Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι ισλαμιστές και η Τουρκία


34069-unnamed2b2528282529Ένα από τα πιο «χαριτωμένα» στιγμιότυπα της νέας χρονιάς ήταν η ανακοίνωση των ισλαμοφασιστών του ISIS για το εγκληματικό, φρικιαστικό πρωτοχρονιάτικο χτύπημα στην Κωνσταντινούπολη. Στο μήνυμα λοιπόν η Τουρκία ανακηρύσσεται σε προστάτη του χριστιανισμού. (sic και ξαναsic!). Γράφουν λοιπόν στην ανάληψη ευθύνης για το χτύπημα: 

«Σε συνέχεια των ευλογημένων επιχειρήσεων που διαπράττει το Ισλαμικό Κράτος κατά του προστάτη του σταυρού, την Τουρκία, ένας ηρωϊκός στρατιώτης του χαλιφάτου έπληξε ένα από τα πιο γνωστά νυχτερινά κέντρα, όπου γιόρταζαν (για την Πρωτοχρονιά) χριστιανοί».

Βεβαίως δεν αναφέρουν ότι εκδικήθηκαν τον Ερντογάν γιατί τους πούλησε, αφού αρχικά τους στήριξε με κάθε τρόπο ενάντια στον Άσαντ και τους Κούρδους.

Σίγουρα εμείς θα πρέπει να μην εφησυχάζουμε και να προσπαθούμε να κατανοήσουμε το καρκίνωμα του ισλαμοφασισμού και της μεσαιωνικής αντιδραστικής ιδεολογίας και πρακτικής που πρωτοκαλλιέργησαν οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν για να χτυπήσουν τους Σοβιετικούς και στις μέρες μας το συνέχισε η δυτική και ισραηλινή υποκρισία.

Μπουαλέμ Σανσάλ: «Το Ισλάμ είναι ο παιδαγωγός της βίας, φυσικής και συμβολικής»Ποιά είναι λοιπόν αυτή η πολιτισμική και ιδεολογική βάση που κινεί τους ισλαμοφασίστες να διαπράττουν τέτοια εγκλήματα εις βάρος αθώων πολιτών; Αναδημοσιεύουμε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που έδωσε στον Γρηγόρη Μπέκο ο αλγερινός συγγραφέας Μπουαλέμ Σανσάλ  (Boualem Sansal -بوعلام صنصال), με αφορμή την ελληνική έκδοση του μυθιστορήματός του «2084. Το τέλος του κόσμου».

 Μπουαλέμ Σανσάλ:
«Το Ισλάμ είναι ο παιδαγωγός της βίας, φυσικής και συμβολικής»

 .
 
Μπουαλέμ Σανσάλ
2084. Το τέλος του κόσμου
Μετάφραση Ανθή Ξενάκη.

Εκδόσεις Διάμετρος, 2016,
σελ. 360,
.
«Ζούσα ανέκαθεν σε συνθήκες πολέμου: η αποικιοκρατία και ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας, ο εμφύλιος πόλεμος της δεκαετίας του ’90. Πάντα ζούσα υπό δικτατορικό καθεστώς. Ετσι έχει η ιστορία της χώρας μου. Κι αυτή αποτελεί το υφάδι όλων των μυθιστορημάτων μου. Πρέπει να πω ότι το φοβερότερο όλων είναι ο ισλαμισμός, είναι ο βέβαιος θάνατος, η καταστροφή της ζωής στις πιο βαθιές της ρίζες. Στα βιβλία μου μιλάω ουσιαστικά για ένα και μόνο πράγμα: την άνιση μάχη για την ελευθερία».
.
Το πρόσφατο βιβλίο του Μπουαλέμ Σανσάλ δεν είναι παρά η κορύφωση αυτού που περιγράφει, τόσο συνταρακτικά, σε τούτη τη συνέντευξη με «Το Βήμα». Το 2015 ο αλγερινός συγγραφέας εξέδωσε το «2084. Το τέλος του κόσμου» και τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας. Με πρότυπο το «1984» του Τζορτζ Οργουελ, φαντάζεται την ισλαμική εκδοχή του «Μεγάλου Αδελφού», ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θρησκευτικού τύπου.
.
Γιατί επέλεξε να «συνομιλήσει» με το συγκεκριμένο έργο και τον συγκεκριμένο συγγραφέα; «Κατά τη γνώμη μου, ο Οργουελ είναι ο συγγραφέας που αποκαλύπτει θεαματικά ένα θεμελιώδες στοιχείο των ολοκληρωτικών καθεστώτων: τη δύναμη της γλώσσας για τη χειραγώγηση του πληθυσμού. Περισσότερο και από τη φυσική βία και την ιδεολογική κατήχηση, περισσότερο και από τον απόλυτο έλεγχο της καθημερινής ζωής, αυτό που επιτρέπει στα ολοκληρωτικά καθεστώτα να υποτάσσουν τον πολίτη και τον άνθρωπο είναι ο έλεγχος της γλώσσας. Κυριαρχώντας επί της γλώσσας κυριαρχούν στο συμβολικό σύμπαν, στο φαντασιακό του ανθρώπου. Δεν υπάρχει πλέον τρόπος να σκεφθείς, να ονειρευτείς ή να προσεγγίσεις οποιαδήποτε κουλτούρα. Ζώντας σε μια χώρα όπου υπάρχει διττή δικτατορία, ιδεολογική και θρησκευτική, γνωρίζω καλά τις ζημιές που προξενεί η καταστροφή της γλώσσας, ζημιές τεράστιες και ανεπανόρθωτες. Δεν πλάθουμε ένα ζωντανό φαντασιακό από ένα νεκρό σώμα».
.
Πριν από το τελευταίο μυθιστόρημά σας, κύριε Σανσάλ, εκδώσατε το δοκίμιο «Κυβερνώντας στο όνομα του Αλλάχ: Ισλαμοποίηση και δίψα για εξουσία στον αραβικό κόσμο». Οι ιδέες είναι πιο δυνατές όταν «τυλίγονται» από μια αφήγηση;
.
«Εγραψα το δοκίμιο για να προσφέρω στον ευρωπαίο αναγνώστη ορισμένες βασικές γνώσεις για το Ισλάμ και τον αραβικό κόσμο, πιστεύοντας πως είναι προς το συμφέρον του να κατανοήσει μια θρησκεία και έναν κόσμο με τον οποίο συνυπάρχει μάλλον παθητικά. Πρόκειται για μια επικίνδυνη στάση αν αναλογιστούμε ότι μια μεικτή κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς έξυπνες «ανταλλαγές» μεταξύ των μερών της. Ηθελα να καταδείξω ότι το Ισλάμ, εκ φύσεως προσηλυτιστικό και με οικουμενικές βλέψεις, έχει ως αποστολή τον εξισλαμισμό όλης της ανθρωπότητας και το ξερίζωμα κάθε άλλης πίστης. Η ιλιγγιώδης εξάπλωση του φανατικού Ισλάμ, οι ολέθριες εξελίξεις στον αραβικό κόσμο μετά την Αραβική Ανοιξη, η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους, η έκρηξη της ισλαμικής τρομοκρατίας στον κόσμο, και ιδίως στην Ευρώπη, καταδεικνύουν τον επιτακτικό χαρακτήρα αυτής της γνωστικής προσέγγισης – ο μόνος τρόπος που, κατ’ εμέ, θα μπορούσε να αποτρέψει αυτό που, δυστυχώς, βλέπουμε να έρχεται ολοταχώς: τη γενικευμένη ριζοσπαστικοποίηση και την επέκταση του κύκλου της βίας. Αν το βιβλίο αυτό αποδείχθηκε πρόσφορο, ήταν προφανές πως έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα. Θέλησα να γράψω κάτι που να λέει στους αναγνώστες: δείτε πού μας οδηγούν η χαλαρότητα, η άγνοια και η απουσία «έξυπνων ανταλλαγών»: στον εφιάλτη ενός «2084». Δεν ξέρω αν τα μηνύματα του βιβλίου εισακούστηκαν, πάντως οι πρόσφατες επιθέσεις στην Ευρώπη (Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία…) ακούστηκαν. Μας απομένει λοιπόν να εκφράσουμε όλα αυτά με έξυπνες αντιδράσεις».
 .
Σκέφτομαι ότι το Αμπιστάν είναι μια τρομακτική παρωδία του Ισλάμ, στην οποία όμως ενσωματώνετε επί μέρους όψεις του που είναι υπαρκτές. Εχει κανείς την αίσθηση, διαβάζοντας, ότι αυτή η φανταστική αχανής επικράτεια πότε μοιάζει με τη Σαουδική Αραβία και πότε με το Ισλαμικό Κράτος…
.
«Το Ισλάμ είναι μια ολότητα, μια θρησκεία και ένας νομικός κώδικας, μια παράδοση και μια κουλτούρα που αρνούνται τον νεωτερισμό. Είναι προσηλυτιστικό και επιζητεί την οικουμενικότητα. Το Ισλάμ είναι ο παιδαγωγός της βίας, φυσικής και συμβολικής. Σε κάθε επιταγή του εμπεριέχει και μια τιμωρία. Αν δεν προβλέπεται στο Κοράνι, θα προβλέπεται σίγουρα στα Χαντίθ, τα κείμενα που καταγράφουν τα λεγόμενα του Προφήτη και που νομοθετούν για όλες τις πτυχές της ζωής, ακόμη και για τις πιο τετριμμένες. Στην πραγματικότητα, το Αμπιστάν αντιγράφει την οργάνωση και τον τρόπο ζωής που συναντούμε στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράν, στο Ισλαμικό Κράτος αλλά και σε ολοκληρωτικά αστυνομοκρατούμενα, γραφειοκρατικά και λαϊκιστικά  καθεστώτα που επικράτησαν στην Ευρώπη, όπως ο ναζισμός, ο σταλινισμός, ο φασισμός. Μέσα σε έναν σκοτεινό και απολιθωμένο κόσμο, η νεωτερικότητα δεν επιτρέπεται παρά μόνο ως τεχνολογία στην υπηρεσία της θρησκείας».
 .
Κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής, ο αμφισβητίας Ατί, προφέρει συλλαβιστά στον ύπνο του τη λέξη «ελευθερία». Αναδεικνύετε ευρύτερα, νομίζω, δύο α-δυνατότητες στο πλαίσιο του καθεστώτος που περιγράφετε: τον άνθρωπο που είναι αδύνατον να έχει συνείδηση της ατομικότητάς του και μια κοινωνία που δεν μπορεί να εισέλθει στη ροή του χρόνου, της Ιστορίας, ώστε να αλλάξει. Τι λέτε;
.
«Στην Ευρώπη δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιον βαθμό σύγχρονες έννοιες, όπως ελευθερία, ατομικότητα, ισότητα, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα ή κοσμικότητα, είναι ξένες προς την ισλαμική αντίληψη του κόσμου. Δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο οι μουσουλμάνοι είναι προσηλωμένοι στη δική τους κοσμοαντίληψη που βασίζεται στην καθησυχαστική βεβαιότητα ότι όλα έχουν γραφτεί από τον Αλλάχ για το καλό τους και ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από την πιστή τήρηση των γραφών. Σήμερα, καθώς το Ισλάμ επεκτείνεται διεθνώς και, με τη δυναμική που του προσδίδουν ο ισλαμισμός και τα πετροδολάρια, κατορθώνει να «εξισλαμίζει» τις κοινωνικές, πολιτισμικές και οικονομικές δομές των χωρών υποδοχής. H προβληματική της μεταρρύθμισής του προκειμένου να προσαρμοστεί στη σύγχρονη εποχή δεν τίθεται καν. Η κυρίαρχη ιδέα είναι ότι ακριβώς οι εν λόγω χώρες υποδοχής θα πρέπει να μεταρρυθμιστούν ώστε να προσαρμοστούν στις αξίες και στους κανόνες του Ισλάμ».
 .
Ποια σημασία πιστεύετε ότι πρέπει να αποδώσουμε, επακριβώς, στον νεολογισμό «ισλαμοφασισμός»;
.
«Ο ισλαμισμός είναι φασισμός και συμπράττει με άλλους φασισμούς που συναντά στον δρόμο του, στη βάση της αρχής «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Συνέπραξε με τον ναζισμό τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, όπως και με τα φασιστικά αραβικά καθεστώτα. Οι έννοιες ισλαμοφασισμός και ισλαμικός φασισμός αποτυπώνουν μια πραγματικότητα. Η σύμπνοια ναζισμού και ισλαμισμού αποτελεί μια ιστορική πραγματικότητα: τη δεκαετία του ’30 ο Χίτλερ, βαδίζοντας προς την εξουσία, είχε εξασφαλίσει τη στήριξη των ισλαμιστών των οποίων πνευματικός ηγέτης ήταν ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ, ο Μοχάμαντ Αμίν αλ Χουσέινι, ο οποίος εξέδωσε φετβά καλώντας τους μουσουλμάνους να συστρατευθούν στον δίκαιο αγώνα του Χίτλερ ενάντια στους άγγλους και γάλλους αποικιοκράτες και ενάντια στον παγκόσμιο εβραϊσμό. Με αυτούς τους φανατικούς εθελοντές, ο Χίτλερ οργάνωσε έναν αραβικό στρατό, τις «αραβικές ταξιαρχίες» (μεταξύ των οποίων και το 13ο τάγμα Waffen SS Handschar), διαβόητες για την αποτρόπαιη δράση τους».
 .
Στο μυθιστόρημά σας «Harraga» (2005) ασχοληθήκατε με «αυτούς που καίνε» (επί της ουσίας τα σύνορα), τους Βορειοαφρικανούς δηλαδή που περνάνε παράνομα στην Ευρώπη, αλλά και με τη δεινή θέση των γυναικών στον ισλαμικό κόσμο. Θα αντέξει η (ήδη πολωμένη) Ευρώπη την τεράστια πίεση του Προσφυγικού;
.
«Καμιά χώρα δεν μπορεί αντιμετωπίσει μόνη της μια τόσο μαζική και συνεχή ροή προσφύγων. Το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, και σε όλες του τις πτυχές, ανθρωπιστικές, πολιτικές και συναφείς με την ασφάλεια. Αυτή η αύξουσα εισροή από την Αφρική, το Μαγκρέμπ, αλλά και τη Μέση Ανατολή εσχάτως, αποτελεί τεράστια πρόκληση για την Ευρώπη αλλά και για τις χώρες καταγωγής των προσφύγων, οι οποίες στερούνται μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού τους και παραδίδονται στη βία και στη φτώχεια. Η λογική «ας αντιμετωπίσει το πρόβλημα καθένας μόνος του» ενέχει μεγάλους κινδύνους. Δίδεται η εντύπωση ότι η Ευρώπη είναι ανύπαρκτη και ότι η διεθνής κοινότητα είναι μια νοερή εικόνα».
 .
Απέμεινε κάτι καλό από αυτό που ονομάστηκε «Αραβική Ανοιξη»;
.
«Ποτέ μου δεν πίστεψα στην αποκαλούμενη «Αραβική Ανοιξη» με τις εικόνες μιας αραβικής νεολαίας που πολεμά τις δικτατορίες μέσω του Facebook και του Διαδικτύου, μιας νεολαίας λαμπρής και θαρραλέας κατά τα λοιπά, που δεν αντιπροσωπεύει όμως την εκάστοτε πραγματική χώρα, την οποία είχαν προσεταιριστεί οι ισλαμιστές παρασύροντάς την προς την τζιχαντιστική τους πορεία. Η Αραβική Ανοιξη απελευθέρωσε στην πραγματικότητα τους ισλαμιστές, οι οποίοι κατάλαβαν πως σήμανε η ώρα τους, άδραξαν την ευκαιρία και σήμερα μεταφέρουν τον αγώνα τους στην καρδιά καθαυτή της δημοκρατίας, στην Ευρώπη. Μια επανάσταση μπορεί να λάβει χώρα σε βραχύ χρονικό διάστημα, αλλά οι πραγματικές μεταλλάξεις (θρησκευτικές, φιλοσοφικές, πολιτισμικές) απαιτούν δεκαετίες. Οσον αφορά το Ισλάμ, χρειάζονται πολύ περισσότερα από τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία μερικών νέων. Πρέπει πάντως να χαιρετίσουμε αυτούς τους νεαρούς ήρωες, κάθε ταξίδι ξεκινά με ένα πρώτο βήμα».
 .
Νομίζω ότι η απαισιοδοξία σας για τον αραβικό κόσμο διαπνέει τον δημόσιο λόγο σας και προκύπτει απ’ ό,τι εσείς αντιλαμβάνεστε ως παρακμή του. Σε τι συνίσταται η τελευταία; Και κατά πόσον ευθύνεται ο ίδιος ο αραβικός κόσμος γι’ αυτήν;
.
«Συνήθως απαντώ ότι δεν είμαι απαισιόδοξος, είμαι ρεαλιστής. Ως προς τα ουσιώδη ζητήματα, όπως καταδεικνύει η Ιστορία, οι κοινωνίες εξελίσσονται βραδέως. Θα πρέπει και αυτή η κοινωνία να καταφέρει να θέσει σε κίνηση τις μηχανές της προόδου. Ωστόσο ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος, που υπήρξε λαμπρός και πρόσφερε πολλά στον πολιτισμό, κατέρρευσε έπειτα από διχασμούς που τον υπονόμευσαν και οδήγησαν στον κατακερματισμό του, στην απώλεια την Ανδαλουσίας και στις διάφορες αποικιοκρατίες. Η ανεξαρτησία των διαφόρων εδαφών δεν αποτέλεσε την απαρχή μιας αναγέννησης ή ανανέωσης αλλά μιας επιδείνωσης των συνθηκών που οδήγησαν στην παρακμή: του δεσποτισμού, της φεουδαρχίας, της χρησιμοποίησης της θρησκείας προκειμένου οι πληθυσμοί να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στην παθητικότητα και στην άγνοια. Πρέπει επίσης να πούμε ότι ο αραβικός κόσμος είναι ένας μύθος που αρχίζει να ξεφτίζει. Παντού, οι λαοί προσπαθούν να αποτινάξουν τον ζυγό της αραβικότητας για να ξαναβρούν την ταυτότητα και τη γλώσσα τους (π.χ. οι Βέρβεροι στο Μαγκρέμπ)».
 .
Μήπως υφίσταται, εν τέλει, μια ανυπέρβλητη σύγκρουση αξιών μεταξύ Δύσης και Ανατολής;
.
«Μεταξύ της κοσμικής και φιλελεύθερης Δύσης και της ισλαμικής Ανατολής, η σύγκρουση είναι πραγματική. Ανέκαθεν υπήρχε με τη μια ή την άλλη μορφή. Ωστόσο οι διαφορετικές αξίες δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκη σύγκρουση. Η Ανατολή και η Δύση έχουν συνυπάρξει  στο παρελθόν και έχουν βρει πολλά σημεία συνεννόησης. Σήμερα η τάση είναι προς την απόρριψη του άλλου. Η αιτία βρίσκεται στο ριζοσπαστικό Ισλάμ που θέλει να επικρατήσει, να εξουσιάσει τον κόσμο με μοναδικό νόμο τη σαρία».
 .
Γιατί, πιστεύετε, οι ισλαμιστές τρομοκράτες έχουν στοχοποιήσει τη Γαλλία τόσο απροκάλυπτα;
.
«Η Γαλλία διαθέτει πολλά στοιχεία που την καθιστούν στόχο. Επέβαλε αποικιοκρατικό καθεστώς σε πολλούς μουσουλμανικούς λαούς, υποστήριξε τις αραβικές δικτατορίες που καταπίεσαν αυτούς τους λαούς, βομβάρδισε μουσουλμανικές χώρες, ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε τη μετανάστευση προκάλεσε απογοήτευση και μίσος, υπό τον μανδύα της κοσμικότητας εφάρμοσε μια πολιτική καταπίεσης του Ισλάμ κ.λπ. Το Ισλαμικό Κράτος επέλεξε για στόχο τη Γαλλία γιατί οι μουσουλμάνοι μετανάστες επιδεικνύουν ορισμένα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά: είναι πολυάριθμοι και ομοιογενείς, είναι άραβες, μαγκρεμπίνοι, σουνίτες μαλεκίτες, με ένα οργανωμένο σαλαφιστικό κίνημα, έχουν οικογένεια στη Γαλλία, είναι ελάχιστα ενταγμένοι και μάλλον γκετοποιημένοι, διατηρούν στενούς δεσμούς με τη χώρα καταγωγής τους, στοιχεία που παρέχουν ένα στρατηγικό βάθος για την επέκταση του Ισλαμικού Κράτους. Η βία σίγουρα θα συνεχιστεί επί μακρόν. Το ερώτημα είναι αν θα εκτραπεί σε εμφύλιο πόλεμο, αν ο στρατός θα παραμείνει σιωπηρός παρατηρητής και τι θα πράξει η Ευρώπη».
 .

attack1-konstantinoupolis

Advertisements

02/01/2017 - Posted by | -παράνοια, -Γεωπολιτικά, -Διάφορα, -Ισλαμ, φασισμός, Αντιδραστικά

2 Σχόλια »

  1. Μπέκος Γρηγόρης

    Ο Μπουαλέμ Σανσάλ κατά του ισλαμικού ολοκληρωτισμού

    Στο νέο του μυθιστόρημα («2084. Το τέλος του κόσμου») ο αλγερινός συγγραφέας εμπνέεται από τον «Μεγάλο Αδελφό» του Τζορτζ Οργουελ και φαντάζεται μια δικτατορία θεμελιωμένη στον θρησκευτικό φανατισμό. Η πένα που φοβούνται οι φανατικοί και οι εξτρεμιστές

    Με τι θα έμοιαζε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θεμελιωμένο στον θρησκευτικό φανατισμό; Πώς θα ήταν μια απολυταρχική δικτατορία ισλαμικού τύπου; Σ’ αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει ο 66χρονος Μπουαλέμ Σανσάλ με το νέο του (συνολικά έβδομο) μυθιστόρημα (μελλοντολογικό και δυστοπικό) που απέσπασε πριν από λίγες ημέρες το εφετινό Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας (εξ ημισείας με τον τυνησιακής καταγωγής Εντί Καντούρ).

    Ο τίτλος του βιβλίου – κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκαλιμάρ και ήταν υποψήφιο για τις σημαντικότερες λογοτεχνικές διακρίσεις της σεζόν – είναι χαρακτηριστικός, «2084. Το τέλος του κόσμου», και παραπέμπει ευθέως στο κλασικό έργο «1984» του Τζορτζ Οργουελ. Ε, λοιπόν, φανταστείτε μια μουσουλμανική εκδοχή του «Μεγάλου Αδελφού» βασισμένη σε μια αφαιρετική, αλληγορική παρωδία της ισλαμικής θρησκείας και των πλέον ακραίων αντιλήψεών της για την κοινωνική και (άρα) πολιτική οργάνωση των ανθρώπων· «των πιστών» δηλαδή, για να είμαστε ακριβέστεροι, «οι άπιστοι» είναι μια άλλη (και κυριολεκτικώς) πονεμένη ιστορία.

    Ο Μπουαλέμ Σανσάλ προειδοποιεί εγκαίρως (αλλά με μια απολύτως συγκαταβατική ειρωνεία) τους αναγνώστες του να μην πιστέψουν ότι η ιστορία που αφηγείται είναι αληθινή ούτε ότι ο ίδιος δανείζεται στοιχεία από ήδη γνωστές όψεις της πραγματικότητας. «Κοιμηθείτε ήσυχοι, καλοί μου άνθρωποι, τα πάντα είναι εντελώς λάθος και τα υπόλοιπα είναι υπό έλεγχο» σημειώνει και, ακριβώς σ’ αυτό το σημείο, αρχίζουν να μας κυκλώνουν λ.χ. οι φρικιαστικές εικόνες βίας των τζιχαντιστών που έρχονται (και εξαπλώνονται μέσω του Διαδικτύου) από το «Ισλαμικό Κράτος».

    Ο Μπουαλέμ Σανσάλ δεν μπορεί παρά να έχει πλήρη συναίσθηση τούτων των συνάψεων. Οσοι γνωρίζουν τον αλγερινό συγγραφέα δεν εκπλήσσονται με την πιο πρόσφατη σπορά της μυθοπλασίας του (μόλις το 2013 λ.χ. εξέδωσε το δοκίμιό του «Κυβερνώντας στο όνομα του Αλλάχ» για την εκτεταμένη «ισλαμοποίηση» και τη «δίψα για εξουσία» στον αραβικό κόσμο). Αντιθέτως θα μπορούσαμε να πούμε ότι (και από μια ακραιφνώς λογοτεχνική σκοπιά) κορυφώνεται η εμμενής αγωνία του Μπουαλέμ Σανσάλ για την ολέθρια, αποκαλυψιακή φύση του ισλαμικού φονταμενταλισμού.

    Ο τελευταίος έχει μπει αταλάντευτα στο στόχαστρο του συγγραφέα από την πρώτη στιγμή που έπιασε την πένα στα χέρια του, κάτι που συνέβη όταν ήταν 50 ετών. Εμφανίστηκε στη γαλλόφωνη πεζογραφία το 1999 με το μυθιστόρημά του «Le Serment des Barbares» (Ο όρκος των βαρβάρων). Εκτοτε δεν φοβήθηκε ποτέ τις απειλές ότι θα τον δολοφονήσουν και εξακολουθεί να μένει στην πατρίδα του παρότι πολλά από τα βιβλία του, τα πονήματα ενός διεθνώς αναγνωρισμένου συγγραφέα, είναι επισήμως απαγορευμένα.

    Παραμένει «εξόριστος στην ίδια του τη χώρα» και κατοικεί κοντά στο Αλγέρι με τη σύζυγο και τις κόρες του, αρνούμενος ουσιαστικά να επιλέξει μεταξύ της καταπιεστικής και ανελεύθερης Ανατολής και της Δύσης που διαβρώνεται από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, μακριά από μια Ευρώπη που (όπως είπε σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό «Marianne») φαίνεται να εγκαταλείπει ταχύτατα την παράδοση του Διαφωτισμού.

    Η αφορμή για τη μαχητική είσοδο του Μπουαλέμ Σανσάλ στη λογοτεχνία (μηχανικός και οικονομολόγος, γενικός διευθυντής του υπουργείου Βιομηχανίας στην Αλγερία ως το 2003, όταν και τον έδιωξαν από τη θέση του λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και της συνεχούς κριτικής που ασκούσε στο καθεστώς) ήταν ιστορική: ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος στον τόπο του κατά τη «μαύρη δεκαετία» του 1990 και, ασφαλώς, η τρομοκρατία. Ομως το ανθρώπινο κίνητρο της γραφής, εν προκειμένω, είναι η γενναία αντίσταση στη βαρβαρότητα, στον σκοταδισμό και στην αυθαιρεσία του λεγόμενου ριζοσπαστικού ισλαμισμού.

    Η σύνδεση του τελευταίου με τα φαινόμενα του ολοκληρωτισμού (όπως αυτά ξεδιπλώθηκαν στον 20ό αιώνα και το οποία έχουν ως απώτατο σκοπό τη συντριβή της ατομικότητας) είναι πρόδηλη για τον Μπουαλέμ Σανσάλ. «Κάθε φασισμός είναι ίδιος, η μόνη διαφορά έγκειται στο περιτύλιγμα που ενδύεται και στα μέσα που χρησιμοποιεί» θεωρεί ο ίδιος.

    Στο μυθιστόρημά του «Ο Γερμανός μουτζαχεντίν ή το ημερολόγιο των αδελφών Σίλλερ» (2008) προβαίνει σε μια τολμηρή σύγκριση ανάμεσα στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και τις πρακτικές του ναζισμού – πολλοί είπαν ότι η σύγκριση είναι αντι-ιστορική αλλά στην ιστορία είναι εκ των πραγμάτων δύσκολες, αν όχι ανέφικτες, οι ταυτίσεις, μας ενδιαφέρουν επομένως περισσότερο οι (δυναμικές ή αδύναμες) αναλογίες – και μας βοηθά να προβληματιστούμε σοβαρότατα για ό,τι αποκαλείται σήμερα «ισλαμοφασισμός».

    Για όσους θεωρούν τον όρο «παρατραβηγμένο» ας σημειώσουμε ότι το πεδίο αυτό εξακολουθεί να απασχολεί την ακαδημαϊκή έρευνα με διαφορετικές αφετηρίες, όχι μόνο τους ακροαριστερούς δημοσιολόγους που μπορούν να εκλογικεύσουν τα πάντα, πιστεύοντας ουσιαστικά ότι ο μηδενισμός της ισλαμικής τρομοκρατίας (ή της τρομοκρατίας που επικαλείται το Ισλάμ) διασώζει ματαιωμένες επαναστατικές προοπτικές κατά του καπιταλιστικού συστήματος και άλλα τέτοια απίθανα, απομεινάρια περασμένων δεκαετιών.

    Το γεγονός, επιπροσθέτως, ότι ο Μπουαλέμ Σανσάλ ασχολήθηκε μοιραία και με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων τον μετέτρεψε σε κόκκινο πανί για τους συνωμοσιολάγνους της αντισημιτικής υστερίας η οποία αρνείται ακόμη και σήμερα την ύπαρξη των στρατοπέδων μαζικής εξόντωσης του Χίτλερ. Τον κατηγόρησαν ότι επιτίθεται στα ιερά και στα όσια του αραβομουσουλμανικού κόσμου και τον χαρακτήρισαν «πράκτορα της Μοσάντ» (οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ).

    Πέραν αυτών ο Μπουαλέμ Σανσάλ δεν παρέλειψε (και μιλάμε πάντοτε για το ίδιο μυθιστόρημα) να καταπιαστεί και με τα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού που, ακριβώς ως ζώνες του περιθωρίου και του κοινωνικού αποκλεισμού, μετατρέπονται σε αδίστακτα εκτροφεία νεαρών τρομοκρατών, με τις «ευλογίες» πάντοτε σκληροπυρηνικών ιμάμηδων και άλλων «σοφών» ερμηνευτών του Κορανίου και του «καθαρού» Ισλάμ.

    Για όλα αυτά, για τον επίμονο αγώνα του για δημοκρατία και ελευθερία, τιμήθηκε το 2011 με το Βραβείο Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών. Την ίδια χρονιά ο Μπουαλέμ Σανσάλ εξέδωσε το μυθιστόρημα «Rue Darwin» (Οδός Δαρβίνου) – είναι η επιστροφή του ιδίου στην παιδική ηλικία, η επιστροφή σε μια γειτονιά και σε μια χώρα που ρημάχτηκαν, που κατάντησαν αγνώριστες – και για το ίδιο βιβλίο, τον επόμενο χρόνο (2012), απέσπασε το Βραβείο Αραβικού Μυθιστορήματος στη Γαλλία. Προτού όμως το παραλάβει έκανε το «λάθος» να ταξιδέψει ως την Ιερουσαλήμ και να λάβει μέρος στο εκεί Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας όπου είχε προσκληθεί ως τιμώμενο πρόσωπο. Οπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, αυτό δεν άρεσε καθόλου στη Χαμάς που έσπευσε να τον κατηγορήσει ότι «προδίδει τους παλαιστίνιους αδελφούς του».

    Η πίεση των αραβικών κυβερνήσεων προς το αντίστοιχο Συμβούλιο των Πρεσβευτών τους είχε ως αποτέλεσμα την άρνηση να δοθεί το προβλεπόμενο χρηματικό έπαθλο στον συγγραφέα («αυτή είναι η βρώμικη αλήθεια» έγραψε με θυμό στην εφημερίδα «Libération» ο Ολιβιέ Πουάβρ ντ’ Αρβόρ, μέλος της κριτικής επιτροπής). Το θέμα, ασφαλώς, δεν είναι τα χρήματα. Είναι προφανές ότι η παρουσία του Μπουαλέμ Σανσάλ δεν εξοργίζει μονάχα τους ακραίους αλλά και τους συμπαθούντες τους ακραίους ή όσους συνεργάζονται κατά καιρούς με τους ακραίους για να αυξήσουν την επιρροή τους στη Μέση Ανατολή όπου συγκρούονται ενδοϊσλαμικά συμφέροντα (τα σιιτικά με τα σουνιτικά κατά κύριο λόγο).

    Είναι, επίσης, ολοφάνερο ότι ενοχλεί το ξεμπρόστιασμα της υποκρισίας και της διαφθοράς των αραβικών ηγεσιών που θέλουν να τα κρύψουν όλα κάτω από το βολικό χαλί του δυτικού ιμπεριαλισμού (με τον οποίο, επίσης, συνεργάζονται όταν και όποτε τις βολεύει) χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για τον εκδημοκρατισμό, την ευημερία και την παιδεία των κοινωνιών τους.

    Το φανταστικό «Αμπιστάν»
    Τι διαβλέπει όμως ο αλγερινός συγγραφέας που τοποθετεί την ιστορία του στο 2084, εκατό χρόνια μετά το 1984; Ο Μπουαλέμ Σανσάλ, ο οποίος επανειλημμένως έχει κάνει λόγο για την καθήλωση και την παρακμή του αραβικού πολιτισμού, πλάθει μια αχανή επικράτεια, αυτοκρατορικών προδιαγραφών, που λέγεται «Αμπιστάν».

    Το όνομα αυτής της φανταστικής χώρας – όπου η θρησκεία είναι ο αδιαμφισβήτητος νόμος (η ζωή και ο θάνατος, η ίδια η ύπαρξη εν τέλει) και όπου ο χρόνος δεν έχει και πολλή σημασία – είναι παρμένο από τον προφήτη Αμπί, μοναδικό «Εκπρόσωπο» του Θεού («Yölah», στο μυθιστόρημα) επί της γης· το σύστημα εξουσίας στηρίζεται στην αμνησία και στην υποταγή σε αυτόν που είναι ένας και μοναδικός.

    Το παρελθόν έχει ενταφιαστεί, το παρελθόν είναι απαγορευμένο. Γνωστός είναι μόνο ο νικηφόρος «Μεγάλος Ιερός Πόλεμος» κατά του «Εχθρού» που οδήγησε στη δημιουργία «της Γης των πιστών». Οι ζωές των ανθρώπων περιορίζονται σε ατέλειωτα προσκυνήματα ιερών χώρων, συστηματική προσευχή σε μια γλώσσα (αυτό ενδιαφέρει πολύ τον συγγραφέα) που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τη λατρεία και όχι τη σκέψη, και την παρακολούθηση μαζικών εκτελέσεων.

    Το «μικρόβιο» της αμφιβολίας
    Οι «αιρετικοί», όσοι δηλαδή προσεύχονται λιγότερο από εννιά φορές την ημέρα, όσοι εγκαταλείπουν τις περιοχές τους χωρίς διοικητική άδεια ή τολμούν (αλίμονο) να καταπατήσουν ορισμένα από τα διατάγματα που περιλαμβάνει το αντίστοιχο Κοράνι, εκτελούνται δημόσια (και φαντασμαγορικά) σε στάδια όπου αλαλάζει ενθουσιωδώς το ευσεβές πλήθος.

    Το «μικρόβιο» της αμφιβολίας – είναι η αμφισβήτηση, το προανάκρουσμα της αδούλωτης ανθρώπινης διάνοιας – μεγαλώνει στο κεφάλι του πρωταγωνιστή, του τριαντάχρονου (και φυματικού) Ατί, ο οποίος επιστρέφει στην πρωτεύουσα μετά την παραμονή του σε ένα σανατόριο στα βουνά. Ο καθοριστικός παράγων όμως είναι μια αρχαιολογική ανακάλυψη που κλονίζει την επίσημη ιστορία του Αμπιστάν και οδηγεί τους ήρωες στην αναζήτηση των ρηγμάτων του καθεστώτος.

    Ο Μισέλ Ουελμπέκ, ο συγγραφέας της πολυσυζητημένης «Υποταγής» (Εστία, 2015) που φαντάστηκε τον πρώτο μουσουλμάνο πρόεδρο της Γαλλίας, δήλωσε ότι ο Μπουαλέμ Σανσάλ είχε την τόλμη «να πάει πολύ πιο μακριά από εμένα», αν και ο αλγερινός συγγραφέας επαναλαμβάνει συχνά ότι τα δύο βιβλία είναι «τελείως διαφορετικά» και έχει μάλλον δίκιο: είναι άλλο πράγμα να γράφει κανείς, καταπώς λέμε, από τα μέσα, να παρακολουθεί με επιστημονική σχεδόν ακρίβεια την (μετ)εξέλιξη του Κακού.

    Μπροστά στις νέες δραματικές εξελίξεις (τη νέα τρομοκρατική σφαγή στο Παρίσι) η λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση (και όχι τη δικαιολόγηση) τέτοιων φαινομένων: τα μυθιστορήματα λ.χ. του Γάλλου Φρανσουά Βαλεζό («Μεταμορφώσεις», Πόλις, 2015) και του Αλγερινού Γιασμίνα Χάντρα («Τρομοκρατικό χτύπημα», Καστανιώτης, 2006) είναι δύο διαφωτιστικά κείμενα. Πέραν της μυθοπλασίας, οι ανήσυχοι αναγνώστες μπορούν να αναζητήσουν άλλες εφετινές εκδόσεις: την ανατριχιαστική μαρτυρία της Τζινάν, μιας νεαρής Γεζίντι που μετατράπηκε σε σεξουαλικό εμπόρευμα των τζιχαντιστών («Jinan, Σκλάβα του Ισλαμικού Κράτους», μόλις κυκλοφόρησε από τον Λιβάνη), και τα βιβλία του Πάτρικ Κόκμπερν («Η επιστροφή των τζιχαντιστών – Το Ισλαμικό Κράτος και η νέα εξέγερση των σουνιτών», Μεταίχμιο) και της Λορέτα Ναπολεόνι («Ο ισλαμιστικός φοίνικας – Το Ισλαμικό κράτος και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή», Πατάκης).

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=755543

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/01/2017

  2. […] via -Οι ισλαμιστές και η Τουρκία — Πόντος και Αριστερά […]

    Πίνγκμπακ από -Οι ισλαμιστές και η Τουρκία | tolmima | 02/01/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: