Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ο τουρκικός εθνικισμός αποθρασύνεται

kinaros-sozcu

«ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΚΑΙ 17ου ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

.

.

Η ηλεκτρονική έκδοση της Sozcu σε είδηση που υπογράφει η Saygı Öztürk με τίτλο «Ξανακοιμήθηκε η Άγκυρα, καταλήφθηκε και 17ο νησί μας στο Αιγαίο» αναφέρει :

KinarosΤο κείμενο έχει δημοσιευτεί και στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας, στην πρώτη σελίδα .

Ακολουθεί κατά λέξη μετάφραση του δημοσιεύματος.

// Στις 9 Μαρτίου μετέβη στο νησί ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού  

Ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ, ο Αρχηγός του ΓΕΣ και ο Αρχηγός του ΓΕΝ, αφού παραβίασαν τον τουρκικό εναέριο χώρο, κατέβηκαν με ελικόπτερο στην Κίναρο (σσ : η Κίναρος αναφέρεται στο δημοσίευμα με την ονομασία Ardıççık) των Μούγλων. Διοργανώθηκε τελετή μνήμης για τους Έλληνες στρατιώτες, ένας παπάς προσευχήθηκε. Το ΑΚΡ που εθελοτυφλεί στην κατάληψη 17 νησιών μέσα σε 12 χρόνια, δεν έβγαλε κιχ.    

Το ελληνικό ελικόπτερο που παραβίασε 6 μίλια τουρκικού εναέριου χώρου, στις 11 Φεβρουαρίου 2016 κατέπεσε στην Κίναρο (Ardıççık) των Μούγλων. Οι αξιωματικοί που επέβαιναν στο ελικόπτερο έχασαν τη ζωή τους. Το σκάνδαλο της παραβίασης αποκαλύφθηκε με ΝΟΤΑΜ που εκδόθηκε από την Κωνσταντινούπολη, ως απάντηση στην ελληνική ΝΟΤΑΜ έρευνας / διάσωσης. Έγινε γνωστό ότι η εν λόγω περιοχή στη ΝΟΤΑΜ ήταν τουρκική, και ότι έπρεπε για τις εργασίες ερευνών/ διάσωσης να υπάρξει συντονισμός με τους Τούρκους αξιωματούχους.

kinaros-ada-2Η Τουρκία δεν προέβη σε καμία κίνηση αποτροπής

Για τους Έλληνες αξιωματικούς που έχασαν τη ζωή τους στο ελικόπτερο που κατέπεσε, διοργανώθηκε τελετή μνήμης στην Κίναρο (Ardıççık) στις 9 Μαρτίου 2016. Οι φωτογραφίες που τραβήχθηκαν στην τελετή δημοσιεύτηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού ΥΠΕΘΑ.

Ο Υπουργός Πάνος Καμμένος, με το Ναύαρχο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τον Αντιναύαρχο Γιακουμάκη μετέβησαν με ελικόπτερο στην Κίναρο (Ardıççık) των Μούγλων. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να αποτραπεί το ελληνικό ελικόπτερο να παραβιάσει 6 μίλια τουρκικού εναέριου χώρου. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Τσίπρας, στην επίσκεψη στη Σμύρνη, ισχυρίστηκε ότι παραβιάζεται ο ελληνικός εναέριος χώρος.

Έλληνας παπάς, έκανε λειτουργία

Μία μέρα μετά τους ανεδαφικούς ισχυρισμούς του Τσίπρα, το ελικόπτερο που μετέφερε τον Έλληνα Υπουργό με τους στρατιωτικούς αξιωματούχους, παραβίασε 6 ναυτικά μίλια τουρκικού εναέριου χώρου και προσγειώθηκε σε τουρκικό έδαφος. Σε τελετή στην Κίναρο(Ardıççık) των Μούγλων, ο ΥΠΕΘΑ Καμμένος, συλλυπήθηκε τις οικογένειες των αξιωματικών που έχασαν τη ζωή τους και απένειμε πλακέτες. Μεταφέρθηκε και παπάς στο νησί, ο οποίος συμμετείχε στην τελετή.   

Η Κίναρος (Ardıççık) είναι τουρκικό νησί. Βρίσκεται εντός των συνόρων των Μούγλων, στα δυτικά της περιοχής των Δωδεκανήσων και σε απόσταση 5 μιλίων από τη βραχονησίδα Λεβίθα (Koçbaba Adası) που βρίσκεται πλέον υπό ελληνική κατάληψη.  Η Κίναρος (Ardıççık) είναι μεγαλύτερο νησί από την Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης. Σε βρετανικό χάρτη του 1943, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Κίναρος (Ardıççık) όπου έγινε η τελετή μνήμης, βρίσκεται εκτός των θαλάσσιων συνόρων των Δωδεκανήσων και ανήκει στην Τουρκία.

Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Άμυνας, Συνταγματάρχης εν αποστρατείαÜmit Yalım, δήλωσε : «Εγείρονται αρκετά ερωτήματα σχετικά με τη μη δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της παραβίασης του εναέριου χώρου. Ο Πρωθυπουργός Νταβούτογλου, γιατί δε δίνει οδηγίες στο Γενικό Επιτελείο για την αποτροπή των παραβιάσεων στον εναέριο χώρο στη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου; Γιατί δεν εφαρμόζονται οι κανόνες εμπλοκής στα ελληνικά ελικόπτερα;  Η κυβέρνηση του ΑΚΡ που παρέδωσε απροκάλυπτα στην Ελλάδα 16 νησιά και μία βραχονησίδα, μήπως έδωσε και την Κίναρο (Ardıççık); »

Ο Συνταγματάρχης εν αποστρατεία Ümit Yalım, υπενθύμισε ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων (Kardak), η άφιξη παπά στις βραχονησίδες αποτέλεσε μέγα γεγονός και πρόσθεσε τα εξής : «Τώρα, έρχεται Έλληνας παπάς στην Κίναρο (Ardıççık), προσγειώνεται το ελληνικό ελικόπτερο, έρχονται ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ και οι Διοικητές των Δυνάμεων Στρατού και Θαλάσσης και δε μιλάει κανείς. Όσο για τον Νταβούτογλου και την κυβέρνηση του ΑΚΡ σιωπούν πλήρως και αδιαφορούν. Ο δημόσιος υπάλληλος που εξέδωσε τη ΝΟΤΑΜ από την Κωνσταντινούπολη στις 11 Φεβρουαρίου 2016 μεριμνά για την Κίναρο (Ardıççık) και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αλλά ο Νταβούτογλου, ο τ/ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου και ο Υπουργός Άμυνας Ισμέτ Γιλμάζ δε μεριμνούν καθόλου»//.
(από Λ. Λιγουριώτη)

———————————————————

kinaros-ada-

Σε νέο Φαρμακονήσι αναδεικνύεται η νησίδα Παναγιά, ενώ σοβεί η διαφορά αντιλήψεων Πρωθυπουργού – υπουργού Εθνικής Αμυνας
Η Αγκυρα επαναφέρει τη «θεωρία των γκρίζων ζωνών» παρουσία του ΝΑΤΟ
Η ναυαρχίδα της νατοϊκής δύναμης στο Αιγαίο γερμανική φρεγάτα «Bonn» και ένα σκάφος του Λιμενικού Σώματος περιπολούν στην οριογραμμή ανάμεσα στη Λέσβο και στα μικρασιατικά παράλια
«Ο,τι μπορούμε να κλείσουμε να το κάνουμε. Στις διερευνητικές επαφές, στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, όπου είναι δυνατόν…». Η φράση αυτή ανήκει σε στενότατο σύμβουλο του Πρωθυπουργού. Ειπώθηκε σε απόρρητη σύσκεψη στο υπουργείο Εξωτερικών κατά την προετοιμασία της επίσκεψης Τσίπρα στην Αγκυρα τον περασμένο Νοέμβριο.
Αντικατοπτρίζει δε πλήρως τη θέση του κ. Τσίπρα ότι, με αφορμή και το Προσφυγικό, η Ελλάδα και η Τουρκία θα μπορούσαν ίσως να κινηθούν προς ένα «Ελσίνκι ΙΙ», παρά την πρόσφατη ανησυχία που είχε δημοσίως διατυπώσει ο εμπνευστής του «Ελσίνκι Ι»  Κώστας Σημίτης ότι η σημερινή κυβέρνηση κινδυνεύει να απολέσει πλήρως εκείνο το κεκτημένο (αν και έμπειροι παρατηρητές εκτιμούν ότι το αρχικό Ελσίνκι είναι ήδη νεκρό).
Στα… υπόγεια του υπουργείου Εξωτερικών όμως επικρατούν άλλες απόψεις. Ο Νίκος Κοτζιάς αποφεύγει επιμελώς να ανοίξει τα χαρτιά του και δεν κρύβει τον προβληματισμό του. Κορυφαίοι παράγοντες του νεοκλασικού της Βασιλίσσης Σοφίας  καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πρόσφατη δραστηριότητα της Αγκυρας στο Αιγαίο, με την έξαρση των υπερπτήσεων σε Χίο, Οινούσσες και στη νησίδα Παναγιά, αποτελεί έμπρακτη απόδειξη ότι η Αγκυρα αναζωογονεί και επεκτείνει τη «θεωρία των γκρίζων ζωνών».
Επικίνδυνη επιλογή
Εφόσον αυτή η εκτίμηση αποδειχθεί βάσιμη, τότε η επιλογή του Πρωθυπουργού τίθεται εν αμφιβόλω και θα μπορούσε να αποδειχθεί επικίνδυνη. Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ νατοϊκά πολεμικά πλοία περιπολούν στο Αιγαίο. Αυτό που έχει όμως διαφύγει της προσοχής είναι ότι η νατοϊκή δραστηριότητα διεξάγεται χωρίς επιχειρησιακό σχέδιο. Αυτό λειτουργεί μόνο υπέρ της Αγκυρας καθώς «γκριζάρονται» οι εθνικές περιοχές αρμοδιότητας όχι μόνο στον εναέριο χώρο (όπου η Τουρκία έχει παγώσει κάθε νατοϊκή δραστηριότητα εξαρχής λόγω της διαφοράς 6 και 10 ναυτικών μιλίων) αλλά επίσης σε επίπεδο χωρικών υδάτων.
Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος κινείται σε αυτόνομη γραμμή. Παραμένει δε ασαφές αν ο Πρωθυπουργός εγκρίνει τις κινήσεις του ή απλώς τις αγνοεί.
Η απόφαση του κ. Καμμένου, την περασμένη Πέμπτη, να κινητοποιηθεί η Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης στον Βορρά της χώρας αλλά και να ενεργοποιηθεί η αεράμυνα στη Χίο μπορεί να ήχησε «λυτρωτικά» για όσους ζητούσαν πυγμή. Εγείρει όμως ερωτηματικά για τη χρησιμότητά τους πέραν του επιπέδου των εσωτερικών πολιτικών εντυπώσεων – όπως τουλάχιστον αυτές επιδιώκεται να καλλιεργηθούν από τη στολή παραλλαγής που ενδύθηκε ο κ. Καμμένος.
Ηρωική έξοδος
Η σύγκληση του ΚΥΣΕΑ την Παρασκευή έγινε, μεταξύ άλλων, διότι ο Πρωθυπουργός δεν είχε ενημερωθεί καν για τα γυμνάσια που είχε διατάξει την προηγουμένη ο υπουργός Εθνικής Αμυνας. Και από τη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο δελτίο Τύπου που εκδόθηκε μετά το πέρας του ΚΥΣΕΑ καθίσταται σαφές ότι επελέγη να πέσουν οι τόνοι και να αποφευχθούν απρόβλεπτες εξελίξεις. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι ο κ. Καμμένος σκέφτεται την έξοδό του από την κυβέρνηση. Τα εθνικά θέματα είναι ένας τομέας στον οποίο το DNA του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δεν ταυτίζεται και θα μπορούσαν να αποτελέσουν βολική αφορμή για τον πρόεδρο του μικρότερου κυβερνητικού εταίρου. Η υπόθεση με τα Σκόπια, το Προσφυγικό αλλά και οι σχέσεις με την Τουρκία εντάσσονται στην παραπάνω λογική. Παράλληλα ο κ. Καμμένος έχει εξοργίσει την Αγκυρα με τις δηλώσεις του και αυτό έχει μεταφερθεί αρμοδίως και πολλάκις στον έλληνα πρωθυπουργό. Η εκτίμηση κορυφαίων διπλωματών είναι ότι η νατοϊκή επιχείρηση στο αρχιπέλαγος έχει ενοχλήσει έντονα την τουρκική πλευρά, που αξιοποιεί επιμελώς όλα τα όπλα που διαθέτει για να την απονευρώσει. Η κινητικότητα της Αγκυρας στους κόλπους της Συμμαχίας ήδη έχει προκαλέσει τριβές με την Ουάσιγκτον και με τον Γενικό Γραμματέα Γενς Στόλτενμπεργκ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι χρειάστηκαν λεπτοί χειρισμοί ώστε να μη ναυαγήσει η επίσκεψη του νορβηγού αξιωματούχου  σε Τουρκία και Ελλάδα.
Επίδειξη δύναμης
Ο κ. Στόλτενμπεργκ θα μεταβεί πρώτα στην Αγκυρα. Στη συνέχεια θα πάει στη Σμύρνη από όπου θα τον παραλάβει η γερμανική φρεγάτα «Bonn», ναυαρχίδα της νατοϊκής δύναμης, ώστε να περάσει από τα τουρκικά στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το σενάριο να χρησιμοποιηθεί ελικόπτερο ώστε ο κ. Στόλτενμπεργκ να πετάξει από το «Bonn» προς Τουρκία απερρίφθη κατηγορηματικά από την Αγκυρα.
Παράλληλα η επίδειξη ισχύος της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας επί τρεις ημέρες στο Αιγαίο, ακόμη και όταν στο ολλανδικό πλοίο «Vam Amstel» βρισκόταν η ολλανδή υπουργός Αμυνας, συνιστά σαφές μήνυμα. Σύμφωνα μάλιστα με ολλανδικές πηγές, τα τουρκικά μαχητικά πετούσαν τόσο χαμηλά που προκάλεσαν έντονη ενόχληση, ενώ δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε η παρουσία σκαφών του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή. Νατοϊκή πηγή ανέφερε πάντως χαρακτηριστικά στο «Βήμα» ότι ποτέ ως σήμερα οι Αμερικανοί δεν εξέφραζαν τόσο έντονο προβληματισμό για την τουρκική στάση στα όργανα εντός Συμμαχίας. Αυτό συνιστά σαφή απόδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, όχι τόσο λόγω του Προσφυγικού όσο για να επιτηρούνται οι εξελίξεις σε μια εύφλεκτη περιοχή.
Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ερμηνευθεί η πρόθεσή τους να βοηθήσουν υλικά στην επιχείρηση. Αλλωστε η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία εμπνεύστηκε την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, επιθυμούσε από την αρχή την εμπλοκή των Αμερικανών στην επιχείρηση. Η παρασκηνιακή συνεννόηση Βερολίνου – Ουάσιγκτον υπήρξε στενή από την πρώτη στιγμή και η Αθήνα απλά ακολούθησε…
Σκόπιμες υπερπτήσεις
Πέραν της δραστηριότητάς της στα όργανα του ΝΑΤΟ, η Αγκυρα κινείται και σε διμερές επίπεδο. Η έμφαση δίδεται στην επιμονή των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών να περνούν πάνω από τις Οινούσσες και τη νησίδα Παναγιά, που είναι ακατοίκητη και την οποία οι Τούρκοι θέλουν να αναδείξουν σε νέο Φαρμακονήσι. Στις 13 Απριλίου έγιναν τρεις υπερπτήσεις πάνω από τη νησίδα και στις 14 Απριλίου άλλες τέσσερις. Και πράγματι, σύμφωνα με το υπηρεσιακό έγγραφο της τουρκικής Ακαδημίας Πολέμου του Μαΐου 1996, τόσο οι Οινούσσες όσο και η Παναγιά περιλαμβάνονται στις νησίδες και βραχονησίδες που η Τουρκία θεωρεί ότι η κυριότητά τους από την Ελλάδα δεν τεκμηριώνεται από διεθνείς συμφωνίες.
Πρέπει να σημειωθεί όμως ότι η κυβέρνηση από τον περασμένο Μάιο έχει εισέλθει σε συζητήσεις με την Αγκυρα με σκοπό την προώθηση ορισμένων νέων Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης  ή την επέκταση ορισμένων. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν μάλιστα ότι ένα από τα ΜΟΕ που έπεσαν στο τραπέζι ήταν η τουρκική ιδέα για νέα χρονική επέκταση του Μνημονίου Παπούλια – Γιλμάζ. Οι συζητήσεις, υπό την υψηλή εποπτεία του υπουργείου Εξωτερικών, έχουν προχωρήσει αρκετά. Προς το παρόν όμως δεν έχουν ληφθεί αποφάσεις.
———————————————————————–

Γκρίζες ζώνες

Την καινοφανή θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» ανέπτυξαν Τούρκοι αξιωματούχοι από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Η θεωρία αυτή «επανερμηνείας» των διεθνών Συνθηκών συνίσταται στην αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μία σειρά νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο. Ειδικότερα, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ελληνική κυριαρχία υφίσταται μόνο σε εκείνα τα νησιά του Αιγαίου, τα οποία αναφέρονται ονομαστικά στα κείμενα των Συνθηκών με τις οποίες αυτά τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Το διεθνές νομικό πλαίσιο, ωστόσο, με το οποίο ρυθμίστηκαν τα θέματα κυριαρχίας στην περιοχή μετά τους Παγκοσμίους Πολέμους (Συνθήκες Λωζάνης 1923 και Παρισίων 1947) είναι απολύτως σαφές και αδιαμφισβήτητο.

Ειδικότερα το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923 προβλέπει τα εξής: «Η ληφθείσα απόφασις της 13ης Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαϊου 1913 και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας επικυρούται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τις υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρο 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

Σύμφωνα με το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης “Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου”. Περαιτέρω, το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.12.1947) προβλέπει : «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λειψών, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

Δυνάμει των νομικών αυτών τίτλων, η Ελλάδα ασκεί νομίμως, αδιαλείπτως, εμπράκτως και με ειρηνικό τρόπο την κυριαρχία της επί όλων των νήσων, νησίδων και βραχονησίδων που εμπίπτουν, κατά τα προαναφερόμενα, στο έδαφός της χωρίς να έχει υπάρξει ουδεμία αμφισβήτηση από άλλο κράτος, πλην των αβάσιμων όψιμων αμφισβητήσεων της Τουρκίας.

Περίπτωση Ιμίων

Στις 26 Δεκεμβρίου 1995, όταν τουρκικό φορτηγό πλοίο προσάραξε σε μία εκ των νησίδων Ίμια, ο πλοίαρχος αρνήθηκε αρχικά την προσφερθείσα εκ μέρους των ελληνικών Αρχών βοήθεια, υποστηρίζοντας ότι ευρίσκεται εντός τουρκικών χωρικών υδάτων, για να δεχθεί στο τέλος να ρυμουλκηθεί από ελληνικό ρυμουλκό στην Τουρκία.

Στις 27 Ιανουαρίου 1996, δημοσιογράφοι της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet υπέστειλαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική στη νησίδα Ιμια. Την επομένη το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υπέστειλε την τουρκική και ύψωσε την ελληνική σημαία. Ακολούθως τουρκικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν στην περιοχή παρακολουθούμενα από ελληνικά. Σημειώθηκαν παραβιάσεις ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά πλοία, αλλά και ελληνικού εναερίου χώρου από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη. Αποκορύφωμα της τουρκικής πρόκλησης ήταν η αποβίβαση ανδρών του τουρκικού στρατού στη δεύτερη εκ των νησίδων, δηλαδή η στρατιωτική κατάληψη τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Η κρίση αποκλιμακώθηκε με την απομάκρυνση των εκατέρωθεν δυνάμεων από την περιοχή και την επιστροφή στην προτέρα κατάσταση.

Το Τουρκικό ΥΠΕΞ με ρηματικές διακοινώσεις του επικαλείται τουρκική κυριαρχία επί των Ιμίων και -στο πλαίσιο έμπρακτης εφαρμογής της «θεωρίας των γκρίζων ζωνών»- έχει θέσει θέμα διμερούς διαπραγμάτευσης για νήσους, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο, το καθεστώς των οποίων είναι δήθεν αδιευκρίνιστο από νομικής απόψεως.

Ωστόσο, το νομικό καθεστώς των νήσων και νησίδων του Αιγαίου είναι ξεκάθαρο. Η ελληνική κυριαρχία επί των Ιμίων προκύπτει σαφώς από διεθνή συμβατικά κείμενα, δηλαδή τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις Ιταλο-τουρκικές Συμφωνίες του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Συγκεκριμένα:

  • Βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης (άρθρο 15) τα Ίμια μαζί με όλο το Δωδεκανησιακό σύμπλεγμα περιήλθαν στην Ιταλία. Επιπλέον, από τα άρθρα 12 και 16 προκύπτει ότι η Τουρκία παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού δικαιώματος επί όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των 3 μιλίων από την ασιατική ακτή, πλήν της Ίμβρου, της Τενέδου και των Λαγουσών. Συνεπώς παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού της δικαιώματος και επί των Ιμίων που βρίσκονται σε απόσταση 3,7 μίλια από τις τουρκικές ακτές.
  • Με την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του Ιανουαρίου 1932 και του συμπληρωματικού αυτής Πρωτοκόλλου της 28.12.1932, βάσει των οποίων οριοθετήθηκαν τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών μεταξύ Μικρασιατικής Ακτής και Δωδεκανησιακού συμπλέγματος. Τονίζεται ότι τα Ίμια περιήλθαν στην Ιταλία με τη Συνθήκη της Λωζάννης, κάτι που απλώς επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στο σημείο 30 του συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου που υπεγράφη στις 28.12.1932 αναφέρονται ως ένα από τα σημεία ιταλικής κυριαρχίας από τα οποία θα υπολογίζεται η μέση γραμμή για το διαχωρισμό των χωρικών υδάτων μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας.
  • Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 (άρθρο 14), η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα. Δηλαδή, η Ελλάδα διαδέχθηκε την Ιταλία, ασκούσα αυτή πλέον κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων.

Την προαναφερθείσα νομική επιχειρηματολογία συμπληρώνει η έμπρακτη, ειρηνική και συνεχής άσκηση κυριαρχίας επί των Ιμίων από την Ελλάδα, αδιαλείπτως από το 1947, χωρίς η Τουρκία να την αμφισβητήσει ποτέ μέχρι την κρίση 1995-96.

 ——————

// https://tpc.googlesyndication.com/pagead/js/r20160412/r20110914/expansion_embed.js

Ankara yine uyudu, Ege’de 17’nci adamız da işgal edildi

9 Mart’ta Yunan Savunma Bakanı ve Genelkurmay Başkanı adaya çıktı…

Yunanistan’ın Savunma Bakanı, Genelkurmay Başkanı ve Deniz Kuvvetleri Komutanı, Türk hava sahasını ihlal edip Muğla’ya bağlı Ardıççık Adası’na helikopterle indi. Yunan askerleri için anma töreni düzenlendi, papaz dua etti. 12 yılda 17 adanın işgaline göz yuman AKP iktidarının sesi çıkmadı

Saygı ÖZTÜRK

Türk hava sahasını 6 mil ihlal eden Yunan helikopteri, 11 Şubat 2016 günü Muğla’nın Ardıççık Adası’na düştü. Helikopterde bulunan subaylar hayatını kaybetti. İhlal skandalı, Yunanistan’ın Arama/Kurtarma NOTAM’ına karşılık olarak İstanbul’dan yayımlanan NOTAM (havacılara duyuru) ile ortaya çıktı. NOTAM’da söz konusu bölgenin Türk Bölgesi olduğu ve arama/kurtarma çalışmalarının Türk yetkilileri ile koordine edilerek yapılması gerektiği bildirildi.

TÜRKİYE HİÇBİR ÖNLEME YAPMADI

Düşen helikopterde hayatını kaybeden Yunan subaylar için 9 Mart 2016 günü Ardıççık Adası’nda anma töreni düzenlendi. Anma töreninde çekilen fotoğraflar Yunan Savunma Bakanlığı’nın resmi internet sitesinde yayımlandı. Bakan Panos Kammenos, Genelkurmay Başkanı Oramiral Vaggelis Apostolakis ve Deniz Kuvvetleri Komutanı Koramiral Giakoumakis ile birlikte askeri helikopterle Muğla’nın Ardıççık Adası’na indi. Türk Hava sahasını 6 mil ihlal eden Yunan helikopterine hiçbir önleme yapılmadı. Yunanistan Başbakanı Çipras, İzmir ziyaretinde, Yunan hava sahasının ihlal edildiğini iddia etmişti.

YUNAN PAPAZ, AYİN DÜZENLEDİ

Çipras’ın asılsız iddiasından bir gün sonra, Yunan bakan ile askeri yetkilileri taşıyan helikopter, Türk hava sahasını 6 mil ihlal etti ve Türk toprağına iniş yaptı. Muğla’nın Ardıççık Adası’ndaki törende, Savunma Bakanı Kammenos, hayatını kaybeden subayların ailelerine başsağlığı diledi, plaket verdi. Adaya getirilen bir papaz da törene katıldı.

Muğla sınırları içinde bulunan Ardıççık Adası, 12 Ada bölgesinin batısında yer alıyor ve halihazırda Yunan işgali altında olan Koçbaba Adası’na 5 mil uzaklıktaki Türk Adası. Ardıççık Adası, İstanbul’daki Büyükada’dan daha büyük bir ada. 1943 Tarihli İngiliz haritasında, anma töreninin yapıldığı Ardıççık (Kinaros) Adası’nın, 12 Ada deniz sınırının dışında ve Türkiye’ye ait olduğu açık bir şekilde gösteriliyor.

Milli Savunma Bakanlığı eski Genel Sekreteri emekli Albay Ümit Yalım, “Dışişleri Bakanlığı’nın internet sitesinde, hava sahası ihlalinin yayımlanmaması birçok soruyu da beraberinde getiriyor. Başbakan Davutoğlu, Ege Denizi bölgesinde, hava sahası ihlallerinin önlemesi için TSK’ya neden direktif vermiyor? Yunan helikopterlerine angajman kuralları neden uygulanmıyor? 16 Ada ve 1 kayalığı Yunanistan’a alenen veren AKP hükümeti, şimdi de Ardıççık Adasını mı verdi?” diye konuştu.

Emekli Albay Ümit Yalım, Kardak krizi sırasında, kayalıklara Yunan papazın gelmesinin büyük olay olduğunu hatırlattı ve şunları söyledi: “Şimdi, Muğla’nın Ardıççık Adası’na Yunan papazı geliyor, Yunan helikopteri iniyor, Yunan Savunma Bakanı, Genelkurmay Başkanı ve Deniz Kuvvetleri Komutanı geliyor, kimsenin sesi çıkmıyor. Davutoğlu ve AKP hükümeti ise tam bir sessizlik ve aymazlık içinde. 11 Şubat 2016’da, İstanbul’dan NOTAM yayımlayan devlet memuru Ardıççık Adası’na ve egemenlik haklarımıza sahip çıkıyor ama Davutoğlu, Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu ve Milli Savunma Bakanı İsmet Yılmaz egemenlik haklarımıza sahip çıkmıyor.”
12 yılda Eşek, Koyun, Hurşit, Bulamaç, Fornoz, Nergizçik, Kalolimnoz, Keçi, Sakarcılar, Koçbaba, Ardacık, Gavdos, Dhia, Dionisades, Gaidhouronisi ve Koufonisi adaları işgal edildi. Ardıççık 17’nci ada.

http://www.sozcu.com.tr/2016/gundem/ankara-yine-uyudu-egede-17nci-adamiz-da-isgal-edildi-1177628/

26/04/2016 - Posted by | -παράνοια, -Γεωπολιτικά, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Πολιτική, -εθνικισμός

6 σχόλια »

  1. Η «εξωτερική πολιτική» των υποψηφίων Προέδρων στις ΗΠΑ

    Του Βασίλη Κοψαχείλη*

    Το τοπίο σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους αρχίζει να ξεκαθαρίζει!

    Στους Δημοκρατικούς, φαβορί για το χρίσμα φαίνεται πως είναι η Hillary Rodham Clinton. Αν και σκληρός αντίπαλος ο Bernie Sanders, δεν συγκεντρώνει τον αναγκαίο αριθμό εκλεκτόρων για να κερδίσει, καθώς επίσης είναι αμφίβολο αν οι ψηφοφόροι του θα στηρίξουν την Clinton για Πρόεδρο των ΗΠΑ. Στην κ. Clinton μένει να συγκεντρώσει μόνο μερικούς ακόμη εκλέκτορες για να συμπληρωθεί ο αναγκαίος αριθμός για την εκλογή της ως υποψήφιας για Πρόεδρος των ΗΠΑ.

    ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

    Στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικάνων τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Αν και προηγείται με σημαντική διαφορά ο Donald Trump, είναι γεγονός πως αποτελεί ξένο σώμα για τους Ρεπουμπλικάνους και για το σύστημα της Ουάσιγκτον συνολικά. Του υπολείπονται αρκετοί ακόμη εκλέκτορες για να εξασφαλίσει το χρίσμα, ωστόσο δεν αποκλείεται, ακόμη και αν τους εξασφαλίσει, το ρεπουμπλικανικό κόμμα να μην του δώσει τελικά το χρίσμα και να αναγκαστεί να κατέβει στις εκλογές ως ανεξάρτητος. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα Αμερικανών που τον στηρίζουν, και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.

    Εκτός ΗΠΑ, ο υπόλοιπος κόσμος ενδιαφέρεται για το ποια στάση θα κρατήσουν οι προεδρικοί υποψήφιοι στις διεθνείς σχέσεις. Η προσοχή εστιάζεται στις δηλώσεις τους και στα επιτελεία τους.

    Η πολιτική και το επιτελείο της Hillary Clinton

    Η Hillary Clinton εκφράζει την ελίτ της Ουάσιγκτον και ολόκληρο το σύστημα που ουσιαστικά αποφασίζει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Παρά τα λάθη της την περίοδο της Αραβικής Άνοιξης, είναι πολιτικά έμπειρη και λόγω της θητείας της ως υπουργού Εξωτερικών γνωρίζει ηγέτες και πολιτικούς σε όλο τον κόσμο και χειρίζεται τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με άνεση.

    Επικεφαλής του επιτελείου της για θέματα εξωτερικής πολιτικής είναι ο Jake Sullivan. Σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του νυν αντιπροέδρου, Joe Biden, και ένας από τους αρχιτέκτονες της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Σε περίπτωση εκλογής της κ. Clinton, προαλείφεται είτε για επικεφαλής του State Department, είτε για τη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. Αξίζει να σημειωθεί πως το επιτελείο της στα θέματα εξωτερικής πολιτικής είναι πολυπληθέστατο, περιλαμβάνοντας έμπειρους ακαδημαϊκούς και πρώην διπλωμάτες.

    Στο στρατηγικό πλαίσιο, η κ. Clinton, αν εκλεγεί στον Λευκό Οίκο, δεν αναμένεται να αλλάξει κάτι από την πολιτική του νυν Προέδρου, Barack Obama. Αυτό που πιθανότατα θα μεταβληθεί είναι η φρασεολογία, η οποία, στις περισσότερες των περιπτώσεων, κρύβει και προθέσεις. Έτσι, αναμένεται η κ. Clinton να είναι πολύ πιο σκληρή απέναντι στη Ρωσία και πιο εφεκτική απέναντι στο Ισραήλ. Αυτό δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά θα οδηγηθεί σε σύγκρουση με τη Ρωσία ή θα υποχωρήσει από τα συμφωνηθέντα με το Ιράν. Επίσης θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδιώξει μια ενεργότερη εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη. Με βάση πληροφορίες από το επιτελείο της, αν οι συνθήκες δεν μεταβληθούν, αναμένεται να μην αλλάξει πολιτική στη Μεσόγειο, ούτε να υποχωρήσει από τη σημερινή αμερικανική στρατηγική στον Ειρηνικό. Επίσης, δεν αναμένεται κάποια συγκρουσιακή διάθεση στις σινο-αμερικανικές σχέσεις.

    Σε επίπεδο διεθνών οικονομικών σχέσεων θα επιδιωχθεί η προώθηση των συμφωνιών Trans-Pacific Partnership (TPP/Σύμφωνο Συνεργασίας των Δύο Πλευρών του Ειρηνικού) με την περιοχή του Ειρηνικού και Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP/Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων) με την Ευρώπη, με στόχο τον έλεγχο των κυριότερων ανταγωνιστών των ΗΠΑ στις παγκόσμιες αγορές.

    Η πολιτική και το επιτελείο του Donald Trump

    Ο Donald Trump είναι ασύμβατος με τον κόσμο και τη νοοτροπία της Ουάσιγκτον καθώς και με τους διπλωματικούς όρους που διεξάγεται η παγκόσμια πολιτική. Ωστόσο, είναι πετυχημένος επιχειρηματίας που ξέρει από συμφωνίες, όπως άλλωστε ο ίδιος προβάλλει ως το δυνατό του σημείο για την προεδρία των ΗΠΑ.

    Επικεφαλής στο επιτελείο για θέματα εξωτερικής πολιτικής του κ. Trump είναι ο πρώην σύμβουλος του προεδρικού υποψηφίου Mitt Romney Walid Phares. Ο Phares είναι επικριτικός σχετικά με την ανεκτική στάση της Δύσης απέναντι στα ακραία στοιχεία του Ισλάμ. Στο επιτελείο Trump συμμετέχει και ο Carter Page, ιδρυτής του Global Energy Capital και σφοδρός επικριτής της Ρωσίας ιδιαίτερα στο ζήτημα της Ουκρανίας. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι επιχειρηματικά ο Page δραστηριοποιείται και ενδιαφέρεται για τα ενεργειακά ζητήματα στην περιοχή της Κασπίας, στοιχείο που ενδεχομένως να λειτουργεί ως συγκοινωνούν δοχείο με την πολιτική και τα συμφέροντα των Δημοκρατικών στην ίδια περιοχή, δηλαδή μια πολιτική που επιδιώκει την ανάσχεση των ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων και την προώθηση των συμφερόντων του Αζερμπαϊτζάν. Το επιτελείο Trump συμπληρώνεται από τον στρατηγό Joe Kellogg, διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ τα έτη 2003-04.

    Ο ίδιος ο κ. Trump δείχνει να έχει μια ξεκάθαρη εικόνα και μια ευέλικτη προσέγγιση στα ζητήματα των διεθνών σχέσεων. Προτεραιότητα για εκείνον αποτελούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με τη Λατινική Αμερική και η αντιμετώπιση του ζητήματος της λαθρομετανάστευσης από το Μεξικό. Οι αντιδράσεις του και οι δηλώσεις του στο θέμα τον κάνουν να κερδίζει ψηφοφόρους στις ΗΠΑ, αλλά προκαλούν και τη χλεύη των Λατινοαμερικάνων ηγετών. Στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο κ. Trump βλέπει στο πρόσωπο του Προέδρου της Ρωσίας, Vladimir Putin, έναν αξιόπιστο εταίρο και συνομιλητή. Εκεί που αναμένεται ο Trump να δείξει το σκληρό προφίλ του είναι στις σχέσεις με την Κίνα, όπως επίσης έχει διακηρύξει ότι υπό την προεδρία του όποιος θα χρειάζεται τον στρατιωτικό μηχανισμό των ΗΠΑ να είναι έτοιμος να πληρώσει και για την εξυπηρέτηση, στέλνοντας μηνύματα κυρίως στους εταίρους της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή της πολιτικής του είναι ότι θεωρεί την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα αρκετά ισχυρές και ώριμες δυνάμεις να αναλάβουν τη διαχείριση μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων και συσχετισμών στην περιοχή του Ειρηνικού. Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο κ. Trump είναι αρκετά σκεπτικός με την αποτελεσματικότητα της συμφωνίας των ΗΠΑ με το Ιράν πάνω στο πυρηνικό του πρόγραμμα, ικανοποιώντας με την επιφυλακτικότητά του την ισραηλινή κοινότητα των ΗΠΑ.

    Τι πρέπει να προσέξει η Ελλάδα

    Θα σταθώ σε μερικά σημεία που πιστεύω ότι η χώρα μας πρέπει να προσέξει:

    Ένα πρώτο στοιχείο είναι ότι, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις, τα επιτελεία και το ταπεραμέντο του εκάστοτε υποψηφίου Προέδρου, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ τελικά αποφασίζεται από τις γραφειοκρατίες και το εθνικό συμφέρον που αυτές εκφράζουν.
    Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι η αμερικανική ενεργειακή πολιτική είναι προσανατολισμένη στο να μην επιτρέψει στα ρωσικά ενεργειακά συμφέροντα να επεκταθούν στη Μεσόγειο και στη Νότια Ευρώπη.
    Ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι οι ΗΠΑ θα συσφίξουν τις σχέσεις τους πάλι με το Ισραήλ, αλλά πιέζοντας παράλληλα και για τη σύσφιξη των σχέσεων του Ισραήλ με την Τουρκία. Αξίζει να σημειωθεί πως απέναντι σε αυτήν την τάση ανοίγει πεδίο λαμπρό συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και όσων στο Ισραήλ δεν επιθυμούν την προσέγγιση με την Τουρκία για κατάθεση κοινών εναλλακτικών προτάσεων προς την Ουάσιγκτον.
    Ένα πρόσθετο στοιχείο που πολλοί στη χώρα μας δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι στον τρόπο σκέψης των ΗΠΑ η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συνταγή που εγγυάται ισχύ και ασφάλεια για την Ελλάδα. Ομοίως το ίδιο πιστεύουν και για την Κύπρο. Έτσι, για αυτούς, ο αδύναμος κρίκος είναι η πολύ μεγαλύτερη αλλά πιο εύθραυστη Τουρκία. Εμείς μπορεί να βλέπουμε την Τουρκία ως απειλή, και είναι απειλή. Αλλά για τους Αμερικανούς η Τουρκία αποτελεί «αδύναμο κρίκο». Και από αυτήν τη θέση κανένας από τους δύο προεδρικούς υποψηφίους δεν ξεφεύγει.

    Ένα τελευταίο σημείο που πρέπει να προσεχθεί αφορά το Κυπριακό. Και οι δυο προεδρικοί υποψήφιοι θα πιέσουν για λύση, και η λύση που έχουν έτοιμη στα συρτάρια τους δεν συμφέρει την ελληνική και κυπριακή πλευρά. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι από κοινού να περάσουμε μπροστά και να προτείνουμε εμείς λύσεις εναλλακτικές των υφιστάμενων σχεδιασμών. Και να δούμε αυτές τις εναλλακτικές λύσεις σε ένα πλαίσιο θετικού αθροίσματος που ο έχων την πρωτοβουλία θα έχει και το πλεονέκτημα…

    By Alexander-Michael Hadjilyra – Έργο αυτού που το ανεβάζει

    * Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

    http://www.liberal.gr/arthro/46120/amyna–diplomatia/2016/i-isonexoteriki-politikisin-ton-upopsifion-proedron-stis-ipa.html

    Σχόλιο από Βλ2 | 28/04/2016

  2. Τι συμβαίνει στο Αιγαίο;
    Σε Blog – Leonidas Koumakis, Blogs / Από ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΟΥΜΑΚΗΣ / Μαΐου 4, 2016 /
    Print Friendly

    Εδώ και λίγες δεκαετίες η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει αλλαγή συνόρων με την Ελλάδα, επιδεικνύοντας ένα απροκάλυπτο επεκτατισμό, με ένταση που αυξάνεται ή μειώνεται ανάλογα με την συγκυριακή δύναμη ή αδυναμία της Ελλάδος.
    .

    Για μισό περίπου αιώνα, από το 1923 που υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης μέχρι την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το Αιγαίο υπήρξε μια ήρεμη και ειρηνική περιοχή με την Τουρκία να σέβεται υποδειγματικά την Ελληνική κυριαρχία που συμφωνήθηκε μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την Μικρασιατική καταστροφή.

    Όταν όμως η Τουρκία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να εισβάλλει στην Κύπρο το 1974, χρησιμοποιώντας τις πλάτες των δικών μας «συμμάχων» (Αγγλία, Αμερική, Ισραήλ), άρχισε να ενεργοποιείται η διαχρονική βουλιμία των Τούρκων για νέες κατακτήσεις.

    Έτσι «ανακαλύφτηκαν» διάφορα «επιχειρήματα» για την στοιχειώδη υποστήριξη του Τουρκικού επεκτατισμού που χρησιμοποιούνται συνεχώς για να «θολώνουν τα νερά», μέχρι να προκύψει ξανά μια κατάλληλη ευκαιρία ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα για το οποίο προετοιμάζονται επί δεκαετίες. Άλλωστε, αυτό ουσιαστικά δήλωσε ξεκάθαρα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ στις 27 Φεβρουαρίου 1975 μιλώντας για τις δήθεν πετρελαϊκές έρευνες που εγκαινίασε συμβολικά στις 29 Μαΐου 1974, 521 χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, Τουρκικό σκάφος στο Αιγαίο: «Τα περί πετρελαϊκών ερευνών ήταν απλά τεχνάσματα. Σκοπός ήταν η διεκδίκηση νέων συνόρων!»*

    Ας δούμε όμως τα θέματα που «άνοιξε» ο Τουρκικός επεκτατισμός στο Αιγαίο όταν είδε πόσο εύκολο ήταν, χρησιμοποιώντας τις πλάτες άλλων, να βάλει πόδι στην Κύπρο:

    Εθνικός εναέριος χώρος: Η Ελλάδα ήδη από το 1931 με Προεδρικό Διάταγμα έχει καθορίσει το εύρος του Εθνικού Εναέριου Χώρου σε 10 μίλια, με την Τουρκία να σέβεται πλήρως την οριοθέτηση αυτή μέχρι το 1974 όταν άρχισε να αμφισβητεί μονομερώς το όριο των 10 μιλίων με τον ισχυρισμό ότι αυτό «ταυτίζεται» με το εύρος των χωρικών υδάτων τα οποία πρέπει να συμφωνηθούν μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας.

    Υφαλοκρηπίδα: Η Ελλάδα και η Τουρκία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, πρέπει σαν όμορες χώρες να οριοθετήσουν την μεταξύ τους υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η υφαλοκρηπίδα πρέπει να οριοθετηθεί με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, όπως ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο αλλά η Τουρκία μετά το 1974 «ανακάλυψε» ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν δικαίωμα υφαλοκρηπίδας (σε πλήρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο) και ότι η εγγύτητα των ελληνικών νησιών στα Τουρκικά παράλια αποτελεί «ειδική περίσταση» που δικαιολογεί απόκλιση από την αρχή της μέσης γραμμής! Η προσχηματική αυτή προσέγγιση της Τουρκίας με στόχο να «τεκμηριώσει» τον αχαλίνωτο επεκτατισμό της, υποχρέωσε την Ελλάδα στην πρόταση οι δύο χώρες να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την ειρηνική διευθέτηση της διαφοράς, συνυπογράφοντας το απαραίτητο προσύμφωνο. Η Τουρκία απέρριψε την πρόταση παριστάνοντας την «ισχυρή υπερδύναμη» και απαιτώντας «διμερείς συνομιλίες» που θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της.

    Αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου: Η Τουρκία από το 1974 έχει δημιουργήσει, απέναντι από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, την 4η στρατιά του Αιγαίου, στην οποία υπάγεται και η κατοχική δύναμη της Κύπρου (11ο σώμα στρατού) από το 2006. Με την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 άρχισε να προβάλλεται με τον πιο επίσημο τρόπο ο τυχοδιωκτικός επεκτατισμός της Τουρκίας: Στις 9/6/1974 ο τότε αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Σουλειμάν Ντεμιρέλ «τεκμηρίωσε» τις Τουρκικές απαιτήσεις με «επιχειρήματα» που δεν θα έπειθαν ούτε μικρά παιδιά: «Οι διαφωνίες με την Ελλάδα προκύπτουν γιατί τα νησιά που βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην Τουρκία ανήκουν στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία! Τα νησιά αυτά συνιστούν μέρος της Ανατολίας και για αιώνες ανήκαν στο Κράτος εκείνο που ήταν κύριος της Ανατολίας!»**. Ο ίδιος άνθρωπος, όταν έγινε πρωθυπουργός, δήλωσε στις 9/8/1976 «Προτιμώ να τα αποκαλώ νησιά του Αιγαίου και όχι Ελληνικά νησιά!»**. Με αυτές ακριβώς τις «απόψεις» η Τουρκία έκτοτε απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου επικαλούμενη μάλιστα την Συνθήκη της Λωζάνης η οποία όχι μόνο δεν προβλέπει κάτι τέτοιο αλλά, επί πλέον, έχει κυριολεκτικά κατεξευτελιστεί από την ίδια την Τουρκία, η οποία δεν έχει σεβαστεί στο ακέραιο ΟΥΤΕ ΜΙΑ από τις υποχρεώσεις που ανέλαβε! Πλήρης Τουρκικός παραλογισμός που απαιτεί οι άλλοι να εφαρμόζουν την συνθήκη που η ίδια εξευτελίζει, που ζητάει φορτικά την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου ώστε να είναι εύκολη υπόθεση μια εισβολή μόλις παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία!

    Γκρίζες ζώνες: Επειδή «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», οι Τούρκοι επινόησαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 τις «γκρίζες ζώνες», την αμφισβήτηση δηλαδή της Ελληνικής κυριαρχίας σε σειρά νησιών, νησίδων και βραχονησίδων επικαλούμενοι νεφελωδώς Διεθνείς Συνθήκες για να θολώσουν την κρυστάλλινη Ελληνική κυριαρχία που τεκμηριώνεται τόσο από την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) όσο και από την Συνθήκη των Παρισίων (1947). Η επιχείρηση «Ίμια» της Τουρκικής ΜΙΤ (αποβίβαση δήθεν δημοσιογράφων στην νήσο Λημνιά στις 27/1/1996 και αντικατάσταση Ελληνικής σημαίας με Τουρκική) είχε σαν στόχο την καθιέρωση γκρίζων ζωνών στην κρυστάλλινη Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο με την πρώτη κατάλληλη ευκαιρία που παρουσιάστηκε (Πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα με την ασθένεια του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, την παραίτηση του και την ανάληψη της πρωθυπουργικής ευθύνης από τον Κώστα Σημίτη).

    Αιτία πολέμου (Casus Belli): Ήδη, με βάση σχετικό νόμο του 1936, τα Ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο επεκτείνονται στα 6 μίλια εκτός από τις περιοχές εκείνες όπου η απόσταση με τα Μικρασιατικά παράλια είναι μικρότερη, οπότε ισχύει ο κανόνας της μέσης γραμμής. Σύμφωνα με το πλήρες κείμενο μιας διεθνούς σύμβασης που τέθηκε σε εφαρμογή από τις 16 Ιανουαρίου 1994, όπως αυτή υπογράφηκε στο Montego Bay της Ιαμαϊκής στις 10 Δεκεμβρίου 1982 από 117 κράτη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η χώρα μας έχει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων από 6 σε 12 μίλια. Η πονηρή Τουρκία δεν υπέγραψε την Διεθνή σύμβαση αλλά έσπευσε αμέσως να εφαρμόσει τις νέες διατάξεις του διεθνούς δικαίου στα παράλια της στον Εύξεινο Πόντο και στην Μεσόγειο και να απειλήσει την Ελλάδα πως αν εκείνη εφαρμόσει την διεθνή σύμβαση που υπέγραψε, θα έχουμε Ελληνοτουρκικό πόλεμο!! Και για του λόγου το αληθές η Τουρκική εθνοσυνέλευση εξέδωσε το 1995 ψήφισμα με το οποίο θεωρεί αιτία πολέμου (casus belli) την ενδεχόμενη επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων από 6 σε 12 μίλια παραβιάζοντας προκλητικά τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που απαγορεύει ρητά την απειλή ή την χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις!

    FIR – Flight Information Region: Ο εναέριος χώρος ολόκληρου του Αιγαίου (εθνικός και διεθνής), σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Αεροπλοΐας (ICAO), ανήκει στην Ελλάδα η οποία ασκεί τον επιχειρησιακό έλεγχο για την ασφαλή διεξαγωγή των πτήσεων πολιτικών και στρατιωτικών αεροπλάνων. Η Τουρκία από το 1975 έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την υποχρέωση της να υποβάλλει σχέδια πτήσης των στρατιωτικών αεροπλάνων της, παραβιάζοντας συστηματικά τον εναέριο χώρο που εποπτεύει η Ελλάδα και πραγματοποιώντας στρατιωτικές πτήσεις όχι μόνο στον διεθνή αλλά και στον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος! Οι συστηματικές πτήσεις Τουρκικών μαχητικών πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου αναγνωρίζονται και αναχαιτίζονται παγίως από την Ελληνική πολεμική αεροπορία προκαλώντας τεράστιο κόστος στην Εθνική οικονομία και μεγάλους κινδύνους εμπλοκής σε μια πολεμική σύρραξη. Η Τουρκία που κατέρριψε Ρωσικό στρατιωτικό αεροσκάφος ισχυριζόμενη ότι παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο της για λίγα δευτερόλεπτα (Νοέμβριος 2015), δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραβιάζει συνεχώς τον εναέριο χώρο της Ελλάδος με στρατιωτικά αεροσκάφη – πολλές φορές οπλισμένα!

    Έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο: Σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Αεροπλοΐας (ICAO) που ισχύουν από το 1952 και έχουν επικυρωθεί μεταγενέστερα και από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ) η Ελλάδα έχει την πλήρη ευθύνη έρευνας και διάσωσης σε ολόκληρη την θαλάσσια περιοχή που συμπίπτει με το FIR Αθηνών. Η Τουρκία με τον απαράμιλλο τραμπουκισμό που την διακρίνει, αποφάσισε μόνη της ότι έχει δικαίωμα έρευνας και διάσωσης …. μέχρι το μέσον του Αιγαίου εγκλωβίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της νησιωτικής Ελλάδας! Έτσι απλά, με το «έτσι θέλω»!

    Παράνομη αποστολή αλλοδαπών: Το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, σε πλήρη συνεργασία με μια τεράστια επιχείρηση της ΜΙΤ, μας στέλνει ασταμάτητα τα σαπιοκάραβα του θανάτου φορτωμένα με δυστυχισμένους ανθρώπους επιτυγχάνοντας με ένα σπάρο πολλά τρυγόνια: Θησαυρίζουν με αμύθητα ποσά, εκβιάζουν Ελλάδα και Ευρώπη με ποταμούς δυστυχισμένων ανθρώπων που συγκεντρώνουν συστηματικά στα Μικρασιατικά παράλια από την Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική, απαιτούν με απίστευτη θρασύτητα την δημιουργία χώρων «θρησκευτικής λατρείας» για τους μουσουλμάνους που προωθούν ασταμάτητα ώστε να ελέγχονται καλύτερα και επιτυγχάνουν την αργή και σταθερή αλλοίωση του Ελληνικού κοινωνικού ιστού στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής νέο-Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ονειρεύονται.

    .

    Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Δυστυχώς οι φανατικοί ισλαμιστές, οι ανεγκέφαλοι τρομοκράτες δεν βρίσκονται μόνο στην Συρία ή στο Ιράκ, αλλά και ακριβώς δίπλα μας!

    Οι νέο – οθωμανοί «σουλτάνοι» της Άγκυρας θεωρούν πως η Ελλάδα στις μέρες μας βρίσκεται σε προφανή αδυναμία – άρα υπάρχει η κατάλληλη ευκαιρία – αυξάνοντας συνεχώς την θρασύτητα των προκλήσεων τους.

    Νομίζουν πως είναι η εποχή της πισώπλατης μαχαιριάς στην γονατισμένη Ελλάδα από την ασφάλεια της επιτήδειας ουδετερότητας τους το 1942. Ξεχνάνε πως οι ίδιοι αυτοπροσώπως έχουν ανεβάσει εδώ και χρόνια στην Τουρκική και στην Διεθνή πολιτική σκηνή το Τουρκικό θέατρο του παραλόγου που τους έχει απομονώσει από όλα τα ερείσματα που είχε η Τουρκία εδώ και σχεδόν ένα ολόκληρο αιώνα.

    «Ξεχνάνε» πως διεξάγουν κυνικά ένα αιματηρό πόλεμο με τον πολυπληθή Κουρδικό πληθυσμό μέσα και έξω από την Τουρκία. Ότι βρίσκονται σε επικίνδυνη αντίθεση με σωρεία χωρών όπως η Ρωσία, η Συρία, η Αρμενία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος – ακόμα και η «σύμμαχος» Αμερική.

    Δείχνουν να ζούνε σε μια εικονική πραγματικότητα νομίζοντας πως έχει αναστηθεί η πεθαμένη Οθωμανική αυτοκρατορία με φαντασιώσεις εξαιρετικά επικίνδυνες για την ειρήνη και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.

    Παρεξηγούν την αυτοσυγκράτηση και την σύνεση που δείχνει η Ελλάδα, από το 1974 μέχρι σήμερα, με τους θεατρινισμούς, τις προκλήσεις και την αρρωστημένη μεγαλομανία τους. Θεωρούν «υποταγή» το μόνιμα απλωμένο χέρι φιλίας που διαχρονικά προσφέρει η Ελλάδα στην απέναντι όχθη του Αιγαίου εκφράζοντας πρακτικά την επιθυμία της ειρηνικής συμβίωσης.

    Ο γειτονικός γίγαντας με τα γυάλινα πόδια, μετά την κατάρρευση των φαντασιώσεων του στην Συρία, την Βόρεια Αφρική και το Κουρδιστάν γίνεται ολοένα και πιο νευρικός, ολοένα και πιο επιθετικός. Νομίζει πως η Ελλάδα με τα σημερινά προβλήματα της, προσφέρει βολικό «αντιστάθμισμα» των οδυνηρών απωλειών του.

    Ας είμαστε προετοιμασμένοι, ας επαγρυπνούμε συνεχώς και ας ευχηθούμε να μην χρειαστεί οι μεγαλομανείς νέο – οθωμανοί σουλτάνοι της Άγκυρας να ανακαλύψουν έντρομοι εκ των υστέρων ότι έκαναν ένα ακόμα ασυγχώρητο λάθος με την Ελλάδα – ένα λάθος όμως που θα τους στοιχίσει περισσότερο από όλα τα άλλα…

    http://www.analyst.gr/2016/05/04/to-simvainei-sto-aigaio/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/05/2016

  3. Οι Αμερικανοί «προειδοποιούν» για τα χειρότερα που έρχονται!

    Πέμπτη 05 Μαΐου 2016,

    Του Βασίλη Κοψαχείλη*

    Μην τολμήσει κανείς να δηλώσει έκπληκτος από αυτά που δυστυχώς έρχονται!

    Διότι ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος και το liberal.gr έγραψαν στις 3 Μαΐου ακριβώς για το τι μας έρχεται!

    Μετά τις συντονισμένες ενέργειες της αμερικανικής διπλωματίας σε Αθήνα και Άγκυρα, αυτό που πιθανότατα έρχεται είναι ένα ειδικό νομικό καθεστώς στο Αιγαίο, προκειμένου οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ να εξασφαλίσουν τον έλεγχο του στρατηγικού διαύλου Στενά – Αιγαίο – ΝΑ Μεσόγειος.

    Τι φοβούνται οι Αμερικανοί

    Οι Αμερικανοί έχουν θορυβηθεί από την πρωτοφανή ελληνική «κατατονικότητα» απέναντι στη θρασύτατη Τουρκία του Προέδρου της, Recep Tayyip Erdoğan, του οποίου οι πειρατικές τακτικές βρίσκουν ανταπόκριση πλέον μόνο μέσα στη θεσμική καρικατούρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχουν θορυβηθεί από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, όπου κινείται στα όρια της διπλωματικής ανοχής και που δεν εντάσσεται σε καμία λογική διεθνοπολιτικών συμφερόντων, άρα και σε κανένα πλαίσιο συνεννόησης μαζί τους. Επίσης έχουν θορυβηθεί από το γεγονός ότι η στάση της Τουρκίας στο Αιγαίο δυναμιτίζει το σκηνικό και υπονομεύει ευθέως την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στο δίαυλο Στενά – Αιγαίο – Μεσόγειος. Κυρίως όμως φοβούνται ότι την κατάσταση θα σπεύσει –ακούσια ή εκούσια– να εκμεταλλευτεί η Ρωσία και να βρεθεί σε πολύ δυσχερή θέση το ΝΑΤΟ.

    Ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων

    Εκτιμάται ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ ανήσυχοι με τις ηγεσίες σε Αθήνα και Άγκυρα. Τις θεωρούν για διαφορετικούς λόγους βέβαια κατώτερες των περιστάσεων και αυτό τις κάνει περισσότερο επικίνδυνες.

    Στην Αθήνα, φοβούνται την ουσιαστική παραίτηση της κυβέρνησης να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με τρόπο που θα διαφυλάσσει τη σταθερότητα στο Αιγαίο. Μετά τις λαϊκιστικές εξαγγελίες περί Ενιαίων Αμυντικών Χώρων και ΑΟΖ, η Αθήνα έχει περάσει στο άλλο άκρο, έχοντας αυτό-Φινλανδοποιηθεί, γεγονός που διαταράσσει τις ισορροπίες στο Αιγαίο υπέρ της αναθεωρητικής Τουρκίας του Erdoğan. Ευθέως, και παρά τις αντιρρήσεις τους σε ορισμένα νομικά και πολιτικά ζητήματα, η Ουάσιγκτον περίμενε από την Αθήνα μια σταθερή και ισχυρή παρουσία στο Αιγαίο ως κυρίαρχο κράτος που σέβεται βασικές αρχές της εθνικής του κυριαρχίας. Το ότι αυτό δεν συμβαίνει είναι καθαρά ευθύνη της ελληνικής πλευράς και η διατάραξη της ισορροπίας θεωρείται δεδομένη.

    Ο απρόβλεπτος Erdoğan, το Grexit και ο… Putin

    Στην Τουρκία οι Αμερικανοί «φοβούνται» τον απρόβλεπτο Erdoğan. Είναι μεγάλη η ισχύ που αντλεί από τις νότιες και ανατολικές επαρχίες, από τις φερόμενες σχέσεις που έχει με την τουρκική μαφία, από τον έλεγχο που ασκεί επί των δυνάμεων ασφαλείας και τον στρατό. Βλέπουν ότι ο Erdoğan ελέγχει τη χώρα, ελέγχει τον στρατό, έχει σημαντική γεωστρατηγική θέση και μπορεί να απειλεί. Βλέπουν ότι όσο θα τον πιέζουν στα τουρκο-συριακά σύνορα, τόσο εκείνος θα εκδηλώνεται αναθεωρητικά στο Αιγαίο.

    Αυτό όμως που πραγματικά έχει θορυβήσει την Ουάσιγκτον είναι ότι σε περίπτωση επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, ίσως είναι έτοιμος ο Ρώσος Πρόεδρος, Vladimir Putin, να επέμβει ποικιλοτρόπως εναντίον της Τουρκίας, νομιμοποιώντας την πράξη του αυτή με πολλές δικαιολογίες και κεφαλαιοποιώντας την επέμβασή του υπέρ του ελληνικού λαού, τον οποίο από καιρό έχει μέσω ψυχολογικών – επικοινωνιακών επιχειρήσεων κατάλληλα προετοιμάσει. Άρα, αν η Τουρκία επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας, «επεμβαίνει» η Ρωσία (ενδεχομένως με τα γνωστά «πράσινα ανθρωπάκια»), δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στο Βόρειο Αιγαίο και στη Θράκη και για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ εκτίθεται ανεπανόρθωτα και ακρωτηριάζεται.

    Το δεύτερο στοιχείο που ανησυχεί τους Αμερικανούς είναι ένα πιθανό Grexit που θα στείλει την Αθήνα κατευθείαν στην αγκαλιά της Μόσχας για βοήθεια, άσχετα αν η ίδια η Μόσχα μπορεί ή όχι να βοηθήσει οικονομικά. Οι ΗΠΑ, αν και έχουν τη δυνατότητα, δεν έχουν την πολιτική βούληση και την ετοιμότητα σε περίπτωση Grexit να σπεύσουν να καλύψουν την Ελλάδα. Και αυτό είναι δική τους ευθύνη και λάθος τους που δεν έχουν ετοιμαστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πάντως, και σε αυτή την περίπτωση, Αμερικανοί και ΝΑΤΟ χάνουν.

    Η μωροφιλοδοξία Erdoğan και η αδυναμία της Αθήνας να αρθρώσει σοβαρό διεθνοπολιτικό λόγο οδηγούν Τουρκία και Ελλάδα εκτός διεθνοπολιτικής κανονικότητας.

    Οι Αμερικανοί, με την ταυτόχρονη ενέργειά τους σε Αθήνα και Άγκυρα, προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση και να προλάβουν τα χειρότερα για εκείνους, τη Συμμαχία και ίσως για την Ελλάδα και την Τουρκία. Σε κάθε περίπτωση, όλες οι πιθανές εξελίξεις και πρωτοβουλίες δεν ευνοούν την Ελλάδα, η οποία, αργά και σταθερά, οικονομικά και γεωπολιτικά, αποσαρθρώνεται.

    http://www.liberal.gr/arthro/47457/amyna–diplomatia/2016/oi-amerikanoi-isonproeidopoiounsin-gia-ta-cheirotera-pou-erchontai.html

    Σχόλιο από Βλ2 | 05/05/2016

  4. Αποκλειστικό: Η «άκομψη» εμπλοκή των ΗΠΑ στο Αιγαίο και η σιωπή Κοτζιά!

    Τρίτη 03 Μαΐου 2016,

    Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

    Την προηγούμενη εβδομάδα, σύμφωνα με αποκλειστικές και απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες του liberal.gr, είχαμε από πλευράς ΗΠΑ μία εξόχως ασυνήθιστη ενέργεια για τα σύγχρονα διπλωματικά δεδομένα και για την οποία το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, τηρεί σιγή… ιχθύος!

    Ο Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα, κ. David Pearce, επισκέφθηκε τον ΓΓ του ΥΠΕΞ, κ. Δημήτρη Παρασκευόπουλο, και του ανέγνωσε κείμενο τριών σημείων/προϋποθέσεων προκειμένου η νατοϊκή ναυτική δύναμη SNMG2, η οποία «επιχειρεί» στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, να δράσει επιτέλους αποτελεσματικά και η όλη δραστηριότητα να εξελιχθεί ομαλά. Στον ίδιο ακριβώς χρόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα, κ. Francis J. Ricciardone, διάβασε το ίδιο κείμενο στον ομόλογο του κ. Παρασκευόπουλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ (στην ουσία μόνιμο υφυπουργό) γνώριμο μας κ. Feridun Sinirlioglu.

    Ποιες είναι όμως αυτές οι «προϋποθέσεις» (οι δύο από τις τρεις είναι αυτές που άπτονται εθνικών συμφερόντων) τις οποίες θέλουν να επιβάλλουν οι Αμερικανοί και καθιστούν το όλο γεγονός σοβαρό;

    Τα μέσα των Ελλήνων και των Τούρκων που διατίθενται στην SNMG2 να αποχωρήσουν από την περιοχή επιχειρήσεων και να ασχοληθούν με άλλες δραστηριότητες(;) της δύναμης, όπως… εκλιμενισμό στη Μαύρη Θάλασσα! Πρέπει να επισημανθεί ότι εφόσον αυτό υλοποιηθεί, η Ελλάδα δεν θα έχει κανένα πλοίο με «νατοϊκό καπέλο» στην περιοχή αμέσου ενδιαφέροντος, καθόσον οι προσφυγικές ροές κατευθύνονται προς την επικράτεια της. Δεν είναι καθόλου το ίδιο με τον αποκλεισμό της τουρκικής φρεγάτας, καθόσον οι ίδιοι οι Τούρκοι θα έπρεπε να ελέγχουν με όλα τους τα μέσα (όπως από την αρχή της προσφυγικής κρίσης φωνάζουμε πολλοί, αλλά όχι ο κ. Κοτζιάς που αθωώνει την Τουρκία) έστω και μέσα στα χωρικά τους ύδατα.
    Η δραστηριότητα της SNMG2 να μην εμποδίζεται με το πρόσχημα ότι υφίστανται θέματα… εδαφικών διεκδικήσεων. Εμείς, όσο και αν προσπαθήσαμε, δεν βρήκαμε…ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις! Η Άγκυρα, κεμαλική ή νέο-οθωμανική, είναι αυτή που προβάλει εδαφικές και άλλες αυθαίρετες νομικά διεκδικήσεις σε όλο το Αιγαίο και αυτή συγκεκριμένα δεν επιτρέπει, σύμφωνα με τις Οδηγίες Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, τη σταδιακή ανάπτυξη της νατοϊκής ναυτικής δύναμης στη θαλάσσια περιοχή Σάμου – Ικαρίας (Περιοχή P3) και στα Δωδεκάνησα (Περιοχή P4). Αυτό βέβαια αποκρύβεται από τον υπουργό Άμυνας, Πάνο Καμμένο, όσο και αν τον προκαλούμε στα άρθρα μας να μας πει τους λόγους μη νατοϊκής παρουσίας στις προαναφερθείσες περιοχές.
    Να ανταλλάσσονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαβαθμισμένες πληροφορίες. Εδώ βέβαια δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι, καθόσον είναι διαδικαστικό θέμα της Συμμαχίας και δεν έχει κάποια επίπτωση στα εθνικά μας συμφέροντα.

    Με αυτήν την άκομψη ενέργεια και τις «προϋποθέσεις» τις οποίες στην ουσία Αμερικανικός παράγοντας επιδιώκει να επιβάλει ως πρωταρχικός «παίκτης» στο ΝΑΤΟ και στις δύο χώρες εξομοιώνεται για μία ακόμα φορά και στο θέμα αυτό η Τουρκία, που είναι ο «νταής» της περιοχής που δημιουργεί τα προβλήματα, με την Ελλάδα το… «καλό παιδί» της Συμμαχίας που αγόγγυστα αποδέχεται τα πάντα για το συλλογικό συμφέρον και την εκπλήρωση των…συμμαχικών στόχων.

    Αποδεικνύεται αυτό που επαναλαμβάνουμε εδώ και 3 μήνες, ότι τους όρους για τη συγκεκριμένη επιχείρηση δεν τους επέβαλε η Ελλάδα, αλλά η Τουρκία, η οποία εκμεταλλεύεται και αυτήν την ευκαιρία για να δημιουργεί ζητήματα και να προβάλει με ακόμα πιο έντονο τρόπο τις διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα και πάλι μέσα στο ΝΑΤΟ.

    Είναι άξιο απορίας, πως μετά από πολλά χρόνια οι ΗΠΑ εμπλέκονται με αυτόν τον τρόπο σε ένα ζήτημα που αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την επίδραση που έχουν σε μία συμμαχική επιχείρηση όπως αυτή της SNMG2. Ίσως βέβαια αυτή η αμερικανική «πρεμούρα» να συνδέεται με το ότι σχεδιάζεται και η ανάπτυξη στην περιοχή αεροστάτων επιτηρήσεως. Άραγε για ποιους λόγους!

    Μετά τα παραπάνω υποχρεωνόμαστε να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα στο δυστυχώς «κατατονικό» ελληνικό ΥΠΕΞ και συγκεκριμένα στον κατά τ’ άλλα λαλίστατο κ. Κοτζιά, ερωτήματα που αναζητούν εναγωνίως απαντήσεις έτσι ώστε ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι συμβαίνει:

    Γιατί λοιπόν να έχουμε αυτήν την επιεικώς άκομψη και ως προς το κείμενο αμερικανική ενέργεια; Σε ποιες προληπτικές ενέργειες είχε προβεί το ΥΠΕΞ αλλά και το ΥΕΘΑ πέρα απ’ όσα υπηρεσιακοί παράγοντες πράττουν σωστά με δική τους πρωτοβουλία και με κίνδυνο να εκτεθούν; Γιατί να συρθούμε και πάλι πίσω από τα γεγονότα;
    Γιατί η ελληνική κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκε για την ενέργεια αυτή;
    Έγινε διάβημα προς την αμερικανική πλευρά με ταυτόχρονη «επιστροφή» του κειμένου από τον κ. Παρασκευόπουλο ως απαράδεκτο; Ή αντί αυτού κυκλοφόρησε σχετικό υπηρεσιακό έγγραφο του ΥΠΕΞ που ουσιαστικά το κάνει αποδεκτό;
    Μήπως έναντι οποιουδήποτε διαβήματος προς την αμερικανική πλευρά… «εξισορροπήθηκε» η δυσμενής αυτή ενέργεια για τα ελληνικά συμφέροντα με την ευμενή δήλωση του κ. David Pearce την επομένη ημέρα, Μεγάλη Πέμπτη, σχετικά με το χρέος, οπότε όλα μέλι γάλα;
    Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία να απαντήσει το ΥΠΕΞ σε όλα τα ερωτήματα που θέσαμε παραπάνω με ικανοποιητικές εξηγήσεις και μέσω αυτών να πληροφορηθεί ο ελληνικός λαός για το πώς η κυβέρνηση εξασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέροντα. H στρατηγική του… «βλέποντας και κάνοντας» μπορεί να διέπει όλες σχεδόν τις κυβερνητικές ενέργειες, αλλά είναι καταστροφική για τις διεθνείς σχέσεις!

    http://www.liberal.gr/arthro/46777/amyna–diplomatia/2016/i-isonakompsisin-emploki-ton-ipa-sto-aigaio-kai-i-siopi-kotzia.html

    Σχόλιο από Βλ2 | 05/05/2016

  5. Τι συμβαίνει στο Αιγαίο;
    04/05/2016από Λεωνίδας Κουμάκης

    6
    Εδώ και λίγες δεκαετίες η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει αλλαγή συνόρων με την Ελλάδα, επιδεικνύοντας ένα απροκάλυπτο επεκτατισμό, με ένταση που αυξάνεται ή μειώνεται ανάλογα με την συγκυριακή δύναμη ή αδυναμία της Ελλάδος.

    .

    Για μισό περίπου αιώνα, από το 1923 που υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης μέχρι την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, το Αιγαίο υπήρξε μια ήρεμη και ειρηνική περιοχή με την Τουρκία να σέβεται υποδειγματικά την Ελληνική κυριαρχία που συμφωνήθηκε μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την Μικρασιατική καταστροφή.

    Όταν όμως η Τουρκία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να εισβάλλει στην Κύπρο το 1974, χρησιμοποιώντας τις πλάτες των δικών μας «συμμάχων» (Αγγλία, Αμερική, Ισραήλ), άρχισε να ενεργοποιείται η διαχρονική βουλιμία των Τούρκων για νέες κατακτήσεις.

    Έτσι «ανακαλύφτηκαν» διάφορα «επιχειρήματα» για την στοιχειώδη υποστήριξη του Τουρκικού επεκτατισμού που χρησιμοποιούνται συνεχώς για να «θολώνουν τα νερά», μέχρι να προκύψει ξανά μια κατάλληλη ευκαιρία ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα για το οποίο προετοιμάζονται επί δεκαετίες. Άλλωστε, αυτό ουσιαστικά δήλωσε ξεκάθαρα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ στις 27 Φεβρουαρίου 1975 μιλώντας για τις δήθεν πετρελαϊκές έρευνες που εγκαινίασε συμβολικά στις 29 Μαΐου 1974, 521 χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, Τουρκικό σκάφος στο Αιγαίο: «Τα περί πετρελαϊκών ερευνών ήταν απλά τεχνάσματα. Σκοπός ήταν η διεκδίκηση νέων συνόρων!»*

    Ας δούμε όμως τα θέματα που «άνοιξε» ο Τουρκικός επεκτατισμός στο Αιγαίο όταν είδε πόσο εύκολο ήταν, χρησιμοποιώντας τις πλάτες άλλων, να βάλει πόδι στην Κύπρο:

    Εθνικός εναέριος χώρος: Η Ελλάδα ήδη από το 1931 με Προεδρικό Διάταγμα έχει καθορίσει το εύρος του Εθνικού Εναέριου Χώρου σε 10 μίλια, με την Τουρκία να σέβεται πλήρως την οριοθέτηση αυτή μέχρι το 1974 όταν άρχισε να αμφισβητεί μονομερώς το όριο των 10 μιλίων με τον ισχυρισμό ότι αυτό «ταυτίζεται» με το εύρος των χωρικών υδάτων τα οποία πρέπει να συμφωνηθούν μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας.

    Υφαλοκρηπίδα: Η Ελλάδα και η Τουρκία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, πρέπει σαν όμορες χώρες να οριοθετήσουν την μεταξύ τους υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η υφαλοκρηπίδα πρέπει να οριοθετηθεί με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, όπως ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο αλλά η Τουρκία μετά το 1974 «ανακάλυψε» ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν δικαίωμα υφαλοκρηπίδας (σε πλήρη αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο) και ότι η εγγύτητα των ελληνικών νησιών στα Τουρκικά παράλια αποτελεί «ειδική περίσταση» που δικαιολογεί απόκλιση από την αρχή της μέσης γραμμής! Η προσχηματική αυτή προσέγγιση της Τουρκίας με στόχο να «τεκμηριώσει» τον αχαλίνωτο επεκτατισμό της, υποχρέωσε την Ελλάδα στην πρόταση οι δύο χώρες να προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την ειρηνική διευθέτηση της διαφοράς, συνυπογράφοντας το απαραίτητο προσύμφωνο. Η Τουρκία απέρριψε την πρόταση παριστάνοντας την «ισχυρή υπερδύναμη» και απαιτώντας «διμερείς συνομιλίες» που θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της.

    Αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου: Η Τουρκία από το 1974 έχει δημιουργήσει, απέναντι από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, την 4η στρατιά του Αιγαίου, στην οποία υπάγεται και η κατοχική δύναμη της Κύπρου (11ο σώμα στρατού) από το 2006. Με την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 άρχισε να προβάλλεται με τον πιο επίσημο τρόπο ο τυχοδιωκτικός επεκτατισμός της Τουρκίας: Στις 9/6/1974 ο τότε αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Σουλειμάν Ντεμιρέλ «τεκμηρίωσε» τις Τουρκικές απαιτήσεις με «επιχειρήματα» που δεν θα έπειθαν ούτε μικρά παιδιά: «Οι διαφωνίες με την Ελλάδα προκύπτουν γιατί τα νησιά που βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην Τουρκία ανήκουν στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία! Τα νησιά αυτά συνιστούν μέρος της Ανατολίας και για αιώνες ανήκαν στο Κράτος εκείνο που ήταν κύριος της Ανατολίας!»**. Ο ίδιος άνθρωπος, όταν έγινε πρωθυπουργός, δήλωσε στις 9/8/1976 «Προτιμώ να τα αποκαλώ νησιά του Αιγαίου και όχι Ελληνικά νησιά!»**. Με αυτές ακριβώς τις «απόψεις» η Τουρκία έκτοτε απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου επικαλούμενη μάλιστα την Συνθήκη της Λωζάνης η οποία όχι μόνο δεν προβλέπει κάτι τέτοιο αλλά, επί πλέον, έχει κυριολεκτικά κατεξευτελιστεί από την ίδια την Τουρκία, η οποία δεν έχει σεβαστεί στο ακέραιο ΟΥΤΕ ΜΙΑ από τις υποχρεώσεις που ανέλαβε! Πλήρης Τουρκικός παραλογισμός που απαιτεί οι άλλοι να εφαρμόζουν την συνθήκη που η ίδια εξευτελίζει, που ζητάει φορτικά την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου ώστε να είναι εύκολη υπόθεση μια εισβολή μόλις παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία!

    Γκρίζες ζώνες: Επειδή «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», οι Τούρκοι επινόησαν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 τις «γκρίζες ζώνες», την αμφισβήτηση δηλαδή της Ελληνικής κυριαρχίας σε σειρά νησιών, νησίδων και βραχονησίδων επικαλούμενοι νεφελωδώς Διεθνείς Συνθήκες για να θολώσουν την κρυστάλλινη Ελληνική κυριαρχία που τεκμηριώνεται τόσο από την Συνθήκη της Λωζάνης (1923) όσο και από την Συνθήκη των Παρισίων (1947). Η επιχείρηση «Ίμια» της Τουρκικής ΜΙΤ (αποβίβαση δήθεν δημοσιογράφων στην νήσο Λημνιά στις 27/1/1996 και αντικατάσταση Ελληνικής σημαίας με Τουρκική) είχε σαν στόχο την καθιέρωση γκρίζων ζωνών στην κρυστάλλινη Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο με την πρώτη κατάλληλη ευκαιρία που παρουσιάστηκε (Πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα με την ασθένεια του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, την παραίτηση του και την ανάληψη της πρωθυπουργικής ευθύνης από τον Κώστα Σημίτη).

    Αιτία πολέμου (Casus Belli): Ήδη, με βάση σχετικό νόμο του 1936, τα Ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο επεκτείνονται στα 6 μίλια εκτός από τις περιοχές εκείνες όπου η απόσταση με τα Μικρασιατικά παράλια είναι μικρότερη, οπότε ισχύει ο κανόνας της μέσης γραμμής. Σύμφωνα με το πλήρες κείμενο μιας διεθνούς σύμβασης που τέθηκε σε εφαρμογή από τις 16 Ιανουαρίου 1994, όπως αυτή υπογράφηκε στο Montego Bay της Ιαμαϊκής στις 10 Δεκεμβρίου 1982 από 117 κράτη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η χώρα μας έχει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων από 6 σε 12 μίλια. Η πονηρή Τουρκία δεν υπέγραψε την Διεθνή σύμβαση αλλά έσπευσε αμέσως να εφαρμόσει τις νέες διατάξεις του διεθνούς δικαίου στα παράλια της στον Εύξεινο Πόντο και στην Μεσόγειο και να απειλήσει την Ελλάδα πως αν εκείνη εφαρμόσει την διεθνή σύμβαση που υπέγραψε, θα έχουμε Ελληνοτουρκικό πόλεμο!! Και για του λόγου το αληθές η Τουρκική εθνοσυνέλευση εξέδωσε το 1995 ψήφισμα με το οποίο θεωρεί αιτία πολέμου (casus belli) την ενδεχόμενη επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων από 6 σε 12 μίλια παραβιάζοντας προκλητικά τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που απαγορεύει ρητά την απειλή ή την χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις!

    FIR – Flight Information Region: Ο εναέριος χώρος ολόκληρου του Αιγαίου (εθνικός και διεθνής), σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Αεροπλοΐας (ICAO), ανήκει στην Ελλάδα η οποία ασκεί τον επιχειρησιακό έλεγχο για την ασφαλή διεξαγωγή των πτήσεων πολιτικών και στρατιωτικών αεροπλάνων. Η Τουρκία από το 1975 έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την υποχρέωση της να υποβάλλει σχέδια πτήσης των στρατιωτικών αεροπλάνων της, παραβιάζοντας συστηματικά τον εναέριο χώρο που εποπτεύει η Ελλάδα και πραγματοποιώντας στρατιωτικές πτήσεις όχι μόνο στον διεθνή αλλά και στον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος! Οι συστηματικές πτήσεις Τουρκικών μαχητικών πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου αναγνωρίζονται και αναχαιτίζονται παγίως από την Ελληνική πολεμική αεροπορία προκαλώντας τεράστιο κόστος στην Εθνική οικονομία και μεγάλους κινδύνους εμπλοκής σε μια πολεμική σύρραξη. Η Τουρκία που κατέρριψε Ρωσικό στρατιωτικό αεροσκάφος ισχυριζόμενη ότι παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο της για λίγα δευτερόλεπτα (Νοέμβριος 2015), δεν έχει κανένα πρόβλημα να παραβιάζει συνεχώς τον εναέριο χώρο της Ελλάδος με στρατιωτικά αεροσκάφη – πολλές φορές οπλισμένα!

    Έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο: Σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Αεροπλοΐας (ICAO) που ισχύουν από το 1952 και έχουν επικυρωθεί μεταγενέστερα και από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (ΙΜΟ) η Ελλάδα έχει την πλήρη ευθύνη έρευνας και διάσωσης σε ολόκληρη την θαλάσσια περιοχή που συμπίπτει με το FIR Αθηνών. Η Τουρκία με τον απαράμιλλο τραμπουκισμό που την διακρίνει, αποφάσισε μόνη της ότι έχει δικαίωμα έρευνας και διάσωσης …. μέχρι το μέσον του Αιγαίου εγκλωβίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της νησιωτικής Ελλάδας! Έτσι απλά, με το «έτσι θέλω»!

    Παράνομη αποστολή αλλοδαπών: Το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, σε πλήρη συνεργασία με μια τεράστια επιχείρηση της ΜΙΤ, μας στέλνει ασταμάτητα τα σαπιοκάραβα του θανάτου φορτωμένα με δυστυχισμένους ανθρώπους επιτυγχάνοντας με ένα σπάρο πολλά τρυγόνια: Θησαυρίζουν με αμύθητα ποσά, εκβιάζουν Ελλάδα και Ευρώπη με ποταμούς δυστυχισμένων ανθρώπων που συγκεντρώνουν συστηματικά στα Μικρασιατικά παράλια από την Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική, απαιτούν με απίστευτη θρασύτητα την δημιουργία χώρων «θρησκευτικής λατρείας» για τους μουσουλμάνους που προωθούν ασταμάτητα ώστε να ελέγχονται καλύτερα και επιτυγχάνουν την αργή και σταθερή αλλοίωση του Ελληνικού κοινωνικού ιστού στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής νέο-Οθωμανικής αυτοκρατορίας που ονειρεύονται.

    .

    Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Δυστυχώς οι φανατικοί ισλαμιστές, οι ανεγκέφαλοι τρομοκράτες δεν βρίσκονται μόνο στην Συρία ή στο Ιράκ, αλλά και ακριβώς δίπλα μας!

    Οι νέο – οθωμανοί «σουλτάνοι» της Άγκυρας θεωρούν πως η Ελλάδα στις μέρες μας βρίσκεται σε προφανή αδυναμία – άρα υπάρχει η κατάλληλη ευκαιρία – αυξάνοντας συνεχώς την θρασύτητα των προκλήσεων τους.

    Νομίζουν πως είναι η εποχή της πισώπλατης μαχαιριάς στην γονατισμένη Ελλάδα από την ασφάλεια της επιτήδειας ουδετερότητας τους το 1942. Ξεχνάνε πως οι ίδιοι αυτοπροσώπως έχουν ανεβάσει εδώ και χρόνια στην Τουρκική και στην Διεθνή πολιτική σκηνή το Τουρκικό θέατρο του παραλόγου που τους έχει απομονώσει από όλα τα ερείσματα που είχε η Τουρκία εδώ και σχεδόν ένα ολόκληρο αιώνα.

    «Ξεχνάνε» πως διεξάγουν κυνικά ένα αιματηρό πόλεμο με τον πολυπληθή Κουρδικό πληθυσμό μέσα και έξω από την Τουρκία. Ότι βρίσκονται σε επικίνδυνη αντίθεση με σωρεία χωρών όπως η Ρωσία, η Συρία, η Αρμενία, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Αίγυπτος – ακόμα και η «σύμμαχος» Αμερική.

    Δείχνουν να ζούνε σε μια εικονική πραγματικότητα νομίζοντας πως έχει αναστηθεί η πεθαμένη Οθωμανική αυτοκρατορία με φαντασιώσεις εξαιρετικά επικίνδυνες για την ειρήνη και την ασφάλεια ολόκληρης της περιοχής.

    Παρεξηγούν την αυτοσυγκράτηση και την σύνεση που δείχνει η Ελλάδα, από το 1974 μέχρι σήμερα, με τους θεατρινισμούς, τις προκλήσεις και την αρρωστημένη μεγαλομανία τους. Θεωρούν «υποταγή» το μόνιμα απλωμένο χέρι φιλίας που διαχρονικά προσφέρει η Ελλάδα στην απέναντι όχθη του Αιγαίου εκφράζοντας πρακτικά την επιθυμία της ειρηνικής συμβίωσης.

    Ο γειτονικός γίγαντας με τα γυάλινα πόδια, μετά την κατάρρευση των φαντασιώσεων του στην Συρία, την Βόρεια Αφρική και το Κουρδιστάν γίνεται ολοένα και πιο νευρικός, ολοένα και πιο επιθετικός. Νομίζει πως η Ελλάδα με τα σημερινά προβλήματα της, προσφέρει βολικό «αντιστάθμισμα» των οδυνηρών απωλειών του.

    Ας είμαστε προετοιμασμένοι, ας επαγρυπνούμε συνεχώς και ας ευχηθούμε να μην χρειαστεί οι μεγαλομανείς νέο – οθωμανοί σουλτάνοι της Άγκυρας να ανακαλύψουν έντρομοι εκ των υστέρων ότι έκαναν ένα ακόμα ασυγχώρητο λάθος με την Ελλάδα – ένα λάθος όμως που θα τους στοιχίσει περισσότερο από όλα τα άλλα…

    _______________________________________

    http://www.analyst.gr/2016/05/04/to-simvainei-sto-aigaio/

    Σχόλιο από Μ.Κ. | 10/06/2016

  6. Tο τουρκικό success story μπάζει νερά…

    Φωτό από τις διαδηλώσεις στην πλατεία Ταξίμ

    Η αθέατη πλευρά του «οικονομικού θαύματος» του Ερντογάν

    Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

    Για «οικονομικό θαύμα» του Ταγίπ Ερντογάν μιλούσε μέχρι πρόσφατα ο διεθνής τύπος, θαμπωμένος από τις υψηλές αποδόσεις της τουρκικής οικονομίας, με χαρακτηριστικότερο σύμβολο της νέας εποχής τα πολυτελή εμπορικά κέντρα κυρίως στην οικονομική πρωτεύουσα της χώρας, την Κωνσταντινούπολη.
    Ίσως όχι τυχαία η αντίδραση στην κατασκευή ενός νέου εμπορικού κέντρου σε πάρκο κοντά στην πλατεία Ταξίμ, ήταν αυτή που πυροδότησε την τουρκική «ιντιφάντα».
    Η μεγάλη ανάπτυξη των τελευταίων ετών συνέβαλλε στην ισχυροποίηση των νεοθομανικών ηγεμονικών σχεδίων του Ερντογάν, ο οποίος πλασάρεται από μεσολαβητής για την επίλυση του μεσανατολικού, διατηρώντας μέχρι πρότινος πολύ καλές σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ αλλά και την παλαιστινιακή ισλαμική οργάνωση, Χαμάς, μέχρι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία(ξεχνώντας τη δική του βαρβαρότητα) και «γεφυροποιός» με το Ιράν.
    Δεν πάει καιρός που προβάλλονταν με ιδιαίτερη έμφαση η μεγάλη επιτυχία του Ερντογάν, η αποπληρωμή το 2012 των δανείων που είχε πάρει η Τουρκία από το ΔΝΤ στη διάρκεια των αλλεπάλληλων νομισματικών και χρηματοπιστωτικών κρίσεων του 2000, σε αντιδιαστολή με την άλλοτε «ισχυρή» Ελλάδα, που μετατρέπονταν σε… Αργεντινή. Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε άλλωστε την ευκαιρία να προβεί πέρυσι σε χαιρέκακες δηλώσεις με αφορμή την ελληνική κρίση.
    Η Τουρκία έμοιαζε να έχει αφήσει οριστικά πίσω της το προβληματικό παρελθόν των αλλεπάλληλων κρίσεων. Παρά τη διεθνή κρίση η τουρκική οικονομία έτρεχε με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Το 2011 η Τουρκία ήταν η πιο ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομία στην Ευρώπη με ρυθμούς ανάπτυξης 8,5%. Τα πρώτα σημάδια κόπωσης φάνηκαν πριν λίγο καιρό, όταν ανακοινώθηκε ότι η ανάπτυξη για πέρυσι περιορίστηκε στο 2,2%. Το τελευταίο τρίμηνο του 2012, η τουρκική οικονομία αναπτύχθηκε κατά 1,4% σε ετήσια βάση, ποσοστό που είναι το χαμηλότερο από το 2009.

    Ανάπτυξη επί Πιστώσει

    Το οικονομικό θαύμα του Ερντογάν, το οποίο βοήθησε τον Τούρκο ηγέτη να παρουσιάζεται ως εκπρόσωπος μιας ανερχόμενης περιφερειακής οικονομικής και διπλωματικής δύναμης, μία μουσουλμανική δημοκρατία γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, οφείλονταν σε μία βασική παράμετρο: την κατά 40% αύξηση ετησίως των πιστώσεων που χορηγούσαν οι τουρκικές τράπεζες, ευνοώντας την άνθιση ενός καταναλωτικού μπουμ αλλά και μιας ανερχόμενης μεσαίας τάξης, η οποία παράλληλα με τις οικονομικές ανέσεις, αποστρέφεται την τάση «ισλαμοποίησης» που επιχειρεί να επιβάλλει ο Ερντογάν στην Τουρκία.

    Αντλίες νερού κατά Τούρκων διαδηλωτών
    Τα τελευταία χρόνια άνθισε στην Τουρκία το λεγόμενο ισλαμικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο σε αγαστή συνεργασία με το Κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης(AKP) του Ερντογάν συνέβαλλε στη διόγκωση του καταναλωτισμού, δίνοντας δάνεια με πιο προνομιακό επιτόκιο από αυτό των συμβατικών τραπεζών. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2011, τα καταναλωτικά δάνεια που είχαν χορηγήσει οι ισλαμικές τράπεζες είχαν αυξηθεί κατά 53% σε σχέση με 36% των δανείων που είχαν δώσει οι εμπορικές τράπεζες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Οι ισλαμικές τράπεζες είχαν δώσει 5 τρισ. λίρες σε καταναλωτικά δάνεια.
    Το μεγαλύτερο μέρος των 80 δισ. δολαρίων σε βραχυπρόθεσμο δανεισμό στον οποίο προσέφυγε η Τουρκία από το 2010, προέρχεται από τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, που έχουν στρατηγικό στόχο τη διατήρηση ενός ισχυρού σουνιτικού καθεστώτος στην περιοχή ως αντίβαρο στο σιϊτικό Ιράν.
    Τα δύο τελευταία χρόνια, το ποσοστό του χρέους ως προς το διαθέσιμο εισόδημα των τουρκικών νοικοκυριών αυξήθηκε από 35% σε 45%. Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Τουρκίας ανέρχεται σε 40% του ΑΕΠ. Είναι σχετικά μικρό σε σχέση με το υψηλό χρέος των χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Μία από τις προσεχείς οικονομικές προκλήσεις που θα κληθεί η τουρκική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει είναι η παρακμή των μεγάλων της εξαγωγικών αγορών, λόγω της αστάθειας στη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική. Μεταξύ 2002 και 2010 το μερίδιο της χώρας σε εξαγωγές προς τις περιοχές αυτές αυξήθηκε από 13% σε 26%.
    Παρά τη μείωση της εξάρτησης από την Ευρώπη, με το σύνολο των εξαγωγών να μειώνεται από 56% το 2005 σε 46% το 2010, τα εντεινόμενα οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, θα αρχίσουν να επηρεάζουν και την τουρκική οικονομία, κάτι που φάνηκε ήδη με τη σημαντική κάμψη των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης πέρυσι. Μεγάλο μέρος μάλιστα των εξαγωγών του 2012, αφορούσε τις εξαγωγές χρυσού προς το Ιράν. Παρά το διεθνές εμπάργκο η Τουρκία διατηρεί άριστες οικονομικές σχέσεις με το καθεστώς της Τεχεράνης.
    Τα στοιχεία αυτά συγκλίνουν στην άποψη που έχουν εκφράσει από πολύ καιρό οικονομικοί παρατηρητές για το «τουρκικό θαύμα», ότι είναι δηλαδή μία ακόμη τριτοκοσμικού χαρακτήρα φούσκα, χωρίς καν τα πλεονεκτήματα της ισχυρής παραγωγικής βάσης που διαθέτουν ανερχόμενες οικονομίες όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή.

    http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2013/06/t-success-story.html

    Σχόλιο από Μ.Κ. | 10/06/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: