Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Άρης Αλεξάνδρου: ο κορυφαίος λογοτέχνης!

Ένα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον ποντιακό χώρο είναι η ημιμάθεια σημαντικού μέρους των ηγεσιών του μαζί με την κυριαρχία πολύ συγκεκριμένων ταπεινών συμφερόντων για τους πιο πονηρούς από αυτούς. Όλα αυτά τα έχουμε αναλύσει επισταμένως.

Το μέλλον δεν προβλέπεται λαμπρό –παρόλα τα μνημεία τύπου Μαρινάκη– εάν τα συνδέσουμε με τα υπόλοιπα αρνητικά που συμβαίνουν. alexandrou.jpgΔηλαδή, την αφασία της Αριστεράς, την ανοιχτή αντιποντιακή στάση ενός τμήματός της (ΔΕΑ, μερίδα των αναρχικών, κλπ) μαζί με τον πονηρό εισοδισμό που επιχειρούν στον ποντιακό χώρο οι ναζί Χρυσαυγίτες με την στρατολόγηση κάποιων πιτσιρικάδων νεογενίτσαρων.

Για να μη ξαναμελαγχολήσουμε ας αναφερθούμε με αφορμή το αξεπέραστο  «Το Κιβώτιο» και πάλι στον  Άρη Αλεξάνδρου, τον κορυφαίο Πόντιο λογοτέχνη της νεότερης Ελλάδας, που αμφιβάλλουμε εάν οι «ταγοί» των Ποντίων έχουν ξανακούσει το όνομά του…

————————-

Συνέχεια

30/05/2017 Posted by | -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -αντιφασιστικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός | 1 σχόλιο

-Ενάντια στη νεοναζιστική πρόκληση

«Δεν ξεχνάμε ότι οι γειτονιές του Πειραιά είναι προσφυγομάνες, ότι ο Πειραιάς και οι γύρω δήμοι γιγαντώθηκαν όταν χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μικρασία και τον Πόντο ήρθαν εδώ κυνηγημένοι, εξαιτίας του πολέμου, η ονομασία της περιοχής -Νέο Ικόνιο- το επιβεβαιώνει….»

Τραμπουκισμοί σε σχολείο στο Πέραμα

O ναζιστής βουλευτής, Γιάννης Λαγός, μαζί με ομάδα χρυσαυγιτών εισέβαλε στο Α’ Δημοτικό Σχολείο Νέου Ικονίου, στο Πέραμα. Οι ναζιστές τραμπούκισαν δάσκαλους και γονείς. Αυτό που «ενόχλησε» τους ναζιστές ήταν η απόφαση να φοιτήσουν στο σχολείο και προσφυγόπουλα από το Σχιστό.

Αποτέλεσμα εικόνας για Λαγός Νέο ΙκόνιοΣυγκεκριμένα, σε ανακοίνωση του το υπουργείου Παιδείας, αναφέρεται σε «προπηλακισμούς» και «απειλές» που «υπέστησαν η διευθύντρια και εκπαιδευτικοί στο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ικονίου Περάματος, και μάλιστα παρουσία των μαθητών, από ομάδα χρυσαυγιτών, με επικεφαλής τον βουλευτή Γιάννη Λαγό». Συνέχεια

18/01/2017 Posted by | -προσφυγιά, -παράνοια, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Νεοελληνικά, Αντιρατσιστικά, Αντιδραστικά | 1 σχόλιο

-H γλώσσα του Ζουράρι. Ένα τεστ γνώσεων και ευφυϊας

zouraris4

Ποίο εκ των κάτωθι παραδειγμάτων, εκτιμάτε ότι θα ηδύνατο να προσιδιάζει εις την γλώσσαν του Ζουράρι(ν)

 

Αυτός στα αριστερά είναι ο Ζουράρης zouraris

 

 

 

Προσπαθήστε να βρείτε ποιά από τις παρακάτω γλώσσες θα του αντιστοιχούσε:

1.zouraris7

Συνέχεια

15/12/2016 Posted by | -παράνοια, -ποιητές, -Ανέκδοτα, -Για την αγάπη, -Γλέντια, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός | 3 Σχόλια

-26 χρόνια χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο

Στις 6 Δεκεμβρίου 1990, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ένας από τους πλέον ταλαντούχους έλληνες τραγουδοποιούς, έφυγε από τη ζωή. 

Διαβάστε το παλιό μας αφιέρωμα στον δικό μας Παύλο,
πατώντας κλικ
ΕΔΩ

Το επόμενο κείμενο-αφιέρωμα στο μεγάλο απόντα, αποτελεί τη συμβολή της  www.presspublica.gr/

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ’ αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ’ αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.

Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Συνέχεια

09/12/2016 Posted by | -ποιητές, -τραγούδια, -Γραμματεία, -Για την αγάπη | Σχολιάστε

1948: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

.
του Γιάννη Κ. Αικατερινάρη
Στη μνήμη της Ακρίβως Σαλή – Κρίκη,
που σήμερα αποχαιρετήσαμε
 .
%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%82Ήταν πρωτοχρονιά του 1948. Σαράντα πέντε Χαλκιδικιώτισσες ήταν έτοιμες για το μεγάλο ταξίδι προς ένα άγνωστο γι’ αυτές προορισμό. Απ’ την ταράτσα του παλιού καπνομάγαζου στην οδό Ολύμπου 2 της Θεσσαλονίκης, όπου τις είχαν φυλακίσει, έβλεπαν την Άνω πόλη.
 .
Δεν ήξεραν αν και πότε θα ξαναγυρίσουν, αν έπρεπε να πάρουν μαζί τους ή να αφήσουν τ’ ανήλικα παιδιά τους… Κείνο που ήξεραν, ήταν αυτό που τους «σφύριξε» ο καλός Κρητικός φρουρός τους. Θα τις μετέφεραν από εκεί και θα τις πήγαιναν για …«αναμόρφωση». Ούτε που ‘ξεραν τη λέξη…

Συνέχεια

12/09/2016 Posted by | -προσφυγιά, -Για την αγάπη, -Εμφύλιος, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κομμουνισμός, -Μνήμες, -Νεοελληνικά, -αντιφασιστικά, φασισμός | 1 σχόλιο

-Από το μπουρκίνι στο τσνιούτ… Μήπως ο Μεσαίωνας είναι εδώ;

Γενικά πιστεύαμε ότι τις μεσαιωνικές συνήθειες και τις θρησκευτικές προκαταλήψεις ενάντια στο ανθρώπινο Σώμα τις είχαμε αφήσει πίσω…

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜπουρκίνιΌμως η εμφάνιση ενός συντηρητικού και φανατικού ισλαμισμού που επηρεάζει «στο όνομα του Προφήτη» ακόμα και τις ενδυματολογικές συνήθειες των γυναικών, ξαναέφερε στην επιφάνεια το ερώτημα για τα όρια της φιλελεύθερης Ευρώπης, της ανοχής αλλά και της αντιμετώπισης του σκοταδισμού. Συνέχεια

30/08/2016 Posted by | -παράνοια, -Ανόητοι, -Για την αγάπη, -Γλέντια, -Διάφορα, -Ισλαμ, -Ιδεολογικά, -Κρίση | 1 σχόλιο

-Σλαβομακεδόνικα τραγούδια με κεμεντζέ!

Ένα εξαιρετικό βίντεο ανέβασε ο Ανδρέας Αθανασιάδης  εξαιρετικός ερευνητής της ιστορίας των Ελλήνων του Καυκάσου:

«Ο λυράρης Γιόσκας (Ιωσήφ) Αθανασιάδης, γεννήθηκε το 1934 στον Καύκασο (οι γονείς του κατάγονταν από το Τσαπίκ Καρς Ρωσίας), ήρθε στην Ελλάδα το 1939 και κατοικεί στην Κλέστινα (Κάτω Κλεινές) Φλώρινας (μεικτό χωριό σλαβοφώνων γηγενών και Καυκασίων προσφύγων)»

Συνέχεια

02/08/2016 Posted by | -EAM, -προσφυγιά, -Για την αγάπη, -Γλέντια, -Διάφορα, -Νεοελληνικά, -Περί έθνους | Σχολιάστε

-«Ραΐφ, μαζί σου» (ενάντια στο εξτρεμιστικό Ισλάμ)

Ραΐφ, μαζί σου

image
 .
Πόσο αποφασισμένος πρέπει να είναι κανείς; Πόσο θαρραλέος; Για να λέει δημόσια τη γνώμη του γνωρίζοντας τις συνέπειες; Φρικτές συνέπειες. Και, παρά ταύτα, να συνεχίζει; Στη Σαουδική Αραβία, σ’ αυτή τη μαύρη τρύπα, σ’ αυτό το βάρβαρα ανελεύθερο καθεστώς –βέβαια, ο θαυμάσιος κόσμος μας έχει μπόλικα τέτοια καθεστώτα– ένας νέος Σαουδάραβας, 31 ετών, μπλόγκερ και υπερασπιστής της ελευθερίας έκφρασης λέει «όχι» στη βαρβαρότητα του ισλαμικού φονταμενταλισμού: ο Ραΐφ Μπανταουί.

14/07/2016 Posted by | -παράνοια, -Αντίσταση, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ισλαμ | Σχολιάστε

-Σοβιετική επαναστατική τέχνη

Ως γνωστόν, μετά την επικράτηση της Επανάστασης στη Ρωσία, άνθησαν οι πρωτοποριακές τέχνες.

Μαζί άνθισαν και οι ιδέες  και οι προσπάθειες για μια καλύτερη ζωή, απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και όλα όσα δεινά ταλάνιζαν έως τότε το ανθρώπινο γένος.

Τη σημερινή μας ανάρτηση θα  την αφιερώσουμε στην ερωτική  μετεπαναστική τέχνη, όπως μας τη θύμισε το καλό ιστολόγιο  Hit&Run….  Συνέχεια

19/12/2015 Posted by | -Για την αγάπη, -Εικαστικά, -Κομμουνισμός, -Σοβιετικός Μεσοπόλεμος, ΕΣΣΔ | 1 σχόλιο

«Οχι άλλοι νέοι νεκροί ήρωες και καπηλεία…..»

του Κάιν (Παναγιώτης Παπαδόπουλος)

«Οχι άλλοι νέοι  νεκροί ήρωες και καπηλεία…..

Τα εμπρηστικά καλέσματα για «Μαύρο Δεκέμβρη» μέσα κι έξω απ τις φυλακές είναι λανθάνουσα και αδιέξοδη αντίδραση στην εξουσιαστική βαρβαρότητα και δεν είναι σε καμία περίπτωση «Τιμή» τής μνήμης τού δολοφονημένου αδερφού μας Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Στον εισαγγελέα οι 13 συλληφθέντες από τα επεισόδια στα ΕξάρχειαΤα γεγονότα τού Δεκέμβρη τού 2008 δέν είχαν καμμία πρόταση για ένα καλύτερο Κόσμο παρά μόνο το αυτοκαταστροφικό «μήνυμα» τής χαράς τής καταστροφής.

Συνέχεια

07/12/2015 Posted by | -παράνοια, -Ανόητοι, -Αναρχία, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός | 4 Σχόλια

-Περί φιλοπατρίας και διεθνισμού: Ας θυμηθούμε τον Χρόνη Μίσιο

Αλλος δρόμος για να περάσει η άνοιξη δεν υπάρχει

της

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια έφυγε από τη ζωή ο αντιστασιακός, αγωνιστής της Αριστεράς και συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες ενώ το 1947 είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Ο συγγραφέας τού «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» παρέμεινε μέχρι την τελευταία του πνοή ένα ανυπότακτο πνεύμα που ονειρευόταν την κοινωνική δικαιοσύνη.

(Το κλίμα του κειμένου που ακολουθεί οφείλεται στην υποβλητική δύναμη του βιβλίου του Στέφανου Στεφάνου «Ενας απ’ τους πολλούς της ελληνικής Αριστεράς». Το περιστατικό ανάγεται στους πρώτους μήνες του 1945, στο Σουφλί, μετά τη Βάρκιζα και πριν ξεσπάσει ο εμφύλιος.

Διαβάζω, λοιπόν, πως το κόμμα είχε δώσει εντολή στους νέους να τραγουδήσουν επονίτικα τραγούδια το βράδυ στη βόλτα, για να τσεκάρει την αντίδραση του κόσμου…)

Το Σουφλί είναι η πατρίδα μου. Εζησα εκεί ώς τα δεκαοχτώ μου χρόνια. Ξέρω τα βράδια του, τις μυρουδιές του από εποχή σε εποχή, τη «βόλτα» τα Σαββατοκύριακα και τον εμφύλιο που σημάδεψε ανεξίτηλα τα παιδικά μου χρόνια. Τραγούδησαν, λοιπόν, τα παιδιά τον ύμνο της ΕΠΟΝ:

«Εμπρός επονίτες, αδέρφια και πάλι,

πάμε και γοργά προβάλλει η αυγή…»

Συνέχεια

30/07/2015 Posted by | -EAM, -ποιητές, -Αντίσταση, -Για την αγάπη, -Εμφύλιος, -Ιδεολογικά, -Κρίση | Σχολιάστε

-Ας «ξεχαστούμε» με Θ. Αγγελόπουλο!!!

Οι ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου:

————————————————————————-

03/06/2015 Posted by | -προσφυγιά, -ποιητές, -Γραμματεία, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Ποίηση, -Πολιτική, -αντιφασιστικά | 1 σχόλιο

-«Seni seviyoruz»: Για τον χαμό της Tugce

Επιστολή Ομοσπονδίας Ποντίων Ευρώπης
για τον άδικο χαμό μιας αδελφής μας από την Ανατολή

Εμείς οι απόγονοι των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας, αδέλφια των λαών της Ανατολίας, οικονομικοί μετανάστες στην Ευρώπη, σύντροφοι του κάθε αλλοδαπού εργάτη στην Ευρώπη, λέμε όχι στο ρατσισμό, στο ναζισμό, το φυλετικό μίσος και την εθνοτική βία.
 .
Εμείς οι απόγονοι των Ελλήνων της Μαύρης Θάλασσας, αδέλφια της Tugce, θα προσευχόμαστε για τη ψυχή της, μέχρι αυτή να δικαιωθεί.
 .

Η οικογένειά σου Tugce, έχει το σεβασμό και την αλληλεγγύη μας.

.

Λίγα λόγια για το περιστατικό

 .

22/12/2014 Posted by | -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Διασπορά, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Οι δικοί μας Τούρκοι | 3 Σχόλια

-Τι κρίμα να φεύγουν οι καλύτεροι;

Allu-fan-marx 2

Allu-fan-marx

Ένας καλός παλιός φίλος ο  ALLU FUN MARX δεν είναι πια μαζί μας. Στις 5 του Γενάρη ανέβασε το τελευταίο του κείμενο στη σελίδα του που έφερε τον τίτλο: ΑΡΙΣΤΕΡΑ …ΣΤΗ BLOGOSLOVAKIA (by Allu Fun Marx)….   Το τελευταίο τουίτισμα έγινε στις 6-1-2014….. Δήλωνε «Ανερυθρίαστα κόκκινος» και τραγουδούσε στο τουίτερ:  {Άπιστη θα με πεθάνεις/βρε ανφόλο μη μου κάνεις/ ρίξε μου ένα ριτουίτ/να γινώ κι εγώ ελίτ}

Εκτός από το χιούμορ, την ευρυμάθεια, την καλοσύνη και τη διάθεση για ζωή ο ALLU FUN MARX είχε και εξαιρετικά χόμπι. Για παράδειγμα, ένα από αυτά τον οδήγησε στο να μαζέψει πάρα πολλές εκδοχές της Μισιρλούς, που κυκλοφορούν ανά τον κόσμο… και μας καλεί με το δικό του τρόπο: «Έλα να σου δείξω την συλλογή μου με τις …Μισιρλούδες. Τι να γίνει. Δεν μαζεύω πεταλούδες, τις προτιμώ ζωντανές.» Είναι καταπληκτικές οι σχετικές σελίδες http://afmarxtest.blogspot.gr/ και http://4misirlou.blogspot.gr/. Είναι η απόλαυση που μας χαρίζει ένας ευρηματικός και έξυπνος άνθρωπος που εντελώς φυσιολογικά αφήνει πίσω του κάτι! Εμείς, τότε που άρχισε τη συλλογή του είχαμε αφιερώσει μια ανάρτηση: «misirlou-pedia : Μια συλλογή γεμάτη … Μισιρλούδες!«

Συνέχεια

06/06/2014 Posted by | -ποιητές, -τραγούδια, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Διάλογοι στο διαδίκτυο, -Εικαστικά, -Περί φιλοσοφίας, -Στιγμιότυπα, -Συζητήσεις | 4 Σχόλια

-Γιατί πρέπει να βγει η Δούρου στην περιφέρεια Αττικής

ΕΝΑ ΤΡΙΠΛΟ ΜΗΝΥΜΑ

Η Ρένα Δούρου είναι γνωστή σε όλους. Εκφράζει το νέο που έρχεται ενάντια στην παλιά διεφθαρμένη τάξη πραγμάτων που εκφράζουν οι διάφορες τοπικές μαφίες που για χρόνια  βασισμένες στον πειθαναγκασμό του πολίτη και την ηθική του εξαθλίωση, δημιούργησαν ένα εντελώς κλεπτοκρατικό σύστημα.

Φωτογραφία Δεξιά
Η Ρένα Δούρου και Λίτσα Αμανατίδου,
βουλευτές του Σύριζα, στα εγκαίνια
της έκθεσης ‘Εν Πόντω» στο Μουσείο Μπενάκη
με τον Στέργιο Θεοδωρίδη

Η σημερινή οικονομική κρίση που περνάμε δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του καπιταλισμού, όπως λένε διάφοροι που ονειρεύονται μια «σοσιαλιστική κοινωνία των γκουλάγκ«. Εξάλλου καπιταλισμό έχουν και στη Γερμανία και στη Σουηδία και στη Δανία. Ο νεοελληνικός κλεπτοκρατικός καπιταλισμός είναι βασικός υπεύθυνος της σημερινής κρίσης. Και έχει δύο ονόματα: ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία.  Είναι δημιούργημα εφενός μιας κακής παράδοσης που ξεκίνησε από την έλλειψη αυθεντικής αστικής τάξης και αφετέρου από τη δράση κομματικών γραφειοκρατιών που ‘έδρασαν ως ληστές και μαφιόζοι επί του δημόσιου πλούτου και του λαού.

Ο βίος και η πολιτεία του Γιάννη Σγουρού είναι γνωστή στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ… Αυτό που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι ότι αυτός ο «βίος και πολιτεία» έχει καθορίσει και την αθλιότητα που έχει επικρατήσει στο λεγόμενο οργανωμένο ποντιακό χώρο. Στις τελευταίες εκλογές στην Αθήνα το επιτελείο του Σγουρού -αυτοί οι καρεκλοκένταυροι αυριανιστές- έπεσαν με τα μούτρα να στηρίξουν την πιο άθλια εκδοχή του ποντιακού συνδικαλισμού. Αυτούς που έχρισε ως εκλεκτούς  του ο θεσσαλονικέας, καταστροφέας της ΠΟΕ, νεοδημοκράτης, κραγμένος δεξιός, μεγαλογιατρός Γ. Παρχαρίδης. Η ομάδα του στην Αθήνα είχε ως εκφραστή ένα σταλινοειδές μέλος του ΚΚΕ, τον γνωστό Βαρυθυμιάδη και τους καλεντεριδικούς οι οποίοι υποστηρίχθηκαν από τον επιχειρηματία Μελισανίδη. Όλα τα φρούτα μαζί!! Όχι ότι στους αντιπάλους τους όλοι ήταν εντάξει, αλλά τουλάχιστον υπήρχαν και κάποιοι που ξεχώριζαν. Τις εκλογές βέβαια πήρε η Μαύρη Συμμαχία των σταλινικών, ακροδεξιών, αυριανιστών, εθνολαϊκιστών.

Το ξήλωμα αυτής της βρωμιάς θα ξεκινήσει όταν ξηλωθεί η πολιτική δύναμη που τους στηρίζει.

Συνέχεια

24/05/2014 Posted by | -Αντίσταση, -Για την αγάπη, -Γλέντια, -Διάφορα, -Κίνημα, -Λαμόγια | 8 Σχόλια

-Για την αληθινή ελληνοτουρκική φιλία

από: http://epontos.blogspot.gr/2014/04/Pontos17.html

 

Δείτε τα δικά μας, για τη συνάντηση Ποντίων από τις δύο χώρες και όσων μοιράζονται την μουσική απόλαυση που προσφέρει ο ποντιακός πολιτισμός:

 

-ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ της ΤΟΥΡΚΙΑΣ

-Vahit Tursun: Ένας ελληνόφωνος γράφει στην “Radikal”

-Ömer Asan. Μια συνέντευξη

Συνέχεια

19/04/2014 Posted by | -τραγούδια, -Για την αγάπη, -Ιδεολογικά, -Οι δικοί μας Τούρκοι, -Περί Πόντου, -Περί έθνους, -Στη γλώσσα μας, -Mειονότητες στην Τουρκία, Ανταλλάξιμοι, Αντιρατσιστικά | Σχολιάστε

Nonda (1922-2005): Ένας Σαμψούντιος ζωγράφος στο Παρίσι

April 07 WM Issue #2:  REDISCOVERING NONDA (1922-2005) @ THE NEW BENAKI MUSEUM, ATHENS, GREECE

του Βλάση Αγτζίδη

Με αφορμή την πρόσφατη βράβευση στις ΗΠΑ του ποιητή Στέφανου Παπαδόπουλου, γνωρίσαμε περισσότερο ένα πολύ σημαντικό καλλιτέχνη του μεταπολεμικού Παρισιού. Τον Έλληνα ζωγράφο και γλύπτη Eπαμεινώντα  Παπαδόπουλο (1922-2005), που έμεινε γνωστός τους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού ως NONDA. Το γιατί το ελληνικό κοινό τον ήξερε λίγο εξηγείται σε κατάλογο αναδρομικής έκθεσης των έργων του στην Ελλάδα: «..η περίπτωση του ζωγράφου Επαμεινώνδα Παπαδόπουλου (Nonda) δεν καταγράφεται σε καμία από τις κυκλοφορούσες ιστορίες της νεοελληνικής τέχνης.»

Ο πατέρας του Eπαμεινώντα ήταν Σαμψούντιος και η Μνήμη από την τραγωδία του Δυτικού Πόντου υπήρξε συνεχώς παρούσα μέσα στην οικογενειακή λειτουργία. Ο Στέφανος Παπαδόπουλος λέει: » Ο παππούς μου από την πλευρά του πατέρα μου γεννήθηκε στη Σαμψούντα και μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για τις δοκιμασίες των Ποντίων. Ο πατέρας μου (NONDA 1922-2005), που ήταν από τους λίγους Έλληνες καλλιτέχνες που έκαναν καριέρα στο μεταπολεμικό Παρίσι, ποτέ δεν ξέχασε την ποντιακή του ταυτότητα. «

Nonda 1922-2005Ο NONDA, ήταν μαθητής του χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη. Ξεκίνησε την καριέρα του με υποτροφία το 1947 από τη Γαλλική Ακαδημία Αθηνών για σπουδές στην Ecole des Beaux – Arts στο Παρίσι. Το 1956 , με την ενθάρρυνση του Γαλάνη και του ποιητή Francis Carco, ο NONDA κέρδισε την αναγνώριση στη φημισμένη Ecole de Paris μεταξύ των κορυφαίων του 20ου αιώνα. Κέντρο του κόσμου της τέχνης, το μεταπολεμικό Παρίσι, φιλοξένησε μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας.  Εκεί άρχισαν να συνδέονται τα αναγνωρισμένα «ταλέντα» της εποχής σε μια ομάδα: Πικάσο, Μπρακ , Νταλί , Καντίνσκι , Σαγκάλ , Μοντιλιάνι , Ματίς , Μιρό. Τέσσερις Έλληνες καλλιτέχνες έγιναν αποδεκτοί ως μέλη της Ecole de Paris, οι  Γαλάνης, Πράσινου, Τσίγκου και NONDA .

Συνέχεια

02/04/2014 Posted by | -ποιητές, -Γραμματεία, -Για την αγάπη | Σχολιάστε

-Η προσφυγική Μνήμη και τι δεν μπορούν να καταλάβουν οι «μεταμοντέρνοι» Ελλαδίτες

Στέφανος Παπαδόπουλος: Βραβείο Ποίησης Jeanette Haien Ballard Writer’s Prize,

image

Είπε σε συνέντευξή του ο ελληνοαμερικανός ποιητής Στέφανος Παπαδόπουλος: «Η τελευταία μου ποιητική συλλογή, «Η Μαύρη Θάλασσα», εστιάζει αποκλειστικά στους Ποντίους της Μαύρης Θάλασσας και της Μικρασιατικής Καταστροφής. Είναι ένα βιβλίο διαφορετικό από τα προηγούμενά μου, ένα βιβλίο με «σονέτα» που εξερευνά τα όσα υπέφεραν οι πρόγονοί μου. Ο παππούς μου από την πλευρά του πατέρα μου γεννήθηκε στη Σαμψούντα και μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για τις δοκιμασίες των Ποντίων. Ο πατέρας μου (NONDA 1922-2005), που ήταν από τους λίγους Έλληνες καλλιτέχνες που έκαναν καριέρα στο μεταπολεμικό Παρίσι, ποτέ δεν ξέχασε την ποντιακή του ταυτότητα. Με ενθουσίασε η ιδέα της «κληρονομημένης μνήμης» και αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που με συνέδεε τόσο ισχυρά με μέρη και ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισα. Έτσι ξεκίνησα να γράφω ποιήματα που φαντάζονταν «φωνές» από το παρελθόν να αφηγούνται τις ιστορίες τους, όλα μέσα στο πλαίσιο της φρίκης που ακολούθησε μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης. Τότε, μη έχοντας μια καθαρή εικόνα του πώς έμοιαζε το τοπίο και νιώθοντας ψεύτης, πήρα τη μηχανή μου, ξεκίνησα από την Αθήνα και διέσχισα όλη την Ανατολία και τη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Εξερεύνησα παλιά ελληνικά χωριά, τη γενέτειρα του παππού μου, τα βουνά, την ακτή. Απλά έβλεπα και άκουγα. Καμιά φορά ένιωθα πως η ποίηση είναι ο τρόπος μου για να διατηρώ την παιδική μου ηλικία, να διατηρώ εκείνες τις μνήμες χωρίς την παραλυτική επίδραση της νοσταλγίας....»

Συνέχεια

21/03/2014 Posted by | -προσφυγιά, -ποιητές, -τραγούδια, -Άρνηση Γενοκτονίας, -Αρνητές Γενοκτονίας, -Γραμματεία, -Για την αγάπη, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Μνήμες | 2 Σχόλια

-Μια αριστεροποντιακή κηδεία!!!

Άιντε, και στα δικά μας σύντροφοι!

 

Ο Καναλιώτης έγραψε:

                            Συνέχεια

29/07/2013 Posted by | -προσφυγιά, -Για την αγάπη, -Σταλινικές Διώξεις, -αντιφασιστικά, Ανταλλάξιμοι, Καύκασος | Σχολιάστε

-Καλό ταξίδι Βασίλη…

Vassilis Tsipidis

To νέο έπεσε σαν κεραυνός στην αριστεροποντιακη μας παρέα:  «Πέθανε ο Βασίλης ο Τσιπίδης.»  Απίστευτο! Τίποτα δεν προοιώνιζε αυτό το θλιβερό γεγονός.

Ο Βασίλης ήταν ένας από τους παλιούς αυθεντικούς αριστεροπόντιους, που κουβαλούσε μια εμπειρία ζωής που θυμίζει Οδύσσεια.

Μια Οδύσσεια του ελληνισμού παραγνωρισμένη απολύτως απ’ όλους στη μίζερη «μικρή πλην έντιμο» Ελλάδα…

Ο Βασίλης Τσιπίδης, ηθοποιός στο επάγγελμα, γεννήθηκε στο Βατούμι του Καυκάσου το 1946 από Πόντιους πρόσφυγες γονείς, φυγάδες εκεί από το μικρασιατικό Πόντο λόγω της Γενοκτονίας και της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Τον Ιούνη του 1949 ολόκληρη η ελληνική κοινότητα των παρευξείνιων (και των παρά την Κασπία) σοβιετικών περιοχών,  εκτοπίστηκε από τον σταλινισμό στην Κεντρική Ασία.  Έτσι, στα τρία του χρόνια ο Βασίλης θα είναι χαρακτηρισμένος ως «εχθρός του λαού» από τους σταλινικούς εξουσιαστές….

DSC_0551Εκεί, στις στέπες του Καζαχστάν έζησε μέχρι το 1956, οπότε με την αποσταλινοποίηση (20ο Συνέδριο ΚΚΣΕ) χαλάρωσαν τα απαγορευτικά μέτρα. Κάποιοι λίγοι εκτοπισμένοι κατάφεραν να έρθουν στην Ελλάδα. Μεταξύ τους και ο Βασίλης με τη μητέρα του, οι μόνοι που επέζησαν από την οικογένεια που ξεθεμελιώθηκε από τις κακουχίες και τις απανωτές διώξεις. (Oι περισσότεροι πρόσφυγες του συγκεκριμένου προσφυγικού κύματος του ’56 εγκαταστάθηκαν στον Καρέα Αττικής και στη Νέα Βίγλα Άρτας)….

Καμιά πολιτική ενσωμάτωσης και αποκατάστασης δεν υπήρχε για τους νέους αυτούς Πόντιους πρόσφυγες της μικρασιατικής οδύνης. Μόνοι τους, βασισμένοι στις δικές τους δυνάμεις, προσπάθησαν να σταθούν στα πόδια τους στην άξενη πατρίδα.

tsipidis-gunΟ Βασίλης βίωσε έντονα τις άσχημες συνθήκες και πάλεψε σκληρά για να επιβιώσει. Τα κατάφερε σε εξαιρετικά αντίξοo περιβάλλον. Η εποχή της Χούντας άρχισε όταν ο Βασίλης ήταν 21 χρονών. Ευαίσθητος και προβληματισμένος για την κοινωνική αδικία θα ενταχθεί στην παράνομη αντίσταση, θα συλληφθεί, θα βασανιστεί και θα φυλακιστεί από τους ανθρωποφύλακες της ξενοδουλείας.

Αν στα τρία του χρόνια ήταν «πράκτορας του καπιταλισμού» για τους σταλινικούς στην ΕΣΣΔ, στα 20(+) για τους χουντικούς στην Ελλάδα ήταν «πράκτορας του κομμουνισμού» …

Με την αποφυλάκισή του θα  σπουδάσει αυτό που αγαπούσε: ηθοποιός στη Σχολή Κατσέλη και θα το μετατρέψει σε αγαπημένο λειτούργημα. Έπαιξε διάφορους ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, όπως θα δείτε στους παρακάτω καταλόγους.  Χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή του στο θεατρικό εγχείρημα του «Ξυπόλητου Τάγματος«…

Συνέχεια

21/07/2013 Posted by | -Για την αγάπη | 7 Σχόλια

-Η απατηλή υπόσχεση της αγάπης

Για το νέο βιβλίο του Πέτρου Θεοδωρίδη...

.του Νίκου Δεμερτζή
.
«Το βιβλίο αποτυπώνει ένα μέρος της διανοητικής πορείας του Θεοδωρίδη εδώ και μία δεκαετία περίπου. Όπως συμβαίνει πάντοτε, υπάρχουν συνέχειες και ασυνέχειες, νέες προβληματικές και εμπλουτισμός παλαιότερων θέσεων.
.
Ευαίσθητος δέκτης της στροφής προς τα συναισθήματα που έχει συντελεστεί στο σύνολο των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών τα τελευταία 10-15 χρόνια, συζητά για τη σημασία του έρωτα, της ντροπής, της ενοχής, του φόβου, της αγωνίας, του φθόνου και της μνησικακίας, του θυμού και της ζήλιας τόσο στον προσωπικό όσο και στον δημόσιο βίο.
.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λόγου χάριν, ότι αναφέρεται στην «αισθητική ουτοπία του έθνους» επικαλούμενος το συγκινησιακό φορτίο της εθνικής ταυτότητας, όπως και κάθε άλλης ταυτότητας βεβαίως.
.
Ιδιαίτερο επίσης βάρος δίνει στις θυμικές παραμέτρους της ξενοφοβίας, του αντισημιτισμού, αλλά και του «κορεσμένου εαυτού» στο πλαίσιο της ύστερης νεωτερικότητας.

22/12/2012 Posted by | -Βιβλιοπαρουσιάσεις, -Για την αγάπη | 3 Σχόλια

-Όταν ο Ηρακλής έχασε τον Ύλα: βιώνοντας την απώλεια!

Αρχείο:Waterhouse Hylas and the Nymphs Manchester Art Gallery 1896.15.jpg Όταν   ο   Ηρακλής   έχασε   τον   Ύλα

της Σάρας Χαλκίδη

     Η εμπειρία της απώλειας είναι καμιά φορά τόσο οδυνηρή που αδυνατείς να τη διαχειρισθείς. Νιώθεις να σε διαλύει, να χάνεις το χαμόγελο σου, το ενδιαφέρον σου για ότι γύρω σου υπάρχει. Το μυαλό είναι σε περιδίνηση, δεν ξέρεις που να στηριχθείς, βλέπεις να έρχεται η συντριβή και δεν ξέρεις αν θέλεις να την αποφύγεις ή επιτέλους να γίνει, να σε απαλλάξει από το πόνο.

Ναι, σίγουρα η απώλεια είναι μέρος της ζωής, αλλά πως μαθαίνεις να τη ξεπερνάς; Πως μπορείς αυτή τη ρημάδα τη συναισθηματική νοημοσύνη να την αποκτήσεις ;

Πώς να πείσεις τον εαυτό σου να συνεχίσει να ζει με την απώλεια;  Πώς να γεμίσεις το κενό;

      Η απώλεια είναι επώδυνη όταν αυτό που χάθηκε καλύπτει μία ψυχική, σωματική ή πνευματική ανάγκη. Τι γίνεται όμως όταν αυτό που χάνεις είναι ότι σε ολοκληρώνει και συναισθηματικά και σωματικά και πνευματικά;

 Η μέρα γίνεται εφιάλτης, υπνοβατείς με ένα τυφώνα να στροβιλίζει μέσα σου. Θες να ξεφύγεις, κινείσαι ακατάπαυστα προσπαθώντας να κουράσεις το κορμί, να βγάλεις από μέσα σου αυτή την ένταση. Κάποιες στιγμές αποκαμωμένος σταματάς, μένεις ακίνητος με άκρα μουδιασμένα, πρόσωπο παγωμένο, μάτια απλανή από απόγνωση.

Η νύχτα βαραίνει τη ψυχή σου, δένει το πόνο με τη μοναξιά. Ξαπλώνεις να ξαποστάσεις. Λίγος και βαρύς ο ύπνος. Η ανάσα που κόβεται σε πνίγει και σε γυρίζει στη πραγματικότητα. Νιώθεις σαν μέσα σε κελί που μικραίνει σταδιακά, τα σίδερα του σε στριμώχνουν, σε πνίγουν Πετάγεσαι πάνω, θέλεις να πάρεις τους δρόμους, μα που να πάς μέσα στη νύχτα;

Βρίσκεις τυχαία μια ΑΡΓΩ* , κι αφήνεσαι στην αφήγηση του Απολλώνιου να σε περιπλανήσει..…

Συνέχεια

03/11/2012 Posted by | -ποιητές, -Γραμματεία, -Για την αγάπη | 1 σχόλιο

-Mνήμη Δόμνας Σαμίου

Μνήμη Δόμνας Σαμίου (1928 – 2012)

Ακόμα πιο φτωχός είναι ο κόσμος της διαχείρισης της δημοτικής μουσικής σήμερα, καθώς έφυγε από τη ζωή η Δόμνα Σαμίου, ένα αναμφίβολα μεγάλο κεφάλαιο συμβολής στην παράδοση του τόπου μας…

Αντιγράφω το βιογραφικό της από την ιστοσελίδα της (http://www.domnasamiou.gr):

Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας. Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης. H μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922, ο πατέρας της, αιχμάλωτος στρατιώτης, λίγο αργότερα, με την Ανταλλαγή. Έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στις απάνθρωπες αλλά παράλληλα πολύ ανθρώπινες και αλληλέγγυες συνθήκες της προσφυγιάς, κι εκεί απέκτησε τα λαϊκά ερείσματα της προσωπικότητάς της και την ατόφια συμμετοχικότητά της. Στο περιβάλλον αυτό είχε τα πρώτα μουσικά της ακούσματα απ’ τα οποία και πήγασε η αγάπη της για την παραδοσιακή μουσική.

Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.

Συνέχεια

14/03/2012 Posted by | -ποιητές, -Για την αγάπη, -Λαογραφία | Σχολιάστε

-«Πεθαίνω σα χώρα»

IMG_8517 (Small).jpg«Μισώ αυτή τη χώρα…Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν’ αυτή όταν
δεν θα ‘χει μείνει τίποτα από μας…;»

Το έργο «Πεθαίνω σα Χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη, συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης, από το 1978 που πρωτοκυκλοφόρησε, έως σήμερα. Η βαθιά πίστη αυτού του ανθρώπου στη δύναμη «των λέξεων εν ζωή» δημιουργεί τη σύγχρονη, ύστατη ελπίδα σωτηρίας. Αλλά αυτό προϋποθέτει τον ελάχιστο δείκτη ανάγνωσης και αναγνώρισης της πραγματικότητας του σήμερα, με παράλληλη ανάληψη των ευθυνών μας, επί της δράσης.

Η ομάδα Paracoon προσεγγίζει τα διαχρονικά έργα του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σα χώρα» και «Ανάθεση» μέσα από μια χοροθεατρική παράσταση όπου ηθοποιοί και χορευτές αφήνουν τη γλώσσα των λέξεων να ενωθεί με την γλώσσα του σώματος, ευαισθητοποιώντας το σύγχρονο άνθρωπο.

Η ευτέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης και η ισοπέδωση της αξίας της ως τις μέρες μας, τόσο στη χώρα μας αλλά και σε όλον σχεδόν τον πλανήτη, δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο εφησυχασμού, καθησυχασμού και αναβλητικότητας.

Επιτρέψαμε οι λέξεις να χάσουν την δύναμή τους και την αξία τους και αυτό μοιραία μας οδήγησε στο να χάσουμε τον άνθρωπο και τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μας παραδόθηκε προίκα, τι την κάναμε;

Συνέχεια

02/03/2012 Posted by | -ποιητές, -Γραμματεία, -Για την αγάπη, -Εικαστικά, -Κρίση | Σχολιάστε

-Βικτόρ Σέρζ, « Υπόθεση Τουλάγιεφ»

Διαβάζοντας τον Σερζ ανά την Ευρώπη 

της Σάρας Χαλκίδη

Η γνωριμία μου με τον Σέρζ ξεκίνησε πριν τρία χρόνια περίπου, όταν διάβασα τη βιογραφία του για τον Τρότσκι. Πήρα τόσες απαντήσεις τότε …

Στη συνέχεια τον αναζήτησα και διάβασα τις  «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη» και …τον ερωτεύτηκα, ίσως γιατί κάπως έτσι ήθελα να είναι ο αρχηγός μου. Τότε ευχήθηκα να ζούσε. Θα πήγαινα και στο Μεξικό, στο τόπο εξορίας του, για να τον συναντήσω!

Φαίνεται πως ο άγγελος μου απλά σχεδίαζε να γνωρίσω τον Σέρζ για να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου και αυτό που ερχότανε.

Μπορεί ένα βιβλίο να σε κάνει να συνειδητοποιείς ακόμη περισσότερο γιατί θαυμάζεις έναν άνθρωπο που γνωρίζεις; Να βλέπεις ακόμη καλύτερα πλευρές του που τον κάνουν να διαφέρει τόσο από άλλους καθ’ όλα αξιόλογους ;

Διαβάζοντας την «Υπόθεση Τουλάγιεφ» στην Ιρλανδία, σελίδα 197, βεβαιώθηκα πως ναι:

…..Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος… ο αναρχικός Στεφάν Στέρν, έχοντας διαφύγει από τη Σοβιετική –Σταλινική- Ένωση για να αγωνιστεί στην Ισπανία διαπιστώνει :

Συνέχεια

29/01/2012 Posted by | -Αντίσταση, -Βιβλιοπαρουσιάσεις, -Για την αγάπη, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Κομμουνιστική Διεθνής, -Κομμουνισμός, -Σταλινικές Διώξεις, -Σοβιετικός Μεσοπόλεμος | 1 σχόλιο

-Ήρθαν τα Χριστούγεννα της κατάρρευσης

«Ατώρα υείαν και ευλοϊαν και τ’ άλλα σ’ άλλο µίαν» (πρωτοδημοσιεύτηκε το 2011)

Αντιδρώντας στην πρωτοφανή  μελαγχολία των ημερών, σας ευχόμαστε καλές γιορτές με δύο φωτογραφίες με χριστουγεννιάτικες ευχές απ΄τη μαρτυρική Σαμψούντα  του δυτικού Πόντου για να θυμηθούμε ότι υπήρξαν χρόνια δίσεκτα, που όμως ξεπεράστηκαν με αγώνα και με σκληρή δουλειά….. Η πρώτη καρτ ποστάλ αφορά μια λιτανεία και η δεύτερη ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με σχόλια της Έλσας Γαλανίδου-Μπαλφούσια….

Συνέχεια

24/12/2011 Posted by | -Για την αγάπη, -Εικαστικά, -Κρίση, -Λαογραφία, -Μνήμες, -Φωτογραφίες | 5 Σχόλια

«Ζοή με όμικρον»: για τους Έλληνες της Αμπχαζίας

Χριστίνα Χρυσανθοπούλου: Όταν η ζωή γράφεται με όμικρον…

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο
.

People are strange when you’re a stranger
Faces look ugly when you’re alone
Women seem wicked when you’re unwanted
Streets are uneven when you’re down.
.
When you’re strange
Faces come out of the rain
When you’re strange
No one remembers your name
.
«…Ο Γιούρι (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) έχει στοιχεία από εμένα, από ανθρώπους που εκτιμώ, από ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άντρας με γοητευτικές αντιφάσεις».
.
Αυτό είναι το μότο του μυθιστορήματος Ζοή με Όμικρον της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου που κυκλοφόρησε, πρόσφατα, από τις εκδόσεις Πάπυρος. Θα μπορούσε, παράλληλα, να είναι η περίληψή του… Ο Γιούρι και η Ιρίνα είναι δυο «ξένοι» που οι τροχιές τους θα συναντηθούν σε σκοτεινά μονοπάτια. Μη φανταστείτε κανένα γλυκανάλατο love story. Η συγγραφέας όχι μόνον αποφεύγει τα εύκολα, αλλά αποφασίζει να μας παρουσιάσει την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις….
.
Σε εποχές έξαρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, φωνές σαν αυτή της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου είναι εξαιρετικά πολύτιμες. Διαλέγοντας έναν «αντιδημοφιλή» ήρωα, ένα Ρωσοπόντιο, ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα που μας βοηθά να γνωρίσουμε τον «άλλο», τον «ξένο», χωρίς ταμπέλες και στερεότυπα. Αν δεν ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα θα ήταν ένα σημαντικό ρεπορτάζ, από αυτά που οι σημερινές εφημερίδες έχουν εξαφανίσει ποντάροντας περισσότερο στο φόβο…
.
Φαίνεται ότι έχεις κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία για το ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου που «επαναπατρίστηκαν» από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Τι σε έκανε να διαλέξεις ως ήρωα του μυθιστορήματος τον Γιούρι, ένα «Ρωσοπόντιο»;  Συνέχεια

02/11/2011 Posted by | -προσφυγιά, -Για την αγάπη, -Δρόμος εφημερίδα, -ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, -Σταλινικές Διώξεις, Αντιρατσιστικά | 1 σχόλιο

-Περί επιστήμης και θρησκείας (Αναγνωστάκης+Ζίζεκ)

Σκέψεις για τις σχέσεις Επιστήμης και Θρησκείας

του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Εκατόν εβδομήντα χρόνια από την έκδοση του γνωστού έργου του Αυγούστου Comte «Μαθήματα της φιλοσοφίας του θετικισμού», το 1840, η επιστήμη δεν αντικατέστησε τη θρησκεία και οι εικόνες και οι γιορτές των αγίων δεν αντικαταστάθηκαν από τις γιορτές και τις εικόνες των μεγάλων επιστημόνων με βάση το αντίστοιχο θετικιστικό εορτολόγιο- ημερολόγιο που είχε εκπονήσει και προτείνει ο σπουδαίος διανοητής. Αντίθετα. Oι διάφοροι τόποι λατρείας του Θεού (εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές) ξαναγεμίζουν. Εκατοντάδες αιρέσεις εμφανίζονται που διεκδικούν την ιδιοποίηση, στην ορθότερη για την κάθε μία από αυτές, διαμεσολάβηση του ανθρώπου με το θείο μαζί και ο νεοπαγανισμός ή η νεοειδωλολατρία. Σαν μαγνητικό αδιαχώριστο δίπολο πάνε μαζί σατανιστικά λεγόμενα σχήματα, χαρτορίχτρες, καφετζούδες, αστρολόγοι με μόνιμες εκπομπές στην τηλεόραση. Όλη η βεντάλια του μυστικισμού και ανορθολογισμού ξεδιπλώνεται εντός της καθημερινότητας του σημερινού ανθρώπου.

Και αυτό συμβαίνει σε μια εποχή, στην εποχή μας, στην οποία οι τάσεις, οι δυνάμεις και οι σχέσεις που υπάρχουν μέσα στη σημερινή κοινωνία έχουν στον πυρήνα τους το ανώτερο ποιοτικά στάδιο δυνητικού επιστημονικού μετασχηματισμού της φύσης και της κοινωνίας. Την ανώτερη από ποτέ τάση μετάβασης από την «καταναγκαστική στη δημιουργική εργασία» με την επιστήμη άμεσα ενταγμένη, καθοριστική δύναμη παραγωγής.

Συνέχεια

24/06/2011 Posted by | -Αντίσταση, -Για την αγάπη, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά | 2 Σχόλια

-Ποιός θυμάται τον Φεντέρικο Γκαρθία Λόρκα;

.…Ένοιωθα πως θα με δολοφονούσαν.
Ψαχνανε τα καφενεία, τα νεκροταφεία,
τις εκκλησίες.

Ανοίγανε βαρέλια και ντουλάπια.
Τσακίσανε τρεις σκελετούς να βγάλουν τα χρυσόδοντα ….

Σε ηλικία 38 ετών, τον Αύγουστο του 1936, δολοφονήθηκε στη Γρανάδα από παρακρατικούς φρανκιστές ο Φεντέρικο Γκαρθία Λόρκα. Το γεγονός αυτό ενέπνευσε τον Γιάγκο Ανδρεάδη να γράψει ένα θεατρικό έργο για την δολοφονία του Λόρκα:

Φώναξε είμαι ζωντανός

Δύο πρόσωπα: Ένας αμετανόητος φονιάς και ένας δημοσιογράφος που τον ανακρίνει μονομαχούν μέσα από μια συνέντευξη που είναι ένας εξοντωτικός αγώνας.

Το έργο «Φώναξε είμαι ζωντανός» είναι ένα δοξαστικό για τον Λόρκα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και εμπνεύστηκε από μια επίσκεψη στο Βιθνάρ, τον τόπο της δολοφονίας του ποιητή, ιδωμένη από την πλευρά των φασιστών εκτελεστών αλλά και από την πλευρά των θυμάτων.   Συνέχεια

18/03/2011 Posted by | -Αντίσταση, -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Εικαστικά, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Μνήμες, -Πολιτική, φασισμός | 5 Σχόλια

-Για την αθλιότητα της σεξουαλικότητας

Να ένα εξαιρετικό κείμενο, που αλιεύσαμε στο διαδίκτυο….

Για την αθλιότητα της σεξουαλικότητας

Μια κοινωνία βασισμένη  στην συγκεντρωτική εξουσία και τις οικονομικές συναλλαγές φτωχαίνει σε κάθε τομέα της ζωής, ακόμα και στους πιο οικείους. Γίνεται πολύς λόγος για τη γυναικεία απελευθέρωση, την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων και τη σεξουαλική απελευθέρωση στους αναρχικούς κύκλους. Και αναλύσεις για την ανδρική κυριαρχία, την πατριαρχία και τον ετερο-σεξισμό δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθούν, αλλά η πραγματικότητα της σεξουαλικής αθλιότητας φαίνεται να αγνοείται σε μεγάλο βαθμό. Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη σεξουαλική έκφραση περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό σ’ αυτά που έχουν να κάνουν με τη μονογαμία, τη μη-μονογαμία, τον πολυ-ερωτισμό και άλλα τέτοια θέματα των μηχανισμών των ερωτικών σχέσεων. Ο περιορισμός αυτός είναι από μόνος του, κατά τη γνώμη μου, μια αντανάκλαση της σεξουαλικής μας φτώχειας κι εξαθλίωσης- ας αρκεστούμε στο να μιλάμε για σχεσιακούς μηχανισμούς ώστε να αποφύγουμε το θέμα της ποιότητας αυτών των σχέσεων.     Συνέχεια

24/02/2011 Posted by | -Για την αγάπη, -Διάφορα, -Ιδεολογικά | 23 Σχόλια

-Βίλχελμ Ράιχ : η ζωή και το έργο του

raih.jpgΤο έργο του Wilhelm Reich (1897-1957) επηρρέασε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν τα πράγματα αρκετοί της μεταπολιτευτικής γενιάς. Oι απόψεις του για τη  σχέση του μαρξισμού με την ψυχανάλυση, η συσχέτιση της σεξουαλικότητας με την πολιτική έκφραση, υπήρξαν πρωτοποριακές προσεγγίσεις. Από τη «Μαζική ψυχολογία του φασισμού» μέχρι τη «Σεξουαλική Επανάσταση», ο Ραιχ έθετε τα θεμέλια μιας νέας αντίληψης που ξεπερνούσε κάθε τι παραδοσιακό. Τα γραπτά του αποτελούν ανεκτίμητες πηγές για την κατανόηση των σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στο Μαρξισμό και τη ψυχανάλυση, χωρίς να απαιτούν την εξειδικευμένη προσέγγιση ή γνώση ενός σπουδαστή ψυχολογίας. Συνέχεια

11/07/2008 Posted by | -Για την αγάπη | 15 Σχόλια