Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τι συμβαίνει στην περιοχή της Μαριούπολης

Η σύγκρουση στην Ουκρανία

του Κωνσταντίνου   Καρακόζοφ

Για να κατανοήσουμε το τι πραγματικά συμβαίνει στην Ανατολική Ουκρανία θα πρέπει να κατανοήσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχής και των κατοίκων.

 Πόλεις όπως το Χάρκοβο, το Ντανιέτσκ, το Λουγκάνσκ και η Μαριούπολη βρέθηκαν στην Ουκρανία με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, αν και η αίσθηση και αναμονή των κατοίκων ήταν ότι θα αποτελούσαν μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά λέγεται ότι ο τότε Πρόεδρος της Ρωσίας Γιέλτσιν, μόνιμα υπό την επήρεια αλκοόλ ξέχασε να τις ζητήσει από τον πρόθυμο για όλα, τότε Πρόεδρο της Ουκρανίας Λεονίντ Κραβτσούκ.

   Για τα επόμενα 23 χρόνια η περιοχή αποτέλεσε κομμάτι της Ουκρανίας, ενός κράτους απόλυτα διεφθαρμένου σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Η πολιτική ζωή της χώρας κυριαρχήθηκε και κυριαρχείται από τυχοδιώκτες, ολιγάρχες, απόλυτα διεφθαρμένους πολιτικούς.

Στην κεντρική πολιτική της χώρας, Πρόεδροι και κόμματα εναλλάσσονταν στην εξουσία αγνοώντας στην κυριολεξία το λαό και τη χώρα. Ένα μείγμα πρωτόγονου και άγριου καπιταλισμού με τοπικές συμμορίες που μετατράπηκαν σε ολιγαρχικές δομές, δημιούργησε την Ουκρανία του σήμερα.

   Όλα αυτά τα χρόνια, η αριστερά απουσιάζει από την πολιτική ζωή της χώρας πέραν του συστημικού κατ’ όνομα, Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας με ηγέτη τον Πέτρο Σιμονένκο. Αριστερές ομάδες όπως η Μπορότβα κ.α. αρχίζουν να επανεμφανίζονται μετά τo 2008, χωρίς όμως να έχουν αναφορά σε κινήματα και αποκομμένες από τις πλατιές μάζες.

   Σε αντίθεση με την αριστερά, με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, επανεμφανίζεται η Ουκρανική ακροδεξιά που αρχικά βρίσκει την έκφραση της στο «Πατριωτικό Μέτωπο ΡΟΥΧ» που αποτελεί την νόμιμη έκφραση της τότε παράνομης εθνικιστικής «Οργάνωσης Ουκρανών Πατριωτών  ΟΟΥΝ» και του ριζοσπαστικού της κομματιού  «Ουκρανικός Απελευθερωτικός Στρατός ΟΥΠΑ». Μετά την πορτοκαλί επανάσταση οργανώνονται και άλλες οργανώσεις κατά τα πρότυπα των φασιστικών κομμάτων του μεσοπολέμου. Μετά το Μαϊνταν, σε αναγνώριση προφανώς των υπηρεσιών τους, ασυνήθιστη δύναμη, αλλά και έκφραση στη δημόσια ζωή συμπεριλαμβανομένης της Βουλής και της κυβέρνησης, αποκτούν μια σειρά ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών όπως η «Σβαμπόντα – Ελευθερία» του Ολέγκ Τιακιμπόγκ, ο «Δεξιός Τομέας» του Ντμίτρο Γιάρος, το «Ριζοσπαστικό Κόμμα» του Ολέγκ Λιασκό.

   Όλα αυτά τα 23 χρόνια η Ανατολική Ουκρανία και οι κάτοικοί της, παραμένουν αμέτοχοι των πολιτικών εξελίξεων. Μεταλλουργεία και ανθρακωρυχεία που αποτελούν τη βάση της οικονομίας έχουν διαμορφώσει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα των κατοίκων. Οι κάτοικοι στην Ανατολική Ουκρανία, έχουν αποδεχθεί τη διαφθορά ως τρόπο ζωής, αισθάνονται περήφανοι για την περιοχή στην οποία ζουν αλλά και αδικημένοι γιατί θεωρούν, όχι άδικα, ότι αυτοί εργάζονται σκληρά αλλά δεν απολαμβάνουν τους καρπούς των κόπων τους που μοιράζονται ανισομερώς μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Η μοναδική συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας είναι μία ψήφος που δίνεται συνήθως καθ’ υπόδειξη των ιδιοκτητών των βιομηχανικών μονάδων ή απλά εξαγοράζεται. Η συμμετοχή στις εκλογές δεν ξεπέρασε ποτέ το 40%.

   Η ψήφος δεν είχε πολιτικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα ο κατά γενική ομολογία άξιος Γενικός Διευθυντής του Μεταλλουργικού Εργοστασίου «ΙΛΙΤΣΑ» στη Μαριούπολη, εκλεγόταν μόνιμα βουλευτής μέχρι το θάνατό του, ανεξάρτητα με το κόμμα που ήταν υποψήφιος λαμβάνοντας το ίδιο ποσοστό ψήφων !!! αρχικά με το Κομμουνιστικό, αργότερα με το Σοσιαλιστικό και τελευταία με το Κόμμα των Περιφερειών!!! Ο επόμενος συνεχίζει να εκλέγεται με το «Μπλόκ της Αντιπολίτευσης». Με δεδομένο ότι η πλειοψηφία των Μεταλλουργείων και Ανθρακωρυχείων ανήκουν σήμερα στον όμιλο «ΜΕΤΙΝΒΕΣΤ» του Ρενάτ Αχμέτοβ (βασικού χορηγού του πρώην Προέδρου Γιανουκόβιτς) καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν αλλάζει.

   Στα τέλη Νοεμβρίου του 2013 με αφορμή την άρνηση του Προέδρου Γιανουκόβιτς να υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ε. ξεσπούν τα γεγονότα στο Κίεβο γνωστά ως Μαϊντάν. Ο λαός βγαίνει στους δρόμους εξαγριωμένος από τη διαφθορά αλλά ως κομπάρσος αυτών που σχεδίασαν τα γεγονότα. Η ακροδεξιά εμφανίζεται στο Μαϊντάν ως «Δυνάμεις Αυτοάμυνας» εξοπλισμένη και τροφοδοτούμενη από ολιγάρχες αλλά και ξένα κέντρα (ΗΠΑ και Ε.Ε.). Η συμμετοχή στα επεισόδια πληρώνεται περίπου 80 € την ημέρα, ποσό τεράστιο αν σκεφτούμε ότι ο μέσος μισθός είναι μόλις 150 € το μήνα. Την ίδια περίοδο στην Ανατολική Ουκρανία δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Στα μέσα Δεκεμβρίου το Κόμμα των Περιφερειών οργανώνει την αποστολή στο Κίεβο εργατών από τις Μεταλλουργίες και τα Ανθρακωρυχεία. Και σ’ αυτή την περίπτωση η καθ’ υπόδειξη συμμετοχή στις εκδηλώσεις στήριξης του Προέδρου πληρώνεται με ένα ποσό που κυμαίνεται από 30 – 50 € τη μέρα.

   Στις 21 Φεβρουαρίου του 2014, ο διεφθαρμένος μεν, εκλεγμένος δε Γιανουκόβιτς εγκαταλείπει την Προεδρία και λίγο αργότερα και τη χώρα. Σχηματίζεται από τα ανδρείκελα του Μαϊντάν μια κυβέρνηση στην οποία δεν συμμετέχει κανείς από την Ανατολική Ουκρανία, ούτε καν από τις κεντρικές περιοχές της χώρας. Όλη η κυβέρνηση προέρχεται από τη Δυτική Ουκρανία. Από τις πρώτες διακηρύξεις η διάλυση των ειδικών δυνάμεων της Αστυνομίας, η καθιέρωση της Ουκρανικής ως μόνης επίσημης γλώσσας, η μετατροπή των «Δυνάμεων Αυτοάμυνας» του Μαϊντάν σε εθνοφρουρά και η δημιουργία εθελοντικών !!! ταγμάτων. Από τις επόμενες η αποστολή στρατιωτικών τμημάτων και δυνάμεων αυτοάμυνας του Μαϊντάν στην Ανατολική Ουκρανία.

   Στην Ανατολική Ουκρανία που ομιλείται μόνο η ρωσική ο κόσμος νιώθει προδομένος και δε χρειάζεται και πολύ για να ξεκινήσει η εξέγερση. Δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση του Κιέβου.  Οι φήμες ότι εξοπλισμένες δυνάμεις του «Δεξιού Τομέα» κινούνται προς την Ανατολική Ουκρανία ξεσηκώνει τους κατοίκους σε μια πρωτόγνωρη για την περιοχή αντιφασιστική συσπείρωση. Ο λαός βγαίνει στους δρόμους, συγκεντρώνεται στις πλατείες, συζητάει για πρώτη φορά για τις εξελίξεις, αυτοοργανώνεται. Οι αστυνομικοί που είχαν μεταφερθεί στο Κίεβο για να προστατέψουν τον Γιανουκόβιτς επιστρέφουν στις πόλεις της Ανατολικής Ουκρανίας και γίνονται δεκτοί ως ήρωες. Ειδικότερα οι ειδικές δυνάμεις περνούν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του λαού και ενώνονται με τους διαδηλωτές.

   Από το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου ξεκινούν μαζικές συγκεντρώσεις μπροστά από κυβερνητικά κτίρια. Εμφανίζονται τα πρώτα οδοφράγματα. Παράλληλα εμφανίζονται και οι πρώτοι ρώσοι και τσετσένοι «εθελοντές»!!!.

   Στις 6 Απριλίου μετά από συγκέντρωση ο λαός καταλαμβάνει το κτίριο της Περιφέρειας του Ντανιέτσκ. Στις 7 Απριλίου συστήνεται με απόφαση λαϊκών Αντιπροσώπων η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντανιέτσκ. Στις 10 Απριλίου ανακοινώνεται η ίδρυση του Λαϊκού Στρατού. Μέχρι το πρωί του Σαββάτου της 12ης Απριλίου το έδαφος της νεοσύστατης Δημοκρατίας ήταν ουσιαστικά μόνο το Κτίριο της Περιφέρειας Ντανιέτσκ.  Το βράδυ της ίδιας μέρας έχουν πλέον περάσει στα χέρια της ΛΔΝ, πόλεις όπως το Σλαβιάνσκ, η Μαριούπολη, το Γιενάκιεβο, το Κραματόρσκ κ.α. με καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων.  Στις 13 Απριλίου ο Πρωθυπουργός του Κιέβου Τουρτσίνοβ ανακοινώνει την έναρξη αντιτρομοκρατικής επιχείρησης. Αυτό ουσιαστικά αποτελεί και το έναυσμα για ένοπλη αντίσταση. Το ένα μετά το άλλο καταλαμβάνονται αστυνομικά τμήματα, μονάδες της Κρατικής Ασφάλειας, στρατόπεδα. Ο λαός παίρνει τα όπλα. Νέοι ηγέτες εμφανίζονται μέσα από την αντίσταση. Επανέρχονται αιτήματα για πραγματική Λαϊκή Δημοκρατία και αυτοδιάθεση.

   Στα μέσα Απριλίου η εξέγερση έχει καταλάβει όχι απλά όλη την Ανατολική Ουκρανία αλλά έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Νότια Ουκρανία. Καθοριστικό διάστημα αποτελεί το διάστημα από 15 Απριλίου ως 15 Μαίου του 2014. Το Κίεβο εξαπολύει την αντεπίθεσή του στέλνοντας στρατό αλλά και τα λεγόμενα «εθελοντικά τάγματα» της εθνοφρουράς να καταστείλουν την εξέγερση.  Οι εξελίξεις πλέον έχουν τη μορφή χιονοστιβάδας.

   Στις 15 Απριλίου 2014 Ουκρανικές Ειδικές Δυνάμεις καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο του Κραματόρσκ, ενώ την ίδια στιγμή Ουκρανικές Δυνάμεις ξεκινούν την πολιορκία του Σλαβιάνσκ.

   Στις 16 Απριλίου τεθωρακισμένη μονάδα του Ουκρανικού Στρατού εισέρχεται στο Κραματόρσκ. Έξι ελαφρά τεθωρακισμένα μπλοκάρονται μαζί με το προσωπικό τους και περνούν στο πλευρό της ΛΔΝ. Τα τεθωρακισμένα στέλνονται ως ενίσχυση στο Σλαβιάνσκ. Μπλοκάρονται και αφοπλίζονται Ουκρανικές μονάδες. Στο Ντανιέτσκ η οργάνωση ΟΠΛΟΤ καταλαμβάνει το Δημαρχείο ενώ η Αστυνομία του Ντανιέτσκ (προσωπικό και οπλισμός) περνάει στη ΛΔΝ. Το βράδυ της ίδιας μέρας στη Μαριούπολη υπάρχει ανεπιτυχής προσπάθεια κατάληψης στρατοπέδου εντός της πόλης.

   Στις 18 Απριλίου οι εξεγερμένοι ύψωσαν τη σημαία της ΛΔΝ στο αεροδρόμιο του Ντανιέτσκ. Στις 27 καταλαμβάνεται ο περιφερειακός τηλεοπτικός σταθμός.

   Στις 30 Απριλίου η κυβέρνηση του Κιέβου αναγνωρίζει ότι δεν έχει πλέον τον έλεγχο σε ανατολικές περιοχές της χώρας.

   Την Πρωτομαγιά του ’14, με έφοδο καταλαμβάνεται η Εισαγγελία του Ντανιέτσκ. Την ίδια μέρα καταλαμβάνονται τα Αστυνομικά τμήματα στο Κρασναρμέινσκ και στο Ρόντινσκ.

   Στις 2 Μαίου στην Οδησσό ο Δεξιός Τομέας οργανώνει μετά από προβοκάτσια προγκρόμ με αποτέλεσμα τουλάχιστον 100 νεκρούς στο Κτίριο των Συνδικάτων. Η πόλη παγώνει. Στις 4 Μαίου βρέθηκα στην Οδησσό. Πόλη φάντασμα που δε θύμιζε σε τίποτε την Οδησσό που ήξερα. Μπλόκα από φασίστες στις εισόδους της πόλης έλεγχαν όσους έμπαιναν και έβγαιναν από την πόλη. Οι δρόμοι έρημοι από κατοίκους στο έλεος των φασιστών που σε οργανωμένες ομάδες περιπολούσαν στους δρόμους. Η επίσημη εκδοχή της πυρκαγιάς καταρρίπτεται από τις πρώτες 24 εκθέσεις των ιατροδικαστών που καθορίζουν στις 16 ως αιτία θανάτου πυροβολισμό στο κεφάλι. Οι φασίστες οδήγησαν τα θύματα καταδιωκόμενα μέχρι το Κτίριο των Συνδικάτων όπου τους περίμεναν. Για να καλύψουν τη δολοφονία έβαλαν τη φωτιά. Το έγκλημα παραμένει μέχρι σήμερα ατιμώρητο ενώ η δύση έκλεισε απλά τα μάτια. Η εξέγερση έσβησε στην Οδησσό.

   6 Μαίου μετακινήθηκα προς τη Μαριούπολη. Μπλόκα των «εθελοντικών ταγμάτων» σε κάθε είσοδο πόλης και σε κάθε κομβικό σημείο. Στο Νικολάεβ, στις γέφυρες στην Καχόβκα, στη Μελιτούπολη, στο Μπερντιάνσκ. Σε όλο το δρόμο ατελείωτες φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων κινούνται ανατολικά. Τελευταίο μπλόκο στο αεροδρόμιο της Μαριούπολης μόλις 4 χιλιόμετρα από το Κέντρο της πόλης. Στην πόλη φυσούσε άλλος αέρας, αέρας ελευθερίας. Ο λαός είχε καταλάβει το Δημαρχείο χωρίς όμως να συγκρουσθεί με την αστυνομία. Όπλα δεν υπήρχαν στην πόλη. Τη νύχτα λάστιχα καίγονταν στα οδοφράγματα ενώ ακούγονταν πυροβολισμοί. Το πρωί οι φήμες οργιάζουν. Μιλάνε για επίθεση του Δεξιού Τομέα, για νεκρό και τραυματίες.

   8 Μαίου ο στρατός μπαίνει στην πόλη και ανακαταλαμβάνει – εκκαθαρίζει το Δημαρχείο από τους άοπλους καταληψίες. Εκατοντάδες άοπλοι πολίτες όλων των ηλικιών στέκονται μπροστά στα τεθωρακισμένα και γιουχάρουν τους στρατιώτες «φασίστες – φασίστες» που πυροβολούν στον αέρα και στο έδαφος για εκφοβισμό. Οι στρατιώτες φεύγουν και πάλι από την πόλη αφήνοντας τον έλεγχο στην αστυνομία. Τη νύχτα η πόλη δεν κοιμάται. Ξημερώνει η 9η Μαίου επέτειος της αντιφασιστικής νίκης στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μια από τις μεγαλύτερες γιορτές που φέτος ο εορτασμός της απαγορεύτηκε από το καθεστώς του Κιέβου.

   Στη Μαριούπολη παρά την απαγόρευση χιλιάδες πολίτες συγκεντρώνονται στο άγαλμα του Λένιν για να τιμήσουν τους Βετεράνους. Πολίτες κάθε ηλικίας, ηλικιωμένοι βετεράνοι, οικογένειες με μικρά παιδιά. Η αστυνομία που προέρχεται από την πόλη δεν επεμβαίνει. Γύρω στις 11:00 η συγκέντρωση τελειώνει και ο κόσμος διαλύεται ειρηνικά. Ακριβώς απέναντι από το άγαλμα του Λένιν βρίσκεται το καφέ «Ακβατόρια» όπου καθόμαστε να πιούμε ένα καφέ και να σχολιάσουμε τις εξελίξεις. Είναι περίπου 11:30 ο δρόμος και οι στάσεις γεμάτες κόσμο που αποχωρεί από τη συγκέντρωση. Ακούγεται σειρήνα περιπολικού. Ένα περιπολικό προπορεύεται και ακολουθούν δύο ελαφρά τεθωρακισμένα. Τα τεθωρακισμένα περνούν από μπροστά μας. Το πρώτο απ’ αυτά αλλάζει κατεύθυνση και πέφτει επάνω σε ένα διαφημιστικό ταμπλό. Αμέσως μετά ορμάει προς τον κόσμο που βρίσκεται στη στάση του λεωφορείου. Ο κόσμος πανικόβλητος από το πρώτο σοκ τρέχει να προστατευθεί. Τα δύο τεθωρακισμένα κάνουν δυο τρεις γύρες στην πλατεία και σταματούν μπροστά στο άγαλμα του Λένιν. Σε λίγο έρχονται άλλα πέντε καθώς και στρατιώτες αλλά και η Αζόβ με τις μαύρες στολές. Μετακινούνται προς το κέντρο της πόλης πυροβολώντας. Καταλήγουν στο Κεντρική Διεύθυνση της Αστυνομίας και βάλλουν με βαριά πολυβόλα προς το κτίριο. Το κτίριο φλέγεται ενώ υπάρχουν ήδη νεκροί. Γύρω στις 14:00 ενώ ο κόσμος ήδη έχει συγκεντρωθεί και τους βρίζει «φονιάδες – φασίστες» αποχωρούν. Κατά την αποχώρησή τους πυροβολούν αδιάκριτα. 19 νεκρούς μέτρησε η πόλη μετά την αποχώρησή τους. Στις βραδινές ειδήσεις η επίσημη εκδοχή είναι ότι 50 αυτονομιστές επιτέθηκαν στη Διεύθυνση της Αστυνομίας!!! Η νύχτα είναι ακόμη πιο άγρια στην πόλη. Άγνωστοι πυρπολούν το Κεντρικό κατάστημα της PRIVAT BANK ιδιοκτησίας Ίγκορ Καλομόισκι, ενός από τους μεγαλύτερους ολιγάρχες της Ουκρανίας και χρηματοδότη των εθελοντικών ταγμάτων του Ντνιπροπετρόφσκ. Καίγεται και το Δημαρχείο. Λεηλατούνται όλα τα μαγαζιά του κέντρου. Κάποιοι ανοίγουν το κατάστημα ΑΡΣΕΝΑΛ που πουλάει όπλα και το αδειάζουν. Στην πόλη πλέον εμφανίζονται όπλα.

   Ξημερώνει η 10η Μαίου. Η Δημοτική Αρχή κηρύσσει την πόλη σε πένθος. Οι ταραχές συνεχίζονται. Σε μικρή απόσταση από το Δημαρχείο καίγεται ένα τεθωρακισμένο του Ουκρανικού στρατού. Ακούγονται εκρήξεις και πυροβολισμοί. Ο στρατός έχει αποχωρήσει ενώ οι αστυνομικοί της πόλης που κατηγορούνται ως προδότες από το Κίεβο έχουν εξαφανιστεί. Για την επομένη η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντανιέτσκ έχει προκηρύξει δημοψήφισμα που το Κίεβο χαρακτήρισε παράνομο.

   11 Μαίου 2014. Αυτό που κανένας δεν περίμενε να συμβεί στη Μαριούπολη συνέβη. Χιλιάδες λαού σχημάτισαν ατελείωτες ουρές στα εκλογικά κέντρα αψηφώντας την τρομοκρατία και τις απαγορεύσεις και ψήφισαν υπέρ της απόσχισης από την Ουκρανία. Για πρώτη φορά η συμμετοχή σε εκλογές πλησίασε το 85% ενώ το αποτέλεσμα έδωσε ένα 87% υπέρ της απόσχισης. Βέβαια ο κόσμος δεν ψήφιζε υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους αλλά υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία. Ίσως από αυτή και μόνο την άποψη το ερώτημα του δημοψηφίσματος αλλά και η ερμηνεία που δόθηκε από τη ΛΔΝ να είναι πλαστό. Πομπές αυτοκινήτων με ρωσικές σημαίες κορνάρουν πανηγυρίζοντας το αποτέλεσμα.

   Στις 12 Μαίου 2014 η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντανιέτσκ διακηρρύσει την ανεξαρτησία της. Η κατάσταση στη Μαριούπολη ηρεμεί. Το πρωί η πόλη βρίσκει ξανά τους ρυθμούς της αν και τα μαγαζιά στο κέντρο παραμένουν άδεια. Το βράδυ δεν κυκλοφορεί κανείς στους δρόμους. Ο στρατός και η αστυνομία δεν υπάρχουν πια στην πόλη.

   16 Μαίου πηγαίνω στο Ντανιέτσκ. Ο οδηγός μου σταματάει στο τελευταίο βενζινάδικο της πόλης και αφήνει το πιστόλι του να το φυλάξουν για να το πάρουμε στην επιστροφή. Στην έξοδο της πόλης προς το Ντανιέτσκ υπάρχει μπλόκο της Ουκρανικής Αστυνομίας και του στρατού. Μας σταματούν για έλεγχο. Μου κάνει εντύπωση το νεαρό της ηλικίας τους. Συνεχίζουμε και περνάμε το μπλόκ της Βολνοβάχας και από εκεί πλέον πηγαίνουμε προς το Ντανιέτσκ. Η πόλη ελέγχεται ήδη από τη ΛΔΝ. Στην είσοδο της πόλης υπάρχει μπλόκο του τάγματος ΒΑΣΤΟΚ της ΛΔΝ. Σταματάμε για έλεγχο. Προσέχω τον άρτιο εξοπλισμό αλλά και τα σκληρά πρόσωπα. Τα τατουάζ στα χέρια. Μάλλον φυλακισμένοι.

   Η κατάσταση στην πόλη ήσυχη. Σταματάω μπροστά στο κατειλημμένο κτίριο της Περιφέρειας. Το κτίριο φυλάνε οπλισμένοι άντρες αλλά και η αστυνομία. Αντίσκηνα διαφόρων οργανώσεων μπροστά του. Κύρια οργανώσεις βοήθειας προς τη ΛΔΝ, παραθρησκευτικές κλπ. Η εξέγερση δε δείχνει να έχει πολιτικά χαρακτηριστικά. Το απόγευμα επιστρέφω στη Μαριούπολη.

   17 Μαίου στις 10 το πρωί περνάω από την Ελληνική οδό «Γκρέτσεσκαγια». Άντρες με παραλλαγή υψώνουν τη σημαία της ΛΔΝ στο κτίριο απέναντι από το ρεστωράν ΤΡΑΚΤΙΡ. Επιστρέφοντας μετά από μισή ώρα ο δρόμος έχει ήδη κλείσει. Γερανοί !!! τοποθετούν οδοφράγματα από μπετόν. Γερανούς στη Μαριούπολη έχουν μόνο τα εργοστάσια!!!. Στην πόλη εγκαθίσταται στρατιωτικός Διοικητής της ΛΔΝ που δεν εμπνέει όμως την εμπιστοσύνη των πολιτών.

   Πλέον η εξέγερση είναι ένας ανοιχτός εμφύλιος πόλεμος. Αν και στη Μαριούπολη δεν υπάρχουν σοβαρές συγκρούσεις οι μάχες μαίνονται σε ένα μέτωπο περίπου 600 χιλιομέτρων στα σύνορα των Περιφερειών Ντανιέτσκ και Λουγάνσκ.

   Στις 25 Μαίου 2014 γίνονται Προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία, τις οποίες η Δύση αναγνωρίζει ως αδιάβλητες και δημοκρατικές !!! παρά τις επικρατούσες συνθήκες. Η Ανατολική Ουκρανία δεν ψηφίζει. Ο Πέτρο Παρασένκο εκλέγεται Πρόεδρος της χώρας με την υπόσχεση να τερματίσει ειρηνικά την εξέγερση. Αντί αυτού συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση τον πόλεμο.

   Στις 13 Ιουνίου η ΑΖΟΒ ανακαταλαμβάνει πλήρως τη Μαριούπολη.

   Αναζητώντας πολιτικά χαρακτηριστικά στην εξέγερση είναι δύσκολο να τα διακρίνουμε. Από την Ουκρανική πλευρά τα πράγματα έχουν μεγαλύτερη ομοιομορφία. Είναι ο Ουκρανικός Στρατός και τα εθελοντικά τάγματα της ακροδεξιάς και των ολιγαρχών. Από την άλλη υπάρχει ένα συνονθύλευμα. Δηλαδή από αριστερούς, μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, πρώην μέλη του Κόμματος των Περιφερειών, Κοζάκους παραστρατιωτικούς, Τσετσένους «εθελοντές», Παραθρησκευτικές Οργανώσεις αλλά και καθαρά Δεξιών και ακροδεξιών αντιλήψεων σχηματισμούς. Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή τοποθετήθηκε φιλορωσικά!!!

   Από τους ήρωες της ΛΔΝ αυτή την περίοδο ο Διοικητής Στρελκόβ (Ίγκορ Γκίρκιν) που κράτησε πάνω από ένα μήνα το Σλαβιάνσκ, είναι ένας μοναρχικών αντιλήψεων Ρώσος «εθελοντής» που είχε παλιότερα πολεμήσει ως εθελοντής και στη Σερβία. Όταν άρχισε να μιλάει εναντίον της Μόσχας τον απέσυραν διακριτικά. Άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση Διοικητή είναι του Αλεξάντερ Μοζγκοβόι. Πρώην σολίστας της Φιλαρμονικής του Λουγκάνσκ, βαθιά δημοκρατικός και αριστερών αντιλήψεων ενοχλούσε την ηγεσία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ με τις απόψεις του. «Εμείς την εξέγερση την κάναμε στο όνομα του απλού λαού και η ουσία της είναι η πάλη απέναντι στους ολιγάρχες. Η διαφορά μας με τους απέναντι, είναι ότι εμείς δεν ήμαστε κάτω από την ιδεολογική επίδραση της Δύσης. Όπως πολεμούσαμε εναντίον της ολιγαρχίας έτσι θα συνεχίσουμε να πολεμάμε. Από αυτή την άποψη δεν έχουμε και πολλά να μοιράσουμε με το λαό που εξεγέρθηκε στο Μαϊντάν. Θα πρέπει να ενωθούμε και να κινηθούμε όλοι μαζί ενάντια στο Κίεβο». Ο Μοζκοβόι δολοφονήθηκε στις 7 Μαρτίου του 2015 πιθανότατα από τους δικούς του.

   Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να περιγράψω τα στρατιωτικά γεγονότα που ακολούθησαν. Μετά από τις μεγάλες νίκες του «Λαϊκού Στρατού», ακολουθούσαν οι συμφωνίες στο Μινσκ Πάνω από 20.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους σε έναν βρώμικο πόλεμο που πλέον δεν έχει νόημα. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, η κατάσταση φαίνεται να παγιώνεται. Έχουν δημιουργηθεί δύο κρατίδια η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντανιέτσκ και η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ. Η πλειοψηφία του κόσμου που ζει στις περιοχές τις στηρίζει προσβλέποντας πάντα στην Ένωση με τη Ρωσία.

   Οι ελλείψεις είναι τραγικές. Τρόφιμα, φάρμακα, παιδικές τροφές και άλλα είδη πρώτης ανάγκης είναι ανύπαρκτα στην αγορά. Επιβιώνουν χάρη στη στήριξη της Ρωσίας. Οι συναλλαγές πλέον διεξάγονται με ρούβλια. Ο κόσμος συνεχίζει να πιστεύει σε ένα καλύτερο αύριο. Οι ένοπλες συγκρούσεις έχουν περιορισθεί με την απομάκρυνση των βαρέων όπλων, χωρίς να λείπουν βέβαια τα καθημερινά μικροεπεισόδια.

   Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της Μαριούπολης. Από τις 13 Ιουνίου του 2014 η πόλη πέρασε στον Ουκρανικό έλεγχο και εγκαταστάθηκε εκεί το τάγμα «ΑΖΟΒ». Τον Σεπτέμβριο του ’14 οι δυνάμεις της ΛΔΝ σταμάτησαν αναίτια !!! την επίθεσή τους μόλις 8 χιλιόμετρα έξω από την πόλη ενώ οι Ουκρανικές δυνάμεις είχαν τραπεί σε φυγή. Έκτοτε η πόλη παραμένει υπό Ουκρανικό Έλεγχο και έχει οχυρωθεί σημαντικά. Η βοήθεια της δύσης ρέει άφθονη σε στρατιωτικό υλικό προς την Ουκρανική πλευρά. Καθ’όλη τη διάρκεια της κρίσης τα εργοστάσια ιδιοκτησίας ΜΕΤΙΝΒΕΣΤ συνεχίζουν να δουλεύουν. Αν και η πόλη είναι υπό Ουκρανικό έλεγχο, ο βασικότερος αγοραστής των προϊόντων (ατσάλι, μεταλλεύματα) παραμένει η Ρωσία !!! κατά 90%. Αν και στη Μαριούπολη πραγματοποιείται ένα πείραμα Ουκρανοποίησης της πόλης και των κατοίκων, η μεγάλη πλειοψηφία σε ένα ποσοστό 80% των κατοίκων παραμένουν φιλορώσοι. Στις δημοτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 29 Νοεμβρίου εκλέχθηκε ο υποψήφιος του «Μπλόκ της Αντιπολίτευσης» με ποσοστό που άγγιξε το 70%.

   Οι περίπου 120 χιλιάδες Έλληνες που ζουν στην περιοχή κρατούν στην πλειοψηφία τους φιλορωσική στάση. Πολλοί μάχονται στις δυνάμεις του Λαϊκού Στρατού. Η επίσημη έκφρασή του Ελληνισμού της Ουκρανίας, η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων έχει τοποθετηθεί φιλοουκρανικά και πολλές φορές ακραία. Στο Λαϊκό Στρατό μάχονται και Έλληνες εθελοντές από την Ελλάδα, τη Ρωσία και άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Στην Ουκρανική πλευρά υπάρχουν ελάχιστοι Έλληνες, στην ΑΖΟΒ δύο εθελοντές από την Ελλάδα!!!

   Οι Ελληνικοί πληθυσμοί και τα ελληνικά χωριά που βρίσκονται πάνω στη γραμμή αντιπαράθεσης υποφέρουν καθημερινά.

   Το μεγάλο θύμα της σύγκρουσης στην Ουκρανία είναι η αλήθεια.

————————————————–

Πατήστε ΚΛΙΚ για να διαβάσετε τα παρακάτω κείμενα:

-Μην ξεχνάτε τους Έλληνες της Μαριούπολης σε μια Ουκρανία που καίγεται…

-Οι Έλληνες της Μαριούπολης

-Οι Έλληνες της Ουκρανίας Βρίσκονται σε Δίλημμα

-Oι Έλληνες της Μαριούπολης καταγγέλλουν την ψευτοΔΙΣΥΠΕ του Παρχαρίδη

-Οι ελλαδίτες Πόντιοι και οι Έλληνες της Κριμαίας

 

«Οι μούλοι του Ντόνετσκ»

-Οι νεοναζί, τραμπούκοι της Οδησσού

-Σοκ στη Μαριούπολη!

 

 

 

14/12/2015 - Posted by | -παράνοια, -Γεωπολιτικά, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Ρωσία, -εθνικισμός

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: