Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

Η αντίσταση της μνήμης

Η αντίσταση της μνήμης

Ένα εξαιρετικό κείμενο της Πέπης Ρηγοπούλου
Από την «Αυγή»

Ανδρείοι εσείς που πολεμήσατε και πέσατε ευκλεώς
Τους πανταχού νικήσαντες μη φοβηθέντες
Άμωμοι εσείς αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος
Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν
«Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε

Κ. Καβάφης

Πλαστογραφία και τερατογένεση. Ανάμεσα σε αυτό το εφιαλτικό δίπολο κινείται κάθε ιστορικός αναθεωρητισμός, είτε διαγράφει γενοκτονίες, των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Εβραίων ή όποιων άλλων, είτε σπιλώνει εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες. Η εξελισσόμενη καμπάνια σπίλωσης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από τους νεοναζιστές δεν εκφεύγει από τα όρια αυτού του διπόλου, ανοίγει όμως νέες, εφιαλτικές προοπτικές.

Δεν πρόκειται απλώς για την προσπάθεια να βγει “λάδι” η Χούντα. Να διαγραφούν μαζί με το Πολυτεχνείο η Μπουμπουλίνας, το ΕΑΤ/ΕΣΑ και τα ξερονήσια, ο χαφιεδισμός και το κιτς των δικτατόρων, η απόσυρση της Μεραρχίας από την Κύπρο το 1967, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, η γελοία γενική επιστράτευση ενός γυμνού στρατού, η συνενοχή στην απολέμητη απόβαση των Τούρκων στην Κερύνεια το 1974. Είναι κάτι περισσότερο:

Με όχημα και προσωπείο τη συκοφάντηση και τη διαγραφή του Πολυτεχνείου επιχειρείται να πλαστογραφηθεί ολόκληρη η αντιχουντική αντίσταση. Και πέρα από αυτήν να ακυρωθεί κάθε Αντίσταση, αρχίζοντας από το παλλαϊκό κίνημα που αμφισβήτησε την Κατοχή της χώρας από τον Άξονα, ταπείνωσε ναζιστές και φασίστες λευτερώνοντας τη μισή Ελλάδα. Και, βέβαια, οι προθέσεις μιας τέτοιας συκοφαντικής καμπάνιας ελάχιστη σχέση έχουν με την Ιστορία.

Στόχος των πλαστογράφων δεν είναι το χθες, αλλά το σήμερα. Από τη στιγμή που συλλάβουμε αυτή την αλήθεια γίνεται κατανοητό ότι η ρητορική των νεοναζί είναι μια φενάκη που κρύβεται πίσω από κινήσεις αλληλεγγύης σε έναν χειμαζόμενο λαό και ότι ο ρόλος τους όχι μόνον δεν είναι ανατρεπτικός, αλλά αντιθέτως απόλυτα συστημικός, προετοιμάζοντας μια χούντα που -ενδεχομένως- θα έχει λιγότερη ανάγκη από τανκς και περισσότερη από ξεπουλημένα μίντια.

Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ξένο προς τις βλέψεις του διεθνούς και ελληνικού συστήματος που έχει πνίξει τη χώρα. Αντιθέτως. Στόχος του νεοφιλελευθερισμού, που έκανε τα πρώτα σημαδιακά του βήματα στη Χιλή του Πινοτσέτ, ήταν και είναι η δημοκρατία. Το νεοφιλελεύθερο «πείραμα Ελλάδα» είναι και πείραμα θανάτωσης της δημοκρατίας, και το πείραμα αυτό μπορεί να ξεκίνησε σε έναν τόπο, τον δικό μας, αλλά έχει πανευρωπαϊκές και οικουμενικές φιλοδοξίες.

Για να τσακίσεις όμως τη δημοκρατία, πρέπει να τσακίσεις το φρόνημα, να ενοχοποιήσεις και να ταπεινώσεις τους πολίτες που θέλεις να μετατρέψεις σε υπηκόους. Αυτό επιχείρησε και επιχειρεί η ρατσιστική καμπάνια εναντίον των Ελλήνων, όπως εκφράστηκε από τα διάφορα “Focus” στη Γερμανία και αλλού. Και σε αυτό συμβάλλει η καμπάνια που έχουν σήμερα εξαπολύσει ενάντια στις αγωνιστικές μνήμες και τελικά ενάντια στην ηθική και πολιτική ραχοκοκαλιά του λαού μας οι νεοναζιστές. Οι οποίοι, ας θυμηθούμε, ξέχασαν προσφάτως όλο τους τον τσαμπουκά τη μέρα που η καγκελάριος τού εν εκκολάψει τετάρτου Ράιχ κατέφθασε για να επιθεωρήσει τα κατεχόμενα εδάφη.

Τα σχέδια διάλυσης και κατοχής της χώρας και ουσιαστικής κατάργησης της δημοκρατίας πρέπει να ακυρωθούν. Και για τον λόγο αυτόν απαιτείται να ωριμάσουμε και να αναστοχαστούμε το παρελθόν και το παρόν μας. Είναι σημαδιακό ότι αυτοί που έκαναν την πολυτεχνειολογία όχημα για την αναρρίχησή τους κηρύσσουν σήμερα το τέλος της μεταπολίτευσης. Και όχι άδικα. Πολυτεχνείο και αντίσταση κατά της χούντας ήταν πάντα για τους αναρριχητές κάθε χρώματος και αρώματος ξένα, στην ουσία, βάρη που προσκυνούσαν από ανάγκη διότι τα εκμεταλλεύονταν, αλλά, στην ουσία, τα μισούσαν και τα πολεμούσαν.

Η φενάκη της θολής μεταπολίτευσης έθρεψε τη μνημονιακή υποτέλεια και τη νεοναζιστική βαρβαρότητα. Η συναισθηματική πανούκλα και το κιτς της αντιστασιολογίας βρήκαν την εκτρωματική τους επανάληψη στις σημερινές αντιδημοκρατικές ρητορικές. Όμως αυτό δεν μπορεί να μας κάνει να λησμονούμε ότι οι κύριοι που μας έφεραν ώς εδώ, εν ονόματι δήθεν των αγώνων τους, μιλώντας αδιάντροπα για το αίμα των άλλων, είχαν μηδενική ή μικρή μόνο σχέση με τους αγώνες αυτούς. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που έπραξαν και πλήρωσαν δεν εξαργύρωσε, δεν καπηλεύθηκε. Κράτησε τις μνήμες, την ταυτότητά της και μετέτρεψε το βίωμα σε καθημερινή, συνήθως αθόρυβη, μη προβεβλημένη, μη «αναγνωρίσιμη», όπως λένε τα χαζοκούτια, πράξη. Αυτή τη μνήμη, αυτήν την ταυτότητα είναι ανάγκη να την κρατήσουμε ζωντανή. Αυτή είναι η πιο μεγάλη επανάσταση.

Από την «Αυγή»

Advertisements

18/11/2012 - Posted by | -προσφυγιά, -Αρνητές Γενοκτονίας, -Αντίσταση, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Διάφορα, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Μνήμες, -Πολυτεχνείο | , , ,

5 Σχόλια »

  1. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τα πολιτεύματα, αλλά η ευημερία του λαού. Αν ο λαός υποφέρει κάθε πράξη βίας είναι θεμιτή.Βέβαια το πολίτευμα της δημοκρατίας είναι το καλύτερο αρκεί να είναι δημοκρατία και στη πράξη και να είναι εφαρμόσιμο. οι αριστερές δυνάμεις της χώρας που δεν άσκησαν εξουσία, γιατί οι προτάσεις τους κινούνται πάντα στο φανταστικό, γενικό,ουτοπικό και όχι πρακτικό και δυνατό επίπεδο που τις δίνει την ασφαλή θέση σχολιασμού, εύκολα κατηγορούν αυτούς που δεν συμφωνούν μαζί τους για προδότες, δοσίλογους κλπ. Η όλη στάση αυτή των αριστερών δυνάμεων έβλαψε τον τόπο σε σημαντικές στιγμές και οδηγεί βαθμιαία το λαό στη φτώχεια και αγώνες ατελέσφορους, αν και είχε δίκαιο σε ορισμένα θέματα.Γενικά με τις θέσεις που έλαβε στις κρίσιμες στιγμές έβλαψε τη χώρα και αν έλθει στην εξουσία και εφαρμόσει με αυτά που παραμυθιάζει το λαό θα τον βλάψει. Ας εξετάσουμε τώρα την άλλη πλευρά, μπορεί να μην ήταν οι καλύτεροι προσπάθησαν με όλα τα τρωτά τους,με τις σωστές επιλογές τους στις κρίσιμες στιγμές και έβγαλαν τη χώρα με τις λιγότερες απώλειες, φαντάζεσθε αν βοηθούσαν και οι αριστερές δυνάμεις πόσο καλύτερα θα ήμασταν; Όσο για το φασισμό αν και τον εγκρίνω αυτός είναι έρχεται πάντοτε, όταν η δημοκρατία δεν λειτουργεί για το λαό και τις διεθνείς καταστάσεις.Ας πάρουμε τη δικτατορία του Μεταξά, επειδή εγώ είμαι παιδί προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, γνωρίζω ότι προ του Μεταξά μέναμε σε σκηνές και επί Μεταξά αποκτήσαμε σπίτι και γέμισε το στομάχι μας και γενικά η όλη πολιτεία τιμά την Ελλάδα. Τώρα, γιατί ανέστειλε ορισμένα άρθρα του Συντάγματος μα αυτό απαιτούσε το συμφέρον του λαού και με τις πράξεις του το απέδειξε τα άλλα είναι λόγια του αέρα. Αν εδώ στην Ελλάδα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τον ευεργέτη θα ήμασταν σε καλύτερη θέση.
    Για την πρόσφατη χούντα. Έγινε την εποχή που η μισή Ελλάδα για να βρει ψωμί μετανάστευσε στην Ευρώπη, Ηλεκτρικό φως υπήρχε, μόνο στις πόλεις, οι αγρότες καλλιεργούσαν τα κτήματά τους με βόδια, για δρόμους,, τηλ, νερό, τουαλέτες δημόσια κτίρια κλπ δεν θα αναφερθώ, γιατί ήταν ανάλογη η κατάσταση. Μετά την πτώση της χούντας η χώρα έγινε Ευρωπαϊκή. Δέχομαι ότι αυτά που της καταμαρτυράτε αναγνωρίζω όμως την σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος και την ανάπτυξη. Κάντε σύγκριση με τη δημοκρατία του σήμερα που ενισχύθηκε από τις δημοκρατίας της Ευρώπης και εν ειρήνη.Πούλησε την ανεξαρτησία, υποθήκευσε τον πλούτο της χώρας κλπ να μη τα γράψω τα γνωρίζετε. Στις επόμενες εκλογές αν και δεξιός θα ψηφίσω Τσίπρα για σας ικανοποιήσω αποδεχόμενος τις αρνητικές συνέπειες, με μοναδικό σκοπό να δω τι γράφετε. Αν φυσικά συνεχίσετε την ίδια ψάχνοντας ουτοπίες δεν θα σας ακολουθήσω παρά να σας χαρακτηρίσω ως ηλίθιους(συγνώμη για τη λέξη, αλλά αυτή είναι είναι η κατάλληλη. Μη ξεχνάτε αυτό που θα σας πω, η ευημερία του λαού είναι πάνω από όλα και ότι εκμελευόμαστε τις ευκαιρίες όταν μας δίδονται, γιατί δεν έρχονται όποτε εμείς τις θέλουμε. Δεν πιστεύω ότι είστε ευχαριστημένοι από την δημοκρατία σας, εκτός και αν ανήκετε σε αυτούς μαζί τα φάγαμε, εγώ δεν ανήκω σε αυτούς.

    Σχόλιο από Κυριάκος Ιωαννίδης | 18/11/2012

  2. γεια σου Πόντε – πολύ καλά έκανες και αναπαρήγαγες αυτό το κείμενο όντως

    γιατί το πρόσωπο που το γράφει δίνει και απόλυτη εγκυρότητα σ’ αυτά που λέει…

    να μού επιτρέψεις να σού επισημάνω κι ένα άλλο – που προέρχεται από άνθρωπο που ξέρει επίσης τί λέει όταν μιλάει για κείνην την εποχή – κι ας ακολούθησε διαφορετική πορεία αργότερα – κι ας δημοσιεύτηκε η άποψή του σε αντιπαθητικό (για μένα τουλάχιστον) έντυπο

    Σχόλιο από χαρη | 19/11/2012

  3. Eννοείς άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη:
    ———————————————————-

    “Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες. Και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες…”

    Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

    Ακούω διάφορους σήμερα να βρίζουν τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου».

    Ανήκω – θέλοντας και μη – σε εκείνη της γενιά.

    Μιλάω σπάνια για τα γεγονότα εκείνα, κι όταν το κάνω αμφισβητώ όλους τους μύθους που επικράτησαν έκτοτε. Κυρίως για το ρόλο που διαδραμάτισε η τότε Αριστερά…

    Αυτή η αμφισβήτηση εκ μέρους μου εκφράζεται δημόσια και γίνεται από τότε, όταν δεν ήταν εύκολο να ειπωθούν, να γραφούν ή να ακουστούν, πράγματα που τώρα τα λένε πολλοί. Και κάποιοι, μάλιστα, καθ’ υπεροβολήν…

    Και δεν εξαργύρωσα τη συμμετοχή μου στα «γεγονότα του Πολυτεχνείου». Συνειδητά, από την πρώτη στιγμή, κράτησα τις αποστάσεις μου και αποδοκίμασα όσους το έκαναν. Και μάλιστα σε εποχές που αυτό είχε και κόστος και ρίσκο:

    Το κόστος να απομονωθείς από παντού. Και το ρίσκο να φανείς «γραφικός».

    Ό,τι έκανα στη ζωή μου το έκανα όχι επικαλούμενος τη «συμμετοχή» μου σε εκείνη την εξέγερση, αλλά μάλλον… αποσιωπώντας την.

    Ό,τι έκανα έκτοτε το κατάφερα όχι επειδή «ήμουν κι εγώ εκεί», αλλά παρά το γεγονός ότι ήμουν κι εγώ εκεί…

    Και τέλος μίλησα από τους πρώτους για τη χρεοκοπία της μεταπολίτευσης του 1974 και για την ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευση». Σε καιρούς (πριν δέκα χρόνια περίπου) που κι αυτό δεν ήταν εύκολο να το πει κανείς…

    Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να γράψω σήμερα αυτές τις γραμμές, όχι «απολογητικά» με την έννοια της «απολογίας», ούτε καν με την έννοια του «απολογισμού». Μάλλον «παρεμβατικά», με την έννοια να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.

    Κάποτε ήταν «μόδα» να δηλώνεις «γενιά του Πολυτεχνείου» ακόμα κι αν δεν πέρασες ούτε απ’ έξω. Τώρα έγινε μόδα να βρίζεις τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πολλά για το τι ακριβώς έγινε τότε…

    Ποτέ δεν μου άρεσε να ακολουθώ τους «συρμούς». Δεν το έκανα τότε, όταν ήταν «πολιτικώς ορθόν» να γράφεις κατεβατά επικολυρικού θαυμασμού για ό,τι έγινε στο «Πολυτεχνείο». Δεν το κάνω ούτε και τώρα, όταν «γύρισαν» τα πράγματα και είναι «πολιτικώς ορθόν» να αναθεματίζουμε όλοι μαζί, ότι ως πριν λίγο προσκυνούσαμε.

    Η αλήθεια – και εν πάση περιπτώσει η δική μου, γιατί αυτήν μόνο μπορώ να καταθέσω – είναι αρκετά διαφορετική:

    * Την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν την ήθελε κανείς. Και δεν την «προετοίμασε» κανείς. Η ίδια η Αριστερά που βροντοφώναζε και υπερηφανευόταν για τη συμμετοχή της και για τον… «καθοδηγητικό της ρόλο», εκ των υστέρων, στη διάρκεια της εξέγερσης την είδε με επιφυλακτικότητα και καχυποψία. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν από τους φοιτητές να βγουν έξω και αμέσως μετά καταδίκασαν την εξέγερση ως έργο «300 προβοκατόρων»…

    Ξέρετε τι θα πει να είσαι 19 ετών στην πιο βαθιά παρανομία μετά την εξέγερση, και κάποια κόμματα της Αριστεράς να σε θεωρούν «προβοκάτορα» την ώρα που η χούντα σε κυνηγάει παντού;

    * Δεύτερον, τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όντως κάποιοι πήγαν να τα εκμεταλλευτούν. Τα εκμεταλλεύθηκε πρώτος ο δικτάτορας Ιωαννίδης για να ρίξει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μετά τα εκμεταλλεύθηκε η Αριστερά κυρίως (αλλά και το ΠΑΣΟΚ πλαγίως), για να εδραιώσουν την παρουσία τους μετά την κατάρρευση της χούντας. Αλλά στην εξέγερση δεν πρωτοστάτησε ούτε ο… Ιωαννίδης, ούτε το ΠΑΣΟΚ (που δεν υπήρχε τότε), ούτε η Αριστερά (μέρος της οποίας απέσυρε τις δυνάμεις της, ενώ κάποιο άλλο μέρος είχε ταυτιστεί με το «πείραμα Μαρκεζίνη» που το ακύρωσε η εξέγερση).

    * Τρίτον, το «Πολυτεχνείο» σίγουρα δεν έριξε τη χούντα. Αλλά την κλόνισε σοβαρά, και έπαιξε το ρόλο του «καταλύτη» για την εσωτερική της διάσπαση. Η «πολιτικοποίηση» της δικτατορίας (με τις εκλογές Μαρκεζίνη που ήταν προγραμματισμένες για τον Ιανουάριο του 1974) ματαιώθηκε μια βδομάδα μετά την εξέγερση. Ενώ η κατάρρευση της δικτατορίας προέκυψε μετά την τραγωδία της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974.

    Για το Πολυτεχνείο το μόνο που μπορούμε να πούμε ήταν ότι κλόνισε το δικτατορικό καθεστώς, το διέσπασε, το αποδυνάμωσε και επέτεινε τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Κι αυτό δεν ήταν λίγο. Αλλά ήταν πολύ διαφορετικό απ’ το μύθο που πλάστηκε όλα τα επόμενα χρόνια…

    * Τέταρτον, η «αντίσταση του λαού κατά της χούντας» δεν υπήρξε τόσο «παλλαϊκή», τόσο «μαζική» και τόσο «ομόθυμη» όσο παρουσιάστηκε μετά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενέκριναν τη δικτατορία τα πρώτα χρόνια. Αρκετοί ακόμα την ανέχονταν αγόγγυστα. Ακόμα περισσότεροι ένιωθαν απλώς φόβο. Πολλοί λίγοι είχαν διάθεση για αντίσταση. Όπως λίγοι ήταν κι αυτοί που είχαν διάθεση να βοηθήσουν τους τότε αντιστασιακούς…

    Στις αρχές του 1973 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και καταλύτης υπήρξε το φοιτητικό κίνημα, πράγματι. Με την κατάληψη (τις δύο καταλήψεις για την ακρίβεια) της Νομικής Σχολής, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 1973. Και, βέβαια, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο της χρονιάς εκείνης. Αλλά απλώς άρχισε να αλλάζει το κλίμα…

    * Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ!

    Μετά από πολλά χρόνια γνώρισα κάποιο γνωστό άρθρογράφο – μακαρίτη εδώ και καιρό – που τόλμησε να γράψει: «εγώ παιδιά δεν ήμουν αντιστασιακός επί χούντας!» Ξαφνικά τον εκτίμησα πολύ. Όχι γιατί δεν έκανε αντίσταση. Αλλά γιατί δεν ήταν «δήθεν»….

    * Η Γιορτή του Πολυτεχνείου – και όλη η μυθολογία που πλάστηκε σχετικά – υπήρξε ένας καθεστωτικός μύθος. Ήταν η τελετουργία που νομιμοποιούσε την εγκαθίδρυση της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αναδείκνυε «σύμβολα» και «ήρωες» – θεμέλια απαραίτητα για κάθε καθεστώς που διψά για νομιμοποίηση.

    Άλλα καθεστώτα θεμελιώθηκαν σε αληθινά μεγάλα γεγονότα. Εδώ βολεύτηκαν με ένα «συμβάν»! Το οποίο είχε και μια ακόμα λυτρωτική λειτουργία. Ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού, που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση.

    * Το Πολυτεχνείο δεν συγκρίνεται – ούτε θα μπορούσε, άλλωστε – με κανένα από τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τη νεοΕλληνική Ιστορία. Η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σύγκριση με την 17η Νοεμβρίου. Είναι γελοίο και να το λέμε…

    Δεν συγκρίνεται ούτε με άλλα ιστορικά γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Κυπριακός αγώνας της δεκαετίας του ’50, ή με μεγάλες στιγμές όπως η παλλαϊκή αντίσταση του 1943 κατά της «πολιτικής επιστράτευσης» που προσπάθησαν να επιβάλουν τότε οι αρχές της Κατοχής. Η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης, όπου οι Ναζί δεν μπόρεσαν να κάνουν πολιτική επιστράτευση. Και η μόνη, ίσως, που αυτό ματαιώθηκε μετά από αληθινά παλλαϊκή και όντως πολυαίμακτη εξέγερση του λαού. Κι όμως, όλα αυτά αποσιωπώνται και γιορτάζουμε κάθε χρόνο το …Πολυτεχνείο! Αυτό δεν είναι γελοίο πια. Είναι τραγικό! Και καθόλου κολακευτικό για όλους μας.

    * Η γιορτή του Πολυτεχνείου, λοιπόν, δεν έχει καμία ιστορική αντιστοίχηση με τα πραγματικά γεγονότα. Υπήρξε καθαρά καθεστωτικό σύμβολο και για ένα λόγο ακόμα: Σηματοδοτεί μια περίοδο, όπου οι «ηττημένοι» του Εμφύλιου, κερδίζουν την ηγεμονία μέσα στη χώρα. Δεν άσκησαν ποτέ την διακυβέρνηση, αλλά επέβαλαν τη δική τους λογική στο καθεστώς και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του: τα Πανεπιστήμια, τα σχολεία, τη διανόηση, τον Τύπο, τα ΜΜΕ. Είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι, όχι οι νικητές. Και την έγραψαν εξ ίσου στρεβλά…

    Το Πολυτεχνείο λοιπόν, όχι ως γεγονός αλλά ως επέτειος, μύθος, σύμβολο, υπήρξε μια «κολυμβήθρα του Σιλωάμ», για να δώσει στην Αριστερά, μετά από 27 χρόνια παρανομίας, μια «ηθική νίκη».

    Ήταν μια «νίκη», μετά από μια εξέγερση που η ίδια η Αριστερά δεν την ήθελε, δεν τη στήριξε, κάποια στιγμή την κατήγγειλε κι όλα, και στη συνέχεια τν οικειοποιήθηκε πλήρως!

    Κρίμα, γιατί η Αριστερά είχε πραγματικούς αγώνες, σύμβολα και ήρωες, που τους παραμέρισε, για να τιμήσει ένα πολύ μικρότερης σημασίας γεγονός από το οποίο η ίδια επισήμως μάλλον απείχε.

    Ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Διότι όλα τα άλλα που είχε στο «ενεργητικό» της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο «παθητικό» της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό, λειτουργούσε ενωτικά ως σύμβολο.

    Και γι’ αυτό ήταν πολύ βολικό. Αλλά ελάχιστα αληθινό…

    Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε ένα «ψέμα»! Ήταν μια εξέγερση της νεολαίας για Δημοκρατία και Ελευθερία. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Και δεν είναι μικρό πράγμα.

    Η «γενιά του Πολυτεχνείου», δηλαδή οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δεν είναι αυτές οι καρικατούρες που εμφανίζονται σήμερα, που άρχισε η αποδόμηση του μύθου. Ήταν παιδιά ανάμεσα στα 19 και τα 25 χρόνια τους τότε, που διψούσαν για Ελευθερία, οργανώθηκαν χωρίς βοήθεια, εξεγέρθηκαν και ρίσκαραν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους – αριστερή και δεξιά – τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν.

    Κι από τότε παραμένουν, όπως θα ’λεγε ο Άρης Αλεξάνδρου:

    «Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες»

    Το τι έκανε ο καθένας τους μετά δεν έχει και πολύ σημασία. Οι ήρωες είναι «τυχεροί» όταν πεθαίνουν. Γιατί μένει το «φωτοστέφανο». Όσοι αγωνίστηκαν για κάτι μεγάλο κι έχουν την… «ατυχία» να επιζήσουν, τότε ακολουθούν ο καθένας τον δρόμο του, άλλος καλύτερο άλλο χειρότερο, άλλος αξιοπρεπέστερο, άλλος όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πράξη της νιότης τους απαξιώνεται. Κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές» μπορεί να απαξιώθηκαν. Το ξέσπασμα Ελευθερίας, όχι…

    Όσους αληθινά πρωτοστάτησαν στα γεγονότα τότε, δεν τους ξέρετε. Γιατί προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια. Οι περισσότεροι αηδιασμένοι από τη μυθοπλασία, δηλαδή από το προπαγανδιστικό «περιτύλιγμα» με το οποίο περιβλήθηκε η δική του νεανική εξέγερση. Άλλοι, πάλι, διακρίθηκαν στη ζωή τους, χωρίς να διαφημίσουν την τότε συμμετοχή τους. Ελάχιστοι – αληθινά ελάχιστοι – έκαναν το Πολυτεχνείο καριέρα. Και σήμερα το έχουν μετανιώσει.

    Είναι, λοιπόν, κατάντημα, να φτύνουμε σήμερα εκεί που κάποτε όλοι προσκυνούσαν.

    Οι περισσότεροι που έπαιξαν κάποιο ρόλο τότε, δεν προσκύνησαν ποτέ το είδωλο – το φετίχ – που περιφέρεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα στους δρόμους.

    Κι αυτοί που προσκύνησαν το «φετίχ», κατά κανόνα δεν είχαν καμία σχέση με το «έγκλημα». Γίνονταν φαντασιακοί μέτοχοι ενός μύθου, ακριβώς γιατί δεν μετείχαν στα πραγματικά γεγονότα…

    * Η χρεοκοπία της μεταπολίτευσης, είναι γεγονός. Η νέα μεταπολίτευση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι ακόμα ζητούμενο. Σε αυτό το μεσοδιάστημα καταρρέουν οι παλαιοί μύθοι, χωρίς να εδραιώνονται οι νέες αλήθειες.

    Αυτό αναδεικνύει μια σύγχυση αναπόφευκτη. Αλλά για κάποιους είναι λυτρωτικό. Κυρίως για την ίδια «τη γενιά του Πολυτεχνείου»…

    Ναι, συμφωνώ προφανώς, με όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να τελειώνουμε με τέτοιες επετειακές εκδηλώσεις. Να βρούμε το κουράγιο να εξηγήσουμε ότι τιμούμε κάθε ξέσπασμα ελευθερίας της Ελληνικής νεολαίας, αλλά δεν διογκώνουμε τα γεγονότα, ούτε προσβάλλουμε τη μνήμη άλλων σημαντικότερων αγώνων που έχουν περιέλθει στη λήθη. Το έχω υποστηρίξει ενυπόγραφα, εδώ και πολλά χρόνια. Όταν ακόμα ήταν δύσκολο. Κι εγώ απελπιστικά μόνος τότε…

    Αλλά όχι να περνάμε από τη μυθοποίηση στο… ανάθεμα!

    Πρέπει άραγε, να ντρεπόμαστε που αγωνιστήκαμε κάποτε για Ελευθερία;

    Πρέπει να απολογούμαστε, γιατί κάποιοι, ελάχιστοι, οικειοποιήθηκαν τους αγώνες μας ή τους μετέτρεψαν σε εφαλτήριο καριέρας;

    Ως πότε σε αυτή τη χώρα όσοι αγωνίστηκαν για κάτι σημαντικό θα πρέπει συνεχώς να καλούνται σε απολογία;

    Φυσικά κάθε λαός έχει ανάγκη από σύμβολα.

    Αλλά εδώ δεν κατεδαφίζουμε φθαρμένα σύμβολα. Τρώμε τα παιδιά μας!

    Και τώρα τα τρώμε όταν έχουν πάψει προ πολλού να είναι «παιδιά».

    Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μπήκε πράγματι, μαζικά, στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς το 1974 και λίγο αργότερα.

    Όπως μπήκε-βγήκε! Οι περισσότεροι τουλάχιστον…

    Γιατί όσοι έχουν ζήσει από τα μέσα μια εξέγερση εκτός από απροσκύνητοι ήταν πλέον και ψυλλιασμένοι.

    Κι ανθρώπους που είναι απροσκύνητοι και ψυλλιασμένοι, δεν μπορούν να τους «φάνε» έτσι εύκολα. Ιδιαίτερα οι άκαπνοι…

    Και παραμένουμε από τότε «για τους Σπαρτιάτες Είλωτες, και για τους Είλωτες Σπαρτιάτες». Παλαιότερα μας πετροβολούσε η Αριστερά για την είχαμε ξεπεράσει ή εγκαταλείψει. Σήμερα μας πετροβολούν και πολλοί άλλοι, γιατί ήμασταν τα θύματα ενός μύθου, που κάποιοι άλλοι έπλασαν στην καμπούρα μας…

    Όσοι από μας δεν καταδέχθηκαν να γίνουν «παιδιά του κομματικού σωλήνα» και δεν ενέδωσαν στις σειρήνες του life style – δηλαδή οι συντριπτικά περισσότεροι – έχουν κρατήσει δύο πράγματα. Που το καθένα από μόνο τους είναι πολύτιμο, αλλά και τα δύο μαζί «δεν παίζονται»:

    –Έχουν εμπειρία ρήξης με ένα ανελεύθερο καθεστώς. Δηλαδή έχουν γευτεί αυτό που λέμε «Ελευθερία» και το ξέρει μόνο όποιος ρίσκαρε γι’ αυτό. Όχι όποιος έμαθε να το θεωρεί «δεδομένο»…

    –Κι έχουν κρατήσει κάτι άλλο, που το λένε Αξιοπρέπεια. Και που μπορεί να το καταλάβει μόνον όποιος το έχει.

    Ελευθερία και Αξιοπρέπεια δεν είναι μόνο δύο λέξεις. Το πρώτο είναι εμπειρία ζωής και το δεύτερο είναι τρόπος ζωής.

    Αυτά τα δύο κουβαλάμε. Κι αυτά τα δύο παραδίδουμε σε όποιους τα θέλουν. Και σε όποιους τα εκτιμούν.

    Οι υπόλοιποι μπορούν να μας πετροβολούν.

    Αντέξαμε απέναντι σε θηρία. Δεν μας φοβίζουν οι ψείρες…

    Είμαστε και Σπαρτιάτες και Είλωτες!

    «Σπαρτιάτες» γιατί μάθαμε να πολεμάμε.

    Και «Είλωτες» γιατί μάθαμε να υπομένουμε…

    Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη…

    http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=237116

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/11/2012

  4. ακριβώς. (ακαριαίος στις αντιδράσεις σου είσαι!)

    Σχόλιο από χαρη | 20/11/2012

  5. Όπως έγραψα το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το πολίτευμα. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η εφαρμογή των νόμων, η διαφάνεια, ο έλεγχος και το ήθος. Το καλύτερο πολίτευμα είναι η δημοκρατία, γιατί έχει το πλεονέκτημα εκτός των άλλων της ανανέωσης, όμως έχει και σοβαρά μειονεκτήματα, όπως της καπηλείας, λαϊκισμού κλπ. Το πολίτευμα σε μία χώρα δεν είναι ο αυτό σκοπός, γιατί γνωρίζουμε, ότι υπήρξαν αυτοκράτορες, σουλτάνοι, βασιλείς κλπ εξαιρετικοί. Το ζητούμενο είναι η ευημερία του λαού και η καλλιέργεια αρχών.
    Είτε είμαι φασίστας, δημοκράτης, σοσιαλιστής κομμουνιστής κλπ αυτό που προέχει είναι η ευημερία του λαού και φυσικά καλύτερα είναι να γίνει υπό δημοκρατικές συνθήκες. Τώρα μας λένε να προσέχουμε τη δημοκρατία σαν τα μάτια μας και εγώ απαντώ ποια δημοκρατία. Η δημοκρατία το 1967 ορθά ανατράπηκε, γιατί μέχρι τότε δεν δημιούργησε ανάπτυξη με αποτέλεσμα, όλος ο πληθυσμός της χώρας ρακένδυτος να μεταναστεύσει, για ένα κομμάτι ψωμί και μάλιστα από ένα ευλογημένο τόπο που μπορεί να παραγάγει τα πάντα.
    Δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα κανείς τίμιος και ειλικρινής, ότι να ευχαριστημένος από την δημοκρατία που βιώνουμε και όμως την ανεχόμαστε. Ερωτώ; Γιατί; Θα προσπαθήσω να δώσω εγώ την απάντηση. Γιατί έχουμε το προηγούμενο του 1967, γιατί πολλοί καπηλεύτηκαν τη δημοκρατία, κλέψανε, βολεύτηκαν παράνομα, καταχράστηκαν χωρίς να τιμωρηθούν κλπ, τα γνωρίζετε, γιατί ακόμη δεν εξάντλησαν πολλοί αυτά που καρπώθηκαν, γιατί το πρόβλημα μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση παρουσιάζει περισσότερες δυσκολίες, γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι- ριψοκίνδυνοι άνθρωποι, γιατί πιθανώς δεν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες κλπ.
    Το κλήμα βέβαια είναι εκρηκτικό, οι περισσότεροι πολιτικοί και πνευματικοί άνθρωποι είναι διαβρωμένοι, μηδέ εξαιρουμένου και του λαού. Εγώ θα κάνω μια ευχή, ο θεός να βάλει το χέρι του, αλλά τι να σου κάνει και αυτός, όλη μέρα των βρίζουμε και μήπως αφήνουμε και κανέναν. Είμαστε αχάριστοι και ούτε έχουμε την δυνατότητα να αξιολογούμε πρόσωπα και καταστάσεις, πάνω απ’ όλα βάζουμε το προσωπικό συμφέρον, ενώ η ευημερία μας βρίσκεται στο συμφέρον του συνόλου και προς αυτήν την κατεύθυνση δεν γίνεται τίποτε, είμαστε του άρπαξε.
    Η προσωπική μου άποψη για την επίλυση του προβλήματος της διακυβέρνησης της χώρας, όπως την έχω διατυπώσει και αλλού είναι. Η σύνταξη Συντάγματος που να προβλέπει ουσιαστικούς και αποτελεσματικούς τρόπους ελέγχου της εξουσίας, η οποία παράλληλα να έχει τη δυνατότητα να τηρεί τους νόμους, έτσι ώστε να αισθάνονται όλοι, ότι έχουμε ένα κράτος δικαίου και ότι αυτό λειτουργεί υπέρ του λαού ως συνόλου επίσης η πρόβλεψη Συνταγματικού δικαστήριο με εξουσία και επί των παραβάσεων των δικαστών είναι αναγκαία. Τα ίσα δικαιώματα, η διαφάνεια (ουσιαστική), η διαχείριση του δημόσιου χρήματος, η κατάργηση των προνομίων, η απονομή της δικαιοσύνης, η φοροδιαφυγή, η φορό-είσπραξη, η τήρηση των νόμων (για τα μείζονα θέματα να απαιτείται μεγαλύτερη πλειοψηφία, προκειμένου να μη είναι εύκολη η τροποποίηση) πρέπει να εξασφαλίζονται 100%. Η εφαρμογή των παραπάνω μπορεί να γίνει άνετα, αν ο λαός ανεξάρτητα των πεποιθήσεών του και τι τον βολεύει να κατέβει, εδώ και τώρα σύσσωμος στο πεζοδρόμιο και το θέσει ως μοναδικό αίτημα και εφόσον το επιβάλει να είναι άγρυπνος φρουρός για την εφαρμογή του και ας μη ξεχνάμε το συμφέρον του συνόλου μας ενδιαφέρει.
    Μερικά σχόλια θα κάνω στις μέχρι τώρα απόψεις των φίλων, γιατί έτσι τους βλέπω. Χαίρομαι που διατυπώνουν τις απόψεις με σεμνότητα, αλλά και με περιεχόμενο και σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τις απόψεις τους. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι, το παρελθόν δεν παύει να είναι παρελθόν και μόνο έτσι πρέπει να το βλέπουμε και να το σχολιάζουμε και με ειλικρίνεια, χωρίς να αναπαράγουμε μίσος, να προσπαθούμε να βγάζουμε συμπεράσματα που θα μας ωφελήσουν στο μέλλον, εξάλλου οι νεώτεροι δεν έχουν ζήση τα γεγονότα της εποχής εκείνης και ας μη τους δηλητηριάζουμε. Η διαπιστωμένη όμως αλήθεια (στο βαθμό που μπορεί να διαπιστωθεί) να λέγετε και γράφεται.. Όποιος διαφωνεί με τις απόψεις μας, δεν σημαίνει ,ότι είναι προδότης, φασίστας ή κάτι άλλο. Θα αναφερθώ στη Χρυσή Αυγή και δεν αποκλείεται να την ψηφίσω στις επόμενες εκλογές, όχι ότι πιστεύω σε αυτήν, όπως πιστεύω το κάνουν οι περισσότεροι, αλλά για αντίδραση σε αυτούς που καπηλεύονται τη δημοκρατία, όπως πιστεύω, ότι και εκείνοι οι αυτοαποκαλούμενοι δημοκράτες, καπηλεύονται τις αδυναμίες των ανθρώπων και του συστήματος προς ίδιον όφελος.
    Δεν θα διστάσω να γράψω, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν φασίστες. Ο όρος χρησιμοποιείται περισσότερο για πολιτικά οφέλη και αυτό διαπιστούται από το ότι ο χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα, για τους Καρατσαφέρη, Άδωνη ακόμη ακροδεξιό αποκαλούν μερικοί τον Σαμαρά, όμως όλους τους ενσωμάτωσαν αργότερα στα κόμματά τους. Αυτό ευνοεί τους ισχυρούς για να ελέγχουν τα πράγματα. Οι Έλληνες δεν μπορεί να είναι φασίστες, η αντίδραση οφείλεται στη παρακμή του κράτους, στην ανασφάλεια και στην αθρόα είσοδο μεταναστών. Στη πραγματικότητα δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί, γιατί όποιος έχει την εξουσία είναι δεξιός και είναι αυτός που θα πάρει αποφάσεις, οι οποίες θα συγκρούονται με συμφέροντα και ανάλογα θα προσανατολιστούν οι αριστεροί και οι δεξιοί, παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ από αριστεροσοσιαλιστικό κόμμα, έγινε ακροδεξιό κόμμα, απλά προσπαθεί να βάλει μάσκα. Τα άλλα δήθεν αριστερότερα κόμματα δεν διοίκησαν και συνεχίζουν τον χαβά τους. Εδώ πρέπει να τονισθεί, ότι σε περιόδους κατοχής και εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες τασσόμαστε με την υπάρχουσα εξουσία, ανεξάρτητα με τα πιστεύω μας, μέχρι την έξοδο από την ανώμαλη κατάσταση και όταν οι συνθήκες ομαλοποιηθούν τότε θέτουμε τις απόψεις μας και επιδιώκουμε την νόμιμη επικράτηση. Όποιος ενεργήσει με διαφορετικό πνεύμα, ακόμη και αν έχει δίκαιο μπορεί να ονομαστεί ασφαλώς προδότης
    Συμπέρασμα. Μόνο νόμοι υπάρχουν, αρκεί να μπορέσουμε να τους λειτουργήσουμε υπέρ του κυρίαρχου λαού.
    Η ιστορία θα γραφεί από πολύ νεώτερες γενεές, εμείς καθένας από την σκοπιά του, ας βάλει το πετραδάκι του, για τον μέλλοντα ιστορικό. Εμείς πρέπει να προσέχουμε να μη κάνουμε τα ίδια λάθη με εκείνους τους παλαιούς. Αν κρίνω εκ του αποτελέσματος έχουμε κάνει πολλά λάθη και πάνω σε αυτό το κενό θα πρέπει να εργαστούμε, για να βρούμε τις αιτίες και να δώσουμε λύσεις. Η σύνεση πρέπει να είναι κυρίαρχο στοιχείο στις επιλογές μας και όχι να λαμβάνονται αποφάσεις εν θερμώ, και μνήμες από το παρελθόν.
    Πέρα από αυτά που έγραψα, θέλω να τονίσω, ότι η διοίκηση είναι δύσκολο πράγμα και ότι όλοι δεν είναι κατάλληλοι για αυτή τη δουλειά. Υποχρέωση δική μας είναι να παρακολουθούμε τις διοικήσεις να επισημαίνουμε και καυτηριάζουμε τις παραλήψεις, τα λάθη και τις πονηριές, αλλά και να τη βοηθάμε στο έργο της, γιατί αν αυτή πετύχει, αυτή θα έχει αντανάκλαση και σε εμάς. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τα προβλήματα αν δεν έχει διοικήσει. Ο διοικητής (γενικά ο υπεύθυνος) εκτός από τα προσόντα και την πείρα που πρέπει να έχει στην θέση που κατέχει, πρέπει να γνωρίζει, ότι προΐσταται ανθρώπων.
    Χαίρομαι που διαπιστώνετε, ότι είμαστε μια μοναδική περίπτωση που την πρόσφατη ιστορία την έγραψαν τελικά οι ηττημένοι και όχι οι νικητές. Είναι απάντηση σε αυτούς που λένε και γράφουν, ότι εμείς δεν διοικήσαμε, εγώ θα προσθέσω και το ευτυχώς. Γενικά το άρθρο πολύ μου άρεσε, γιατί είναι πολύ κοντά στη πραγματικότη-τα.
    Επί τη ευκαιρία θα αναφερθώ για τις λέξεις εθνικιστής και εθνικισμός. Οι λέξεις αυτές πήραν λανθασμένη έννοια, εξ αιτίας των κομμουνιστών, οι οποίο την εποχή που επιδίωκαν την δική τους παγκοσμιοποίηση, δυσφήμησαν τις λέξεις και οι λοιποί αργότερα ,που επιδίωκαν να κρατήσουν την εξουσία πάση θυσία για άγρα ψήφων απεδέχθησαν την δυσμενή αυτή έννοια και γι’ αυτό και για άλλους λόγους.
    Για τους όρους εθνικιστής, εθνικισμός δεν θα γράψω τίποτε δικό μου παρά θα αναφερθώ σε αυτά που είπε ο Βάσος Λυσσαρίδης σε διάλεξη που έκανε στη Εταιρεία Κρητικών Σπουδών- Ίδρυμα Καψωμένου, στα Χανιά .
    «….Η αποεθνοποίηση προωθείται κυρίως σε λαούς με εθνικές εκκρεμότητες ή κινδύνους. Είναι φανερή αυτή η προσπάθεια τόσο στον μητροπολιτικό, όσο και στον Κυπριακό χώρο. Η έλλειψη εθνικής συνειδητότητας καθιστά κάθε λαό ευάλωτο. Για μας που αντιμετωπίζουμε κινδύνους εθνικού αφανισμού αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη. Αγαπούμε όλους τους λαούς και σεβόμαστε, όλους τους εθνικούς πολιτισμούς. Επιλέγουμε σύνθεση και συνύπαρξη και όχι εξάλειψη. Στεκόμαστε συναγωνιστικά προς κάθε λαό που αντιμετωπίζει εθνικά προβλήματα (Παλαιστίνη) ακόμα και μέσα στην Τουρκία με τον πολιτικό κρατούμενο στα λευκά κελιά. Θα αγωνισθούμε χωρίς υπολογισμό θυσίας και για τα δικά μας. Και αν εθνικισμός είναι, να μη προσυπογράφεις απεμπόληση πατρίδων και δικαιωμάτων, δηλώνω για πολλοστή φορά εθνικιστής. Αντιστρέφω, Ο καλώς νοούμενος διεθνισμός ξεκινά από τον πατριωτισμό. Η προσήλωση στον εθνικό πολιτισμό και εθνική ταυτότητα δεν σημαίνει εχθρότητα προς κανένα λαό. Αν δεν είμαστε περήφανοι για την Ελληνική μας ταυτότητα πως θα την προασπίσουμε;»
    Βλέπετε αν σκεπτόμαστε ώριμα και δεν μας επηρεάζουν οι μνήμες πως είναι εύκολο να προσεγγίσουν τα άκρα και όλοι μαζί να αρχίσουμε τον αγώνα τον καλό.
    Κρίνω, ότι πρέπει να αναφερθώ σε γενικές γραμμές και στην παρούσα κρίση. Ως βασικούς πρωταιτίους αυτής της κρίσης θεωρώ τους Ανδρέα Παπανδρέου (κατά πολλούς χαρισματικό), γιατί σε αυτόν οφείλεται η πλήρης διάλυση του κράτους και αυτός είναι εκείνος που νομιμοποίησε το φακελάκι με εκείνο το αμίμητο «…Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι και 500 εκατομμύρια»!
    Ο Βενιζέλος είναι υπεύθυνος, γιατί χρησιμοποίησε τις πνευματικές του ικανότητες κυρίως τις νομικές, για να διαστρεβλώσει τις αλήθειες και για να συγκαλύψει.
    Ο Σημίτης είναι υπεύθυνος, για τις λάθος επιλογές του και γιατί δεν προστάτεψε τον λαό από την κλοπή στο χρηματιστήριο.
    Ο Καραμανλής, γιατί δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε και γιατί εγκατέλειψε τον αγώνα, όταν έφτασαν τα πράγματα στα δύσκολα.
    Ο Γ. Α. Παπανδρέου και αυτός εξαπάτησε το λαό και έκανε τα πάντα για να φέρει το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ θα ερχόταν βέβαια αργά ή γρήγορα από τον τρόπο διαχείρισης από όλους του δημόσιου χρήματος.
    Αυτοί και άλλοι πολλοί ευθύνονται για την παρούσα κρίση που είναι πολύ σοβαρή και ιδίως πέρα όλων των άλλων που και αυτά είναι σοβαρά, δεν έκαναν τίποτε για την ανάπτυξη.
    Οι Καραμανλής, Παπανδρέου και Σαμαράς και άλλοι ευθύνονται, γιατί δεν κίνησαν σκόπιμα τις διαδικασίες για δίωξη των υπευθύνων.

    ΥΓ. Εκείνο το δεν, παραλήφθηκε μπροστά από το φασίστας στο προηγούμενο άρθρο μου (15ο στίχο). Υπάρχουν και μερικά άλλα λαθάκια.

    Σχόλιο από Κυριάκος Ιωαννίδης | 08/04/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: