Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Στα μονοπάτια της σύγχρονης προσφυγιάς

Ένα εξαιρετικό κείμενο από το Κιλκίς των προσφύγων του ’22 και της αλληλεγγύης, την ίδια στιγμή που η ανερμάτιστη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ σε μετανάστες και πρόσφυγες να μεταβούν στον ακριτικό νομό, μήπως και δραπετεύσουν από την Ελλάδα, η οποία από την άλλη πλευρά έχει ανοίξει εντελώς τα σύνορά της…

Στα μονοπάτια της προσφυγιάς

Κείμενο: Κώστας Τερζενίδης –

Στα μονοπάτια της προσφυγιάςΔυο υπέροχα μαύρα μάτια, δυο τεράστια μαύρα μάτια, μια ολόκληρη ήπειρος, η Αφρική. Στέκουν εκεί, απέναντί σου, γεμάτα απορία και αγωνία, ξαφνιασμένα από έναν κόσμο άλλο, τόσο διαφορετικό. Ένα πλάσμα χαριτωμένο, γεμάτο φως και ομορφιά, κουρασμένο το δίχρονο κορμάκι του από μια πορεία χιλιάδων χιλιομέτρων. Από τη Σομαλία της Ανατολικής Αφρικής στα σύνορα της Ειδομένης, κάτω από τον καυτό ήλιο και με το ταξίδι να έχει ακόμη δρόμο πολύ.

Κυριακή μεσημέρι και παραδίπλα η μεγαλύτερη αδελφή του με μια κούκλα στην αγκαλιά κι ένα όνειρο στην ψυχή. Οι γονείς παρακολουθούν τους εθελοντές από Πολύκαστρο και Κιλκίς να αγκαλιάζουν τα παιδιά, να τα γελούν, να τα ταΐζουν, αισθάνονται προς στιγμή μια σιγουριά. Ξέφυγαν τουλάχιστον από τον κίνδυνο για τη ζωή τους, αλλά το ταξίδι μακρύ και σκληρό. Οι δυσκολίες είναι μπροστά.

Στο νου μου έρχονται οι στίχοι από τη μεταλλική φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου:

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η απονιά δε μας τρομάζει
θα έρθει και για μας μια Κυριακή.

Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες
τα καλοκαίρια μας μικρά
κι ατέλειωτοι οι χειμώνες 


Βλέπω έντρομος τις ανθρώπινες γραμμές, ρυάκια του πόνου και τις ελπίδας, να σχηματίζονται και να κινούνται μέσα στα σιταροχώραφα της Ειδομένης, δίπλα στις σιδηροτροχιές του τραίνου, σε κάθε γωνιά της συνοριακής γραμμής, σε κάθε χωραφόδρομο, και φοβάμαι. Τρέμω για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει. Αγριε καπιταλισμέ μου, σε κράζω!

m11Νέοι άνθρωποι, με τα παιδιά στους ώμους, με το φόβο στα πρόσωπα, ξεκίνησαν από χώρες μακρινές, Συρία, Σουδάν, Σομαλία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, με τα πόδια, με σαπιοκάραβα και ξανά με τα πόδια, με προορισμό τον …παράδεισο της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης.

Θυμάμαι τα πικραμένα λόγια του παππού Ισαάκ, το κλάμα της ψυχής του για τον ξεριζωμό από την πατριδα, τον Πόντο, τις μακρινές διαδρομές με τα πόδια, με τα κάρα, με τα βαπόρια, τους κινδύνους, τις αγωνίες, τους θανάτους των μικρών παιδιών από τις κακουχίες και τις αρρώστιες, τον πόνο της προσφυγιάς. Πόνος, ατέλειωτος πόνος, αλλά κι ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο. Που δεν ήρθε, διάολε, ποτέ. Πόλεμος, εμφύλιος και μετά πάλι προσφυγιά, στις φάμπρικες της Γερμανίας, της Σουηδίας. Και τώρα; Τα παιδιά της μνημονιακής Ελλάδας παρακολουθούμε -έντρομοι από το μέγεθος της δυστυχίας- χιλιάδες πρόσφυγες από Ασία κι Αφρική να διασχίζουν τη χώρα μας, να περπατούν από Θεσσαλονίκη μέχρι Ειδομένη, αναζητώντας το δρόμο της μεγάλης φυγής για το αύριο. Νέα παιδιά τα περισσότερα, με τη ζωή μπροστά τους, με τις πληγές ανοιχτές ακόμη στην ψυχή τους, με τσακισμένα τα όνειρά τους. Κάποια έχουν το κουράγια να σηκώσουν τα χέρια και μπροστά στο φακό να σχηματίσουν το σήμα της νίκης. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

Σκέφτομαι τις άθλιες φασιστοειδείς κραυγές, που μιλούν για «ανθρώπινα σκουπίδια» κι ανατριχιάζω. Σε ποιο Θεό πιστεύουν; Πως σ’ έναν τόπο της προσφυγιάς και της διασποράς μπορούν να φυτρώσουν τέτοια φασιστοειδή αγκάθια, με τόσο δηλητήριο στην ψυχή;

Το κράτος ανήμπορο, ανύπαρκτο, μήτε θέλει, μήτε μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια μεταναστευτικά κύματα. Το δικό του ρόλο προσπαθούν να καλύψουν, με νύχια και με δόντια, μέσα σε μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς αποσυντίθεται, εθελοντικές ομάδες και οργανώσεις, πολίτες ευαισθητοποιημένοι από το νομό Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη. Κάθε Κυριακή οι εθελοντικές ομάδες του Πολυκάστρου και του Κιλκίς επιχειρούν να απαλύνουν τον πόνο και τις δυσκολίες των προσφύγων, μοιράζοντας νερά, τρόφιμα, ρουχισμό, μα κυρίως μια ανοιχτή αγκαλιά κι ένα χαμόγελο.

Στο facebook θα βρείτε τους «Εθελοντές Κιλκίς – Σύριοι πρόσφυγες» και το μήνυμά τους:
«Όποιος επιθυμεί, μπορεί να βοηθήσει προσφέροντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη νερού και ξηράς τροφής (μπισκότα, φρυγανιές κ.λπ.). Επίσης, χρειαζόμαστε βρεφικές κρέμες, πάμπερς και σερβιέτες για τα γυναικόπαιδα. Κάθε Κυριακή ομάδα εθελοντών από το Κιλκίς και το Πολύκαστρο ταξιδεύει στην ευρύτερη περιοχή των Ευζώνων, προσφέροντας βοήθεια στους πρόσφυγες. Βοηθήστε μας να κάνουμε τις μέρες τους λιγότερο δύσκολες. Η ανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες και θρησκείες. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται τη βοήθεια όλων μας».

Ας μοιραστούμε τη φτώχεια, τους καημούς και τις ελπίδες μας. Ας αφήσουμε να μιλήσουν στις καρδιές μας τα δυο υπέροχα μαύρα μάτια, το πανάρχαιο βλέμμα της Αφρικής.

http://www.eidisis.gr/apopseis/sta-monopatia-tis-prosfygias.html

m5

Advertisements

09/07/2015 - Posted by | -προσφυγιά, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κρίση, -Μετανάστευση

10 Σχόλια »

  1. «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;»

    Ιστορίες προσφύγων: Οι ζωγραφιές της κόρης μου περιγράφουν το θάνατο

    Είδε μαζί με την μικρή της κόρη να δολοφονούν τον άντρα της έξω από την πόρτα του σπιτιού τους. Ο λόγος για μια ιρακινή πρόσφυγα κουρδικής καταγωγής που έφτασε στον Έβρο, έχοντας μαζί της τις σκληρότερες αναμνήσεις από το Ιράκ.

    «Ζούσα με τον σύζυγό μου σε ένα χωριό κοντά στην περιοχή του Κιρκούκ στο Ιράκ. Ήμασταν μία αγαπημένη οικογένεια και φροντίζαμε τις τρεις κόρες μας 26, 17 και 9 χρονών. Πλούσιοι δεν ήμασταν αλλά τα βγάζαμε πέρα. Είμαστε Ιρακινοί με κουρδική καταγωγή. Δεν έχουμε πειράξει ποτέ άνθρωπο.

    »Στην περιοχή μου γνωρίσαμε το ρατσισμό. Ως Κούρδοι ποτέ δεν γίναμε δεκτοί. Τα κορίτσια μου ποτέ δεν γνώρισαν πραγματική ελευθερία. Μας απειλούσαν για τη θρησκεία μας. Μεγαλώσαμε και ζήσαμε την καταπίεση. Τα παιδιά μου δεν πήγαν σχολείο από φόβο. Το Ιράκ είναι η χώρα του φόβου.

    Όλα άλλαξαν σε μία μέρα. Σε ένα βράδυ για την ακρίβεια»…

    Η ιστορία της μητέρας από το Ιράκ είναι μία από τις πολλές ιστορίες προσφύγων που φιλοξενείται στην ιστοσελίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

    «Ένα βράδυ τα ξημερώματα χτύπησε η πόρτα. Η μικρή μου κόρη κοιμόταν πάντα ανάμεσά μας, επειδή φοβόταν και ήθελε να με ακουμπάει. Σηκώθηκε ο σύζυγος μου να ανοίξει. Μέχρι να σηκωθώ, άκουσα ένα θόρυβο. Η μικρή μου ξύπνησε και με ακολούθησε. Πλησίασα στην πόρτα και είδα στο βάθος δύο ανθρώπους να τρέχουν. Είχε σκοτάδι και πλησίασα προς τα έξω. Φώναζα το όνομα του συζύγου μου αλλά κανείς δεν απαντούσε. Πλησίασα προς τα έξω. Τον βρήκα κατάκοιτο, βουτηγμένο στο αίμα. Τον έπιασα, φώναζα, του ζητούσα να μου μιλήσει. Μάταια, ήταν νεκρός. Η κόρη μου αμίλητη στεκόταν δίπλα μου. Παρατηρούσε την κάθε μου κίνηση, άκουγε τις κραυγές μου. Δύο εβδομάδες δεν μίλησε καθόλου. Δεν άνοιξε το στόμα της.

    »Τρομοκρατήθηκα. Έχασα το στήριγμά μου, τον άνθρωπό μου. Στο Ιράκ δεν έχω κανέναν. Έχω συγγενείς στη Γερμανία και στη Σουηδία. Έπρεπε να φύγω. Να γλιτώσω τα παιδιά από την οσμή του θανάτου. Να σώσω την ψυχή του πατέρα τους. Δεν έχω φύγει ποτέ από τη χώρα μου, ακόμη κι αν δεν με άφησαν να τη νιώσω δική μου. Δεν είχα άλλη επιλογή.

    »Φύγαμε από το Ιράκ και μεταβήκαμε στην Τουρκία. Με τη βοήθεια διακινητή, προσπαθήσαμε να φτάσουμε στην Ευρώπη μέσω της Βουλγαρίας. Γνωρίσαμε τη βία, τον εξευτελισμό. Δύο φορές πρόσφυγες. Επιστρέψαμε στην Τουρκία.

    »Έχουμε μάθει να μας κυνηγάνε. Προσπάθησα να μην λυγίσω. Να κρατηθώ όρθια. Η Ελλάδα ήταν η δεύτερη επιλογή. Δεν θέλουμε να μείνουμε εδώ. Θέλω να φτάσω στους συγγενείς μου και να νιώσουν τα παιδιά μου ασφαλή. Να αναπαυτεί η ψυχή του συζύγου μου και η δική μου. Δεν θέλω χρήματα. Παρακαλώ για ασφάλεια, ηρεμία, καλύτερη ζωή.

    »Όλα σε μία νύχτα άλλαξαν. Τα βράδια κάθομαι στο κρεβάτι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Παρακαλώ τον Θεό να με προστατέψει για να μπορώ να προστατέψω και εγώ τα παιδιά μου. Παρατηρώ τα κορίτσια μου να κοιμούνται και εύχομαι να βλέπουν όνειρα και όχι εφιάλτες. Η μικρή μου δεν τρώει τίποτα, σπάνια μιλάει και πιο σπάνια χαμογελάει. Οι ζωγραφιές της δεν έχουν χρώματα, κρύβουν θλίψη, περιγράφουν τον θάνατο.

    »Το κορίτσι μου με ρωτάει «Πότε θα φύγουμε; Πότε θα βγούμε να παίξουμε; Πότε θα πάμε στα φώτα;». Της απαντάω να κάνει υπομονή και ότι «αύριο όλα θα είναι καλύτερα». Το αύριο όμως δεν έρχεται και τότε με φωνάζει ότι είμαι ψεύτρα. Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά…;»

    http://news.in.gr/features/article/?aid=1500010597

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/07/2015

  2. Ομολογουμένως δεν μπορεί κανείς να λειτουργήσει κανείς διαφορετικά, υπάρχει και ένα όμως. Δεν μπορεί μία χώρα να δέχεται πρόσφυγες χωρίς έλεγχο και πέρα από τις δυνατότητες της. Είμαι και εγώ παιδί προσφύγων και μάλιστα της πρώτης γενιάς. Δύσκολα χρόνια. Γνωρίζω ότι οι Κούρδοι φέρθηκαν άσχημα στους γονείς μου εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Γεγονός είναι ότι υπέστησαν αυτά που υπέστησαν εξής αιτίας της μητρός Ελλάδος και φυσικά ως συνέπεια του ατυχούς πολέμου. Οι Έλληνες όπου μετανάστευσαν πήγαν νόμιμα, εκτός τον συμμοριτοπόλεμο, ο οποίος κατέληξε να ονομάζεται εμφύλιος που κινδύνευσε η χώρα να χάσει την Β. Ελλάδα. Τους φιλοξένησαν αυτοί που ήθελαν να καρατομήσουν την χώρα μας. Το αποτέλεσμα και η τύχη αυτών είναι γνωστή. Εμείς οι Έλληνς είμαστε εύπιστοι, συναισθηματικοί και επιπόλαιοι. Υπάρχει το επιθυμητό και το δύναμαι. Στο δύναμαι να επικεντρωνόμαστε. Δεν είναι θέμα καπιταλισμού ή άλλου συστήματος. Το συμφέρον τα ρυθμίζει όλα. Βλέπε Τσίπρα που κατέληξε. Χρειάζεται όραμα και ρεαλισμός. Το συμφέρον της πατρίδας πάνω από όλα για να φάμε γλυκό ψωμί. Να μη απευθυνόμαστε κατά κύριο λόγο στην καρδιά, αλλά στον νου. Εγώ φτωχός γεννήθηκα και φτωχός θα πεθάνω, γιατί από το 1981 και μετά επικράτησαν οι απόψεις του Λαφαζάνη.

    Σχόλιο από kyriakos901 | 09/07/2015

  3. αμάν βρε Κυριάκο με τον «συμμοριτοπόλεμό σου». Τα είπαμε εκατό φορές. Εσύ με τους μοναρχοφασίστες πράκτορες-αφού το θέλεις έτσι- και εμείς με τους αναρχοκομμουνιστές-εαμοβούλγαρους. Απορώ πως μας ανέχεσαι εμάς τους συμμορίτες και καταδέχεσαι να συνομιλείς μαζί τους;;;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/07/2015

  4. Σερβία: Οκτώ χιλιάδες αιτήσεις χορήγησης ασύλου κατατέθηκαν τον Μάιο
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Πριν 30′ |

    Περισσότερες από οκτώ χιλιάδες αιτήσεις χορήγησης ασύλου κατατέθηκαν τον περασμένο Μάιο στη Σερβία, ποσοστό αυξημένο κατά 70% σε σύγκριση με τον περασμένο χρόνο, δήλωσε ο υπουργός Εργασίας, Απασχόλησης, Βετεράνων Πολέμου και Κοινωνικών Θεμάτων, Αλεξάνταρ Βούλιν, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για «μετακίνηση πληθυσμών».

    «Δεν είναι οικονομικό, δεν είναι πολιτικό πρόβλημα, είναι μετακίνηση πληθυσμών», τόνισε ο κ. Βούλιν, ο οποίος είναι και επικεφαλής της ομάδας εργασίας για την επίλυση του προβλήματος των μεταναστευτικών ροών, σε σύσκεψη με την αντιπροσωπεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR), με θέμα το πρόβλημα των μεταναστών και των προσφύγων.

    Ο κ. Βούλιν, είπε ότι στο κέντρο υποδοχής μεταναστών, στην πόλη Πρέσεβο στη νότια Σερβία, το οποίο εγκαινιάστηκε χθες, εκδόθηκαν σήμερα το πρωί 626 βεβαιώσεις σε αιτούντες χορήγηση ασύλου.

    Στη Σερβία, περίπου 60.000 άνθρωποι εξέφρασαν την πρόθεση να ζητήσουν άσυλο, τόνισε και πρόσθεσε ότι πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών δεν δημιουργήθηκε στη Σερβία, ούτε μπορεί να επιλυθεί στη Σερβία και γνωστοποίησε ότι υπάρχουν ανάγκες σε τρόφιμα, φάρμακα και ότι χρειάζεται η συμβολή διερμηνέων, γιατρών και πάνω απ΄όλα σχέδιο και στρατηγική για τα επόμενα βήματα. «Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, αλλά δεν μπορούμε χωρίς μια γενική πολιτική συμφωνία. Αυτό ζητάμε. Ταυτόχρονα, έχουμε αιτήματα να κλείσουμε ερμητικά τα σύνορά μας και από την άλλη να επιτρέψουμε να υπάρξει χώρος στη Σερβία για κάθε πρόσφυγα», υπογράμμισε.

    Πρόσθεσε, ότι αυξήθηκε ο αριθμός των ανήλικων αιτούντων άσυλο και ότι υπάρχουν και κάποιοι που έρχονται χωρίς τους γονείς τους. Μάλιστα, αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γίνονται αντιληπτοί μόνο στη Σερβία, ενώ έχουν προηγουμένως περάσει από κάποιες χώρες της ΕΕ.
    http://www.tanea.gr/news/world/article/5256699/serbia-oktw-xiliades-aithseis-xorhghshs-asyloy-katatethhkan-ton-maio/

    Σχόλιο από Γ. | 09/07/2015

  5. »Σκοτωμός» για ένα πιάτο φαγητό στη Μυτιλήνη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια τουριστών – Κατάληψη και ζημιές στις κτιριακές εγκαταστάσεις της ΚΙΦΑ…

    «Πόλεμος» μεταξύ των μεταναστών ξέσπασε χθες λίγο μετά τις 15:00, κατά την ώρα που επρόκειτο να τους δοθεί το μεσημεριανό τους φαγητό. Περίπου 2.500 χιλιάδες μετανάστες που φιλοξενούνται στον καταυλισμό του δήμου Λέσβου στον Καρά Τεπέ, περίμεναν το αυτοκίνητο του Catering που θα τους έφερνε το φαγητό.

    Από νωρίς το πρωί, οι μετανάστες είχαν την ανησυχία, ότι ενδεχομένως μετά το σταμάτημα της σίτισης των μεταναστών στη Σάμο, θα σταματούσε και η δική τους. Έτσι, με το που εμφανίστηκε το βαν του Catering, μικροί και μεγάλοι, γυναίκες, άνδρες και παιδιά, όρμησαν πάνω στο αυτοκίνητο για να προλάβουν να πάρουν μία μερίδα…

    Κάποιοι μετανάστες ανέβηκαν στην οροφή του αυτοκινήτου. Κάποιοι άλλοι έβγαλαν από τη θέση του τον οδηγό, μήπως πάρει το φορτηγάκι και φύγει. Οι μετανάστες τσακώνονταν μεταξύ τους για να καταφέρουν να πάρουν ένα πιάτο φαγητό και κάποιοι τα κατάφεραν…

    Εξάλλου μεγάλες ζημιές προκάλεσαν κάποιοι μετανάστες, στις κτιριακές εγκαταστάσεις της ΚΙΦΑ στον Καρά – Τεπέ. Χθες βράδυ αντιλήφθηκαν ότι ενώ το κτίριό τους ήταν εδώ και πολύ καιρό χωρίς ηλεκτροδότηση ξαφνικά ήταν φωταγωγημένο σαν να μπήκαν καινούργιοι ιδιοκτήτες και ξεκίνησαν πάλι την επιχείρηση.

    Όταν πήγαν να ελέγξουν τι συμβαίνει διαπίστωσαν ότι ο ιδιόκτητος χώρος τους είχε καταληφθεί από μετανάστες που έφυγαν από τον παρακείμενο καταυλισμό και είχαν προξενήσει ανεπανόρθωτες ζημιές και λεηλασίες. Οι μετανάστες είχαν ξηλώσει ηλεκτρικά καλώδια από το εσωτερικό του κτιρίου και το σύνδεσαν με παρακείμενη επιχείρηση αλλά και από κολώνα της ΔΕΗ για να έχουν ρεύμα στο χώρο όπου διέμεναν.

    http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=415925&catid=6

    Σχόλιο από Γ. | 09/07/2015

  6. ΟΗΕ: Αδυναμία συνδρομής στους μετανάστες σε περίπτωση κατάρρευσης

    Τον κώδωνα του κινδύνου σε περίπτωση κατάρρευσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος κρούει και η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, επισημαίνοντας ότι εφόσον δεν υπάρξει τις επόμενες ημέρες πρόσβαση σε μετρητά δεν θα μπορεί να παράσχει βασικές προμήθειες στο κύμα προσφύγων που έχει κατακλύσει τα ελληνικά νησιά.

    Τις τελευταίες εβδομάδες, τα νησιά της Ελλάδας αποτελούν για τους πρόσφυγες κύριο σημείο εισόδου στην Ευρώπη, ξεπερνώντας ακόμη και την Ιταλία. Σχεδόν 80.000 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν φθάσει από τις αρχές τους έτους στις ελληνικές ακτές από την Τουρκία, έξι φορές περισσότεροι απ’ ό,τι πέρσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ.

    Μόνο την περασμένη εβδομάδα, περισσότεροι από 9.000 πρόσφυγες και μετανάστες αποβιβάστηκαν στα ελληνικά νησιά. Εκπρόσωπος του ΟΗΕ στη Λέσβο, όπου καταγράφεται το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα αυτές τις μέρες, προειδοποιεί ότι άμεσα θα υπάρξει πρόβλημα στο να τους παρασχεθούν ακόμη και τα βασικά, όπως μπουκάλια με νερό και στρώματα για να κοιμηθούν.

    «Η αβέβαιη οικονομική κατάσταση σημαίνει ότι δεν έχουμε εύκολη πρόσβαση σε μετρητά, γεγονός που απειλεί τα προγράμματά μας, καθώς πληρώνουμε τους προμηθευτές μας μέσω ελληνικών λογαριασμών», εξηγεί στην Guardian η Λάουρα Παντοάν. Και προσθέτει ότι ήδη αρκετοί από τους μετανάστες που φιλοξενούνται στον πρόχειρο καταυλισμό στον Καρά Τεπέ, στη Μυτιλήνη, έχουν αρχίσει να χάνουν την υπομονή τους.

    Το πρωί της Πέμπτης ξέσπασαν νέα επεισόδια, με περίπου 4.000 μετανάστες, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την έλλειψη τουαλετών, να μπλοκάρουν την κεντρική οδό που οδηγεί από την πόλη της Μυτιλήνης στην ανατολική και βόρεια πλευρά του νησιού.
    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5256703/ohe-adynamia-syndromhs-stoys-metanastes-se-periptwsh-katarreyshs/

    Σχόλιο από Γ. | 09/07/2015

  7. Ένταση και αναστάτωση επικράτησε αργά το βράδυ της Τετάρτης, όταν διαδραματίστηκαν συμπλοκές μεταξύ μεταναστών και προσφύγων!
    Σύριοι και Αφγανοί πιάστηκαν στα χέρια μέσα στο λιμάνι Μυτιλήνης με αποτέλεσμα να έχουμε πολλούς σοβαρά τραυματίες και από τις δυο πλευρές οι οποίοι και μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης.

    Να τονίσουμε ότι πολλοί από αυτούς κυριολεκτικά οπλοφορούσαν καθώς πάνω τους βρέθηκαν πολλά μαχαίρια και αιχμηρά αντικείμενα. Χρειάστηκε η επέμβαση της Ομάδας Ειδικών Αποστολών του Λιμενικού Σώματος για να αποκαταστήσει την τάξη.

    Η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου σε όλη την Λέσβο, το λιμάνι Μυτιλήνης έχει γεμίσει ξανά από μετανάστες που με σκηνές έχουν κατασκηνώσει στο κλειστό χώρο του λιμανιού, μέσα στο κολυμβητήριο αλλά και πίσω από αυτό.

    Στον καταυλισμό του Δήμου στον Καρα-Τεπε η κατάσταση είναι τεταμένη με συνεχόμενες εξεγέρσεις και καυγάδες καθώς εκεί προσπαθούν να ζήσουν πάνω από 4.000 μετανάστες. »Αν η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι δεν ναυλώσουν πλοία με σκοπό να μεταφέρουν τον μεγάλο όγκο των μεταναστών στον Πειραιά σύντομα θα θρηνήσουμε και τα πρώτα θύματα» έλεγαν κάτοικοι της περιοχής.

    http://www.toxwni.gr/ellada/item/61924-makeleio-sti-mytilini-metanastes-plakothikan-sto-ksylo-kai-maxairothikan-sto-limani

    Σχόλιο από Γ. | 09/07/2015

  8. ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΟΙΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΒΟΥΝ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΚΙΛΚΙΣ;
    ———————————————————————————-

    Μετέφερε παράνομα με το ταξί του πατέρα του 4 αλλοδαπούς που παρέλαβε από τη Θεσσαλονίκη

    Τετάρτη, 08 Ιούλιος 2015 13:42
    Γράφτηκε από τον Κ.Α.

    Μετέφερε παράνομα με το ταξί του πατέρα του 4 αλλοδαπούς που παρέλαβε από τη Θεσσαλονίκη

    Συνελήφθη από αστυνομικούς της Ομάδας Ασφάλειας Δοϊράνης της Διεύθυνσης Αστυνομίας Κιλκίς, 27χρονος σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για διευκόλυνση εξόδου υπηκόων τρίτων χωρών από την χώρα και για άμεση συνέργεια σε παραβίαση περιορισμών διαμονής.

    Χθες το βράδυ, στην Νέα Εθνική οδό Αθηνών – Ευζώνων στο Κιλκίς, σε έλεγχο που διενεργήθηκε σε Δ.Χ.Ε. αυτοκίνητο (ΤΑΞΙ) ιδιοκτησίας του πατέρα του συλληφθέντα διαπιστώθηκε ότι μετέφερε 4 αλλοδαπούς (υπήκοοι Συρίας και Ιράκ).

    Όπως προέκυψε από την αστυνομική έρευνα, ο παραπάνω άντρας παρέλαβε τους αλλοδαπούς από τη Θεσσαλονίκη, με σκοπό να τους μεταφέρει πλησίον της μεθοριακής γραμμής, προκειμένου να διευκολύνει την έξοδό τους από τη χώρα έναντι χρηματικής αμοιβής.

    Επιπλέον, κατά τον αστυνομικό έλεγχο, προέκυψε ότι δύο εκ των παραπάνω αλλοδαπών στερούνταν των απαραίτητων εγγράφων για τη νόμιμη παραμονή τους στη χώρα, ενώ για τους άλλους δύο αλλοδαπούς διαπιστώθηκε ότι είχαν παραβιάσει περιοριστικό όρο, της μη μετάβασής τους στο Νομό Κιλκίς.

    Κατασχέθηκαν δύο κινητά τηλέφωνα που βρέθηκαν στην κατοχή του 27χρονου οδηγού, καθώς και το παραπάνω όχημα ως μέσο μεταφοράς.

    Προανάκριση διενεργείται από το Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Πολυκάστρου Κιλκίς.

    Σχόλιο από Pr | 09/07/2015

  9. Lesvos: where holiday paradise and refugee crisis converge

    Despite their own economic woes, the inhabitants of the Greek holiday island are generously caring for the boatloads of people fleeing Syria

    Laura Padoan is UK external relations associate at UNHCR.

    On the Greek island of Lesvos, two worlds are colliding. Every day this summer, holidaymakers are confronted with the fallout from bloody civil wars as sunrise brings boatloads of refugees to the beaches of Europe.

    During my seven years with UNHCR, I have found myself working in refugee camps in Ethiopia, Jordan and the Democratic Republic of Congo. The last place I expected to be sent on emergency mission was a holiday island during peak tourist season.

    This family fled war in Syria, now they are sleeping under olive trees in Greece.
    This family fled war in Syria, now they are sleeping under olive trees in Greece. Photograph: Laura Padoan
    But Greece is now the frontline of Europe, receiving more than 1,000 new arrivals every day. More than half of them are to Lesvos. Although the Turkish coast is only 10km across the turquoise Aegean, the crossing costs dearly. The going rate charged by smugglers is around $1,000, half price for children, and life vests cost extra. You wouldn’t want to take your chances without one, as each week news of another sinking adds to the death toll in this stretch of the Mediterranean.

    People are making the journey because they have no choice. Most are from Syria, others from Afghanistan, Iraq, Somalia and Eritrea – refugees from war, persecution, violence and human rights abuses. Desperation and fear drive them.

    I saw a 71-year-old woman, her daughter and eight-week-old granddaughter rescued from a flimsy rubber dinghy crammed with 40 people. It’s not a journey undertaken lightly. What pushes the refugees onwards through the mountains of Greece, up through the Balkans – where the brutality of the police and smugglers is rife – and onwards towards safety in Germany, Sweden, and the UK, is the knowledge that what they are leaving behind is far worse.

    Sami, a 24-year-old computer science graduate from Aleppo, is one of those who made the dawn crossing from Turkey. “The smugglers told us it was safe. But there were too many of us. We knew it was dangerous and we didn’t want to get on the boat,” he tells me, his hands still shaking. Threatened with guns, 40 Syrian men, women and children got onto a small inflatable dinghy and were pushed into the water.

    It’s tough journey for kids and shade is scarce on the 70km route to the makeshift #refugee camp in Lesvos,
    It’s tough journey for kids and shade is scarce on the 70km route to the makeshift refugee camp in Lesvos, Photograph: Laura Padoan
    “It was totally dark. After 20 minutes water started to come into the boat. We didn’t know what to do, we were still so far away and the sea was rough. We had to hold the children up so they didn’t get wet. I just didn’t want the children to die.” By the time the Greek coastguard arrived the boat had almost entirely deflated. “We were only five centimetres above water. We were so close to death.”

    Under normal circumstances, responding to the needs of the ever-increasing influx of refugees would be a difficult task. But with Greece facing an uncertain financial future, the challenge for the Athens government is overwhelming.

    In Lesvos, much of the response has been led by volunteers living in small villages with limited resources but enormous generosity. Melinda, owner of the Captain’s Table tavern in Molyvos, spends €100 a day on fruit for the children rescued by the coastguard. Daphne, owner of the Votsala hotel in Thermi, has been organising football matches and cookery lessons with refugees and holidaymakers. “It’s a cold drop on a hot stone, just a humble contribution,” says one of the volunteers. Everyone I speak to feels their contribution is small.

    Even the islanders not involved in the refugee response are sympathetic to their plight. I meet 80-year-old Euclides in the port of Mytilini, which is overlooked by Lesvos’s own Statue of Liberty. Keen to impart some local history, he tells me it was built by a young Greek man who fled to America during the first world war. Upon arrival in New York he was so struck by the Statue of Liberty as a symbol of hope that he vowed to make enough money to return and build his own statue for the island.

    No place for children: makeshift site in Lesvos with an estimated 5,000 refugees today.
    No place for children: makeshift site in Lesvos with an estimated 5,000 refugees. Photograph: Laura Padoan
    Euclides’s own father found refuge on Lesvos in 1922. “The Greeks and the Armenians came here because their houses were being burnt,” he tells me. “So many people were slain in Turkey. My father came to Greece with my grandparents when he was four years old. They came by boat from Smyrna [now Izmir]. They left their houses, all their property, and they could never go back.”

    I ask Euclides what he makes of the new wave of refugees. “The Syrians are coming now because otherwise they will be killed. What else can they do? What is happening to them is a tragedy. I understand. It is what happened to my own family.”

    Kalloni is halfway between the beaches at the north of the island, where most of the refugees arrive by boat, and the town of Mytilini, 70km away through the mountains, where they must register with the police. I find Giorgos mopping the floor at the refugee shelter in Kalloni provided by his NGO, Agkalia. He has recently finished his PhD, and works part-time at the family butcher’s shop to support his wife and son. A tractor owned by a member of Greece’s far-right Golden Dawn is parked outside of a shelter and a dozen young men from Afghanistan rest against its wheels, grateful for the shade and impervious to the protest.

    This exhausted family has walked for three days across the mountains to register in Mytiline. Facebook Twitter Pinterest
    This exhausted family has walked for three days across the mountains to register in Mytiline. Photograph: Laura Padoan
    Giorgos is cleaner, cook and doctor to the road-weary refugees who spend a night at his shelter. “A lot of people arrive in bad shape. They’ve been tortured by the smugglers in Turkey. I’ve seen people with gangrene and terrible wounds. I’ve pulled sea urchin spines from a thousand feet, and rubbed them with olive oil. In Lesvos we have hundreds of graves that just say ‘Afghan 54’, ‘Afghan 55’… It’s a new holocaust.”

    He is worried about the impact of the financial crisis and that if the government falls, the right-wing factions may take over. The people here are not rich, but what they have, they share. “Even if Greece is bankrupt and we have no money, we will still have our bodies and we will help the people who need us,” he says.

    For me, the shining example of hope and freedom on Lesvos is not its statue but its people. The islanders don’t know what will happen with the economic crisis, but they still reach out to refugees. In the middle of this Greek tragedy, they are epic heroes.

    Laura Padoan is UK external relations associate at UNHCR.

    http://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/2015/jul/21/lesvos-where-holiday-paradise-and-refugee-crisis-converge?CMP=share_btn_fb

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/07/2015

  10. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ
    ————————————

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Η ΛΕΣΒΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝ. ΑΙΓΑΙΟΥ “ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ” !!!

    Η “κοινωνία αξιών” με αντιπροσωπεία της, επισκέπτεται τα νησιά του Αν. Αιγαίου που αντιμετωπίζουν εκρηκτικά προβλήματα λόγω του πλήθους μεταναστών που αποβιβάζεται σ’ αυτά, μέσω των παράνομων κυκλωμάτων διακίνησης.

    Ξεκινώντας από τη Λέσβο, υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, έχουν αποβιβαστεί περίπου 90.000 παράνομα εισερχόμενοι μετανάστες.

    Οι κυριότερες διαπιστώσεις που προέκυψαν από την επιτόπια έρευνα, είναι οι εξής:

    Οι τοπικές αρχές ασφαλείας, Αστυνομικοί και Λιμενικοί, κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανταποκριθούν στο εξοντωτικό έργο, λόγω της αδιάκοπης καθημερινής ροής (μ.ο. 2.000 άτομα ημερησίως), της έλλειψης υποδομών ενδιαίτησης, αποδεικτικών στοιχείων ταυτότητας και χαρτιών, και των δυσκολιών στην επικοινωνία και διαχείριση του ετερόκλητου μεγάλου πλήθους (εθνοτικές διαφορές, θρησκευτικές/πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, απαιτήσεις ελέγχου υγείας, οικογένειες με ανήλικα, ασυνόδευτα παιδιά, επιθετικοί/διεκδικητικοί νέοι, επικίνδυνοι/ύποπτοι φονταμενταλιστές κλπ.).
    Οι τοπικές Περιφερειακές και Δημοτικές αρχές, έχουν αναλάβει τεράστιο διαχειριστικό και συντονιστικό έργο, χωρίς να έχουν θεσμικά αρμοδιότητα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κατάλληλους συμβούλους και κυβερνητικούς/ διοικητικούς/συντονιστικούς φορείς. Επίσης δεν τους έχουν εκχωρηθεί και τα απαιτούμενα κονδύλια για τη δημιουργία και λειτουργία υποδομών και ευκολιών ενδιαίτησης/φιλοξενίας/κράτησης/ελέγχων υγείας κλπ.
    Η υπηρεσία πολιτικής προστασίας, έχει αναλάβει μεγάλο κομμάτι για την διαμονή του τεράστιου όγκου των μεταναστών και διενεργεί το συντονιστικό έργο των πολλών ΜΚΟ που έχουν προσέλθει. Κάποιες εξ αυτών προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες, αλλά κάποιες άλλες δεν υποστηρίζουν με επάρκεια την αποστολή για την οποία χρηματοδοτούνται. Στην ουσία οι ΜΚΟ καλύπτουν το έλλειμμα αποτελεσματικότητας του κρατικού μηχανισμού.
    Οι πολίτες ως επί το πλείστον, παρά την υποβάθμιση της ζωής τους, δείχνουν συγκινητική φιλόξενη διάθεση και ανοχή, προσπαθώντας να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των αναγκών του τεράστιου και ετερόκλητου πλήθους, προβάλλοντας σημαντικές ανθρώπινες αξίες και υψηλό πολιτισμικό επίπεδο!!!
    Υπάρχουν οι λίγες εξαιρέσεις αυτών που εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες ανάγκες (διακινητές και μαυραγορίτες), οι οποίοι πρέπει να ελεγχθούν αυστηρά για την παράνομη και απάνθρωπη δράση τους.
    Η υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής κ. Χριστοδουλοπούλου όχι μόνο φάνηκε ανεπαρκής, αλλά ακολούθησε συνολικά καταστροφική πολιτική:
    Λάμπει δια της απουσίας της! Δεν έχει διαμορφώσει καμία αξιόπιστη, ολοκληρωμένη και εφικτή στρατηγική για την αντιμετώπιση του εκρηκτικού αυτού προβλήματος, που αναμένεται ότι θα διογκωθεί στο μέλλον. Η διαχείριση γίνεται αντιδραστικά, καθυστερημένα, συναισθηματικά και χωρίς σχέδιο. Βασίζεται μόνο στο φιλότιμο κάποιων ενδιάμεσων λειτουργών στην αλυσίδα της δημόσιας διοίκησης και την υπευθυνότητα των τοπικών αρχών.
    Η άνευ όρων ανεκτική πολιτική της αποθράσυνε όλο το κύκλωμα της παράνομης διακίνησης από την Τουρκία
    Ο γενικευμένος χαρακτηρισμός ως” προσφύγων”, όλων των παράνομα εισερχομένων στη χώρα μεταναστών, ακυρώνει το νομικό πλαίσιο καθώς και κάθε προσπάθειες συνετής και ορθολογικής κατανομής και διαχείρισης.
    Η διαχείριση του πολύπλοκου αυτού προβλήματος από πλευρά της Ελλάδος, απαιτεί ρεαλισμό, ορθολογισμό, δικαιοσύνη, απεγκλωβισμό από απλοϊκές συναισθηματικές προσεγγίσεις και οπωσδήποτε ολοκληρωμένη στρατηγική με αξιοποίηση όλων των διατιθέμενων πόρων.
    Μία ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή στρατηγική είναι το ζητούμενο. Δεν είναι όμως δεδομένο ότι η Ευρωπαϊκή συνδρομή θα είναι δίκαιη και χωρίς υστεροβουλία για τη χώρα μας. Εμείς είμαστε αυτοί που υφίστανται τις μεγαλύτερες δυσμενείς επιπτώσεις από την πολυπληθή αυτή μετανάστευση. Η κυβέρνηση οφείλει μέσα στα πλαίσια πάντα των ανθρωπιστικών αξιών μας, να προστατεύσει τη δημοκρατία, τον πολιτισμό και τον τόπο μας από τις δυσμενείς αυτές επιπτώσεις.
    Η “κοινωνία αξιών” έχει διαμορφώσει ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο γι’ αυτό, και το έχει καταθέσει από τον Μάρτιο στην αρμόδια Υπουργό. Έκτοτε δεν είδαμε κάποια ενέργεια από την πλευρά του Υπουργείου, ούτε υπήρξε απάντηση στις συνεχείς οχλήσεις μας. Την επικαιροποιημένη πρότασή μας που προέκυψε από τις επιτόπιες επισκέψεις μας, θα την υποβάλλουμε εκ νέου άμεσα και ελπίζουμε αυτή τη φορά να υπάρξει πιο ενεργή και υπεύθυνη αντίδραση από το αρμόδιο Υπουργείο.

    Σχόλιο από Κ.τ.Π. | 30/08/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: