Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Εριώλη ή «Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ»

erioli 2Σκεφτόμασταν πώς να τιμήσουμε και εμείς από το αριστεροποντιακό μας μετερίζι την επέτειο του ενός έτους εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Και ενώ σπάζαμε κυριολεκτικά το κεφάλι μας, μας ήρθε από ένα καλό φίλο ως απρόσμενη πρόταση ένα ποίημα, που έγραψε ο Γιάννης Αποστολίδης, έργα του οποίου –πεζά και έμμετρα– πολλάκις φιλοξενήσαμε.

Το ποίημα τιτλοφορείται «Εριώλη«.

Εριώλη λέγονταν στην αρχαία Ελλάδα η θύελλα και ότι οι Παρμένες Ζωές είναι οι αυτόχειρες της κρίσης… Εριώλη θα πρέπει να είναι στο εξής το ποιητικό όνομα της κρίσης, νομίζω (λέει Αποστολίδης) ταιριάζει.

Η Εριώλη είναι στο ποίημα η χωρισμένη γυναίκα του μαγαζάτορα – το γάμο διέλυσε η κρίση, αλλά η αγάπη μένει..

ΕΡΙΩΛΗ

Το μαγαζάκι, που κλειστό το κυνηγούσαν όλοι,

Προμηθευτές, λογαριασμοί και κατασχέσεις ΙΚΑ,

Σωρό στο πάτωμα χαρτιά, κι ανάμεσά τους βρήκα

Σε σκονισμένο φάκελο το γράμμα σου, Εριώλη.


Δεν απαντά το κινητό, που χάθηκα δεν ξέρουν.

Μου λες να κάνω υπομονή, τα πράματα θ’ αλλάξουν.

Ταχιά θα βγούνε ποιητές στο δρόμο, θα φωνάξουν,

Αυτοί μπορούν την άνοιξη στην καταχνιά να φέρουν.


Μου γράφεις για τον ΕΝΦΙΑ, δεν πλήρωσες τη δόση.

Σε κράταγα και ξένοιαστοι γυρίζαμε την πόλη

Να φτάσουμε στα Δύσβατα, τι γλύκες, Εριώλη,

Και μ’ άνοιγες τα βάθη σου το έθνος να ριζώσει.


Στα δικαστήρια βογκούν τα υπερχρεωμένα

Νοικοκυριά. Μαράθηκε στη γλάστρα το γεράνι.

Πότε θα ‘ρθούν λευτερωτές με δόρατα και κράνη

Να κάψουν τα δικόγραφα και τα δεδικασμένα.


Μπορεί να πας στη Σουμελά, ένα κερί ν’ ανάψεις.

Τα νιάτα της πατρίδας μου σκορπίσανε τ’ανέμου.

Να μας φυλάξει η Παναγιά απ’ την οργή Σου, Θέ’ μου,

Που ζωντανοί στην κόλαση τ’ αξίζουμε να κάψεις.


Ο χωρισμός. Τα βάσανα. Σε σκέφτομαι, καλέ μου.

Οι ποιητές. Τα μπρούντζινα λουκέτα. Κρίση. Φρίκη.

Μεριάστε να περάσουν οι Παρμένες Ζωές! Νίκη!

Εμπρός! Ψηλά τα φλάμπουρα του Ταξικού Πολέμου!

 

erioli 3

 

Advertisements

25/01/2016 - Posted by | -ποιητές, -τραγούδια, -Διάφορα, -Εκλογές, -Κρίση

4 Σχόλια »

  1. Αποψη: Ενας χρόνος με αριστερή κυβέρνηση
    ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΡΥΜΙΩΤΗΣ
    Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η επιδείνωση της ήδη άρρωστης οικονομικής κατάστασης της χώρας. Είχαμε την τραπεζική αργία και μετέπειτα τα capital controls.
    Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η επιδείνωση της ήδη άρρωστης οικονομικής κατάστασης της χώρας. Είχαμε την τραπεζική αργία και μετέπειτα τα capital controls.

    ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
    ​​Σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2016, συμπληρώνουμε ένα χρόνο παρά μία ημέρα από την απόφαση του ελληνικού λαού να εμπιστευθεί τις τύχες του σε μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενο από τους απρόβλεπτους ΑΝΕΛ. Επρεπε να το ζήσουμε και αυτό για να ξυπνήσουμε από τα όνειρά μας. Στον χρόνο αυτό, πειραματιστήκαμε με ένα αχρείαστο δημοψήφισμα και μια νέα εκλογική αναμέτρηση, που κέρδισε πανηγυρικά ο ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα πλέον ζούμε το ολοκληρωτικό τέλος των ψευδαισθήσεων. Θα μπορούσα κάλλιστα να συνοψίσω τον περασμένο χρόνο με μόνο τις 24 λέξεις ενός αποφθέγματος του Winston Churchill: «Socialism is a philosophy of failure, the creed of ignorance, and the gospel of envy, its inherent virtue is the equal sharing of misery». Αντικαταστήστε τη λέξη Socialism με τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ και θα έχετε την πλήρη απογραφή της σημερινής κατάστασης. Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η φιλοσοφία της αποτυχίας, το δόγμα της άγνοιας, το ευαγγέλιο του φθόνου και του οποίου η εγγενής αρετή είναι η ίση κατανομή της μιζέριας.

    Με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, άρχισε μια επίδειξη υπεροψίας προς την Ευρώπη. Ενα «νταηλίκι», bravado για να το πούμε πιο ευγενικά. Επισκέψεις στη Ρωσία με δουλοπρεπείς υποκλίσεις, κρυφές επισκέψεις στο Ιράν και μονομερείς ενέργειες, οι οποίες μοναδικό σκοπό είχαν να τονίσουν (για εσωτερική κατανάλωση) ότι «τα πράγματα άλλαξαν ριζικά». «Αυτά που ξέρατε μέχρι σήμερα, ξεχάστε τα». «Εμείς είμαστε εδώ για να δώσουμε αριστερό πρόσημο σε όλα». Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Φτάνει μόνο να αναλογιστούμε τις δράσεις που αφορούν την παιδεία, για να διαπιστώσουμε ότι όντως τα πράγματα άλλαξαν προς το πολύ χειρότερο όμως. Οπως η κατάργηση των Συμβουλίων και της Ηλεκτρονικής Ψηφοφορίας. Αναφέρω μόνο την παιδεία γιατί πιστεύω ότι η παιδεία μας (ή καλύτερα η έλλειψή της) αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη δύσκολη κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας. Πέρα όμως από την παιδεία, υπάρχει και το θέμα των προσφύγων. Ας μην ξεχάσουμε την υπουργό που μας δήλωνε ότι οι πρόσφυγες πάνε στην Ομόνοια και λιάζονται και μετά εξαφανίζονται. Κλασικό παράδειγμα του «δόγματος της άγνοιας».

    Αλλά και στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» πρωτοτυπήσαμε. Με τη «δημιουργική ασάφεια» και την εσκεμμένη κωλυσιεργία στη διαπραγμάτευση καταφέραμε να χάσουμε πολύτιμο χρόνο και να εξαντλήσουμε όλα τα χρήματα που βρέθηκαν στα ταμεία του κράτους. Είναι ευνόητο ότι οι «θεσμοί» (που δεν τρώνε κουτόχορτο, όπως νομίζαμε) ήξεραν ότι τα λεφτά τελειώνουν και ο χρόνος δουλεύει γι’ αυτούς.

    Δεν είναι τυχαίο που το Harvard ανακήρυξε τον Τσίπρα (και φυσικά τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό του) ως τον χειρότερο διαπραγματευτή της χρονιάς. Τι κερδίσαμε από τους πρώτους έξι μήνες; Απολύτως τίποτε. Αντίθετα χάσαμε πολύ χρόνο και χρήμα. Ακόμα, χάσαμε πολύτιμο κεφάλαιο αξιοπιστίας με τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Παίξαμε το λεγόμενο «chicken game», οδηγώντας ένα σαραβαλάκι, ενώ οι «άλλοι» οδηγούσαν τεθωρακισμένο. Και παίξαμε τα ρέστα μας με το δημοψήφισμα, νομίζοντας ότι η Ευρώπη θα υποχωρήσει μπροστά στο διαφαινόμενο αποτέλεσμα του «Οχι». Προσωπικά έμεινα έκπληκτος από το υψηλό ποσοστό του «Ναι». Οπως είχε διατυπωθεί η ερώτηση ήταν βέβαιο ότι ο κόσμος θα ψήφιζε «Οχι». Ηταν σαν να ρωτάς κάποιον αν «προτιμά να είναι φτωχός και άρρωστος» παρά «πλούσιος και υγιής».

    Ποιος θα απαντούσε «Ναι» στη λιτότητα, τη μείωση των συντάξεων και τα Μνημόνια; Είναι θαύμα που βρέθηκε το 38% να απαντήσει ουσιαστικά ότι θέλει να παραμείνει στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια πάση θυσία.

    Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η επιδείνωση της ήδη άρρωστης οικονομικής κατάστασης της χώρας. Είχαμε την τραπεζική αργία και μετέπειτα τα capital controls. Φυσικά, απαξιώθηκαν πλήρως οι συστημικές τράπεζες και χάθηκαν όλα τα χρήματα που μπήκαν στην προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση. Οι πολίτες υπέφεραν και οι επιχειρήσεις άρχισαν να έχουν προβλήματα ρευστότητας. Κανένας δεν γνωρίζει πόσο ακριβά μας στοίχισε το αχρείαστο δημοψήφισμα. Η ζημιά εκτιμάται στα 50 με 60 δισεκατομμύρια ευρώ. Το κακό είχε γίνει. Και ο Τσίπρας βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: «Ατακτη υποχώρηση ή έξοδος από την Ευρωζώνη». Ευτυχώς, επέλεξε την παραμονή στην Ευρωζώνη υπογράφοντας το πιο σκληρό Μνημόνιο. Οπως λέμε στην Κύπρο: «Θυμός του χωριάτη, ζημιά του πουγκιού του». Δυστυχώς όμως η ζημιά δεν έγινε στο πουγκί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στο πουγκί του Ελληνα.

    Και φθάνουμε αισίως στη δεύτερη περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αφού λοιπόν κέρδισε με διαφορά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015, έχοντας αποδεχθεί το σκληρότερο Μνημόνιο και με εντολή ουσιαστικά να το εφαρμόσει, άρχισε πάλι τα «κολπάκια». Για να διατηρήσει τα προσχήματα, προσπαθεί να δώσει «αριστερά καθρεφτάκια» στους ιθαγενείς, ώστε να ξεπεράσει τις προκαθορισμένες μνημονιακές υποχρεώσεις του. Για παράδειγμα, παραχώρησε ένα μεγάλο μέρος στην Δραπετσώνα στους γύρω Δήμους, ώστε να περιορίσει τις αντιδράσεις για την ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς. Φυσικά και πάλι ζημιωμένοι είμαστε. Με τον περιορισμό της έκτασης, το τίμημα που προσφέρουν οι αγοραστές είναι πολύ μικρό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος ενδιαφερόμενος. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τα ορυχεία χρυσού και την Eldorado Gold που απειλεί να φύγει από την Ελλάδα. Λεονταρισμοί για εσωτερική κατανάλωση, ανεξάρτητα από τη ζημιά που γίνεται. Δυστυχώς, παρά το πάθημα που είχαμε τους πρώτους έξι μήνες, δεν μάθαμε από τα λάθη μας τα οποία εξακολουθούμε να επαναλαμβάνουμε με καταστροφικές συνέπειες. Δεν είμαι αισιόδοξος γιατί στην επαγγελματική μου δραστηριότητα έμαθα κάτι πολύ απλό: Δεν μπορείς να επιτύχεις σε κάτι αν δεν το πιστεύεις απόλυτα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ με τις ιδεοληψίες του, δεν πιστεύει στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα η οποία είναι η μόνη που μπορεί να φέρει την ανάπτυξη στην Ελλάδα.

    Και λίγα λόγια για το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Μόνο οι διορισμοί συγγενών και φίλων φθάνουν για να το καταρρίψουν. Ολα όσα έγιναν μέσα στον ένα χρόνο, είναι δείγματα της αντίληψης που κυριαρχεί. Εμείς κυβερνάμε και κάνουμε ό,τι θέλουμε και διορίζουμε όπου μπορούμε όποιον θέλουμε. Είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει. Και αν δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις, εμείς δημιουργούμε νέες θέσεις για τα δικά μας παιδιά. Για παράδειγμα, οι μετακλητοί υπάλληλοι που στελεχώνουν τα γραφεία των υπουργών, τον Σεπτέμβριο ήταν 957 και σήμερα είναι 1.814, σχεδόν διπλάσιοι! Είναι ευνόητο ότι όλους αυτούς τους μετακλητούς υπαλλήλους που κοστίζουν μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, τους πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Φυσικά, το θέμα του βολέματος των ημετέρων συγγενών και φίλων επέσυρε και τις σχετικές γκρίνιες από τους θεσμούς, με προσωπική παρέμβαση του προέδρου του Eurogroup Jeroen Dijsselbloem.

    Θέλω να κλείσω το κείμενο αυτό με ένα άλλο απόφθεγμα του Churchill: «Some people regard private enterprise as a predatory tiger to be shot. Others look on it as a cow they can milk. Not enough people see it as a healthy horse, pulling a sturdy wagon». Δυστυχώς, αυτοί που μας κυβερνούν (αλλά όχι μόνον αυτοί) βλέπουν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα ως «επικίνδυνη τίγρη που πρέπει να εξοντωθεί» και ταυτόχρονα «ως αγελάδα που πρέπει να την αρμέξουν». Μπορεί να φαίνεται αντιφατικό αλλά δεν είναι. Στις Σκουριές και στον ΟΛΠ αντιμετωπίζουμε την επιχειρηματικότητα ως τίγρη. Στο ασφαλιστικό και στη φορολογία αντιμετωπίζουμε την επιχειρηματικότητα ως αγελάδα που πρέπει να μας δίνει το γάλα για να τραφεί το αδηφάγο κράτος που συνεχώς μεγαλώνει. Δυστυχώς είναι ελάχιστοι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι η ιδιωτική επιχειρηματικότητα είναι το μοναδικό πραγματικό άλογο που μπορεί να τραβήξει τη χώρα προς την τόσο αναγκαία ανάπτυξη. Αλλά αυτό το γεγονός δεν είναι επίτευγμα μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αποτέλεσμα πολύχρονων πολιτικών που καλλιεργήθηκαν από όλες τις εξουσίες. Οσοι ήταν υπέρμαχοι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας εξοβελίστηκαν από το σύστημα. Απλά τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ζούμε τον πλήρη και ξεκάθαρο κρατισμό και το ανελέητο κυνηγητό της επιχειρηματικότητας.

    * Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

    Σχόλιο από Άποψη | 27/01/2016

  2. ΄΄΄

    28 Ιανουαρίου 2016

    Πανούσης: Τους έλεγα θα μπουν 1.000.000 μετανάστες, με έλεγαν καλοπερασάκια

    Για «στενόμυαλα και ιδεοληπτικά ανθρωπάκια» κάνει λόγο ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, σε μια «πύρινη» ανάρτησή του στο Facebook, μέσω της οποίας ασκεί οξύτατη κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για το προσφυγικό.

    Στην ανάρτησή του με τίτλο «Επιμηθείς και ολίγιστοι», ο Γ. Πανούσης είχε προειδοποιήσει ότι «θα μπουν 1.000.000 μετανάστες και δεν αντέχει η χώρα», για να λάβει την απάντηση ότι είναι «καλοπερασάκια χωρίς ευαισθησίες».

    Σύμφωνα με τον κ. Πανούση, «Εθνική Πολιτική με στενόμυαλα και ιδεοληπτικά ανθρωπάκια δεν γίνεται».
    Ολόκληρη η ανάρτηση του κ. Πανούση έχει ως εξής:
    «Επιμηθείς και ολίγιστοι
    Οι τοίχοι υπάρχουν
    αλλά μέσα στο κεφάλι μας
    Μαργκερίτ Ντυράς, Ένας καταραμένος κόσμος

    Είναι πολύ άχαρο να μιλάς για σένα ή μάλλον για τις προτάσεις/πράξεις σου.
    Φτάνει όμως κάποια στιγμή που η «συμπλεγματική αχ-αριστεία τους» ξεπερνάει τα όρια.
    • Τους έλεγα: «θα μπουν 1.000.000 μετανάστες και δεν αντέχει η χώρα»
    Με έλεγαν: Καλοπερασάκια χωρίς ευαισθησίες. Τώρα τρέχουν για hotspots στρατόπεδα συγκέντρωσης και δεν βγάζουν άχνα.
    • Τους έλεγα: «Πρέπει να κάνουμε ειδική συμφωνία με το Σένγκεν ή να τους προλάβουμε».
    Με έλεγαν: Άσχετο. Τώρα τρέχουν να καταλάβουν πως θα παίζουν οι Ευρωπαίοι εναντίον μας με τη Συνθήκη.

    • Τους έλεγα: «Προσέξτε θα γίνουμε black box. Θα εγκλωβιστούν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες/μετανάστες στη χώρα».
    Με έλεγαν: Απαισιόδοξο. Τώρα τρέχουν για να πείσουν δημάρχους και κατοίκους.

    • Τους έλεγα: «Χρειάζεται αποτροπή».
    Με έλεγαν: Μη-αριστερό αφού τα σύνορα είναι ανοιχτά για όλους. Τώρα τρέχουν να πείσουν ότι φυλάνε τα σύνορα.

    • Τους έλεγα: «Δεν πρέπει να πέσει ο φράχτης του Έβρου».
    Με έλεγαν: Εθνικιστή (μάλλον λόγω παραμονής 19 χρόνων στη Θράκη). Τώρα τρέχουν πίσω από τους υψωμένους τοίχους /φρούρια σε όλη την Ευρώπη.

    Δεν είναι κακό να κάνεις λάθος εκτίμηση. Κακό είναι να μην τολμάς να πεις ποιος και πότε σε προειδοποίησε, ποιος και γιατί έλεγε τότε τα αντίθετα.
    Εθνική Πολιτική με στενόμυαλα και ιδεοληπτικά ανθρωπάκια δεν γίνεται».

    http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/664792/panoysis-toys-elega-tha-mpoyn-1-000-000-metanastes-me-elegan-kaloperasakia#ixzz3yZlTvpgx

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/01/2016

  3. O Στάθης Καλύβας στο iefimerida: Η κρίση ανέδειξε τη γύμνια της Αριστεράς – Τι λέει για Τσίπρα, Κυριάκο

    ΚΙΑΡΑ ΣΟΥΓΚΑΝΙΔΟΥ

    Ο διακεκριμένος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale μιλάει στο iefimerida.gr με αφορμή τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις αλλά και τη μεγάλη εκδοτική επιτυχία του πολύκροτου βιβλίου «Εμφύλια πάθη: 23 ερωτήσεις και απαντήσεις για τον Εμφύλιο».

    Ο Στάθης Καλύβας συνέγραψε το βιβλίο μαζί με τον αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Νίκο Μαραντζίδη.

    Στο βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες, οι δύο επιστήμονες επιχειρούν να δώσουν απαντήσεις σε 23 συχνές ερωτήσεις σχετικά με τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο τρόπος που απαντούν, όσο πιο αντικειμενικά πιστεύουν πως γίνεται, και μακριά από το αριστερό αφήγημα το οποίο κυριάρχησε μεταπολιτευτικά, έχει προκαλέσει πλήθος αντιδράσεων, μέχρι και βίαιων.

    Πάντως οι απαντήσεις τους -είτε αρέσουν είτε όχι- έχουν φέρει τα «Εμφύλια πάθη» στο Νο 1 ευπώλητων όλων των κατηγοριών στα μεγάλα βιβλιοπωλεία.

    Με αφορμή λοιπόν αυτή την επιτυχία, ζητήσαμε από τον Στάθη Καλύβα να μας δώσει ορισμένες ακόμη απαντήσεις: για την «πρώτη φορά Αριστερά», για τους χειρισμούς του Αλέξη Τσίπρα, για το τι μπορεί να περιμένει η Νέα Δημοκρατία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη…

    Πολύ μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διανόησης κλίνει ιδεολογικά και πολιτικά προς την Αριστερά. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; Και, από την άλλη, γιατί δεν καθρεφτίζεται ποτέ στα εκλογικά αποτελέσματα; Οχι μόνο της Ελλάδας…

    Δυστυχώς, ένα μεγάλο τμήμα των διανοούμενων δεν φημίζεται για το πρακτικό του πνεύμα και ρέπει προς έναν ακατάσχετο ρομαντισμό. Αντίθετα, η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων έχει να αντιμετωπίσει πρακτικά, καθημερινά προβλήματα. Εξ ου και η αντίθεση αυτή.

    Πώς εξηγείτε το φαινόμενο οι δεξιές (και ακροδεξιές) πολιτικές δυνάμεις να ενισχύονται ολοένα και περισσότερο στη σημερινή Ευρώπη, σε αντίθεση με τις αντίστοιχες αριστερές; Όταν ο κόσμος νιώθει ανασφάλεια κλίνει προς την ακροδεξιά;

    Αφενός η Αριστερά έχασε μεγάλο μέρος της απήχησής της μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αφετέρου οι Ευρωπαίοι είναι (αντικειμενικά και συγκριτικά) πλούσιοι. Ο άνθρωπος που φοβάται την οικονομική πτώση θα στραφεί περισσότερο προς την ακροδεξιά, που υπόσχεται την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές -αντίθετα από την Αριστερά, που υποσχόταν την οικονομική άνοδο στους φτωχούς.

    Η Αριστερά πάντως στην Ελλάδα υπήρξε αγκυλωμένη για χρόνια – το παραδέχονται ακόμα και ορισμένοι ψηφοφόροι της. Πώς εξηγείτε αυτό το φαινόμενο;

    Γιατί βολεύτηκε με την οικονομική επιτυχία και την ιδεολογική αυτοακύρωση των αντιπάλων της. Όσο η Δεξιά και η Κεντροαριστερά παρήγαγαν οικονομική ευημερία και αδιαφορούσαν για τα ιδεολογικά ζητήματα, η Αριστερά μπορούσε να ζει ένα τεμπέλικο όνειρο της εύφορης κοιλάδας. Η κρίση έδωσε πολιτική ώθηση στην Αριστερά, αλλά ταυτόχρονα ανέδειξε και τη γύμνια της.

    Μπορεί, κατά τη γνώμη σας, ο Αλέξης Τσίπρας να μετεξελίξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα;

    Αν με τον όρο σοδιαλδημοκρατία εννοούμε την Κεντροαριστερά, αυτό είναι το σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα και το έχει υλοποιήσει σε μεγάλο βαθμό. Με όρους πολιτικής τοποθέτησης, ο ΣΥΡΙΖΑ αντικατέστησε το ΠΑΣΟΚ το 2012, όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ είχε πετύχει να υποκαταστήσει την ΕΔΗΚ το 1977. Οι δημοκρατικές χώρες κυβερνώνται στο κέντρο του πολιτικού φάσματος και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Τσίπρας, που ως καλός πολιτικός ενδιαφέρεται πρωτίστως να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση.

    Από την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ηγεσία της ΝΔ μπορεί να λειτουργήσει ως ένας μεταρρυθμιστικός πόλος για το κόμμα, όπως πολλοί υποστηρίζουν; Και, εν τέλει, θεωρείτε ότι με αυτόν αρχηγό η ΝΔ μπορεί να ξαναγίνει πλειοψηφικό κόμμα το επόμενο διάστημα;

    Ναι -για τον ίδιο λόγο που ο Τσίπρας μετακινήθηκε προς το Κέντρο. Το ερώτημα δεν είναι αν θα επανέλθει στην εξουσία η ΝΔ (αυτό είναι μάλλον αυτονόητο), αλλά αν θα επανέλθει με την πρόθεση να κάνει τις αναγκαίες τομές, μερικές από τις οποίες είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά απεμπόλησε. Κατά τη γνώμη μου, οι δύο πιο αναγκαίες τομές δεν είναι άλλες από την αποτελεσματική λειτουργία του κράτους και η ανεμπόδιστη λειτουργία της παραγωγής.

    Ας πάμε τώρα στα «Εμφύλια Πάθη». Εκεί κάνετε λόγο για μύθους του αριστερού και του δεξιού αφηγήματος στον Εμφύλιο. Ποιοί είναι οι βασικότεροι; Μπορείτε να μας δώσετε μια συνοπτική αποτύπωσή τους;

    Oι μύθοι είναι πολλοί, αλλά εκείνο που προξενεί εντύπωση -αν το καλοσκεφθεί κανείς- είναι η μεγάλη συμμετρία των δύο βασικών αφηγημάτων, του «αριστερού» και του «δεξιού». Και τα δύο αφηγήματα περιγράφουν τη σύγκρουση λιγότερο ως εμφύλιο και περισσότερο ως πόλεμο ανάμεσα σε πατριώτες και ξενοκίνητους προδότες («Εαμοβούλγαροι» ή «Γερμανοτσολιάδες»). Και τα δύο αντιμετωπίζουν τον αντίπαλο ως μόνιμα επιτιθέμενο και σταθερά κακόβουλο. Και τα δύο, τέλος, αναπτύσσουν μια έντονη αυτοθυματοποίηση. Συνολικά, πρόκειται για αφηγήματα που κατασκευάζουν έναν μοχθηρό «άλλο» έτσι ώστε να ενισχύσουν τη συνεκτικότητα του «εμείς». Είναι προφανές πως επιστημονική έρευνα στο εσωτερικό των αφηγημάτων αυτών δεν μπορεί να υπάρξει γιατί τα πορίσματα έχουν τεθεί από την αρχή. Αντίθετα, αυτό που εμείς επιδιώξαμε είναι να ξεπεράσουμε τη λογική της «οπαδικής» ανάγνωσης της ιστορικής αυτής περιόδου, αποφεύγοντας ταυτόχρονα και τη λανθασμένη (και βαρετή!) προσέγγιση των ίσων αποστάσεων. Επιδιώξαμε να πάμε εκεί που μας πήγαινε η έρευνά μας.

    Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ορισμένοι Ελληνες συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, τόσο στην επαρχία όσο και στα αστικά κέντρα. Κατά τη γνώμη σας, πέρα από τον φόβο, μπορεί να είχε και ταξικά ή οικονομικά χαρακτηριστικά αυτή η συνεργασία; Υπάρχει διαφοροποίηση στα αίτια που οδήγησαν σε αυτές τις συνεργασίες ανάμεσα στην επαρχία και στα αστικά κέντρα;

    Η μορφή, το περιεχόμενο και η έκταση της συνεργασίας με τις δυνάμεις κατοχής διαφοροποιούνται έντονα χρονικά και γεωγραφικά και επομένως το ίδιο συμβαίνει και με τα κίνητρα, που ήταν πολυσύνθετα. Υπάρχουν επομένως όλων των λογιών κίνητρα, από τον πιο ιδιοτελή και ποταπό οπορτουνισμό ως (πολύ πιο σπάνια, είναι η αλήθεια) την πιο τυφλή πίστη στη ναζιστική ιδεολογία. Εκείνο όμως που ίσως αξίζει να τονιστεί είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του φαινομένου στην Ελλάδα: η ένοπλη συνεργασία με τους Γερμανούς αυξήθηκε γεωμετρικά όσο πλησίαζε η αποχώρησή τους, λαμβάνοντας μάλιστα μαζικές διαστάσεις λίγο πριν από την απελευθέρωση. Αυτό σημαίνει πως ένα κυρίαρχο κίνητρό της ήταν η μετακατοχική πολιτική στόχευση. Με άλλα λόγια, τα κίνητρα της συνεργασίας δεν αφορούσαν μόνο την Κατοχή και τους Γερμανούς.

    Το ΚΚΕ προπολεμικά ήταν μια πολύ μικρή δύναμη στην Ελλάδα (όπως ήταν και το ΚΚ παγκοσμίως). Πώς κατάφερε να συσπειρώσει τόσο πολύ κόσμο στο ΕΑΜ; Ποιοι παράγοντες συνετέλεσαν σ’ αυτό;

    Αρκετοί. Πρώτος και κυριότερος ήταν η κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και του πολιτικού συστήματος που δημιούργησε ένα τεράστιο κενό, ιδίως στην επαρχία. Το κενό αυτό κάλυψε αποτελεσματικά το ΚΚΕ, αντλώντας από τη μικρή μεν αλλά εξαιρετικά πειθαρχημένη στελεχιακή του βάση και χρησιμοποιώντας την τεχνογνωσία που είχε αποκτήσει της οργανωτικής λειτουργίας του σε συνθήκες καταστολής. Η στρατηγική του λαϊκού μετώπου αποδείχθηκε ιδιαίτερα έξυπνη, γιατί συγκάλυψε την κομμουνιστική ταυτότητα πίσω από την ευρύτερη πολιτική φυσιογνωμία του ΕΑΜ, ενώ μετά το 1943 βοήθησε πολύ η αυξανόμενη διεθνής αίγλη της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ιδιαίτερες συνθήκες της Κατοχής παρήγαγαν ριζοσπαστικοποίηση και πόλωση που το ευνόησαν. Συνολικά, από τη στιγμή που το ΕΑΜ απέκτησε τον έλεγχο του 70% περίπου του εδάφους της χώρας, αναγκαστικά όσοι ζούσαν εκεί τάχθηκαν μαζί του, είτε πίστευαν σ’ αυτό είτε όχι, είτε το ήθελαν είτε όχι. Για να το πω διαφορετικά, το ΕΑΜ είχε γίνει κράτος και ένα μεγάλο τμήμα της ισχύος του προερχόταν από την εξουσία που ασκούσε. Τέλος, ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο της επικράτησης του ΚΚΕ στη Κατοχή υπήρξε και η ικανότητά του να διαλύσει ή να υποτάξει τις ανταγωνιστικές αντιστασιακές οργανώσεις.

    Λέτε πάντως ότι το ΕΑΜ πέτυχε τελικά ασήμαντες νίκες κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής. Πιστεύετε ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να μην είχε σχηματιστεί ποτέ;

    Όπως γράφουμε, η συμβολική και ηθική διάσταση της αντίστασης είναι μεγάλη και είναι ανεξάρτητη από τη στρατιωτική της συμβολή, που ήταν μικρότερη. Για να το πω διαφορετικά, θα ήταν λάθος να κριθεί η αντίσταση με βάση μόνο τη στρατιωτική της αποτελεσματικότητα. Εκείνο που παραμένει θλιβερό είναι πως η αντίσταση στην Ελλάδα δυστυχώς δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον εμφύλιο σπαραγμό. Τα δύο φαινόμενα είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα.

    Αναφέρετε ότι ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) στελεχώθηκε κυρίως από κατώτατου μορφωτικού επιπέδου ανθρώπους. Μόνο αυτοί πολέμησαν λοιπόν στο βουνό; Η διανόηση τελικά παρέμεινε εκτός μάχης; Και τι έγινε με τις εύπορες τάξεις των Ελλήνων;

    Οι μαχητές του ΔΣΕ (και όχι τόσο τα στελέχη του) ήταν κυρίως αγρότες. Ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς προερχόμενο από τις πόλεις και με μεγαλύτερη μόρφωση έμεινε εκτός ΔΣΕ. Είτε βρέθηκε σε φυλακές και εξορίες, είτε ιδιώτευσε, είτε τέλος πολέμησε μέσα από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού ενάντια στον Δημοκρατικό Στρατό.

    Πώς προέκυψαν οι συγκρούσεις μεταξύ των αντιστασιακών ομάδων (Απρίλιος ’43 – καλοκαίρι ’44) κατά τη διάρκεια του πολέμου; Ήταν ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών; Ήταν μια προσπάθεια εκκαθάρισης των πολιτικών αντιπάλων της Αριστεράς;

    Οι πρώτες αυτές εμφύλιες συγκρούσεις αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της περιόδου, με τεράστιες πολιτικές συνέπειες, καθώς μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις πολιτικές επιλογές που ακολούθησαν. Προφανώς υπήρχε μεγάλη καχυποψία και αντιπάθεια ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις μη κομμουνιστικές αντιστασιακές οργανώσεις που προερχόταν από την εμπειρία της μεσοπολεμικής περιόδου. Γεγονός όμως είναι πως οι συγκρούσεις ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις υπόλοιπες οργανώσεις ξεσπούν την ίδια περίοδο σε ολόκληρη τη χώρα, ακολουθούν την ίδια μεθόδευση και καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκμηδένιση των αντιπάλων του ΕΛΑΣ είτε διαμέσου της βίαιης καθυπόταξης (με συχνές εκτελέσεις), είτε διαμέσου της υποταγής. Σ’ αυτό το αποτέλεσμα έπαιξε σπουδαίο ρόλο το γεγονός πως ο ΕΛΑΣ μπορούσε να λειτουργεί κεντρικά, ενώ, αντίθετα, οι αντίπαλοί του ήταν πολυδιασπασμένοι σε δεκάδες μικρότερες οργανώσεις με τοπική μόνο εμβέλεια.

    Το ΚΚΕ θεωρείτε πως τελικά επέλεξε την εμφυλιακή σύγκρουση ή σύρθηκε σε αυτή;

    Όπως και κάθε άλλη πολιτική οργάνωση που επιδιώκει την κατάκτηση της εξουσίας, το ΚΚΕ θα προτιμούσε να είχε αποφύγει την ένοπλη σύγκρουση. Δεν ήταν όμως διατεθειμένο να την απεμπολήσει, αν αυτό ήταν αναγκαίο.

    Πώς φανταζόσαστε πως θα ήταν σήμερα η Ελλάδα αν είχε επικρατήσει η άλλη πλευρά;

    Δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως η Ελλάδα θα ακολουθούσε το μοντέλο των υπόλοιπων «λαϊκών δημοκρατιών». Οι περιοχές μάλιστα που κυβέρνησε το ΕΑΜ από την απελευθέρωση ως, σε αρκετές περιπτώσεις, την άνοιξη του 1945 (η λεγόμενη «εαμοκρατία») αποτελούν ένα ιδιότυπο σοβιετικό πείραμα: μονοκομματικό καθεστώς, σοβιετικά σύμβολα, συνεχής κινητοποίηση του πληθυσμού, απόλυτη καταστολή των πολιτικών αντιπάλων.

    Γιατί δεν συμμετείχε το ΚΚΕ στις εκλογές του 1946; Αν στόχος ήταν κάποια στιγμή να κυριαρχήσει στην Ελλάδα, αυτό πώς θα το κατάφερνε; Ή μήπως δεν το ενδιέφερε τελικά να κυβερνήσει;

    Όπως έχουν δείξει αρκετές μελέτες, το ΚΚΕ την περίοδο εκείνη δεν μπορούσε να ελπίζει σε ένα ευνοϊκό εκλογικό αποτέλεσμα, καθώς είχε απολέσει ένα μεγάλο μέρος της στήριξης που διέθετε, ιδίως λόγω των Δεκεμβριανών αλλά και ως συνέπεια της διάλυσης της εξουσίας του που ακολούθησε και της καταστολής που υπέστη. Η επιλογή του ήταν είτε να συμμετάσχει στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι ως ένα ισχυρό κόμμα της αντιπολίτευσης, όπως έκαναν οι Γάλλοι και Ιταλοί κομμουνιστές, είτε να επιδιώξει μια νέα σύγκρουση. Επέλεξε, όπως γνωρίζουμε, τον δεύτερο δρόμο, γιατί θεώρησε τότε πως είχε πιθανότητες επικράτησης. Πώς έφθασε στην αντίληψη αυτή; Όπως δείχνουν πρόσφατες έρευνες που βασίζονται στα αρχεία των χωρών του Σοβιετικού Μπλοκ, η απόφαση αυτή του ΚΚΕ βασίστηκε στη διαβεβαίωση που έλαβε σε επίπεδο κορυφής πως θα στηριζόταν στρατιωτικά με αποφασιστικό τρόπο από τις σύμμαχές του χώρες.

    Πολλά παιδιά στην επαρχία έμειναν ορφανά μετά το τέλος του πολέμου και του Εμφυλίου. Αρκετά από αυτά φυγαδεύτηκαν σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ – το λεγόμενο «παιδομάζωμα». Πιστεύετε ότι αυτό έγινε για ανθρωπιστικούς ή για πολιτικούς-κομματικούς λόγους; Και αν δεν είχε γίνει ποτέ το «παιδομάζωμα», τα παιδιά αυτά τι μέλλον μπορεί να είχαν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα;

    Η βασική λογική ήταν πολιτική: από τη δημιουργία στρατιωτικών και κομματικών εφεδρειών για έναν στρατό που είχε σοβαρότατο πρόβλημα στελέχωσης, ως την επιδίωξη ελέγχου των πληθυσμών απ’ όπου προέρχονταν τα παιδιά αυτά (καθώς τα περισσότερα παιδιά που φυγαδεύτηκαν δεν ήταν ορφανά και αρκετές φορές η μετακίνησή τους έγινε ενάντια στη θέληση των οικογενειών τους). Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα εξελισσόταν ατομικά η πορεία του καθενός από αυτά τα παιδιά αν δεν είχαν μετακινηθεί, αλλά συλλογικά δεν θα διέφερε από την πορεία που είχαν οι υπόλοιποι συνομήλικοί τους. Συνολικά, η γενιά εκείνων που γεννήθηκαν μεταξύ 1920 και 1935 είχε μια πολύ δύσκολη παιδική ηλικία, αλλά έζησε μια καλή ζωή συνολικά.

    Μετά τον πόλεμο και τον Εμφύλιο παρατηρήθηκε μια μεγάλη μετακίνηση πληθυσμών προς τις πόλεις. Πολλά χωριά σχεδόν άδειασαν. Αν δεν είχε γίνει ο Εμφύλιος, η ελληνική επαρχία σήμερα θα μπορούσε να είναι πιο ανεπτυγμένη;

    Όχι. Η αστικοποίηση υπήρξε (και εξακολουθεί να είναι) αναπόφευκτο στοιχείο του οικονομικού εκσυγχρονισμού και θα συνέβαινε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όταν δοθεί η δυνατότητα στους ανθρώπους, αναζητούν τις ευκαιρίες και αυτές τις προσφέρουν ιδίως οι πόλεις, γιατί συγκεντρώνουν την οικονομική δραστηριότητα.

    Τελικά, όταν προκύπτει εθνικός διχασμός, αυτό οφείλεται σε σύγκρουση συμφερόντων ή σε σύγκρουση ψευδαισθήσεων;

    Είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς με ακρίβεια το πού ακριβώς τελειώνει η αίσθηση του συμφέροντος και πού ξεκινάει η ψευδαίσθησή του. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως εκ των υστέρων οι άνθρωποι γενικά μετανιώνουμε για τις συγκρουσιακές μας επιλογές (όπως, θα τολμούσε να πει κανείς, συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή). Γνωρίζουμε επίσης πως από τη στιγμή που ξεκινά μια σύγκρουση, δύσκολα αναχαιτίζεται, καθώς δημιουργεί τις συνθήκες αναπαραγωγής της, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που οδήγησαν στην έκρηξή της.

    Τέλος, εσείς και ο συνεργάτης σας, κ. Νίκος Μαραντζίδης, έχετε κατηγορηθεί πολύ για τα άρθρα που δημοσιεύετε τα τελευταία χρόνια. Έχετε δεχθεί από προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, όπως «καθηγητές του τίποτα», μέχρι και σωματικές επιθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, τα «Εμφύλια πάθη» είναι πρώτα σε πωλήσεις στην κατηγορία non fiction. Αισθάνεστε δικαίωση γι’ αυτό; Αισθάνεστε ότι το βιβλίο σας προσελκύει το ευρύ κοινό, όπως ήταν και ο στόχος σας εξαρχής;

    Προφανώς, η εξαιρετική υποδοχή του βιβλίου μάς χαροποιεί. Από την αρχή γνωρίζαμε πως η προσέγγισή μας θα προκαλούσε αντιδράσεις, καθώς αποδομούσε κάποιους μεγάλους μύθους της Μεταπολίτευσης, αν και δεν φανταζόμασταν την ένταση και τη χυδαιότητα που θα λάμβαναν. Όμως, κανείς μαθαίνει να αγνοεί τα φαινόμενα και να γελάει μαζί τους. Είναι εξίσου προφανές πως μέτρο της ποιότητας ενός βιβλίου δεν μπορεί να είναι μόνο η εμπορική του επιτυχία. Από την αρχή πορευτήκαμε με γνώμονα την επιστημονική εντιμότητα και ποιότητα, πράγμα που αντανακλάται στις διεθνείς μας επιστημονικές δημοσιεύσεις και το επιστημονικό μας κύρος γενικότερα. Από την άλλη, όμως, ο Εμφύλιος παραμένει ένα ιστορικό θέμα με ευρύτερο ενδιαφέρον για την ελληνική κοινωνία και η πρόκληση ήταν να αποδώσει κανείς την ουσία των επιστημονικών πορισμάτων με άμεσο και γλαφυρό τρόπο. Βέβαια, η έρευνα ποτέ δεν σταματάει και έχουμε ακόμη αρκετά πράγματα στα σκαριά.

    Πηγή: O Στάθης Καλύβας στο iefimerida: Η κρίση ανέδειξε τη γύμνια της Αριστεράς – Τι λέει για Τσίπρα, Κυριάκο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/247452/o-stathis-kalyvas-sto-iefimerida-i-krisi-anedeixe-ti-gymnia-tis-aristeras-ti-leei-gia#ixzz3ymBeMP6O

    Σχόλιο από Νικοστάθης | 31/01/2016

  4. Είναι η Τουρκία, ανόητε…
    Η Ελλάδα βρίσκεται με το πιστόλι στον κρόταφο με αφορμή το Προσφυγικό – Ο ρόλος της Τουρκίας, αλλά και η πίεση που ασκούν οι Βρυξέλλες

    Αλέξης Πετρόπουλος
    31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016, 09:16

    Αν η κυβέρνηση έχει εγκληματίσει στο Προσφυγικό – πέραν του σήματος «μπάτε σκύλοι αλέστε» που έδωσε με τη μεταναστευτική της πολιτική επί των ημερών της Τασίας Χριστοδουλοπούλου – είναι γιατί κατάφερε να προσφέρει στο πιάτο των Ευρωπαίων όλα τα επιχειρήματα για την de facto έξωση της Ελλάδας από τη Σένγκεν. Σαν να μην έφτανε αυτό, κατάφερε να στοχοποιηθεί η ίδια, ενώ στο στόχαστρο θα΄πρεπε να βρίσκεται η Τουρκία.

    Από τον περασμένο Ιούνιο λάμβανε το Μαξίμου προειδοποιήσεις από τις Βρυξέλλες να ζητήσει βοήθεια, ειδικά για τη φύλαξη των συνόρων με την ΠΓΔΜ. Αρνείτο, όμως, την παρουσία διεθνών συνοριοφυλάκων. Επισήμως, για λόγους «εθνικής περηφάνειας» που δεν μπορούσαν να καταλάβουν οι Ευρωπαίοι. Ανεπισήμως, επειδή γνώριζε ότι οι διεθνείς συνοριοφύλακες θα προχωρούσαν σε συστηματική καταγραφή και ταυτοποίηση των προσφύγων και στο τέλος της ημέρας θα άφηναν πολύ λιγότερους (αιτούντες άσυλο) να περνούν τα σκοπιανά σύνορα με προορισμό την κεντρική Ευρώπη, ενώ οι υπόλοιποι (παράτυποι μετανάστες) θα λίμναζαν στην Ελλάδα μέχρι να επιστραφούν στις χώρες προέλευσής τους. Η κυβέρνηση τελικά τους δέχθηκε, όπως και τις ταχείες ομάδες επέμβασης της Frontex στο Αιγαίο (RABIT), αλλά όταν ήταν πλέον αργά.

    Η εικόνα που καταγράφεται στην Εκθεση για την Αξιολόγηση της Σένγκεν που εγκρίθηκε την περασμένη Τετάρτη από το Κολλέγιο των Επιτρόπων είναι σε κάποια σημεία σοκαριστική. Οσοι την διάβασαν, είδαν την εικόνα μιας χώρας που είναι ξέφραγο αμπέλι όχι μόνο στα νησιά και στα αεροδρόμια, αλλά και στον Εβρο, όπου η καταγραφή – όταν γίνεται – είναι στοιχειώδης και σε καμιά περίπτωση δεν διασταυρώνεται με άλλες βάσεις δεδομένων (Σένγκεν, Ιντερπόλ).

    Το μόνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή για να κατευνάσει τα ευρωπαϊκά πνεύματα είναι να τρέξει: να προχωρήσει τάχιστα στη λειτουργία και των πέντε hotspots και, όπως έλεγε κοινοτική πηγή, «να ζητήσει όση βοήθεια μπορεί να πάρει».

    Αυτό φαίνεται να είναι το κλίμα και στην Κομισιόν: να στηριχτεί η Ελλάδα με όλους τους τρόπους. Ο ίδιος ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ φέρεται να στήριξε την Ελλάδα έναντι των επικριτών της στο Κολλέγιο της Τετάρτης, ενώ, σύμφωνα με κοινοτικές πηγές, στην επόμενη φάση θα επικεντρώσει σε όσα θα πρέπει να κάνει η Τουρκία για τη μείωση των ροών. Κάτι που έπρεπε να είχε κάνει η πρώτη η ελληνική πλευρά. Οι Ευρωπαίοι έχουν αναγνωρίσει σε όλους τους τόνους ότι η Τουρκία είναι η χώρα-κλειδί για τον έλεγχο των ροών και ήρθε η ώρα να το κάνουν πράξη. Το διαφαινόμενο «ξεμπλοκάρισμα» των 3 δις που υποσχέθηκαν οι Βρυξέλλες στην Τουρκία από τον Ματέο Ρέντσι που έθετε προσκόμματα ζητώντας τα χρήματα να πληρωθούν από τον κοινοτικό προϋπολογισμό (και ρωτώντας πού ακριβώς θα διοχετευθούν τα κονδύλια) και οι διαρροές (Die Welt) ότι η Αγκυρα ζητά επιπλέον 2 δις δείχνουν ότι ο παράγοντας Τουρκίας ξαναζεσταίνεται. Οι Τούρκοι δεν προτίθενται να κάνουν τίποτα χωρίς χρήματα, αλλά, όπως έλεγε ευρωπαίος διπλωμάτης, «ας πάρουν όσα χρήματα θέλουν, αρκεί να μειώσουν τις ροές».

    «Πριν σκοτώσουμε τη Σένγκεν, πρέπει να αλλάξουμε τη διαδικασία του Δουβλίνου», είπε πρόσφατα ο Μαρκ Ρούτε. Οι αλλαγές δρομολογούνται για την άνοιξη, όταν οι Ευρωπαίοι ξέρουν ότι δεν θα μπορούν να κλείσουν τα μάτια στις μεγάλες ροές. Οπως σημειώνουν οι Γιάννης Μαστρογεωργίου και Γιώργος Παπούλιας στο Δελτίο Πολιτικής Ανάλυσης και Εκτίμησης του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, «οι αλλαγές στη διαδικασία χορήγησης ασύλου, όπου ο κάθε πρόσφυγας μπορεί να ζητήσει άσυλο από τη χώρα προορισμού του, αντί της χώρας εισόδου του, ενδεχομένως να προκαλέσει περισσότερες αντιδράσεις απ΄όσες περιμένει ο ολλανδός πρωθυπουργός. Οι εκτιμήσεις, άλλωστε, κάνουν λόγο για 3 εκατομμύρια πρόσφυγες μέχρι το 2018! Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις είναι αδύνατον χώρες όπως η Ολλανδία, η Αγγλία, η Σουηδία, να δεχθούν αλλαγή του Δουβλίνου, χωρίς θωράκιση των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε.».

    Για ποιον χτυπά η καμπάνα; Για την Ελλάδα και την Τουρκία που σύντομα θα ξανακληθούν να φυλάξουν από κοινού τα σύνορά τους. Πολλοί Ευρωπαίοι έχουν αντιληφθεί ότι η παρούσα κυβέρνηση επιδεικνύει μια κάποια αποτελεσματικότητα, ή έστω και με καθυστέρηση κάνει όσα πρέπει να κάνει, όταν βρίσκεται με το πιστόλι στον κρόταφο. Με αυτή την έννοια, η απειλή έξωσης από τη Σένγκεν, αν και ρεαλιστική, μοιάζει με την απειλή του περασμένου καλοκαιριού για το Grexit.

    Οι γνωρίζοντες τις ευρωπαϊκές ισορροπίες και τους συσχετισμούς, μάλιστα, θεωρούν απίθανη την αποβολή της Ελλάδας από το κεκτημένο της Σένγκεν για έναν απλό λόγο: την Τουρκία, που σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα δεχθεί και το μεγαλύτερο βάρος, αντιλαμβανόμενη ότι δεν θα μπορεί να αφήνει τους διακινητές να αλωνίζουν στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι το φοβούνται. Δεν το θέλουν, όμως, ούτε οι Ευρωπαίοι…

    Σχόλιο από mer | 02/02/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: