Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Το πραγματικό διακύβευμα των επικείμενων εκλογών

 Τι είναι τελικά αυτό που θα καθορίσει κατά κύριο λόγο τις επιλογές της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων στις 20 Σεπτεμβρίου; Τι είναι αυτό που θέλουν οι ψηφοφόροι;

Γράφει: Στάθης Σχινάς

Να τιμωρηθεί ο Τσίπρας; Να ανοίξει νο δρόμος προς τη δραχμή; Να νικήσει πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ και να σχηματίσει κυβέρνηση ο Αλέξης Τσίπρας; Να δημιουργηθεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή ειδικού σκοπού; Κάτι άλλο;

Παρά τον τεράστιο λαϊκό ενθουσιασμό που οδήγησε στο εθνικά υπερήφανο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το κλίμα τώρα είναι μάλλον εντελώς διαφορετικό.

Βεβαίως οι βιώνοντες εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα στις οργανώσεις της Αριστεράς και ζώντας στον μικρόκοσμό τους, αυτόν τον καιρό είτε αποθεώνουν τον μύθο τους «αποκαλύπτοντας τους ¨συμβιβασμένους μνημονιακούς¨ πρώην συντρόφους τους», είτε διακατέχονται από μια κάποια τάση αποστράτευσης, είτε υπερασπίζονται σε μεγάλο βαθμό τα θέσμια.

Η μεγάλη εικόνα όμως δεν είναι αυτή ή καλύτερα δεν προσδιορίζεται από την εσωτερική διαμάχη στους κόλπους της Αριστεράς. Και δυστυχώς θα χρειαστεί να γίνουν εκλογές για να καταλάβουν κάποιοι την αλήθεια.

Η παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα, από τον Σεπτέμβριο του 2014, οι ανατροπές στην καθημερινότητα που αυτή συνεπάγεται και η γενικευμένη καθίζηση της οικονομικής δραστηριότητας λόγω των συνεχιζόμενων capital controls και των ανωμαλιών στη λειτουργία των τραπεζών έχουν οδηγήσει σταδιακά την πλειοψηφία των πολιτών σε οριακές καταστάσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία τους επιθυμεί επιστροφή στην κανονικότητα-όσο μίζερη κι αν είναι για πολλούς από αυτούς. Για την αγορά αυτό ισχύει εις τη νιοστή…

Και πολύ φοβάμαι ότι θα υπήρχε στις 20 Σεπτέμβρίου μια θεαματική συντηρητική στροφή της πλειοψηφίας των πολιτών. Αλλά η βαθιά ανυποληψία του παραδοσιακού πολιτικού κόσμου,αυτών που κυβέρνησαν 40 χρόνια την Ελλάδα δεν αποτελεί ελκυστική επιλογή και δεν δημιουργεί βιώσιμη προοπτική. Η πασιφανής αδυναμία των παλαιών κομμάτων να αναδιοργανωθούν και να αναδείξουν αξιόπιστες νέες ηγεσίες, αλλά και να παράγουν φρέκια εναλλακτική πολιτική πρόταση αποδεικνύει τη βαθιά κρίση τους και τα κάνει περισσότερο ανυπόληπτα!

Το μέγα διακύβευμα των εκλογών, λοιπόν, είναι προκύψει αποτέλεσμα που θα παράξει πολιτική σταθερότητα.

Και να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να κάνει το καλύτερο στο πλαίσιο των σημερινών δεσμεύσεων της χώρας.Να διαπραγματευτεί την απομείωση του χρέους,να δημιουργήσει κλίμα σταθερότητας για να υπάρξουν παραγωγικές επενδύσεις. Που θα υπερασπιστεί τους πιο αδύνατους… Και το κυριότερο να επεξεργαστεί μια πειστική στρατηγική εξόδου από το Μνημόνιο βάζοντας τέλος στη υπερχρέωση, πράγμα που σημαίνει τέλος στη διαπλοκή,τη φοροδιαφυγή και την ασυδοσία.

Με βάση αυτά τα κριτήρια ποιόν ή ποιούς νομίζετε ότι θα επιλέξει στις 20/9 η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών;

Τι είναι τελικά αυτό που θα καθορίσει κατά κύριο λόγο τις επιλογές της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων στις 20 Σεπτεμβρίου; Τι είναι αυτό που θέλουν οι ψηφοφόροι;

http://www.fmvoice.gr/index.php/2012-09-12-05-29-17/columnists/focus/item/117578-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8D%CE%B2%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%8E%CE%BD

 

Advertisements

28/08/2015 - Posted by | -Εκλογές, -Ιδεολογικά, -Κρίση

4 Σχόλια »

  1. Αριστείδης Χατζής

    Η αριστερή παρένθεση

    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ζητήσει εκλογές αποτελούσε σχεδόν μονόδρομο. Δύσκολα θα έβρισκε στο μέλλον καλύτερη ευκαιρία. Ακόμα και η ημερομηνία που επέλεξε (20 Σεπτεμβρίου) δεν είναι τυχαία. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

    (α) Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει πολύ δημοφιλής. Συνεχίζει να διατηρεί την εικόνα του καλού συμπαθούς παιδιού που αγωνίστηκε σκληρά και έπεσε ηρωικά. Ένας Δαβίδ που τα έβαλε με τον πανίσχυρο Γολιάθ αλλά τελευταία στιγμή τον πρόδωσε η σφεντόνα. Ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού θεωρεί ότι αυτή η διαπραγμάτευση έπρεπε να γίνει ακόμα κι αν απέτυχε παταγωδώς. Έπρεπε δηλαδή να γίνει για την τιμή των όπλων. Το ότι η διαπραγμάτευση είχε τρομακτικό οικονομικό κόστος δεν γίνεται κατανοητό ή πάντως δεν συνδέεται επαρκώς με την εντυπωσιακά προβληματική διαπραγματευτική τακτική. Από τη μια ο οικονομικός αναλφαβητισμός και από την άλλη το αίσθημα θυματοποίησης, διαστρεβλώνουν την εικόνα του μέσου Έλληνα για τις ικανότητες και την (α)καταλληλότητα του πρωθυπουργού. Η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ πράξεων, παραλείψεων, επιλογών και αποτελεσμάτων καλύπτεται από το σύννεφο της πολιτικής άγνοιας.

    (β) Ο Αλέξης Τσίπρας παίζει χωρίς αντίπαλο. Είχα γράψει, αμέσως μετά το δημοψήφισμα, ότι η πολιτική του κυριαρχία θυμίζει εκείνη του Ελευθερίου Βενιζέλου την περίοδο 1909-1912. Παίζει κυριολεκτικά χωρίς μεγάλο αντίπαλο. Δεν υπάρχει κανείς που να διεκδικεί σοβαρά τη θέση του πρωθυπουργού. Η Νέα Δημοκρατία έχει έναν προσωρινό αρχηγό και τα άλλα κόμματα είναι πολύ μικρά. Δεν υπάρχει (ή τουλάχιστον δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) καμία προσωπικότητα που να μπορεί να συσπειρώσει τον χώρο που βρίσκεται στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ και να αποτελέσει ένα αντίπαλο δέος.
    Αλέξης Τσίπρας φαίνεται καταρχήν να έχει μία ακόμα πολιτική ευκαιρία. Φαίνεται δηλαδή πολύ πιθανό να πάρει μια ακόμα ψήφο ανοχής ακόμα κι από ανθρώπους που σίγουρα δεν είναι ενθουσιασμένοι μαζί του. Βοηθάει σ’ αυτό και η «ορμή» (momentum) από τον θρίαμβο του δημοψηφίσματος που είχε, μεταξύ των άλλων, και το εξής αποτέλεσμα: πολλά άτομα (κυρίως νέες/οι) που δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο, ένιωσαν να «ταυτίζονται» μαζί του.

    (δ) Είναι φανερό ότι όλα τα παραπάνω πλεονεκτήματα θα αρχίσουν να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι όταν τελειώσει το καλοκαίρι, δηλαδή η περίοδος της προσωρινής ευμάρειας που εξασφαλίζουν οι διακοπές και οι εισροές από τον τουρισμό. Ακόμα και όσοι αδυνατούν ή δεν θέλουν να δουν τις καταστροφικές συνέπειες των επτά μηνών ανερμάτιστης διακυβέρνησης και ειδικά των capital controls, θα αρχίσουν να τις νιώθουν στο πετσί τους. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα αρχίσει και η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Τότε δεν θα μειωθεί απλώς το ποσοστό αποδοχής και θα εξατμιστεί η δημοφιλία. Τότε «θα αδειάσει η Κόλαση», όπως γράφει γλαφυρά ο Σαίξπηρ, γιατί όλοι οι διάβολοι θα βρίσκονται εδώ.

    (ε) Υπάρχει ακόμα ένας λόγος που πιέζει την κυβέρνηση. Το νέο κόμμα στα αριστερά της, στο μαλακό υπογάστριό της. Το κόμμα που θα έχει σαν στόχο (και προϋπόθεση επιβίωσης) την αποδόμηση των (α)-(γ). Αυτό το κόμμα δεν θα πρέπει να έχει τον χρόνο να οργανωθεί πανελλαδικά, δεν θα πρέπει να εμφανιστεί στο Κοινοβούλιο ως ισχυρή ομάδα, δεν θα πρέπει να έχει τη δημοσιότητα που θα του επιτρέψει να προκαλέσει μεγάλη ζημιά, τουλάχιστον σ’ αυτές τις εκλογές. Δεδομένου ότι το νέο κόμμα δεν είναι απλώς μια σύναξη δυσαρεστημένων αλλά αποτελεί τον πυρήνα του παλιού, μικρού αλλά δυναμικού και ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ, το κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο.

    Γι’ αυτό η 20ή Σεπτεμβρίου είναι η ιδανική ημερομηνία για τον ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό όλοι οι υπόλοιποι (κυρίως η Ν.Δ., η Λαϊκή Ενότητα και η Πρόεδρος της Βουλής) παίζουν κατενάτσιο. Ακόμα και μία εβδομάδα μπορεί να στοιχίσει την πλειοψηφία.

    Αλλά υπάρχει άλλο ένα ερώτημα. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα θα λειτουργήσουν; Ή θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τον Αλέξη Τσίπρα νωρίτερα; Άλλωστε δεν ζούμε υπό φυσιολογικές συνθήκες. Είμαστε στον 6ο χρόνο κρίσης, στην περίοδο που το πολιτικό σκηνικό αλλάζει αστραπιαία και που οι γάιδαροι πετάνε – δηλαδή στην περίοδο που ο Βασίλης Λεβέντης φαίνεται να μπαίνει πανηγυρικά στη Βουλή.

    Η περίοδος των μνημονίων έχει εξελιχθεί σε πολιτική κρεατομηχανή. Ο Αλέξης Τσίπρας, που μόλις υπέγραψε ένα τροφαντό μνημόνιο, βλέπει μπροστά του τους κοφτερούς δίσκους να τον πλησιάζουν απειλητικά. Ο ίδιος έκανε ό,τι μπορούσε από το 2010 μέχρι σήμερα για να τους ακονίσει. Και τώρα έχουν αυτονομηθεί.

    Πώς θα αντιμετωπίσει τα παλιά δικά του επιχειρήματα όταν θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα επιχειρήματα των συκοφαντημένων από τον ίδιο αντιπάλων του; Πώς θα αντέξει ψυχολογικά την αντιπολίτευση από τους κλώνους του; Πώς θα διαχειριστεί έναν διμέτωπο αγώνα που θα έχει τα χαρακτηριστικά ανταρτοπόλεμου;

    Το χειρότερο απ’ όλα: συνέβη ήδη αυτό που ο ίδιος φοβόταν από την αρχή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ των επτά μηνών ήταν μια σύντομη αριστερή παρένθεση. Όποια κυβέρνηση προκύψει από αυτές τις εκλογές μπορεί να αποτελέσει κι αυτή σύντομη παρένθεση ή όχι. Σίγουρα όμως δεν θα είναι αριστερή.
    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=42658

    Σχόλιο από Β. | 29/08/2015

  2. 30.08.2015

    Δ. Ραυτόπουλος,: Αντιμετωπίσαμε την κρίση διχαστικά και αποτύχαμε

    ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

    Είχα πρωτοακούσει για τον Δημήτρη Ραυτόπουλο, φοιτητής, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρχε σχεδόν ένας μύθος γύρω από το όνομά του, μύθος που μιλούσε για τον διανοούμενο της Αριστεράς, από τους σημαντικότερους της μαρξιστικής κριτικής μεταπολεμικά, ο οποίος όμως είχε εναντιωθεί στον ιδεολογικό δογματισμό του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στην «κομματικότητα» της λογοτεχνίας και στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

    «Τον Οκτώβριο του 1952, μόλις βγήκα από το στρατόπεδο εξορίστων του Αγιου Ευστράτιου –ως αδειούχος εξόριστος– πήγα στην “Αυγή” και δούλεψα από το πρώτο φύλλο της, ως ρεπόρτερ. Ο τότε διευθυντής της “Αυγής”, ο Βασίλης Εφραιμίδης, εμάς τους διανοούμενους μας αποκαλούσε μισοαστεία, μισοαπειλητικά “φορμαλιστές” – που ήταν ύβρη στην κομματική γλώσσα. Οπως αργότερα μας χαρακτήριζαν “ρεβιζιονιστές”, ακόμη βαρύτερο αυτό. Μας είχε, λοιπόν, ο Εφραιμίδης σε καραντίνα ιδεολογική, μακριά από τα πνευματικά θέματα της εφημερίδας. Είμαστε συχνά εκεί τότε με τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Κώστα Κουλουφάκο και άλλους από το φυτώριο της εξορίας, αλλά ο Εφραιμίδης τη στήλη της βιβλιοκρισίας δεν μας την εμπιστευόταν. Εχρισε κριτικό έναν δικηγόρο φίλο του, κομματικό γρανίτη, και επιπλέον Πόντιο, όπως και ο ίδιος. Ηταν καλός και τίμιος ο ευνοούμενος κριτικός, αλλά ολωσδιόλου άσχετος, κυριολεκτικά απροσδιόνυσος» θυμάται σήμερα ο κ. Ραυτόπουλος, μιλώντας για τα πρώτα βήματά του. «Ο Εφραιμίδης όταν ήταν ευχαριστημένος από τη δουλειά μου με φώναζε Ραυτοπουλίδη, ύψιστη εύνοια. Στο τέλος όμως παραλίγο να ’ρθούμε στα χέρια. Εφυγα από την “Αυγή” και επέστρεψα όταν έφυγε ο Εφραιμίδης».

    Περνώντας τα χρόνια, «συναντούσα» τον Δημήτρη Ραυτόπουλο μέσα από τις κριτικές του στην «Αυγή» και σε άλλα έντυπα, καθώς και μέσα από αναφορές άλλων στην «Επιθεώρηση Τέχνης». Το θρυλικό περιοδικό στο οποίο ο Ραυτόπουλος ήταν συνιδρυτής και στυλοβάτης από το 1954 έως το τέλος (το έκλεισε η δικτατορία), το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της πνευματικής ζωής μετά το ρήγμα του εμφυλίου πολέμου και έσπασε το πολιτιστικό γκέτο της Αριστεράς. «Αλλά η κομματική ηγεσία το υποπτευόταν, το υπονόμευε όταν δεν μπορούσε να το ελέγξει και κάποτε επενέβαινε βάναυσα», μου λέει ο Δημήτρης Ραυτόπουλος. Μάλιστα, στο βιβλίο της «Μαρτυρίες μιας διαδρομής», η Ελλη Παππά λέει για την «Επιθεώρηση Τέχνης» ότι «τα στελέχη μας (του ΚΚΕ), που κοιμήθηκαν χρουστσοφικοί και ξύπνησαν μπρεζνιεφικοί την καταδίκασαν για αναθεωρητισμό και έως σήμερα μιλούν με μίσος γι’ αυτή».

    Ολοκληρωτικοί μύθοι

    Μεταπολιτευτικά, ο Δημήτρης Ραυτόπουλος εδραίωσε τη θέση του ως ένας από τους σημαντικότερους κριτικούς και μελετητές της μεταπολεμικής περιόδου. Πρόσφατα τον πέτυχα να σχολιάζει, σε έγκυρο περιοδικό, μία νέα έκδοση του έργου του Αρθουρ Κέσλερ «Το μηδέν και το άπειρο», ένα βιβλίο-σταθμό για τη μεταπολεμική αφύπνιση και τη διάλυση των ολοκληρωτικών μύθων, όπως εκείνον της ΕΣΣΔ. Τον ίδιο καιρό, είχε γράψει ένα άρθρο για την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη δυσκολία της πορείας της προς την ομοσπονδιακή ολοκλήρωση και τις ελληνικές επικίνδυνες παλινωδίες.

    – Πώς εξηγείτε τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες;

    – Πρώτον, με τον πατροπαράδοτο αριστερό οπορτουνισμό. Βαθιές είναι οι ρίζες του. Στα πρώτα βήματα της επιβολής του ναζισμού, τα σταλινικά κομμουνιστικά κόμματα, με πρώτο το γερμανικό, σιγοντάρισαν τον Χίτλερ, θεωρώντας κύριο εχθρό τη σοσιαλδημοκρατία. Δεύτερη μεγάλη παράδοση, η εθνικιστική στροφή του Στάλιν, όταν είδε ότι ο κομμουνισμός δεν ενέπνεε την αντίσταση στη γερμανική εισβολή. Ας μην ξεχνάμε τη λυκοσυμμαχία Χίτλερ – Στάλιν για τη μοιρασιά-σκύλευση της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών. Στον Στάλιν λοιπόν, χρειαζόταν η υποχώρηση του διεθνισμού, ώστε να θεμελιώσει τη θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού «σε μία μόνη χώρα». Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίχθηκε στον εθνολαϊκισμό και στη συνωμοσιολογία ώστε να εξάψει αντιευρωπαϊκά πάθη, να κηρύξει τη χάρτινη απελευθερωτική Αντίσταση. Οι του ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν στο σημείο, με το απίθανο δημοψήφισμά τους, να συγκαταμετρηθούν με τις ψήφους των χρυσαυγιτών! Θα τους θυμίσω ότι κατά τον Λένιν που θαυμάζουν και ίσως λατρεύουν, «ο σοσιαλιστικός οπορτουνισμός είναι ένας εχθρός του σοσιαλισμού, που φόρεσε μαρξιστική στολή». Ο Βλαδίμηρος Ιλιτς εννοούσε οπορτουνιστές τους σοσιαλδημοκράτες, αλλά το τσιτάτο πάει γάντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

    Τα μέτρα Μπαλτά προκαλούν στρεβλώσεις στα ιδρύματα

    «Το θεσμικό πλαίσιο για τα πανεπιστήμια, που θεσμοθετήθηκε το 1982, ήταν πρόοδος σε σχέση με ό,τι επικρατούσε. Αυτό δεν μπορεί να ισχύει και σήμερα, 40 χρόνια μετά» απαντά ο κ. Ραυτόπουλος, στην ερώτηση σχετικά με τις αλλαγές που προώθησε η κυβέρνηση στον τρόπο λειτουργίας των πανεπιστημίων. Αλλαγές –π.χ., η ψήφος των φοιτητών για τις πρυτανικές εκλογές, η συμμετοχή τους στα όργανα των ΑΕΙ, η κατάργηση των Συμβουλίων και της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας– που επιστρέφουν τα ΑΕΙ στο θεσμικό πλαίσιο του 1982. «Το αναρχο-συνδικαλιστικό μοντέλο που κυριάρχησε τον Μάη του ’68 δεν μπορούσε να είναι μακρόβιο. Ολοι το γνώριζαν. Και για τα μέτρα, τα οποία πρότεινε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να επανέλθουν στα ΑΕΙ, στην πράξη αποδεδειγμένα έχουν δημιουργήσει πολλές στρεβλώσεις στη λειτουργία των ιδρυμάτων. Για παράδειγμα, μπορεί οι φοιτητές να έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλά στην πράξη οι κομματικές νεολαίες είναι εκείνες που αποκτούν την εξουσία και κυριαρχούν στη λειτουργία του ΑΕΙ. Δεν είναι τα ανεπηρέαστα κριτήρια των φοιτητών που κρίνουν τους καθηγητές. Αντιθέτως, οι επιλογές των κομμάτων μεταφέρονται και επιβάλλονται στους θεσμούς της εκπαίδευσης» παρατηρεί ο ίδιος.

    Ο κ. Αριστείδης Μπαλτάς δήλωσε στη Βουλή μαρξιστής. Αλλωστε, έχει μελετήσει τον Γάλλο μαρξιστή, φιλόσοφο Λουί Αλτουσέρ, για τον οποίο έχει γράψει και δύο βιβλία. «Εχω διαβάσει κείμενα του κ. Μπαλτά. Ο Λουί Αλτουσέρ, που τον έχει επηρεάσει, επιχειρεί να περισώσει τα ιδεολογικά υπολείμματα του μαρξισμού, αλλά οι θεωρίες του δεν μπορούν να έχουν αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων.

    Ηταν γνήσιος σταλινικός και μαοϊκός. Ακόμη και μέσα στην ατμόσφαιρα του Μάη του ’68, εκείνος κήρυσσε την αντίθεσή του στις τάσεις εκμοντερνισμού του Γαλλικού Κ.Κ.» σχολιάζει ο κ. Ραυτόπουλος. «Τον Μάιο του 1968 ένα κύμα ηλιθιότητας κατέκλυσε την Ευρώπη υπέρ του Μάο και της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα. Εγώ έγραφα το 1966 ότι η Πολιτιστική Επανάσταση αποτελεί προσβολή κατά του πολιτισμού και κατά της επανάστασης. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τότε οι νέοι γίνονταν Μαοϊκοί!» προσθέτει, και όταν επισημαίνω ότι δέχθηκε σφοδρότατη κριτική για τις θέσεις αυτές από τα κομματικά όργανα της Αριστεράς, χαμογελά και απαντά: «Σύμφωνα με τον σταλινικό κανόνα, για να προσεγγίσει ο κομματικός διανοούμενος τον προλετάριο, το μόνο που έχει να κάνει είναι να μη μιλάει, να μη γράφει και, προπαντός, να μη σκέφτεται κάτι παραπάνω από έναν οδοκαθαριστή. Το λέει ο Αρθουρ Κέσλερ, όχι εγώ».

    Ηταν η χειρότερη κυβέρνηση της δημοκρατίας και η πιο παλαβή

    «Η Ελλάδα δεν έχει ξεπεράσει την οικονομική κρίση, διότι την έχει αντιμετωπίσει διχαστικά, ως μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Δεν συνέβη το ίδιο σε άλλες χώρες, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Κύπρο όπου ομονόησαν για τα μέτρα και για τον λόγο αυτό τώρα βρίσκονται σε καλύτερη θέση» παρατηρεί ο κ. Ραυτόπουλος. Ωστόσο, ένα θέμα που έρχεται στην κουβέντα ως αντίβαρο όταν πάει να πάρει ρότα κατά της στάσης των Ελλήνων στην πρόσφατη κρίση, είναι η στάση των Ευρωπαίων, η αλληλεγγύη τους προς τους Ελληνες. «Η άποψη ότι η Ευρώπη είναι κακή και η Ελλάδα καλή, είναι προπαγάνδα που υιοθετείται από εκείνους που ουσιαστικά επιδιώκουν να μη λυθεί το πρόβλημα, είναι μία καταστροφική άποψη. Ισως και να έχει βάση στο γεγονός ότι μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς ήταν κατά της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης» λέει και είναι αισθητά ο θυμός και η απογοήτευση στην ένταση της φωνής του. «Στο πλαίσιο μιας οικονομικής και νομισματικής ένωσης, οι Ευρωπαίοι θέλουν να πείσουν τους λαούς τους να δώσουν και άλλα χρήματα για τη διάσωση της Ελλάδας. Γιατί δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα των άλλων; Είμαστε το κέντρο του κόσμου; Δεν μας προβληματίζουν οι εξελίξεις; Κορδωνόμαστε ότι έχουμε γίνει απειλή, ενώ έχουμε χάσει την όποια αξιοπιστία μας έναντι των υπολοίπων λαών. Και εντέλει, δεν μας βάζει σε σκέψεις ότι δεν ξεσηκώθηκε η “Ευρώπη των λαών” πίσω από τη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ;».

    Με τον ίδιο, υψηλό, τόνο σχολιάζει και τις επί πέντε μήνες διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης για το νέο πακέτο βοήθειας. «Τους ζητούσαμε νέο δάνειο χωρίς όρους, τη βοήθειά τους να την κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και ουσιαστικά για να εφαρμόσουμε μία πολιτική, η βάση της οποίας είναι ακριβώς εκείνη που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Αυτό σημαίνει να συντηρούμε μία οικονομία παρασιτική, αντιπαραγωγική, βασιζόμενη στην επιδότηση και την κατανάλωση».

    – Από την άλλη, δεν θεωρείτε ότι υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, ότι πολλών τα οικονομικά έχουν καταρρεύσει και έχουν μείνει χωρίς ένα δίχτυ ασφαλείας;

    – Βεβαίως, και είναι χρέος της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, στηρίζοντας τη μεσαία τάξη που είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Ομως, ας μη γενικεύουμε και κυρίως ας μην καταφεύγουμε σε εύκολα συμπεράσματα. Υπάρχει ανθρωπιστική κρίση όταν για παράδειγμα οι κονσερβοποιίες φρούτων της Βόρειας Ελλάδας διαμαρτύρονται ότι δεν βρίσκουν Ελληνες εργάτες και παίρνουν Πακιστανούς; Εγώ, τον Μάιο του 1968, όταν έφυγα από την Humanite (γαλλική εφημερίδα, επίσημο όργανο του Κ.Κ. Γαλλίας) απελπισμένος από αυτά που έβλεπα, έμεινα άνεργος. Καθώς έψαχνα για δουλειά, ένας συμπατριώτης μας μου λέει μια μέρα: «Αν δεν βρεις τίποτα, πας να δουλέψεις στη Ρενό ως ανειδίκευτος εργάτης;». Του απάντησα ότι θα πήγαινα και καθόλου δεν θα ντρεπόμουν, ούτε θα παρίστανα τον ηρωικό προλετάριο. Αντίθετα, θα ντρεπόμουν να ζητήσω τη βοήθεια των δικών μου ή των φίλων. Δεν μπορείς να κάνεις τον αντιστασιακό, τον περήφανο και να ζεις παρασιτικά.

    Παλαβή κυβέρνηση

    – Πώς κρίνετε τις πρόσφατες εξελίξεις;

    – Ζήσαμε τα νέα Ιουλιανά, μετά από εκείνα του ’65. Τότε δράστης ήταν η Δεξιά (το Παλάτι) και η καταστροφή που έφερε ήταν, κατά κύριο λόγο, πολιτική: η δικτατορία και, δευτερογενώς, η εθνική τραγωδία της Κύπρου. Σήμερα, αυτουργός είναι η ριζοσπαστική αριστερά και η εν εξελίξει καταστροφή που εξαπέλυσε είναι σύμφωνη με τον δικό της χαρακτήρα: ριζοσπαστική, σε όλα. Στα δημοσιονομικά, στο βιοτικό επίπεδο, στα πολιτικά ήθη, στη θεσμική λειτουργία, στη διεθνή θέση της χώρας και την αξιοπρέπειά της, μαζί με τον επικίνδυνο κλονισμό της εθνικής ασφάλειας. Τελικά, η «πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνηση, τρομαγμένη μπροστά στο αποτέλεσμα της ανόητης μπλόφας που επιχείρησε, οπισθοχώρησε άτακτα και αρχίζει να διαλύεται. Συνέχισαν να κυβερνούν χάρη στον πατριωτισμό και τη φρόνηση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, έχοντας αντιπολίτευση το ίδιο τους το κόμμα. Αφήνουν να εννοηθεί ότι υπέκυψαν στον εκβιασμό για να πάρουν τα λεφτά των άλλων χωρών, αλλά ότι δεν θα εφαρμόσουν τη συμφωνία. Επιμένουν στο ψέμα, τον άκρατο λαϊκισμό και την κρατικιστική τους ιδεολογία. Πρόκειται για τη χειρότερη κυβέρνηση της δημοκρατίας, και την πιο παλαβή. Δεν είμαι πολιτικός και αποστρέφομαι το «πολιτικώς ορθόν». Με εξεγείρει το ότι ζητάνε και τα ρέστα, θριαμβολογούν, διαστρέφουν την πραγματικότητα, φοβερίζουν. Ως μαρξιστικά απολιθώματα, ο λόγος τους εξακολουθεί να εμπνέεται από κάποια μεσσιανική αποστολή, ως εντολοδόχων της Ιστορίας και κατόχων της απόλυτης αλήθειας.

    «Φιλιππικός ο λόγος σας» παρατηρώ. Γελάει και καταλήγει: «Επί της πασοκικής βερεσέ ευημερίας, σε ανάλογη παρατήρηση, είχα αναφερθεί στον γελοίο παρενδυτικό και κομματικό μαϊμουδισμό της αρειμάνιας αριστεροσύνης, λέγοντας ότι δεν θα αφήσω ποτέ μουστάκια και γένια. Θα το επαναλάμβανα σήμερα, αλλά, εκτός από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, ούτε ο Αλέξης ο Τσίπρας ούτε η Ζωή η πρόεδρος έχουν τέτοια τριχοφυΐα».

    Η συνάντηση

    Συναντηθήκαμε στο Black Duck Garden στον κήπο του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών (Ι. Παπαρρηγοπούλου 5-7, στην πλατεία Κλαυθμώνος), όπου σώζεται ο φοίνικας που είχε φυτέψει η βασίλισσα Αμαλία.
    Ο σημερινός κήπος αποτελεί μικρό μέρος του μεγάλου κήπου των δύο κατοικιών (Σταματίου Δεκόζη Βούρου και Αφθονίδη) που ήταν προσωρινή κατοικία του ζεύγους Οθωνα και Αμαλίας το 1836. Επιλέξαμε δύο σαλάτες: μία με ψητά κολοκυθάκια, ανθότυρο, μαρμελάδα λεμονιού και σάλτσα από μουστάρδα Dijon με σταφίδες και μία με ρόκα, julienne από κολοκύθι, καρότο, καβουρδισμένο αμύγδαλο, ψητό ταλαγάνι Μεσσηνίας και βινεγκρέτ σόγιας. Με τα αναψυκτικά, ο λογαριασμός ήλθε στα 25 ευρώ.

    1924
    Γεννιέται στον Πειραιά.

    1943
    Εισάγεται στο Τμήμα Χημείας του ΕΚΠΑ. Εντάσσεται στην ΕΠΟΝ κατά την ίδρυσή της (23/2/1943).

    1944
    Μετέχει στα Δεκεμβριανά και τραυματίζεται βαριά.

    1945-1981
    Δημοσιογραφική καριέρα.

    1947-1952
    Εξορία σε Ικαρία, Μακρόνησο, Αγιο Ευστράτιο.

    1954
    Συνιδρυτής της Επιθεώρησης Τέχνης.

    1967-1975
    Αυτοεξόριστος στο Παρίσι.

    1975-1976
    Διευθύνει το περιοδικό Ηριδανός.

    1996
    Κρατικό βραβείο για το βιβλίο «Αρης Αλεξάνδρου, ο εξόριστος».

    2008
    Επίτιμος διδάκτωρ στο Τμήμα Φιλολογίας ΑΠΘ.

    http://www.kathimerini.gr/828973/article/proswpa/geyma-me-thn-k/d-raytopoylos-antimetwpisame-thn-krish-dixastika-kai-apotyxame

    Σχόλιο από Κ..... | 31/08/2015

  3. Πόσο κόστισα;

    Του Γιάνη Βαρουφάκη.

    Μετά τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησής μας, αμέσως μετά το δημοψήφισμα, το «αφήγημα των νικητών» (που συμπεριελήφθη μάλιστα στο αγγλικό κείμενο του 3ου Μνημονίου) έχει ως εξής: Στα τέλη του 2014 η ελληνική οικονομία ανέκαμπτε. Αν ο λαός δεν «έσφαλλε» εκλέγοντάς μας, η ανάκαμψη θα συνεχιζόταν και το Μνημόνιο σύντομα θα αποτελούσε παρελθόν. Ομως η διαπραγματευτική στάση που κράτησε η κυβέρνηση Τσίπρα απέναντι στους δανειστές, με πρωταγωνιστή τον υπογράφοντα, βούλιαξε την οικονομία ξανά στην ύφεση και εξανέμισε το μικρό πρωτογενές πλεόνασμα που με τόσο κόπο είχε δημιουργήσει η προηγούμενη κυβέρνηση. «Ευτυχώς», την ύστατη στιγμή ο πρωθυπουργός έκανε πίσω, αντικατέστησε τον υπουργό Οικονομικών που κόστισε στη χώρα από 20 μέχρι και 90 δισ., και έσωσε την παρτίδα, ίσως και την πατρίδα.
    Υπονόμευσα την ανάκαμψη;
    Αν ήμουν «καλός πολιτικός», θα χρησιμοποιούσα τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για να «αποδείξω» ότι, επί υπουργίας μου, η ανάκαμψη ενισχύθηκε με τον ρυθμό της να ξεπετάγεται την περίοδο Απριλίου-Ιουνίου στο 1,6% – πιο ψηλά από τον ρυθμό που υποσχόταν (1,4%) η κυβέρνηση Σαμαρά για την ίδια περίοδο. [1]

    Δεν είμαι όμως «καλός πολιτικός», καθώς επιμένω να λέω την αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία δεν ανέκαμψε επί υπουργίας μου. Οπως βεβαίως δεν υπήρξε καμία ανάκαμψη το 2014 επί ημερών των κ. Σαμαρά – Χαρδούβελη. Επί της ουσίας, τόσο στα τέλη του 2014 όσο και πιο πρόσφατα, τα εισοδήματα συνεχίζουν να συρρικνώνονται. Επειδή όμως οι μέσες τιμές μειώνονται πιο γρήγορα από τα εισοδήματα, το «πραγματικό» ΑΕΠ μοιάζει να ανεβαίνει. Πρόκειται για οφθαλμαπάτη της στατιστικής. [2]

    Η κυβέρνησή μας δεν επέστρεψε λοιπόν τη χώρα στην ύφεση, καθώς ποτέ δεν βγήκαμε από την ύφεση. Ούτε σταμάτησε μια έξοδο από το Μνημόνιο που ήταν αποκύημα της φαντασίας του κ. Σαμαρά. Αν μη τι άλλο, η ύφεση των εισοδημάτων παρέμεινε σταθερή, την ώρα που οι τιμές υποχωρούσαν πιο γοργά, τα χρέη αυξάνονταν και η χώρα βούλιαζε όλο και πιο πολύ.

    Αρνήθηκα τη «δόση» της τρόικας και «έχασα» τα 10,9 δισ. του ΤΧΣ;

    Στόχος μας ήταν μια συμφωνία που να είναι βιώσιμη και να μην ξαναφέρει τη χώρα στα πρόθυρα νέας χρεοκοπίας μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια μετά. «Δεν θα συνηγορήσουμε» είπα στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, «σε άλλο ένα μεσοπρόθεσμο αδιέξοδο μόνο και μόνο για να πάρουμε 7,1 δισ. τώρα και να τα δώσουμε στο ΔΝΤ».

    Αυτή την άμεμπτη στάση η τρόικα εσωτερικού την μετέτρεψε στο γνωστό: «Ο Βαρουφάκης θέλει Μνημόνιο χωρίς χρήματα!» Η διαστρέβλωση εκείνη είχε και το αδελφάκι της: το ανέκδοτο ότι, με τη συμφωνία του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, τους άφησα «να μου πάρουν» τα 10,9 δισ. του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) – ποσό σε ομόλογα που ποτέ δεν ήλεγχε το ελληνικό κράτος έτσι κι αλλιώς και τα οποία η τρόικα θα αποφάσιζε πώς θα τα διαθέσει στις τράπεζες, είτε έμεναν στο ΤΧΣ είτε τα μετέφεραν στην ευρωπαϊκή μητρική του, το ΕΤΧΣ, και μετά ξανά στο ΤΧΣ (όπως θα κάνουν τώρα).

    Τίποτα λοιπόν δεν μου «πήραν»! Απλά, η τρόικα συνέχιζε να λειτουργεί βάσει αποικιοκρατιών συμφωνιών που έκανε με προηγούμενες κυβερνήσεις, με τον φορολογούμενο να δανείζεται υπέρ των τραπεζών, αλλά με τον έλεγχο σταθερά στα χέρια της τρόικας και των τραπεζιτών.
    Εκλεισα τις τράπεζες ως διαπραγματευτικό χαρτί, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ανάγκες κεφαλαιοποίησής τους κατά 15 δισ. (από 10 σε 25 δισ.);

    Οι τράπεζες έκλεισαν για έναν μόνο λόγο: το Eurogroup της 27ης Ιουνίου αποφάσισε να τιμωρήσει την κυβέρνησή μας, και τον γενναίο ελληνικό λαό, επειδή, αντί να υπογράψουμε την απολύτως μη βιώσιμη συμφωνία που προσπάθησαν να μας επιβάλουν στο αμέσως προηγούμενο Eurogroup της 25ης Ιουνίου, αποφασίσαμε να ζητήσουμε τη γνώμη του ελληνικού λαού.

    Τόσο απλά. Από τη στιγμή που το Eurogroup έδωσε στην ΕΚΤ το πράσινο φως να σταματήσει την παροχή νέας ρευστότητας στις τράπεζες, μέσω του ELA, η μόνη επιλογή που είχα ήταν μεταξύ του να κλείσουμε τις τράπεζες συντεταγμένα την επόμενη Δευτέρα το πρωί ή να αφήσουμε τον κόσμο να μπαίνει στα καταστήματα για να διαπιστώσει πως δεν υπήρχαν μετρητά στα γκισέ.

    Οσο για τις ανάγκες των τραπεζών σε νέα κεφάλαια, τον Ιούνιο του 2014 το ΔΝΤ τις υπολόγιζε σε 25 με 30 δισ., την ώρα που στο ΤΧΣ-ΕΤΧΣ είχαν απομείνει 10,9 δισ. για αυτό τον σκοπό. Βρυξέλλες και Φρανγκφούρτη δεν ήθελαν να παραδεχθούν ότι το 2012 υποτίμησαν το πρόβλημα με τα «κόκκινα» δάνεια, τα οποία συρρικνώνουν την κεφαλαιακή βάση των τραπεζών. Ετσι, περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να φορτώσουν και αυτήν την εγκληματική αστοχία τους στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: τα capital controls που εκείνοι επέβαλαν τα επικαλούνται τώρα, ψευδώς, ως τον λόγο για τον οποίο οι τράπεζες χρειάζονται όχι 10 αλλά 25 δισ. Αλλη μια μεταφορά της ευθύνης από τον θύτη στο θύμα, χωρίς αιδώ, ούτε ίχνος οικονομικής λογικής.
    Το συνολικό «κόστος» που «επέφερα» σε πόσα δισ. ανέρχεται;
    Ενας γρήγορος απολογισμός αποδεικνύει ότι ο επιπρόσθετος δανεισμός που προσέθεσε η εξάμηνη διαπραγμάτευσή μας στα ήδη συμφωνημένα της τρόικας με τις προηγούμενες κυβερνήσεις είναι… μηδενικός. Το 2ο Μνημόνιο προέβλεπε πως την περίοδο 2014-2018 απαιτούνταν περί τα 85 δισ. για να χρηματοδοτείται το (μη βιώσιμο) δημόσιο χρέος μας καθώς και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

    Και από πού θα έρχονταν αυτά τα χρήματα; Θα «προέκυπταν» ως εξής:
    ■ 7,1 δισ. η τελευταία δόση του Δεύτερου Μνημονίου.
    ■ 16 δισ. απομένουσες δόσεις του ΔΝΤ η συμφωνία με το οποίο λήγει τον Μάρτιο του 2016.
    ■ 29 δισ. από παρανοϊκά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (της τάξης του 4,5%), που ποτέ δεν θα μπορούσε να παραγάγει η οικονομία μας.
    ■ 10,9 δισ. του ΤΧΣ-ΕΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
    ■ 22 δισ. που θα αντλούσε η κυβέρνηση Σαμαρά από τις… αγορές (εδώ γελάνε).
    Σύνολο 85 δισ. Το μόνο που άλλαξε με το 3ο Μνημόνιο είναι ότι η τρόικα παραδέχθηκε πως τα χρήματα που είχε υπολογίσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ήταν ανεπαρκή και πως, άλλη μια φορά, οι ανόητοι στόχοι της για το πρωτογενές πλεόνασμα θα αστοχούσαν. Ετσι, ρίχνοντας το φταίξιμο στην κυβέρνησή μας, βρήκαν την ευκαιρία να «διορθώσουν» την αριθμητική τους εις βάρος τού (ήδη μη βιώσιμου) χρέους μας. Την υπόλοιπη ζημιά την έκανε η συνεχιζόμενη ύφεση που οφείλεται στην άρνηση των δανειστών να αποδεχθούν την ανάγκη μιας αναδιάρθρωσης χρέους που να προηγείται (αντί να έπεται) του προσδιορισμού (χαμηλών) πρωτογενών πλεονασμάτων.
    Πόσο «κόστισα» προσωπικά και μέσω των ξένων συμβούλων μου;

    Οταν ανέλαβα το υπουργείο, μου είπαν πως έχω στη διάθεσή μου δύο τεθωρακισμένες BMW. Εδωσα εντολή να μη χρησιμοποιηθούν ούτε μία φορά και να ενεργοποιηθεί η διαδικασία πώλησής τους. Κυκλοφορούσα με τη μηχανή μου, ως γνωστόν, εκτός των διαδρομών προς και από το αεροδρόμιο όπου μετέβαινα με υπηρεσιακό Hyundai δεκαετίας. Κι όταν πετούσα, κάτι που έκανα συνέχεια λόγω διαπραγμάτευσης, ταξίδευα οικονομική θέση, την ώρα που στο μπροστινό μέρος του αεροπλάνου συναθροίζονταν ευρωβουλευτές, βουλευτές της αντιπολίτευσης κ.ά.

    Πολύς λόγος έχει γίνει για τους συμβούλους μου. Αξίζει μια ματιά στο πόσο κόστισαν στον ελληνικό λαό: ακριβώς μηδέν! Κανείς σύμβουλός μου δεν έλαβε ούτε ένα ευρώ. Ούτε ένα! Ποιοι ήταν; Ανάμεσα σε πολλούς, πρώτος ήταν ο φίλος και συνάδελφος James Galbraith, o οποίος εργαζόταν νυχθημερόν στο υπουργείο αλλά και ανά την υφήλιο για εμάς. Ο Jeff Sachs, που μοιράστηκε την τεράστια εμπειρία του στις διαπραγματεύσεις χρεωμένων χωρών με το ΔΝΤ. Ο Larry Summers, π. υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.

    Ο λόρδος Lamont, π. υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας. Ο κ. Glenn Kim, ειδικός σε ζητήματα αναδιάρθρωσης χρέους, τον οποίο συνέχισε να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση μετά την παραίτησή μου. Και τέλος η επενδυτική τράπεζα Lazard, την οποία προηγούμενες κυβερνήσεις πλήρωσαν πολλά εκατομμύρια ευρώ για τις συμβουλές της – συμβουλές που επί υπουργίας μας διέθετε απολύτως δωρεάν και με σημαντικό δικό τους κόστος.
    Τέλος, μου ασκήθηκε κριτική για το υψηλό κόστος μετάβασης της διαπραγματευτικής μας ομάδας στις Βρυξέλλες και διαμονής τους εκεί. Απαντώ πως νιώθω περήφανος γι’ αυτό το «κόστος»! Ηταν το αντίτιμο της αξιοπρέπειας καθώς καταργήσαμε τις εισβολές των τροϊκανών στα υπουργεία και θέσαμε, μαζί με τον Πιερ Μοσκοβισί, τις βάσεις για νέα μορφή διαπραγμάτευσης όπου «υπουργοί μιλούν με υπουργούς και τεχνοκράτες με τεχνοκράτες – στις Βρυξέλλες».

    Επιπλέον, το «καθαρό» αντίτιμο ήταν πολύ μικρό αν λάβει κανείς υπόψη κάτι που λίγοι γνωρίζουν: όταν οι τροϊκανοί έρχονταν/νται στην Αθήνα, ποιος νομίζετε ότι πληρώνει τη «λυπητερή» (ξενοδοχεία, αεροπορικά, δείπνα); Ο Ελλην φορολογούμενος!

    Υπολόγισε κανείς το «κόστος» της αξιοπρέπειας;

    Τη στιγμή εκείνη που ο κ. Ντάισελμπλουμ, στην κοινή μας συνέντευξη τύπου της 30ής Ιανουαρίου, φανέρωσε τη δυσαρέσκειά του προς μια κυβέρνηση αποφασισμένη να περιφρουρήσει τον ορθολογισμό της Ευρώπης και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού δεν μου την συγχωρεί.

    Με τιμά με την οργή της και με ευφάνταστους υπολογισμούς του πόσο «κόστισε» το χαμόγελο που ξαναβρήκαν εκατομμύρια Ελληνες και Ελληνίδες όσο εξελισσόταν η «Ανοιξη της Αθήνας».

    [1] Θα προσέθετα, μάλιστα, πως το επτάμηνο Ιανουαρίου-Ιουλίου του 2015, το πρωτογενές πλεόνασμα ανήλθε στα 3,712 δισ., έναντι πλεονάσματος 2,279 δισ. το αντίστοιχο επτάμηνο του 2014 και στόχου της κυβέρνησης Σαμαρά για πρωτογενές έλλειμμα 2,988 δισ.

    [2] Το «πραγματικό» ΑΕΠ ορίζεται ως ο λόγος του ΑΕΠ σε ευρώ προς τις μέσες τιμές. Οταν ο αριθμητής του κλάσματος (το σύνολο των εισοδημάτων σε ευρώ) μειώνεται πιο αργά από τον παρονομαστή (τον δείκτη των μέσων τιμών), τότε το κλάσμα αυξάνεται! Αυτό όμως είναι δώρον άδωρον καθώς τα χρέη (ιδιωτικά και δημόσια) αποτιμώνται σε ευρώ. Οσο μισθοί και τιμές μειώνονται, ενώ τα χρέη αυξάνονται (λόγω τοκισμού), τόσο πιο πολύ βυθίζονται στην πτώχευση οικονομία και οικογένειες.
    Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

    Σχόλιο από Κ.τ.Π. | 07/09/2015

  4. ΑΛΗΘΕΙΑ 1. Τα μνημόνια τελικά δεν κατέστρεψαν τη χώρα.
    Αποδείχτηκε περίτρανα ότι η κατάρρευση της οικονομίας μας έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο. Τα μνημόνια πρότειναν μεταρρυθμίσεις που ουδέποτε αγγίξαμε.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 2. Τα μνημόνια δεν επέβαλαν την υπερφορολόγηση.

    Η υπερφορολόγηση ήταν επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων με στόχο να μην πειραχθεί το πελατειακό κράτος, που σήμερα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Το Πασοκικό μνημόνιο είχε μίγμα 30% μεταρρυθμίσεις και 70% φόρους, το ΝεοΔημοκρατικό μνημόνιο είχε 50% μεταρρυθμίσεις και 50% φόρους και το Συριζαίϊκο μνημόνιο, μόνο 10% μεταρρυθμίσεις και 90% φόρους.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 3. Οι «διεθνείς τοκογλύφοι» δεν μας ξαναδανείζουν.
    Αποδείχτηκε καταλυτικά ότι η μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι η ΤΡΟΙΚΑ , συγγνώμη οι θεσμοί, και μας δανείζουν με τα χαμηλότερα επιτόκια στον πλανήτη γη. Οι επιλογές της Ρωσίας και της Κίνας αποδείχτηκαν άνθρακας.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 4. Δεν μπορεί να γίνει διαγραφή χρέους.
    Η αναδιάρθρωση του χρέους απαγορεύεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες για κάθε κράτος- μέλος της Ένωσης.
    Η μονομερής διαγραφή του χρέους και η αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης που διεκήρυττε ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί ανέκδοτο , αφού η χρεοκοπία θα πήγαινε την κοινωνία στον διεθνή οικονομικό Καιάδα.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 5. Το ευρώ τελικά είναι φετίχ.
    Η μετάβαση στη δραχμή δεν αποτελεί διέξοδο από την κρίση και θα ισοδυναμούσε με πλήρη προλεταριοποίηση της κοινωνίας, γεγονός που συμφωνεί ακόμα και το ΚΚΕ και δυσκολεύεται να ψελλίσει το ΛΑ.Ε

    ΑΛΗΘΕΙΑ 6. Το χρέος δεν είναι επαχθές και επονείδιστο.

    Κανένα κόμμα και κανένας διεθνής οργανισμός, πλην Κωνσταντόπουλου και Χρυσή Αυγή, δεν υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Το σύνολο του χρέους που έχει η Ελλάδα δεν αποτελείται πλέον από δάνεια ιδιωτικών τραπεζών, αλλά κυρίως από τους προϋπολογισμούς των ευρωπαϊκών κρατών που απαιτούν να επιστραφούν από το πλεόνασμα πλούτου, που μας δίνουν την ευκαιρία να παράξουμε.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 7. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν έγινε για τους τραπεζίτες.
    Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι στην άποψη αυτή προσχώρησε και η κυβέρνηση της «Πρώτης φορά Αριστεράς», όταν εξηγεί στους πολίτες ότι είναι αναγκαία για την εξασφάλιση των καταθέσεων και τη δημιουργία ρευστότητας της αγοράς για την ανάπτυξη της οικονομίας.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 8. Η πάταξη της φοροδιαφυγής και η φορολόγηση του Μεγάλου Κεφαλαίου, δεν αποτελούν λύση ικανή για να λύσει τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.

    Η φοροδιαφυγή είναι διάσπαρτη από τις πολύ μικρές οικονομικές μονάδες της ελληνικής οικονομίας και είναι πολύ δύσκολο να παταχτεί . Η φορολόγηση του Μεγάλου Κεφαλαίου προϋποθέτει την ύπαρξη του. Καλό θα ήταν να μας έλεγαν ποιο είναι το Μεγάλο Κεφάλαιο στη χώρα, πόσο θα το φορολογήσουν και τι περιμένουν να εισπράξουν από αυτό, όταν η χρηματιστηριακή αξία όλων των εταιρειών μαζί δεν καλύπτει ούτε μια δόση προς το ΔΝΤ. Όσο για την Λίστα Λαγκάρντ, η διερεύνηση των υποθέσεων φοροδιαφυγής απαιτεί χρονοβόρες διαδικασίες, σημείωσε, ο Υπουργός Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Νικολούδης.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 9. Οι Γερμανικές αποζημιώσεις και το Κατοχικό δάνειο μπήκαν στο περιθώριο.
    Οι Γερμανικές αποζημιώσεις και το Κατοχικό δάνειο δεν μπορούν να είναι μέρος της διαπραγμάτευσης των μνημονιακών μας υποχρεώσεων προς τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και ούτε φυσικά αποτελεί τη λύση των οικονομικών μας προβλημάτων.

    ΑΛΗΘΕΙΑ 10. Η οικονομική μας ανάπτυξη δεν εξαρτάται από την εκμετάλλευση των ορυκτού μας πλούτου.
    Αν μελετήσει κανείς τον ενεργειακό χάρτη του πλανήτη, οι χώρες πουν έχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής δεν είναι αυτές που έχουν ορυκτό πλούτο, αλλά οι χώρες που εφάρμοσαν πολιτικές απελευθέρωσης της οικονομίας της αγοράς. Η χώρα εξακολουθεί να είναι ενεργειακά εξαρτημένη και η αποτυχία συμφωνίας με «φιλικές» χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Ρωσία και το Ιράν, δεν επιτρέπουν από μέρους μας το διεθνές νταηλίκι.

    Και ένα ΨΕΜΑ . Το μνημόνιο 3 μπορεί να αλλάξει.
    Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το μνημόνιο 3. Το μνημόνιο 3 συνοδεύεται με εκταμιεύσεις χρημάτων ως προϋπόθεση τήρησης των υποχρεώσεων μας. Ήδη έχουμε εισπράξει καμιά δεκαριά δις. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να ελαφρύνει τις επιπτώσεις του, είναι να εφαρμοστούν στην πράξη οι μεταρρυθμίσεις εκσυγχρονισμού της χώρας, μείωση του κράτους και απελευθέρωση της οικονομίας, οι οποίες μακροπρόθεσμα θα θέσουν τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.

    Ψήφο λοιπόν στα φιλοευρωπαϊκά κόμματα που θα σχηματίσουν μια κυβέρνηση συντεταγμένη με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

    Αντώνης Κρούστης

    Σχόλιο από Syriza-idis | 13/09/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: