Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τα σκάνδαλα της χούντας (1967-1974)

Αφού αρχίσαμε με το προηγούμενο άρθρο για την χούντα και τα πεπρραγμένα της, ας δούμε και άλλη μια πλευρά η οποία δεν είναι τόσο γνωστή: τα οικονομικά  σκάνδαλα και το οικονομικό βόλεμα των ημέτερων

—————————————————————–

Εφτά χρόνια αρπαχτή

από http://www.elmeher.gr/joomla/images/Antifa_Yliko/Keimena/Skandala.pdf

Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους. Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς». Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους. Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα.  

Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»: «Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας». Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73). Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75). Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των …συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα! Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Τα μαύρα κρέατα

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο. Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα. Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50). Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5). Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72). Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7). Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων: * Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου. * Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών. * Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων – από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ. * Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ».

Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118). Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ. Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967- 1977», Αθήνα 1999, σ.296).

Η Ντόλτσε Βίτα

Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6). Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω».

Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89). Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88). Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).

Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. […] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. […] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87). Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100). Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας: «Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).

Οι συμβάσεις

Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου. * Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει.

Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια. Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των …εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την …«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69). * Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15).

Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ. * Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201). Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ. * Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας.

Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181). Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα: «Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».

Το «Τάμα του Εθνους»

Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων. Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821. Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος. Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».

Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι – μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους». Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων. Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68). Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»! «Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. […] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Jean Meynaud «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» (Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας) Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία. Σταύρος Ζορμπαλάς «Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)» (Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή) Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση. Δ. Μπενάς «Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα» (Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση) Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70. Γιώργης Κρεμμυδάς «Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία» (Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας) Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας. Ευάγγελος Κουλουμπής «…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού» (Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη) Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του. Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ «Να γιατί…» (Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη) Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές.

04/02/2016 - Posted by | -παράνοια, -Διάφορα, -Ιστορικά, -Νεοελληνικά, -Περί οικονομίας, -εθνικισμός, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, φασισμός

25 σχόλια »

  1. Η παραπληροφόρηση δεν είναι το ζητούμενο, ούτε η εξαργύρωση παλαιού μίσους. Φυσικά δεν θα επαινέσουμε την δικτατορία ή τα δικτατορικά καθεστώτα, όμως οι δικτατορίες έρχονται εκεί που δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Δημοκρατία είναι έννοια ταλαιπωρημένη, βιασμένη, στο όνομά της γίνονται όργια, όπως και στο όνομα της ελευθερίας. Θα ακούσετε τη φωνή κάποιου που πάντα έλεγε αυτό που έβλεπε, άκουε και αξιολογούσε, χωρίς ιδεοληψίες και πάντα με κριτήριο το συμφέρον του συνόλου στα πλαίσια του δυνατού και του χρόνου. Νομίζω αυτό είναι το ζητούμενο πέρα από πολιτεύματα, ιδεολογίες, κόμματα κλπ. Νομίζω ότι είμαι το καταλληλότερο πρόσωπο να το εκφράσω. Έζησα την κατοχή, τον εμφύλιο, χούντα και εκείνες τις περιόδους που εσείς ονομάζετε δημοκρατίες. Δημοκρατία όπως την έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι αδύνατο να υπάρξει. Στη χώρα μας από την απελευθέρωση και μετά η χώρα μας ήταν εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις. Αυτοί εξυπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα. Εμείς; Δεν θα το αναπτύξω το εμείς, γιατί όλοι έχουμε μια γνώμη για το εμείς. Άλλος λόγος ότι είμαι το καταλληλότερο πρόσωπο είναι, γιατί τα παιδικά μου χρόνια ήταν όπως βλέπουμε κάτι εικόνες τώρα σε κάτι αφρικανικές χώρες δεδομένου ότι οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες από το Δυτ. Πόντο. Άλλος λόγος είναι, γιατί έχω την ανάλογη μόρφωση ΣΣΕ, Νομική, αρκετή γνώση της ιστορίας και το κυριότερο δεν υπήρξα οπαδός, όπως και οι γονείς μου κανενός, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχα πολιτικές προτιμήσεις και τέλος ανά πάσα στιγμή εξέφραζα ανεξαρτήτως των κρατούντων, ελεύθερα τις απόψεις μου και δεν είχα απαιτήσεις πέρα από αυτές που μου ανήκαν. Συνεπώς μετά από όλα αυτά νομίζω κατά την άποψη μου δεν πρέπει να αμφισβητη-θούν, σε αυτά που θα αναφερθώ.
    Περί της τιμιότητας των αξιωματικών της περιόδου εκείνης δεν μπορεί να γίνει λόγος βέβαια στο μέτρο του δυνατού. Την περίοδο εκείνη σε κάθε βήμα που κάναμε, ακούγαμε τις λέξεις δεν θα βρεθεί κανένας αξιωματικός να μας απαλλάξει από αυτούς και βρέθηκε. Το κλίμα ήταν πρόσφορο, γιατί ο κόσμος πεινούσε, δεν έβλεπε μέλλον και η Ελλάδα είχε αδειάσει από τους κατοίκους της, γιατί είχαν μεταναστεύσει στις χώρες της Ευρώπης και γιατί την περίοδο αυτή του ψυχρού πολέμου η αριστερά έθετε διλλήματα περί παραμονής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.
    Οι αξιωματικοί πιστοί στον όρκο τους και με κατευθύνσεις της κρατούσης πολιτείας έβλεπαν την κατάντια της χώρας με τις γνωστές ΕΗΔ προσπαθούσαν να ενημερώσουν τον λαό και να κρατήσουν το ηθικό του λαού ψηλά και επειδή τότε, όπως και τώρα το βάρος μεταβιβάζετο στα κατώτερα στρώματα και κατά βάση στους αγρότες και εργαζόμενους, εγώ όπως και λοιποί αξιωματικοί συνιστούσαμε εκτός των άλλων να μορφώσουν τα παιδιά τους για να μη τους εκμεταλλεύονται οι ισχυρές κοινωνικές ομάδες. Με μεγάλη μου χαρά αυτή τη φορά βλέπω μορφωμένα παιδιά αγρότες που διεκδικούν επάξια αυτά που τους ανήκουν. Οι περισσότεροι αξιωματικοί για να μη πω σχεδόν όλοι είναι από φτωχές οικογένειες και δεν ξεχνούν τις ρίζες τους και επειδή έχουν διδαχθεί στο μεγάλο σχολείο, το καλύτερο από όλα τα ΑΕΙ, την αρετή και τη σωφροσύνη να είστε μαζί τους. Μπορεί να μη είναι κατάλληλοι ως πολιτικοί όπως και δεν είναι, όμως μη αμφισβητείτε την πρόθεση τους, αν και τώρα έχουν διαφθαρεί κατά τι, ίσως να κάνω το δικό σας λάθος, όπως και οι λοιποί έλληνες με υπαιτιότητα των ασκούντων την εξουσία. Η εξουσία των Συνταγματαρχών διήρκησε 7 χρόνια και ανετράπη βιαίως και με βαρύ τίμημα την εισβολή και κατάληψη τμήματος της Κύπρου. Τα αίτια δεν τα μάθαμε εφόσον ακόμη δεν άνοιξε ό φάκελος της Κύπρου. Εγώ θα εκφράσω μια δική μου άποψη. Από τη στιγμή που το καθεστώς αντέδρασε στις παράλογες φαίνεται απόψεις των Αμερικανών και επειδή το καθεστώς δεν μπορούσε να ανατροπή εσωτερικά, γιατί είχε λαϊκή βάση, οι εξπέρ σε αυτά Αμερικανοί με συμφωνία και ανοχή των πολιτικών, οι Αμερικανοί με τους φίλους Άγγλους πέτυχαν δύο πράγματα το διαμελισμό της Κύπρου και δεν γνωρίζω που θα το πάνε και την ανατροπή της χούντας, μάλιστα με χειροκροτήματα και αλαλαγμούς από τον λαό μας.
    Τώρα ας δούμε την προ της χούντας κατάσταση. Κάθε ημέρα ο κόσμος της αριστεράς (το ΠΑΣΟΚ τότε θεωρείτο περίπου αριστερό) στους δρόμους εκτός των άλλων είχαν και το συνθήματα έξω από το ΝΑΤΟ και ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Η χώρα από κατάσταση υποδομών ήταν, ενδεικτικά : Στα περισσότερα χωριά δεν υπήρχε τηλέφωνο, παρά ένα κεντρικό, υδρεύονταν από μία κεντρική βρύση, τα αποχωρητήρια στην ύπαιθρο, οι δημόσιες υπηρεσίες σε κτίρια της τουρκοκρατίας, δεν υπήρχε οδικό δίκτυο ακόμη και σε κεφαλοχώρια, η καλλιέργεια των αγρών γινόταν με ζώα, ο αραμπάς ήταν κύριο μεταφορικό μέσο για κοντινές αποστάσεις, ρεύμα μόνο στις πόλεις και σε κωμοπόλεις, Γυμνάσιο υπήρχε μόνο στα πολύ μεγάλα κεφαλοχώρια (εγώ σπούδασα -ο μόνος από τα 5 αδέλφια- με αρβύλες του στρατού τρύπια στο πάνω μέρος ως άχρηστα για το στρατό και χωρίς θέρμανση τον χειμώνα. Άλλος ξάδελφος μου, μεγαλύτερος από μένα προσπάθησε να κάνει επιχείρηση γουρουνιών και τελικά αναγκάστηκε να φύγει στη Γερμανία για να εξοφλήσει από εκεί τα χρέη που δημιούργησε. Αποτέλεσμα να αδειάσει όλη η χώρα από τους κατοίκους της, σε τέτοιο βαθμό που να μη βρίσκεις άτομο να θάψεις και ένα νεκρό. Αυτή ήταν η Ελλάδα προ του 1967 και τα λοιπά είναι προπαγάνδα του κατεστημένου., όμως ακόμη υπήρχαν αρχές, ήθος και σεβασμός εκ μέρους του λαού.
    Κατά την περίοδο της χούντας όλα τα παραπάνω καλύφθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος, με τη σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος και των εμβασμάτων των μεταναστών με αποτέλεσμα να υπάρχει ετήσια πραγματική ανάπτυξη της τάξεως του 8-12% και οι επιχειρήσεις να φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Βέβαια το κατεστημένο έχει τους λόγους του, να παρουσιάζει ψευδή εικόνα. Με το τέλος της χούντας, μετά από την δραματική πτώση και το μεγάλο κραχ το χρέος που άφησαν ήταν 20% του ΑΕΠ και αυτό ήταν εσωτερικός δανεισμός. Παρ΄ όλα αυτά, οι χουντικοί επεδίωξαν, όταν αντιλήφτηκαν ότι ο λαός πλέον άρχισε να δυσανασχετεί να μεταφέρουν την εξουσία εκεί που ανήκε, όμως το παλαιό κατεστημένο ήθελε να επανέλθει με κρότο και το έκανε. Τη συνέχεια μετά την χούντα την ξέρετε και δεν είναι του θέματος, όμως ήθελα να καταλάβετε, ότι οδηγούμαστε σε καταστάσεις χειρότερες των καταστάσεων της περιόδου της προ της χούντας. Δεν υπάρχει αμφιβολία αυτό που έκαναν οι πραξικοπηματίες ήταν εγκληματική πράξη, όμως είναι άδικο να τους κατηγορούμε για ίδιο όφελος. Όσο τα περί στέρησης των ελευθεριών δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από αυτό που γινόταν προ του πραξικοπήματος., εξάλλου εφάρμοσαν εκείνων τα σχέδια.
    Από την όλη εξιστόρηση, ένα συμπέρασμα βγαίνει, ότι εμείς είτε με ανελεύθερα καθεστώτα είτε με ελεύθερα αδυνατούμε να διοικηθούμε και να οδηγήσουμε τη χώρα στη πρόοδο, ανάπτυξη και να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος και αυτό, γιατί δεν έχουμε κριτική σκέψη, βάζουμε το προσωπικό συμφέρον πάνω από το συνολικό, είμαστε επιρρεπείς στη παρανομία, είμαστε της στιγμής και χωρίς πρόγραμμα και συνέχεια. Με λίγα λόγια όπως λέει ο λαός του πίτσι φίτσι.
    Τα έγραψα αυτά χωρίς να υπάρχει σκοπιμότητα με μόνο σκοπό να βλέπουμε μπροστά και να μη επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη και να μη πιστεύουμε σε όλα που κυκλοφορούν, γιατί δεν γνωρίζουμε τη σκοπιμότητα και τις προθέσεις αυτών που τις κυκλοφορούν. Αρκούμαι σε αυτά και δέχομαι κριτική.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 04/02/2016

  2. Αγαπητέ Κυριάκο… διαβάζοντας την παραπάνω απολογητική σου προς την χούντα, μας έρχεται μόνο μια ερώτηση: ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ;

    Είναι δυνατόν να γραφεις σε τούτο δω το ιστολόγιο, που έχει μια αποδεδειγμένα δημοκρατική θέση ενάντια στον ολοκληρωτισμο, μια τέτοια άποψη; Εδώ ούτε οι σταλινικοί έχουν τολμήσει να αναρτήσουν τις θέσεις τους όπου αιτιολογούν το φαινόμενο του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Και έρχεσαι εσύ και παραθέτεις κοινότυπες θέσεις υπέρ του δεξιού ολοκλήρωτισμού;;

    Πώς είναι δυνατόν να συμφωνείς με μια πολιτική που:
    -για πρώτη φορά μετά τον Β’Π.Π. δημιούργησε συνθήκες ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα;
    -Ανέδειξε τον αμόρφωτο και εν πολλοίς πράκτορα των ξένων δυνάμεων, φανατισμένο Έλληνα μετεμφυλιακό αξιωματικό, στην κύρια αποφασιστική δύναμη αυτού του τόπου
    -Απέκοψε την χώρα από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και καθυστέρησε την ενσωμάτωσή της στη νέα Ευρώπη
    -Ακύρωσε το αστικό δημοκρατικό πολίτευμα (εκτός εάν κινδύνευε από τον Κανελλόπουλο και τον γέρο τον Παπανδρέου)
    -Συνέχισε την πολιτική της καταπίεσης και των διακρίσεων κατά των αριστερών, με αποτέλεσμα αυτή η βαθύτατη ψυχολογική διαίρεση να ταλανίζει έως σήμερα την κοινωνία
    -και το ακόμα χειρότερο, η τελευταία ιωαννιδική εκδοχή της χούντας, ξεπούλησε κυριολεκτικά την μισή Κύπρο στους Τούρκους συνεχίζοντας την παράδοση της δεξιάς εθνοπροδοσίας μετα το Μικρασιατικό. (Αφού πρώτα με τη Συνθήκη της Κεσάνης επέτρεψε την τουρκοποίση της μουσουλμανικής μειονότητας της ελλ. Θράκης)

    Δεν τα γράψαμε αυτά για να ανοίξουμε διάλογο. Υπάρχουν πολλά απολογητικά προς την χούντα ιστολόγια για να γίνει αυτό.

    Τα γράψαμε γιατί ξαφνιαστήκαμε από το σχόλιό σου και επιπλέον καταλάβαμε ότι δεν διάβασες το αναρτημένο κείμενο…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2016

  3. Οι εθνοπροδότες πρωτεργάτες του πραξικοπήματος δεν ήταν παρά πράκτορες της CIA οι οποίοι εξετέλεσαν διατεταγμένη υπηρεσία εναντίον της Ελλάδας. Βασικός στόχος των αφεντικών των χουνταίων ήταν η παραχώρηση της μισής Κύπρου στην Τουρκία. Πρώτος ο Παπαδόπουλος άδειασε από Ελληνικό στρατό το νησί και τη χαριστική βολή έδωσε ο Ιωαννίδης με το οργανωμένο από τη CIA πραξικόπημα του αχυράνθρωπου Σαμψών.

    Μερικές μαρτυρίες για το ότι η χούντα ήταν μίσθαρνο όργανο της CIA:
    1) Ντόναλτ Φρέιζερ, πρόεδρος επιτροπής του Κογκρέσου: «Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ της ΚΥΠ και της CIA»
    2) Ντέιβιντ Μπίντέι, αμερικανός δημοσιογράφος μετά από έρευνα που η CIA αν και ρωτήθηκε δεν τόλμησε να διαψεύσει: «Ο Γ.Π. ήταν στη λίστα των πρακτόρων της CIA και εισέπραττε μισθό από το 1952»
    3) Όταν τον Δεκέμβριο του 1967 μετά από το χαζοκίνημα του Κοκού, ο Γ.Π. αυτοανακηρύχτηκε ««πρωθυπουργός»».στο Λάνγκλεϊ (έδρα του στρατηγείου της CIA), ανοίχτηκαν σαμπάνιες. Ένας από τους επιτελείς θριαμβολογώντας είπε: «Ο Γ.Π. είναι ο πρώτος πράκτοράς μας στην ιστορία της CIA που έγινε πρωθυπουργός Ευρωπαϊκής χώρας».
    4) Ε. Η. Κούριτζ, πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις στα απομνημονεύματά του: «Η CIA συνέβαλε αποφασιστικά στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 στην Ελλάδα».
    5) Ο αξιωματούχος της CIA Έιτζι, σε συνέντευξή του ρωτήθηκε αν η CIA είχε ανάμειξη στο πραξικόπημα του 1967 απάντησε: «Ναι. Οι υπηρεσίες μας κατηύθυναν την επιχείρηση του 67 στην Ελλάδα».

    Τα στοιχεία αυτά είναι γνωστά, κατατέθηκαν και στη δίκη των προδοτών και δεν είναι τα μόνα. Πλήθος αποδεικτικών στοιχείων έχουν γραφεί στην Ιστορία και τεκμηριώνουν αυτό που όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν: Ότι η χούντα απαρτιζόταν από προδότες που έπαιρναν μισθό από ξένη μυστική υπηρεσία.

    Σχόλιο από Kisa Batzak | 05/02/2016

  4. Μια έγκυρη βιογραφία του Παπαδόπουλου γράφτηκε από τον Λεωνιδα Καλλιβρετάκη:
    ————————————————————————————-

    Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος τα Τάγματα Ασφαλείας και η «Χ»

    Του Λεωνίδα Φ. Καλλιβρετάκη

    Ο διορισμός στις 13 Φεβρουαρίου 1969 στη διοίκηση της ΑΤΕ του 76χρονου υποστράτηγου Ν. Κουρκουλάκου προκάλεσε αίσθηση, ιδιαίτερα μετά την «επιθετική» δημόσια προβολή, εκ μέρους του νεοδιορισμένου, της κατοχικής του δράσης ως διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας Πατρών και σε συνδυασμό με την επίσης δημόσια διαβεβαίωση ότι ο διορισμός του υπήρξε προσωπική επιλογή του Γεωργίου Παπαδόπουλου.

    Οι εντυπώσεις αυτού του διορισμού δεν είχαν ακόμη κοπάσει όταν δύο μήνες αργότερα, στις 25 Απριλίου 1969, δημοσιεύθηκε το Νομοθετικό Διάταγμα 179/69 «περί Εθνικής Αντιστάσεως», το όποιο, μεταξύ των άλλων, προχωρούσε σε μια (έμμεση έστω) αναγνώριση τής «αντιστασιακής» δράσης των ταγματασφαλιτών.

    Την ίδια περίοδο βρέθηκε στην Αθήνα η Γαλλίδα ανταποκρίτρια Brigitte Friang, η οποία αποτύπωσε το κλίμα που είχε δημιουργηθεί υπό την επήρεια των πρόσφατων αυτών εξελίξεων, στο σχετικό άρθρο της που δημοσιεύθηκε στη Monde Diplomatique το Μάιο του 1969, γράφοντας ότι «κάποιες κακές γλώσσες» ανέφεραν ότι, κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο Παπαδόπουλος υπηρέτησε υπό τον ταγματάρχη Κουρκουλάκο στα Τάγματα Ασφαλείας. Με βάση, δηλαδή, το ερμηνευτικό σχήμα που προτείνω, το δημοσίευμα αυτό είναι προϊόν των εντυπώσεων που προκάλεσαν τα δύο αμέσως προηγηθέντα γεγονότα και, όλα μαζί, σε διάστημα μόλις τριών μηνών, δημιούργησαν μια συμπαγή βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε το επίμαχο ζήτημα.

    Μετά από πέντε μήνες, στις 27 Οκτωβρίου 1969, κατετέθη στο Αμερικανικό Κογκρέσο το μνημόνιο του Νικόλαου Σταύρου (προϊόν επίσης επιτόπιας έρευνας και επαφών), στο όποιο περιλαμβανόταν η διαπίστωση του Ελληνοαμερικανού πολιτικού επιστήμονα ότι, μεταξύ των οπαδών της χούντας, περιλαμβάνονταν άτομα που «φέρουν το στίγμα της συνεργασίας με τους Γερμανούς».

    Δύο χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1971, ο Chris Μ. Woodhouse σχολίασε το γεγονός ότι «οι στρατοκράτες» της Χούντας, των οποίων η δράση κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής «στην καλύτερη περίπτωση ήταν ασήμαντη», απέφευγαν συστηματικά να αναφερθούν στην αντίσταση. Αργότερα (το 1973), η τοποθέτηση του σκλήρυνε ακόμη περισσότερο, καθώς συνέδεσε ρητά το γεγονός ότι η επίσημη χουντική προπαγάνδα ελαχιστοποιούσε τις αναφορές στη Γερμανική κατοχή και τα δεινά της, με την ενδεχόμενη ανησυχία του δικτάτορα «μήπως κάποια ήμερα συμπληρωθούν τα κενά στην επίσημη βιογραφία του». Αυτές οι διαπιστώσεις δεν οδήγησαν πάντως τον ίδιο τον Woodhouse να υιοθετήσει τελικά την άποψη ότι ο Γ.Π. υπηρέτησε στα ΤΑ., γι’ αυτό και δεν την συμπεριέλαβε στο μεταγενέστερο βιβλίο του, πού εκδόθηκε το 1985.

    Αυτό το «ξαναγράψιμο της ιστορίας» ενόχλησε ακόμη και δεξιούς «εθνικόφρονες», όπως τον παλαίμαχο οπλαρχηγό του ΕΔΕΣ Αλέκο Παπαδόπουλο, που έφθασε στο σημείο, τον Αύγουστο του 1971, να υπαινιχθεί δημόσια ότι οι κρατούντες αποσιωπούν την αντίσταση επειδή «αισθάνονται αμηχανίαν».

    Στις 16 Νοεμβρίου 1971, ο Jack Anderson, με το άρθρο του «Greek Junta and Taint of the Nazis», που δημοσιεύθηκε στην Washington Post (και άλλου) προσέθεσε στα προαναφερόμενα δύο νέους ισχυρισμούς: αφενός μια «εμπιστευτική» δήλωση του Αμερικανού πρεσβευτή Philips Talbot ότι «γνωρίζουμε ότι κάποιοι [από τους συνταγματάρχες] υπήρξαν συνεργάτες [τών Γερμανών]» -δήλωση την οποία όμως ο Talbot αμφισβήτησε ότι είχε κάνει- και αφετέρου μια μη διασταυρωμένη πληροφορία ότι ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα James Potts διέθετε πολλές αναφορές για το ναζιστικό παρελθόν τής Χούντας (χωρίς λεπτομέρειες).

    Δύο χρόνια αργότερα, την 1η Ιουλίου 1973, ο Βρετανός δημοσιογράφος Charles Foley δημοσίευσε ένα άρθρο στον Observer, σύμφωνα με το όποιο ένας σύντροφος του Γρίβα «επιβεβαίωσε τις πληροφορίες» ότι ο Παπαδόπουλος υπηρέτησε σε ένα Τάγμα Ασφαλείας. Αυτό θεωρήθηκε από τον δημοσιογράφο ότι σχετίζεται ευθέως με την εκμυστήρευση ενός (ανώνυμου) στρατιωτικού συμβούλου της Αμερικανικής πρεσβείας, ότι το παρελθόν του Γ.Π. αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά της Washington έναντι του καθεστώτος, γιατί «υπάρχουν ντοκουμέντα στην Washington που δέν θα ήθελε να έρθουν στο φώς».

    Το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του Observer αναδημοσιεύθηκε αυθημερόν στους New York Times. Από εκεί το πήρε ο αναλυτής Richard F. Grimmett και το συμπεριέλαβε στις 18 Φεβρουαρίου 1975 στο μνημόνιο του για τη συγκεκαλυμμένη δράση της CIA (που δημοσιεύθηκε τον επόμενο χρόνο με τίτλο Reported foreign and domestic covert activities of the United States Central Intelligence Agency 1950-1974), σημειώνοντας η CIA διατηρούσε τον έλεγχο του καθεστώτος, επειδή διέθετε τεκμηρίωση της «συνεργασίας του Παπαδόπουλου με τους Ναζί κατά την περίοδο του πολέμου».

    Σε αυτά τα δεδομένα, που είδαν το φως της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, προστέθηκαν ακόμη δύο μετά την μεταπολίτευση. Πρώτον, ο στρατηγός Σπαής, καταθέτοντας ως μάρτυς στη δίκη της εφημερίδας Χριστιανική, τον Νοέμβριο του 1974, υποστήριξε ότι τόσο ο Γ.Π., όσο και ο αδελφός του είχαν υπηρετήσει στο Τάγμα Ασφαλείας Πατρών. Δεύτερον, στο πλαίσιο ενός αφιερώματος των Νέων, δημοσιεύθηκε στις 22 Ιουλίου 1975 η δημοσιογραφική πληροφορία ότι ο (νεκρός ήδη) στρατηγός Περιβολιώτης είπε (δεν αναφέρεται σε ποιόν) ότι είχε διαβάσει μια αναφορά του Κουρκουλάκου, στην οποία ο τελευταίος «εξυμνούσε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο για την απόδοση του στα Τάγματα Ασφαλείας, όπου υπηρετούσε στο Β’ Γραφείο».

    Κατά τη γνώμη μου, τα προαναφερόμενα δεν αποτελούν επαρκείς αποδείξεις ότι ο Γ.Π. είχε καταταγεί στα ΤΑ. (φυσικά, το ενδεχόμενο αυτό δεν αποκλείεται και το ζήτημα παραμένει ανοικτό). Αποτελούν όμως τα παραπάνω, σε συνδυασμό με όλα τα άλλα ζητήματα πού σχολιάσαμε αναλυτικά προηγουμένως, σοβαρές ενδείξεις ότι:

    1. Ο Γ.Π. δεν είχε να εμφανίσει δημόσια κάποια (έστω στοιχειωδώς) αξιοπρεπή, δράση ή στάση κατά τη διάρκεια της κατοχής, ως μέλος κάποιας αντιστασιακής ή «αντιστασιακής» οργάνωσης, ακόμη και για τα κριτήρια των περισσοτέρων ακροδεξιών εν συνωμοσία συντρόφων του και αυτό το «κενό» στη βιογραφία του ήταν ένα ζήτημα πού του δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα (ουσιαστικά δεν κατάφερε να βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο να το αντιμετωπίσει ως το θάνατο του).

    2. Η όποια σχέση του Γ.Π. με την «Χ» παραμένει ασαφής και (αν υπήρξε) δέν στάθηκε δυνατόν να αξιοποιηθεί από τον Γ.Π. ως άλλοθι έναντι των Ταγμάτων, για τους λόγους που προαναφέραμε.

    3. Είναι βέβαιο ότι ο ρόλος του ταξίαρχου Δημήτριου Πατίλη στη συνωμοσία που κατέληξε στην 21η Απριλίου, υπήρξε πολύ σημαντικότερος απ όσο (κυρίως λόγω του πρόωρου θανάτου του) έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη και εντύπωση και έχει αντίστοιχα αναδειχθεί στην κατοπινή βιβλιογραφία. Φαίνεται ότι ο Πατίλης ήταν σε κάποια πρώιμη φάση ο επικεφαλής της συνωμοτικής ομάδας 1. Το γεγονός αυτό οδήγησε, ευθύς μετά το πραξικόπημα, στην υπουργοποίησή του (έγινε υπουργός Βορείου Ελλάδος), πράγμα έκ πρώτης όψεως παράδοξο, καθώς δεν προκύπτει κάποια εμφανής δράση του εκείνη τη βραδιά ή στις προπαρασκευαστικές ενέργειες του αμέσως προηγουμένου διαστήματος. Αυτή η παλαιότερη άλλα καίρια συμμετοχή του, σε συνδυασμό με τον κατοπινό αποφασιστικό ρόλο που διαδραμάτισε στη Θεσσαλονίκη για την αποτυχία του βασιλικού κινήματος της 13ης Δεκεμβρίου 1967, οδήγησε στην ανέλιξη του αμέσως μετά στο πόστο του «αντιπροέδρου». Η ισχυρή αυτή θέση του στο πλαίσιο του καθεστώτος (ως τον θάνατο του τον Ιούνιο του 1970, ήταν ο τρίτος του κουαρτέτου), σε συνδυασμό με την βεβαία δράση του στα Τ.Α., ερμηνεύουν ενδεχομένως εν μέρει την ευνοϊκή ρύθμιση που προβλεπόταν για τους ταγματασφαλίτες στο Ν.Δ. 179/69.

    4. Υπήρχε προφανώς ένας ισχυρός δεσμός μεταξύ Γ.Π. και Κουρκουλάκου, δεσμός που δεν δικαιολογείται από τη δημόσια στρατιωτική καριέρα του Γ.Π., ούτε και προκύπτει στο πλαίσιο των συνωμοτικών του δραστηριοτήτων από την δεκαετία του 1950 κ.εξ. (όπως λ.χ., σε αντιδιαστολή, προκύπτει για τον αντιστράτηγο Καρδαμάκη, Αρχηγό του ΓΕΣ μεταξύ των ετών 1959-1962, ο όποιος είχε προστατεύσει και προωθήσει τους συνωμότες, γεγονός που ερμηνεύει ικανοποιητικά το διορισμό του στη διοίκηση της ΔΕΗ το 1967). Συνεπώς, αυτή η σχέση πρέπει να θεμελιώθηκε ή στην Αθήνα τα πρώτα χρόνια τής Κατοχής ή στην Αχαΐα, όταν ο Κουρκουλάκος βρισκόταν εκεί, δηλαδή το 1944 (ο Κουρκουλάκος ήταν Μανιάτης και δεν είχε προηγουμένως σχέση με την Πάτρα). Εάν ο δεσμός αυτός δεν είναι προϊόν μιας τυπικής ένταξης του Γ.Π. στα μάχιμα Τάγματα Ασφαλείας, αυτό που απομένει είναι μια «αντιηρωική» λαθραία επιβίωση στη σκιά του Κουρκουλάκου, σε διοικητικές θέσεις στη Στρατιωτική Διοίκηση Πατρών.

    Η άποψη αυτή είναι η λιγότερο διαδεδομένη, άλλα έχει κάποιους οπαδούς, ιδίως μεταξύ εκείνων που διερεύνησαν διεξοδικότερα το ζήτημα. Στο σχετικό κεφάλαιο της αντιδικτατορικής έκδοσης που κυκλοφόρησε στη Λωζάνη το καλοκαίρι του 1970, με τίτλο Η αλήθεια για την Ελλάδα, ο Ρόδης Ρούφος, ο όποιος, όπως αναφέραμε ήδη, εκτιμά ότι ο Γ.Π. δεν συμμετείχε στα ΤΑ., παρατηρεί: «Το πιθανότερο είναι πως ο Παπαδόπουλος φυλαγόταν από τις κακοτοπιές. Δεν αγαπά να ριψοκινδυνεύει» … «Το κενό που παρουσιάζουν τα χρόνια 1941-44 στην επίσημη βιογραφία του, λέει πολλά. Τι θα μπορούσαν να γράψουν οι απολογητές του; Ότι, όταν όλη η Ελλάδα αγωνιζόταν, ο νεαρός ανθυπολοχαγός Παπαδόπουλος είχε τρυπώσει σε κάποιο μικρό λογιστήριο του Ερυθρού Σταυρού; Γιατί αυτή είναι η μία, η πιο ευνοϊκή εκδοχή του βίου και της πολιτείας του κατά τη διάρκεια της κατοχής. Υπάρχουν και άλλες: ότι, λόγου χάρη, είχε διορισθεί επαρχιακός επιθεωρητής του Υπουργείου Επισιτισμού των δοσιλόγων, επιφορτισμένος να απομυζά από τους φτωχούς αγρότες ένα μέρος της ισχνής σοδειάς τους για τον εφοδιασμό, μεταξύ άλλων, και των στρατευμάτων κατοχής» 2.

    Στην αρκετά συστηματική δημοσιογραφική έρευνα των Νέων που προαναφέραμε, σημειώνεται ενδεικτικά: «Άλλοι λένε ότι τον είδαν να φορά στολή των Ταγμάτων, άλλοι στολή γερμανική. Αλλα ζωντανός μάρτυρας που να μπορεί να πιστοποιήσει σήμερα (1975) ότι τον είδε, δέν υπάρχει. Μάλλον αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να αποκλεισθεί, επειδή ο Παπαδόπουλος ήταν από φυσικού του συνωμότης και δειλός. Ποτέ δεν θα έκανε την απρονοησία να εκτεθεί φορώντας στολή. Επικρατέστερη φέρεται η εκδοχή Περιβολιώτη, ότι δηλαδή ο Παπαδόπουλος υπήρξε το δεξί χέρι του Κουρκουλάκου, δρώντας κατά τη συνήθειά του στο παρασκήνιο» 3.

    Στη δική του έρευνα, που δημοσιεύθηκε επίσης το 1975, ο δημοσιογράφος Γιώργος Καράγιωργας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πολλά εγράφησαν για την συμπεριφορά του [Παπαδόπουλου] την περίοδο εκείνη [της Κατοχής]. Ένα είναι βέβαιον: Ότι δεν αισθάνθηκε το ρίγος που οδήγησε τους άλλους συναδέλφους του στα βουνά, στο αντάρτικο ή στη Μέση Ανατολή» 4.

    Η τελική εκτίμηση του Φοίβου Γρηγοριάδη για τη δράση του Παπαδόπουλου επί κατοχής, που έχει κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερη βαρύτητα, αποτυπώνεται σε ένα ύστερο (και λιγότερο διαδεδομένο από τα προηγούμενα του) δημοσίευμα του 1979: «Στην Πάτρα βρίσκονται πολλοί αξιωματικοί (με πολιτικά). Για τα τυπικά, εντάσσονται σε μια «Στρατιωτική Διοίκηση». Να παίρνουν τον κατοχικό μισθό τους. Η διοίκησις συγκροτεί ένα «Επισιτιστικό Γραφείο» για αποσπάσεις αξιωματικών σε επιτροπές επιτάξεων ή διανομών τροφίμων, σε εποπτείες φούρνων και τα όμοια. Σ’ αυτό το γραφείο υπηρετούν και οι δύο αδελφοί Παπαδόπουλοι. Διοικητής ονομάζεται ο προϊστάμενος όλων των αξιωματικών με τα πολιτικά. Εδώ είναι ο συνταγματάρχης Ν. Κουρκουλάκος. Ένας πρωτεργάτης των προδοτικών ταγμάτων ασφαλείας» … «Τυπικά αυτός είναι διοικητής Β. Πελοποννήσου» … «Μυστικοπαθής εκ γενετής, συνωμότης όσο και αδίστακτος ρεαλιστής, νεαρός ανθυπολοχαγός με τα πολιτικά [δηλαδή ο Γ.Π.], δεν έχει αμφιβολίες για τον προδοτικό χαρακτήρα των ταγμάτων. Επιδιώκει να ωφεληθεί από αυτά, χωρίς όμως και να εκτεθή πολύ. Μένοντας -με πολιτικά- στην επισιτιστική υπηρεσία τους». Ο Γρηγοριάδης χαρακτηρίζει αυτή τη στάση του Παπαδόπουλου, ως «εντός, έκτος και επί τα αυτά» 5.

    Αυτό ενδεχομένως απεδείχθη στη συνέχεια ένα πανάκριβο μυστικό, πού πέραν του Κουρκουλάκου, φαίνεται ότι το μοιραζόταν τουλάχιστον άλλος ένας μάρτυρας, ο διερμηνέας του Γερμανικού Φρουραρχείου Πατρών Νικήτας Σιώρης, ενδεχομένως δε και ο ίδιος ο Δημήτριος Πατίλης (που κατέφυγε στην Πάτρα από τη Ναύπακτο στις 19 Σεπτεμβρίου 1944). Κι έτσι, «στων καιρών τα γυρίσματα», όπως παρατηρεί και ο Γρηγοριάδης, «ο Κουρκουλάκος θα ζητήση -απαιτητικά ή και εκβιαστικά ίσως- την ανταπόδοσι της βοήθειας του αρχηγού της χούντας. Και θα γίνη» … «διοικητής τής Αγροτικής Τραπέζης» 6.

    http://ellinikosemfilios.blogspot.gr/2012/04/blog-post_17.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2016

  5. Δεν υποστηρίζω τον ολοκληρωτισμό. Επί χούντας την κατηγορούσα, ανεξάρτητα αν στις δύσκολες στιγμές την υποστήριζα, αυτό κάνω και τώρα, εγώ μόνο πατρίδα γνωρίζω και αυτός είναι ο λόγος που εκφράζω ελεύθερα τις απόψεις ανεξάρτητα των κρατούντων. Υποστηρίζω το συμφέρον του συνόλου. Για εμένα επικίνδυνοι είναι εξίσου και αυτοί που έχουν το μανδύα του δημοκράτη. Δεν εξετάζω αν θα με σφάξουν με βαμβάκι ή μεάλλο μέσο και στις δυο περιπτώσεις με σκοτώνουν. Με αρβύλες ξεκίνησα και τελικά δεν θα έχει η οικογένειά μου να με θάψει και αυτό έγινε μετά το 1981. Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος το έργο που έγινε από τη χούντα να γίνει από δημοκρατικές κυβερνήσεις και τότε θα χαιρόμουν διπλά.
    Δεν καθυστέρησε καμία είσοδο στην Ευρώπη, γιατί με τα χάλια που είχε η Ελλάδα ακόμη και τώρα δεν θα τη βάζανε στην Ευρώπη. Το πάτημα-συνθήκες για την είσοδο της έδωσε το έργο της χούντας. Το να μπορούμε να πούμε το καλό, καλό και το κακό, κακό από όπου και αν προέρχεται είναι δείγμα ελεύθερου και σκεπτόμενου άνθρωπου.Όσο για το αστικό δημοκρατικό κόμμα και μετά την παρέμβαση της χούντας μας δείχνει πόσο δημοκρατικά λειτουργεί και που ανέβασε το κύρος της χώρας παγκοσμίως. Αυτό που βλέπετε προέρχεται από τα δανεικά που θα πληρώνουμε για πολλές γενεές , μου θυμίζει το πουλώ την περιουσία μου και διασκεδάζω και το μετά βλέπουμε, όμως περά από τις οικονομικές επιπτώσεις θα έχει και πολλές άλλες οδυνηρές επιπτώσεις. Οι Έλληνες εκτός από το μίσος που δεν ξεχνούν, εύκολα ξεχνούν όλα τα άλλα, όπως βοήθειες, υποστήριξη, συνεργασίες, φιλίες κλπ. Για την Ιωαννίδικη εκδοχή θα με βρείτε να συμφωνώ 100%. Τη λύση ! Όμως Μαρκεζίνη την θεωρώ απώλεια. Επαναλαμβάνω δεν υποστηρίζω τη χούντα, κάνω τη σύγκριση του εκτελεσθέντος έργου και σε πόσο χρόνο. Και κάτι άλλο, αν έχεις στη τσέπη 10€ και ένας άλλος 100€ , ο δεύτερος μπορεί να παρουσιάσει καλύτερο έργο. Αυτό έκανε η Χούντα. Επιμένω ότι η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα και θα ήθελα να δουλέψουμε όλοι προς αυτή τη κατεύθυνση, όπως ελευθερία λόγου, διαφάνεια , ισότητα , αξιοκρατία,δικαιοσύνη, σεβασμό των νόμων, έλεγχος των παραβατών όσο ψηλά και βρίσκονται κλπ που τα γνωρίζετε , χωρίς ιδεοληψίες, διακρίσεις και φυσικά η εργασία να θεωρείται ιερή.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 05/02/2016

  6. Είναι γνωστό σε αυτόν τον λαό, όποιος δρα, πράττει κατηγορείται και όλοι γνωρίζουμε κάνει λάθη μόνο αυτός που πράττει. Αυτός που δεν πράττει δεν ενοχλεί και κατά συνέπεια δεν έχει έχει εχθρούς. Όλοι σχεδόν οι μεγάλοι άνδρες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δοκίμασαν αυτήν την νοοτροπίαν του έλληνα να κατηγορεί ανεύθυνα τα πάντα και τους πάντες από τον σοφό Σωκράτη μέχρι τον Καποδίστρια και τις μέρες μας τον Παπαδόπουλο. Αυτά που προσπαθείτε να κατηγορείσετε, έρχονται σε αντίθεση με αυτά που άφησαν και τελικά αν κάτι υπήρχε δεν ήταν περισσότερα από ένα μισθό ενός ευρωβουλευτή.Τελικά είστε μίζεροι και από τον Μιζέρια. Η κριτική πρέπει να γίνεται όχι με αυτά που πιστεύουμε, αλλά ελεύθερα σύμφωνα με την έννοια της λέξης. Δεν έχω καμία σχέση με τα πρόσωπα είτε είναι του αριστερού χώρου είτε του δεξιού, αλλά ούτε των φασιστών αριστερών και δεξιών. Δεν έχω συμφέρον δεν το επεδίωξα είμαι ελεύθερος, έχω γνώμη και έτσι την εκφράζω ελεύθερα.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 06/02/2016

  7. Μα τι λες Κυριάκο; Καταλαβαίνεις τι γράφεις;

    Τι σχέση έχουν οι Σωκράτης, Καποδίστριας και λοιποί με τους καραβανάδες που με τη βία των όπλων έκαναν ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ. Από τη μια γράφεις ότι δεν έχεις σχέση με τους φασίστες και από την άλλη υμνείς τους φασίστες, που χάρη σ’ αυτούς ο ελληνισμός μπήκε 7 χρόνια στο γύψο και οι μόνοι κερδισμένοι βγήκαν οι Τούρκοι με μια καλή κληρονομιά το 38% της Κύπρου…

    Σε παρακαλούμε πολύ χαλάρωσε!!! Και αν δεν θες να χαλαρώσεις, υπάρχουν ακροδεξιά και χουντικά ιστολόγια να γράφεις τις απόψεις σου. Θα το χαρούν πολύ!!!

    Ομέρ,
    ο μίζερος και ο καψερός

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/02/2016

  8. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΠΤΑΕΤΙΑΣ
    «Λαμόγια» … στο χακί – Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

    Πηγή: «Λαμόγια» … στο χακί – Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/46961/lamogia-sto-haki-ta-apisteyta-skandala-tis-hoyntas#ixzz452MiW4r6

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/04/2016

  9. Δημοκρατία θα πει και αν διαφωνούμε ακούμε, συνεπώς αν νομίζετε ότι εκφράζετε ορθά την αριστερή σκέψη δεν υπάρχει λόγος να μου κοινοποιείται την ιστοσελίδα. Η δική μου λογική την έχω διατυπώσει και άλλες φορές είναι το συμφέρον, η ευημερία και η ευτυχία του συνόλου του ελληνικού σήμερα και για πάντα, ανεξάρτητα από ιδεοληψίες. συκοφαντίες και παραγοντισμούς. Την αριστερά την καταλαβαίνω ως συμπλήρωμα της δεξιάς, γιατί και αυτή όταν γίνει εξουσία καταντά δεξιά. Την δεξιά και την αριστερά τις αποδέχομαι μόνο, όταν στον μεταξύ τους ανταγωνισμό παράγουν θετικό έργο για το λαό. Προσωπικά εγώ αν εξαρτώταν κάτι από εμένα για το καλό του συνόλου του λαού θα πήγαινα και με το διάβολο και θα αδιαφορούσα τη θα έγγραφαν ή θα έλεγαν.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 07/04/2016

  10. @ kyriakos Ioannidis | Mα ΔΕΝ σας την κοινοποιούμε!!! Σε κανένα δεν την κοινοποιούμε. Όποιος θέλει μπαίνει από μόνος του

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/04/2016

  11. Εφόσον όποιος μπαίνει μόνος του, τότε τι νόημα έχει η προτροπή σε ιστολόγια δεξιά, ακροδεξιά. Εγώ είμαι σαφής με τις απόψεις μου θα γράφω και θα λέγω το μαύρο, μαύρο και το άσπρο, άσπρο. Εγώ δεν υποστηρίζω την δικτατορία. Δεν διστάζω να γράψω και τα καλά που έκαναν. Τι να κάνω τη δημοκρατία, όταν έχουν το καλύτερο οικόπεδο του κόσμο, σε καλύτερες συνθήκες από ανεξαρτησίας της χώρας χρεοκόπησαν την χώρα και την κατέστησαν περίγελο του κόσμου και ακόμη δεν γνωρίζουμε που θα την οδηγήσουν ή ίσως την εξαφανίσουν με απορρόφηση.Όσο και μερικοί θέλουν να υποτιμήσουν τους στρατιωτικούς ονομάζοντας καραβανάδες θίγουν τον εαυτό τους, γιατί οι αξιωματικοί που εξέρχονται από τα παραγωγικά Σχολεία οι περισσότεροι έχουν περισσότερα από δύο πτυχία αν και μόνο το πτυχίο της Σχολής τους αξίζει σαν δύο πτυχία. και στην εργασία τους είναι άριστοι. Λαμόγια είναι οι πλείστοι άσχετοι αιρετοί που κατάντησαν τη χώρα, χώρο.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 07/04/2016

  12. Για το Τάμα ήθελα να μάθω και εγώ τι έγιναν τα χρήματα. Για το Κυπριακό φέρουν ευθύνη οι δικτάτορες και ιδίως ο Ιωαννίδης ο οποίος αδαής έπεσε στη πλεκτάνη των ειδικών, όμως έχω ορισμένες επιφυλάξεις, γιατί δεν μας κοινοποίησαν τον φάκελο της Κύπρου και ποιοι από τον πολιτικό κόσμο ενεπλάκησαν και ποιος ήταν ο ρόλος τους και γιατί τους ενόχλησε η μετάβαση στη δημοκρατία με το Μαρκεζίνη. Όσο και αν θέλετε να κατηγορήσετε την χούντα για κατάχρηση του Δημόσιου χρήματος το έργο που επιτέλεσαν, πλην του Κυπριακού θα σας διαψεύδει.Δυστυχώς οι καλόπιστοι το γνωρίζουν και δεν μπορεί να αμαυρωθεί.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 07/04/2016

  13. Η Εργατική Λέσχη Νέας Ιωνίας “Υδραγωγείο” σας καλεί στην εκδήλωση – συζήτηση που θα γίνει την Τετάρτη 20/04, παραμονή της μαύρης επετείου επιβολής της δικτατορίας, στις 8:30μμ, για να μιλήσουμε για αυτά και πολλά άλλα, για την εποχή και τους μύθους της δικτατορίας.

    Το άνοιγμα της συζήτησης θα κάνει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου “Λαμόγια στο Χακί” Διονύσης Ελευθεράτος.

    “Είχαν καθαρά χέρια; Μια χούντα θα μας έσωζε και σήμερα;”
    “Ποια σχέση έχει ένας νόμος καθορισμού του κατώτατου μισθού της εποχής της δικτατορίας με έναν σήμερα;”

    “Ποια νήματα συνδέουν τη Χρυσή Αυγή με τη Χούντα;”

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/04/2016

  14. Ευχαρίστως θα ερχόμουν, όμως την ώρα που διαβάζω το άρθρο 18:16 και είμαι πτώμα από κούραση, γιατί μόλις γύρισα από ιατρό. Θα ήθελα πολύ να ήμουν στη συγκέντρωση . Η εργατική λέσχη που βρίσκεται στο Βόλο; Εγώ το χειμώνα βρίσκομαι στην Αθήνα και το καλοκαίρι συν φθινόπωρο στο Παρανέστιο Δράμας, όμως δέχομαι και κατα ιδίαν συναντήσεις. Αν θέλετε σας δίδω και το τηλέφωνο μου.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 20/04/2016

  15. Η Εργατική Λέσχη Νέας Ιωνίας βρίσκεται στην Αθήνα. Στη Νέα Ιωνία Αττικής.

    http://ydragogeio.gr/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/04/2016

  16. Προφανώς όταν θέλετε να φοβίσετε τον κόσμο τότε θυμάστε τους Απριλιανούς, γιατί δεν τα πάτε καλά με την εξουσία. Βέβαια δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Και οι δημοκρατικές κυβερνήσεις πήραν 500 δις ευρώ όχι δραχμές και όμως πως την κατάντησαν και που είστε ακόμη.Μη ντρέπεστε να ομολογήσετε την αλήθεια, όποιος το κάνει τιμά τον εαυτό του και όχι τους Απριλιανούς. Η Ελλάδα από Αφρικανική χώρα έγινε ικανή να μπει στην ΕΟΚ, γιατί δεν την έβαζαν νωρίτερα προφανώς δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις.Οι χούντες έρχονται, όταν οι δημοκρατίες μόνο κατά τίτλο είναι. Όσο για τις εκτοπίσεις εφαρμοζόταν και επί τις ονομαζόμενες δημοκρατίες και τα σχέδια αυτών εφάρμοσαν. Και ορθώς τις εφάρμοσαν αν ληφθούν υπόψιν οι διεθνείς συνθήκες, εσωτερικές συνθήκες και η συμπεριφορά των αριστερών δυνάμεων οι οποίες σε μικρό βαθμό συνεχίζουν και στις ημέρες μας, όμως με τελείως διαφορετικές διεθνείς -εσωτερικές συνθήκες. Τελικά ας δεχτούμε, ότι έχετε δίκαιο και αυτοί είναι εγκληματίες και άχρηστοι. Από το έργο που παρουσιάζετε είστε ευχαριστημένοι και είναι συγκρίσιμο με το έργο εκείνων με το σταυρό στο χέρι. Α ναι εσείς δεν πιστεύετε στο σταυρό ή μάλλον δεν έχετε κανένα πιστεύω, εξάλλου αυτό φαίνεται και από το έργο σας. Αυτά τα λίγα.αφορούν άλλο δημοσιίευμα

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 21/04/2016

  17. Δεν μας παρατάς βρε Κυριάκο με τις φασιστικές σου εμμονές. Που γάμησαν ένα λαό και ένα τόπο και τον έβαλαν σε μια περιπέτεια που ακόμα δεν έχουμε συνέλθει… Οι Κύπριοι πληρώνουν τα επιχειρα της προδοσίας τους και με την Μεταπολίτευση το εκκρεμές πήγε στην άλλη μεριά και ακόμα δε λέει να ισορροπήσει. Και όλα αυτά χωρίς λόγο…

    Αλλά έτσι είστε όλοι εσείς οι Νεοέλληνες. Μόνο μια χούντα σας ταιριάζει

    Σχόλιο από Ηufer | 21/04/2016

  18. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/04/2016

  19. 21η Απριλίου 1967 – Το πραξικόπημα που βαπτίστηκε από τους επίορκους αξιωματικούς «εθνοσωτήριος επανάσταση»

    http://www.pontos-news.gr/article/149371/21i-aprilioy-1967-praxikopima-poy-vaptistike-apo-toys-epiorkoys-axiomatikoys

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/04/2016

  20. Οι γερμανοτσολιάδες που έγιναν δικτάτορες, πώς η Ιστορία θα έπρεπε να διδάσκει

    Η απριλιανή Χούντα του 1967 δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελούσε τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας που ξεκινούσε από τα Τάγματα Ασφαλείας, συνεχιζόταν με τον ΙΔΕΑ και την ΕΕΝΑ, μπλεκόταν με τις παραστρατιωτικές οργανώσεις και την ακροδεξιά τρομοκρατία και κατέληγε στους Απριλιανούς πραξικοπηματίες.

    Στόχος όλων αυτών των κινήσεων δεν ήταν κάποιος εθνικός σκοπός όπως υποκριτικά και ξεδιάντροπα επιχειρηματολογούσαν οι αυτοαποκληθέντες και «εθνικόφρονες» – αυτοί που υπακούοντας σε ξένους αφέντες Γερμανούς, Βρετανούς, Αμερικανούς πολεμούσαν εναντίον άλλων Ελλήνων – αλλά η αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και η εκπλήρωση των προσωπικών τους επιδιώξεων.

    Στην πραγματικότητα, η χούντα του 1967, αν και δεν έγινε αποκλειστικά από πρώην στελέχη των ταγμάτων ασφαλείας, ήταν η τελευταία κίνηση για τους αξιωματικούς που είχαν πολεμήσει αρχικά για τους Γερμανούς, στη συνέχεια για τους Βρετανούς και τέλος για τους Αμερικανούς.

    Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο γνωστός αρχιπραξικοπηματίας της Χούντας, πέρασε από όλους αυτούς τους σχηματισμούς. Στα τάγματα ασφαλείας κάτω από τις εντολές των Γερμανών, στα Δεκεμβριανά κάτω από τις εντολές των Βρετανών πολεμούσε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στον εμφύλιο κάτω από τις διαταγές των Αμερικανών πολεμούσε το Δημοκρατικό Στρατό, μετεμφυλιακά κάτω από τις εντολές της αμερικάνικης CIA ήταν με το όπλο παρά πόδα σε περίπτωση που το μετεμφυλιακό κατεστημένο κινδύνευε είτε από την ΕΔΑ είτε από την Ένωση Κέντρου, επί Χούντας διαπραγματευόταν με τους Τούρκους το μοίρασμα της Κύπρου ερήμην των Κυπρίων. Αυτός ήταν ο πατριωτισμός τους. Απλά ένα όχημα για την επιδίωξη των σκοπών τους. Εδώ κολλάει γάντι η ρήση του Σάμιουελ Τζάκσον: «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Αυτό είναι το τέχνασμα της εξουσίας για τη μακροημέρευσή της. Πουλάει πατρίδα και θρησκεία στους αμαθείς και εξασφαλίζει την άνευ όρων στήριξή τους.
    http://www.koutipandoras.gr/article/oi-germanotsoliades-poy-eginan-diktatores-pos-i-istoria-tha-eprepe-na-didaskei

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/04/2016

  21. Βέβαια όλες αυτές οι χώρες έπρεπε να πολεμήσουν κάτω από την δική μας εξουσία ή των Σοβιέτ, Λίγη σοβαρότητα δεν βλάπτει. Βέβαια τώρα είμαστε ανεξάρτητοι και κάνουμε του κεφαλιού μας. Δεν σταματάμε τις ανοησίες και κάτσουμε να κάνουμε ένα κράτος λειτουργικό και σύμφωνα με τους εκάστοτε παράγοντες όλοι μαζί να φροντίζουμε για την ευτυχία του λαού;

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 22/04/2016

  22. -Ο Γιάννης Χαλκίδης και το θράσος των χουντικών

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/11/11-2-2008/

    Σχόλιο από Τζιμάκος | 22/04/2016

  23. Προς τον κ. Hufer. Σας πληροφορώ έχω ζήσει την Βουλγάρικη κατοχή, τον συμμοριτόπολεμο που ονομάστηκε εμφύλιος κλπ και έχω προσωπική γνώση όλων των γεγονότων, δεν ακολούθησα καμία παράταξη, αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν ήμουν ενεργός πολίτης δεν μετανιώνω για τη στάση μου, γιατί τα γεγονότα μου δικαιώνουν κάθε φορά. Τονίζω η επιστροφή με πολιτική διάθεση στα παλαιά δεν οφελεί κανένα, μόνο η ιστορική επιστροφή και αυτή καλόπιστη δικαιολογείται.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 22/04/2016

  24. «τον συμμοριτόπολεμο που ονομάστηκε εμφύλιος κλπ ….. δεν ακολούθησα καμία παράταξη»
    έχεις γίνει αρκούντως κατανοητός Κυριάκο….
    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/04/2016

  25. Είμαι πράγματι σαφής,γιατί την αριστερά και δεξιά τις εννοώ μόνο στα πλαίσια ενός Συντάγματος και ως εν δυνάμει εξουσίες που εργάζονται για την ευτυχία του λαού. Η προσπάθεια είναι υγιής όταν αυτοί τείνουν προς σύγκληση και όχι να αποκλείνουν για διάφορες σκοπιμότητες διαιρώντας και αποπροσαλίζοντας τον λαό. Για μένα μετράει το αποτέλεσμα δεν μένω στις ιδέες.

    Σχόλιο από kyriakos Ioannidis | 26/04/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: