Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Συναντώντας τον Μεσαίωνα στην καρδιά της Ευρώπης..

CHARLIE HEBDO6

CHARLIE HEBDO2Το εξτρεμιστικό ισλάμ χτύπησε με τον πιο βάρβαρο τρόπο στην καρδιά της Ευρώπης. Στο όνομα του Ισλάμ και της υπεράσπισης του «προφήτη», ακραίοι ισλαμιστές επιτέθηκαν σε μια από τις πιο φωτεινές εκφράσεις του νεωτερικού δυτικού κόσμου, το σατυρικό περιοδικό CHARLIE HEBDO.

Η μνήμη μας πήγε 92 χρόνια πίσω όταν ισλαμιστές-τζιχαντιστές κάτω από την  καθοδήγηση του τουρκικού εθνικισμού και του Μουσταφά Κεμάλ, έπνιγαν στο αίμα τη Σμύρνη και όλη την ιωνική παραλία κάτω από τις κυνικές επιδοκιμασίες των Γάλλων ιμπεριαλιστών εκείνης της εποχής. Και ένα χρόνο μετά, αγόραζαν από τους Τούρκους κυρίαρχους, τα οστά των δολοφονημένων  Ελλήνων και Αρμενίων της Μικράς Ασίας, για να λιπάνουν τα χωράφια τους.

Το σημερινό ισλαμιστικό έγκλημα είναι απόγονος εκείνων των ανομολόγητων εγκλημάτων της γενοκτονίας των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Ανατολής.

CHARLIE HEBDO5

              Ας δούμε όμως το χρονικό του εγκλήματος:

Τέσσερα ιστορικά στελέχη της “Charlie Hebdo” έχασαν τη ζωή τους-12 νεκροί

charlie-hebdo-France-ParisΔραματικές στιγμές ζει το Παρίσι και όλη η Ευρώπη, καθώς πριν από λίγο εκδηλώθηκε τρομοκρατική επίθεση εναντίον των γραφείων του σατιρικού περιοδικού – εφημερίδας ταμπλόιντ που είχε δημοσιεύσει γελοιογραφίες για τον προφήτη Μωάμεθ, το CHARLIE HEBDO, οι οποίες είχαν θεωρηθεί προσβλητικές…

Δύο ένοπλοι εισέβαλαν στα γραφεία του περιοδικού, στο 11ο Διαμέρισμα του Παρισιού,πυροβολώντας με αυτόματα (πιθανώς τύπου AK-47 Kalashnikov) αδιάκριτα σε βάρος όσων είχαν την ατυχία να βρίσκονται εντός του χώρου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι στην επίθεση χρησιμοποιήθηκε και αντιαρματικός εκτοξευτής τύπου RPG (Rocket Propelled Grenade).

CHARLIE HEBDO4Οι πρώτες πληροφορίες σε γαλλικά μέσα ενημέρωσης μιλούν για τουλάχιστον έντεκα νεκρούς (μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιλούν μέχρι 15 θύματα) και απροσδιόριστο αριθμό τραυματιών (σίγουροι έξι σοβαρά τραυματισμένοι σύμφωνα με όσα δηλώνουν από το Δημαρχείο του Παρισιού).

Οι δύο (ή τρεις) -κατά τις πρώτες πληροφορίες- δράστες, επιχείρησαν να διαφύγουν επιβαίνοντας σε αυτοκίνητο. Ακολούθησε καταδίωξη από την αστυνομία, ενώ έπεφταν “βροχή” οι πυροβολισμοί. Η επίθεση γενικά περιγράφεται ως “εξαιρετικά βίαιη”…

Το περιοδικό είχε γίνει στόχος τον περασμένο Νοέμβριο (20/11) όταν άγνωστοι είχαν πετάξει βόμβες μολότοφ… Στην περιοχή μεταβαίνει ο πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ.

Εν αναμονή περισσοτέρων στοιχείων να επισημάνουμε ότι το περιστατικό αναδεικνύει την απειλή στη σταθερότητα της Ευρώπης από τον ισλαμικό εξτρεμισμό, μια απειλή που δεν εξαιρεί απολύτως κανέναν…

———————————–

Διαβάστε:

-Γενοκτονίες στο όνομα του Ισλάμ

-«τζιχάντ αλ νικάχ» ή ο περί ισλαμο-πεολειχίας λόγος

-το «αριστερό Χαλιφάτο», κάποιες γελοιότητες στο χώρο της Αριστεράς και η υποκρισία του δεξιού νεοφιλελευθερισμού

-Συρία: (Μεσαιωνικοί Ισλαμιστές) VS (μπααθικοί σοσιαλιστές+Mειονότητες) ;

CHARLIE HEBDO3

Advertisements

07/01/2015 - Posted by | -παράνοια, -ποιητές, -Ανόητοι, -Ισλαμ

10 Σχόλια »

  1. Ορθοδοξία, Δύση και Ισλάμ

    Χρήστος Γιανναράς

    Πρέπει εδώ να παρεμβληθεί μια κριτική παρένθεση ειδικά για τον επιχειρούμενο σήμερα παραλληλισμό, σε πολιτιστικό επίπεδο, εκκλησιαστικής ορθοδοξίας και Ισλάμ: Για τα κοινά αντιδυτικά στοιχεία (στοιχεία εναντίωσης στο δυτικό κοινωνικοπολιτικό υπόδειγμα) που δυτικοί μελετητές διαβλέπουν και στις δυο αυτές πολιτιστικές παραδόσεις.

    Η εναντίωση του Ισλάμ στη Δύση είναι πολλαπλά διακηρυγμένη και σε περιπτώσεις ισλαμικών πολιτικών καθεστώτων ή παρατάξεων έμπρακτα βεβαιωμένη. Δύση και Ισλάμ εμφανίζονται στον σύγχρονο διεθνή χώρο ως δύο αντίπαλα κοινωνικοπολιτικά μοντέλα – η αντιπαλότητά τους εντοπίζεται κυρίως σε δυο πολιτιστικούς άξονες: του σεβασμού ή της άρνησης των ατομικών δικαιωμάτων και του πολιτικού φιλελευθερισμού.
    Θα μπορούσε ωστόσο εκ προοιμίου να παρατηρηθεί ότι η αντιπαλότητα αυτή μοιάζει να εξαντλείται στο είδος του «ιερού» κώδικα πολιτικής πρακτικής που το καθένα από τα δυο μοντέλα θέλει καθολικά να επιβάλει. Δεν ανάγεται η αντιπαλότητα στις αφετηριακές νοηματοδοτήσεις της πολιτικής, γιατί αυτές εμφανίζονται μάλλον κοινές και στα δυο μοντέλα – κοινές και ριζικά διαφοροποιημένες από τις προϋποθέσεις της πολιτικής που προδιαγράφουν οι κοινωνικοί στόχοι της εκκλησιαστικής παράδοσης και ορθοδοξίας.
    Δύση και Ισλάμ καλλιεργούν μιαν αντίληψη της πολιτικής που οι ανθρωπολογικές προϋποθέσεις της αγνοούν την πραγματικότητα και προτεραιότητα του προσώπου. Εκδέχεται η πολιτική τους το ανθρώπινο υποκείμενο ως αδιαφοροποίητο άτομο, μονάδα του ομοειδούς κοινωνικού συνόλου. Στο Ισλάμ προέχει το σύνολο έναντι του ατόμου, στη Δύση προέχει το άτομο έναντι του συνόλου. Και στις δύο περιπτώσεις το υποκείμενο είναι ένας απρόσωπος φορέας – ή των δικαιωμάτων που προκύπτουν από θεσμοποιημένο Δίκαιο ή των υποχρεώσεων που επιβάλλει ο νόμος του Προφήτη. Οι στόχοι είναι και στις δύο περιπτώσεις ατομοκεντρικά ευδαιμονιστικοί: Ατομικά δικαιώματα ή θρησκευτικές υποχρεώσεις κατοχυρώνουν εξ ίσου τις ωφελιμιστικές επιδιώξεις του ατόμου – η εγωτική κατοχύρωση μοιάζει και στα δυο μοντέλα κοινή και αδιαφοροποίητη για όλα τα άτομα.

    Η ίδια προϋποθετική εγγύτητα ή συγγένεια των δύο μοντέλων γίνεται έκδηλη και στο επίπεδο νοηματοδότησης των πολιτικών θεσμών: Η κοινοβουλευτική δημοκρατία της Δύσης προϋποθέτει την παθητική εκδοχή της ελευθερίας ως δικαιώματος – η ελευθερία είναι ατομικό δικαίωμα επιλογών παρεχόμενο «άνωθεν» (από το θεσμοποιημένο Δίκαιο που απηχεί ένα υποθετικό «κοινωνικό συμβόλαιο»). Αντίστοιχα, το ιεροκρατικό πολιτικό μοντέλο του Ισλάμ προϋποθέτει μιαν επίσης παθητική εκδοχή της ελευθερίας που κατατίθεται ως υποταγή στους θρησκευτικο-πολιτικούς ηγέτες προκειμένου να επιτευχθεί η «άνωθεν» (από τις γραφές του Προφήτη) καθοριζόμενη κοινωνική αρμονία και ευταξία.
    Σε καμία από τις δυο περιπτώσεις δεν διαφαίνεται μια δυναμική εκδοχή της ελευθερίας ως υπαρκτικής γνησιότητας, της πολιτικής ως αθλήματος για την πραγμάτωση της ελευθερίας στην κοινωνία των σχέσεων – για την κατάκτηση της προσωπικής υπαρκτικής ετερότητας μέσω της πολιτικής κοινωνίας. Και στα δυο μοντέλα είναι κοινή η απόκλιση από τη νοηματοδότηση της πολιτικής που προδιαγράφει η εκκλησιαστική ορθοδοξία.

    Συντομογραφικές οι ενδείξεις, η ανάλυση τους θα προϋπέθετε ξεχωριστή εξειδικευμένη μελέτη. Προσχεδιάζουν ωστόσο μια γόνιμη για την πολιτική θεωρία «υπόθεση εργασίας»: Τη σχετικοποίηση του ερμηνευτικού σχήματος που διαβλέπει σύγκλιση πολιτιστικών προϋποθέσεων της πολιτικής στο Ισλάμ και στην Ορθοδοξία – ενώ παραθεωρεί τις καίριες διαφορές των δυο παραδόσεων στις αφετηριακές νοηματοδοτήσεις της πολιτικής. Το ερμηνευτικό σχήμα μπορεί αιτιολογημένα να αντιστραφεί – πάντοτε ως «υπόθεση εργασίας» – επισημαίνοντας ορατές συγκλίσεις αφετηριακών νοηματοδοτήσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ.
    Η σύγκλιση Δύσης και Ισλάμ γίνεται σαφέστερη στην ιεράρχηση των σχέσεων της μεταφυσικής με την πολιτική: Και στις δυο αυτές πολιτιστικές παραδόσεις η πολιτική προηγείται και υποτάσσει τη μεταφυσική σε χρηστικές αποκλειστικά σκοπιμότητες. Προηγείται και αυτονομείται η πολιτική, είτε για να καταστήσει τη μεταφυσική – την αυθεντία των θεσμικών της εκπροσωπήσεων – αναγκαστή κατά πάντων (θεοκρατία), είτε για να χρησιμοποιήσει τη μεταφυσική ως ιδεολογικό στήριγμα της κοσμικής εξουσίας (ελέω Θεού βασιλεία – Χαλιφάτο) ή, τέλος, για να επιβληθεί η πολιτική ως ωφελιμιστικός αυτοσκοπός αποκλείοντας ολοκληρωτικά τη μεταφυσική (νεωτερική κοινοβουλευτική δημοκρατία).
    Αντίθετα στην ελληνική, όπως και στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση, η πολιτική είναι μόνο χρηστικό μέσο στην υπηρεσία της μεταφυσικής σκοποθεσίας: Υπηρετεί το υπαρκτικό αιτούμενο των σχέσεων κοινωνίας (του «κατά λόγον» και «κατ’ αλήθειαν» βίου στην αρχαιοελληνική δημοκρατία) ή εξασφαλίζει προστασία και τα χρειώδη λειτουργίας του κοινού βίου ενώ οι κυρίως κοινωνικές επιδιώξεις επενδύονται όχι στα πολιτειακά σχήματα αλλά στην εκκλησιαστική κοινότητα (σύστημα «συναλληλίας» στο Βυζάντιο).

    Την υποταγή της θρησκείας στην πολιτική εκφράζει παραδειγματικά στο Ισλάμ ο «ιερός πόλεμος κατά των απίστων» (jihād). Εξ ίσου παραδειγματικά απηχεί την ίδια υποταγή και η αναγραφή σε κάθε χαρτονόμισμα αμερικανικού δολαρίου της φράσης: In God we trust. Και στα δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα συνοψίζεται μια κοινή αντίληψη και στάση που χρειάζεται τον Θεό για να εγγυηθεί την εντιμότητα στις οικονομικές συναλλαγές ή την πρόσκτηση του πλούτου των «απίστων» για την πληρέστερη ευδαιμονία των πιστών.
    Προεκτείνοντας την παραδειγματική αναλογία θα μπορούσε κανείς αιτιολογημένα να διαβλέψει αντιστοιχία νοηματοδοτήσεων της πολιτικής συμπεριφοράς τόσο στην περίπτωση του πουριτανού αγγλοσάξονα (ή γερμανού πιετιστή, ολλανδού καλβινιστή κ.τ.ό.) όσο και στην περίπτωση του μουσουλμάνου ζηλωτή (fundamentalist): Απαιτούν με διαφοροποιημένες πρακτικές την ίδια κατά βάση εξουσιαστική επιβολή του ιερού πάνω στο κοσμικό, για να επιτευχθούν αποτελεσματικότερα εγκοσμιοκρατικές μάλλον σκοπιμότητες (ψυχολογικής, οικονομικής ή ιδεολογικής ατομοκεντρικής εξασφάλισης).

    Δύση και Ισλάμ αντιπροσωπεύουν σήμερα δυο αντίπαλα στην πράξη, αλλά εξ ίσου ιεροκρατικά στην καταγωγή κοινωνικο-πολιτικά μοντέλα – με δεδομένες οπωσδήποτε διαφοροποιήσεις της βατικάνειας, καλβινικής, πουριτανικής ή «ακεραιόφρονος» (integriste) μουσουλμανικής ιδιοτυπίας τους. Ο «ιερός νόμος» του Ισλάμ που επιβάλλεται ως κρατικό Δίκαιο και κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς, δεν διαφέρει σε «ιερότητα» από τις εξουσιαστικές χρήσεις του ορθολογισμού στον δυτικό καπιταλισμό, τη φετιχιστική εκδοχή των νόμων της «ελεύθερης αγοράς» ή το θρησκειοποιημένο λάτρευμα των ατομικών δικαιωμάτων ( – που επειδή θρησκειοποιείται για να είναι αποτελεσματικότερα χρηστικό, εύκολα προσαρμόζεται και σε «ιερές»-φαρισαϊκές απάνθρωπες σκοπιμότητες).
    Ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας του μουσουλμανικού «ζηλωτισμού» προϋποθέτει την ίδια πολιτική «κουλτούρα» όχι μόνο με το μεσαιωνικό υπόδειγμα της plenitudo potestatis των παπών ή της ιεροκρατίας στην καλβινική Γενεύη, αλλά και με αυτήν που συχνά εκφράζει η σύγχρονη δυτική νοοτροπία και τακτική: Με την αξιωματική απαίτηση, λ.χ., των παπικών εγκυκλίων για τον έλεγχο του ιδιωτικού βίου των ανθρώπων (σε θρησκευτικό επίπεδο) ή με τον ιεροεξεταστικό ηθικισμό που αιτιολογεί προσχηματικά τις σκοπιμότητες της αμερικανικής γεωπολιτικής στρατηγικής (τις μονομερείς, για παράδειγμα, πολυαίμακτες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ εναντίον των Σέρβων της Βοσνίας – ή και τον «πόλεμο του Κόλπου» για τον σωφρονισμό του άλλοτε εκλεκτού της Δύσης Σαντάμ Χουσεΐν).

    Η κοινή ιεροκρατική καταγωγή των νοηματοδοτήσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ παρακάμπτεται και αγνοείται – οι μεταξύ τους αντιθέσεις ερμηνεύονται ως σύγκρουση του δυτικού πολιτισμού της νεωτερικότητας (ενός άθρησκου στον ανεκτικό «πλουραλισμό» του φυσιοκεντρικού πολιτισμού) με αναχρονιστικές αναβιώσεις θρησκευτικού φανατισμού.
    Όμως ο άθρησκος πολιτισμός της δυτικής νεωτερικότητας αποδείχνεται σαφώς παγιδευμένος στις θρησκευτικές του μήτρες. Τουλάχιστον στις μήτρες του νομικισμού και της ατομοκρατίας – στα τυπικά αυτά παράγωγα της θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος στη Δύση. Πριν από την εμφάνιση του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού σε σύγχρονα ισλαμικά καθεστώτα, ο αιώνας μας γνώρισε τον «εκκοσμικευμένο» (secular) ολοκληρωτισμό σε μορφές καθεστώτων όπου αναβίωσαν θεσμοί, αρχές και μέθοδοι του θρησκευτικού (κυρίως του μεσαιωνικού) παρελθόντος της Ευρώπης:
    Αναβίωσε η ποινικοποίηση του φρονήματος και της γνώμης (που πρωτοεμφανίστηκε ιστορικά με τον θεσμό της Inquisitio στον 13Ο αιώνα). Η χρήση βασανιστηρίων ως ανακριτικής μεθόδου (πρώτος διδάξας ο πάπας Ιννοκέντιος ο 4ος, 1252). Η οργανωμένη και μεθοδική «πλύση εγκεφάλου» των μαζών (θεσμοποιήθηκε για πρώτη φορά με την Congregatio de Propaganda Fidei, 1622). Η αρχή της αλάθητης ηγεσίας (με ιστορικό προηγούμενο το παπικό infallibili magisterio). Ο έλεγχος της γραπτής διακίνησης ιδεών (καθιερωμένος θεσμικά με τον Index librorum prohibitorum, 1559). Κλπ., κλπ.
    Και όπως ο εκκοσμικευμένος ολοκληρωτισμός στη Δύση αντλεί από θρησκευτικά παράγωγα του ευρωπαϊκού παρελθόντος, με αντίστροφη φορά αλλά την ίδια λογική της αποτελεσματικότητας ο θρησκευτικός ολοκληρωτισμός του Ισλάμ χρησιμοποιεί για την επιβολή του τα μέσα, τις τεχνικές και τις μεθόδους της εκκοσμικευμένης νεωτερικότητας: Χρησιμοποιεί πραξικοπηματικές στρατηγικές, προηγμένη τεχνική εξοπλισμών, εξελιγμένες πρακτικές τρομοκρατίας, τηλεοπτική προπαγάνδα, κ.τ.ό. Δεν έχει παρά να θυμηθεί κανείς την άκρως νεωτερική μεθοδικότητα παραδειγματικών περιπτώσεων, όπως: Η επανάσταση του Ζία Ούλ-Χάκ στο Πακιστάν το 1977, που ανέτρεψε με τη βοήθεια του ισλαμικού ιερατείου τον Αλή Μπούττο και εγκατέστησε στο Ισλαμαμπάντ θεοκρατική «δημοκρατία». Η ισλαμική εξέγερση στο Ιράν το 1979, που απέπεμψε τον «αποστάτη της πίστης» Σάχη Ρεζά Παχλαβί και παρέδωσε την εξουσία στον Αγιατολαχ Χομεϊνί. Με την ίδια μεθοδική αποτελεσματικότητα οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου δολοφονούν το 1981 τον πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ και ύστερα από δώδεκα χρόνια επαναλαμβάνουν ανεπιτυχώς την απόπειρα εναντίον του Χόσνι Μουμπάρακ. Ανάλογα παραδείγματα νεωτερικών μεθόδων ισλαμικής βίας είναι πάμπολλα – ανατινάξεις πρεσβειών των ΗΠΑ στη Βηρυτό και στο Κουβέιτ το 1983, δολοφονία του προέδρου του αμερικανικού πανεπιστημίου της Βηρυτού Malcolm Kerr, προγραφή του συγγραφέα των «Σατανικών στίχων» Σαλμάν Ρούσντι, απαγωγών, ομηρειών, αεροπειρατειών, αιματηρών εφόδων σε αεροδρόμια, κλπ..

    Κάθε νομικιστική θρησκευτικότητα – βατικάνεια, καλβινική, πουριτανική ή «ακεραιόφρων» μουσουλμανική – που υποτάσσει την πίστη και την ηθική στο εγωτικό συμφέρον της ατομικής σωτηρίας, εκκρίει και μια νοηματοδότηση της πολιτικής με γνώμονα την πληρέστερη δυνατή πειθάρχηση της συλλογικότητας στις κωδικές προδιαγραφές της «σωτηρίας». Μια τέτοια θρησκευτικότητα δικαιολογεί (αν δεν ιεροποιεί) τα οποιαδήποτε και οσοδήποτε βίαια μέσα επιβολής της, ακόμα και τη φυσική εξόντωση των «αντιφρονούντων» – είτε πρόκειται για την εξόντωση των Ουγενότων (Huguenots) από τους ρωμαιοκαθολικούς, των γηγενών πληθυσμών της Νότιας Αμερικής από τους επίσης ρωμαιοκαθολικούς Ισπανούς, είτε για τη μεθοδική γενοκτονία των Αρμενίων, των Κούρδων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου από τους μουσουλμάνους Τούρκους.

    Η εκκλησιαστική ορθοδοξία στις σύγχρονες ιστορικές της επιβιώσεις έχει αισθητά διαβρωθεί από την εκνομίκευση – κυρίως λόγω του νεωτερικού εκδυτικισμού της. Έχει όμως το πλεονέκτημα να διασώζει στη θεσμική της άρθρωση και προπάντων στη θεολογία και στη λατρεία της την πρωτοχριστιανική ριζοσπαστική άρνηση του θρησκευτικού ατομοκεντρισμού και του συνακόλουθου νομικισμού. Οι ιστορικοί της εθισμοί βρίσκονται στους αντίποδες της δυτικής και ισλαμικής θρησκευτικότητας. Προέχει πάντοτε στην Ορθοδοξία η ανάγκη του ανθρώπου να ψηλαφήσει εμπειρικά, – πέρα από ιδεολογικές τέρψεις και ηθικές αυτοκατοχυρώσεις – αν πράγματι θανάτω πατείται ο θάνατος. Μια τέτοια αναζήτηση δεν βρίσκει εμπειρική επιβεβαίωση ούτε στην ατομική δικαιοπραξία ούτε σε πολιτικά σχήματα επιβολής του «ιερού νόμου». Η επιβεβαίωση μπορεί να ψηλαφηθεί μόνο στον εκκλησιοκεντρικό τρόπον της υπάρξεως: στην ελευθερία από τις ατομοκεντρικές (κυρίως ψυχολογικές) αναγκαιότητες, στην άντληση ύπαρξης όχι από την υπαρκτικά περατή φύση, αλλά από την υπαρκτικά απεριόριστη σχέση – στην αυθυπέρβαση του ατόμου και στην πραγμάτωση της ελευθερίας του προσώπου.
    Στο άθλημα της ατομικής αυθυπέρβασης και προσωπικής ελευθερίας δυναμικό κίνητρο είναι η επίγνωση της «αμαρτίας» ως υπαρκτικής αποτυχίας, όχι ως νομικής παράβασης που επιδιώκει ατομοκεντρική εξιλέωση. Γι’ αυτό και πρωτοπόροι στην ψηλάφηση της ελευθερίας από την ατομοκεντρική αυτάρκεια είναι όχι οι συνεπείς «ακεραιόφρονες» και ζηλωτές, αλλά οι τελώνες, οι ληστές, οι πόρνες, οι άσωτοι.
    Και, φυσικά, με τέτοιους πρωτοπόρους η εκκλησιαστική ορθοδοξία δεν μπορεί να αποβλέψει ποτέ στην εξουσιαστική επιβολή της: σε θεοκρατικά πολιτικά σχήματα. Οι ιεροκρατικές και θεοκρατικές επιδιώξεις είναι αδιανόητες στη νοηματοδότηση της πολιτικής που μπορεί να αντληθεί από την εκκλησιαστική ορθοδοξία. Ακόμα και οι αφαιρετικές σχηματοποιήσεις της δυτικής ιστοριογραφίας αποδίδουν στο «Βυζάντιο» το φαινόμενο του καισαροπαπισμού (υποταγή της Εκκλησίας στον καίσαρα) – ποτέ το φαινόμενο του παποκαισαρισμού (υποταγή του καίσαρα στον πάπα, στον πρώτον τη τάξει επίσκοπο).

    Με τα κριτήρια της συντομογραφικής αυτής ανάλυσης μπορεί να εντοπισθεί η συγγένεια προϋποθέσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ, όπως και η ριζική διαφορά της εκκλησιαστικής ορθοδοξίας από τα δυο φαινομενικώς αντίπαλα μοντέλα.
    Πρόκειται για διαφορά που όμως δεν εμποδίζει την ορθόδοξη πρόταση να εμφανίζει πληρέστερη ανταπόκριση σε επιθυμητά πολιτικά αιτούμενα της δυτικής νεωτερικότητας, όπως αυτό της «ανοιχτής κοινωνίας»: Αν «ανοιχτή» είναι η κοινωνία στην οποία «οι θεσμοί αναγνωρίζονται ως ανθρώπινα δημιουργήματα και η συνειδητή αλλαγή τους συζητείται με άξονα την καταλληλότητά τους για την επίτευξη ανθρώπινων στόχων ή σκοπών», τότε κατεξοχήν η ορθόδοξη νοηματοδότηση της πολιτικής οδηγεί στην πραγμάτωση του νεωτερικού αυτού αιτήματος: Γιατί η εκκλησιαστική ορθοδοξία δεν ιεροποιεί ποτέ νόμους και θεσμούς. Τους υπαρκτικούς κοινωνιοκεντρικούς στόχους της – την εκκλησιαστική ομοτροπία της ερωτικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς – δεν τους δεσμεύει ούτε στην ηθική ούτε σε οποιουδήποτε τύπου κωδικές σταθερές, γι’ αυτό και μπορεί να τους πραγματώνει σε συνθήκες πολύ διαφορετικών πολιτικών καθεστώτων.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι η ορθόδοξη άρνηση ιεροποίησης της πολιτικής οδηγεί σε μια παθητική καταξίωση οποιασδήποτε πολιτικής. Η εκκλησιαστική ορθοδοξία συγκροτεί κριτική και ενεργό πολιτική πρόταση υπαγορεύοντας την πολιτική ως θυσιαστική άσκηση διακονίας του κοινωνικού σώματος. Και διακονία σημαίνει, στην ορθόδοξη γλώσσα και πρακτική, «κατ’ οικονομίαν» χρήση νόμων και θεσμών, ευελιξία προσαρμογής τους στις εκάστοτε και εκασταχού κοινωνικές ανάγκες, ανοιχτή ετοιμότητα κριτικών αναθεωρήσεων της πολιτικής πρακτικής, προκειμένου να εξυπηρετείται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας. Στοιχεία δηλαδή που χαρακτηρίζουν, αυτά ακριβώς, μιαν «ανοιχτή κοινωνία».

    Απ’ το βιβλίο: Χρήστος Γιανναράς, Η απανθρωπία του δικαιώματος, εκδ. Δόμος
    Το κείμενο παρατίθεται χωρίς υποσημειώσεις και παραπομπές.

    http://lomak.blogspot.gr/2009/11/blog-post_06.html

    Σχόλιο από G.D. | 08/01/2015

  2. Τάκης Μίχας
    Μα, τι λέει ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων;

    Ανατριχιαστικό μνημείο σταλινικής παραφροσύνης αποτελούν οι δηλώσεις του προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας Ναΐμ Ελγαντούρ που, στην ουσία, δικαιώνουν τη σφαγή στο Παρίσι.

    Στις δηλώσεις του ο ηγέτης των ντόπιων Μουσουλμάνων αρνείται ότι για τις δολοφονίες των Γάλλων σκιτσογράφων ευθύνονται οι Ισλαμιστές. Αντίθετα, ακολουθώντας την τόσο προσφιλή στους σταλινιστές-λενινιστές λογική αποδίδει το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και συγκεκριμένα στις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στον… Ολάντ:

    «Δεν πιστεύω», λέει, «πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία».(!)

    Όπως υποθέτω ότι το χτύπημα της 9/11 δεν το έκαναν Ισλαμιστές. Όπως δεν έκαναν και την πρόσφατη σφαγή δεκάδων παιδιών στο Πακιστάν, τη δολοφονία του σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ στην Ολλανδία, τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου κ.λπ. Α, μπα, όλα αυτά τα έκαναν οι «μυστικές υπηρεσίες» και -γιατί όχι;-οι «Εβραίοι». Ούτε φυσικά η Μπόκο Χαράμ που έχει ως σήμα κατατεθέν το σκλαβοπάζαρο γυναικών ή η ISIS με σπεσιαλιτέ τους αποκεφαλισμούς είναι ισλαμικές οργανώσεις. Υποθέτω ότι και αυτές τις έχει στήσει ο Ολαντ μαζί με τις «μυστικές υπηρεσίες»…

    Στις δηλώσεις του ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα δεν αναφέρει ούτε έναν θετικό λόγο, ούτε ένα εγκώμιο για τους δολοφονηθέντες για την ελευθερία του λόγου σκιτσογράφους. Αντίθετα, το μόνο πού έχει να πει είναι να καταδικάσει τη δραστηριότητά τους επειδή θίγουν το Ισλάμ. Έτσι, σχετικά με τα σκίτσα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς το γαλλικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά του Ισλάμ, τονίζει ότι «δεν θεωρώ πως στα πλαίσια του ελεύθερου λόγου και της ελευθεροτυπίας πρέπει να προσβάλλονται με τέτοιο τρόπο τα σύμβολα μιας θρησκείας, αφού κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη σεβασμού».

    Όμως ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων δεν σταματάει εδώ. Προχωρεί ένα βήμα ακόμα δικαιώνοντας, στην ουσία, τις αποκρουστικές δολοφονίες. Αυτό το κάνει προσπαθώντας να καθησυχάσει τους Έλληνες διαβεβαιώνοντάς τους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί ένα ανάλογο γεγονός.

    «Η Ελλάδα», λέει, «δεν ήταν ποτέ και ούτε θα αποτελέσει στόχο για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν μπορούμε να συγχέουμε την Ελλάδα με τη Γαλλία, γιατί οι Έλληνες διατηρούν ένα επίπεδο λόγω της ιστορίας που έχουν στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, ενώ οι Γάλλοι είναι αποικιοκράτες».

    Με άλλα λόγια το μακελειό των σκιτσογράφων ήταν το αποτέλεσμα της «αποικιοκρατικής» πολιτικής της Γαλλίας και, κατά συνέπεια, δικαιολογημένο! Nα γιατί οι Ρωμιοί δημοσιογράφοι δεν πρόκειται να έχουν τη μοίρα των σκιτσογράφων της Charlie Hebdo και, άρα, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι!

    Με τέτοιες δηλώσεις ελάχιστα μάς εκπλήσσει ότι ο πρόεδρος και το σωματείο του είναι σταθερά παρόντες στα «αντιρατσιστικά συλλαλητήρια» και στα πλιάτσικα που οργανώνουν κάθε τόσο τα νεοσταλινοειδή που συγκροτούν την εγχώρια Αριστερά.

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=38786

    Σχόλιο από Μιχοπουλος | 09/01/2015

  3. Σε δημόσια μαστίγωση για προσβολή του Ισλάμ υποβλήθηκε σήμερα ο Σαουδάραβας μπλόγκερ Ράιφ Μπαντάουι.

    Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, ο Μπαντάουι υποβλήθηκε στις πρώτες 50 μαστιγώσεις δημοσίως μετά την προσευχή της Παρασκευής, μπροστά από το τέμενος αλ Τζαφάλι στη Τζέντα, ενώ για τις επόμενες 19 εβδομάδες θα υποβάλλεται σε 50 μαστιγώσεις την εβδομάδα.

    Ο 30χρονος μπλόγκερ καταδικάστηκε στις 5 Νοεμβρίου επειδή αμφισβήτησε την εξουσία της χώρας του μέσα από το απαγορευμένο σήμερα σάιτ «Φιλελεύθερο Σαουδαραβικό Δίκτυο», το οποίο ίδρυσε ο ίδιος.

    Την Πέμπτη οι ΗΠΑ έκαναν έκκληση προς τη Σαουδική Αραβία να αναιρέσει την ποινή των 1.000 μαστιγώσεων που επιβλήθηκε στον Σαουδάραβα ακτιβιστή και υπέρμαχο της δημοσιογραφίας των πολιτών μαζί με δεκαετή ποινή κάθειρξης.

    «Παρότι η Σαουδική Αραβία καταδίκασε τη χθεσινή άνανδρη επίθεση εναντίον της γαλλικής σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo, τώρα ετοιμάζεται να επιβάλει την πιο βάρβαρη τιμωρία σε έναν πολίτη, ο οποίος μόλις άσκησε το δικαίωμα της έκφρασης και το δικαίωμα της πληροφόρησης, το ίδιο που στοίχισε τη ζωή στους γάλλους δημοσιογράφους», δήλωσε η διευθύντρια της διεθνούς οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα,Λουσί Μοριγιόν.

    Περίπου 14.000 άτομα υπέγραψαν διαδικτυακή αίτηση ζητώντας από τον βασιλιά της χώρας Αμπντάλα να απονείμει χάρη στον Μπαντάουι και να σταματήσει αυτό που η οργάνωση χαρακτηρίζει «μεσαιωνική μορφή βασανισμού».

    Ο δικηγόρος και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ουαλίντ Αμπού Αλ-Κάιρ, ο οποίος εκπροσώπησε τον Μπαντάουι, καταδικάστηκε σε 15ετή ποινή κάθειρξης για«υπονόμευση του κράτους, προσβολή της δικαιοσύνης και υποκίνηση της κοινής γνώμης.

    Την Πέμπτη η Σαουδική Αραβία αποκεφάλισε έναν Πακιστανό που είχε καταδικαστεί για διακίνηση ναρκωτικών και έναν Σαουδάραβα για ανθρωποκτονία.

    Με τις εκτελέσεις τους ανέρχεται σε έξι ο αριθμός των εκτελεσθέντων δι’ αποκεφαλισμού από τις αρχές Ιανουαρίου στη συντηρητική αυτή μουσουλμανική χώρα.

    Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Γαλλικού Πρακτορείου, τον περασμένο χρόνο η Σαουδική Αραβία εκτέλεσε 87 άτομα και 78 το 2013.

    Ο βιασμός, η ανθρωποκτονία, η αποστασία, η ένοπλη ληστεία και η διακίνηση ναρκωτικών τιμωρούνται με την εσχάτη των ποινών στη Σαουδική Αραβία.

    Πηγές: ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο

    Σχετικά άρθρα:
    Σ. Αραβία: Αποκεφαλίστηκαν δύο καταδικασθέντες για υποθέσεις ναρκωτικών

    http://www.msn.com/el-gr/news/world/%CF%83-%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CF%81-%CF%80%CE%BF%CF%85-%C2%AB%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC%C2%BB/ar-AA7XUsV?ocid=UP97DHP

    Σχόλιο από Μιχοπουλος | 09/01/2015

  4. Είμαι κι εγώ Charlie;
    eimai_-charlie.jpg
    Είμαι κι εγώ Charlie; Και βέβαια είμαι Charlie
    09.01.2015, 13:49 | Ετικέτες: ελευθερία, ελευθερία Τύπου, ρατσισμός, θρησκεία, Γαλλία, Γερμανία
    Συντάκτης: Μαργαρίτα Κουλεντιανού
    Και βέβαια είμαι Charlie. Ποιος δεν θα ήταν, όταν αυτό που επιχειρήθηκε με το χτύπημα στο έντυπο ήταν να πληγεί η ελευθερία του λόγου; Είμαι Charlie, γιατί το «Charlie Hebdo», ένα περιθωριακό, μικρής -και τελευταία όχι και τόσο μικρής- κυκλοφορίας εβδομαδιαίο σατιρικό φύλλο, έδωσε τα τελευταία πενήντα χρόνια ώθηση στον πιο καταλυτικό ίσως τρόπο ανάγνωσης και ερμηνείας αυτών που συμβαίνουν γύρω μας: τη σάτιρα.

    Δεν είναι κάτι καινούργιο η σάτιρα, δεν την επινόησαν οι μια χούφτα Γάλλοι που δημιούργησαν το «Hara-kiri» και στη συνέχεια το «Charlie Hebdo». Αυτοί, όμως, κάτι με τους διωγμούς από τον Ντε Γκολ και τους γκολικούς, κάτι με τον Μάη του ‘68, κάτι με το δικό τους κέφι και το αναμφισβήτητο ταλέντο τους, δημιούργησαν τελικά τη σχολή τους. Βαθιά, εμπεριστατωμένη και πολύπλευρη ανάλυση της πραγματικότητας – των πολιτικών εξελίξεων, των διεθνών συγκρούσεων. Αποτύπωση της ανάλυσης σε ένα σκίτσο που σχολιάζει καυστικά το γεγονός. Γέλιο, καταλυτικό γέλιο που χαλαρώνει. Και τελικά σκέψη: γιατί ξεκαρδίστηκα μ’ αυτό που είδα;

    Είναι επίσης ο αυτοσαρκασμός. Ως διανοούμενοι της Αριστεράς, οι δημιουργοί του «Charlie Hebdo» αυτοσαρκάζονται. Αυτό βάζει σε προβληματισμό και καταλήγει να λύσει αγκυλώσεις του αριστερού «καθωσπρεπισμού», δίνοντας την ελευθερία για να ξεπεραστούν τα όρια – να προχωρήσει η σκέψη ένα βήμα παραπέρα. Ως οικογενειάρχες και στυλοβάτες της κρατούσας τάξης αυτοσαρκάζονται επίσης οι δημιουργοί του «Charlie Hebdo». Και γίνονται προκλητικοί, γιατί η πρόκληση κινητοποιεί τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Η σάτιρά τους στρέφεται ενάντια σε όλες τις ακρότητες.

    Ομως δεν απελευθερώνονται όλοι χάρη στη σάτιρα· αντίθετα, οι περισσότεροι δεν την αντέχουν καθόλου. Δεν είναι τυχαίο που το περιοδικό κατά καιρούς συκοφαντήθηκε και καταδιώχτηκε από πολλούς: δεξιούς, αριστερούς, χριστιανούς, ισλαμιστές, άντρες, γυναίκες. Πολλοί από αυτούς, από την Τετάρτη που έγινε το μακελειό στα γραφεία του, ένωσαν τη φωνή τους για να καταδικάσουν τους δολοφόνους. Δυνατά-δυνατά μίλησαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία, για το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για τη λογοκρισία και για τον εκφοβισμό. Λίγο πιο χαμηλόφωνα, όμως, μέσα στο κύμα της συγκίνησης, μερικοί άρθρωσαν τον απάνθρωπο λόγο τους υπέρ των ρατσιστικών διαφοροποιήσεων και γενικεύσεων, κατά των μεταναστών από τις ισλαμικές χώρες (αλλά και από άλλες, χτυπώντας με έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια). Ποντάρισαν στον φόβο, για να βουλιάξουν τους φιλήσυχους πολίτες (braves gens = καλοί άνθρωποι στα γαλλικά, μια έννοια που αντί να είναι αυτονόητος τίτλος τιμής γίνεται όλο και περισσότερο υποτιμητική) στο τέλμα της εθνικής και θρησκευτικής απομόνωσης, «για την ασφάλειά τους». Η Μαρίν Λεπέν εμφανίζεται δικαιωμένη και «στοχαστική» στη Γαλλία, οι PEGIDA ξεσαλώνουν στη Γερμανία. Οι δικοί μας εδώ δεν διστάζουν να χύσουν τη ρατσιστική τους χολή στο ποτάμι του προεκλογικού τους αγώνα.

    Οπότε, δεν είμαι Charlie αν πρόκειται το όνομά μου -και πολύ περισσότερο το αίμα των σκοτωμένων- να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για να ξεσπαθώσουν οι μισαλλόδοξοι. Δεν πιστεύω ότι όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες, όπως δεν πιστεύω ότι όλοι οι χριστιανοί είναι υποκριτές, όλοι οι Εβραίοι είναι σιωνιστές, όλοι οι μετανάστες κλέφτες, όλες οι γυναίκες πουτάνες. Δεν πιστεύω στον θρησκευτικό φανατισμό και στις διακρίσεις. Αν μπορούσαν τα κόκαλα να τρίξουν, θα έτριζαν τα κόκαλα του Καμπί, του Τινιούς, του Βολίνσκι, του Σαρμπ, βλέποντας το έργο τους να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο σε μια ρατσιστική, ξενοφοβική προπαγάνδα με θρησκευτικό μανδύα. Δεν είμαι Charlie για να παρελαύνω στους δρόμους της Ευρώπης μαζί με φανατικά φασιστοειδή σαν αυτά που δολοφόνησαν το «Charlie Hebdo». Μόνο ως «πνεύμα ηλίθιο και κακό» θέλω να είμαι Charlie, να ξεκαρδίζομαι στα γέλια τρυπώνοντας στις συνειδήσεις και ανατρέποντας κάθε τι που οδηγεί στη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία, στην ανελευθερία και στην αποβλάκωση.

    http://www.efsyn.gr/arthro/eimai-ki-ego-charlie

    Σχόλιο από G.D. | 09/01/2015

  5. Γουρπάν σε σεν να ‘ινωμαι, Μαργαρίτα , αείκα πα δεβάζω κι η ψυ’ήμ αγαλλιάσκεται (sic)
    Μπράβο και στον G.D. που μας το παρέθεσε.
    Εξαιρετικό κείμενο, καθαρός λόγος, αβίαστη σκέψη και αποστομωτικά σπουδαία άποψη .
    Από εκείνες τις απόψεις που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ -όσο συντηρίκλα κι αν είσαι- να απαντήσεις …. «άποψή σου» !
    Τέτοια είναι η ευαισθησία , η ελευθερία , η ανθρωπιά και η παλλικαριά που αποπνέει, που σου μουδιάζει το μυαλό και σου ευφραίνει την καρδούλα. Τι να πω… plus 1000 που λένε και οι πιτσιρικάδες !

    Σχόλιο από Αβραάμ Ανανιάδης | 10/01/2015

  6. ΜΑΣ ΤΑ ΖΑΛΙΣΑΤΕ

    January 8th, 2015 | Author: kartesios

    Επειδή ο βλάκας δεν καταλαβαίνει άλλη γλώσσα, ας μιλήσω στη δική του. Λαθρομετανάστες θέλει να τους λέμε; Λαθρομετανάστες θα τους γράφω για να το καταλαβαίνει. Θέλει ο βλάκας να συνδέσει τα τραγικά γεγονότα στη Γαλλία με τη λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα, επειδή τον βολεύει να τρομοκρατεί και ιδιαίτερα προεκλογικά; Ας πάμε με τα νερά του βλάκα και ας το εξετάσουμε, γιατί μας τα ζάλισε.

    Λοιπόν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν στη Βουλή ο μεγαλύτερος αριθμός των αλλοδαπών δραστών, την περίοδο 1998-2012, είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι Ιρακινοί και οι Ρουμάνοι. Ακολουθούν Πακιστανοί και Βούλγαροι.

    Λοιπόν, ποιος άνοιξε τα σύνορα με την Αλβανία δίχως να υπάρξει καμία προετοιμασία και έλεγχος; Μήπως ήταν ο Τσίπρας; Όχι, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς της ΝΔ που ήθελε να βολέψει Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι αναζητούσαν φτηνά εργατικά χέρια για μεγάλα έργα που είχαν πάρει στη Βόρεια Ελλάδα.

    Πάμε στους Ρουμάνους και τους Βούλγαρους. Είναι λαθρομετανάστες; Όχι. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έγιναν μέλη της Ε.Ε. την 1η Ιανουαρίου του 2007. Ποιος ήταν τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας; Μήπως ο Κουτσούμπας; Όχι. Ήταν ο Κώστας Καραμανλής της ΝΔ.

    Πάμε στους Ιρακινούς και τους Πακιστανούς. Ποιες κυβερνήσεις κώλωσαν να έρθουν σε ρήξη με τους Τούρκους ώστε να σταματήσει το εμπόριο ανθρώπων; Οι κυβερνήσεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Όχι. Ήταν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τι έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ για να εμποδίσει τη λαθρομετανάστευση; Έστησε ένα φράγμα στον Έβρο και πανηγύρισε ότι έλυσε το πρόβλημα. Τι λένε όμως σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φράχτη διάφοροι Ελληναράδες που κρατάνε στοιχεία; Λένε ότι αυξήθηκε η λαθρομετανάστευση από το Αιγαίο, αλλά και ότι δημιουργήθηκαν νέα σημεία εισόδου στον Έβρο.

    Είναι τελικά το πραγματικό πρόβλημα η είσοδος των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα ή μήπως το κυρίαρχο πρόβλημα είναι ότι οι λαθρομετανάστες δε μπορούν να φύγουν από την Ελλάδα και μένουν παγιδευμένοι εδώ; Σαφώς το δεύτερο. Ποιος μας φόρτωσε την υποχρέωση να γίνουμε χώρα – φυλακή; Η Συνθήκη ΙΙ του Δουβλίνου που την υπέγραψε η Ελλάδα το 2003. Ποιος ήταν τότε κυβέρνηση; Μήπως το ΚΚΕ μ-λ; Όχι. Ήταν το ΠΑΣΟΚ με την κυβέρνηση Σημίτη.

    Ποιος δήλωσε το αμίμητο «Η αντιμετώπιση του Εθνικού προβλήματος της λαθρομετανάστευσης έχει και κέρδη! Ζεστό Ευρωπαϊκό χρήμα»; Μήπως η Παπαρήγα; Όχι. Η βουλευτής της ΝΔ, Φωτεινή Πιπιλή το δήλωσε.

    Πάμε τώρα στους τζιχαντιστές του ISIS που θέλουν να αιματοκυλήσουν την Ευρώπη και να κατακτήσουν τον κόσμο. Ποιοι τους πολέμησαν από την πρώτη μέρα της εμφάνισής τους; Τα καθεστώτα του Ιράκ και της Συρίας του Άσαντ. Ποιος ήθελε πριν λίγο καιρό να βομβαρδιστεί η Συρία; Μήπως ήταν ο Παφίλης; Όχι. Ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος.

    Πάμε τώρα στην κορύφωση της βλακείας μέσω της προσπάθειας να συνδεθούν οι δράστες της επίθεσης στη Γαλλία με τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Ήταν λοιπόν λαθρομετανάστες οι δράστες της σφαγής στο γαλλικό περιοδικό; ΟΧΙ! Ήταν αλγερινής καταγωγής και γαλλικής υπηκοότητας! Νόμιμοι Γάλλοι, δηλαδή. Όσοι θέλουν να μάθουν πόσο συχνό φαινόμενο είναι αυτό στη Γαλλία και για ποιο λόγο συμβαίνει ας βγάλουν τα γκαβά τους να καθίσουν να διαβάσουν κάνα βιβλίο πριν αρχίσουν τις μαλακίες περί σύνδεσης φράχτη του Έβρου και τζιχαντιστών.

    Επειδή όμως ο βλάκας είναι πάντα βλάκας, δεν του φτάνει που αναπαράγει φόβους για τους τζιχαντιστές, αλλά ταυτόχρονα έχει ξεκινήσει και μία άλλου είδους τρομοκρατία, εκείνη που έχει σχέση με την πτώση της τιμής του ευρώ απέναντι στο δολάριο. Λοιπόν, βλάκα, ξεστραβώσου και διάβασε. Η πτώση του ευρώ ευνοεί την Ελλάδα. Πάντα αυτό συνέβαινε, βλάκα! Δεν τα γράφει η «Η ΑΥΓΗ», η «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» τα γράφει.

    Λοιπόν, για να τελειώνουμε με το ζήτημα. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα προσπαθούν πάλι να τρομάξουν τους ψηφοφόρους και να τους συσπειρώσουν γύρω από το φόβο για λαθρομετανάστες και τζιχαντιστές στη Γαλλία είναι οι ίδιοι που τόσα χρόνια πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις να μεγαλώσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Είναι οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του Σαμαρά και του ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτοί που μπλόκαραν όλα αυτά τα χρόνια τη συζήτηση για τη δημιουργία μίας σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής. Είναι η παρέα του Σαμαρά και των ψηφοφόρων του στις Μανωλάδες.

    Είναι οι Σεραφείμ και οι Άνθιμοι που πουλάνε πατριωτισμό στα πλήθη των πιστών και υποδεικνύουν τον Σαμαρά ως σωτήρα της πατρίδας, την ώρα που αυτός μέσω των μνημονίων μετέτρεψε σε μπακλαβά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και τη μοιράζει σε τοκογλύφους και ξένες κυβερνήσεις.

    Ξέρω ότι τζάμπα έγραφα τόση ώρα. Τουλάχιστον όμως, έκανα το χρέος μου να προσπαθήσω να εξηγήσω σε όποιον χρησιμοποιεί τον φόβο ως άλλοθι για να ψηφίσει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι δεν είναι φοβισμένος. Είναι απλώς ΒΛΑΚΑΣ! Και τώρα άι σιχτίρ!

    http://kartesios.com/?p=179176

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/01/2015

  7. Σχόλιο από Π | 16/02/2015

  8. […] -Συναντώντας τον Μεσαίωνα στην καρδιά της Ευρώπης.. […]

    Πίνγκμπακ από Ισλάμ και Δύση « Πόντος και Αριστερά | 28/03/2016

  9. […] -Συναντώντας τον Μεσαίωνα στην καρδιά της Ευρώπης.. […]

    Πίνγκμπακ από -«Ραΐφ, μαζί σου» (Παλιό αλλά πάντα επίκαιρο!) « Πόντος και Αριστερά | 14/07/2016

  10. […] -Συναντώντας τον Μεσαίωνα στην καρδιά της Ευρώπης.. […]

    Πίνγκμπακ από -«Ραΐφ, μαζί σου» (ενάντια στο εξτρεμιστικό Ισλάμ) « Πόντος και Αριστερά | 15/07/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: