Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Eνάντια στους εργολάβους της «σωτηρίας» μας

Πώς δεν θα περάσουν

από τη Σύνταξη της εφημ. «Δρόμος της Αριστεράς»
Βρισκόμαστε ξανά σε μία κρίσιμη καμπή.
.
Οι εργολάβοι της «σωτηρίας» μας ένα πράγμα σίγουρα δεν έχουν κατορθώσει. Να ξεμπερδέψουν με την ανεξέλεγκτη μεταβλητή, τον ατίθασο παράγοντα, που έχει επηρεάσει -και σε μεγάλο βαθμό καθορίσει- τη φορά των πολιτικών εξελίξεων. Είναι ο λαός, οι μάζες, έτσι ακριβώς, δεν υπάρχουν άλλες εκφράσεις να αποδώσουν πιο παραστατικά αυτή τη μοναδική συγκέντρωση δύναμης και ορμητική ροή, που απείλησε και κλόνισε -όχι μόνο μία φορά- πανίσχυρες κατά την κοινοβουλευτική αριθμητική κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις.
.
Εδώ βρισκόμαστε τώρα. Στην ώρα που πρέπει να ακουστεί η φωνή του κόσμου, που συμπιέζεται αφόρητα μέχρι εξόντωσης και ταυτόχρονα γίνεται έρμαιο απίστευτων χειρισμών εξαπάτησης, τρομοκράτησης, εκβιασμού και φρονηματισμού. Είναι τερατώδους ισχύος οι μηχανισμοί που έχουν επιστρατευθεί, από την πρώτη στιγμή. Πάσης φύσεως επιτελεία, διεθνή και ντόπια, με στόχο τη χειραγώγηση, τη διαστρέβλωση, την ενοχοποίηση και ταυτόχρονα την ωμή καταστολή και βία, ώστε να επιβληθεί μία παγερή σιγή νεκροταφείου. Πρέπει να επιβληθεί αυτή η σιγή ακόμη κι αν για τίμημά της έχει την τελική καταβαράθρωση της κοινωνίας και τον τυφλό διχασμό.
.
Όμως έχουν αποτύχει. Η κοινωνία, με ελάχιστα εφόδια τροφοδοσίας από μία Αριστερά αμυντική, αμήχανη κι εγκλωβισμένη σε στερεότυπα στην πρώτη περίοδο, αναζήτησε δρόμους, αμφισβήτησε, έχτισε την αλληλεγγύη στην πράξη και συγκρούστηκε δίνοντας μεγάλες μάχες ενάντια στο πρώτο Μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και το δεύτερο Μνημόνιο. Οι στιγμές των λαϊκών ξεσπασμάτων ήταν τέτοιου μεγέθους και ποιότητας, που τελικά γονιμοποίησαν την προοπτική της πολιτικής ανατροπής και της διεξόδου σωτηρίας για τη χώρα.
.
.
Η ραγδαία αποσάθρωση της συγκυβέρνησης οφείλεται, εν πολλοίς, στα κεκτημένα της κοινωνικής δυναμικής. Αντιλαμβάνονται πολύ καλά πως δεν μπορούν, ανεμπόδιστα, να επιταχύνουν τον οδοστρωτήρα του νέου Μνημονίου, ούτε να παραδώσουν τα κλειδιά της διακυβέρνησης της χώρας στους απεσταλμένους της Μέρκελ. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί το ότι επί τέσσερις μήνες κωλυσιεργούν μέσω του βασανιστικού θεάτρου τής -τάχα- διαπραγμάτευσης με την τρόικα, μέχρι να καταλήξουν στα προαποφασισμένα μέτρα. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί το ότι η κυβερνητική «πλειοψηφία» αποτυπώνεται ήδη σε καθοριστικές ψηφοφορίες, όπως η τελευταία για τις ιδιωτικοποιήσεις, με αθροίσματα κάτω από το 151, το ελάχιστο όριο της νομιμοποίησης. Πρωτοφανή φαινόμενα για την πολιτική ζωή της χώρας, θυμίζουμε σε μία κυβέρνηση που συγκέντρωσε πριν από λίγους μήνες πάνω από 170 ψήφους εμπιστοσύνης.
.
Τώρα παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Να αδρανοποιήσουν το λαό, να τον περιορίσουν σε ρόλο αμήχανου παθητικού θεατή των μηχανορραφιών μεταξύ των συνένοχων κυβερνητικών εταίρων και των εκβιασμών των δανειστών. Όμως ήδη πυροδοτείται και απελευθερώνεται το φορτίο των λαϊκών αντιστάσεων. Ξεδιπλώνονται πρωτοβουλίες κινητοποιήσεων από ποικίλους χώρους, που μπορούν να καταλήξουν σε ένα ενωτικό λαϊκό ορμητικό ποτάμι ξεσηκωμού στο διήμερο της πανελλαδικής γενικής απεργίας.
.
Είναι ρεαλιστικό και εφικτό να τους διώξουμε μαζί με τα μέτρα τους. Ο φόβος τους μπορεί και πρέπει να γίνει η δική μας ελπίδα.

Advertisements

06/11/2012 - Posted by | -Δρόμος εφημερίδα, -Ιδεολογικά, -Κρίση

6 Σχόλια »

  1. Σαμίρ Αμίν: «Ο καπιταλισμός εισήλθε στη γεροντική του φάση , Από συνέντευξη του Σαμίρ Αμίν στο Etudes marxistes, no 99

    «Η νεοκλασική οικονομική σκέψη είναι ένα ανάθεμα για τον σύγχρονο κόσμο.» Ο Samir Amin, 81 ετών, δεν μασάει τα λόγια του όταν αναφέρετε σε πολλούς συναδέλφους του οικονομολόγους. Και ακόμα λιγότερο στην πολιτική των κυβερνήσεων. » Λιτότητα για να μειωθεί το χρέος; Ψεύδονται ασύστολα». «Ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Φράσεις κενές περιεχομένου.»

    του RubenRamboer

    Ξεχάστε το Nouriel Roubini, γνωστό και ως Δρ Doom, τον Αμερικανό οικονομολόγο που έγινε διάσημος επειδή το 2005 προέβλεψε το τσουνάμι, του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο Samir Amin, ήταν αυτός που είχε ανακοινώσει την κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970. «Εκείνη την εποχή, οικονομολόγοι όπως ο Frank, ο Arrighi, ο Wallerstein, ο Magdoff, ο Sweezy και εγώ, είχαμε πει ότι η νέα Μεγάλη Ύφεση είχε ήδη αρχίσει. Η Μεγάλη. Όχι κάποια συνηθισμένη με τις ταλαντώσεις της, όπως τόσες πολλές μέχρι τότε, θυμάται ο Samir Amin, Επίτιμος Καθηγητής, Διευθυντής του Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου στο Ντακάρ και συγγραφέας πολλών βιβλίων μεταφρασμένα σε όλο τον κόσμο. «Μας πέρασαν για ανόητους. Ή για κομμουνιστές που επιθυμούσαν να γίνει κάτι τέτοιο. Όλα πήγαιναν κατ’ευχή, κυρία Μαρκησία του … Αλλά η Μεγάλη Ύφεση άρχισε πραγματικά εκείνη την περίοδο και η πρώτη φάση της κράτησε από το 1972-73 μέχρι το 1980. »

    Μιλάμε για την κρίση των τελευταίων πέντε χρόνων. Ή μάλλον τις κρίσεις: των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής αξιοπιστίας, την πιστωτική, την κρίση χρέους, την οικονομική, του ευρώ … Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε;
    Samir Amin. Όταν το 2007 με την κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής αξιοπιστίας τα πάντα τινάχτηκαν στον αέρα, οι πάντες έκαναν πως δεν έβλεπαν. Οι Ευρωπαίοι σκεφτόντουσαν ότι: «Η κρίση έρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα την απορροφήσουμε γρήγορα.» Αλλά αν η κρίση δεν είχε έρθει από εκεί, θα είχε αρχίσει από αλλού. Το ναυάγιο του συστήματος αυτού ήταν προδιαγεγραμμένο και μάλιστα από τη δεκαετία του 1970. Οι αντικειμενικές συνθήκες μιας συστημικής κρίσης υπήρχαν παντού. Οι κρίσεις είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, που τις γεννά, περιοδικά, και κάθε φορά βαθύτερες. Τις κρίσεις δεν θα πρέπει να τις εξετάζουμε ξεχωριστά, αλλά συνολικά.
    Ας πάρουμε για παράδειγμα την οικονομική κρίση. Αν περιοριστούμε σε αυτή, θα πούμε ότι αυτή οφείλεται αποκλειστικά σε καθαρά οικονομικούς λόγους, όπως η απελευθέρωση των αγορών. Επιπλέον, αυτοί που φαίνονται πως ευνοούνται περισσότερο από αυτή την επέκταση κεφαλαίου είναι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, το οποίο μας διευκολύνει να πούμε ότι έχουν την αποκλειστική ευθύνη. Αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν είναι μόνο οι οικονομικοί κολοσσοί, αλλά και οι πολυεθνικές εταιρείες σε γενικές γραμμές, οι οποίες επωφελήθηκαν από την επέκταση των αγορών χρήματος. Το 40% των κερδών τους προέρχεται από χρηματοοικονομικές πράξεις.
    Ποιοι ήταν οι αντικειμενικοί λόγοι εξάπλωσης της κρίσης;
    Samir Amin. Οι αντικειμενικές συνθήκες υπήρχαν παντού. Είναι η κυριαρχία » των ολιγοπωλίων ή γενικευμένων μονοπωλίων » που οδήγησε την οικονομία σε κρίση συσσώρευσης, η οποία είναι ταυτόχρονα υποκατανάλωσης και μια κρίση κερδοφορίας. Μόνο οι τομείς των κυρίαρχων μονοπωλίων ήταν σε θέση να αποκαταστήσουν το υψηλό ποσοστό των κερδών τους, καταστρέφοντας όμως τα κέρδη και την αποδοτικότητα των παραγωγικών επενδύσεων, των επενδύσεων στην πραγματική οικονομία.

    «Ο καπιταλισμός των ολιγοπωλίων ή γενικευμένων μονοπωλίων » είναι το όνομα που εσείς δίνεται σε μια νέα φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Σε τι διαφέρουν αυτά τα μονοπώλια από αυτά του προηγούμενου αιώνα;
    Samir Amin. Το καινούργιο βρίσκεται στον όρο «γενικευμένο». Από τις αρχές του 20ου αιώνα, υπήρξαν παράγοντες με δεσπόζουσα θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα και στον τομέα της βιομηχανίας στους τομείς του χάλυβα, των προϊόντων χημικής βιομηχανίας, του αυτοκίνητου κλπ.. Αυτά τα μονοπώλια ήταν μεγάλα νησιά στον ωκεανό των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, πραγματικά ανεξάρτητα. Όμως,εδώ και τριάντα χρόνια περίπου, έχουμε γίνει μάρτυρες μιας δυσανάλογης συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Το περιοδικό Fortune αναφέρει 500 ολιγοπώλια τα οποία με τις αποφάσεις τους ελέγχουν το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας, κυριαρχώντας απόλυτα σε όλους τους τομείς των οποίων δεν είναι οι άμεσα ιδιοκτήτες.
    Ας πάρουμε για παράδειγμα τη γεωργία. Κάποτε ένας αγρότης για τις δραστηριότητες του μπορούσε να επιλέξει ανάμεσα σε πολλές εταιρείες. Σήμερα, μικρές και μεσαίες γεωργικές εκμεταλλεύσεις πρώτα βρίσκουν μπροστά τους ένα χρηματοοικονομικό μπλοκ τραπεζικών κολοσσών και μονοπώλια παραγωγής λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων και Γενετικά Μεταλλαγμένα προϊόντα με τη Monsanto να αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και μετά, τις αλυσίδες λιανικής πώλησης και τις μεγάλες υπεραγορές. Με αυτό το διπλό έλεγχο, η αυτονομία του και το εισόδημα του μειώνεται όλο και περισσότερο.

    Αυτός είναι ο λόγος που προτιμάται να μιλάτε για ένα σύστημα που βασίζεται στην «μεγιστοποίηση των μονοπωλιακών κερδών» παρά για «μεγιστοποίηση του κέρδους;»
    Samir Amin. Ναι ο έλεγχος εγγυάται σ’ αυτά τα μονοπώλια κέρδη από το συνολικό εισόδημα από κεφάλαιο που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας. Τα έσοδα αυτά είναι ιμπεριαλιστικά στο βαθμό που τα μονοπώλια αυτά δραστηριοποιούνται στο Νότο.Με τη μεγιστοποίηση των εσόδων αυτών εισοδήματα και περιουσιακά στοιχεία συγκεντρώνονται όλα στα χέρια μιας μικρής ελίτ σε βάρος των μισθών, αλλά και του μη μονοπωλιακού κεφαλαίου. Η αυξανόμενη ανισότητα αποκτά παράλογες διαστάσεις. Σε τελευταία ανάλυση, μπορούμε να την συγκρίνουμε με ένα δισεκατομμυριούχο που κατέχει ολόκληρο τον κόσμο και αφήνει όλους τους άλλους να ζουν στη μιζέρια.
    Οι φιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι πρέπει πρώτα «να μεγαλώσει η πίτα» επενδύοντας τα κέρδη. Μόνο μετά από αυτό μπορεί κανείς να προχωρήσει σε αναδιανομή του πλούτου.
    Samir Amin. Μα δεν γίνεται καμία επένδυση στην παραγωγή, δεδομένου ότι δεν υπάρχει πλέον ζήτηση. Τα κέρδη επενδύθηκαν από την φυγή προς τα εμπρός στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η έκταση των επενδύσεων επί ένα τέταρτο του αιώνα στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι άνευ προηγουμένου. Ο όγκος των συναλλαγών στις αγορές αυτές υπολογίζεται σε πάνω από 2.500.000 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι μόνο 70 τρισεκατομμύρια δολάρια.
    Τα μονοπώλια προτιμούν να κάνουν τέτοιες οικονομικές επενδύσεις παρά να επενδύουν στην πραγματική οικονομία. Μιλάμε για τηλεγόμενη «χρηματιστικοποίηση» της οικονομίας. Αυτό το είδος επενδύσεων είναι ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει ο «καπιταλισμός των γενικευμένων μονοπωλίων.» Με αυτή την έννοια, η κερδοσκοπία δεν είναι ένα ελάττωμα του συστήματος, αλλά μια λογική του ανάγκη.
    Είναι στις χρηματοπιστωτικές αγορές που τα ολιγοπώλια – και όχι μόνο οι τράπεζες – βγάζουν τα κέρδη τους και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για αυτά τα κέρδη. Η υπαγωγή της διαχείρισης των επιχειρήσεων στην αξία των μετοχών στο χρηματιστήριο, η αντικατάσταση του συνταξιοδοτικού συστήματος με την κεφαλαιοποίηση του αναδιανεμητικού συστήματος, η προσαρμογή των ευέλικτων συναλλαγματικών ισοτιμιών και η εγκατάλειψη του καθορισμού των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες που άφησαν την ευθύνη αυτή,στις «αγορές» θα πρέπει να συμπεριληφθούν σε αυτή τη χρηματιστικοποίηση.

    Η απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών έχει γίνει στόχος τα τελευταία χρόνια. Οι πολιτικοί ηγέτες μιλούν για «ηθική των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών» και «απαλλαγή από τον καζινοκαπιταλισμό». Η ρύθμιση τους επομένως, θα μπορούσε να είναι μια λύση για την κρίση;
    Samir Amin. Αυτά είναι μόνο λόγια, κενές φράσεις για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Το σύστημα αυτό είναι προορισμένο να ακολουθεί μια τρελή πορεία προς την χρηματοπιστωτική κερδοφορία. Η ρύθμιση τους επομένως, θα επιδείνωνε ακόμα περισσότερο την κρίση. Προς τα πού θα κατευθυνόταν τότε το οικονομικό πλεόνασμα; Πουθενά! Θα κατέληγε σε μια μαζική υποτίμηση του κεφαλαίου, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, ένα χρηματιστηριακό κραχ.
    Τα ολιγοπώλια ή μονοπώλια («οι αγορές») και το πολιτικό προσωπικό τους, τότε, δεν έχουν παρά να αποκαταστήσουν το ίδιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν αποκλείεται το κεφάλαιο να καταφέρει να αποκαταστήσει το προ του φθινοπώρου του 2008, σύστημα. Αλλά θα χρειαστούν τεράστια ποσά από τις κεντρικές τράπεζες για να διαγραφούν όλα τα τοξικά δάνεια και να αποκατασταθεί η κερδοφορία και η οικονομική ανάπτυξη. Και ο λογαριασμός θα πρέπει να γίνει αποδεκτός από τους εργαζομένους γενικότερα και τους λαούς του Νότου, ειδικότερα. Την πρωτοβουλία την έχουν τα μονοπώλια. Και οι στρατηγικές τους έχουν αποφέρει πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα, δηλαδή τα προγράμματα λιτότητας.
    Τα προγράμματα λιτότητας, όπως φαίνεται, ακολουθούνται για να μειωθούν τα χρέη των κρατών. Αλλά γνωρίζουμε ότι αυτό επιδεινώνει την κρίση. Μήπως οι πολιτικοί είναι ηλίθιοι;
    Samir Amin. Όχι βέβαια! Στο στόχο βρίσκεται το ψέμα. Όταν οι κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι θέλουν να μειώσουν το χρέος, λένε σκόπιμα ψέματα. Ο στόχος τους δεν είναι να μειωθεί το χρέος, αλλά οι τόκοι για το χρέος να συνεχίσουν να καταβάλλονται και, κατά προτίμηση, με υψηλότερα επιτόκια. Η στρατηγική των χρηματοοικονομικών μονοπωλίων, από την άλλη, είναι να μεγαλώνει το χρέος: το κεφάλαιο κερδίζει, οι επενδύσεις έχουν ενδιαφέρον. Εντωμεταξύ η λιτότητα επιδεινώνει την κρίση, είναι σαφές ότι εδώ υπάρχει μια αντίφαση. Όπως το έθεσε ο Μαρξ, η αναζήτηση του μέγιστου κέρδους καταστρέφει τις βάσεις που θα του επιτρέψουν. Το σύστημα καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, αλλά είναι καταδικασμένο να συνεχίσει τρελή πορεία του.

    Μετά την κρίση της δεκαετίας του 1930, όμως, το Κράτος κατάφερε να ξεπεράσει εν μέρει αυτή την αντίφαση ακολουθώντας μια κεϋνσιανή πολιτική αναθέρμανσης της οικονομίας.
    Samir Amin. Ναι, αλλά πότε άρχισε να εφαρμόζεται αυτή η κεϋνσιανή πολιτική; Αρχικά, η απάντηση στην κρίση του 1929 ήταν ακριβώς η ίδια όπως σήμερα: πολιτικές λιτότητας, με καθοδική σπειροειδή πορεία. Ο οικονομολόγος Keynes έλεγε ότι ήταν παράλογο και ότι ήταν απαραίτητο να κάνουμε το αντίθετο. Αλλά μόνο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατάφερε να εισακουστεί. Όχι γιατί η αστική τάξη πείστηκε από τις ιδέες του, αλλά επειδή επιβλήθηκε από την εργατική τάξη. Με τη νίκη του Κόκκινου Στρατού κατά του ναζισμού και τη συμπάθεια για την κομμουνιστική αντίσταση, ο φόβος για ενδεχόμενη νίκη του κομμουνισμού ήταν πολύ έντονος.
    Σήμερα, ορισμένοι – όχι πάρα πολλοί – έξυπνοι αστοί οικονομολόγοι μπορεί να λένε ότι τα μέτρα λιτότητας είναι παράλογα. Και λοιπόν; Όσο το κεφάλαιο δεν υποχρεώνεται από τους αντιπάλους του να ρίξει νερό στο κρασί του, αυτό θα συνεχιστεί.

    Ποια είναι η σχέση μεταξύ της σημερινής κρίσης και αυτής της δεκαετίας του 1970;
    Samir Amin. Στην αρχή της δεκαετίας του ’70 η ανάπτυξη της οικονομίας βρισκόταν σε πτώση. Μέσα σε λίγα χρόνια, οι ρυθμοί ανάπτυξης μειώθηκαν στο μισό της ένδοξης τριακονταετίας: στην Ευρώπη από το 5 στο 2,5%, στις Ηνωμένες Πολιτείες από 4 στο 2%. Αυτή η απότομη μείωση συνοδεύτηκε από μια πτώση του ίδιου μεγέθους των επενδύσεων στον παραγωγικό τομέα.
    Στη δεκαετία του 1980, η Θάτσερ και ο Ρέιγκαν αντέδρασαν με ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών, καθώς και σκληρή πολιτική λιτότητας. Αυτό δεν αύξησε τα ποσοστά ανάπτυξης, αλλά τα κράτησε σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Εξάλλου ,αυτό που πραγματικά ήθελαν οι φιλελεύθεροι δεν ήταν σε καμία περίπτωση η αποκατάσταση της ανάπτυξης, όπως έλεγαν. Ο στόχος τους ήταν κυρίως η αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ του κεφάλαιου. Η αποστολή τους αυτή στέφθηκε με επιτυχία. Και τώρα, όταν στο Βέλγιο οι ρυθμοί ανάπτυξης από το -0,1% πηγαίνει στο 0,1%, τότε μερικοί χαίρονται: «Η κρίση τελείωσε!». Μα είναι γελοίο.
    υγκρίνατε το 1990 και το 2000 με τα χρόνια του προηγούμενου αιώνα, ένα είδος δεύτερης «Μπελ Εποκ».
    Samir Amin. Έκανα τον παραλληλισμό μεταξύ δύο μεγάλων σε διάρκεια κρίσεων, διότι, περιέργως, ξεκίνησε ακριβώς με εκατό χρόνια διαφορά: 1873 και 1973. Επίσης, αρχικά είχαν τα ίδια συμπτώματα και η απάντηση του κεφαλαίου ήταν η ίδια, δηλαδή, τρεις σειρές συμπληρωματικών μέτρων.
    Κατ ‘αρχάς, μια τεράστια συγκεντροποίηση του κεφαλαίου με το πρώτο κύμα των μονοπωλίων, όπως τα ανέλυσαν οι Hilfirding, Hobson και ο Λένιν. Στη δεύτερη κρίση, αυτό που εγώ αποκαλώ «γενικευμένα μονοπώλια » που σχηματίστηκαν στη δεκαετία του 1980.
    Δεύτερον, η παγκοσμιοποίηση. Η πρώτη μεγάλη κρίση είναι η επιτάχυνση της αποικιοποίησης, που είναι η πιο βάναυση μορφή της παγκοσμιοποίησης. Το δεύτερο κύμα, είναι τα σχέδια διαρθρωτικών προσαρμογών του ΔΝΤ, το οποίο μπορούν να χαρακτηριστούν ως επαναποικιοποίηση.
    Τρίτο και τελευταίο μέτρο: η χρηματιστικοποίηση. Όταν θεωρείται η χρηματιστικοποίηση ως ένα φαινόμενο νέο, χαμογελώ. Ποια ήταν η απάντηση στην πρώτη κρίση; Η Wall Street και το City του Λονδίνου το 1900!
    Και αυτό είχε τις ίδιες συνέπειες. Αρχικά, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, φάνηκε να λειτουργεί, επειδή συμπίεσε τους λαούς, ειδικά του Νότου. Από το 1890 – 1914,είχαμε την «Μπελ Επόκ». Τα ίδια έλεγαν και τότε, για «το τέλος της ιστορίας» και το τέλος των πολέμων. Η παγκοσμιοποίηση ήταν συνώνυμο της ειρήνης και του εποικισμού ως εκπολιτιστική αποστολή. Αλλά ποια ήταν η κατάληξη; Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Ρωσική Επανάσταση, η κρίση του 1929, ο ναζισμός, γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, κινεζική επανάσταση, κλπ.. Μπορούμε να πούμε ότι από το 1989 είχαμε ένα είδος δεύτερης «Μπελ Επόκ», μέχρι το 2008, αν και από την αρχή, συνοδεύτηκε από πολέμους του Βορρά κατά του Νότου.Το κεφάλαιο αυτήν την περίοδο, έβαλε τις βάσεις για να βγάλουν οφέλη τα ολιγοπώλια από τα κέρδη τους. Και, όπως η οικονομική παγκοσμιοποίηση οδήγησε στην κρίση του 1929, έτσι και τώρα οδήγησε στην κρίση του 2008.
    Σήμερα, έχουμε φτάσει στο ίδιο καθοριστικό σημείο που προαναγγέλλει ένα νέο κύμα πολέμων ή επαναστάσεων.

    Για το πώς βλέπεται το μέλλον … Γράφετε ότι «ένας νέος κόσμος γεννιέται, που μπορεί να είναι πολύ πιο βάρβαρος, αλλά μπορεί και να είναι καλύτερος.» Αυτό από τι εξαρτάται;
    Samir Amin. Δεν διαθέτω καμιά μαγική σφαίρα. Αλλά ο καπιταλισμός έχει εισέλθει σε φάση γεροντική, η οποία μπορεί να προκαλέσει τεράστια αιματοχυσία.Αυτή την περίοδο, τα κοινωνικά κινήματα και οι κινητοποιήσεις φέρνουν πολιτικές αλλαγές, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, φασιστικές ή προοδευτικές. Τα θύματα αυτού του συστήματος θα καταφέρουν να διαμορφώσουν μια θετική εναλλακτική πρόταση, ανεξάρτητη και ριζοσπαστική; Αυτή είναι σήμερα η πολιτική πρόκληση.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/11/2012

  2. Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές…οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες. Νοε

    by yiannis63

    Χαρές και πανηγύρια εχθές το βράδυ στο ΣΚΑΙ και στο MEGA μετά την ψηφοφορία στην βουλή. Άνοιγαν σαμπάνιες και τα χαμόγελα περίσσευαν. Τα συγκεκριμένα δημοσιογραφικά πορνίδια σε πλήρη διάταξη θριαμβολογούσαν για το οριακό αποτέλεσμα ειρωνευόντουσαν και αναθεμάτιζαν όσους τόλμησαν να διαφοροποιηθούν ή να καταψηφίσουν.

    Για να εξηγούμαι, δεν έχω απολύτως τίποτα με την συμπαθή κατηγορία των εκδιδομένων γυναικών. Αντιθέτως δέχομαι ότι ανακουφίζουν ένα τμήμα του αντρικού πληθυσμού και όχι μόνο αυτού. Είμαι σίγουρος επίσης ότι στην πλειοψηφία τους διαθέτουν καθαρή ψυχή.

    Σε εντελώς αντίθετη πορεία τα γνωστά δημοσιογραφικά πορνίδια (αρσενικά και θηλυκά) έχοντας πουλήσει, στην κυριολεξία, την ψυχή τους στον διάβολο εκπορνεύονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση προς όφελος των εργολάβων-αφεντικών τους τα οποία σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνητικούς εταίρους κατευθύνουν την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ολοταχώς σε έναν κοινωνικό και πολιτιστικό «μεσαίωνα». Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποκαλούν στις έρευνές τους την παρούσα χρονική περίοδο «σκοτεινά χρόνια».

    Μέσα από την ασφάλεια ενός ιδιότυπου «κοινωνικού θερμοκηπίου», αποκλεισμένοι σε ένα αεροστεγές εργασιακό περιβάλλον, διαστρεβλώνουν την αληθινή είδηση, ενώ προβάλλουν στον απομονωμένο και παθητικό τηλεθεατή μια εικονική πραγματικότητα. Ετοιμάζονται να ορίσουν, μεθοδικά και συντεταγμένα, την πολύ πιθανή μετεξέλιξη εσωτερικών ισορροπιών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Προσπαθούν να προκαθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες όπως φαίνεται είναι όχι μόνο αναπόφευκτες αλλά και καλοδεχούμενες γιατί κερδίζουν λίγο ακόμα χρόνο πρόσδεσης στο άρμα της εξουσίας. Είναι φανερό ότι σκέφτονται βραχυπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα. Αυτό που τους απασχολεί είναι να κερδίσουν μια ακόμη μικρή πίστωση χρόνου για να «κλείσουν» και τυπικά οι εργολαβίες των αφεντικών τους.

    Είναι διαφορετικό πράγμα να εκδίδεις μυαλό και ψυχή από το να αναγκάζεσαι να πουλήσεις μόνο το κορμί σου. Αυτές οι δημοσιογραφικές αρσενικές και θηλυκές πόρνες σύντομα θα καταλάβουν ότι σε καταστάσεις γενικευμένης κοινωνικής κρίσης εμφανίζονται πολύ επικίνδυνες ρηγματώσεις στα κοινωνικά θερμοκήπια που κατασκεύασαν και ότι το αεροστεγές περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν δεν θα μπορέσει να τους σώσει όχι μόνο από την οργή του κόσμου αλλά και από τα ίδια τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των αφεντικών τους. Για τα πορνίδια αυτά, για αυτούς του λάθρο-δημοσιογράφους, οι μέρες της αφθονία τους είναι μετρημένες.

    http://yiannis63.wordpress.com/

    Σχόλιο από Β........... | 08/11/2012

  3. Stern: Την Ελλάδα τη διοικεί ένα μονοπώλιο εκατομμυριούχων

    Δεκεμβρίου 27, 2012

    Εκτενές άρθρο για τα «πανίσχυρα οικονομικά τζάκια» περιλαμβάνει το γερμανικό περιοδικό Stern στο τεύχος που κυκλοφορεί με τίτλο «Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων» και ισχυρίζεται ότι εδώ και πολλές γενιές 2.000 οικογένειες διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα και αποκόμισαν τεράστια κέρδη.

    Η επίθεση αυτή στο ελληνικό επιχειρηματικό κατεστημένο ενισχύει τα σενάρια που φέρουν τους δανειστές και την Τρόικα να βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα που οικοδομήθηκαν στη Μεταπολίτευση.

    Το δημοσίευμα ξεκινάει από τον Φώτη Μπόμπολα, τον οποίο οι συντάκτες του άρθρου επισκέπτονται στο γραφείο του:

    «Ο Φώτης Μπόμπολας έχει μπροστά από το γραφείο του τέσσερεις οθόνες υπολογιστών εγκατεστημένες στον απέναντι τοίχο, ο οποίος φέρει μια ξύλινη επένδυση. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται στα κεντρικά ενός αρχηγείου. Η γραμματέας του Λυδία του φέρνει φραπέ. Ο Μπόμπολας, ετών 52, με κοντοξυρισμένα μαλλιά, στρίβει ένα τσιγάρο. Καπνίζει Ολντ Χόλμπορν. Το πουκάμισό του είναι ανοιχτό στο στήθος, στο καρπό του χεριού του δεν φέρει κανένα ρολόι. «Προτιμώ να κρατώ χαμηλό προφίλ», διατείνεται ο ίδιος. Ο Μπόμπολας είναι ένας από τους …..

    Πανίσχυρα τζάκια

    «Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα από σχεδόν πανίσχυρα ελληνικά τζάκια, τα οποία εδώ και πολλές γενιές διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Τώρα όμως που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. ….

    Τι λέει για την Γιάννα Αγγελοπούλου

    Άλλοι πάλι επιχειρηματίες εξαφανίζονται στο εξωτερικό, όπως, λόγου χάριν, η διαβόητη Άννα Αγγελοπούλου, η πρώην πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων, η οποία ακούει στο όνομα Lady G, όνoμα που της έδωσε ο ελληνικός κίτρινος τύπος» γράφει το περιοδικό για την πρώην ισχυρή κυρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Αναφέρει μάλιστα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου «ίδρυσε το Ίδρυμα Αγγελόπουλος, με τη βοήθεια του οποίου θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να διασφαλίσει τη περιουσία της. Έτσι, εξ αποστάσεως μπορούσε πλέον να παρακολουθεί γαλήνια, πως η ελληνική Βουλή ψήφισε ένα από τα σκληρότερα πακέτα λιτότητας ύψους 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ……

    Τι λέει για τον Μπόμπολα

    Και το άρθρο συνεχίζει για τον Φώτη Μπόμπολα:

    «Στο ερώτημα αν έχει έλθει η ώρα για τους ζάμπλουτους Έλληνες να δείξουν αλληλεγγύη, ο Μπόμπολας αντιδρά εκνευρισμένος: «Μα τι θέλετε; …..

    Τι λέει για τη λίστα Λαγκάρντ και τον Αντώνη Σαμαρά

    «Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, απλώς η κατανομή του πλούτου είναι άνιση. Τα 80 τις εκατό του ιδιωτικού κεφαλαίου βρίσκεται στα χέρια μόνον 2.000 οικογενειών. Γύρω στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ αυτού του κεφαλαίου βρίσκεται σε ξένες τράπεζες. Επισήμως μόνον εννέα πρόσωπα δηλώνουν στην Ελλάδα εισόδημα άνω των 700.000 ευρώ το έτος.

    Η επονομαζόμενη Λίστα-Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2059 Ελλήνων που κατέχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, κρατήθηκε για πάνω από δύο χρόνια μυστική. Στη λίστα αυτή υπάρχουν ονόματα που θεωρούνται έμπιστα πρόσωπα του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών βρίσκεται ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ένα από τα δέκα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

    Η εν λόγω λίστα δεν είχε καμία συνέπεια για τους πλουσίους, εκτός ενός δημοσιογράφου που αντιμετώπισε δυσκολίες. Επειδή δημοσίευσε όλα τα ονόματα της λίστας στο περιοδικό Hot Doc, συνελήφθη από μια ομάδα άμεσης δράσης 50 αστυνομικών και απειλείται με διετή φυλάκιση λόγω παραβίασης δικαιωμάτων της ιδιωτικής σφαίρας».

    Τι λέει για τον Λαυρεντιάδη

    «Είναι αναμενόμενο ότι με τη πίεση που ασκείται από τη πλευρά της Ευρώπης βαθμιαία κάτι αρχίζει να αλλάζει: τη τελευταία βδομάδα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έδωσε εντολή για τη σύλληψη του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος διατηρούσε 31 τις εκατό της Pronton-Bank και η οποία διασώθηκε από το ελληνικό κράτος με τη βοήθεια 900 εκατομμυρίων ευρώ. Λέγεται ότι ο ίδιος μεταβίβασε εν τω μεταξύ στο εξωτερικό 700 εκατομμύρια ευρώ.

    Ο καθηγητής των πολιτικών επιστημών Σεραφείμ Σεφεριάδης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο συγκρίνει την αθηναϊκή ολιγαρχία με την ιταλική μαφία: «έχει παντού τους ανθρώπους της: έναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στο δημαρχείο και έναν εντός της εκκλησίας. Οι ζάμπλουτοι Έλληνες εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης των εκλογικών τους αγώνων. Η εξουσία που ασκούν μέσω των μίντια τούς καθιστά απρόσβλητους». Στο τηλεοπτικό κανάλι Mega, που έχει τεράστια επιρροή, συμμετέχουν δύο τζάκια: Ο Μπόμπολας και η εκδοτική δυναστεία του Λαμπράκη. Ο γιος του μεγαλύτερου μετόχου της τελευταίας έγινε ο προσωπικός σύμβουλος του Σαμαρά.

    Αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks

    Tο άρθρο κάνει αναφορά και στις αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks που έκανε επίσης αναφορά σε ομάδα Ελλήνων μεγιστάνων:

    «Μια τηλεγραφική είδηση που έφτασε σε μας από την Αμερική μέσω του Wikileaks, αναφέρει ότι «μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών μεγιστάνων έχει συνδεθεί με την πολιτική μέσω βαθμών συγγενείας, γάμων ή και διαζυγίων. …..Τι λέει για τον Σπύρο Λάτση

    «…..

    Τι λέει για τον Σωκράτη Κόκκαλη

    ……

    Τι λέει για τους εφοπλιστές

    «Όπως όμως ισχυρίζεται ο Σάββας Ρομπόλης, καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο «είναι σχεδόν αδύνατον να αποδειχτούν οι παράνομες ραδιουργίες των ολιγαρχικών δυνάμεων […] Δεν είναι μόνον που έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Οι νόμοι έχουν γραφτεί εδώ και πολλές γενιές γι’ αυτούς. Δεν χρειάζεται καν να εξαπατήσουν την εφορία αφού απαλλάσσονται ούτως ή άλλως από τους φόρους». Κάθε χρόνο η Βουλή ανακοινώνει -όπως άλλωστε και το 2012- φοροαπαλλαγές για τους μεγαλοεφοπλιστές. ……

    Για το πόσο μακριά φτάνει εν τέλει η επιρροή αυτής της ελληνικής ολιγαρχίας, γνωρίζει καλά ο Γιάννης Δερμιτζάκης ο οποίος κατέχει Διυλιστηρίο ανακύκλωσης παλαιού ορυκτελαίου στη Θεσσαλονίκη. Ο Δερμιτζάκης είναι ένας ηλικιωμένος κύριος χαμηλών τόνων που φέρει το κινητό σε μια δερμάτινη θήκη πάνω στη ζώνη του παντελονιού του. Έως το 2004 οι δουλειές του πήγαιναν καλά. Μετά ψηφίστηκε ένας νέος νόμος που απαιτούσε άδεια για τη συλλογή χρησιμοποιημένων ορυκτέλαιων. Ο Δερμιτζάκης έκανε αμέσως αίτηση, όμως ματαίως περίμενε: «Πρώτα μου είπαν ότι τα χαρτιά μου ξεχάστηκαν στη γραμματεία του υπουργού προστασίας του περιβάλλοντος. Μετά μου είπαν ότι το διυλιστήριο θα έπρεπε να επανεξεταστεί. Βέβαια αυτό ήταν τελείως καινούργιο. Τελικά απευθύνθηκα σε έναν φίλο του υπουργού, ο οποίος μου διαμήνυσε: πρόκειται για σκοτεινή υπόθεση και θα κάνω καλά να την ξεχάσω». Εν τω μεταξύ η αγορά απόβλητων ορυκτέλαιων –μιλάμε για 35.000 τόνους ετησίως- καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από το ολιγαρχικό τζάκι του Βαρδινογιάννη. Ο Δερμιτζάκης στέκεται στο κατώφλι της πτώχευσης.

    Ακόμη και η παγκόσμια πολυεθνική εταιρία Shell γονάτισε μπροστά στον Βαρδινογιάννη. ……

    Τι λέει για την οικογένεια Βαρδινογιάννη

    «Ο αρχηγός της οικογένειας Βαρδινογιάννη, Βαρδής, κατοικεί σε μια μεσογειακή βίλα στο αθηναϊκό αριστοκρατικό προάστιο Εκάλη. Μπροστά στη πύλη στέκεται ένας φύλακας. Στην ερώτηση αν ο Κύριος είναι διαθέσιμος για μια συνέντευξη, τραβάει το πιστόλι του και το απασφαλίζει. Ο Βαρδινογιάννης διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Αιγύπτιο πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ. Η οικογενειακή επιχείρηση «Avin Oil» πλήρωσε στον δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν υψηλά ποσά ….

    Τι λέει για την ελληνική «ολιγαρχία»

    «Όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να φέρουν την ελληνική ολιγαρχία στο τραπέζι της συζήτησης για τη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν χρήμα, εξουσία ή τα μίντια με το μέρος τους, αμύνονται κατά των μεταρρυθμίσεων», παραπονιόταν ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου.

    Κάποτε επισκέφθηκε μια αποστολή μεγάλων εφοπλιστών το γραφείο της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. «Σκεφτήκαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν», αφηγούνταν ένας δημόσιος υπάλληλος. Όμως αυτοί έκαναν μόνον παράπονα για την υψηλή φορολόγηση και την υπερβολική νομική ρύθμιση. Αισθάνονταν ότι καταδιώκονται από το κράτος. Συμπεριφερόντουσαν σαν δωρητές που ζητούσαν πίσω ότι είχαν χαρίσει λόγω πτωχισμού».

    Πηγή: Stern: Την Ελλάδα τη διοικεί ένα μονοπώλιο εκατομμυριούχων | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/83283#ixzz2GFJeT8Xg

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/12/2012

  4. Τα «κανόνια της Λαγκάρντ»! Tο παρασκήνιο για τον άνθρωπο των
    εξοπλισμών που «χάθηκε» από τη λίστα…

    Ποιος είναι ο Ανδρέας Ροσσόνης, το όνομα του οποίου «σβήστηκε» από τη
    λίστα Λαγκάρντ; Εκτός από το γεγονός ότι είναι σύζυγος της εξαδέλφης
    του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ποια είναι η ιδιότητά του και ο ρόλος του
    στους ελληνικούς εξοπλισμούς και ειδικά στο Πολεμικό Ναυτικό;

    <> από το Κολέγιο Αθηνών με «θαλάσσια προϋπηρεσία» στους
    εξοπλισμούς του Πολεμικού Ναυτικού, ο Ανδρέας Ροσσόνης, ένας εκ των
    συγγενικών προσώπων του Γ. Παπακωνσταντίνου το όνομα του οποίου
    αφαιρέθηκε ως δια μαγείας από την λίστα Λαγκάρντ…

    Ο «Κολεγιόπαις» Αντρέας Ροσσόνης είναι πασίγνωστος στο χώρο της
    εξοπλισμών, καθώς εδώ και χρόνια αντιπροσωπεύει διάφορα ιταλικά οπλικά
    συστήματα, κυρίως στο Πολεμικό Ναυτικό (κανόνια και βλήματα uto
    Melara).

    Το 2010 με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, παρά την οικονομική
    κρίση, ο A. Ροσσόνης αναπτύσσει εντονότατη δραστηριότητα στο χώρο των
    εξοπλισμών. Είναι η εποχή που συναντιέται όλο και πιο συχνά με το
    Θόδωρο Ασημακόπουλο …

    Ποιος είναι ο Θοδωρής Ασημακόπουλος;

    <> της Ανανεωτικής Αριστεράς, παλιός συνεργάτης του Λεωνίδα
    Κύρκου, επικοινωνιολόγος του Φώτη Κουβέλη και από το 2009 σύμβουλος
    του Γιώργου Παπανδρέου μαζί με το Γρηγόρη Βαλιανάτο. Ο Θοδωρής
    Ασημακόπουλος διοργανώνει στην <> εκδήλωση προς τιμήν του Λεωνίδα
    Κύρκου παρουσία των Γ. Παπανδρέου και Φώτη Κουβέλη καθώς και των
    επιχειρηματιών Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, Π. Κυριακίδη και Δ. Μελισσανίδη…
    Είναι το ίδιο ακριβώς πρόσωπο που εμπλέκεται στο σκάνδαλο της
    «Proton».

    Εκτός όλων των παραπάνω <> ο Θ. Ασημακόπουλος αντιπροσωπεύει
    και την Ιταλική αεροναυπηγική εταιρία ALLENIA. Την περίοδο του 2010
    επί αναπληρωτού υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη και Γενικού Διευθυντή
    Εξοπλισμών Β. Βασιλάκου διεξάγονται σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ
    της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και της ΑLLENIA για την παραλαβή
    των ιταλικών μεταγωγικών αεροσκαφών C – 27 J που είχε παραγγείλει η
    Ελλάδα από το 2002. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παρουσιάζουν διάφορα
    τεχνικά προβλήματα και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία αρνείται να τα
    παραλάβει. Ο Β. Βασιλάκος επιβάλει ρήτρες καθυστέρησης και το
    <> Ασημακόπουλου – Ροσόνη παρασκηνιακώς καταβάλουν προσπάθειες
    για να μην πληρωθούν οι ρήτρες και τα αεροπλάνα να παραληφθούν όπως –
    όπως…

    – Αλήθεια τι απέγινε με τις ρήτρες; Τις πλήρωσαν οι Ιταλοί; Πάντως από
    τα 12 παραγγελθέντα C- 27 σήμερα πετάει μόνο το ένα!!!

    Ο Ροσσόνης λόγω της εμπειρίας του στα εξοπλιστικά του Πολεμικού
    Ναυτικού δραστηριοποιήθηκε και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά προωθώντας το
    πρόγραμμα των κορβετών Benuna έναντι των Γαλλικών φρεγατών FREMM. Αυτό
    είχε ως συνέπεια ο Ροσσόνης να έρθει πιο κοντά με τον Ισκαντάρ Σάφα,
    Λιβανέζο ιδιοκτήτη του Σκαραμαγκά και να προστεθεί στην υπόλοιπη
    Λιβανέζικη παρέα των Αθηνών που απαρτίζεται από τους επιχειρηματίες
    Τζ. Χάλακ, γνωστό στην Ελλάδα ως διαχρονικό φίλο της οικογενείας
    Παπανδρέου και του Αl Houri εκπρόσωπο της Λιβανέζικης εταιρίας <>
    με έδρα την Αθήνα, της οποίας νομικός σύμβουλος φέρεται ο Χάρης
    Παμπούκης…

    Η παρέα των Λιβανέζων θεωρεί άνθρωπο <> το Ροσσόνη, που βοηθάει
    σημαντικά ώστε εν μέσω οικονομικής κρίσης και με το ΔΝΤ εγκαταστημένο
    στην Ελλάδα, το υπουργείο Οικονομικών να εγκρίνει την εκταμίευση 480
    εκατομμυρίων ευρώ για την αποπληρωμή μέρους του προγράμματος των
    υποβρυχίων…

    Όλα τα πράγματα έχουν την δική τους εξήγηση…

    Γι αυτό και η Δικαιοσύνη, που πλέον αναπόφευκτα ρίχνει τους προβολείς
    της πάνω στον πρώην υπουργό Οικονομικών δεν μπορεί παρά να <>
    και να εξετάσει τις υπόγειες διαδρομές και τα τυχόν συγκοινωνούντα
    δοχεία που τυχόν εντοπιστούν μεταξύ των Παπακωνσταντίνου – Ροσσόνη.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/12/2012

  5. Μπίζνες εκατομμυρίων για τις ξαδέρφες του Παπακωνσταντίνου και τους συζύγους τους

    29/12/2012

    Δραστήριες δικηγόροι με συμμετοχές στα διοικητικά συμβούλια γνωστών εταιρειών, κόρες του εκλιπόντος πρώην υπουργού Μιχάλη Παπακωνταντίνου και σύζυγοι επιχειρηματιών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται σε συμβόλαια και μπίζνες εκατομμυρίων.

    Αυτό είναι το προφίλ της Ελένης και της Μαρίνας Παπακωνσταντίνου, των δύο ξαδέλφων του πρώην «τσάρου της Οικονομίας» Γιώργου Παπακωνσταντίνου, τα ονόματα των οποίων και των συζύγων τους «σβήστηκαν» από τη λίστα Λαγκάρντ.

    Η παρουσία των δυο γυναικών και των συζύγων τους Σ. Σικιαρίδη και Α. Ροσσώνη με τους λογαριασμούς τους στην «αυθεντική» λίστα Λαγκάρντ είναι αυτή που «καίει» τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και προκαλεί μια νέα πολιτική θύελλα στην Ελλάδα.

    Σύμφωνα με το ΒΗΜΑ, η κ. Ελένη Παπακωνσταντίνου, κόρη του Μιχάλη και της Τάσας Παπακωνσταντίνου, 54 χρόνων, είναι δραστήρια δικηγόρος αλλά και μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ). Τη θέση αυτή κατέλαβε τον Φεβρουάριο 2012 αντικαθιστώντας το μέλος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών. Σπούδασε νομικά στο London School of Economics και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Harvard.

    Αφού πρώτα άσκησε για κάποιο διάστημα τη δικηγορία στη Νέα Υόρκη, στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και μαζί με την αδερφή της Μαρίνα «κληρονόμησαν» το δικηγορικό γραφείο του πατέρα της.
    Η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών, όπως της Toyota, Philip Morris/Παπαστράτος, Swarowski, μέλος του ΔΣ της KRAFT FOOD HELLAS, μέλος του ΔΣ της S&Β Βιομηχανικά Ορυκτά και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ.

    Εκτός όλων των άλλων δραστηριοτήτων της έχει προωθήσει δράσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων, που είχαν σχέση και με την Παιδεία αλλά και την εξωτερική πολιτική. Μέσω αυτών των δράσεων γνώρισε και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

    Παντρεύτηκε με τον Συμεών Σικιαρίδη, εξειδικευμένο νομικός στο δίκαιο της εξαγοράς και συγχώνευσης εταιριών.

    Η αδελφή της Μαρίνα Παπακωνσταντίνου, 52 χρόνων, είναι επίσης δικηγόρος. Και αυτή έκανε μεταπτυχιακά σε βρετανικό πανεπιστήμιο. Σπούδασε στη Νομική Θράκης παντρεύτηκε με τον πολιτικό μηχανικό Ανδρέα Ροσσώνη.
    Ο τελευταίος, γόνος αστικής οικογένειας και απόφοιτος του Κολλεγίου, είναι πασίγνωστος στο χώρο των πολεμικών εξοπλισμών, καθώς εδώ και χρόνια αντιπροσωπεύει διάφορα ιταλικά οπλικά συστήματα, κυρίως για το Πολεμικό Ναυτικό (κανόνια και βλήματα Oto Melara).

    Στην πάροδο των χρόνων αναπτύσσει φιλική σχέση με το Θόδωρο Ασημακόπουλο, παλιό επικοινωνιολόγο του Φώτη Κουβέλη και από το 2009 σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου.

    Σύμφωνα με το εξειδικευμένο site onalert.gr, ο Θ. Ασημακόπουλος αντιπροσωπεύει την Ιταλική αεροναυπηγική εταιρία ALLENIA. Την περίοδο του 2010 επί αναπληρωτού υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη και Γενικού Διευθυντή Εξοπλισμών Β. Βασιλάκου διεξάγονται σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και της ΑLLENIA για την παραλαβή 12 ιταλικών μεταγωγικών αεροσκαφών C – 27 J που είχε παραγγείλει η Ελλάδα από το 2002. Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παρουσιάζουν διάφορα τεχνικά προβλήματα και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία αρνείται να τα παραλάβει. Ο Β. Βασιλάκος επιβάλει ρήτρες καθυστέρησης και το «ντουέτο» Ασημακόπουλου – Ροσόνη παρασκηνιακώς καταβάλουν προσπάθειες για να μην πληρωθούν οι ρήτρες και να παραληφθούν τα αεροπλάνα από τα οποία πάντως σήμερα πετάει μόνον ένα!

    Σε κάθε περίπτωση το 2010 και μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, παρά την οικονομική κρίση, ο A. Ροσσόνης αναπτύσσει εντονότατη δραστηριότητα στο χώρο των εξοπλισμών.

    Φέρεται να εμπλέκεται στο σκάνδαλο των υποβρυχίων Type 214, σε ότι αφορά την τελική φάση του (προμήθεια δύο επιπλέον Type 214 τον Σεπτέμβριο του 2010 και τροποποίηση της σύμβασης Neptune II) καθώς σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει το site defencenet.gr ο Α.Ρωσσώνης ήταν μέλος της ομάδας που προώθησε την αναθεώρηση της σύμβασης και εκεί που οι Γερμανοί ήταν να πληρώσουν ρήτρα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, πήραν μέσω του Ισκαντάρ Σάφα, Λιβανέζου ιδιοκτήτη του Σκαραμαγκά και φίλου του, μια …. ακόμα παραγγελία για δύο υποβρύχια!
    Δηλαδή ενώ η Ελλάδα είχε μπει στο Μνημόνιο, όλοι οι εξοπλισμοί είχαν «παγώσει», οι Γερμανοί της ThyssenKrupp Marine Systems παρακαλούσαν να μας χαρίσουν δύο υποβρύχια για να κλείσει το θέμα των μιζών και της αποτυχίας του προγράμματος Neptune II , ο κ. Ρωσσώνης (ή Ροσόνης, όπως γράφει η επαγγελματική του κάρτα) φέρεται να μεσολάβησε ώστε να εκταμιευθούν από το υπουργείο Οικονομικών και τον Γ. Παπακωνσταντίνου επιπλέον δαπάνη 480 εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή μέρους του προγράμματος των υποβρυχίων…

    Σχόλιο από Ι. Ρίζος | 30/12/2012

  6. ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, από 4 Δεκεμβρίου 2012:

    «Εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο είμαστε μάρτυρες ποικίλων πρωτοβουλιών της γερμανικής κυβέρνησης, με τις οποίες επιχειρείται να περιοριστεί η δικαιολογημένη οργή του σκληρά δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού για την προκλητική της στάση απέναντι στη χώρα μας. Βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μία συστηματική προσπάθεια περαιτέρω διείσδυσης της Γερμανίας στην οικονομική, πολιτική, πνευματική και κοινωνική ζωή της χώρας μας, για την οποία μετέρχεται όλων των μέσων (π.χ. βραβεύσεις και εκδηλώσεις «φιλίας», προσκλήσεις, υποσχέσεις για δήθεν έργα, τεχνογνωσία και συμβουλές), ενώ την ίδια στιγμή αρνείται να εξοφλήσει τις ηθικά, νομικά και ιστορικά απαράγραπτες υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

    Μέσω διαφόρων μεθόδων, όπως είναι π.χ. η περιβόητη διαδικασία αδελφοποίησης ελληνικών και γερμανικών δήμων και η πρόσκληση της Φιλαρμονικής του δήμου Καλαβρύτων στην κατοικία του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα για τις εορταστικές εκδηλώσεις της ενοποίησης της Γερμανίας, η γερμανική κυβέρνηση επιχειρεί την αποδυνάμωση της ιστορικής μνήμης του ελληνικού λαού και την εξουδετέρωση της εθνικής προσπάθειας διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Τα παραπάνω μάλιστα λαμβάνουν χώρα την ώρα που το δίκαιο του αγώνα μας έχει ωριμάσει πλέον στην ελληνική κοινή γνώμη, ενώ παράλληλα οι θέσεις μας κερδίζουν διαρκώς υποστηρικτές τόσο στην Γερμανία όσο και διεθνώς, όπως μαρτυρούν οι εκατοντάδες χιλιάδες των υπογραφών που έχουν
    ήδη συγκεντρωθεί.

    Κατόπιν όλων αυτών, το Εθνικό Συμβούλιο ομόφωνα αποφασίζει:

    1. Αποδοκιμάζουμε μονομερείς, επιπόλαιες και ανιστόρητες συμπεριφορές κάποιων, ελάχιστων, φορέων,που δίνουν άλλοθι στη γερμανική κυβέρνηση ότι, τάχα, νοιάζεται για τη φιλία και τη συνεργασία των δύο λαών, την ώρα που προκλητικά και αναιτιολόγητα αφίσταται των απαράγραπτων και πλήρως τεκμηριωμένων υποχρεώσεών της προς την Ελλάδα για όσα δεινά της προκάλεσε κατά την περίοδο της Κατοχής.

    2. Καλούμε τις δημοτικές αρχές των μαρτυρικών, ιδιαίτερα, δήμων να απέχουν στο εξής από κάθε εκδήλω- ση ψευδεπίγραφης φιλίας.

    3. Κάνουμε σε όλους σαφές, για μια ακόμη φορά, ότι τιμούμε τον γερμανικό λαό και τη νεολαία, επιθυμούμε την ειρήνη, τη φιλία και τη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, αλλά ξεκαθαρίζουμε προς όλους ότι η φιλία και η συνεργασία των χωρών πρέπει να έχει ως θεμέλια την ειλικρίνεια, την αμοιβαιότητα, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

    4. Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να απευθύνει εδώ και τώρα πρόσκληση στη Γερμανία για την έναρξη διαπραγματεύσεων για το σύνολο των οφειλών της προς την Ελλάδα, με πρώτο ζήτημα το κατοχικό δάνειο.

    5. Καλούμε τα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, και ιδίως τους βουλευτές – μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες εντός και εκτός Βουλής ώστε αυτό το απαράγραπτο ηθικό και οικονομικό χρέος της Γερμανίας να καταστεί ένα από τα μείζονα εθνικά μας θέματα. Καλούμε τα πολιτικά κόμματα να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση για να διεκδικήσει την απόδοση δικαιοσύνης και την καταβολή των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Διευκρινίζουμε προς όσους βιάζονται να κλείσουν το θέμα ότι, πρόσφατα, ακόμα και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης διαπίστωσε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων υφίσταται, δεν παραγράφεται κι αποτελεί διακρατική διαφορά, για την επίλυση της οποίας τα κράτη οφείλουν να συνεργαστούν. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου του 2000, η οποία δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου, είναι σε ισχύ και η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να επιτρέψει την άμεση εκτέλεσή της.

    6. Απευθύνουμε μήνυμα στον ελληνικό λαό και τη νεολαία μας να γυρίσει την πλάτη στους σύγχρονους θαυμαστές του ναζισμού και επίδοξους συνεχιστές της ναζιστικής κτηνωδίας, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

    7. Τέλος, συνεχίζουμε με αμείωτη ένταση τον αγώνα μας για δικαιοσύνη, από κοινού με το Δίκτυο Μαρτυρικών Δήμων, τις Ενώσεις Θυμάτων, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία μας. Η καταβολή των οφειλών προς τη χώρα μας, οι οποίες ούτε παραγράφονται ούτε λησμονούνται, θα είναι η μοναδική απόδειξη της ειλικρινούς και έμπρακτης μεταμέλειας του γερμανικού κράτους για όσα δεινά προκάλεσε στη χώρα μας κι αποτελεί προϋπόθεση για να κλείσει οριστικά η μαύρη βίβλος του ναζισμού.»

    ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ – ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
    http://www.holocaust.gr info@holocaust.gr

    Σχόλιο από Ι. Ρίζος | 01/01/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: