Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

Αριστεροκτονία και Νεολαιοκτονία

derank Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο φύλλο του Δρόμου του Σαββάτου 10 Οκτωβρίου 2015, δηλαδή την ίδια μέρα που σημειώθηκε η νεότερη και πιο αιματηρή επίθεση ενάντια σε διαδηλωτές στην Αγκυρα. Δημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα του Δρόμου αυτούσια την εισαγωγή και το άρθρο που αποκτά τραγική επικαιρότητα.

Του Ρακίπ Ζαράκολου
Μετάφραση: Κουήν Μινασιάν
 

Η βομβιστική επίθεση των τζιχαντιστών ενάντια σε συγκέντρωση της SGDF (Ομοσπονδία Ενώσεων Σοσιαλιστικής Νεολαίας) στην παραμεθόρια τουρκική πόλη Σουρούτς, στις 21 Ιουλίου 2015, είχε βαρύ τίμημα: 33 νέους ανθρώπους νεκρούς, πάνω από 100 τραυματισμένους βαριά ή ακρωτηριασμένους. Οι νέοι ετοιμάζονταν να δώσουν συνέντευξη Τύπου λίγο πριν μεταβούν στο γειτονικό Κομπάνι, την πόλη-σύμβολο της κουρδικής αντίστασης, για να συμμετάσχουν στην ανοικοδόμησή του.*

Με αφορμή αυτό το απάνθρωπο μακελειό, ο Τούρκος συγγραφέας και ακτιβιστής Ρακίπ Ζαράκολου δημοσίευσε το ακόλουθο άρθρο στην αρμενική εφημερίδα Agos. Ο Ζαράκολου, γεννημένος το 1948, από νεαρή ηλικία υπέστη διώξεις λόγω των απόψεών του και της δράσης του για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των εθνικών μειονοτήτων στο τουρκικό κράτος. Φυλακίστηκε για πρώτη φορά το 1971 και έκτοτε συνελήφθη και δικάστηκε επανειλημμένα, συχνά για «αδικήματα» γνώμης. Η τελευταία φυλάκισή του ήταν το 2011-2012 με την κατηγορία της «συνεργασίας με Κούρδους τρομοκράτες».

Η ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι και μια ιστορία αριστεροκτονίας. Η ιδρυτική ομάδα του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος είχε εξολοκλήρου εξολοθρευτεί το 1921 στη Μαύρη Θάλασσα. Η εμπειρία σε τέτοια εγκλήματα είχε εμπεδωθεί καλά ήδη από το 1915, με τη γενοκτονία των Αρμενίων.

«Η ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι παράλληλα και μια ιστορία εγκλημάτων κατά της νεολαίας της. Οι αρχιτέκτονες του τουρκικού κράτους είχαν οραματιστεί και είχαν καταφέρει να χειραγωγήσουν μια «εθνική» νεολαία, εκείνη που στις 4 Δεκέμβρη του 1945 εξαπέλυσε εμπρηστικές επιθέσεις κατά της αριστερής διανόησης της Κωνσταντινούπολης, πυρπολώντας γραφεία εφημερίδων, δημοσιογράφων και βιβλιοπωλεία. Και ποιος δεν ήταν ανάμεσα στους εμπρηστές! Ο Ντεμιρέλ, ο Ερμπακάν, ο Φερούχ Μποζμπεϊλή…

Όλες οι εκδοχές και μορφές του τουρκικού εθνικισμού ενωμένες έκαψαν την εφημερίδα Ταν. Οι δημοσιογράφοι Σαμπιχά και Ζεκέρια Σερτέλ παραλίγο να ήταν ανάμεσα στα θύματα εκείνων των αγριοτήτων, αν δεν τους προειδοποιούσε τελευταία στιγμή ο Σαΐτ Φαγίκ. Ανάμεσα στους τότε οργισμένους νεαρούς εθνικιστές ήταν κι ο Ορχάν Μπιρκίτ, που αργότερα, το Σεπτέμβρη του 1955, ήταν ο βασικός οργανωτής και επικεφαλής των γεγονότων που έλαβαν χώρα κάτω από το δικής του έμπνευσης σύνθημα «Η Κύπρος είναι τουρκική».

Όλη εκείνη η «εθνική νεολαία» του 1945 είχε συμμετάσχει στα Σεπτεμβριανά. Αποκαλύφθηκε αργότερα ότι αυτό το «αυθόρμητο» ρεύμα της «πιστής εθνικής νεολαίας» δεν ήταν παρά ένα καλά οργανωμένο σχέδιο. Είχαν κατορθώσει, με τη συνεργασία των ΗΠΑ και των Σαουδαράβων, να γαλουχήσουν μια φανατισμένη αντικομμουνιστική νεολαία. Αρχικά επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά. Μα έπειτα, στις μέρες της εξουσίας του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, με την ίδρυση της οργάνωσης Εθνικό Μέτωπο το 1976, οι μαζικές δολοφονίες αριστερών νεολαίων και προοδευτικών ανθρώπων πήραν τρομακτικές διαστάσεις.

Η ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι παράλληλα και μια ιστορία κουρδοκτονίας. Κατά τη δεκαετία του ’90 κορυφώθηκαν οι αγριότητες αυτού του βρόμικου πολέμου. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τότε ήταν και πάλι ο Ντεμιρέλ στην ηγεσία του κράτους. Ήξερε καλά το κουρδικό ζήτημα και έπραξε «αυτό που έπρεπε»… Αλλά και η προηγούμενη δεκαετία, αυτή του ’80, δεν ήταν παρά μια ολοκληρωτική αριστεροκτονία.

atinatΗ ιστορία της Αρμενοκτονίας, της Ελληνοκτονίας, της Ασσυριοκτονίας, της Γεζιντιοκτονίας κι ακόμη τόσων άλλων έχει ένα πολύ βαθύτερο παρελθόν. Αλλά… Αλλά τώρα, σήμερα, είναι η πιο φρέσκια, η πιο αγνή, η γεμάτη οράματα νεολαία μας εκείνη που έρχεται αντιμέτωπη πρόσωπο με πρόσωπο με μια «Λεβιαθανική» πραγματικότητα. Τα παιδιά είχαν κινήσει με σκοπό την ανοικοδόμηση του Κομπάνι, της πόλης που μόλις πρόσφατα είχε τόσο άγρια καταστραφεί.

Κι η δική μου γενιά αντίστοιχα, με τα ίδια οράματα είχε ξεκινήσει τότε να φτιάξει το γεφύρι του ποταμού Ζαπ. Εμείς επιβιώσαμε. Μα, τώρα, αυτή η νεολαία στερήθηκε αυτής της τύχης. Κατάρα σ” αυτό το καθεστώς! Όσο επικρατεί το καθεστώς της ατιμωρησίας, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κάτι καλό σε αυτή τη χώρα! Αν δεν διαλυθεί πλήρως κι εντελώς αυτό το γενοκτόνο κράτος, θα είμαστε όλοι μας συνεχώς αντιμέτωποι με το σιχαμένο πρόσωπο του Δράκουλα

Advertisements

15/10/2015 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ισλαμ, -Κωνσταντινούπολη, -Κουρδικό, -Οι δικοί μας Τούρκοι, -Τουρκία

3 Σχόλια »

  1. […] Ιούλιο  με τους 33 νεκρούς, σε άρθρο του με τίτλο «Αριστεροκτονία-Νεολαιοκτονία» στη εφημερίδα Agos της Κωνσταντινούπολης έγραφε : “Αν […]

    Πίνγκμπακ από «Το σιχαμένο πρόσωπο του Δράκουλα» « Πόντος και Αριστερά | 23/12/2015

  2. 30/12/15
    Σενέρ Λεβέντ: Εσύ είσαι μεγαλύτερος ονειροπόλος

    Με αποκαλείς «ονειροπόλο» επειδή θέλω να ζουν όλοι, Έλληνες και Τούρκοι, μαζί, όχι χωριστά, όχι σε δύο περιοχές, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια χωριά, στις ίδιες πόλεις και να μοιράζονται τους ίδιους καφενέδες και τις ίδιες βεράντες. Και προχωρώντας πιο πέρα με λες και ουτοπιστή. Πέρα από ονειροπόλο. Όμως, εσύ είσαι μεγαλύτερος ονειροπόλος από εμένα φίλε. Και δεν το αντιλαμβάνεσαι. Τι ελπίζεις; Να σε καταλάβει ο Ταγίπ Ερντογάν. Να προβεί στις παραχωρήσεις που θέλεις. Να αποσύρει τα κατοχικά του στρατεύματα. Να σου επιστρέψει το Βαρώσι, τη Μόρφου, την Καρπασία. Να συνάψει μαζί σου μια δίκαιη και μόνιμη συμφωνία. Με συγχωρείς, αλλά το δικό σου όνειρο είναι πέντε φορές μεγαλύτερο από τα δικά μου. Τα ξεπερνά κατά πολύ. Γι’ αυτό εσύ είσαι ο πραγματικός ονειροπόλος, όχι εγώ. Μήπως νομίζεις ότι διαφέρει το να περιμένει κανείς δικαιοσύνη από τον Ερντογάν από το να περιμένει κανείς να δακρύσει ένας νεκρός;
    Είσαι τόσο ονειροπόλος που δεν έμεινε τούμπα και ακροβασία που δεν έκανες με την ελπίδα ότι θα πάρεις αυτό που θέλεις. Δέχεσαι ακόμα και να κάνεις και κατακόρυφο μπροστά στον σουλτάνο. Γελάς μπροστά του και τον χαϊδεύεις φοβισμένα σαν να χαϊδεύεις λιοντάρι για να μην τον κακοκαρδίσεις, να μην τον θίξεις. Να μην θιγεί και δεν σου δώσει αυτά που θα σου δώσει. Χάιδεψε τον. Να δούμε. Θα σε ικανοποιήσει; Για να μην νευριάσει δεν τον αποκαλείς κατοχική δύναμη. Φιμώνεις όσους τον αποκαλούν κατακτητή. «Δεν θέλετε λύση», τους λες. Μάλιστα τους αποκαλείς και «φασίστες». Κλείνεις το στόμα όσων μιλούν για εποίκους. Τους αποκαλείς «ρατσιστές». «Μην τους αποξενώνετε», λες. Προσπαθείς με όλη σου τη δύναμη για να συνετίσεις όσους δεν αποδέχονται τις εγγυήσεις της Τουρκίας. Αποκαλείς φασίστες όσους αποκαλούν κατακτητή την Τουρκία. Φασίστες όσους αντιτίθενται στους εποίκους. Φασίστες όσους δεν δέχονται τις εγγυήσεις της Τουρκίας. Ε, στάσου λιγάκι φίλε. Εσύ τι είσαι; Μήπως ένας οπαδός της λύσης με περιλαίμιο; Αποκαλείς λύση εσύ τούτη τη λύση με περιλαίμιο;

    Μας αρμόζει άραγε τόσος ξεπεσμός; Πες μου. Τι είδους όνειρο είναι αυτό; Αν ακόμα δεν έμαθες την Τουρκία, εγώ τι να σου κάνω; Κάποιοι φτιάχνουν την Ιστορία σε αυτό τον κόσμο και κάποιοι άλλοι γράφουν την Ιστορία. Κάποιοι διδάσκονται από την Ιστορία και κάποιοι άλλοι όχι. Εσύ ούτε Ιστορία φτιάχνεις ούτε Ιστορία γράφεις ούτε διδάσκεσαι από την Ιστορία. Στάθηκες στη σειρά για να κερδίσεις την καρδιά του κατακτητή. «Η Τουρκία θέλει λύση», σου λένε καθημερινά. Και η αγαθή σου καρδιά τους πιστεύει αμέσως. Δεν καταλαβαίνεις καν ότι είναι ένα δάκτυλο με μέλι που σου προσφέρει αυτά τα ωραία λόγια που ουδέποτε μετατρέπονται σε πράξη. Μην το καταλαβαίνεις. Αλλά ύστερα να μην κλαις. Λυπάσαι που ψήφισες «όχι» στο Σχέδιο Ανάν; Μην λυπάσαι. Να χαίρεσαι επειδή δεν είπες «ναι». Μην πιστεύεις όσους λένε ότι «ήρθαμε σε αυτά τα χάλια επειδή δεν ψηφίσαμε ναι». Όσοι ψήφισαν «ναι» να είναι ευχαριστημένοι που εσύ είπες «όχι» και σώθηκαν και εκείνοι. Τους έσωσες από την κρεμάλα.

    Αν θα κάνουμε λύση και ειρήνη σε αυτό το νησί, θα το κάνουμε σωστά. Όχι σαν χορεύτριες. Όχι σαν ακροβάτες. Σωστά. Το ζήτημα δεν είναι ζήτημα «ναι ή όχι». Δεν είναι ζήτημα «οπαδών της λύσης» και «οπαδών της μη λύσης». Είναι ζήτημα δικαιοσύνης. Αλλά αν μιλούν για ρατσισμό και φασισμό οι ενδοτικοί, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «οπαδούς της λύσης», τότε κατάλαβε ότι υπάρχει ακόμα μακρύς δρόμος για τον αγώνα. Στο τέλος θα φτάσουμε εποχές που δεν θα τίθενται μπροστά μας συνταγές τις οποίες ονομάζουν «πικρές». Για μιαν οικειοθελή ειρήνη κατά την οποία να μην υποβάλλεται πλέον το ερώτημα ναι ή όχι…

    Πηγή: Εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ»

    Σχόλιο από Πολίτης | 31/12/2015

  3. […] Αριστεροκτονία και Νεολαιοκτονία […]

    Πίνγκμπακ από -Αντιδρώντας στη φασιστική καταστολή ενάντια στον κουρδικό λαό « Πόντος και Αριστερά | 22/01/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: