-Του Προκρούστη το κονάκι (μ-λ) Νο 2
Του Προκρούστη το κονάκι (μ-λ) No 2
Το ποστάκι του Προκρούστη έγινε πολύ βαρύ δεύτερο γιαυτό ανοίγω, όμορφο και ελαφρύ —————————————————– Ανοίξαμε και σας περιμένουμε .
Άλλη μια υπόγεια διεργασία σε έναν χώρο ελεύθερο , απάνεμο με ήσυχα νερά.
ΆΠΑΝΤΕΣ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ. (παλάσκαι και αρβύλαι έξω από δω).
Έκαστος καταθέτει την δική του πινελιά 
όποια και αν είναι αυτή.
Απαραίτητη προϋπόθεση το μέτρον. Μέτρον ποιητικόν τε και παν άριστον.
Πεζές περιπολίες καθίστανται ανεκταί, υπό του αδμινίστωρος και των συν αυτώ, μόνον εις τον βαθμόν που είναι λόγιες.
Ενότητες , ομαδοποιήσεις καλλιτεχνικές , θεματικές και άλλες επιτρέπονται εν τη εξελίξει του παρόντος κονακίου.
Άμα τη αθρόα προσελεύσει καταστεί δυνατή η εκλογή επιτροπής δια τα προς διευθέτησιν των του παρόντος κονακίου συμβαινόντων αύτη θα πραγματοποιηθεί με σύστημα πλειοψηφικόν (το τριφασικόν λεγόμενον)
Η επιμέλεια και η έμορφος τακτοποίησις του παρόντος χώρου ίνα τούτος παράσχει μίαν ευεξίαν πνευματικήν τε και σωματικήν (όπως σε ένα θερισμένο σιταροχώραφο μετά από βροχή) εις τους κονακιστάς αποτελεί ευγενή δωρεά ομίλου τινός φίλα προσκείμενου προς τους Π & Α
Λοιπόν αγαπητοί/ές μου με την βεβαιότητα ότι το ποιητικόν του τίτλου θα σας εμπνεύσει και καινά δαιμόνια θα εισάγει στην οργιώδη φαντασία σας , ΑΡΞΑΣΘΑΙ….
Η ΧελιδΩνα (μ-λ) …. πέθανε !
Ζήτω…. Του Προκρούστη το κονάκι (μ-λ) No 1
Ζήτω…. Του Προκρούστη το κονάκι (μ-λ) No 2
55 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
Περί ημών
“Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος,
το νου σου ε;”
Ένας τόπος συνάντησης και συζητήσεων…. Για αυτούς που ενδιαφέρονται για τις υπόγειες σχέσεις που συνδέουν τα επιφαινόμενα, γι αυτά που για να συνειδητοποιήσεις πρέπει πρώτα να χτυπηθείς, μετά να υποψιαστείς και στο τέλος να καταλάβεις.
Γιατί ο Πόντος αποτελεί μια υπόγεια διεργασία ανατρεπτική -και γι αυτό αριστερή- για τις μέχρι τώρα εικόνες μας. (pontos.aristera@gmail.com )
(“Ποιοί και Γιατί“)
ΑΚΟΥΣΤΕ:
Παύλο Σιδηρόπουλο, Kazim Koyuncu, Νίκο Γεωργιάδη, Fuat Saka, Καζαντζίδη-Χρύσανθο, N. Παπαβραμίδη, στη Νότια Ρωσία
_______________________________________
_______________________________________
Γ ε ν ο κ τ ο ν ί α σ τ ο ν Π Ο Ν Τ Ο
_______________________________________
-
Σχόλια
Ζωνιανίτης στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Μεταμορφώσεις… 2 Γιάννης στο -Μεταμορφώσεις… 2 Ματσουκάτες στο -Μεταμορφώσεις… 2 Nοσφερατος στο -Πόντος και ΠΠΣΠ Πόντος και Αριστερά στο -Πόντος και ΠΠΣΠ
Χτίζουν και γκρεμίζουν κάστρα
σ’ένα γλέντι φοβερό
για μια κόρη ξελογιάστρα
κι αν χαθεί που θα την βρω ;
Δρόμο παίρνω , δρόμο αφήνω
σε βουνά και σε γκρεμνό
κι όμως ζω να τυραννιέμαι
στο δικό της τον καημό.
Μου την άρπαξε η μοίρα
μια βραδυά στο χαλασμό,
θα την βρω και θα την πάρω,
το ‘χω βάλει πια σκοπό
του Βασίλη Τσιτσάνη.
———————
Το αλίευσα από την “ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΗ ΟΥΤΟΠΙΑ”
mumul
Άντε καλή αρχή και πάλι…
Ομέρ
Προκρούστη,ελπίζω να μου ληστέψης μόνο τη ψυχη.
Για κάθε άλλη προσπάθεια,έχω το Θησσέα μου.
Ερσυλία μου… η ψυχή είναι το άπαν!
Έτσι και καταφέρουμε να σου ληστέψουμε την ψυχή θα είσαι αιώνια δικιά μας…. όσο και να χτυπιέται ο Θησέας σου!
Ομέρ
λέω να το επισκεφτώ και τουτο το Κονάκι
(που να που μας προεκυψε σαν βρεφος Ποντιάκι…)
Όταν ο Θησέας βρέθηκε στη μέση του Λαβύρινθου
Με τις χιλιάδες διαδρομές να διανοίγονται και κάθε μια ως ανεπίστρεπτη επιλογή
(και μέσα από χιλιάδες αντανακλώμενους καθρέφτες είδε – φευγαλέα- τον Μινώταυρο σαν μια σκιά στον τοίχο .
Προς στιγμήν σταμάτησε και κάθισε στο πάτωμα. Αναλογίστηκε ‘’ Τι άραγε γυρεύω εδώ; Ποια μοίρα τάχατες με περιμένει; Κι αραγε δεν είναι προτιμότερο αντί να γυρνώ αιώνια μες τον Λαβύρινθο να κάτσω εδώ και να τον περιμένω; Έτσι κι αλλιώς όπως κιο Θάνατος θαρθει’’
Προς στιγμήν . Και μετά ανασηκώθηκε και συνέχισε να ψάχνει στα Τυφλά μες τον Λαβύρινθο τον Μινώταυρο που κι εκείνος έψαχνε τυφλά γιατί κάνεις τους δεν μπορούσε να αντέξει την αναμονή μες την αιωνιότητα .
Καφενείον ο Λαβύρινθος
Μετά τον Μινώταυρο τον έπιασαν τα νεύρα του και μια πείνα. Είδε το Θησέα και του λέει, θα σε φάω τώρα εσένα και μετά θα μου φέρει ο μπαμπάς απέξω. Ήταν και λίγο χαζός, αν περίμενε ο Θησέας θα πέθαινε της πείνας πρώτος. Ο Θησέας ξαφνιάστηκε που τον είδε να εμφανίζεται, σκέφτηκε να του πει να μην είναι τόσο κοιλιόδουλος.
Αλλα βλέποντας ότι δεν έβγαινε συμπέρασμα κι ότι αυτός όπως το πήγαινε θα έτρωγε όλες τις πόλεις αφού τελείωνε με τη νεολαία της Αθήνας σκέφτηκε να κάνει το καθήκον. Μετά λυπήθηκε και άρχισε βγαίνοντας να σκέφτεται ότι κι αυτός είναι τέρας και ιστορίες, καταραμένη αναγκαιότητα, να μην αφήνει ένα ζωντανό να δει τα πράγματα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας.
Η Αριάδνη δεν καταλάβαινε και του έλεγε μπράβο και τέτοια (γυναίκες),κι αυτός προκειμένου να ησυχάσουν τα αυτιά του την κατέβασε στη Νάξο.
Ξέχασε μέσα στη σκοτούρα του να αλλάξει και τα πανιά…Βεβαίως η πόλη σώθηκε. “Ανάγκα και Θεοί πείθονται” του είπε ένας φίλος του βλέποντάς τον σε αυτά τα κακά χάλια.
“Άμα είναι να αρχίσουμε τους αναχρονισμούς να πω κι εγώ ότι τούτη τη γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε”. “Α γειά σου”, του είπε ο φίλος του και ο Θησέας χαμογέλασε αρχαιοπρεπώς κατά το Αιγαίο.
κατσε λιγο να θυμηθω εχω γραψω κι ενα επος Για την Αριαδνη και τον Θησεα ..Πρεπει να το ψαξω ..
Λαβύρινθος ή Περιπλάνηση
Θελησες να γνωρίσεις το Λαβύρινθο
ήμουν πρόθυμη να κρατήσω την άκρη του μίτου.
Μου ζήτησες μαζί να περιπλανηθούμε
κι εγώ χωρίς πολύ σκέψη σ’ακολούθησα.
Κιεκεί μέσα στ’ανήλιαγα μαιανδρικά του
διαμερίσματα,
σπείραμε και θερίσαμε τους καρπούς
της αγάπης μας.
Τα χρόνια πέρασαν
Κι εμείς χαμένοι στη σκοτεινιά των διαδρόμων
προχωρούμε
Σφιχταγκαλιασμένοι
περιπλανιώμαστε
Η λάμψη της ψυχής μας ξεδιαλύνη τα σκοτάδια
Προσδοκάμε τη στιγμή που θα βρούμε την έξοδο
Διαισθανόμαστε πως η τολμηρή απόπειρά μας
στο τέλος φτάνει.
Το φως είναι κοντά μας
Μια καινούρια ζωή μας περιμένει.
Το Βρηκα :
Ο Μίτος της Αριάδνης (η Ιστορία πέρα από τον Μύθο )
——————————————————
Πριν μπει μες τον Λαβύρινθο της Κρήτης ο Θησέας
-που ητο αρχαίος ήρωας ,όπως και ο Περσέας
Λένε πως ήταν σκεπτικός τον έτρωγε σαράκι
Και λένε πως σκεφτότανε σπαρταριστά(του Άκη )
Τα κωλομέρια γκόμενας που είχε στην Αθήνα
Με την οποία –λέγουσι –περνούσε πολύ Φίνα
Μα τώρα την παράτησε και ήτανε με άλλη
Κι ο διχασμός τον τρέλαινε , τουφερνε παραζάλη
Η Αριάδνη δίπλα του ήτανε γκομενακι
Πανέμορφη και λυγερή φορούσε και στριγκακι
Τον φρόντιζε πάρα πολύ κι όλο ρωτούσε
‘’τι έχεις;
Θησέα μου πανέμορφε ,γιατί δεν με προσέχεις;
Εκείνος όμως ,γύρναγε, αλλού ένοχο βλέμμα
Δεν ήθελε ξανά ν αρχίσει σχέση μένα ψέμα
Κι ύστερα είπε, ταχα πως φοβάται μη χαθεί
Μέσα εις τον Λαβύρινθο , αποπροσανατολισθεί
Σαν έλαβε το μήνυμα , η Αριάδνη είπε:
Ω ήρωα μου δυνατέ ,θαλάσσιε μου Ίππε
Που θα χωθείς μες τις στοές τον ταύρο να σκοτώσεις
Κι όλους τους νέους και τις νιες , για πάντα να τους σώσεις
Δέξου για δώρο ακριβό, ετούτο το κορδόνι
-έτσι κι αλλιώς στον κώλο μου μπαίνει και με πληγώνει –
Είναι λεπτό είναι μακρύ και φτάνει χίλια μέτρα
Αρκεί για να ξετυλιχθεί στη , Λαβυρίνθου, πέτρα
Μη με ρωτάς πώς μπόρεσα να τοχω για στριγκακι
Μια μάγισσα με μοίρανε ,μου το κανε δωράκι…
Έτσι λοιπόν ο ήρωας με δώρο αυτόν τον μίτο
Μπήκε μες τον Λαβύρινθο και έχτισε τον Μύθο…….
http://nosferatos.blogspot.com/2009/10/blog-post_4922.html
-Στον τράχηλο της καρδιάς μας δεν έχουμε
γλιτσιασμένα μακριά μαλλιά σρτιφογυριστά
Για το λουλούδι, το αηδόνι, την ψυχή, το φεγγάρι
και τα λοιπά η κοιλιά μας είναι χορτάτη
Και για την ώρα
στις υποθ’εσεις της καρδιάς δεν δίνουμε φράγκο
-Εσύ λοιπόν δίχως να φοβάσαι
εμπιστεψου στην κοιλιά σου
Εμείς
με του Προμηθέα τις κραυγές
γιομίζουμε την πίπα μας
σαν χοντροκομμένο καπνό το πίνουμε
και δίνοντας ώμο με ώμο
στο Γιαγκίν Κουλεσί
διαλέγουμε στους ορίζοντες τα μάτια που κοκκινίζουν
n.h.
mumul
Ο Μινωταυρος στο Σατυρικο του Φελλινι
http://nosferatos.blogspot.com/2009/09/fellini-satyricon-minotaur-scene.html
http://www.youtube.com/watch?v=9JoFbp_hr7g
mumul
Μετά από όλα αυτά άκουσα κάποια που φώναζε
Γιώργο μα πού αγαπάνε αυτές οι γυναίκες?
Δε ξέρει ότι είναι παρομοιώσεις παρμένες από τη πρόθεση του ποιητή για να γράψει.
Τρόπος του λέγειν φωνάζω και γω.Τρόπος του λέγειν μη φοβάσαι.
Μύθος είναι.
Ασχετο.. Δεν μου λές Ερσυλία.. Απο που βγαινει το ονομα
Και ..μήπως εχουμε ξασυνατηθει ξανά σε κανενα Λαβυρινθο με αλλο προσωπειο;
“Ψυχή βαθιά” μας σήκωσε τούτες δω τις ημέρες
κι ουτε ενα γεια στον νέο μουσαφίρη
που στου Προκρούστη ζύγωσε το μελαγχολικό κονάκι
κι ίσως του τοπίου η ομορφιά εκεί νάναι κρυμμένη
Ερσυλία καλως ήρθες
mumul
Μου Φαινεται Μουμουλιε πως εχεις καποιο μέλι
και ερχονται οι ομορφες λες κι ησουνα Παστέλι
Μήπως σε λένε και Μεμέλ;Μηπως η Ερσυλία
που ηρθε στον Προκρουστη εδώ για ναβρει Ασυλία
Απο καποιον Μινώταυρο μήν ειναι καποια άλλη;
Πες μας μωρέ Μουμουλιε μου μου ηρθε μια ζαλη
στα ξαφνικά και δεν μπορω πλέον να στιχουργήσω
Ποια ειναι η Μόσχου η τρυφερή κοντευω πια να
πλανταξω ηθελα να πώ κι οχι τιποτις αλλο
παντως ‘δω μέσα κρυβεται Μυστηριο μεγάλο
και σερνεται ποιητικώς εντος του Λαβυρίνθου
ως κόρη μες στα Ερειπια της πιο Παλιάς Ολύνθου
σαν Αριαδνη πουχασε στα Σκοτεινά τον Μίτο
Κι ολογυρα οι Ποιηται φωναζουσι ενα ”ζΗΤΩ!”
—-
και σε καλωσοριζουμε εντος(μας ) Ερσυλία
Μπες στου Προκρουστη την Πηγή : Αρχαια Κρυσταλία
και πιές το γαργαρο νερό που βγαινει απο στιχους
Κατσε μαζί και ακουσε παναρχαιους τους Ηχους
π’βγαινουν απο μεσα μας κι αντιλαλούνε εξω
πες: ”στου Προκρουστη τη γωνια θελω κι εγώ να παιξω”!!!
Το είπα γω απ’την αρχή μα
πού’σουν να τ’ακούσεις
στο σχόλιο το 3 γύρισε
αν θες να μ’αντικρίσεις
Μήτε παστέλι ήμουνα μήτ’ έχω κάποιο μέλι
αν κι απ’ αυτό το παλαλό ίσως κάποιος να θέλει
χαλάρωσε εξάδερφε και μην τα φοβερίζεις
πουλιά είναι διαβατάρικα που δεν τ’ αναγνωρίζεις
απάνεμο ψάχνουν καμια φορά μέρος να ξαποστάσουν
και στο κονάκι έρχονται και για να ξεδιψάσουν
κάτσε και δες τα από μακριά πως πίνουν το νεράκι
απ του προκρούστη την πηγή που ειναι στο κονάκι
m.
Θέλεις σίγουρα να σου πω από που βγαίνει το όνομα Ερσυλία?
Μη χασω τη μαγεία.Βγαίνει απο το Ερσιλία.
Πως θες να ξέρω,καλέ μου, αν έχουμε συναντηθεί ξανά
Πες μου σημεία αναγνώρισης
σημεια αναγνωρισης μου θελεις Ερσιλία
Μα ελα που στα ξαφνικά επαθα Αλαλία
και στεκω εμπρος σου ενεός και δεν μου βγαινει ΄Ηχος
Μου φαινεται θα αποσυρθώ ,για λίγο, εντος, Ησύχως
Εντω μεταξύ εκεινος γυρναγε εδώ και κει στα Σκοτεινά , βαριεστημένος αλλά και ανυποφορα πεινασμένος , ανειπωτα Μόνος μες την αιωνιοτητα του Λαβυρινθου του ,σαν τρομαγμένο αγριμι αλαφιασμένος
” Μα τι τους εχω κανει;” σκεφτονταν ” Τι θελουν ολοι αυτοι οι τυποι που ερχονται καθε τόσο και με κυνηγάνε;Απ’ οσο θυμαμαι τον εαυτό μου καθε τόσο ενας κυνηγός κεφαλών ερχεται εδώ μέσα και γυρευει το κεφαλι μου..
Ευτυχως μολις με βλεπουν πεθαινουν απο την Τρομάρα ..’ ωΧ ! Να ενας ακομα ..Κρατά σπαθί κι ασπίδα αλλα και κατι σερνεται σαν μια ουρα απο την αρχαια φουστιτσα του..Μου Θυμιζει την πρωτη φορά που μπηκα εδω μέσα και εκινη η χα..ρα -η Αριαδνη ντε -μου χαρισε εκεινο τον Μιτο που δεν οδηγουσε πουθενά παρά μόνο ξανά σ’αυτήν
και δεν ηθελα και θελησα να φυγω , για πάντα , να ξεφυγω και τοτες φυτρωσε αυτή η Κεφάλα Ταυρου στη θεση της Κεφαλής μου και καθε Φορά που βλεπω τον εαυτό μου στους απειρους καθρεφτες εδώ μέσα, φωναζω σιωπηλα : Δεν ειμαι ο Μινωταυρος. Ο Θησεας ειμαι . Ο Θησεας!
Εκ των υστέρων μάθαμε το Μυστικό-
μας ρίξαν στον Λαβύρινθο, μας είπαν:
‘’Σκότωσε τον’’- και μας χαρίσαν κι ένα Μίτο- τάχα για να μπορέσουμε να ξανα βγούμε
Κι ύστερα Ψάχναμε στα Τυφλά
Μια ζωή..
Και κάποτε κοντοσταθήκαμε απελπισμένοι.
Κοιτάξαμε τον Καθρέφτη που είπε:
‘’Εσύ σαι ο Μινώταυρος Και τούτος ο Λαβυρινθος οπου ματαια εψανες ειναι η Αξαρχής σου κατοικια ..Εδώ γεννηθηκες .
Και δεν υπάρχει Μίτος ‘’
Ακομα και η Αριαδνη ηταν ψέμα .
Ψέμα τα πάθη,οι πόθοι,τα χρυσόνειρα,
το ψάξιμο του νου μες τα σκοτάδια.
Δυστυχεις! ψευτογελάμε,
ψευτοζούμε, ψευτοκλαίμε
κι όταν λέμε<>!
ψέμματα κι αυτό το λέμε!
Ίσκιοι οι πόθοι,τα πάθη,τα χρυσόνειρα
το ψάξιμο του νου μες το σκοτάδι.
Η Γευσις της ζωής μας
Απ΄ τη ζωή, στο τέλος της, μόνη απομένει γεύσις
του αειφόρου ποταμού (που δις εμβαινειν), ρεύσις
η γλύκα, μήλου αδαγκωτου, και η επιθυμία
ανείπωτη ,ως μια ορμή προς μιαν ουτοπία..
Απ’ τη ζωή ,στο τέλος της ,μένει καμμένο ξύλο
κι’ ο τρομερός Μινώταυρος δεμένος σ’ενα στύλο
Η Αριαδνη ,μυστικά να ξετυλίγει μίτους
κι’ ο Ιωνάς να οδύρεται με΄τη Κοιλιά του κήτους …
Απ’ τη ζωή γαυγίσματα ,φωτιά και γκρίζα σκονη
κι όταν στο τέλος έρχεται η νεκρική σινδονη
οταν εγκαταλείπουμε το ,των ανθρώπων ,πλήθος
Πλάθει νανούρισμα ξανά το μητρικό το στήθος
η Γευσις της θεότητας , βυζιού γαλακτερή
οπως το άστρο της Βηθλεεμ ,κι αυτή αστραφτερή
όταν θα φευγει η ζωή ,σαν μια σκιά στον τοίχο
και μάταια ο Μινωταυρος θα ψάχνει για τον Μιτο….
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1098.html
Εγώ δεν είμαι ένα διαβατάρικο
πουλάκι.
Είμαι ένα κοριτσάκι περιπατητικό
και ήρθα στου Προκρούστη το κονάκι
για να τον δω λιγάκι και δυό λογάκια
να του πω.
Καλέ μου Προκρουστάκι,γίνε χριστιανός
και μη ληστεύης όλους όσοι έρχονται εδώ.
Τους βάζεις σε στενό κρεββάτι τους
κόβεις τα ποδάρια και τα τρως.
θα βρεις κι εσύ το μάστορά σου
μιαν ημέρα,δυστυχώς,
θα σου κόψει τα ποδάρια
να τα κάνει κρεμαστάρια.
Και ύστερα θα δούμε τι θα τρως
-Μην φοβάσαι Εσρυλία
εδώ δεν υπάρχει ασυλία
“παλάσκαι και αρβύλαι έξω από δώ”
λέει φάτσα κάρτα στο εισαγωγικό
-και το κρεββάτι πουχουμε ειναι να ξαποστάσει
ο μουσαφίρης πουρχεται και για να ξεδιψάσει
-αλλού είν τα πριόνια μας αλλού και τάρματά μας
αγρίους δεν αφήνουμε μεσα στο οντά μας
-κι όποιος στο νου του έβαλε να φέρει εδώ φαρμάκι
και να χαλάσει το ήρεμο κι απάνεμο κονάκι
καρά οφίς τον έφαγε που πείραξε την μούσα
μεγάλος και φαρμακερός πάνω από την Κρούσα
και του Προκρούστη ο οντάς τρεις έχει “ιδιοκτήτες”
τον Μ-πιο με τον mumul και τον Ομέρ χωρίς πριόνι
κι όπως λέει το παραδοσιακόν εδώ εις το κονάκι μας
Μέρα μέρωσε, τώρα η αυγή χαράζει
τώρα τα πουλιά, τώρα τα χελιδόνια
τώρα κελαηδούν
Τώρα κελαηδούν
τώρα λαλούν και λένε
Ξύπνα αφέντη μου
ξύπνα αγκάλιασε
κορμί κυπαρισσένιο
κι άσπρονε λαιμό
mumul
Καλωσεβρήκα Μουμουλέ και σε
και τη γενιά σου.
Από τα βάθη της ψυχής,αντάρ
τικο σήκωσα μπαιράκι και
ήρθα στο κονάκι.
Με μια λαχτάρα αναψυχής
με πεθυμιά για ζέστα
ξεκίνησα από νωρίς.
Και νάμαι τώρα βιαστική,
στη γλωσσα την ευχετική.
Χίλιες ευχές ακόμη
Χίλια καλοσωρίσματα
Χίλια και δυό χιλιάδες
Χίλια καλωσασέβρηκα
κι ακόμη λίγα είναι.
Μη φωνασκείς Θησέα μου,
η Αριάδνη σου με τα πολλά
μπλά μπλά εστόλισε με
ταύρινη περικεφαλαία
την έξυπνή σου κεφαλή
που είναι τόσο ωραία.
Μη φοβάσαι!Θησέα.
Εγώ είμαι η Ερσυλία,
αι διαπεραστικαι σου
αι φωναί ξεπέρασαν τον ήχο
διαπέρασαν τον τοίχο
του οίκου του ωραίου μου
και έκαναν τα ώτα μου
τα ώτα ωσάν του λύκου.
Με ολολυγές πετάχτηκα
είπα είν ο θησέας
τι τάχατες να τούκανε
ο κακός πάλι ο Ταυρουλέας.
Εγώ είμαι η Ερσυλία,μη φοβάσαι.
Άφησα το Ρωμύλλο μου,για σε
και πάω να βρω το Τζιάννι
το καλό μου ιατρό του
Κένταυρου το μαθητή,
που μοναχός του γύρισε
πέρα απ τη Κολχίδα
εξέφυγε απ του δράκοντα
τη φοβερή μανία
έφερε όλα τα βότανα
και για την αυπνία.
Περίμενε λιγάκι να
το βρω είν ένα
μπουκαλάκι μαγικό.
Τον έδωσε η Τζιροντού
η μάγισσα και τούπε
να σου το φέρει να το πιείς
και να συνέλθεις.
Δυό τρείς σταγόνες θε
να πιείς μες σ ένα ποτηράκι
με μπόλικο νεράκι.
Ευθύς, σαν κοιταχτείς
μες τους πολλούς καθρέπτες,
του Μινωταύρου σου
στο πίτς και πτίλον
θε να εξαφανιστεί
η περικεφαλαία.
Κι ευθύς αμέσως
θε να εμφανιστεί
η όμορφή σου η κεφαλή
η κεφαλή σου του Θησέα,
η ωραία.
Για όλα αυτά ποιός”καλός δαίμονας” πταίει?
Η Αριάδνη?
Όχι βέβαια!
Η Πασιφάη είν’αυτή που δεν άφηνε
αρσενικό γι’αρσενικό να μην το φάει.
Να το φάει?
Τρόπος του λέγειν δηλαδή.
Ο κόλπος της ήταν μεγάλος.
Είχε γεννήσει οχτώ παιδιά
το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο
Που να χωρέσει ο Μίνωας?
Ήθελε ένα Ταύρο.
Μερες θωρω, μα δεν τολμω
στιχακι να φυτεψω,
στο φρεσκο το κονακι αυτο
το νουμερο το “2″…
Φοβαμαι μηπως σικουελ
φανει στους αναγνωστες
μα κι οι ποιητες χαθηκανε
-τους εφαγεν ο ταυρος;
Ενταξει, ενας εγινε “Μπατμαν”
και βγαινει αργα μεταμφιεσμενος.
Τελος παντων, καλη σταδιοδρομια
και … γρηγορα “Κατγουμαν”
(χωρις παρεξηγηση please,
απλως ‘σκωπτικον’)
Η αληθεια ειναι πως:
Ο Ερσυλια προσπαθει
τα νεφη να ταιριαξει,
μα η στιγμη αδιαφορει
κι ο οιστρος δεν ξεμυταει.
Κι εγω με κοπο προσπαθω
τις λεξεις να ταιριαξω,
μα δεν μπορω
το βλεπω θα πλανταξω.
Με ομοιο-παθητικους χαιρετισμους…
Βασικα, ηθελα να πω ο “ιστρος”,
αλλά τελος παντων.
Υπάρχουν και χειρότερα
ω! γλυκό-παλιό περιγυάλι,
που απ’ τη χαρά του ερχομού
φεύγουν και πάν’ οι λέξεις
Ομέρ
Ω! γλυκος-παλιος καιρος…
Το ίδιο και ο Μίνωας,αγαπησιάρης
όπως ήτανε πολύ,
δεν άφηνε θηλυκό για θηλυκό να
μην το ερωτευτεί.
Πταίει κι αυτός?
Δεν το εσκέφθη εκ των προτέρων
πως για να εδραιώσει το βασίλειο
του αυτό, χρειάζεται δύναμη ανδρών
και γυναικών γερών και δυνατών.
Στη Κρήτη ολούθε μα και στα νησιά
του Αιγαίου περιπατούσε νυχθημερόν
και τον έρωτα τρυγούσε των ωραίων
γυναικών των λαγαρών.
Έσπειρε και εθέριζε αγάπες,
γεννούσε γυναίκες και άνδρες
δυνατούς
και ωραίους σαν θεούς.
Να υποστηρίξουνε τον οίκο,
να βγάλουνε και ήχο.
Να βγεί το όνομα του δηλαδή,
να γίνει ονομαστός,και στην
ιστορία ξακουστός.
Παρακάλεσε το Δία αρχικά
κι όταν είδε πως ο Δίας δεν είχε
κέφια Θεικά
αυτούνο τον καιρό,
αποτάθηκε στ’αδέρφι του τον Ποσειδώνα
και με λόγια σκληρά ζατεύει βοήθεια.
Πόσειδων ισχυρόν όχλος εστίν,
ουκ έχει δε νουν.
Ποσείδαον,αν θέλεις,
να σε αποκαλέσω με μελλοντικά
λόγια ειρηνικά.
Πόσειδων,Θεέ της θάλασσας μου
παρακαλώ σε,
Ένα ταύρο μου δώσε στο βωμό
να θυσιάσω στ’όνομά σου,
και το βασίλειό μου
κραταιό να ισιάξω.
Και ω!του θαύματος
ο Θεός της θάλασσας ο Ποσειδών
ένα πανέμορφο ταύρο ερωτικό
αναδύει από το βύθιο του
της θάλασσας,τοπίο.
από του ωραίου του
του σπιτικού τον κήπο.
Ταράχτηκεν η θάλασσα
το κύμα αντρειεύτη
τον ταύρο αναπέταξε
και στη στεριά
τον ρίχτει.
Άφωνος μένει ο Μίνωας
από την ομορφιά,
δεν πάαινε η καρδιά του
να θυσιάσει το ταύρο
ετουτονά,μήτε για χάρη
του Θεού,
μη χάσει τέτοιο κάλλος.
Αφήνει ευθύς το ταύρο στο παλάτι
και φεύγει για να πράξει
τη φαεινή ιδέα του που τούρθε
στο κεφάλι, να σπάσει τα αμύγδαλα
και απο δω παν κι άλλοι.
Όχι αυτό από το”να σπάσει” είναι
άσχετο,δεν το βλέπεις?Σβήστο.
Όχι άστο,
φωτίζει κι αυτό.
Τινάχτηκε έκπληκτος ο Μίνωας
του κόπηκε η εμιλιάς
μα το μυαλό του δούλεψε
και έκανε ρελάνς.
Καλύτερα τέκνα να ποιήσει
και φεύγει ευθύς
υιούς και θυγατέρες
να γεννήσει.
Είδε τον ταύρο και η Πασιφάη
και τρελλάθηκε.
Πόθος,πάθος την περιέβαλε και
την καρδούλα της έρωτας για το
ταύρο την κατέλαβε.
Τρέχει ευθύς το Δαίδαλο,
το καλύτερο τεχνίτη του ανακτόρου,
στο εργαστήριο του να τον βρει.
Τον παρακάλεσε πολύ,
ένα ξύλινο ομοίωμα ταυρίνας
να της ισιάξει
για να μπεί,μα το Χαμουραμπί,
Τι το θέλεις τρελλή ,είπε ο Δαίδαλος,
θες να με βάλλεις σε μπελάδες
γιατί θες να σου ισιάξω
ξύλινες αγελάδες.
Σο μουχαμπέτ’ εκάθουμ’νε με κάμποσα παιδία
Κι έσκισεν έρθεν εύρε μεν τ’ εγάπ’ς αρροθυμίαν
Το Σταύρωμαν ελίβωσεν και τα Λευκένια κλαίγ’νε
Οι παλαιοί με την σειράν απ’ είνας είνας φεύ’νε
Τα μουχαμπέτα π’ αγαπά πολλά ΄κί θα κοιμάται
Άμον ντ’ ακούει την κεμεντζέν ο ύπνος ατ’ θα χάταιν
Το σεβταλούκ ΄κί γίνεται μανάχον με λασίον
Γίνεται με το παρακάθ’ και με το καθησίον
Το σεβταλούκ ΄κί γίνεται και με την αμελίαν
Γίνεται με την καλατσήν και με την μασχαρίαν
τι να της κάνω της καρδιάς
ωχ τι να της κάνω της καρδιάς
που’ναι παραπονιάρα
ωρες με κάνει να πονώ
ώρες ν’αναστενάζω
κι αλλές βολές μωρέ παιδιά
κι αλλές βολές μανούλα να φωνάζω
τη χρυσή μου την παρέα
θε να την γλεντήσ’ωραία
να τους πω ένα τραγουδάκι
να τους βάλω στο μεράκι
γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα
άρχινα πες μου καμπόσα
όσα ξέρεις κι άλλα τόσα
Ψαχνοντας στα χαρτια μου βρηκα μερικά Ανεκδοτα ποιηματατιδι αφιερωμενα στον Νεαρον Τοτε Βριπαλακίδη του οποιου ειχα αναλάβει την διαπαιδαγώγηση .. Τωρα που ενηλικιωθηκε και εριξε μαυρη πετρα έω να τα δημοσιεσω εδώ αν δεν πειραζει
———————————-
Πριν καμνεις Φροντιστηριον Μικρε Βριπολακίδη
προσπαθησε μ’υπομονή της Γνωσεως το στρειδι
Να ανοιξεις . Και το μαργαριτάρι
που μεσα του θά βρεις ,να μη το καταπιεις ..
Να το θαυμασεις λίγο
και υστερα καντο φυλαχτό και μην περιφρονείς
της Μνημης το Λυχναρι και το Τζινι που εχει μεσα να το Σεβαστεις
Να μη λερωνεις τα θρανία με Μοντζουρες και ναμη πετάς χαρτακια στον καθηγητη , στον διπλανό σου να μη ριχνεις καρπαζιες , της ταξης τα κοριτσια σου να σεβαστεις ,της Μαριγώς τον κώλο μην τον ξαναπιάσεις και μη καυχιεσαι οταν τρως αποβολή, και τρωγε το Φαι σου , Αγάπα το κελί και Διαβαζε πολύ , Αμήν .
Περι Αγάπης (στον Βριπολα
Πολλές φορές Βριπόλα μου , Αυτό που λέν Αγάπη
ειναι σαν λάδι στη Φωτιά , σαν στις Πληγές αλάτι
ειναι σαν το χαμογελο Ιούδα Ισκαριώτη
να σου φιλούν το μαγουλο τα χείλη ενός προδότη
Πολές φορές Βριπόλα μου , τα λόγια της Αγάπης
ειναι το περιτύλιγμα μιας Θλιβερής απάτης.
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Οκτωβρίου 15, 2008
Συχνα πυκνα ,μες τη Ζωή πουχουνε δομημενη
σα νατανε ομολογο, ολιγον Γαμ..μένη
με τις διακυμανσεις τις, τα πάνω και τα Κάτω
σαν να ταν δεικτης Dow Jones , που ειναι ανω κατω
και σαν reprime και δανειο ,δεικτης επιτοκίων
σαν Πρωτοτοκι του Ησαυ αντις των πινακίων
καποια φακής που ηθελε γιατι βαθια πεινουσε
και οταν το καταλαβε κατοπιν την Ξερνουσε
Τι το θελα -μουρμουριζε- και εφαγα Φακή;
τωρα τα χρεη ΄μ’επνιξαν , θα πάω Φυλακή-
ασε που μου κανε κακό και μουφερε Αέρια
για ενα Πινακιο Φακής, επεσα στη Μιζέρια -
Μα κατι αλλο ελεγα και μαλλον το Ξεχνάω
Θα φταιει πουμαι γεροντας κι ολίγον τι γερνάω
Α !!!ελεγα για τη ζωή που χει τα πάνω κατω
κι οτανδεν εχεις μια Γυνή να βανεις απο κατω
τρώγεσαι με τα ρουχα σου και τα Χρηματιστήρια
κι η Οικονομία εγινε κιαυτή πολύ Μυστήρια
κι ενώ ολοι μας ελεγαν για Ιδιωτικοποιησεις
εν τελικώς κατεφυγαν εις Κρατικάς τας λύσεις
Δεν εχει νοημα η Ζωή, κανεις δεν βρισκει Ακρη
Παρα μονάχα ενα παιδι που χυνει Μαυρο δάκρυ
Γιατί μόλις του εσπασε το ακριβό παιχνιδι
Νατο που κλαιει σε μια γωνια ..Κι ειναι Γυμνο ..Τσιτσιδι!
Δεν κλαίει για τα ρουχα του: κλαίει για την αγάπη
Δεν ξερω αλλο τι να πώ …Ζωή για τον Χασαπη !
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Οκτωβρίου 15, 2008
Βριπολακιδη ,ποντιε και Πολυχρονεμένε
Στις κρισεις της ταυτοτητας λιγακι αγριεμένε
π’αναρωτιεσαι κλαιγοντας , αραγες Ποιος να ειμαι;
και ψαχνεις ναβρεις νοημα στων θαλασσων τίς Μμνημαι…
Αραγες -θραυσμα εαυτου – θε να βρεις την αλήθεια;
αραγες θαβρεις μέσα σου , στηνΚριση σου , Βοήθεια;
θα βγεί απ’ τη Μύτη στεναγμός , θα βγει αλληγορία ;
Η μήπως θε να Βυθιστεις μέσα στην Απορια
ωσαν Οιδιπους να γυρνάς Τυφλός μες τα σκοτάδια
και θαχεις πέτρα στην Καρδια κι η Τσεπη θαναι αδεια
Γιατί στησαν αι Τραπεζαι, παντου, το Colpo Grosso
Κιολοι πουλάν τές μετοχαι στο τζαμπα κι οσο οσο
Αλιμονο .. Κανεις ποτε δεν ξευρει τι μας Μέλει
το μέλι των μελλουμενων δεν ειναι καλό μέλι
και μέλισες μας τσιμπησαν στα αμελετητα μας
μηλα με Μέλι γιναμε στα παραμιλητά μας
Βαρεια σιωπή απλώθηκε κι η νυχτα φερνει νύστα
Κανεις δεν μενει πια εδώ , με ς τη Προσκρουστεια Πίστα
Γιαυτό και γώ καληνυχτώ και λέω Καληνύχτα
που ρθε πιά το αποβραδο κιειν’ το σκοταδι Πήχτρα …
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Οκτωβρίου 15, 2008
16 Φεβρουάριος 2009 8:12 μμ
Tωρα καταλαβα λοιπόν τι θελει ο Vripolάτος
που ηρθε μεσα στις σπηλιες ωσαν γουργούρης Γάτος
και με λαχταρα Ψυχική μ’ αποκαλεί Πατέρα
- παιδί μου!! μες τον κοσμο αυτό υπαρχει πολύ Λέρα -
Για την αγαπη που ζητάς δεν φτανει η καλοσύνη
- Θυμασαι πως τηνν επνιξαν και την Κερα Φροσυνη;-
Δεν φτανει η καλή καρδια δεν φτανει η Συμπονια
δεν φτανουν φτερουγισματα στ΄ουρανια αλώνια
και δεν αρκει παληκαρια ουτε το μέγα Παθος
γιατί η αγαπη ειναι βουτια στο ιδιο σου το Λαθος …
Σαν να γλιστρας στο τελος σου σαν ναναι η αρχή σου
κι ειναι σαν να βυθιζεσαι βαθεια στην Υπαρξη σου
Για την αγαπη που ζητάς δεν φτανει η Ανοχή
Χρειζεται Vripola μου να εχεις αντοχή….
Σχόλιο από Αποσπερίτης | Σεπτεμβρίου 19, 2008
και ενα προς τον ΟΜΕΡ
ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
———————–
Πρεπει να ξερεις Ω Ομέρ , που νιωθεις προδομένος
-και ισως και στα πιο βαθια εισαι΄σεκλετισμενος
και απορεις κι εξίστασαι και ισως νιωθεις μόνος
κι αναρωτιεσαι: αραγες γιατι αυτός ο πόνος;
και ψαχνεις ν’απεξαρτηθεις απ’ τον Αποσπερίτη
-που ισως στα ενδοτερα να θεωρεις :Αλήτη-
πρεπει να ξευρεις ω !!!Ομερ πως πάντα Η ΑΓΑΠΗ
-εαν δεν ειναι εξαρτηση και πληρης αυταπάτη-
προυποθετει χωρισμό και καποια προδοσία
-εμέ ετσι με διδαξε η Θεια η Τασια
οταν αποχωριστηκε τον Θειο μας τον Τακη
και εκεινος αυτοκτοτονησε ωσαν τον Καρυοτάκη…
Σχόλιο από Νοσφεράτος | Σεπτεμβρίου 28, 2008
Πώς με καταλαβαίνεις δάσκαλε !
Ομέρ
Κι αν πονάει ο λαιμός σου μη φοβάσαι
κι αν καπνίζεις τα τσιγάρα απανωτά
μια απλή φλεγμονή είναι θα περάσει
αν ακολουθήσεις τη θεραπεία σου σωστά.
Βάλε στο στόμα σου λιζοπαίνη είναι η
Βακιτρακίνη ένα αντιβιωτικό απο τα παλιά,
έχει μια ωραία ιστορία θα στην πω άλλη φορά.
Πόσο παλιό είναι το τραγούδι, και αν υπάρχει μετάφραση στη δημοτική.
Άγουρος είμ’ άγουρος
θα φιλώ το μάγουλο σ’
ατματσάς είμ’ ατματσάς
θα γριβώνω σο πατσάχ σ’.
Εκεί πέρα σο ρασίν
στέκι ένα πουλίν πασύν
σύρω παίρ’α σο νισάν
κρούω φτάγ’α περισιάν.
Το τσαρούσι μ’ είπε με
μη φορείς με γράσκουμαι
τ’ έμορφα τα κόρτσοπα
σπίγγω κι αγκαλιάσκουμαι.
Ε, κόρη λεμόν λεμόν
το πόι σ’ αμόν τεμόν
γιαμ θα τρώει σε ο γούρζουλας
γιαμ θα ίνεσαι τεμόν.
Ανάθεμα τον παρχάρ
τα ψηλά τα ράσια
πίνεις τα νερά κρύα
σύρεις τη μανάσια.
Σο τυφέκι μ’ το κουρσούμ
πουλόπο μ’ εσέγκα ατό
αν θα λες το γιοκ πουλί μ’
σύρον την ψυ μ’ έπαρ’ το.
Ακούστε:
Από εδώ
Εύγε Πόντε,αυτά είναι…”Γιατί εμείς ψυχή δεν έχουμε ρε Ξανθόπουλε;” (όπως έλεγε ένα ανέκδοτο με το παιδί του λαού κι ένα φακίρη στις Ινδίες που μας αφηγούνταν παλιά σχετικά με το τελευταίο τραγούδι ένας φίλος
ευχαριστούμε coerdia. Μάλλον καλύτερα είναι να τα βάλουμε ζευγάρι, δηλαδή ινδικη πρώτη εκτέλεση και στη συνέχεια την ελληνική εκδοχή :
Όσο αξίζεις εσύ
κι η καρδιά σου η χρυσή
δεν αξίζουν μαζί
ο ουρανός κι όλη η γη, κι όλη η γη …
Όλοι οι άντρες ποθούν
στην καρδιά σου να μπουν
κι επειδή μ’ αγαπάς
με μισούν, με μισούν, με μισούν …
Μα εγώ σε σένα, καλή μου,
χρωστάω και τη ζωή μου,
μου άλλαξες την ψυχή μου,
τόσες συνήθειες κακές.
Με χίλιες δυο τριγυρνούσα
και τα λεφτά μου πετούσα,
αλήτης θα καταντούσα
μα όλ’ αυτά μέχρι χτες.
Αυτή η νύχτα μένει
που θα μαστε μαζί
θα φύγεις μακριά μου
πριν έρθει το πρωί…
Αγάπη μου σε χάνω
έτσι ήτανε γραμμένο
μα όσο ζω στον κόσμο
εσένα θα προσμένω
Αγάπη μου θα φύγεις
έτσι ήτανε γραμμένο
μα όσο ζω στον κόσμο
εσένα θα προσμένω
Μ’ αφήνεις τώρα που έμαθα κοντά σου
και ζω μονάχα για τον έρωτά σου
κι είμαι κομμάτι από την καρδιά σου
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς
Μείνε μαζί μου και μη μ’ αγαπήσεις
μόνο τα χάδια σου να μου χαρίσεις
και λίγο λίγο θα με συνηθίσεις
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς
Τι θα γίνω μες στη ζωή αν ξυπνήσω ένα πρωί
και κοιτάξω την αγκαλιά μου από μέσα να λείπεις εσύ
Μείνε μαζί μου και μη μ’ αγαπήσεις
μόνο τα χάδια σου να μου χαρίσεις
και λίγο λίγο θα με συνηθίσεις
όχι όχι μη με παρατάς όχι όχι κι ας μη μ’ αγαπάς
Καποιες φορες παρατηρώ δω μεσα στους Προσκρουστες
πως λυωνουνε σαν το κερι (πολιτικά) οι Κρουστες
και ζεχνουνε τα αιματα και η αδρεναλίνη
Και συν τοις αλλοις παει Ψηλά και η Χοληστερινη..
Καποιες Φορες τιναζονται οι σουστες του Προκρουστη
κι αναφωνουμε εν χορώ ολοι μας ”Ρε τον …..η ”
μ’αλλαλαγμους τσιριζουμε(ακομα κι η Μαρια)*
ενα ρεφρεμ παναρχαιο γιοματοι ευφορία
ποιο ειναι τουτο το ρεφραιμ;
Εδω σας θελω παιδες
μεσα στα ερειπια αυτα φυτρωνουν ναργιλέδες…..
*η Πενταγιωτισσα