Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Tι σημαίνει το Κομπάνι!

Το ισοπεδωμένο Κομπάνι μετά την απελευθέρωση από τους τζιχαντιστέςΤο Κομπάνι είναι πλέον ελεύθερο.

Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους εκδιώχθηκαν από την περιοχή της πόλης. Ένα ενδιαφέρον σχόλιο σ’ ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο του Γ. Λέβερινκ, επιχειρεί να δώσει μια επιπλέον ερμηνεία στη σύγκρουση:

Το σχόλιο:

 «Στο κείμενο αναφέρεται ότι «είναι η συμβολική νίκη της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού· του πλουραλισμού επί του φασισμού· της ελευθερίας πάνω στην καταστολή»..

Όλα αυτά είναι όντως έτσι! Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα…

Είναι η καθαρή νίκη του διαφωτισμού πάνω στον κοσμοπολίτικο ιδεαλισμό (στην προκειμένη περίπτωση ισλαμικής κοπής), η επικράτηση του μοντέλου του έθνους-κράτους επί του υπερεθνικού καθώς και της εθνικής ταυτότητας επί της αεθνικής οικουμενικότητας…

Β.Α.

…και το κείμενο: 

Το Κομπάνι ελεύθερο!

του Γιόρις Λέβερινκ

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης 

Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Ενώ η μάχη κερδήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται. Οι αντιστεκόμενοι Κούρδοι και οι σύντροφοί τους στο Κομπάνι πέτυχαν το αδιανόητο: κατάφεραν να εκδιώξουν τους ένοπλους του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) από την πόλη.

Κούρδοι πανηγυρίζουν για την απελευθέρωση του Κομπάνι, στο Σουρούκ, 27.1.2015

Ενώ ο επίσημος εκπρόσωπος των YPG, Polat Can, ανακοίνωνε μέσω του twitter την πλήρη απελευθέρωση της πόλης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύστηκαν με εικόνες πανηγυρισμών, καμένων αρμάτων του ISIS και φυσικά της εμβληματικής κoκκινο-κιτρινο-πρασινης σημαίας του TEVDEM, του Κινήματος για μια Δημοκρατική Κοινωνία, να κυματίζει στην κορυφή του στρατηγικής σημασίας λόφου Mishtenur.

H προέλαση του ISIS στην Κομπάνι ξεκίνησε στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν οι δυνάμεις του κατάφεραν μέσα σε λίγες μέρες να καταλάβουν τα περίχωρα της πόλης και να κινηθούν εναντίον της. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν έντρομοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να ξεφύγουν από τους βαριά οπλισμένους τζιχαντιστές που στο πέρασμά τους αφήνουν μόνο μακελειό και καταστροφή.

Περίπου 260.000 άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο πέρα από τα σύνορα με την Τουρκία, αλλά αρκετές εκατοντάδες μαχητές της αντίστασης έμεινε πίσω για να προστατεύσουν την πόλη. Με μοναδικά τους όπλα τα AK-47s και την αποφασιστικότητα να σταματήσουν την προέλαση του ISIS στο Κομπάνι, οι άνδρες και οι γυναίκες των YPG/YPJ κατάφεραν να αποτρέψουν το ISIS από το να προσθέσει μια ακόμη πόλη στην μακρά λίστα από στρατιωτικές νίκες κατά τους τελευταίους μήνες.

Η αντίσταση των Κούρδων μαχητών εναντίον του ISIS παρεμποδίστηκε από τις πολιτικές της γειτονικής Τουρκίας, η οποία κράτησε τα σύνορά της με την πολιορκημένη πόλη ερμητικά κλειστά, εμποδίζοντας έτσι να φτάσει στην αντίσταση οποιαδήποτε βοήθεια. Την ίδια στιγμή, πολλές πηγές και παρατηρητές έκαναν λόγο για εικαζόμενη στρατιωτική, υλικοτεχνική και ιατρική υποστήριξη στους τζιχαντιστές.

Στη διάρκεια των τελευταίων μηνών, οι Κούρδοι μαχητές και οι υποστηρικτές τους από όλη την περιοχή αλλά και απ’ όλο τον κόσμο έχουν συγκεντρωθεί στην τουρκική πλευρά των συνόρων για να εκφράσουν την υποστήριξή τους και την αλληλεγγύη τους στην αντίσταση. Η μάχη του Κομπάνι υπογράμμισε όχι μόνο την αποτελεσματικότητα των κούρδων μαχητών ως μία από τις λίγες ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή που είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το ISIS, αλλά, το πιο σημαντικό, έστρεψε την παγκόσμια προσοχή στα δεινά του λαού της Ροτζάβα και την κοινωνική τους επανάσταση που έχει ως άξονες την άμεση δημοκρατία, την ισότητα των φύλων και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Ενώ η νίκη στο Κομπάνι είναι αναμφίβολα ζωτικής σημασίας για τον πόλεμο κατά του ISIS και ένας σημαντικός λόγος για γιορτή, πρέπει να τονίσουμε ότι η μάχη δεν έχει τελειώσει. Η πλειοψηφία των πάνω από 300 χωριών που αποτελούν μέρος του καντονιού του Κομπάνι, παραμένουν υπό τον έλεγχο του ISIS και όσο αυτό εξακολουθεί να ισχύει, η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων στην Τουρκία θα είναι αδύνατον να επιστρέψουν στα σπίτια τους. […]

Η απελευθέρωση του Κομπάνι είναι στρατηγικής σημασίας, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συμβολική νίκη της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού· του πλουραλισμού επί του φασισμού· της ελευθερίας πάνω στην καταστολή. Και, πάνω απ’ όλα, μια νίκη που έχει δείξει στον κόσμο την αληθινή δύναμη εκείνων που αγωνίζονται για την πραγματική απελευθέρωση, σε αντίθεση με το φανατισμό των όσων αγωνίζονται για απατηλές πεποιθήσεις.

Ενώ το Κομπάνι βρισκόταν υπό πολιορκία, στα γειτονικά καντόνια Afrin και Cezire η επανάσταση συνεχιζόταν: Συμβούλια κατοίκων στήθηκαν, συνεταιρισμοί εργαζομένων αναπτύχθηκαν και οι γυναίκες άρχισαν να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που βάζουν τα θεμέλια για μια νέα κοινωνία, όπου η εξουσία πηγάζει από κάτω προς τα πάνω, και όχι από την κορυφή προς τα κάτω.

Η μεγάλη πρόκληση για το λαό του Κομπάνι, και, ενδεχομένως, μια κρίσιμη δοκιμασία για την αντοχή της επανάστασης, βρίσκεται μπροστά: όχι μόνο μια πόλη, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία θα πρέπει να ανακατασκευαστεί σχεδόν από το μηδέν.

Οι άνθρωποι του Κομπάνι έχουν αποδείξει την αντοχή τους στο πεδίο της μάχης και την ηρωική τους αντίσταση ενάντια σε όλες τις προβλέψεις. Έχουν γίνει ένας φάρος ελπίδας για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι ο αγώνας κατά των κατασταλτικών δυνάμεων του φασισμού, υπό οποιαδήποτε μορφή, μπορεί να κερδίσει.

Η διεθνής προσοχή την οποία συγκέντρωσε η μάχη του Κομπάνι μπορεί τώρα να χρησιμοποιηθεί για να δείξει στον κόσμο ότι οι άνθρωποι της Ροτζάβα δεν δείχνουν μόνο τον τρόπο αντίστασης στον εξτρεμισμό του  ISIS, αλλά και στην καταπολέμηση των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας που έχουν γεννήσει τόσα πολλά από τα δεινά που πλήττουν σήμερα τις κοινωνίες σε όλον τον κόσμο — και στη Μέση Ανατολή ειδικότερα.

Ο Joris Leverink είναι freelance δημοσιογράφος, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, μέλος της εκδοτικής ομάδας του ROAR Magazine και συνεργάτης του  TeleSUR English. Το  άρθρο δημοσιεύτηκε στο ROAR Magazine, στις 26.1.2015.

Advertisements

07/02/2015 - Posted by | -Γεωπολιτικά, -Ισλαμ, -Ιδεολογικά, -Κουρδικό

4 Σχόλια »

  1. Ενώ συμφωνώ με το σχόλιό σας επί του άρθρου θα ήθελα να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:
    Ορθά διαπιστώσατε την παράβλεψη από μέρους του αρθρογράφου της διάστασης του δημοκρατικού πατριωτισμού εθνισμού στον αγώνα των Κούρδων. Θα έλεγα πως αυτό το ταμπού δεν έχει καταπολεμηθεί ακόμα στον χώρο της αριστεράς και των αναρχικών ιδιαίτερα, όπου μετά το 1989 έχει κυριαρχήσει μια ιδεοληπτική προσέγγιση του εθνικού ζητήματος. Δεν είναι λοιπόν μια απλή παράβλεψη αλλά ένα στοιχείο της ιδεολογικής αποκρυστάλλωσης σε «παγκόσμιο» κινηματικό επίπεδο. Από την άλλη και εσείς κάνετε θεωρώ ένα βασικό λάθος που αφορά την ταύτιση έθνους με το έθνος-κράτος. Ο ίδιος ο Α.Οτζαλάν έχει αναφερθεί, σε ένα ρεαλιστικό πολιτικό πλαίσιο, με αρνητικό κριτικό τρόπο στο «έθνος-κράτος» επι τη βάσει των ομοσπονδιακών θεωριών του οικο-αναρχικού Μπουκτσιν, που αποτέλεσε το πρότυπο των δικών του μετα-μαρξιστικών και αναρχιζόντων αναζητήσεών του (είχανε και αλληλογραφία, λίγο πριν πεθάνει ο Μπουκτσιν). Βέβαια το ΡΚΚ και ο Οτζαλάν προσωπικά δεν απεμπόλησαν τον εθνικό δημοκρατικό αγώνα, αφού μάλιστα τον γονιμοποίησαν με τα διαφωτιστικά ιδεώδη της απελευθέρωσης της γυναίκας («Δημοκρατική Αυτονομία» »Δημοκρατικός μοντερνισμός»), αλλά ανέπτυξαν και μια κριτική του εθνικισμού ακόμα και όταν αυτός είναι «αμυντικός» και απόλυτα δικαιολογημένος από την εθνική καταπίεση.
    Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ σε κάτι άλλο. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές ως προς τις δυνατότητες αντίστασης, όταν αυτή είναι πραγματικά απελπισμένη, και να αποδεχόμαστε ακόμα και συμμαχίες με έναν διάβολο, χωρίς να εξιδανικεύουμε τον αγώνα μας (ρομαντικοποίηση) ούτε να κρύβουμε τις υποχωρήσεις μας. Εν προκειμένω ο αγώνας των δημοκρατών πατριωτών Κούρδων θα ήταν χαμένος αν δεν προέβαιναν σε συμμαχία με τον αμερικανικό παράγοντα, ο οποίος για τους δικούς του σκοπούς έδωσε στρατιωτική βοήθεια στην Ροτζάβα. Αν δεν υπήρχανε οι αλλεπάληλοι βομβαρδισμοί της αμερικανο-ηγεμονευόμενης διεθνούς συμμαχίας, ακόμα θα κύλαγε αίμα στο Κομπάνι. Αυτή είναι η σκληρή γεωπολιτική και γεωστρατιωτική πραγματικότητα που παραβλέπουν επίσης οι ρομαντικοί «αναρχίζοντες» σχολιαστές και αναλυτές της μάχης των Κούρδων. Κάτι επίσης εξοργιστικό που διαβλέπω είναι μια «προνομιακή» (σχετικά) μεταχείριση (δια της παράβλέψης πάλι) της ιδιαιτερότητας και της αυτόνομης παρουσίας και λειτουργίας του τουρκικού φασισμού, κάτι που παρατήρησα και από την μικρή παρουσία μου στο εξωτερικό. Όλοι (μας) μου έλεγαν να τα βρούμε με τους Τούρκους και να μην είμαστε «εθνικιστές» μαζί τους. Οι μόνοι που με κατανοούσαν , σε ευρύτερες παρέες συζητητών, ήταν οι Κούρδοι. Και τώρα οι Κούρδοι έδειξαν τι συμβαίνει στην Τουρκία, γιατί στην δύση δεν ακούνε ούτε τους έλληνες (όλων των πολιτικών «ειδών») ούτε τους λίγους διεθνιστές δημοκράτες Τούρκους..
    Αυτά, και ευχαριστώ για τον χρόνο σας…

    Σχόλιο από Ιωάννης Τζανάκος | 07/02/2015

  2. βρίσκομαι εδώ μαζί σας ,για να σας χαιρετήσω, και να πω με την ευκαιρία πως συμμερίζομαι τις παρατηρήσεις του φίλου μου Ιωάννη,
    σας καλησπερίζω και….
    τι πράγμα και αυτό! χθες λιαζόμασταν με τα κοντομάνικα….
    σε λίγο θα χιονίσει! να γιατί η σχιζοφρένεια των ελλήνων, πράγμα που ουδείς βόρειος θα νιώσει ποτέ!
    όχι στον ρατσισμό, ναι στην…αντίληψη!

    Σχόλιο από kleovis | 08/02/2015

  3. […] από το Π&Α […]

    Πίνγκμπακ από Tι σημαίνει το Κομπάνι! | Und ich dachte immer | 08/02/2015

  4. του Γιάννη Τριανταφύλλου
    Ο ISIS της Δύσης…

    H Δύση κλαίει. Η Δύση οδύρεται. Η Δύση πονά. Για τους αποκεφαλισμούς των αρχαιολόγων. Για τα μνημεία που ανατινάζονται. Για τον πολιτισμό χιλιάδων ετών που καταστρέφεται σε λίγες στιγμές. Υπεύθυνος; Ο ISIS…

    Αλλά η Δύση υποκρίνεται. Αφού τίποτε σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει προκύψει από παρθενογένεση.

    Το ίδιο και με τον ISIS. Ουσιαστικά η ιστορία πηγαίνει πολύ παλιά, όταν οι μεγάλες δυνάμεις τής Δύσης χώρισαν την περιοχή επί χάρτου, αδιαφορώντας για τους πληθυσμούς που άλλοι βρέθηκαν σε ένα κράτος και άλλοι στο γειτονικό. Βέβαια «παίζει» και το «διαίρει και βασίλευε». Είναι κι αυτό μια λύσις…

    Όταν στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, το 1953, στο Ιράν εξελέγη δημοκρατικά πρωθυπουργός ο Μοσαντέκ, άρχισαν τα όργανα. Ο Μοσαντέκ επιχείρησε να εθνικοποιήσει τα πετρέλαια που εκμεταλλεύονταν αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες. Φυσικά, αυτό δεν θα μπορούσε να περάσει έτσι… Αμερικανοί και Βρετανοί, η CIA και η MI6, όπως άλλωστε έχουν επίσημα παραδεχθεί, οργάνωσαν πραξικόπημα και έφεραν στην εξουσία τον Σάχη. Ο οποίος κάπου έχασε τον έλεγχο, με αποτέλεσμα να προκύψουν στη συνέχεια οι ημίτρελοι μουλάδες του Χομεϊνί και ο πόλεμος με τον Σαντάμ, Ο οποίος με τη σειρά του «ξέφυγε» και εισέβαλε στο Κουβέιτ. Ενας πόλεμος σύντομος, που είχε ωστόσο ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση των αμερικανικών στρατευμάτων στα ιερά μέρη του Ισλάμ.

    Παράλληλα εκτυλισσόταν και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, με τη Δύση να εξοπλίζει τους μουτζαχεντίν στον πόλεμό τους εναντίον τής Σοβιετικής Ένωσης που είχε εισβάλλει στη χώρα. Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα υποχώρησαν, χιλιάδες ισλαμιστές μαχητές έμειναν… άνεργοι. Η Δύση έκανε τη δουλειά της και μετά απλώς αδιαφόρησε. Η πιο έντονη προσωπικότητα από αυτούς, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, έξαλλος από την παρουσία των δυτικών στρατευμάτων στη Σ. Αραβία, οργάνωσε τους εναπομείναντες μουτζαχεντίν, στρέφοντάς τους κατά τής Δύσης. Η Τζιχάντ είχε ξεκινήσει και η 11/9 ήταν απλώς η θεαματική media-κή κορύφωσή της.

    «Είναι αλήθεια ότι στην προσπάθειά μας να αναχαιτίσουμε τον κομμουνισμό εμπιστευτήκαμε ανθρώπους σε αυτά τα κράτη που ίσως δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές επιλογές» μού εξομολογήθηκε σε μια παλιότερη συνέντευξη ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ επί Κάρτερ, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι «τράβηξε» τους Ρώσους στο Αφγανιστάν, δίνοντάς τους το δικό τους Βιετνάμ.

    Ομοίως και με τον ISIS, ο οποίος προέκυψε μετά τις «αραβικές ανοίξεις», με τη Δύση (Αμερικανούς, Γάλλους, Γερμανούς) να παίζει τον δικό της -υπόγειο και υπέργειο- ρόλο στις ανακατατάξεις τής περιοχής. Τελικά, από την όλη αναστάτωση, τους ισλαμιστές μαχητές και τα παιχνίδια για τα πετρελαϊκά συμφέροντα προέκυψε ο ISIS, ο οποίος επελαύνει, σκορπώντας τον τρόμο και γεμίζοντας τα δελτία ειδήσεων με φρικιαστικές εικόνες.

    Και η Δύση κλαίει και οδύρεται. Για τα μνημεία που ανατινάζονται, τον πολιτισμό που χάνεται, για το χάος και τη βαρβαρότητα. Αλλά κάπως έτσι συμβαίνει όταν, για να έχεις τον έλεγχο, εμπιστεύεσαι το -κατά Τζον Λε Καρέ- «δικό σου κάθαρμα». Ο Φρανκενστάιν που εν μέρει εκούσια και εν μέρει ακούσια δημιούργησες, επιστρέφει και απειλεί να σε εξοντώσει…

    Σχόλιο από Κ..... | 01/09/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: