Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τι έτρωγε ο Ιασωνίδης;

Εις το λιμάνι φέρανε φαγάνα
που «de profundis» ανασκάπτει τον πυθμένα
με κείνα της τα δόντια τ’ αγριεμένα
βγάζοντας πού και πού κανένα μύδι
αλλά προχτές η ατσάλινη νταρντάνα
μάσησε έναν εργάτη ζωντανό
με κείνο της το ράμφος το τρανό.
Λες κι έχει την ψυχή του Ιασωνίδη.

Ένα παράξενο ποίημα του 1935 γραμμένο από τον «Αχθο Αρούρη, ψευδώνυμο του Νίκου Σαραντάκου, ήρθε να προσφέρει ένα νέο στοιχείο προς έρευνα στους βιογράφους  του φιλελεύθερου, αλλά και αντικομμουνιστή πολιτικού Λεωνίδα Ιασωνίδη. Το ποίημα που παρατίθεται παρακάτω  το εντοπίσαμε εδώ: http://sarantakos.wordpress.com/2014/07/29/axtos-21/

Για τον Λεωνίδα Ιασωνίδη (1884-29 Ιουλίου 1959) που ήταν νεοέλληνας πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο, μπορείτε να δείτε στη βικιπαιδεία: el.wikipedia.org/wiki/Λεωνίδας_Ιασωνίδης

Το ποίημα που «αναφερόταν στις εκλογές των αρχών του ’36. Είναι έκδηλη στο γράμμα αυτά η αποστροφή του προς τον Βενιζέλο (τον χαλεπό γέροντα της Χαλέπας, όπως τον λέει) και τα οικονομικά σκάνδαλα για τα οποία κατηγορούσαν στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων, (όπως τον αναφερόμενο Ιασωνίδη)» είναι το εξής:


ΑΧΘΕΙΑ ΝΕΑ

Επέρασαν οι εκλογές κι εδώ στην Κρήτη
με ψυχραιμίαν όλως ασυνήθη.
Ούτε καυγάς δεν άναψε ούτε μύτη ελύθη.
Οίμοι! τα ελληνοπρεπή χαθήκαν ήθη.
Υπόκρουσις καμία μπιστολιάς
ούτε κανένας σμπάρος δυναμίτη!
Της ελιάς
ενδιαφέρει πιότερο η τιμή
ακόμα κι από την κατανομή
την τρίτη.

Στις «Λίμνες» μόνο με ύπουλη «χωσία»
εσκότωσαν καμπόσους –δυο ή τρεις–
(ενός του φάγαν το καρύδι με το στόμα)
Ήταν η απαραίτητη θυσία
στις εκλογές, στις κάλπες και στο κόμμα.
Και η πατρίς
δαπάνη θα τους θάψει δημοσία.

Μα ούτε κι αποκριάτικοι χοροί
δε γίνονται. Ο κόσμος περιορίζεται
γιατί παράς δεν αφθονεί… στας τσέπας
Κι αν συγυρίζεται
-ως λέγουν- κάποια βίλα της Χαλέπας
οι χαλεποί τον δίδαξαν καιροί
ν’ αδιαφορεί.

Κι ο χαλεπός ο Γέρων προτιμά
ως φαίνεται, κατά το μάλλον και το ήττον,
των Παρισίων την απόκρια να τιμά.
Και γω το συλλογιέμαι όλος φρίττων
«Βρε! τέτοιο μασκαρά να’ χουν οι Γάλλοι!»
κι είναι γι’ αυτό η σκασίλα μου μεγάλη.

Εις το λιμάνι φέρανε φαγάνα
που «de profundis» ανασκάπτει τον πυθμένα
με κείνα της τα δόντια τ’ αγριεμένα
βγάζοντας πού και πού κανένα μύδι
αλλά προχτές η ατσάλινη νταρντάνα
μάσησε έναν εργάτη ζωντανό
με κείνο της το ράμφος το τρανό.
Λες κι έχει την ψυχή του Ιασωνίδη.

Άχθος Αρούρης

 

To αίνιγμα για το τι εννοεί ο Άχθος Αρούρης θα λυθεί μόνο με έρευνα για την εποχή που ο Ιασωνίδης διαχειριζόταν σημαντικά κονδύλια και κατείχε υπουργικές θέσεις. Πάντως η κυρίαρχη εκδοχή είναι ότι: «Ο αείμνηστος Λεωνίδας Ιασωνίδης, αν και διετέλεσε επί δεκαετίες υπουργός και βουλευτής, αν και διαχειρίστηκε τα δισεκατομύρια ευρώ της αποκατάστασης των προσφύγων του 1923, ζούσε πάντα σε ένα ξενοδοχείο τρίτης κατηγορίας και δεν απέκτησε ποτέ ούτε ακίνητη ούτε κινητή περιουσία. Πέθανε φτωχός.«

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/10/blog-post_7899.html#.U9iOnuN_uVM

Για τα αντικομμουνιστικά του Ιασωνίδη, χαρακτηριστικά είναι αυτά που γράφει η Βασιλική Λάζου σ’ ένα αφιέρωμα στην «Ελευθεροτυπία» για το Μεταλλικό του Κιλκίς και το αγροτικό κίνημα: «Ο αγώνας για την ολοκλήρωση των απαλλοτριώσεων, τη διαγραφή των χρεών και την κατάργηση των φόρων θα κορυφωθεί με την κατάληψη ενός τμήματος του τσιφλικιού. Τον Απρίλιο 1931 το χωριό θα θρηνήσει τα πρώτα θύματα, τον Κώστα Σοφιανίδη και τον Αναστάσιο Χαραλαμπίδη. Το γεγονός πυροδότησε νέες συγκρούσεις, σε βαθμό μάλιστα που ο βενιζελικός υπουργός Πρόνοιας Λεωνίδας Ιασωνίδης, πρόσφυγας από τον Πόντο και ο ίδιος, πρότεινε στους Μεταλλικιώτες να τους κάνει τα έξοδα να επιστρέψουν στη Ρωσία, ώστε να σταματήσουν να «δυσφημούν» το Κιλκίς!«

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=01/06/2014&id=433412

 

Πάντως, κάποια από τα ωραία που έχουν μείνει είναι οι πολιτικάντικες προεκλογικές ατάκες του Ιασωνίδη, όπως αυτή στο Κιλκίς που υποσχόταν στο πολυπληθες ακροατήριό του τα πάντα: «Ποτάμι ‘κ έχετε; Ποτάμι θα ευτάμε σας!» (Ποτάμια δεν έχετε; Ποτάμια θα σας κάνουμε!)

καθώς και άλλο ένα περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, όπου το δίλημμα των εκλογών το παρουσίασε με κορυφαίο τρόπο, έτσι:

 «Αρ’ ατώρα έρθαμεν σε δίλημμα«. Το πλήθος των Ποντίων τον άκουγε σιωπηλό. Μέχρι που κάποιος σήκωσε το χέρι και υπέβαλε την ερώτηση που απασχολούσε όλους: «Πασσά Ιασωνίδη, ντο εν το δίλημμα;«.

«Ακούστε να λέγω σας ντο εν το δίλημμα» απάντησε ο Ιασωνίδης. «Πέρωμεν έναν σκοινίν. Περάζουμ’ α ας σο στόμαν και βγάλουμ’ ατό ας σον κώλον! Σ’ εμπρός το μέρος δένουμεν έναν σκατόν! Σ’ οπίς πα το μέρος δένουμεν έναν αγγούρ’! Συρτς να εβγάλτς το σκατόν ας ‘σο στόμα σ’, εμπέν’ το αγγούρ’ σον κώλο σ’! Συρτς να εβγάλτς το αγγούρ’ α’ σον κώλο σ’, εμπέν το σκατό ‘σο στόμα σ’! Αρ’ ατό εν το δίλημμα!» 

http://atheofobos2.blogspot.gr/2006/12/blog-post_16.html

 

Empros 30-12-1930

εφημερίδα «Εμπρός», 30 Δεκεμβρίου 1930


Advertisements

30/07/2014 - Posted by | -προσφυγιά, -Ανταλλάξιμα, -Ιστορικά, -Περί Πόντου, -Περί οικονομίας

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: