Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Περιμένουμε κάτι από τις εκλογές αυτές;

Τελικά δεν είμαστε σαν τον Χάρι Πότερ!!!!

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Αριστείδη Χατζή ( Αν. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διδάσκει Δίκαιο, Οικονομικά και Φιλοσοφία :

————————————————

Αριστείδης Χατζής

Χαμένες ψευδαισθήσεις

Ο μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Philip Dick έγραψε κάποτε: «Η πραγματικότητα είναι αυτό που συνεχίζει να υπάρχει ακόμα κι όταν εσύ πάψεις να το πιστεύεις». Δεν χρειάζεται να μας πείσει, το καταλάβαμε φέτος. Ή όχι;

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πόσοι πραγματικά πίστευαν τον Ιανουάριο ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έσκιζε μνημόνια, θα βάραγε νταούλια, θα γονάτιζε τους δανειστές, θα έδινε αυξήσεις, θα έκανε προσλήψεις; Λίγοι το ομολογούσαν αλλά πολλοί το ελπίζανε. Όταν δεν αντιλαμβάνεσαι πώς λειτουργεί ο κόσμος, είτε από άγνοια είτε από ιδεοληψία μπορείς να φανταστείς και να ελπίζεις πολλά. Ακόμα και το χρυσόμαλλο δέρας ή τους θησαυρούς του Αλή Μπαμπά να σου υποσχεθούν θα το σκεφτείς σοβαρά – γιατί όχι;

Πόσοι από τους παραπάνω εύπιστους συνέχισαν να ελπίζουν καθώς περνούσαν οι μήνες, είχαν νεκρώσει τα πάντα, οι υπουργοί ανταγωνίζονταν σε ανικανότητα και η διαπραγμάτευση άρχιζε να μοιάζει με πετυχημένο ανέκδοτο; Λιγότεροι, σαφώς, όσο πλησίαζε το καλοκαίρι – ή έτσι μας φαινόταν. Μέχρι που βρέθηκε η ευκαιρία να ξαναμετρηθούμε.

Πόσοι πίστεψαν ότι ο ελληνικός λαός θα μπορούσε με μια απόφαση σε ένα τραγελαφικό δημοψήφισμα να καθορίσει τους όρους ενός δανείου που εκλιπαρούσε να του δώσουν 18 άλλοι λαοί; Πολλοί. Πόσοι πίστεψαν ότι τελικά αυτό το δάνειο δεν ήταν απαραίτητο γιατί υπήρχε και ένα εναλλακτικό σχέδιο δημοσιονομικής και νομισματικής ανεξαρτησίας που εμάς θα μας απελευθέρωνε κι αυτούς θα τους κατέστρεφε; Αρκετοί.

Χρειάστηκε να φτάσουν τα μέσα Ιουλίου για να σπάσουμε τα μούτρα μας πάνω στο σκληρό ντουβάρι της πραγματικότητας. Εκεί που νομίζαμε ότι θα περάσουμε μέσα από τον τοίχο όπως ο Harry Potter στην Πλατφόρμα 9¾ του King’s Cross Station, μας ήρθε κυριολεκτικά ο ουρανός σφοντύλι. Διότι ο τοίχος παρέμεινε τοίχος, η Πλατφόρμα ήταν απλώς Αριστερή κι εμείς καταλάβαμε επιτέλους ότι δεν είμαστε ο Harry Potter. Ή όχι;

Οι πολιτικοί ξέρουν συνήθως περισσότερα από εμάς για εμάς. Αυτή είναι η δουλειά τους άλλωστε. Αν παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά τους θα μάθουμε μερικά πολύ χρήσιμα πράγματα για τους εαυτούς μας. Ένα από αυτά είναι ότι έχουμε μια μονίμως κακή σχέση με την πραγματικότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, κατεβαίνει στις εκλογές με μια απλή, πολύ απλή ατζέντα: «Ναι, ίσως χάσαμε στον πρώτο γύρο. Έφταιγε η απειρία μας και ο δολοπλόκος εχθρός. Αλλά τώρα πρέπει να μας δώσετε την ευκαιρία να πάρουμε τη ρεβάνς». Όποιος έχει, έστω και στοιχειωδώς, αντιληφθεί τι συνέβη τον Ιούλιο και ποια είναι η ισορροπία πλέον στη σχέση μας με τους εταίρους, αντιλαμβάνεται επίσης ότι αν υπάρξει ρεβάνς θα καταλήξει στο δικό μας εξευτελιστικό νοκ άουτ. Όμως πόσοι είναι αυτοί; Σίγουρα λιγότεροι απ’ όσους πιστεύουν ότι όταν βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο, δεν φταις εσύ που είσαι ηλίθιος αλλά ο τοίχος που παραμένει τοίχος και δεν γίνεται μιλφέιγ. Και ως γνωστόν αυτή η επιμονή του τοίχου αποτελεί πραξικόπημα. Ένα πραξικόπημα κατά της αδιόρθωτης βλακείας.

Ένα άλλο προσόν μας (που οι πολιτικοί μας είναι ευτυχείς να το γνωρίζουν) είναι ότι είμαστε μεγαλόψυχοι και συγχωρούμε εύκολα και γρήγορα. Αυτό το προσόν ταιριάζει γάντι στη ΝΔ. Ποιος θυμάται την καταστροφική δημοσιονομική πολιτική που μας έστειλε συστημένους στα Μνημόνια; Ποιος θυμάται τον αντιμνημονιακό καιροσκοπισμό των Ζαππείων; Ποιος θυμάται το λαϊκιστικό δεύτερο μισό του 2014, την αποτυχημένη έξοδο στις αγορές και τη συνειδητή μετατροπή της χώρας σε παγίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ; Λίγοι;

Πόσοι θυμούνται ότι έχουμε να κάνουμε (με τις γνωστές ελάχιστες εξαιρέσεις) με την πελατειοκρατική παλαιοκομματική συντηρητική Δεξιά. Με το γνήσιο Ancien Régime. «Τίποτα δεν έμαθαν. Τίποτα δεν ξέχασαν». Το βασικό προσόν τους είναι ότι θα ήταν οι χειρότεροι αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε πόσους αρκεί αυτό; Σε πολλούς. Είναι μάλιστα έτοιμοι ακόμα και να την επανεκτιμήσουν. Μα είχαμε τόσο καλή Δεξιά και δεν το είχαμε καταλάβει; Πόσο σκληροί ήμασταν μαζί της, πόσο αυστηροί και άδικοι. Ας την ξαναδοκιμάσουμε, μπορεί αυτή τη φορά να έχει διαφορετική γεύση. Απλά όταν κάνει τα δικά της να στρέψουμε το κεφάλι αλλού για να μην βλέπουμε. Όλα κι όλα. Είμαστε και εκσυγχρονιστές. Είμαστε και φιλελεύθεροι.

Γι’ αυτό αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες δεν περιμένω τίποτα από τις εκλογές αυτές. Θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες. Θα μπορούσαν να έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα. Θα μπορούσαν ακόμα και να είναι λυτρωτικές. Δεν θα είναι όμως τίποτα παραπάνω από επιβεβαιωτικές. Θα επιβεβαιώσουν την πολιτική άγνοια. Θα επιβεβαιώσουν την πολιτική αμνησία. Θα επιβεβαιώσουν το αδιέξοδο. Θα επιβεβαιώσουν επιπλέον πόσο καλά ικανοποιεί το πολιτικό σύστημα τις δικές μας, κατάδικές μας προτιμήσεις.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=211

Advertisements

14/09/2015 - Posted by | -Γλέντια, -Εκλογές, -Κρίση

3 Σχόλια »

  1. Μάλλον δεν γνωρίζεις τι γράφεις, εφόσον υποστηρίζεις το αλαλούμ του ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματικότητα είναι άλλη, όταν έπαψε να τα μαζεύει η συντηρητική δεξιά και να τα τρώει η Πασοκοαριστερα φτάσαμε εδώ που είμαστε, αν συνεχίσετε να γράφετε κομματικά και όχι εθνικά τότε μη ψάχνετε να βρείτε λύσεις, Ψάλτε τον εαυτό σας.

    Σχόλιο από kyriakos901 | 14/09/2015

  2. Petros Theodoridis
    Χθες στις 5:04 μ.μ. ·
    Όπως αποκαλύφθηκε, ακόμη και στον πλέον εύπιστο οπαδό τους, η αντιμνημονιακή ρητορεία και ο λόγος του μίσους ήταν μια καλοσχεδιασμένη παράσταση με σκοπό την κατάκτηση και τη διανομή της εξουσίας. Όλα όσα ακούγαμε τόσα χρόνια για προδότες, γερμανοτσολιάδες και μερκελιστές δεν ήταν παρά μόνο τα λόγια του σεναρίου που με πολύ δάκρυ και οργή ερμήνευσαν οι πρωταγωνιστές.
    Όσο πιο πολλοί υιοθετούν και διακινούν μια εξωπραγματική θεωρία, τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτή. Τσίπρας και Καμμένος λειτουργούσαν σαν ενισχυτές ο ένας του άλλου. Ο ένας άνοιγε το δρόμο και ο άλλος βάδιζε προς την εξουσία. Το συνοικέσιο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στηρίχτηκε σε μια ανταλλαγή που είχε ξεκινήσει πριν από χρόνια. Μέρος της Αριστεράς ασπάστηκε τον εθνικισμό, που παλιότερα χρησιμοποιούσε μόνο η Δεξιά και, σε αντάλλαγμα, μέρος της Δεξιάς γοητεύτηκε από τον αντιαμερικανισμό, που έπειτα έγινε αντιδυτικισμός για να καταλήξει στον αντιγερμανισμό. Όλα τα παραπάνω ήταν εκδοχές μιας διαχρονικής αντίληψης που αναζητά πάντα κάποιους ξένους για να ρίξει την ευθύνη για ό,τι κακό συμβαίνει στην Ελλάδα. Μια αντίληψη που στα χρόνια της οικονομικής κρίσης έγινε μαζική δεισιδαιμονία.
    Όταν ήρθαν στην εξουσία Τσίπρας και Καμμένος απολάμβαναν την κατάκτησή της και δεν είχαν κανένα πρόβλημα στη μοιρασιά. Παρότι τα ταμεία ήταν εντελώς άδεια ο Τσίπρας ενέκρινε την ανακατασκευή των παλιών πολεμικών αεροπλάνων κόστους 500 εκ. δολαρίων, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν παγώσει, αλλά ο Καμμένος την προχώρησε από τις πρώτες μέρες της υπουργίας του.
    Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αποδοχή από τον πρώην πρωθυπουργό της αποχής των ενόπλων δυνάμεων από την παροχή βοήθειας στους πρόσφυγες, προφανώς για να μη χαλάσει το προφίλ του πρώην υπουργού. Ο δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος Καμίνης είχε καταγγείλει την απροθυμία να παραχωρηθούν εγκαταλελειμμένα ή υπολειτουργούντα στρατόπεδα. Η έκταση της ανοχής του Τσίπρα στον Καμμένο φάνηκε μόλις ανέλαβε η υπηρεσιακή κυβέρνηση και ο νέος υπουργός Άμυνας αμέσως προσέφερε τη βοήθεια του στρατού στη στέγαση, τη μετακίνηση και τη διατροφή των προσφύγων.

    Σχόλιο από Θ.Π. | 20/09/2015

  3. Αριστείδης Χατζής

    Γιατί θα αποτύχει (και αυτή) η Κυβέρνηση

    Τα στοιχεία που ανακοίνωσε ο ΟΟΣΑ είναι συγκλονιστικά. Η πτώση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα από το 2007 έως το 2015 έφτασε το 27,5%. Η ανεργία παραμένει σε ανεμοδαρμένα ύψη και αναμένεται (μετά την εν εξελίξει φοροκαταιγίδα) να αυξηθεί κι άλλο. Καθώς μπαίνουμε στο 2016, όχι μόνο δεν υπάρχει προοπτική ανάκαμψης αλλά είναι βέβαιο πως η κατηφόρα θα συνεχιστεί, ίσως και πιο απότομα. Στη διάρκεια του επόμενου χρόνου θα φλερτάρουμε με τα δύο τρομακτικά τριαντάρια: σωρευτική πτώση του ΑΕΠ κατά 30% και ανεργία 30%, διπλάσια για τους νέους. Αυτά είναι νούμερα που συναντά κανείς σε χώρες μετά από πόλεμο, ιδίως μετά από πόλεμο που έχουν χάσει.

    Πώς θα θυμούνται τα παιδιά μας μετά από δεκαετίες αυτήν την περίοδο; Με ποιον τρόπο θα ερμηνεύουν οι ιστορικοί αυτήν την «ειρηνική καταστροφή»; Ποιοι θα θεωρηθούν υπεύθυνοι γι’ αυτό το έγκλημα;

    Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα ερωτήματα αν και τα έχουμε συζητήσει πολλές φορές. Ο βασικός υπεύθυνος είναι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Αυτό δημιούργησε τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, θεσμικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις της κρίσης. Με την ενθουσιώδη βεβαίως στήριξη του ελληνικού λαού. Που έδωσε σ’ αυτό το πολιτικό σύστημα απεριόριστη δύναμη, που το προστάτευσε και το νομιμοποίησε. Που όχι μόνο αδιαφόρησε για τις μοναχικές Κασσάνδρες που τον προειδοποιούσαν αλλά φρόντισε και να εξοστρακίσει κάθε φωνή που ενοχλούσε τα συλλογικά αυτιά του. Σ’ αυτό το πολιτικό σύστημα ο ρόλος της Αριστεράς ήταν περιορισμένος μεν, εκκωφαντικός δε. Η Αριστερά ήταν η cheerleader του λαϊκισμού. Άλλοι πρωταγωνιστούσαν στο παιχνίδι αλλά αυτή ζητωκραύγαζε και μοιράζονταν τη δόξα. Και βέβαια οι μυωπικοί εταίροι μας, που επιμένουν μέχρι και σήμερα σε ένα μείγμα λιτότητας που απέτυχε παταγωδώς, ένα μείγμα που εξυπηρετεί και τους εγχώριους εφαρμοστές γιατί έχει το μικρότερο πολιτικό κόστος: αντί της μείωσης του κράτους και των ριζικών μεταρρυθμίσεων, αύξηση της φορολογίας και οριζόντιες (άρα άδικες και αναποτελεσματικές) περικοπές.

    Ας τ’ αφήσουμε όμως αυτά κι ας δούμε γιατί το τρίτο μνημόνιο θα έχει την ίδια τύχη με τα άλλα δύο. Ας δούμε δηλαδή γιατί θα αποτύχει.

    Σύμφωνα με τον μεγάλο Αμερικανό οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα Mancur Olson, για να αναπτυχθεί μια χώρα θα πρέπει να ισχύσουν τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις: να έχει ανοικτές αγορές, να πλαισιώνονται αυτές από θεσμούς κατάλληλους για οικονομική ανάπτυξη αλλά και να διαθέτει ελίτ που να κατανοούν τις βασικές οικονομικές έννοιες και ιδίως τον τρόπο που λειτουργούν οι διεθνείς αγορές. Εμείς δεν έχουμε τίποτα από τα τρία.

    1. Η Ελλάδα δεν έχει ανοικτή αγορά. Ύστερα από πέντε χρόνια μνημονίων και «μεταρρυθμίσεων» η Ελλάδα παραμένει μια κορπορατιστική κλειστη οικονομία που την ελέγχει μια ανίερη συμμαχία γραφειοκρατών, ολιγαρχών και οργανωμένων συμφερόντων (ισχυρές επαγγελματικές ομάδες και ισχυρά συνδικάτα του δημόσιου τομέα). Πρόκειται κυριολεκτικά για στρατό κατοχής που ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση, τα «βρίσκει» στο τέλος με τους δανειστές και έχει ως κύριο σκοπό την αυτοσυντήρησή της. Το ότι ακόμα και σήμερα η Ελλάδα παραμένει η λιγότερο ελεύθερη, δηλαδή η περισσότερο κλειστή στον ανταγωνισμό οικονομία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η καλύτερη απόδειξη των παραπάνω.

    2. Η Ελλάδα δεν διαθέτει θεσμικό πλαίσιο κατάλληλο για οικονομική ανάπτυξη. Η Ελλάδα είναι η κατεξοχήν χώρα με «κλειστούς» ή «αρπακτικούς» (extractive) θεσμούς, για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία των Acemoglu και Robinson, όπου οι ισχυρές πολιτικές και οικονομικές ελίτ «αρπάζουν» τους πόρους από την υπόλοιπη κοινωνία. Πρόκειται δηλαδή για την κλασική περίπτωση παρεοκρατικού καπιταλισμού (crony capitalism): Με ισχυρά κρατικοδίαιτα μονοπώλια και ολιγοπώλια, με εισαγωγή τεχνολογίας και ανύπαρκτη καινοτομία, έμφαση στην εσωτερική αγορά, ελάχιστες εξαγωγές και φυσικά με υψηλούς δείκτες ανισότητας και ένα διογκωμένο αλλά αναποτελεσματικό και άρα ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας. Είναι μια χώρα με δυσανεξία στις δομικές μεταρρυθμίσεις, με θεσμοθετημένα εμπόδια στην είσοδο για τις νέες επιχειρήσεις, με αντικίνητρα για την καινοτομία και βέβαια ο παράδεισος της προσοδοθηρίας και της διαφθοράς. Προσθέστε σε όλα αυτά τη διαβόητη αναποτελεσματικότητα της κρατικής μηχανής και τους απελπιστικά αργούς ρυθμούς της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα με αρνητικά ρεκόρ στην απονομή δικαιοσύνης: 4,5 χρόνια για να εφαρμοστεί μια σύμβαση και σχεδόν 4 για να ξεμπερδέψεις από μια πτώχευση! Όσο και να μειωθεί λοιπόν το κόστος της εργασίας μην περιμένετε να αυξηθεί πραγματικά η ανταγωνιστικότητα χωρίς ριζικές μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα που ούτε να γεννηθεί μπορεί μια οικονομική σχέση αλλά ούτε και να πεθάνει μην περιμένετε επενδύσεις!

    3. Η Ελλάδα δεν έχει ελίτ που να κατανοούν τον τρόπο που λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αρκεί να παρακολουθήσετε ένα δελτίο ειδήσεων για να φρίξετε από τον οικονομικό αναλφαβητισμό, την παθολογική ιδεοληψία και την άγνοια κινδύνου του πολιτικού συστήματος. Αδυνατεί ακόμα και στοιχειωδώς να συνδέσει την τρομακτική ανεργία και την τραγική φυγή εγκεφάλων (brain drain) με τα δύο προβλήματα που παρουσιάσαμε παραπάνω. Μια χώρα που γηράσκει, με ρεκόρ συνταξιούχων και πρωταθλήτρια στο ποσοστό ατόμων που εξαρτώνται από το κράτος για την επιβίωσή τους, με το χαμηλότερο δείκτη εμπιστοσύνης (trust) και υποτυπώδες κοινωνικό κεφάλαιο, αδυνατεί να καταλάβει τα αίτια, να συνδέσει τα προφανή. Μην εκπλήσσεσθε εάν και η ηγεσία της αντανακλά πιστά το πραγματικό πρόσωπο αυτής της χώρας.

    Αυτό είναι, σε πολύ αδρές γραμμές, το πρόβλημα της Ελλάδας (αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το θέμα, θα βρείτε ένα πιο εκτεταμένο και εμπεριστατωμένο κείμενό μου εδώ). Προφανώς δεν είναι τα μοναδικά προβλήματα. Είναι όμως τα σημαντικότερα γιατί είναι δομικά. Ας κάνουμε ένα απλό διανοητικό πείραμα. Ας φανταστούμε ότι το χρέος μας εξαφανίζεται με ένα μαγικό τρόπο. Αυτά τα τρία σοβαρά δομικά προβλήματα θα μας ξαναφέρουν ακριβώς στην ίδια (ίσως και χειρότερη) θέση μ’ αυτήν που βρεθήκαμε το 2010. Οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας (παγκόσμια κρίση, προβλήματα της ευρωζώνης, ηθικός κίνδυνος) θα αποτελούν αφορμές για την καταβύθισή μας.

    Να λοιπόν γιατί είμαι τόσο απαισιόδοξος. Όχι μόνο γιατί λίγα πράγματα άλλαξαν ουσιαστικά μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, από το 2010 μέχρι σήμερα. Όχι μόνο γιατί προφανώς δεν μάθαμε κάτι ούτε εκμεταλλευτήκαμε την κρίση. Αλλά κυρίως γιατί η σημερινή κυβέρνηση συμπυκνώνει με τον πιο θλιβερό και μίζερο τρόπο όλη την κακοδαιμονία της μεταπολίτευσης. Είναι ο τελευταίος σπασμός ενός αποτυχημένου κράτους που θα σπαρταρήσει μια τελευταία φορά πριν μας πάρει μαζί του στο βυθό.

    Μην το εκλάβετε σαν προφητεία (θα ήταν γελοίο), ούτε καν σας πρόβλεψη (θα ήταν αμετροεπές). Αλλά τουλάχιστον για μένα η συνέχεια είναι σε μεγάλο βαθμό προδιαγεγραμμένη. Διότι ενώ αυτή η κυβέρνηση έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των προηγουμένων – έχει πολιτικό κεφάλαιο να ξοδέψει και δεν έχει ισχυρή λαϊκιστική αντιπολίτευση απέναντί της – έχει επίσης τρία σημαντικά μειονεκτήματα: απεχθάνεται τις ανοικτές αγορές και τον ανταγωνισμό, δεν έχει καμία διάθεση να διαμορφώσει ένα οικονομικά αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο και βέβαια η ηγεσία της έχει μια τερατωδώς διαστρεβλωμένη εικόνα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος.

    Τι πιθανότητες έχει μια τέτοια κυβέρνηση να πετύχει; Μηδαμινές.

    Τι μπορεί να λειτουργήσει θετικά σε ένα τόσο ζοφερό σενάριο; Η ασφυκτική πίεση που θα της ασκηθεί για να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις και αποκρατικοποιήσεις και βέβαια το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αλλά αρκούν αυτά;

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.oikonomia&id=43635

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: