Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

Κύπρος: Πάνω στην κλίνη του Προκρούστη;

Πάνω στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων

Διαπραγματεύσεις ναι ή όχι;
Το ζήτημα είναι η αφετηρία, οι αρχές και οι προϋποθέσεις

Π. Ήφαιστος

 Οι αυτοκτονικές αφελείς και ασυνάρτητες γνώμες για τις διαπραγματεύσεις γύρω από το κυπριακό οργιάζουν. Επισκιάζουν το γεγονός αφενός ότι για κάθε κοινωνία προϋπόθεση συλλογικής ελευθερίας είναι η πολιτική της κυριαρχία που διασφαλίζεται από ένα κυρίαρχο κράτος σύμφωνα με τις Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου και αφετέρου ότι προϋπόθεση πολιτικής ελευθερίας είναι ανεξαρτησία του κράτους, οι δημοκρατικές αρχές και η απουσία κάθε εσωτερικής διαίρεσης των πολιτειακών θεσμών. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί πολιτειακή σχιζοφρένεια και πολιτικό μαζοχισμό.

Η κυριαρχία ανορθολογικών πολιτικών θέσεων στην Ελλάδα και Κύπρο δεν είναι τυχαίο γεγονός. Είναι αποτέλεσμα της συντρέχουσας κρίσης που ανέδειξε όλες τις αδυναμίες μας, της εργολαβικής επί δεκαετίες πνευματικής αποδυνάμωσης με την καταπολέμηση της φιλοπατρίας, την καλλιέργεια ακραία ανορθολογικών αντιλήψεων για την διεθνή πολιτική, την υιοθέτηση της πολιτικά εγκληματικής άποψης ότι «στον σύγχρονο κόσμο η κρατική κυριαρχία είναι αναλώσιμη» και της υπονόμευσης των σχέσεων Κύπρου και νεοελληνικού κράτους, αρχής γενομένης με το εγκληματικό πραξικόπημα του 1974.

Εδώ θα θιγούν δύο κύρια ζητήματα. Αφενός, οι αρχές, οι όροι και οι προϋποθέσεις διεξαγωγής διαπραγματεύσεων που αρχίζουν αλλά και κάθε ανάλογων διαπραγματεύσεων. Αφετέρου, οι δυναμικές κάθε διαπραγμάτευσης, ιδιαίτερα όταν η ασυμμετρία ισχύος είναι δεδομένη και όταν αρχίζει εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων. Άξονας των πάντων θα είναι τα ρευστά συμφέροντα και στα στρατηγικά παίγνια που σχετίζονται με αυτά.

 

Μια λύση είναι βιώσιμη όταν ισχύουν δύο πράγματα τα οποία ισχύουν σε όλα τα βιώσιμα και δημοκρατικά κράτη:

            Πρώτον, ισχύει η δημοκρατική αρχή. Επίσης, όταν τα δικαιώματα όλων των πολιτών διασφαλίζονται. Η ΚΔ έχει υπογράψει όλες τις σχετικές συμβάσεις ενώ είναι και μέλος της ΕΕ. Όριο ο ουρανός, επίσης, για αυτοδιοίκηση, αποκέντρωση εξουσιών κτλ. Αυτά δεν μπορούν να ρυθμίζονται σε εθνική ή ρατσιστική βάση, ενώ η αυτοδιάθεση στα ζητήματα πολιτισμού και θρησκείας στα πολιτισμένα κράτη το πεδίο είναι πάντα ελεύθερο.

            Δεύτερον, η μη επέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας. Αποκλείονται δηλαδή εγγυήσεις, ξένα στρατεύματα και κάθε ανάμειξη άλλου κράτους. Αυτό επιτάσσουν οι υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου και ασφαλώς ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Αυτοί οι δύο παράγοντες είναι αδιαπραγμάτευτοι. Εμείς, εν τούτοις, δεχθήκαμε να καθίσουμε ξανά σε διαπραγματεύσεις χωρίς να υπάρχει μια προγραμματική δέσμευση ότι θα ισχύουν ως πλαίσιο λύσης.

Εξ αντικειμένου αυτό σημαίνει προγραμματική αποδοχή νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής, αποδοχή ότι το νέο κράτος που θα διαδεχθεί την ΚΔ δεν θα είναι βιώσιμο αλλά υπό εποπτεία και επιτήρηση ξένων κρατών και αποδοχή ότι οι κύπριοι θα στερούνται συλλογικής ελευθερίας και πολιτικής ελευθερίας. Η Κύπρος θα καταστεί εστία διενέξεων, παρεμβάσεων και επεμβάσεων. Δέστε γειτονικά κράτη κ αι θα καταλάβετε τι σημαίνει αυτό.

            Ταυτόχρονα, το «κοινό ανακοινωθέν» απερίφραστα προοιωνίζει εσωτερική διχοτόμηση. Διχοτόμηση που παραδόξως κάποιοι την … επικαλούνται δήθεν για να … την αποφύγουμε. Κυριολεκτικά, τα ηλίθια επιχειρήματα είναι αήττητα και κάποιοι περιφρονούν τον κοινό νου. Επειδή ακριβώς προγραμματικά δεχθήκαμε να δρομολογήσουμε την υιοθέτηση ενός μη βιώσιμου κρατιδίου η Τουρκία έχει κάθε λόγο να συμφωνήσει.

«Προβλέπω» μάλιστα ότι η Τουρκία θα φροντίσει οι διαπραγματεύσεις να επιταχυνθούν για να μην χάσει την γι’ αυτή πολύ μεγάλη ευκαιρία δημιουργίας προϋποθέσεων ολοκληρωτικής κατάληψης ενός από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη. Αυτό όχι μόνο επειδή η Τουρκία θα αποφύγει την διχοτόμηση που δεν την συμφέρει (αναρίθμητες φορές οι τούρκοι δηλώνουν ότι αυτό που φοβούνται είναι ότι θα η Ελλάδα θα έλθει στον νότο τους – ούτε βέβαια και εμείς την θέλουμε), αλλά επιπλέον θα της προσφερθεί η δυνατότητα μιας ρευστής μετάβασης που θα επαναλάβει τις πρακτικές που συστηματικά ακολούθησε μετά το 1922 με το να εκδιώκει ή να αφομοιώνει κάθε μη τούρκο που είχε την ατυχία να εγκλωβιστεί στο εσωτερικό της.

Είναι πολιτικά εγκληματικός και παιδαριώδης ακόμη και ο παραμικρός υπαινιγμός ότι η Τουρκία δεν θα επαναλάβει ακριβώς τα ίδια. Γιατί; Μήπως για να αυτό-δικαιολογηθούν τα σύνδρομα ενοχών του κ Αναστασιάδη και της παρέας του για την απαράδεκτη στάση τους την περίοδο 2003-4! Τι άλλο, εν τέλει, όσον αφορά αυτούς και όσους τους πίστεψαν. Αφορμές η Τουρκία μπορεί να κατασκευάσει ανά πάσα στιγμή. Ίσως και να μην χρειαστεί, γιατί:

α) οι περισσότεροι Έλληνες θα προτιμήσουν να φύγουν (αυτό δεν έγινε μετά τις συμφωνίες του 1922 και εντεύθεν;),

β) όσοι μείνουν υπό τέτοιες προϋποθέσεις τουρκικής κυριαρχίας θα μετατραπούν σε εθελούσιους γενίτσαρους και Λεβαντίνους («μιας χρήσεως» – http://www.antibaro.gr/article/10127 – αυτό συμβαίνει ιστορικά και στις «καλύτερες εθνικές οικογένειες») και

γ) όσοι Έλληνες μείνουν θα υποταχθούν στην υπέρτερη ισχύ λόγω απουσίας εξωτερικής βοήθειας. Στο τέλος όλοι θα φύγουν ή θα αφομοιωθούν τερματίζοντας μια ελληνική παρουσία χιλιάδων χρόνων. Ψάξτε εάν θέλετε να βρείτε Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο ή την Τένεδο.

Πολλοί όμως αφελώς και εξίσου πολιτικά εγκληματικά λένε ότι «ένα ανακοινωθέν είναι και τι έγινε». «Εάν δεν συμφωνήσουμε δεν θα πάθουμε κάτι». Εν τέλει, λένε ακόμη όσοι δεν έχουν κουκούτσι πολιτικό μυαλό: «Εάν δεν το θέλουμε θα το απορρίψουμε». Εν τέλει όσοι λένε τέτοια και άλλα παρόμοια αγνοούν ή έχουν λόγο! να παραβλέπουν ότι κριτήριο των στάσεων και αποφάσεων μεταξύ κρατών είναι τα συμφέροντά τους και τίποτα!! άλλο. Εάν εθελούσια εμείς οι ίδιοι δεχθούμε να ξαπλώσουμε πάνω στο τραπέζι του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων θα αφανιστούμε.

            Πρώτον, σε μια διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της οποίας εσύ ο ίδιος μάλιστα δέχεσαι να συζητείς την νομιμοποίηση της παράνομης άσκησης βίας σημαίνει ότι «ο ισχυρός θα επιβάλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος θα υποχωρεί και θα συμβιβάζεται». Αυτό είναι ανελέητα επιβεβαιωμένο στην διεθνή πρακτική και μάλιστα καθημερινά.

            Δεύτερον, τα άλλα κράτη, εκτός του ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να γνωρίζουν ή να νοιάζονται για την ελευθερία μας και για την επιβίωσή μας,  αυτό που λογικότατα θα κάνουν είναι να προσαρμοστούν με την δική μας συμβιβαστική στάση και να προσπαθήσουν να κάνουν συναλλαγές συμφερόντων με τον αυριανό κυρίαρχο του κυπριακού χώρου.

Πιο πρακτικά σημαίνει ότι θα μας πιέζουν να αποδεχθούμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους υποταγής μας σε όσα θα συμφωνούνται στα υπόγεια των στρατηγικών παιγνίων. Ήδη, για όσους έχουν στοιχειώδη γνώση της στρατηγικής φρασεολογίας, τα διπλωματικά λογάκια που ακούμε πριν και μετά το «κοινό ανακοινωθέν» είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο θα προχωρούν οι διαπραγματεύσεις οι πιέσεις θα γίνονται αφόρητες και ασήκωτες.

            Τρίτον και πιο σημαντικό, στην δική μας πλευρά γίνονται αυτιστικές και αυτοκτονικές αναφορές για τις παρελθούσες στάσεις μας και αποφάσεις μαςΣτο παρελθόν και επί τέσσερεις σχεδόν δεκαετίες πηγαίναμε σε διαπραγματεύσεις και αντί να επιμένουμε στην εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας δεχόμασταν διάφορες ονοματολογίες νομίζοντας ότι ήταν … αθώες ή άνευ συνεπειών (διζωνική, δικοινοτική και η πολιτειακά ακραία διεστραμμένη «πολιτική ισότητα»).

Βέβαια, παρενθετικά, υπενθυμίζουμε ότι αυτά πήγαμε να ανατρέψουμε με την «τριπλή στρατηγική» (βλ. http://www.ifestosedu.gr/63GreekStrategy.htm): 1) Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική, 2) ενιαίος αμυντικός χώρος, 3) ένταξη στην ΕΕ και διαπραγματεύσεις για μια βιώσιμη λύση όταν αυτά θα εκπληρωνόταν. (http://www.ifestosedu.gr/42memoriamkranidioti.htm). Την τελευταία στιγμή, δυστυχώς, οι ίδιοι εγχώριοι μεταπράτες ή αφελείς και ευκολόπιστοι που ξανά και ξανά ρέπουν προς τον κατευνασμό τίναξαν τα πάντα στον αέρα με το σχέδιο Αναν.

Κατά την διάρκεια διαπραγματεύσεων πολλών δεκαετιών η τουρκική πλευρά, εξάλλου, ήταν πάντα αμετακίνητη: Ήξερε πολύ καλά τι ήθελε, τι έκανε και τι ανέμενε. Μέχρι που ήρθε ακριβώς, το «ανακοινωθέν» που για πρώτη φορά δικαιώνει τις επεκτατικές αξιώσεις της σαρώνοντας την διεθνή νομιμότητα εκτός διαπραγματεύσεων. Η αρχή του τέλους (μας), εκτιμώ ήταν η εκλογή ενός ανανικού Προέδρου στο τιμόνι της Κύπρου τον Φεβρουάριο 2013.

Για το επιχείρημά μας εδώ σημασία έχει πως επί τέσσερεις σχεδόν δεκαετίες επιμέναμε στο ενιαίο κράτος και σε μια βιώσιμη λύση. Αυτή την στάση την υιοθετούσαμε ανεξάρτητα των κούφιων ονοματολογιών που κάποιοι έφερναν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (διζωνική, δικοινοτική και η τερατώδης «πολιτική ισότητα») και που ανοήτως και ανεύθυνα δεχόμασταν να συζητάμε.

Το 2004 αυτή η διαπραγματευτική στάση κατέρρευσε λόγω του πολύ μεγάλου λάθους της αποδοχής επιδιαιτησίας του 2004 η οποία έφερε το σχέδιο Αναν και τον εξαναγκασμό μας να προχωρήσουμε σε δημοψήφισμα. Πολύ ορθά η κυπριακή κοινωνία απέρριψε με αποτέλεσμα να υποστούμε το συνεπαγόμενο μεγάλο πολιτικό κόστος. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος είπε στον γράφοντα ότι εκτός του ότι το δεχόταν η υπόλοιπη πολιτική ηγεσία της Κύπρου τον πίεσε αφόρητα και η Αθήνα. Ανεξάρτητα του πως και γιατί φτάσαμε σε επιδιαιτησία ιστορικά αποτελεί ένα φρικτό λάθος και το υπογράμμισα στον αείμνηστο πρώην πρόεδρο.

Μεγάλο τελικά και το κόστος όταν η κοινωνία είπε ΟΧΙ στα ανοσιουργήματα που αποφάσισαν οι «ηγέτες» της. Το κόστος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλο γιατί γύρω από τις στάσεις και αποφάσεις των εμπλεκομένων εκτελούνται και τα στρατηγικά παίγνια και εμείς τα περιπλέξαμε.Οι στρατηγικές των εμπλεκομένων δυνάμεων συγκροτήθηκαν με δεδομένες τις «υποσχέσεις» των «ηγετών» μας, κυρίως των Κληρίδη, Σημίτη και μετά Παπανδρέου ότι θα το υπερψηφίζαμε. Αυτές τις στρατηγικές ανατρέψαμε προσωρινά και όταν τον Φεβρουάριο του 2013 μας δόθηκε η ευκαιρία να υπερψηφίσουμε μια άλλη προεδρική ατζέντα απερίσκεπτα και σε κομματική βάση εκλέχθηκε πρόσωπο που υπήρξε από τους πλέον φανατικούς ανανιστές.

Σε οριακές ιστορικές στιγμές υπάρχουν πανταχόθεν και πολλοί νεροκουβαλητές. Βασικά όσοι υποστήριζαν ότι με το ΟΧΙ ακυρώναμε τις προοπτικές της … ειρήνης. Υπήρχαν βέβαια και αυτοί που μέσα από εργαλειακού χαρακτήρα «μη κυβερνητικούς» (sic) οργανισμούς «τα έπαιρναν» κανονικά για να διαδραματίζουν τον γελοίο ρόλο του ετοιμοπόλεμου χρήσιμου ηλίθιου.

Υπήρχαν ακόμη και εκείνοι στους οποίους κάποιοι ξένοι ή και οι Τούρκοι τους έταζαν θέσεις και εξουσίες στην νέα κατάσταση. Που να ξέρεις τι λέγεται και τι συμφωνείται στα υπόγεια και στα καταγώγια της πολιτικής ή στην άβυσσο της ψυχής της κάθε ασθενούς ύπαρξης; Ιδιαίτερα στα καταγώγια της διεθνούς πολιτικής όπου κυκλοφορούν όχι μόνο θηριώδεις ηγεμονικοί δρώντες αλλά και αντιπρόσωποι των υποψηφίων θυμάτων σπιθαμιαίου αναστήματος. Και να μην ξεχνάμε τους λιλιπούτειους διανοούμενους οι οποίοι όταν αφήσουν για λίγο τον παρασιτικό βίο μέσα στα ακαδημαϊκά άσυλά τους φορούν περικεφαλαίες κατασκευαστών του κόσμου. Αυτοί και εάν είναι οι πιο χρήσιμοι ηλίθιοι.

Το ζήτημα είναι να μην καταντήσεις έρμαιο του τσούρμου ηγεμόνων, ανίκανων ηγετών, διεθνών τεχνοκρατών οι οποίοι ποτέ δεν λειτουργούν ανεξάρτητα, διεθνικών δρώντων και χρήσιμων ηλιθίων που κυκλοφορούν σε όλα τα επίπεδα. Το κατορθώνεις όταν μεριμνάς για ισχυρό κράτος, κοινωνική συνοχή γύρω από θέσφατα και έσχατες λογικές επιβίωσης και ασφάλειας και όταν η φιλοπατρία είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Όταν αντίθετα το κράτος πάσχει πάσχουν και οι πολίτες. Μερικοί πολίτες, εξάλλου, είναι ευκολόπιστοι ή λυγίζουν. Άλλοι φοβούνται και πολλοί από άγνοια πείθονται για διάφορα πράγματα. «Ένα ανακοινωθέν είναι, δεν χάλασε ο κόσμος» αντέταξαν κάποιοι στις αντιρρήσεις για το θανατηφόρο «κοινό ανακοινωθέν». Μερικοί, επιπλέον, σαν έτοιμοι από καιρό, θα έλεγε ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, δέχονται να γίνουν λεβαντίνοι. Ελπίζουν, μέχρι να υποστούν τις συνέπειες της ανοησίας τους, στην ανοχή του δεσπότη. Αυτά συμβαίνουν σε όλες τις εποχές και σε όλα τα κράτη, ιδιαίτερα όταν τα τελευταία παρακμάζουν και ασθενούν.

 

Για πρώτη φορά, λοιπόν, και ΑΥΤΉ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΆΛΗ ΑΛΉΘΕΙΑ, το σημερινό «κοινό ανακοινωθέν»με το οποίο αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις, αποδέχεται τα τετελεσμένα. Δηλαδή την δημιουργία ενός διαιρεμένου κρατιδίου υπό επιτήρηση. Η στρατηγική σημασία του νησιού αμέσως μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων κυριολεκτικά περνά στα χέρια άλλων και όχι των νόμιμων κατοίκων του. Είναι η αρχή του τέλους της στρατηγικής εκποίησης της Κύπρου. Αυτό ξέρουν όλοι εκτός από εμάς, όπως φαίνεται, γεγονός που θα προκαλέσει μεγάλες εκπλήξεις σε όσους σκέφτονται αφελώς και απλουστευτικά. Συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου!

Τέταρτον, το «κοινό ανακοινωθέν» ακυρώνει και τις αποφάσεις του ΣΑ που αποτελούσαν το διαβατήριο για τον σεβασμό της διεθνούς νομιμότητας. Αυτό γιατί οι αποφάσεις του ΣΑ μετά την εισβολή και το 1983, αλλά και όλες οι επόμενες, αυτό ζητούσαν. Τίποτα δεν άλλαξε ως προς τούτο μέχρι και το «κοινό ανακοινωθέν» του οποίου οι πολιτειακά διαστρεμμένες πρόνοιες εάν εφαρμοστούν ακυρώνονται όλα, συμπεριλαμβανομένου και του κράτους.

Βασικά, θα είναι η πρώτη φορά που εθελούσια η κοινωνία ενός κράτους δέχεται να αυτοκαταργηθεί. Καμιά απόφαση του ΣΑ δεν έλεγε ή υπονοούσε κάτι τέτοιο. Αποτελεί ουρανομήκη ερασιτεχνισμό, αυτισμό και αυτοκτονία να πει κάποιος ότι διάφορες κούφιες ονοματολογίες που καταγράφηκαν σε κάποιες αποφάσεις ισχύουν έστω και εάν τίποτα δεν συμφωνήθηκε στις διαπραγματεύσεις. Στις πολιτικές διαπραγματεύσεις ποτέ δεν υπάρχει «κεκτημένο», και μάλιστα που αντιβαίνει στις Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου, εάν δεν καταλήξουν σε συμφωνία. Εκτός του ότι οι ονοματολογίες αυτές εντάσσονταν σε διαπραγματεύσεις που δεν οδήγησαν πουθενά, υπερισχύει η διεθνής νομιμότητα έναντι της άνευ ουσίας και νοήματος καταγραφής κούφιων και μη συμφωνηθέντων όρων (διζωνική, δικοινοτική και η διαστροφή της «πολιτικής ισότητας»).

Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ, το υπέρτατο κείμενο της διεθνούς δικαιοταξίας του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, Κεφάλαιο Ι, άρθρο 2, παράγραφος 7: «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει το δικαίωμα στα Ηνωμένα Έθνη να επεμβαίνουν σε ζητήματα που αφορούν στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δεν θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη»

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει επί ενός κράτους κατιτί που αφορά την εσωτερική τάξη. Αυτό είναι θέσφατο του σύγχρονου διεθνούς συστήματος. Εμείς βέβαια τα δεχόμασταν αυτές τις ονοματολογίες επειδή βρισκόμασταν υπό εκβιασμό και με προσδοκία ότι θα γίνει αποδεκτή η δική μας ερμηνεία περί ενιαίου και βιώσιμου κράτους (αυτό δεν έλεγαν όλοι και πάντα!). Δεν είχαμε αυτά τελείωσαν και καμιά καταγραφή δεν ισχύει.

ΑΥΤΉ, επαναλαμβάνουμε, ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΆΛΗ ΑΛΉΘΕΙΑ. Καταγράφουμε ρεκόρ Γκίνες αυτισμού με το να λέμε ότι δεχθήκαμε ένα μη βιώσιμο κράτος στο παρελθόν ή ότι αποφάσεις του ΟΗΕ υπονοούν κάτι τέτοιο. Εν τέλει, ποτέ δεν συμφώνησε με κάτι τέτοιο η κυπριακή κοινωνία και όταν την ρώτησαν είπε ΟΧΙ. Τελεία και παύλα.

Σε κάθε περίπτωση, εν τέλει, τίποτα δεν μπορεί να ισχύσει που αντιβαίνει στις Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου. Την διεθνή τάξη και ασφάλεια την παραβίασαν όλοι εκτός των κυπρίων. Δεν είναι δυνατό να υποστηριχθεί σοβαρά ότι μπορούν να υπάρξουν ερμηνείες των αποφάσεων του ΣΑ που α) αντιβαίνουν στον Χάρτη, στην διεθνή νομιμότητα και που θυματοποιούν για δεύτερη φορά το θύμα ανταμείβοντας τον επιτιθέμενο, β) που νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της βίας και γ) που δρομολογούν την καταστροφή μιας κοινωνίας. Να  μην ξεχάσουμε, επίσης, ότι οι τερατώδεις ρυθμίσεις δεν αποτελούν μόνο καταστροφή για τους κύπριους. Θα αποτελέσουν εστία διενέξεων που θα θέσουν ακόμη μια φορά σε κίνδυνο την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Αυτή την μεγάλη αλήθεια γιατί δεν την προτάσσουμε!

Όποιος έχει κουκούτσι μυαλό και στοιχειώδη λογική πρέπει να γνωρίζει ότι σε κανένα κράτος δεν μπορεί να ισχύσει η τρισδιάτατη ανωμαλία ονόματι «δικοινοτικό», «διζωνικό» κράτος και εσωτερική «πολιτική ισότητα» σε ρατσιστική και εθνική βάση. Θα εγκαθιδρύσει μια πολιτειακή σχιζοφρένεια και θα δημιουργήσει ένα μη βιώσιμο κρατίδιο υποχείριο της απροσχημάτιστα επεκτατικής Τουρκίας.

Διαβάστε τι γράφει στο «Στρατηγικό βάθος» ο Αχμέτ Νταβούτογλου, διαβάστε τι λένε όλοι οι Τούρκοι ηγέτες τις τελευταίες δεκαετίες. Το κρατίδιο αυτό δρομολογεί προκατασκευασμένες διενέξεις. Διενέξεις οι οποίες δεν θα προκαλέσουν διχοτόμηση. Θα προσφέρουν τις νομιμοπολιτικές και στρατηγικές δυνατότητες πρόκλησης αφορμών ολικής κατάληψης της Κύπρου από την αδίστακτη Τουρκία. Επεκτατικό κράτος το οποίο αφού ελέγξει το νησί πολιτικά και νομικά θα αναβαθμιστεί με δραστικά. Θα συμμετέχει με πολλά πλέον ερείσματα στις στρατηγικές ανακατατάξεις στην περιοχή. Όλα τα άλλα κράτη, εξάλλου, θα προσαρμοστούν όπως είπαμε αναλόγως. Ήδη άρχισαν. Παρακολουθείστε τι θα λέγουν και τι θα πράττουν εφεξής.

Με το κοινό ανακοινωθέν έχουμε λοιπόν για πρώτη φορά ολοκληρωτική παράκαμψη των αρχών και προϋποθέσεων της διεθνούς νομιμότητας. Εμείς, επιπλέον, για πρώτη φορά δεν εμμένουμε σε μια λειτουργική βιώσιμη λύση εντός ενός πραγματικά ενιαίου κράτους και αποδεχόμαστε, ουσιαστικά, να συζητήσουμε με όρους νομιμοποίησης των τετελεσμένων της βίας.

Και μόνο η έναρξη διαπραγματεύσεων με αυτά τα δεδομένα θα δημιουργήσει απίστευτες αρνητικές δυναμικές που θα μας συνθλίψουν πολιτικά, διπλωματικά και διαπραγματεύσεις. Εκτός του ότι η διαδρομή του κυπριακού μετά το 1977 καταμαρτυρεί τι έπεται, το καταμαρτυρούν επίσης όλες οι άλλες διεθνείς διενέξεις. Ποτέ και κανείς σώφρων δεν δέχεται να συρρικνωθεί η πολιτική κυριαρχία και η δημοκρατική αρχή γιατί αυτό μαζί με τις εγγυήσεις (και όχι μόνο αλλά και τα στρατηγικά παίγνια της Τουρκίας και άλλων) οδηγεί σε μοιραίους προσανατολισμούς.

Αυτό που στην παρούσα συγκυρία επιτυγχάνει η Τουρκία με τον μοιραίο άνθρωπο στην εξουσία είναι η δυνατότητα που θα της δοθεί μέσα από τις διαπραγματεύσεις που έπονται να εμπεδωθεί ως ο στρατηγικός κυρίαρχος της Κύπρου. Η δική μας παρουσία εκεί, πολιτικά και στρατηγικά μιλώντας, θα είναι υπό αίρεση. Θα είμαστε στο τραπέζι του Προκρούστη ενός εύκολου για την Άγκυρα θύματος υποψήφιου για ολοκληρωτική εθνοκάκαθαρση. Αφορμές δεν χρειάζονται. Τις δημιουργούν  όπως συμβαίνει αυτή την στιγμή σε τόσες άλλες χώρες εκτός και εάν στην Ουκρανία, Συρία κτλ όλα όσα βλέπουμε είναι … αυθόρμητα (δέστε την καταπληκτική ανάλυση http://www.ifestosedu.gr/55SoftPower.htm). Όσοι ενδιαφέρεστε τι μεθοδεύσεις λαμβάνουν χώρα αυτή την στιγμή διαβάστε προσεκτικά αυτό το κείμενο.

Μια μόνο διέξοδος υπάρχει. Επειδή ο νυν πρόεδρος της Κύπρου αθέτησε τις υποσχέσεις του προς τους ψηφοφόρους να παραιτηθεί και να ζητήσει ανανέωση της θητείας του. Η κοινωνία για λόγους αυτοσυντήρησης πρέπει να πιέσει ασφυκτικά γι’ αυτό.

————————

Διαβάστε τα παλιότερα κείμενά μας για τηνΚύπρο:

-Κύπρος ’74: Aχρείοι ακροδεξιοί ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

-To ελλαδικό Βαθύ Κράτος και η Συνθήκη της Λωζάννης

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

-Πραξικόπημα στη Λευκωσία

-Οι Τούρκοι, το Κυπριακό και οι Νεοέλληνες…. Με αφορμή το θάνατο του Νεοκλή Σαρρή

-Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά…

20/02/2014 - Posted by | -Κύπρος, -Τουρκία, -εθνικισμός, -Mειονότητες στην Τουρκία

5 σχόλια »

  1. ´Αριστη ανάλυση. Για ποιες χώρες μιλάμε, για αυτές που χρεοκόπησαν με τους καλύτερους οιωνούς; Τι να γράψει κανείς, Όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει, όμως σιωπούν, γιατί όλοι βάλανε το χεράκι τους, για να γκρεμίσουν θεληματοκά.ή άθελα ή από άγνοια τις χώρες αυτές. Κρίμα..?

    Σχόλιο από κυριακος ιωαννίδης | 20/02/2014

  2. Μα, γιατί ανατίναξαν τον μιναρέ; Γιατί;

    Του Άριστου Μιχαηλίδη

    Ευτυχώς, που ήταν κι ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στο στούντιο του ΡΙΚ και κατέθεσε κάποιες αλήθειες, ψύχραιμα κι επιστημονικά, γιατί το κρατικό ίδρυμα είτε δεν αντιλαμβάνεται τις ευθύνες του είτε συνειδητά επέλεξε να συμβάλει με αμαρτωλό πάθος στην εξαπάτηση του κυπριακού ελληνισμού. Αν ακούγαμε μόνο τους Ελληνοκύπριους συνομιλητές και τη δημοσιογράφο, που τελευταία ειδικεύεται στα ντοκιμαντέρ για τη σύγχρονη ιστορία μας, θα πιστεύαμε ότι οι πατεράδες μας δεν έκαναν άλλη δουλειά παρά να σφάζουν Τουρκοκύπριους και να κάνουν σχέδια για να τους εξοντώσουν από προσώπου γης.
    Πρώτα ένα επιπόλαιο ρεπορτάζ, που το ονόμασαν «εν ονόματι της πατρίδας» (αντί εν ονόματι της παραπλάνησης) και πάσκιζε να βάλει απλούς ανθρώπους να κατηγορούν τον εαυτό τους με εξυπνακίστικη καθοδήγηση και να κρίνουν ιστορικά γεγονότα με κουβέντες του καφενέ. Και μετά η συζήτηση στο στούντιο με έναν πρώην πολιτικό, που όταν έβγαινε βουλευτής φώναζε στις πλατείες ότι θα ρίχνουμε πέτρες μέχρι να φύγουν οι Αττίλες κι αν δεν έχουμε πέτρες θα ρίχνουμε στραγάλια κι απ’ όταν αποχώρησε από τα βολευτιλίκια γυρίζει στις τηλεοράσεις να αφηγείται ιστορίες από τα νεανικά του επεισόδια, όταν ήταν στις ένοπλες ομάδες όπου άλλοι, αλλά όχι ο ίδιος, έσφαζαν Τ/κ. Κι ένας άλλος, επιστήμονας κι αυτός, να είναι σίγουρος ότι οι Ε/κ οφείλουν να απολογηθούν επίσημα στους Τ/κ παρόλο που δεν υπάρχει ακόμα η ιστορική έρευνα που θα φωτίσει τα γεγονότα. Και μια δημοσιογράφος, που το όνειρό της είναι να μας κάνει να ζητήσουμε ήμαρτον όλοι μαζί οι Ε/κ για τα κακά που κάναμε και για τον απαίσιο εθνικισμό μας και να αγκαλιάσουμε μετανοημένοι τους αδελφούς μας Τ/κ, να κλάψουμε ο ένας στην αγκάλη του άλλου…
    Φρου φρου κι αρώματα, δηλαδή, για μια βαριά ιστορία γεμάτη σκοτεινές μέρες και σκοτεινότερες νύκτες, που δεν μπορεί να γράφεται μέσα από μουτζουρωμένες σελίδες και με την ελαφρότητα της προαποφασισμένης ενοχής ολόκληρου λαού, είτε της μιας είτε της άλλης κοινότητας και παραβλέποντας τους κύριους ενόχους της τραγωδίας μας, που ήταν πίσω από κάθε επεισόδιο και πίσω από κάθε δολοφονία: την Τουρκία και τη Βρετανία. Γι’ αυτό, λέμε, έχει τεράστια ευθύνη το κρατικό κανάλι όταν καταπιάνεται με αυτά τα ζητήματα και τα μετατρέπει σε προπαγανδιστικό όργανο ξένων συμφερόντων και όχι πάντως του κυπριακού λαού.
    Ευτυχώς, λοιπόν, που ήταν εκεί ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, που δεν έχει φαίνεται τα υπαρξιακά προβλήματα ψευδο-προοδευτισμού των Ελληνοκυπρίων και προσπαθούσε να λέει αποστασιοποιημένος τα γεγονότα. Ότι η ΕΟΚΑ δεν είχε ποτέ στοχοποιήσει τους Τ/κ, ότι η ένταση δημιουργήθηκε όταν οι Βρετανοί διόρισαν έναντι του αγώνα εκατοντάδες επικουρικούς Τ/κ, ότι η πρώτη οργανωμένη επίθεση κατά των Τ/κ δεν έγινε από Ε/κ αλλά από την ΤΜΤ, ότι η ΤΜΤ δολοφόνησε, ξυλοκόπησε, τρομοκράτησε Τ/κ.
    Στον κόσμο τους όμως οι άλλοι. Μιαν καλήν ημέραν, λέει, ξεκίνησαν οι Τ/κ του Μούτταλλου να κατεβαίνουν πάνοπλοι στην Πάφο και να επιτίθενται στους Ε/κ, στα καταστήματα, στους δρόμους, να πιάνουν 300 ομήρους, αλλά το πρόβλημα ήταν που αντέδρασαν οι Ε/κ κι έκαναν ομάδες για να αμυνθούν και ανατίναξαν οι αφιλότιμοι και τον μιναρέ όπου οι καημένοι Τ/κ έστηναν το πολυβόλο τους και θέριζαν. Γιατί να ανατινάξουν τον μιναρέ οι Ε/κ; Μα, επειδή ήταν εθνικιστές, τι άλλο;

    «Ο Φιλελεύθερος», 5/3/2014

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2014

  3. Μακάριου Δρουσιώτη: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Ολική ανατροπή στα εθνικά μας στερεότυπα
    ΙΟΥΝΙΟΥ 4, 2014
    tags: 1974, πολιτική, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΔΗΣΥ, ΕΔΕΚ, Κυπριακό, Κύπρος
    Του Χρυσόστομου Περικλέους

    Μια ζωή γκρεμίζουμε μύθους και αποκαθηλώνουμε είδωλα. Κάθε φορά που η γνώση της πραγματικότητας μας φέρνει αντιμέτωπους με μύθους που δημιουργήσαμε ή που κληρονομήσαμε, με τους οποίους κατασκευάζουμε μια εικονική πραγματικότητα. Κάθε φορά που η γνώση των πραγματικών γεγονότων, λειτουργώντας σαν το κεντρί της αλογόμυγας του Σωκράτη, ενεργοποιεί τη συνείδησή μας ωθώντας την στην αποκαθήλωση ηγετών από τα ψηλά βάθρα όπου οι μύθοι γύρω από το μεγαλείο και τις μαγικές τους ικανότητες τους τοποθέτησαν. Έτσι περίπου λειτουργεί στη συνείδησή μας το νέο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη: ΚΥΠΡΟΣ 1974-1977: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Η realpolitik των ΗΠΑ και το διπλό παιγνίδι της ΕΣΣΔ, Εκδόσεις Αλφάδι, 2014.

    Η γνώση, για τον Μακάριο Δρουσιώτη, είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης. Είναι μια μακρά κι επίπονη διαδικασία που τον οδήγησε, από την ερευνητική δημοσιογραφία που συναντούμε στα πρώτα του βιβλία, στη συστηματική ιστορική έρευνα και την επιστημονική τεκμηρίωση των τελευταίων του βιβλίων, με στόχο πάντα την ιχνηλάτηση και αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων. «Μέσα από την έρευνα και την αναζήτηση –ομολογεί ο ίδιος- πολλές από τις αλήθειες μου κλονίστηκαν. […] Ο κλονισμός των πεποιθήσεών μου ήταν οδυνηρός αλλά λυτρωτικός», η λυτρωτική λειτουργία της απελευθέρωσης Και είναι αυτό το βιβλίο καρπός μιας επίπονης έρευνας πέντε χρόνων στα εθνικά αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στις χιλιάδες σελίδες της διπλωματικής τους αλληλογραφίας, μέχρι και στις αποδελτιωμένες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του Αμερικανού ΥπΕξ Χένρυ Κίσσιντζερ. Η μελέτη ιδιαίτερα της διπλωματικής αλληλογραφίας των δυο αυτών χωρών καλύπτει, σε μεγάλο βαθμό, τα κενά από την αδυναμία πρόσβασης στα αρχεία άλλων χωρών που εμπλέκονται στην κυπριακή κρίση, όπως της ΕΣΣΔ, της Τουρκίας, και της Ελλάδας. Βλέπει όμως ο ίδιος ο συγγραφέας αυτή την αδυναμία ως ερέθισμα για επόμενους ερευνητές να επιβεβαιώσουν ή να ανατρέψουν τα πορίσματα στα οποία η δική του έρευνα οδηγεί.

    Αφήνοντας τη συναρπαστική αφήγηση στον αναγνώστη του βιβλίου, θα περιοριστούμε σε μια συνοπτική παρουσίαση της πραγματικότητας που το ερευνητικό νυστέρι του συγγραφέα αναδεικνύει. Μιας πραγματικότητας ανατρεπτικής πλείστων όσων στοιχείων της εθνικής μας αφήγησης, ανατρεπτικής των συλλογικών μύθων που στήριζαν στη συνείδησή μας τη θεώρηση του άμωμου θύματος των «ιμπεριαλιστικών συνωμοσιών» (η παραδοσιακή Αριστερά) ή των εχθρών του ελληνισμού (η εθνικιστική Δεξιά).

    Δεν στηρίζεται από τα γεγονότα η υπόθεση ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία μετείχαν με οποιοδήποτε τρόπο ή συνείργησαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν είναι ο πρώτος ερευνητής που φέρνει στο φως αυτή την πραγματικότητα. Δυο διδακτορικές διατριβές που προηγήθηκαν του βιβλίου του και οι οποίες ενδιέτριψαν στα αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας δίνουν την ίδια «μεγάλη εικόνα» (Βλ. σχετικά: Jan Asmussen: Cyprus at War, Diplomacy and Conflict during the 1974 Crisis, I.B Tauris, 2008, και Andreas Constandinos: America, Britain, and the Cyprus Crisis of 1974: Calculated Conspiracy or Foreign Policy Failure?, Author House, 2009).
    Όταν, ως εκ του πραξικοπήματος, δρομολογείτο πλέον η τουρκική εισβολή, η αμερικανική διπλωματία, ενεργώντας με το σύνδρομο της επιστολής Τζόνσον (1964) και με κεντρικό άξονα να μην αποξενωθεί η Τουρκία από το ΝΑΤΟ, ανέχθηκε την τουρκική εισβολή με την προσδοκία πως, αφού αποκαθίστατο η ελληνοτουρκική ισορροπία στην Κύπρο, θα μπορούσε να υπάρξει πολιτική διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής ομοσπονδίας.
    Η Βρετανία ήταν η μόνη χώρα που έκανε το παν, στο διπλωματικό πεδίο, για να ματαιώσει την τουρκική εισβολή τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη φάση. Ενώ απέκλεισε, ως υπέρτερη των δυνάμεών της, μονομερή στρατιωτική δράση κατά των τουρκικών δυνάμεων εισβολής, ο Βρετανός ΥπΕξ Τζέημς Κάλαχαν κατέβαλε επίμονες προσπάθειες να πείσει τον Κίσσιντζερ για κοινή δράση. Ο δεύτερος είχε όμως αποφασίσει πως δεν θα έχανε την Τουρκία για χάρη της Κύπρου.
    Η Σοβιετική Ένωση είδε την κλιμάκωση της κυπριακής κρίσης –πραξικόπημα, εισβολή- ως μοναδική ευκαιρία να κερδίσει την Τουρκία δημιουργώντας βαθύ ρήγμα στο ΝΑΤΟ. Σε μια εν πολλοίς συγκαλυμμένη αλλά κυνικά τυχοδιωκτική συμπεριφορά, έδωσε, σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, πλήρη κάλυψη στην τουρκική εισβολή εστιάζοντας τη σοβιετική προπαγάνδα στο πραξικόπημα και γενικά στη «συνωμοσία των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ» κατά της Κύπρου. Εκμεταλλευόμενη, στη συνέχεια, το εμπάργκο του αμερικανικού Κογκρέσου κατά της Τουρκίας, προχώρησε σε συγκροτημένη στρατηγική προσεταιρισμού της Τουρκίας με σειρά διμερών συμφωνιών που καθιστούσαν τη χώρα αυτή, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, προνομιακό εταίρο της Σοβιετικής Ένωσης.
    Τα γεγονότα, όπως τεκμηριώνονται στο βιβλίο, αποκαθηλώνουν τον Μακάριο από το βάθρο του μεγάλου εθνικού ηγέτη και τον μεταφέρουν στο επίπεδο μιας τραγικής φυσιογνωμίας που υφίσταται, στο τέλος, τις συνέπειες της άμετρης αυτοπεποίθησης. Ο συγγραφέας, σε μια συνοπτική αναδίφηση της περιόδου 1960-1974 στην εισαγωγή του βιβλίου, αντλώντας από την τεκμηρίωση προηγούμενων ερευνητικών εργασιών του, αναδεικνύει την εμμονή του Μακάριου στον τελικό στόχο της ένωσης, μια εμμονή που υπήρξε καθοριστική στρατηγικών του επιλογών που συνέβαλαν καθοριστικά, πρώτα στην κρίση του 1963 και ύστερα στην απόρριψη, με την «τακτική του κρημνού», της κατά πολύ βελτιωμένης Ζυρίχης που ήταν έτοιμη να δεχθεί η Τουρκία στις συνομιλίες 1968-1970. Η άμετρη αυτοπεποίθηση στην ικανότητα ελιγμών τον εμπόδισε να αντιληφθεί τις βασικές σταθερές της τουρκικής πολιτικής στο κυπριακό, που συνίσταντο στη ματαίωση της ένωσης μέσα από τη διασφάλιση του καθεστώτος κοινότητας των Τουρκοκυπρίων. Η ικανότητά του να ελίσσεται ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις τον εμπόδισε επίσης να αντιληφθεί ότι «το μήλον της Έριδος μεταξύ των υπερδυνάμεων δεν ήταν η Κύπρος αλλά η Τουρκία». Η στάση επίσης του Μακάριου, κατά τις κρίσιμες λίγες μέρες πριν και μετά την εισβολή κι ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, προδίδει αδυναμία του Κύπριου ηγέτη να αντιληφθεί τις πραγματικές προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης. Ως εξ αυτής της αδυναμίας, άγεται, στη συνέχεια, σε μια στάση που δεν αφήνει περιθώρια στη δυτική διπλωματία για μια σύντομη ομοσπονδιακή διευθέτηση.
    Στον αντίποδα του Μακάριου αναδεικνύεται, την κρίσιμη εκείνη περίοδο, ο Κληρίδης, ως ο πολιτικός που, αφενός, είχε αντίληψη της πραγματικότητας, κι αφετέρου, είχε το πολιτικό θάρρος να προτείνει λύση στη βάση αυτής της πραγματικότητας, μια στάση που του επέφερε βαρύτατο προσωπικό κόστος.
    Είναι τέτοιες οι ανατροπές που ο Μακάριος Δρουσιώτης φέρνει στα εθνικά μας στερεότυπα και στις συλλογικές μας αφηγήσεις ώστε να καθιστούν το βιβλίο του σημείο αναφοράς για μια δραστική ανασύνθεση της σύγχρονης ιστορίας μας. Και, ανεξάρτητα αν ένας σημασιολογεί διαφορετικά τη συμπλοκή και αλληλεπίδραση των γεγονότων, τα γεγονότα, αυτά καθ’ εαυτά, είναι εκεί και θα παραμείνουν ένα σημαντικό κέντρισμα για εθνική αυτογνωσία.

    2 Ιουνίου 2014
    http://strovoliotis.wordpress.com/2014/06/04/%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2014

  4. Ωραίες οι αναλύσεις, όμως δεν υπάρχουν συμπεράσματα και προτάσεις για το αύριο. Έχω.μεγάλη αμφιβολία για ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία. Πιστεύω ότι γνώριζαν και μάλιστα ήταν οι πρωτεργάτες της εισβολής σε συνεργασία και με προδότες από τη χώρα μας, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Αν η Ρωσία πήγε να εκμεταλλευτή την ευκαιρία δεν πρέπει να κατηγορηθεί για αυτό. Ο ή οι δράστες μας ενδιαφέρουν. Το πρόβλημα είμαστε εμείς, δεν κατορθώσαμε να κάνουμε ένα κράτος με αρχές. Δυστυχώς οι επιλογές μας έχουν μόνο το προσωπικ´ο συμφέρον, γιατί ποτέ δεν νοιώσαμε ασφαλείς σε αυτή τη Χώρα.

    Σχόλιο από κυριακος ιωαννίδης | 07/06/2014

  5. http://www.philenews.com/el-gr/politismos-kritikes–gnomes/391/296751/giati-den-piga-sta-katechomena

    Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016 3:11 μμ

    Ο Κ. Χαραλαμπίδης εξηγεί γιατί δεν πέρασε ποτέ την Πράσινη Γραμμή
    Γιατί δεν πήγα στα κατεχόμενα

    Γιατί δεν πήγα στα κατεχόμενα

    Ο ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης δεν πέρασε ποτέ την Πράσινη Γραμμή. Ο ίδιος εξηγεί τους λόγους.

    Με ρωτάτε γιατί δεν πήγα στα κατεχόμενα. Μακάρι να μπορούσα να πήγαινα, το λαχταρώ. Αλλά με εμποδίζει ο έλεγχος ταυτότητας στα σημεία ελέγχου των οδοφραγμάτων. Είναι ζήτημα για μένα ποιητικής αισθητικής και πνευματικής αντίστασης. Άνοστο πράμα, κι εξευτελιστικό συνάμα, να δείχνεις ταυτότητα για να περάσεις απέναντι στην πατρίδα σου.

    Πολλοί σου λένε, «Ας το να πάει στο καλό. Ποιος αναγνωρίζει το ψευδοκράτος!» Δεν είναι ζήτημα αναγνώρισης, είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Κάποιος θα πρέπει να πει ένα όχι. Όχι γιατί θα πρέπει να το πει, αλλά γιατί αυτό το όχι είναι η ουσία μιας άλλης μνήμης, που είναι εντός ημών και εκτός ημών ταυτόχρονα. Είναι η μνήμη αυτού που μας συγκροτεί ως ανθρώπους και συνθέτει μιαν αναλλοίωτη άχραντη εικόνα του τόπου.

    Οφείλω να διευκρινίσω πως δεν έχω φυσικά το δικαίωμα να κατακρίνω οποιονδήποτε νιώθει την ανάγκη να πηγαίνει ως επισκέπτης στον κατεχόμενο γενέθλιο τόπο του, στη γη των πατέρων του, στα ιερά σεβάσματά μας. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο πατριώτη από τους άλλους, δεν πλειοδοτώ σε εθνικισμό. Χύνω δάκρυα κάθε φορά που γίνομαι μάρτυρας (τηλεοπτικός ή εφήμερος αναγνώστης) των ανθρώπων του λαού μας, όταν πηγαίνουν ή όταν γυρνούν από το προσκύνημά τους στην κατεχόμενη πατρίδα. (Προσοχή: Ο όρος «ημικατεχόμενη» είναι σαφώς λανθασμένος. Άμα πονά ένα μέρος του σώματός σου −ένα δόντι, ας πούμε, ή ένα δάκτυλο− πονάς ολόκληρος, δεν έχεις «ημιπόνο». Ποτέ δεν λες τη λίγη θλίψη «ημιθλίψη» ή τη μικρή χαρά «ημιχαρά». Άμα λοιπόν πονάς, ο πόνος κυριεύει ολόκληρο το σώμα –πόσο μάλλον όταν ο πόνος τέμνει την ίδια την ψυχή!)

    Βέβαια είναι και το άλλο: Tα παιδιά μας πρέπει να γνωρίζουν τη γη των πατέρων τους, το ακέραιο σώμα της πατρίδας, έτσι ώστε να μη διαμοιράζουν τη μνήμη στην απ’ εδώ και στην άλλη πλευρά. Η πλήρης γνώση της πατρογονικής μας γης είναι ανάγκη και χρέος. Εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος της Παιδείας. Το περιώνυμο ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ κατάντησε αυτοκόλλητο σε φανέλες και τυποποιημένες σχολικές παραστάσεις. Ποιος θα σηκώσει το βάρος της μνήμης, που συναιρείται με τα ευγενέστερα στοιχεία και τις εσωτερικές ρυθμίσεις της ψυχής;

    Το πρόβλημα της Κύπρου είναι κατ’ εξοχήν πνευματικό. Ακόμα και η «λύση» που θα προκύψει με βάση το δίκαιο του ισχυροτέρου (που ξέρουμε ποιος είναι) δεν θα έχει δυνατότητα επιτυχίας εάν παραγνωρίσει και δεν σεβαστεί την Αφροδίτη και τον Άδωνι. Θέλω να πω, ο χαρακτήρας του τόπου εδράζεται στην προαιώνια μυθική ιστορία του, στο μυστήριο μιας άλλης πραγματικότητας, που μας συνθέτει ως Κυπρίους.

    Έτσι που οδηγούμε (ή μας οδηγούν) τα πράγματα, θα χρειαστεί κάποια στιγμή να στοχαστούμε απάνω στη μοίρα μας και να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητά μας, όχι μονάχα την εθνική παρά και την πνευματική. Δεν είμαστε παρά μονάχα Έλληνες, Έλληνες της Κύπρου. (Ο όρος «Ελληνοκύπριοι» αλλοιώνει την εικόνα, αν και είναι συμβατός και συμβεβλημένος με τον όρο «Τουρκοκύπριοι». Ποια η διαφορά; θα ρωτήσετε. Απαντώ: Οι Κρήτες δεν καλούνταν «Ελληνοκρήτες», ενώ μιλάμε για Τουρκοκρητικούς).

    Το εξαγγελτικό μοτίβο ενός τόπου το δίνει ο ουσιώδης χαρακτήρας του. Το ελληνικό στοιχείο της Κύπρου αποτελεί τη συνέχεια ενός πολιτισμού που είχε συνείδηση ταυτότητας δώδεκα τουλάχιστον αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού. Η βόρεια ακτή της Κύπρου, γεμάτη ελληνικά πολίσματα και βασίλεια, λεγόταν από τότε «Αχαιών Ακτή». Ύστερα ήρθαν οι αλλεπάλληλοι κατακτητές, και φυσικά και οι Τούρκοι πριν τεσσερισήμισι μόλις αιώνες (κατ’ ακρίβεια το 1570).

    Τα λέω αυτά, όχι για ν’ αφαιρέσω το φυσικό δικαίωμα στους Τουρκοκυπρίους να υπάρχουν σ’ αυτόν τον τόπο και να τον θεωρούν και δικιά τους πατρίδα, αλλά για να διαφανεί ποιος είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης ως προς τα κληρονομημένα πνευματικά δικαιώματα. Τώρα συζητάμε επί ίσοις όροις και αύριο θα διαμοιράσουμε τα ιμάτια της πατρίδας. Γνωρίζουμε ήδη ποιον θα ευνοήσει ο κλήρος, αφού το παιχνίδι είναι στημένο και ρυθμίζεται από τον εισβολέα.

    Το σατανικό σχέδιο του Ντενκτάς και της Άγκυρας για φυλετικό και γεωγραφικό διαχωρισμό −στο οποίο συμβάλαμε κι εμείς ηλιθίως με το ολέθριο πραξικόπημα− υφίσταται στις μέρες μας με τον εξορκισμό της «επαναπροσέγγισης». Η έμμονη εστίαση στην επαναπροσέγγιση, πέρα από τη λανθασμένη χρήση του όρου, δημιουργεί στους ξένους την εντύπωση πως όλα κυλούν μέλι-γάλα και πως οι Κύπριοι θα ξεπεράσουν το πρόβλημα με την αμοιβαιότητα της αγάπης. Οι ξένοι κι εμείς λειτουργούμε ωσάν η κατοχή να είναι εξοχική διαμονή και περίπατος στο δάσος. Μας διαφεύγει αφελώς ο καρκινογόνος όγκος της Τουρκίας, η αρπακτική βουλιμία της, ο θανατηφόρος εναγκαλισμός της. Ο δράκος, κυριολεκτικά, του νερού και του αγωγού ξαγρυπνά, το χνότο του είναι από πάνω μας −οφείλουμε να έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά. Για να μπορούμε να αναιρούμε, έστω, την απώλεια του εθνικού μας εδάφους με τη δύναμη των λέξεων.

    Ιδού γιατί ανθίσταμαι ακόμη και δεν πήγα στην κατεχόμενη γη μας. Αρνούμαι να δεχτώ, για παράδειγμα, την Αμμόχωστο ως «πόλη-φάντασμα», ωσάν να είναι τσόφλι, σκέτο περίβλημα που δεν σαλεύει μέσα του η ζωή. Αλλά η πραγματικότητα είναι διττή: περιοριζόμαστε να βλέπουμε μονάχα το ορατό της μέρος και μας διαφεύγει το ανείδωτο. Εκεί βρίσκεται όμως η όλη ουσία· στη μετατροπή του ορατού σε αόρατο, στην αναγωγή της άχραντης εικόνας σε επίπεδο αφθαρσίας και θάμβους. Ποιητικό μου χρέος ο εναλλακτικός καθαρμός· η «πόλη-όραμα», που καθιστά εμπράγματο τον πόθο, εμπλουτίζει τον ορίζοντα του νόστου και προσθέτει νόημα πνευματικό στον κύκλο των παθών μας.

    Κυριάκος Χαραλαμπίδης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/02/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: