Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-«AOZολάγνοι VS AOZoμάχοι»: Συγκρούσεις γύρω από την ΑΟΖ

Έντονη διαμάχη έχει προκύψει τελευταία για το αν συμφέρει ή πρέπει η Ελλάδα ως κράτος να ασκήσει τα νόμιμα  δικαιώματά της  που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και να ορίσει τα όρια της δικής της ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) .

Το 1982, στο Montego Bay της Τζαμάικα, υπεγράφη η σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994. Η εν λόγω Σύμβαση αντικατέστησε τέσσερις παλαιότερες διεθνείς συνθήκες. Σε ψηφοφορία που έγινε στις 30 Απριλίου 1982, 130 κράτη ψήφισαν υπέρ, 4 κράτη κατά, και 17 τήρησαν αποχή. Ένα από τα 4 κράτη που καταψήφισαν τη Σύμβαση ήταν και η Τουρκία.

Μέχρι το τέλος του 2008 επικύρωσαν τη Σύμβαση 157 χώρες, μεταξύ των οποίων ηΕλλάδα (21 Ιουλίου 1995) και η Κύπρος (12 Δεκεμβρίου 1988). Στο περιεχόμενό της υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία, τα οποία, σε κάθε περίπτωση, λειτουργούν προς όφελος της Αθήνας και της Λευκωσίας. Ένα πολύ καλό ενημερωτικό άρθρο για την ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

———————————————————————————————————————————————-

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΑΟΖ

Μνημόνιο, υδρογονάνθρακες και ελληνοτουρκικά

(μια δεύτερη «προδοσία» της Ελλάδας!)

.
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
.
Το 2009, η κυβέρνηση, αφού φούσκωσε το έλλειμμα και επέτρεψε την κερδοσκοπία επί του ελληνικού χρέους, πήγε στις Βρυξέλλες κατηγορώντας με όλους τους δυνατούς τρόπους τη χώρα της (στο αυτό «σπορ» είχε προηγηθεί ο κ. Αλογοσκούφης, καθιστώντας ακόμα σοβαρότερες τις αυτοκατηγορίες Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου). Ως αποτέλεσμα, η Αθήνα υπέγραψε δανειακή σύμβαση, πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας (Κασιμάτης), εκχωρώντας ουσιαστικά όλο τον πλούτο της στους Πιστωτές και θέτοντας την Ελλάδα στη σημερινή «δίνη θανάτου», προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικονομική-κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του δυτικού κόσμου, σε ειρηνική περίοδο.
.
.
Τρία χρόνια μετά, από το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου πηγαίνουμε στο «πετρέλαια υπάρχουν και ΑΟΖ χρειάζεται». Ξεσηκώνουμε έναν – ήδη διεθνή – τεράστιο θόρυβο περί υποτιθέμενα, κολοσσιαία αποθέματα υδρογονανθράκων, που δήθεν διαθέτουμε, το αποτέλεσμα του οποίου είναι να δυσκολέψουμε το τελείως απαραίτητο κούρεμα του χρέους. Μειώνουμε τις πιθανότητες να πετύχουμε την όπτιμουμ στις σημερινές συνθήκες λύση, που είναι ένας συμβιβασμός με την «Ευρωγερμανία», (τύπου έστω «Μπρεστ-Λιτόβσκ», όχι «Βάρκιζας»), ενώ αυξάνουμε τις πιθανότητες σοβαρής έντασης με την Τουρκία, που είναι ένας από τους μηχανισμούς που η παρούσα οικονομική, μπορεί να γίνει και γεωπολιτική κρίση. Ο ελληνικός λαός περισπάται από την ανάγκη ορθολογικής, συγκροτημένης αντιμετώπισης της τραγικής του κατάστασης.
.
Αν η καινούρια απάτη ολοκληρωθεί με όλα τα πιθανά αποτελέσματα, θα αποδειχθεί χειρότερη αυτής του Γιώργου Παπανδρέου, ολοκληρώνοντάς την.
.
Δεν μας φτάνει η εθνική απελπισία, η κατάρρευση των νοσοκομείων, των σχολείων, των ασφαλιστικών ταμείων, του κράτους και της οικονομίας, έχουμε και τους Αι Βασίληδες, που μας υπόσχονται να γίνουμε Κουβέιτ. Ξεχνάμε ότι, για το 90% των χωρών όπου ανακαλύφθηκαν υδρογονάνθρακες, απεδείχθησαν, από πάσης πλευράς, κατάρα και καθόλου ευλογία.
.
Από διετίας γίνεται συστηματική προσπάθεια μαζικής παραπλάνησης, στηριζόμενη σε βουνό από ψέμματα και ανακρίβειες, σε ότι αφορά τα κοιτάσματα, αλλά και την  ΑΟΖ. Δυστυχώς παρέσυρε και σοβαρούς, καλόπιστους ανθρώπους, που δεν είναι όμως ούτε μηχανικοί πετρελαίων, ούτε ειδικοί στο δίκαιο της θάλασσας και των οποίων ο ενθουσιασμός ή απελπισία οδηγούν συχνά να υποστηρίζουν, και αυτοί, απίθανες ανοησίες. Η καμπάνια στηρίζεται και εκμεταλλεύεται την απελπισία, καχυποψία και τον «οπορτουνισμό» των πολιτών, που αναζητούν εύκολες, ανώδυνες λύσεις. Μπορεί όμως να έχει τεράστιες συνέπειες για τη χώρα, ολοκληρώνοντας την καταστροφή.
.
Ο δρόμος της σωτηρίας και οι παράδρομοι της καταστροφής
.
Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει ξαφνικά η Ελλάδα Κουβέιτ ή Σαουδαραβία, να βρεθεί από μηχανής Θεός να διακόψει τον εθνικό εφιάλτη; Και μάλιστα άκοπα και ανώδυνα, αποφεύγοντας τους κινδύνους και τις δυσκολίες του κανονικού δρόμου, που για την Ελλάδα είναι η διεκδίκηση διακοπής του μνημονίου, μερικής διαγραφής του χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο και έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας, με την παράλληλη προειδοποίηση ότι, χωρίς αυτά, θα πάει σε στάση πληρωμών.
.Δεν είναι εύκολος δρόμος. Το πολιτικό υποκείμενο που θα τον αναλάβει πρέπει νάχει κότσια, να πει στον ελληνικό λαό ότι θα ζήσει, αν χρειαστεί, «με ψωμί κι αλάτι», ότι «θα μοιραστούμε εν ανάγκη το φαί, τα φάρμακα και τα καύσιμα», για να επιζήσει η χώρα και να ξανασταθεί στα πόδια της. Μόνο τέτοιο πολιτικό υποκείμενο μπορεί να ηγηθεί προσπάθειας σωτηρίας. Δεν κάνεις έξοδο του Μεσολλογίου σα νάτανε πικνίκ.
.
Ούτε μπορεί η χώρα να μπει σε τέτοιο δρόμο διατηρώντας τις νοοτροπίες του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού και τον απίθανο εγωκεντρισμό και αναισθησία, που αυξήθηκε αντί να μειωθεί στην κρίση. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να τα βάλει με τον γιατρό, τον εφοριακό, τον δικαστή, τον δικηγόρο που λαδώνεται, που δεν προσφέρει τίποτα, αλλά απαιτεί τα πάντα από το κράτος, βουτηγμένη στη σαπίλα, δεν θα τα βάλει στα σοβαρά με τις υπερτράπεζες, την Ευρώπη και την Αμερική, το ΔΝΤ. Κι επειδή το ξέρουμε, γι’ αυτό είναι δημοφιλείς οι ιδέες να φέρουμε κάποιον «νταβατζή» να τα βάλει με τη Μέρκελ (Αμερική, ΔΝΤ), να βρούμε μαγική λύση (πετρέλαια), να ξεσπάσουμε στους φουκαράδες, τους μετανάστες (χωρίς να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το σοβαρότατο αυτό πρόβλημα).
.
Γι’ αυτό επίσης και ορισμένοι προτιμούν την φυγή από την πραγματικότητα προκρίνοντας, ως plan A, αν και το λένε Β, την έξοδο από το ευρώ, που ασφαλώς θα είναι μια τεράστια εθνική περιπέτεια υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. Και στην οποία μπορεί μεν να αναγκαστεί η χώρα να πάει, στο χειρότερο, υπό τις παρούσες συνθήκες, σενάριο, δεν έχει όμως κανένα λόγο να το επιλέξει μόνη της. Πλήρωσε, κακώς, τεράστιο τίμημα για να μπει στη λέσχη, δεν έχει λόγο να φύγει απεκδυόμενη των θεσμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρτιών που της παρέχει η συμμετοχή και υπό συνθήκες εθνικής τραγωδίας και με ένα κράτος που δεν μπορεί να προγραμματίσει το σκάψιμο μιας λακούβας, όχι την εισαγωγή νέου νομίσματος. Πρέπει να μείνει και να τους κάνει μπάχαλο, όχι στρεφόμενη κατά, αλλά επικαλούμενη την ευρωπαϊκή ιδέα.
.
Απίθανα ψέμματα
.
Προτού ανιχνεύσουμε τις προθέσεις του ετερόκλιτου λόμπυ «της ΑΟΖ και των πετρελαίων», ας αναφερθούμε στους βασικούς μύθους του:
.
Α. Η Ελλάδα έχει αμύθητο ενεργειακό πλούτο. Μπορεί και νάχει, μπορεί και όχι, εμείς προτιμάμε να κρατάμε «μικρό καλάθι», αλλά χωρίς εκτεταμένες, συστηματικές σεισμικές έρευνες δεν έχουμε σοβαρές ενδείξεις και χωρίς γεωτρήσεις δεν έχουμε βεβαιότητες. Ακόμα κι αν τον έχουμε, θα χρειαστούμε πολλά χρόνια για να τον βγάλουμε από κει που είναι. Στο μεταξύ τι θα γίνει; Θα μείνουμε χωρίς νοσοκομεία, θα στείλουμε όλους τους νέους στο εξωτερικό και θα πηδάμε απελπισμένοι από τις ταράτσες;
.
Το «λόμπυ της ΑΟΖ και των πετρελαίων» ισχυρίζεται ότι έχει στοιχεία από νορβηγικές, αμερικανικές, γαλλικές και δεν ξέρω ποιες άλλες πηγές, που καθιστούν βέβαιη την ύπαρξη τεραστίων κοιτασμάτων. Το μόνο που δεν μας λένε είναι για ποιο λόγο τους δίνουν τέτοια στοιχεία. Κρίση φιλελληνισμού έπαθαν; Προφανώς, στοιχεία για τα ενεργειακά αποθέματα οποιασδήποτε περιοχής του πλανήτη δεν είναι ακριβώς κάτι που βρίσκει κανείς εύκολα στο μπακάλικο της γειτονιάς.
.
Β. Ο πλούτος μας ανήκει. Αυτός είναι ο πυρήνας της απάτης, γιατί κάνει αφαίρεση των δανειακών συμβάσεων που υπέγραψε η χώρα και όλου του νομοθετικού πλαισίου  «αποικίας χρέους» που εισάγεται τώρα με κατεπείγουσες διαδικασίες. Δεν είμαστε πια κανονικό κράτος, που ότι παράγει και εξάγει γίνεται σε ώφελός του. Ο εξωτερικός οικονομικός καταναγκασμός (προσπάθεια εξυπηρέτησης μη βιώσιμου χρέους) σε συνδυασμό με τις πρωτοφανείς νομικές δεσμεύσεις, έχουν το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα που θα είχε η κατοχή της χώρας από ξένη δύναμη. Αν είμαστε όμως υπό το ισοδύναμο κατοχής, και είμαστε, είναι έγκλημα η εξαγωγή-εκποίηση των πόρων, που φυσικά θα διατεθούν στις «κατοχικές δυνάμεις», εν προκειμένω τους πιστωτές και όχι για τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Αν ζούσαμε στα 1943, θα ανατινάζαμε τις πλατφόρμες πετρελαίου, δεν θα φωνάζαμε τους Γερμανούς να αρχίσουν την άντληση!
.
Γ. Υποστηρίζεται, τελείως ανακριβώς, ότι απαιτείται για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων η ανακήρυξη ΑΟΖ. Στην πραγματικότητα την κυριότητα επί των υδρογονανθράκων εξασφαλίζει πλήρως η ισχυρότερη της ΑΟΖ έννοια της υφαλοκρηπίδας, που μπορεί να εκτείνεται μάλιστα και πέραν των 200 ν.μ. της ΑΟΖ. Αυτό που απαιτείται είναι η οριοθέτηση, που ακλουθεί τους ίδιους ακριβώς κανόνες με αυτούς της ΑΟΖ. (*)
.
Δ. Λέγεται ότι οι «διεθνείς νταβατζήδες» εμπόδισαν την Ελλάδα να προχωρήσει στην αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Αν δεχθούμε ότι ισχύει κάτι τέτοιο, τι κάνει αυτές τις δυνάμεις να διευκολύνουν τώρα μια τέτοια «αξιοποίηση» και να διοχετεύουν πραγματικά ή ψεύτικα στοιχεία στους εγχώριους «σωματοφύλακες» της ΑΟΖ και των πετρελαίων, τους οποίους μάλιστα η κυβέρνηση έχρισε αρμόδιους για την ενεργειακή πολιτική της χώρας; Γιατί αυτή η κυβέρνηση, που κόπτεται τόσο πολύ για τους υδρογονάνθρακες, δεν στελεχώνει την εθνική αρχή διαχείρισης υδρογονανθράκων, που νομοθετήθηκε πέρυσι, αλλά έμεινε στα χαρτιά; Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου γίνεται εθνική ενεργειακή πολιτική από διάφορους τυχοδιώκτες που το παίζουν «ειδικοί» και «σωτήρες»; Τι είναι όλο αυτό το απίθανο θέαμα και ποιος τόστησε;
.
Θα μας πείτε ίσως. «Εντάξει. Και τι σε πειράζει εσένα αν εγώ θέλω να πιστεύω στον Αη Βασίλη; Κάνω κακό σε κανένα;»
.
Δυστυχώς δεν είναι έτσι για τους εξής λόγους:
.
1.   ‘Ηδη, ο διεθνής θόρυβος περί τα αμύθητα ενεργειακά αποθέματα της Ελλάδας, που διακινεί η Ντώυτσε Μπανκ, στηριζόμενη αποκλειστικά σε εκθέσεις Ελλήνων επιστημόνων ή «επιστημόνων», δημιουργεί ένα σοβαρόεπιχείρημα. που θα χρειαστούν αύριο οι Πιστωτές, αν αίφνης θελήσουν να αντικρούσουν μια ελληνική κυβέρνηση, π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πάει στην Ευρώπη και θα ζητήσει μερική διαγραφήχρέους και διακοπή Μνημονίου. Θα πούνε τότε: «μα εσείς πλέετε στο αέριο και το πετρέλαιο, γιατί να σας κουρέψουμε το χρέος;»
.
2.   Παρεκτρέπεται ο ελληνικόςλαός από τον αγώνα που οφείλει να δώσει μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ όπου βρέθηκε, καλώς ή κακώς, σε διάφορες δήθεν «μαγικές λύσεις», προκειμένου να δημιουργήσει η κυβέρνηση μια ευφορία γύρω από την πραγματική, τραγική κατάσταση της χώρας και να διασκεδάσει την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισής της
.
3.   Αν πάμε υπό τις παρούσες συνθήκες σε εκμετάλλευση τυχόν υδρογονανθράκων, αυτό δεν θα μας απαλλάξει από τον βραχνά του χρέους, θα επιτρέψει όμως τηλεηλασία των φυσικών μας πόρων
.
4.   Η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν θα προσφέρει τίποτα ως προς την διεκδίκηση της κυριότητας των υδρογονανθράκων (άλλωστε γίνονται ήδη έρευνες στο Λιβυκό και το Ιόνιο χωρίς καμιά ΑΟΖ, ενώ ο νόμος για τους υδρογονάνθρακες, που ψηφίστηκε πέρυσι σχετικά αθόρυβα, προβλέπει τη μέση γραμμή ως γραμμή οριοθέτησης όλων των θαλασσίων ζωνών, αν δεν προβλέπεται διαφορετικά από άλλη συμφωνία οριοθέτησης). Αν η ανακήρυξη ΑΟΖ γίνει μόνο μακράν των θαλασσών που ευλόγως ενδιαφέρουν την Τουρκία (Αιγαίο, περιοχή Καστελόριζου), συνιστά έμμεση αναγνώριση από την Ελλάδα τυχόν τουρκικών αμφισβητήσεων για το Αιγαίο και το Καστελόριζο. Αν γίνει για όλες τις θάλασσες που αφορά, τότεεμπεριέχει τον κίνδυνο έντασης με την Τουρκία, στις δυσμενέστερες δυνατές συνθήκες για την Ελλάδα. 
.
Ο γράφων υποστήριξε επί πολλά χρόνια την ανάγκη μαχητικότερης εξωτερικής πολιτικής έναντι της ‘Αγκυρας. Αλλά βέβαια, κανένας λογικός και πατριώτης άνθρωπος δεν θα επέλεγε αυτή τη στιγμή, ιστορικά πρωτοφανούς διεθνούς απομόνωσης, βαθιού κλονισμού των σχέσεών μας με την ΕΕ, εξασθένισης που δημιουργεί πρόβλημα ακόμα και στις κινήσεις του Στόλου και της Αεροπορίας, για να ανοίξει τα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
.
Η χώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τώρα κατά προτεραιότητα, με τον τρόπο που περιγράψαμε ανωτέρω, την κύρια απειλή, που είναι οικονομική, για την επιβίωση του ελληνικού λαού και του κράτους του. Πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει εντάσεις με την Τουρκία και εμπλοκές με τα εκρηκτικά πολεμικά σχέδια του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Προς την ‘Αγκυρα το μήνυμα πρέπει να είναι «σεβόμαστε το modusvivendi, περιμένουμε να το κάνετε κι εσείς, θα σας είμαστε ευγνώμονες αν το κάνετε. Φυσικά, αν επιδιώξετε να εκμεταλλευθείτε την παρούσα κρίση, η απάντησή μας, μην έχετε αμφιβολία, θα είναι συντριπτική, ανεξαρτήτως κόστους για σας και για μας».
.
(*) Πριν από έξη μήνες, ανασκευάσαμε σε ένα άρθρο μας όλα, ένα προς ένα, τα επιχειρήματα των «ΑΟΖολογούντων»
.
(«Η Ελλάδα αύριο», 13.6.2012). ‘Εκτοτε, όλοι σχεδόν οι ασχολούμενοι διαπρεπείς νομικοί της χώρας, όπως οι  Τσάλτας, Συρίγος, Ροζάκης, Περάκης, έχουν υποστηρίξει δημοσίως ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν προσθέτει τίποτα στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων (ανάλογο είναι και το συμπέρασμα αφιερώματος του περιοδικού «Αμυνα και Διπλωματία»).
.
              Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 2012
.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nexus του Ιανουραίου 2013
————————————————————————————————————

Μιχάλης Ιγνατίου: Οι «επαγγελματίες» εχθροί της ΑΟΖ

13/01/2013 11:32 |

Πριν από δύο χρόνια, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας είχε δηλώσει ότι η ΑΟΖ αποτελεί μόδα και θα περάσει. Η αλήθεια είναι ότι έγινε πραγματική μόδα από τον ελληνικό λαό που κατάλαβε την αξία της ΑΟΖ και σήμερα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Γράφει: Μιχάλης Ιγνατίου

Δεν θα ξεχάσω τη συνομιλία ανάμεσα στον κ. Δρούτσα και τον καθηγητή Καρυώτη στο ξενοδοχείο Ritz Carlton της Ουάσιγκτον, πριν περίπου δύο χρόνια και τη θετική στάση του τότε υπουργού για το θέμα αυτό. Η συζήτηση έγινε ενώπιόν μου και έμεινα έκπληκτος από αυτά που είπε ο κ. Δρούτσας. Ανακοίνωσε στον Καρυώτη ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τις θέσεις του για την ΑΟΖ και ότι ο (τότε) Πρωθυπουργός θα έφερνε το θέμα προς συζήτηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην επόμενη συνάντησή τους. Δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω και πληροφορήθηκα όχι επειδή δεν το ήθελε ο κ. Δρούτσας, αλλά επειδή τον απέτρεψε ο κ. Παπανδρέου. Εκτός εάν ο κ. Δρούτσας έλεγε ψέμματα στον Ελληνοαμερικανό καθηγητή και αδικώ τον πρώην πρωθυπουργό…

Ξαφνικά, στο τέλος του 2012 ξεκίνησε μια νέα μόδα. Εμφανίστηκαν επιθετικά οι φανατικοί εχθροί της ΑΟΖ. Το περίεργο είναι ότι όταν άρχισε να συζητείται το θέμα, μερικοί εξ αυτών ήταν από τους πρώτους που έγραψαν θετικά σχόλια για την ΑΟΖ. Είμαι έντονα προβληματισμένος και προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε και γιατί αυτή η ξαφνική μεταστροφή τους.

Χρησιμοποιήθηκαν βαρύτατοι χαρακτηρισμοί και χαρακτήρισαν ειρωνικά ως «ΑΟΖολογούντες» τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΟΖ, αλλά και απατεώνες, και προδότες! Αίφνης πληροφορηθήκαμε ότι «η υφαλοκρηπίδα, και όχι η ΑΟΖ, είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί», αν και πρόκειται για ξεκάθαρη τουρκική θέση.

Η επίθεση και οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί δεν ήταν μόνο λανθασμένη κίνηση, αλλά αποτελούσε καραμπινάτο εκφοβισμό, που στόχευε στη «δολοφονία» μίας καθαρής και νόμιμης ενέργειας, η οποία καλύπτεται απόλυτα από τον ΟΗΕ και τις διεθνείς συνθήκες.

Συνάδελφοι δημοσιογράφοι και αναλυτές εμφανίστηκαν να είναι οι ειδικοί για το Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς καν να το διαβάσουν. Διότι αμφιβάλλω αν έκαναν τον κόπο να μελετήσουν τα 320 Άρθρα της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εγώ υπερηφανεύομαι ότι τα διάβασα, για να έχω τουλάχιστον μία ιδέα γι’ αυτή τη σύμβαση, που με κατάλληλους χειρισμούς προστατεύει τον υποθαλάσσιο πλούτο της Ελλάδας. Δεν είμαι ειδικός, ούτε θα μπορέσω να γίνω ποτέ. Αλλά όταν ασχολούμαι και γράφω για το εθνικό αυτό θέμα, καταφεύγω σε καθηγητές και πρέσβεις, που ξόδεψαν 30 χρόνια να ασχολούνται και να μελετούν την ΑΟΖ.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, του οποίου όσο περνούν τα χρόνια αναγνωρίζεται η οξυδέρκεια και η νομική κατάρτιση για το θέμα, δεν αποφάσισε λανθασμένα να ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004. Οι όψιμοι κατήγοροί του τον ψέγουν χωρίς να συνειδητοποιούν ότι για την περίπτωση της Κύπρου ομιλούμε πιά περί μίας πραγματικότητας. Απέναντι σε 30 χιλιάδες κατοχικούς στρατιώτες, 900 άρματα μάχης, το ναυτικό και την αεροπορία της Τουρκίας, τόλμησε να ανακηρύξει την ΑΟΖ χωρίς να ανοίξει μύτη. Οχι μόνο επειδή προχώρησε σε στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά επειδή η Τουρκία γνώριζε πως η Λευκωσία σεβάστηκε απόλυτα τις διεθνείς συνθήκες.

Άρα είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμιά ανακήρυξη ΑΟΖ για τη διεκδίκηση της κυριότητας των υποθαλασσίων υδρογανανθράκων της, διότι –όπως λένε- έχει ήδη την κυριότητα με την, ισχυρότερη της ΑΟΖ, ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, έννοια της υφαλοκρηπίδας, όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι».

Ο παραπάνω ισχυρισμός υπονοεί ότι ο Παπαδόπουλος αντέδρασε αντεθνικά όταν πρώτα ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε ΑΟΖ αντί να ασχοληθεί με την υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αλλωστε, οι εχθροί της ΑΟΖ γνωρίζουν -και κατά βάθος υπερηφανεύονται- ότι αυτή τη στιγμή το Ισραήλ και η Κύπρος προχώρησαν σε εξερεύνηση για υδρογονάνθρακες στις ΑΟΖ, που έχουν οριοθετήσει και δεν σκοπεύουν να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα, μια και η έννοια της ΑΟΖ καλύπτει την υφαλοκρηπίδα αλλά επιπλέον ασχολείται με την αλιεία και την αιολική ενέργεια, που δεν καλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα. Είναι απορίας άξιο γιατί οι εχθροί της ΑΟΖ αγνοούν αυτά τα δυο βασικά θέματα για την Ελλάδα.

Επίσης δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται μερικοί, χωρίς σπονδυλική στήλη, διπλωμάτες ότι η Ελλάδα σκέπτεται τη μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί η οριοθέτηση πρέπει να συμφωνηθεί από τουλάχιστον δύο κράτη. Και όμως. Δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση; Δυστυχώς, διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα δεν γνωρίζουν αυτή τη βασική διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και στην οριοθέτηση. Η ανακήρυξη είναι μονομερής πράξη, σε αντίθεση με την οριοθέτηση που είναι διμερής πράξη.

Ο κ. Καρυώτης, στον οποίο έθεσα όλες τις αντιρρήσεις που καταγράφηκαν μαζικά τις τελευταίες ημέρες, μου απάντησε ότι «σίγουρα διακατέχονται από ένα ‘φοβικό σύνδρομο’ όταν μας λένε ότι ανησυχούν για τις αντιδράσεις της Τουρκίας, τη στιγμή που η Άγκυρα δεν αντέδρασε καθόλου όταν η Κύπρος ανακήρυξε ΑΟΖ». Το 2004, σημειώνει., η Τουρκία απλώς είπε ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την ανακήρυξη, ενώ αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ρωσία. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, «ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004, διαθέτοντας τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα!».

Εσχάτως έχουν, επίσης, διαρρεύσει από άσχετους διπλωμάτες πληροφορίες για δήθεν συντεταγμένες που έχει χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και οι οποίες θα επιδοθούν στον ΟΗΕ.

Είναι δυνατόν διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα να μην γνωρίζουν πως:

Πρώτον, αυτές οι συντεταγμένες υπάρχουν για δεκαετίες στα συρτάρια της ελληνικής κυβέρνησης και

Δεύτερον, δεν μπορούν αυτές οι συντεταγμένες να δοθούν στον ΟΗΕ εάν δεν έχει υπάρξει ήδη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τα κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα.

Αναφορικά με τη στάση της Τρίπολης για την ΑΟΖ, μας πληροφόρησαν ότι η χώρα αυτή ενδιαφέρεται να φέρει και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Λιβύη. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται ότι η Λιβύη δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι, στους χάρτες που έχουν κυκλοφορήσει, εμφανίζουν τη χώρα τους να έχει θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Απορούμε, βέβαια, γιατί κωφεύει και δεν αντιδρά το υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους.

Η ουσία του προβλήματος είναι οι υδρογονάνθρακες και οι μη «ΑΟΖολογούντες» λένε με στόμφο ότι «στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», ουδείς έχει παρουσιάσει το παραμικρό στοιχείο για την ύπαρξη αυτών των τεραστίων αποθεμάτων. Μπορεί και να υπάρχουν, απλώς εμείς δεν το γνωρίζουμε».

Είναι κοινό μυστικό στην Ουάσιγκτον (αλλά και στην Αθήνα) ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί γνωρίζουν για τον ορυκτό πλούτο των ελληνικών θαλασσών. Υπάρχουν μόνο μερικές λογικές διαφωνίες για το Αιγαίο, επειδή είναι ηφαιστειογενής περιοχή. Οι εκθέσεις του καθηγητή Φώσκολου, ο οποίος ασχολείται με το θέμα πάνω από 40 χρόνια, βασίζονται σε μελέτες των ΗΠΑ και του Καναδά. Βέβαια, το λάθος που κάνουν οι υποστηρικτές της ΑΟΖ είναι ότι νομίζουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να καρπωθεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα οικονομικά οφέλη από αυτούς τους υδρογονάνθρακες. Δυστυχώς, θα χρειαστεί περίοδος μεταξύ 5 και 10 ετών για να αρχίσουν να φαίνονται κάποια κέρδη για την ελληνική οικονομία.

Το θέμα της ΑΟΖ είναι εθνικό ζήτημα. Άρα, απαιτείται περισσή προσοχή όταν ειδικοί και μη ασχολούνται με αυτό. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες σ’ αυτή την ιστορία. Υπάρχει μόνο το συμφέρον της Ελλάδας και τίποτα άλλο, γι’ αυτό πρέπει να τερματιστεί πάραυτα η αντιπαράθεση και να αφεθεί απερίσπαστος ο πρωθυπουργός ώστε να λάβει την τελική απόφαση…

http://www.defence-point.gr/news/?p=66960

———————

Χωρίς εθνική κυριαρχία για ποια ΑΟΖ μιλάτε;

  • Γράφτηκε από: Νίκο  Χειλαδάκη
 Χωρίς εθνική κυριαρχία για ποια ΑΟΖ μιλάτε;

Τους τελευταίους μήνες πολύ συζήτηση γίνεται για την ΑΟΖ και τα τεράστια πραγματικά ενεργειακά κοιτάσματα που υπάρχουν στην επικράτεια της και τα οποία θα συνέβαλλαν σε μεγάλο βαθμό στην επίλυση του τεράστιου οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας.

Η συζήτηση αυτή αναζωπυρώθηκε τελευταία με τις δηλώσεις του ίδιου του Έλληνα πρωθυπουργού, κ. Αντώνη Σαμαρά, ότι προτίθεται να προχωρήσει σε μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ και προσφυγή στον ΟΗΕ για να κατοχυρώσει σε πρώτη φάση την ελληνική κυριαρχία έναντι της Τουρκίας και των άλλων γειτονικών χωρών.

Όλα αυτά ωραία, θαυμάσια και καλά, για τους όποιους αφελείς παραμυθιασμένους και ίσως… βλάκες όλης αυτής της ιστορίας.Το ερώτημα που αμείλικτο  μπαίνει, είναι πως μια χώρα που με ένα προδοτικό πολιτικό σύστημα που έχει παραδώσει άνευ ορών την εθνική κυριαρχία, μπορεί να διεκδικήσει ΑΟΖ και πολύ περισσότερο να επωφεληθεί από τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα για όφελος ενός λαού που βουλιάζει στην φτώχεια και στην ανέχεια ; Ποιος πολιτικός θα ορθώσει το ανάστημα του για να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα ; Αυτοί που μόλις ακούνε το μαγικό όνομα, «Μέρκελ», περιπατάνε στα τέσσερα ; Αυτοί που έχουν διαλύσει όχι μόνο το κράτος, αλλά έχουν προχωρήσει και στην διάλυση του στρατού, τον μόνο θεσμικό φύλακα της εθνικής κυριαρχίας ; Ποιοι θα διεκδικήσουν την ελληνική ΑΟΖ ; Αυτοί οι ίδιοι που έχουν εξοντώσει τον ελληνικό λαό και τον έχουν κάνει έρμαιο μιας πολιτικής που τον διέλυσε και οικονομικά, αλλά το χειρότερο και ηθικά ; Ποιος στρατός, όταν του κόβονται οι δυνατότητες επιβίωσης θα μπορέσει  να αντισταθεί στις τουρκικές αντιρρήσεις και προκλήσεις ; Έχουν την εντύπωση πως στην Άγκυρα κοιμούνται και πως θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια ; Έχουν τα κότσια να αντισταθούν στην συνεχώς γιγαντωμένη τουρκική στρατοκρατική μηχανή ; Έχουν τα κότσια να μην επιτρέψουν  τους Τούρκους να προβοκάρουν κάθε ελληνική ενέργεια προς την κατεύθυνση της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ ; Η θα κάνουν την «πάπια» και θα γελά ο κάθε πικραμένος όπως έγινε στο παρελθόν στα Ίμια ; Πως θα μπορέσουμε να προβάλουμε αντίσταση στον τουρκικό νεοοθωμανισμό όταν  κυριαρχεί, (και επιβάλλεται εκ των έξω), η ιδεολογία ότι δεν χρειάζεται ο στρατός, όταν η περίφημη «εθνοσωτήριος» Τρόικα μας λέει να καταργήσουμε τον στρατό γιατί είναι μεγάλη δαπάνη και βλάπτει τη ελληνική οικονομία; Ενώ την ίδια περίοδο στην άλλη πλευρά του Αιγαίου οι πολεμικές δαπάνες γιγαντώνονται και  οι προμήθειες νέων οπλικών συστημάτων έχουν φτάσει στα ύψη ;  Γελούν στην Άγκυρα με τα καμώματα της Αθήνας. «Οι Έλληνες τρελαθήκαν», γραφούν οι τουρκικές εφημερίδες, καθώς έχει κυριαρχήσει η πεποίθηση ότι η Ελλάδα είναι τελειωμένη υπόθεση και ότι με ένα ντου με τα υπερσύγχρονα  τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, θα ρίχνουν τα απόβλητα τους πάνω από την Ακρόπολη και οι Έλληνες πολιτικοί θα… νομίζουν ότι βρέχει.

Αλλά υπάρχει και η άλλη εκδοχή σε όλη αυτή την τραγελαφική ιστορία της ΑΟΖ. Ίσως όλα αυτά γίνονται για να ικανοποιηθούν κάποια ξένα, (γερμανικά), συμφέροντα που αποβλέπουν στα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής. Όχι για  τα συμφέρον του ελληνικού λαού. Δηλαδή με λίγα λόγια, ελληνική ΑΟΖ όχι για τους Έλληνες, όχι για την καταστραμμένη ελληνική οικονομία, αλλά για τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα.  Η άποψη αυτή εξηγεί και το γεγονός ότι ενώ τόσα χρόνια οι Έλληνες πολιτικοί αρνιόνταν πεισματικά ότι υπάρχει πετρέλαιο στην ελληνική περιφέρεια, ξαφνικά και αφού παραδώσαν την χώρα στην γερμανική βουλιμία, τώρα όλοι συμφωνούν ότι «ανακάλυψαν την Αμερική», ενώ η χώρα έχει βουλιάξει από τα δάνεια και τα χρέη προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ξέρω βέβαια αν οι Γερμανοί έχουν καμία διάθεση να υπερασπιστούν και στρατιωτικά κάποια ΑΟΖ στις θάλασσες νότια της Κρήτης και κυρίως στο Αιγαίο.  Θα έχει  πράγματι μεγάλο ενδιαφέρον αν Γερμανοί και Τούρκοι ήταν αντιμέτωποι στο Αιγαίο, αν και δεν πιστεύω σε τέτοιο ενδεχόμενο. Όσο για μας, ποιος μίλησε για τους Έλληνες ; Αυτοί δεν θα υπάρχουν προς δόξα των «εθνοσωτήρων» πολιτικών μας που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα και μένουν ακόμα στις πολυθρόνες τους. Μάλιστα γελούν ειρωνικά με τα καμώματα κάποιων, υποτίθεται αριστερών κομμάτων, που θέλουν να τους «τιμωρήσουν», αλλά στην ουσία αγωνίζονται για τα αμερικανικά συμφέροντα που θεωρούν ότι είναι… καλύτερα από τα γερμανικά. Είπε κάνεις τίποτα για ελληνικά συμφέροντα ;

Εμείς πάντως  συνεχίζουμε να  ψηφίζουμε όλους αυτούς τους  «τσαρλατάνους» που μιλούν για ΑΟΖ και συνεχίζουμε με ένα μαζοχισμό που αξίζει ψυχιατρική  έρευνα,  να λέμε ότι μας… «έσωσαν’.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

http://www.zoiforos.gr/ar8rografia/laikoi-2/cheiladakis/item/8028-choris-e8niki-kuriarchia-gia-poia-aoz-milate

————————————————————–

ΑΟΖ: ETOIΜΟΣ ΝΑ ΔΙΑΒΕΙ ΤΟΝ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

.
Ο κ. Σαμαράς και τα σενάρια έντασης με την Τουρκία
.
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
.
Αποφασισμένο να προχωρήσει με την ανακήρυξη ΑΟΖ, παρά τις αντιρρήσεις του Υπουργείου Εξωτερικών, φέρουν συνεργάτες του τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, που εξακολουθεί πάντως να δέχεται αντιφατικές εισηγήσεις, αλλά και είναι δέκτης αντιφατικών μεταξύ τους διεθνών πιέσεων.
.
Οι αποφάσεις που θα λάβει τελικά ο Πρωθυπουργός μπορεί να έχουν μεγάλη, στρατηγική σημασία για το μέλλον της Ελλάδας και ιδίως τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, την ίδια τη θέση της στην Ευρώπη. Μπορεί να καθορίσουν όχι μόνο το πολιτικό μέλλον του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και τη θέση του στην ελληνική ιστορία, είτε πολύ θετικά, είτε πολύ αρνητικά.
.
Μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική ένταση μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Ελλάδας στην παρούσα, τόσο λεπτή και κρίσιμη ευρωπαϊκή συγκυρία, υπογραμμίζουν διπλωματικοί και στρατηγικοί αναλυτές. Ταυτόχρονα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από διεθνείς οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν την καταστροφή του ευρώ και της ΕΕ ως πολιτικού σχεδίου.
.
Αν Βρυξέλλες, Βερολίνο ή Παρίσι έχουν ήδη εμπλακεί στη χειρότερη κρίση στην ιστορία της ΕΕ, χωρίς ορατά σημεία διεξόδου και με «χαοτική» εξέλιξη, μπορεί κανείς να φανταστεί εύκολα τι θα συμβεί, αν τυχόν προστεθεί τώρα, στο πρόβλημα του χρέους και πρόβλημα ελληνοτουρκικών. (Την εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τι μπορεί να σημαίνει τυχόν ελληνική εμπλοκή εκεί, άμεση ή έμμεση, προτιμάμε απλώς να μη τη σκεφθούμε).
.
Το «λόμπυ» και ο κ. Σαμαράς
.
Ο πόλος που κυρίως και πιο άμεσα πιέζει τον κ. Σαμαρά συγκροτείται από το εγχώριο «λόμπυ» των πετρελαίων και της ΑΟΖ, που επιχειρεί να εκμεταλλευθεί την οπωσδήποτε όχι εύκολη πολιτικά θέση της κυβέρνησης, λόγω μέτρων, μνημονίων κλπ. Επιχειρούν να δημιουργήσουν ασφυκτική ατμόσφαιρα στον Πρωθυπουργό, με το επιχείρημα, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, «κάνε κάτι οπωσδήποτε, κάνε κάτι τώρα, δεν μπορείς να μην κάνεις τίποτα», προκειμένου να ξεπεράσουν τις επιφυλάξεις και ανησυχίες όχι μόνο του ίδιου, αλλά και πολύ σοβαρών συνεργατών του, όπως επίσης και του Υπουργείου Εξωτερικών. Αυτό το είδοςpressing σε πολιτικούς είναι μια κλασική, δοκιμασμένη πλειστάκις μέθοδος, στην Ελλάδα και διεθνώς (διαδοχή Ανδρέα Παπανδρέου, ‘Ιμια, Μαρί, διαρκής απειλή μη καταβολής δόσης ή εξόδου από τα ευρώ και πολλά άλλα).
.
Αρχικά, η ιδέα «της ΑΟΖ και των πετρελαίων» θεωρήθηκε κρίσιμη πολιτικά «ένεση πατριωτισμού» σε ένα κόμμα και μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζουν τεράστιο πολιτικό πρόβλημα. Αν και βέβαια, φοβάται κανείς, τέτοιοι «πατριωτισμοί» κινδυνεύουν να έχουν τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα με τους «σοσιαλισμούς» του Γιώργου Παπανδρέου – γνωρίζουμε καλά στην Ελλάδα που μπορεί να οδηγήσει τυχόν χρήση της εξωτερικής για σκοπούς εσωτερικής πολιτικής. Μετά όμως τους αρχικούς ενθουσιασμούς της «ΑΟΖολογίας», το θέμα της ενδεχόμενης τουρκικής αντίδρασης και των επιπλοκών άρχισε να εμφανίζεται στις συσκέψεις του Μαξίμου.
.
«Στρατηγική τύφλωση» – ή πως σκοτώνουνε τους ταύρους
.
Επ’ αυτού  το «λόμπυ» ανέπτυξε ένα καινούριο, πρωτότυπο επιχείρημα, που όχι μόνο είναι εσφαλμένο,υπογραμμίζουν στρατιωτικοί και πολιτικοί κύκλοι, με μεγάλη εμπειρία και γνώση των ελληνοτουρκικών, είναι, εκτιμούν, και αποκαλυπτικό της επιπολαιότητας, αν όχι στρατηγικής τύφλωσης, που διακρίνει ορισμένους από τους συνηγόρους της ΑΟΖ.
.
Κατά το επιχείρημα αυτό η Τουρκία δεν θα κάνει τίποτα, επειδή έχει μπλεξίματα με τη Συρία και τους Κούρδους. Υπενθυμίζουμε στο σημείο αυτό, γιατί η ιστορία έχει μια διαβολεμένη τάση να επαναλαμβάνεται, ότι ο Βρετανός ‘Υπατος Αρμοστής διαβεβαίωσε τον Μακάριο το 1963 ότι οι Τούρκοι δεν θα αντιδράσουν αν προτείνει αναθεώρηση του Συντάγματος και είχαμε ως αποτέλεσμα την πρώτη διχοτόμηση της Κύπρου. Οι Αμερικανοί φίλοι του διαβεβαίωσαν τον Ιωαννίδη ότι δεν τρέχει τίποτα με τους Τούρκους το 1974 και πήγαμε στη δεύτερη διχοτόμηση. Η πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Κουβέιτ καθησύχασε τον Σαντάμ πριν από την εισβολή και είναι γνωστό που βρίσκονται τώρα και οι δύο. Οι σύμβουλοι του κ Σαακασβίλι τούπαν το 2008 «προχώρα, ανακατέλαβε την Αμπχαζία και την Οσσετία, δεν τρέχει τίποτα με τους Ρώσους», και γνωρίζουμε τι έπαθε ο ίδιος και η χώρα του. Κατά σατανική μάλιστα σύμπτωση, ο Πρόεδρος της Γεωργίας μοιραζόταν ένα σύμβουλό του με τον … Γιώργο Παπανδρέου, σύμβουλο που διατηρεί άριστες σχέσεις και με το περιβάλλον του σημερινού Πρωθυπουργού! ‘Όπως λέμε, άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;
.
Οι θεμελιώδεις κανόνες αποτροπής
.
Για μια σειρά λόγους, η εκτίμηση περί μη αντίδρασης της Τουρκίας μπορεί να αποδειχθεί εσφαλμένη («η ‘Αγκυρα θα αντιδράσει με πολύ μεγάλη σφοδρότητα», είναι για παράδειγμα η αντίθετη εκτίμηση πρώην Υπουργού που διαχειρίστηκε αυτά τα θέματα). Δυστυχώς άλλωστε, η Ελλάδα δεν διαθέτει επαρκή μέσα συλλογής πληροφοριών και ανάλυσης προθέσεων της ‘Αγκυρας – διαχρονικά, οι ‘Ελληνες πολιτικοί ενδιαφέρονταν μάλλον να αποφύγουν, παρά να αντιμετωπίσουν την Τουρκία.
.
Το πιο σημαντικό όμως είναι άλλο. Η επίκληση μιας εκτίμησης, δίκην στρατηγικού σχεδίου είναι, το λιγότερο, ασυγχώρητη επιπολαιότητα, υποστηρίζει απόστρατος σήμερα ανώτερος αξιωματικός, εγνωσμένων στρατηγικών ικανοτήτων. «Απλά, δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα», λέει χαρακτηριστικά.
.
Δεν βάζουμε πυροσβεστήρα σε ένα εργοστάσιο επειδή υπολογίζουμε ότι θα πιάσει φωτιά, ούτε δένουμε τη ζώνη ασφαλείας γιατί σκοπεύουμε να συγκρουστούμε. Οι εκτιμήσεις μπορεί να αποδειχθούν σωστές ή λαθεμένες, αλλά δεν παίζουμε στα ζάρια την τύχη της χώρας. Πιο σημαντικό από τιε εκτιμήσεις συχνά αυτοαναγορευόμενων «ειδικών», ακριβέστερα, τελείως απαραίτητο, είναι κάτι άλλο. Η κατάρτιση plan B, για την περίπτωση αποτυχίας του Α. Διαφορετικά «που πας ρε Καραμήτρο;»
.
Θα πας π.χ. την Ελλάδα σε σύγκρουση στην όλη κατάσταση που βρίσκεται; διερωτάται ανώτερος στρατιωτικός. Θα την πας ασφαλώς, πρέπει να την πας και να το καταστήσεις και προκαταβολικά σαφές, αν η Τουρκία επιχειρήσει να πλήξει ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Αλλά θα το κάνεις για μια ΑΟΖ που δεν χρειάζεται καν για τους υδρογονάνθρακες και σε περίοδο τόσο κρίσιμη και προβληματική για την ίδια την ύπαρξη του κράτους μας; Και μόνο άλλωστε το γεγονός ότι το «επιχείρημα» των «ΑΟΖολογούντων» κυβερνητικών διέρρευσε και γράφτηκε στις εφημερίδες, είναι ανοιχτή πρόσκληση στην ‘Αγκυρα να κλιμακώσει την ένταση. Αν θες να την αποτρέψεις πρέπει να διαρρέεις σενάρια αποτρεπτικού τρόμου, όχι καθησυχαστικών διαβεβαιώσεων για εσωτερική κατανάλωση.
.
Ακόμα ο Πρωθυπουργός έχει περιθώρια να μη διαβεί τον Ρουβίκωνα, να μη βάλει την Ελλάδα σε μια νέα, ακόμα μεγαλύτερη περιπέτεια, εύχονται πολιτικοί του φίλοι, που διαφωνούν όμως σφόδρα με τον «πυρετό της ΑΟΖ».
.
«Η Ελλάδα αύριο», 12.1.2013
.
Konstantakopoulos.blogspot.com

——————————————————————————————————-

Ένα ενδιαφέρον άρθρο για τις προθέσεις της κυβέρνησης είναι το:

Ελληνική ΑΟΖ: Θέμα χρόνου ο καθορισμός της με την κυβέρνηση να προκρίνει τη σκληρή γραμμή στο Αιγαίο και να καταθέτει τις συντεταγμένες στον ΟΗΕ

————————————————————————————————–

——————————————————-

—————–

Οι αρχηγοί αποφασίζουν για ΑΟΖ

17/1/13 |

AOZ_Ellada_Kypros (1)
Της Δώρας Αντωνίου
Σε ανώτατο επίπεδο, αποκλειστικά μεταξύ των αρχηγών των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις για το πώς θα κινηθεί η χώρα μας στο θέμα της ΑΟΖ. Οι σχετικές διεργασίες, πάντως, φαίνεται ότι κλιμακώνονται, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι είναι θέμα χρόνου η οριστικοποίηση των χειρισμών. Λίγες ώρες πριν από τη χθεσινή σύσκεψη των τριών πολιτικών αρχηγών, την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου, για ξεχωριστές συναντήσεις με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, πέρασαν οι υπουργοί Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος και Εθνικής Αμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος.
Οι δύο υπουργοί, πέραν της αρμοδιότητας επί του θέματος της ΑΟΖ, εκπροσωπούν τις δύο αντίρροπες τάσεις εντός της κυβέρνησης αλλά και της Ν.Δ. σχετικά με το ζήτημα. Ο κ. Αβραμόπουλος τάσσεται υπέρ των προσεκτικών χειρισμών και απορρίπτει κινήσεις αιφνιδιασμού, ενώ ο κ. Παναγιωτόπουλος είναι υπέρμαχος πιο αποφασιστικών ενεργειών.
Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης εντείνουν τις ζυμώσεις, με ζητούμενα την εύρεση του κατάλληλου χρόνου και την επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα κινηθεί η κυβέρνηση. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις, ωστόσο, υπάρχουν τόσο μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων όσο και στο εσωτερικό των κομμάτων.
Οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, σύμφωνα με πληροφορίες και εκτιμήσεις συνεργατών τους, είναι υπέρ μιας περισσότερο προωθημένης θέσης, που θέλει την Ελλάδα να κινείται αποφασιστικά, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες που θα της δώσουν προβάδισμα στην ανακήρυξη των θαλασσίων ζωνών, δηλαδή της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Πέραν των διαφοροποιήσεων στο εσωτερικό της Ν.Δ., και μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν διαφορετικές φωνές, με στελέχη του κόμματος να διατυπώνουν επικρίσεις για το γεγονός ότι ο κ. Βενιζέλος χειρίζεται το θέμα προσωπικά και χωρίς να τους καθιστά κοινωνούς των απόψεών του. Υποστηρίζουν, δε, ότι το ΠΑΣΟΚ παρασύρεται από τη Ν.Δ. σε βιαστικές κινήσεις, σε μια προσπάθεια να κερδηθούν οι εντυπώσεις. Τα στελέχη του κόμματος που διαφωνούν με τις επιλογές Βενιζέλου υποστηρίζουν ότι η κοινοποίηση στον ΟΗΕ, τον περασμένο Μάιο, των θέσεων της χώρας ως προς το εύρος των θαλασσίων ζωνών, με βάση τον νόμο 4001/11, είναι επαρκής.
Βασικό επιχείρημά τους είναι ότι στην περίπτωση κατάθεσης στον ΟΗΕ συγκεκριμένων συντεταγμένων των θαλασσίων ζωνών, η Τουρκία θα αντιδράσει, όπως έχει ήδη δημόσια κάνει γνωστό, καταθέτοντας τις δικές της συντεταγμένες. Ετσι, οι τουρκικές θέσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, θα αποτυπωθούν σε έγγραφο κατατεθειμένο στον διεθνή οργανισμό, όχι μόνο για την ΑΟΖ, όπως επισημαίνουν, αλλά, κυρίως, για την υφαλοκρηπίδα.
Οσον αφορά τη ΔΗΜΑΡ, συνεργάτες του κ. Κουβέλη αναφέρουν ότι το ζήτημα της ΑΟΖ χειρίζεται αποκλειστικά ο ίδιος. Η θέση του κόμματος είναι ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ θα πρέπει να προχωρήσει, αλλά μόνον εφ’ όσον έχει προηγηθεί η απαραίτητη προετοιμασία και έχει διασφαλισθεί ότι δεν θα προκληθούν κίνδυνοι ή προβλήματα.

17/01/2013 - Posted by | -Γεωπολιτικά, -Κρίση, -Περί οικονομίας

1 σχόλιο »

  1. δεν υπάρχει αμφιβολία

    τα εύστοχα κείμενα του κου Κωσταντακόπουλου αποτελούν σίγουρο δρόμο για μελέτη

    θα τα εκτυπώσω όλα να τα μελετήσω

    ευχαριστώ που μας τα παρέδωσες…

    Σχόλιο από AKRAT | 18/01/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: