεων βρίσκονται στην αυθαιρεσία – κατά την αρχαία εποχή των τυράννων, και κατά τη νέα του είδους της ανεξαρτησίας που είχαν πετύχει οι Έλληνες. Ας το επαναλάβουμε: όπως τι κλέφτικο τραγούδι έγινε σε αντίθεση προς την Τουρκοκρατία, το ρεμπέτικο έγινε σε αντίθεση προς την ανεξαρτησία. Προέκυψε δηλαδή γιατί επήλθε μια απελευθέρωση του χώματος, των φυτών και των ζώων – και κανενός άλλου, όπως καταφαίνεται, ύστερα από 165 χρόνια ανεξαρτησίας, στο μεσσηνιακό περιστατικό που σας γνωρίσαμε.
    Επειδή ωστόσο, διάσπαρτοι μέσα στον πληθυσμό, υπήρχαν άνθρωποι έτοιμοι και για ψυχική απελευθέρωση, δημιουργήθηκε ένας αριθμός από περιττούς ανθρώπους, που συνήθως μπάζωσαν τις φυλακές του απελευθερωμένου χώματος, όπως πριν αμέτρητοι φιλέλληνες.
    Οι περιττοί αυτοί άνθρωποι επέτυχαν απογόνους και από γενιά σε γενιά δημιουργήθηκε ένας παραπληθυσμός, που δεν έτρεφε βέβαια ένοχες σχέσεις με την ανεξαρτησία. Η ανεξαρτησία άλλωστε δεν πρόσφερε κανένα αληθινό σχέδιο. Και όταν δεν έχει σχέδια το δέντρο, τι να σου κάνουν και τα φύλλα.
    Ποικίλες μετακινήσεις στρατευμάτων και πλήθους ανθρώπων πύκνωσαν τις τάξεις του παραπληθυσμού, που πύκνωσε ορισμένα κέντρα δημιουργώντας πόλεις υπεράριθμες και ψευδεπίγραφες. Οι μικρές αυτές Βαβυλώνες και η ψυχολογία των ετερόκλιτων στοιχείων που τις απάρτιζαν δεν μπορούσαν να συνέχονται από καμμιά από τις παραδόσεις που ασφυκτιούσαν, φερμένες από ποικίλους τόπους, ξένες προς τη νέα «μεγαλούπολη», ξένες και μεταξύ τους στο ίδιο τσουβάλι.
    Εμείς που έχουμε τριβή με τον Δάμωνα και τη θεωρία του γνωρίζουμε ότι ελληνική πολιτική με ξένη μουσική – ή, πάλι, με τοπική μουσική – δε θα γίνει ποτέ. Ο Βενιζέλος τραγουδούσε και χόρευε κρητικά. Δεν είχε καμμιά μουσική να συσπειρώσει τον πληθυσμό και να τον κάνει λαό.
    Βέβαια εδώ μιλάμε για το πρόσφορο έδαφος που μπορούσαν να βρουν πρόχειρα οι ρεμπέτες και το ρεμπέτικο για να ριζώσουν αν εμφανίζονταν, κι όχι για την εμφάνισή του. αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό και θέλει κόπους και τη χημεία του. Κατ’ ευθείαν μέσα απ’ την εξαθλίωση βγαίνουν χαφιέδες και χασικλήδες, δε βγαίνουν ρεμπέτες. Ακόμη και ο Μάρκος ρεμπετοποιήθηκε κάποτε, αλλά προηγουμένως είχε δοκιμάσει να ενταχθεί στην κοινωνία ασκώντας τα μικροαστικά του δικαιώματα (κατά το δυνατόν γιατί παιδιόθεν ετρέκλιζε), δουλεύοντας δεξιά – αριστερά, ερχόμενος σε γάμο, αθώος κατ’ αρχήν. Ο ρεμπέτης δεν είναι χαμάλης. Το ρεμπετλίκι προϋποθέτει θυσιασμένη αθωότητα. Ένα βαρύ πλήγμα έκανε το Μάρκο ρεμπέτη, επειδή αυτός εσωτερικοποίησε.

    Ο ΡΕΜΠΕΤΗΣ

    Οι ρεμπέτες είναι άνθρωποι της Δευτέρας Παρουσίας. Οι περισσότεροι, και μάλλον όλοι, οι τύποι ανθρώπων γεννιούνται. Οι ρεμπέτες όχι, αλλά γίνονται, χωρίς να το περιμένουν, περίπου όπως ο Σαύλος, έγινε Παύλος. Γίνονται από μια βιδωσιά που παίρνει η ψυχή τους, μια στροφή, από μια αιφνίδια και ασφαλώς επώδυνη προαγωγή της επίγνωσης.
    Οι ρεμπέτες είναι άνθρωποι επιτυχημένοι στον τομέα της κατάπτωσης. Οι παρά τρίχα γλιτώσαντες. Ίσως πιο ευσύνοπτα απ’ όλους περιγράφει την επίμαχη μεταβολή ο Βιζυηνός όταν λέει εκείνο το :
    «άλλαξε εντός μου ο ρυθμός του κόσμου»
    Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα. Ο Βιζυηνός δεν το άντεξε. Τα δυο αδέρφια του Μάρκου δεν το άντεξαν. Ο ίδιος γλίτωσε χάρη στο μπουζούκι, όπως εξομολογείται. Ένας τρόφιμος του φρενοκομείου που στέγασε και τον Βιζυηνό, όταν μια μέρα παίζαμε στους αρώστους, αναφώνησε:
    «Το μπουζούκι είν’ ο γιατρός».
    Μα και ο Πλάτων, όταν ερωτήθηκε γιατί συνήθιζε να κιθαρίζει, «πραΰνομαι» είπε.
    Ο ρεμπέτης είναι για τους άλλους αξιολύπητος – και μπορεί να βρει κανείς στο σύντομο βιβλίο του κ. Baud-Bovy μια περίπτωση τέτοιας λύπησης για ρεμπέτη. Αλλά πόσο αξιολύπητοι είναι οι άλλοι γι’ αυτόν, δεν μας το αναφέρουν. Λοιπόν είναι αβίωτα αξιολύπητοι. Είναι μάλιστα κορόιδα. Ροχαλίζουν. Ο ίδιος είχε υπάρξει κάτι τέτοιο και την έχει κι αυτή τη γνώση. Αλλά έχει και τη γνώση πραγμάτων που μόνο ένας-ένας μαθαίνουμε και δε διδάσκεται καθόλου. Τη γνώση της αυτανακάλυψης –τη λυρική γνώση.

    ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

    Ας επαναλάβουμε τούτο: Το ρεμπέτικο είναι το ανάλογο της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης στη σημερινή Ελλάδα και μια μοναδική επίδοση του πληθυσμού της που μας επιτρέπει να μιλάμε για «Ελληνικό λαό». Πράγματι οι τεράστιες συνειδητές προσπάθειες να αναπτύξουμε στην Ελλάδα «εθνική μουσική σχολή» παράλληλα με τις άλλες χώρες της Ευρώπης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν δεν τελεσφόρησαν όσο η λαϊκή μουσική ετοιμότητα απέναντι στις προκλήσεις που έτυχε η ελληνική κοινωνία, με τη δημιουργία του ρεμπέτικου.
    Με το δημοτικό τραγούδι δεν είναι το ίδιο. Το δημοτικό δεν είναι ελληνικό με την πλήρη έννοια. Ηπειρώτικα δεν χορεύουν οι Ηπειρώτες διότι είναι Έλληνες αλλά διότι είναι Ηπειρώτες. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα αφού ηπειρώτικα δε χορεύουν μόνο οι Έλληνες Ηπειρώτες αλλά και άλλων εθνών Ηπειρώτες. Ας το πούμε και απ’ την ανάποδη: λοιπόν, οι Ηπειρώτες τους ηπειρώτικους χορούς δεν τους χορεύουν διότι είναι ελληνικοί, αλλά διότι είναι ηπειρώτικοι. Το δημοτικό λοιπόν δεν είναι ελληνικό πλήρως διότι είναι τοπικό, διότι δεν έγινε με την πρόθεση να είναι τίποτε άλλο, και διότι το μοιραζόμαστε και με άλλους λαούς.
    Το μόνο ελληνικό τραγούδι με την πλήρη έννοια είναι το ρεμπέτικο. Πρώτον, διότι είναι πανελλήνιο, δεύτερο, διότι είναι αποκλειστικά ελληνικό και τρίτο, διότι δημιουργήθηκε για να καλύψει εθνική ανάγκη (την ανάγκη να υπάρχει ελληνική ψυχή, ελληνικός χαρακτήρας).
    Και είναι ακατανόητο να τοποθετούν τη δημιουργία του (ορισμένοι) στα παράλια της σημερινής Τουρκίας, από όπου δήθεν μεταδόθηκε – σα να ήταν μεταδοτικό – στον σημερινό ελλαδικό χώρο και όπου αλλού υπάρχουν Έλληνες, με τους πρόσφυγες. Αν αυτό αληθεύει ρεμπέτικο θα είχε και η Τουρκία. Εκτός αν υποθέσει κανείς ότι για κάποιους λόγους ασυναρτησίας, των κοινωνικών φαινομένων (αλλά πρόκειται για ασυναρτησία στη σκέψη), όλα ανεξαιρέτως τα ρεμπέτικα της Σμύρνης μπήκαν κι αυτά στο πλοίο και σάλπαραν για την Ελλάδα χωρίς ούτε ένα για δείγμα να μείνει στην όχθη αυτή του Αιγαίου.
    Το ρεμπέτικο είναι μια μοναδική απόδειξη ότι υπήρξε εδώ κάποτε σοβαρή απόπειρα ανασύστασης της χώρας από ελληνικής πλευράς. Ακόμη και τα κλέφτικα είναι τοπικά τραγούδια. Απηχούν άλλωστε μικρόπνοα σχέδια του τύπου να κυριεύσει κανείς την Τρίπολη, αφού προηγουμένως καταλάβει το Βαλτέτσι.
    Μόνο το ρεμπέτικο είναι ελληνικό. Επιτρέψτε μου μια τελευταία διαπίστωση. Στο 5ο Συμπόσιο Ποίησης (Πανεπιστήμιο Πατρών, Ιούλιος 1985), διαπιστώθηκε, τίμια υποθέτουμε, ότι:
    «η ποίηση δεν είναι δημόσιο λογοτεχνικό είδος στη δική μας κοινωνία [… ] Η ποίηση είναι, θέλουμε δε θέλουμε, περιθωριακό είδος». (Κάριν Μπόκλουντ-Λαγοπούλου).
    Γιατί δεν είναι έτσι με το ρεμπέτικο; Γιατί το ρεμπέτικο αρχίζει ακριβώς από περιθωριακό και εξελίσσεται σε πανελλήνιο, ενώ η «ποίηση» αρχίζει από πανελλήνια και καταλήγει στο περιθώριο; Κάποια γνησιότητα υπάρχει στο ρεμπέτικο και κάποια ψευτιά στην «ποίηση». Να ενώνει κανείς τα δυο είδη θα πει ότι επιδιώκει και πάντως κινδυνεύει να πραγματοποιεί μικρομέγαλα πράγματα.
    Προσέξτε ότι ο άνθρωπος του ρεμπέτικου είναι ένας άνθρωπος με χαρακτήρα, ζωντανός και, όπως είπαμε είδη, έτοιμος να γίνει θέατρο. Ένας τέτοιος επεξεργασμένος τύπος ανθρώπου δεν απαντάται σε καμμιά άλλη ποίηση της Ελλάδος. Δεν είναι να απορεί κανείς γι’ αυτό. Καμμιά άλλη ποίηση δεν έχει την αποκλειστική μανία να μιλήσει ο ίδιος ο άνθρωπος – η καρδιά του ανθρώπου.
    Το θέατρο στην αρχαία Ελλάδα προήλθε από τη λυρική ποίηση. Το θέατρο στη νέα Ελλάδα, ή θα προέλθει από το ρεμπέτικο, σε συνδυασμό βέβαια με τη λαχτάρα για δημιουργία χώρας (δηλαδή λαού) – ή δεν θα προκύψει παρά ως κόκα κόλα χωριάτικη.

    Ευχαριστούμε.

    Το κείμενο μεταφέρθηκε σε ηλεκτρονική γραφή, από φωτοτυπία του χειρόγραφου πρωτότυπου, από τον Σταύρο Βασδέκη, την οποία του απέστειλε ο συγγραφέας τω καιρώ εκείνω.

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος χωρίς την άδεια του συγγραφέα αλλά και του αντιγράψαντος.

    Σχόλιο από Σταύρος βασδέκης | 27/12/2009

  227. Σχόλιο από πριν το χάραμα | 18/11/2010

  228. Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 13/09/2011

  229. REBETIKO – blues of the Greek refugees (see update in text)

    Σχόλιο από REBETIKO | 24/01/2012

  230. […] γνωρίζουν το πώς ξεκίνησε.» («Τα στέκια του Πειραιά» https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/06/6-12-2007/, «Το ρεμπέτικο και η “παλιά γραμμή του […]

    Πίνγκμπακ από Πρόσφυγες του ’22 στη «μητέρα-πατρίδα» | Und ich dachte immer | 05/03/2013

  231. […] γνωρίζουν το πώς ξεκίνησε.» («Τα στέκια του Πειραιά»https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/06/6-12-2007/, «Το ρεμπέτικο και η “παλιά γραμμή του Ριζοσπάστη», […]

    Πίνγκμπακ από Η αντιμετώπιση των προσφύγων. Οι δικοί μας Παλαιστίνιοι | Ιnews24 | 29/01/2014

  232. […] γνωρίζουν το πώς ξεκίνησε.» («Τα στέκια του Πειραιά»https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/06/6-12-2007/, «Το ρεμπέτικο και η “παλιά γραμμή του Ριζοσπάστη», […]

    Πίνγκμπακ από Η αντιμετώπιση των προσφύγων. Οι δικοί μας Παλαιστίνιοι | TheNewsGr | 29/01/2014

  233. ο δεύτερο από τα τρία μέρη της σειράς με τον ερευνητή της Ελληνικής μουσικής Παναγιώτη Κουνάδη. Πρόκειται για ανάλυση του γεωπολιτικού, αλλά και του ιστορικού πλαισίου πάνω στο οποίο κινήθηκε και αναπτύχτηκε το σμυρναίικο και στη συνέχεια το ρεμπέτικο τραγούδι. Ο τίτλος «Από τη Σμύρνη στον Πειραιά» προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Παπακώστα.

    http://www.pemptousia.gr/video/apo-ti-smirni-ston-pirea-meros-2o-me-ton-panagioti-kounadi/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2014

  234. Πασίγνωστες περιοχές των Αθηνών μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν εντελώς διαφορετικές ονομασίες, οι οποίες, μάλιστα δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτές που φέρουν σήμερα.
    Δείτε μερικές:
    Αγά Βρύση : Η πλατεία Αγίου Παντελεήμονα
    Αγάμων (πλατεία) : Η πλατεία Αμερικής
    Αγελάδες : Σημείο του κήπου του Ζαππείου προς το τέρμα της οδού Ηρώδου του Αττικού.
    Αγιότρηση : Περιοχή στα Νέα Λιόσια
    Αγχεσμός : Μέχρι το 1832 ο Λυκαβηττός, μετά τα Τουρκοβούνια
    Αέρηδες : Τέρμα της Αιόλου
    Αλώνια : Πλατεία Θησείου
    Αμπατζήδικα : Τσαρουχάδικα, ονομασία της οδού Πανδρόσου στο Μοναστηράκι
    Αναφιώτικα : Συνοικία της Αθήνας στη βορειανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης στα όρια της συνοικίας της Πλάκας
    Ασπροχώματα : Νότια της Πέτρου Ράλλη, από την Αγία Άννα μέχρι τη Νίκαια
    Βαριές : Κάτω Κηφισιά
    Βατραχονήσι : Τμήμα μεταξύ του Παναθηναϊκού Σταδίου και του Παγκρατίου
    Βοϊδολίβαδο : Περιοχή της φαληρικής παραλίας στο τέρμα της λεωφόρου Συγγρού
    Βουρλοπόταμος : Η Αμφιθέα
    Βοϊδοπνίχτης : Χείμαρρος που κατέβαινε από το Λυκαβηττό
    Βρωμολίμνη : Λίμνη Βουλιαγμένης
    Γούβα : Αθηναϊκή συνοικία που εκτείνεται από το Α” Νεκροταφείο ως την περιοχή της Δάφνης
    Δαρδανέλια : Τοπωνύμιο περιοχής του κέντρου της Αθήνας στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου, Βουκουρεστίου και Κριεζώτου
    Δεκοχτούρα : Ονομασία υψώματος απέναντι από το Γηροκομείο στη λεωφόρο Κηφισίας
    Δικηγορικά : Περιοχή στη Γλυφάδα
    Δουργούτι : Νέος Κόσμος
    Δράκος : Το λιμάνι του Πειραιά
    Ελαιοτριβεία : Περιοχή στη συμβολή των λεωφόρων Κωνσταντινουπόλεως και Αθηνών και της οδού Σερρών
    Εφοριακά : Οικισμός του Δήμου Αλίμου
    Θων : Ονομασία της περιοχής του τέρματος των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας και Αλεξάνδρας, στους Αμπελοκήπους, Όπου υπήρχε η έπαυλη του Θων, επιμελητή των ανακτόρων επί Γεωργίου Α
    Καρβουνιάρικα : Το βορειοδυτικό άκρο του λιμένος Πειραιώς
    Κατσικάδικα : Γύρω από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στα Κάτω Πετράλωνα δηλ. η περιοχή μεταξύ της οδού Πειραιώς και της γραμμής του τρένου των ΗΣΑΠ
    Κατσιπόδι : Δάφνη
    Κερατόπυργος : Γειτονιά του Κερατσινίου
    Κλωναρίδη : Περιοχή στα Κάτω Πατήσια
    Κουκουριάνοι : Περιοχή από τα Νέα Λιόσια μέχρι το Καματερό στους πρόποδες του Αιγάλεω
    Καράουσι: Τουρκική ονομασία της δυτικής πλευράς του Αρείου Πάγου
    Κόκκινα Χώματα : Περιοχή στους Αμπελοκήπους
    Κουκουβάουνες : H Μεταμόρφωση
    Λαδοξύστης : Η Αγίας Άννης και η γύρω περιοχή, στα όρια του Αιγάλεω
    Λεβίδη : Η περιοχή της οδού Πατησίων, μεταξύ των οδών Κεφαλληνίας και Αγ. Μελετίου)
    Λυκότρυπα : Η Λυκόβρυση
    Μαγκουφάνα : Ανάμεσα Πεύκη και Μαρούσι

    Σχόλιο από Μαγκουφάνας | 24/11/2014

  235. ετυχε μετα απο αρκετο καιρο να διαβασω καποια σχολια στο site σας οσο αφορα το παλιο μαγαζι το στεκι του ¨αρτεμη¨ διαπιστωσα εναν απιστευτο ρατσισμο σε συγγενικο μου προσωπο. Δεν θα μπω στην διαδικασια να σας βρισω γιατι το θεωρω πολυ ανανδρο να το κανω σε ενα πληκτρολογιο. Σας ζηταω μονο να διαγραψετε αυτην τη σελιδα αλλιως θα σας γινει μηνυση για υβριστικα και ρατσιστικα σχολια…

    Σχόλιο από αχιλλεας δαντιλης | 24/11/2015

  236. @ αχιλλεας δαντιλης |

    Στείλε μας τα σημεία που σε ενόχλησαν και θα διαγραφούν εφόσον υπάρχει εξύβριση. Αλλά και μόνο το ότι σε ενόχλησαν είναι για μας λόγος διαγραφής τους…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/11/2015

  237. Ξαναδιαβάζοντάς το φαντάζομαι ότι σε ενόχλησε αυτό που έγραψε ο συγγραφέας, που υπογράφει ως «ο θείος Ισίδωρος»:

    «Για πολλα χρονια επαιζε ο Μακης ο Δανδίλης ,ο γυφτος και η παρεα του.»

    Αν σ’ ενοχλεί ο όρος «γύφτος», να τον αφαιρέσουμε. Αλλά από τα συμφραζόμενα δεν λέγεται υποτιμητικά αλλά ως εθνοπολιτιστικός προσδιορισμός.

    Θα είδες επίσης ότι στο τέλος αναφέρεται ότι αυτό δεν είναι δικό μας κείμενο αλλά αναδημοσίευση από ένα άλλο σάιτ: http://athanassios-juke-box.blogspot.com/2006_08_01_archive.html

    Το οποίο έχει πλήθος αναδημοσιεύσεων, όπως για π.χ.:

    https://panosz.wordpress.com/2010/02/14/isidoros-31/

    Επίσης αναφορές για τον Δαδίλη υπάροχυν και αλλού, όπως εδώ:

    http://www.retromaniax.gr/vb/showthread.php/16169-%CE%A1%CE%B5%CF%84%CF%81%CF%8C-%CF%83%CE%BA%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%BF-%CE%94%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%98%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%85%CF%81%CF%83%CE%B7

    Ρετρό «σκυλοτράγουδο» [Δαντίλης – Θα σε κάνω απόσυρση]
    Γύρο στο 92-93 είχε βγεί ενα τραγούδι (που μου διαφεύγει ο τίτλος) με στίχο.
    ..

    «Θα σε κάνω αποσυρση
    και μια αγάπη ωραία,
    εστω και καταλυτική…
    θα ‘χω πλαϊ παρέα»

    Το βίντεο κλίπ είχε στο forgroung ενα τραγουδιστη μελαμψού χρώματος, και στο background μια τύπισα «ξανθο βαμμένο μαλί» να χορευει πανω σε ενα τραπέζι ενώ στο βάθος-βάθος επαιζαν πλάνα απο το Ο.Δ.Δ.Υ.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/11/2015

  238. 11 Ιανουαρίου 2016
    Σπάνιο βίντεο ντοκουμέντο: Ο βομβαρδισμός του Πειραιά

    Στις 11 Ιανουαρίου 1944 τα αγγλικά αεροσκάφη άρχισαν να βομβαρδίζουν γερμανικούς στόχους στον Πειραιά από τις 12 το μεσημέρι και για 3 ώρες.
    Ο Πειραιάς έπειτα από το ανελέητο σφυροκόπημα θα υποστεί τεράστιες καταστροφές με τον αριθμό των νεκρών να φτάνει τους 5.500.
    Δείτε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βίντεο που δημιούργησε η Γ’ Τάξη Πληροφορικής τους 2ου ΕΠΑ.Λ Πειραιά:

    http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/659506/spanio-vinteo-ntokoymento-o-vomvardismos-toy-peiraia#ixzz3x9zkP4F1

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/01/2016

  239. […] στην πραγματικότητα) Πειραιωτών σε μια εποχή που ο Πειραιάς των «ιθαγενών» είχε περικυκλωθεί κυριολεκτικά από τις συνοικίες των […]

    Πίνγκμπακ από -Από τον Ολυμπιακό του Γόδα στον Ολυμπιακό του Κασιδιάρη; « Πόντος και Αριστερά | 10/03/2016

  240. […] από Μωριά και Κυκλάδες κυρίως), σε μια εποχή που ο Πειραιάς είχε περικυκλωθεί κυριολεκτικά από τις συνοικίες των […]

    Πίνγκμπακ από Ποιόν Ολυμπιακό θέλουμε; | Und ich dachte immer | 11/03/2016

  241. […] από Μωριά και Κυκλάδες κυρίως), σε μια εποχή που ο Πειραιάς είχε περικυκλωθεί κυριολεκτικά από τις συνοικίες των […]

    Πίνγκμπακ από «Ποιόν Ολυμπιακό θέλουμε;» | ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ | 12/03/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: