Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;?

του Ανδρέα Ζαχαριάδη

Η κινητοποίηση των δικαστών μας προκάλεσε αναταραχή και μας έφερε σε πολύ δύσκολη θέση. Θα έπρεπε να εκφράσουμε την συμπαράστασή μας στις κινητοποιήσεις τους;

Να ξεχάσουμε ότι λίγα χρόνια πριν με μια πρωτοφανή κίνηση εγωισμού και θράσους μαζί τίναξαν τα ταμεία στον αέρα και υποχρέωσαν την ελληνική κοινωνία να τους αποδόσει αυξήσεις+αναδρομικά που έφταναν το 1% του ΑΕΠ;

Επειδή νοιώθουμε μεγάλη αμηχανία, σας προσφέρουμε μια σειρά κειμένων εκείνης της εποχής, ώστε να καταλήξετε εσείς στα δικά σας συμπεράσματα:

————————————————————————

Οι μισθοί των δικαστών

Πόθεν προκύπτει το αξίωμα ότι ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου πρέπει να έχει τον υψηλότερο μισθό στη Δημόσια Διοίκηση; Να συμφωνήσουμε: οι δικαστές πρέπει να αμείβονται καλά για να μην μπαίνουν σε πειρασμούς, αλλά το ίδιο δεν ισχύει και για τους εφοριακούς; Για όσους εργάζονται στην Πολεοδομία; Στην αστυνομία, η οποία χειρίζεται σε πρωτογενές επίπεδο υποθέσεις δισεκατομμυρίων (π. χ. από το εμπόριο ναρκωτικών); Οι γιατροί που καλούνται να σώσουν την υγεία μας;

Η λογική «αμείβω καλά» για να έχω λιγότερη διαφθορά είναι ορθή. Ομως, οι αμοιβές οριακά διορθώνουν τέτοιου τύπου προβλήματα: όσα και να δώσουμε στους δημόσιους λειτουργούς, η ιστορία απέδειξε πως διαφθορά θα πληρώνει πάντα περισσότερο. Εξάλλου με υπαρκτή τη συνταγματική ρύθμιση περί της αμοιβής των δικαστικών είχαμε ένα παραδικαστικό κύκλωμα που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Ή μήπως για όσα κατηγορείται ο κ. Ζήσης και ο κ. Καλούσης οφείλονται στο γεγονός ότι ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών, έχει μεγαλύτερο μισθό από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου;

H ακεραιότητα, λοιπόν, των δικαστών συναρτάται σ’ ένα βαθμό από την ευημερία των, αλλά δεν σχετίζεται με το «ποιος παίρνει παραπάνω».

Οι δικαστικοί πρέπει να πληρώνονται καλά όχι διότι κινδυνεύουν από τη διαφθορά, αλλά γιατί το έργο τους είναι πολύ σοβαρό. Από τις αποφάσεις των κρίνεται ό, τι πολυτιμότερο έχουν οι πολίτες: η ελευθερία και η περιουσία τους. Δεν μπορεί δηλαδή να έχουμε ανθρώπους που δικάζουν ενώ θα σκέφτονται για τα προς το ζην. Και για τον μισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου δεν πρέπει να είμαστε μίζεροι. Είναι ο πρώτος τη τάξει μίας από τις συντεταγμένες εξουσίες του πολιτεύματός μας και πρέπει να πληρώνεται πάρα πολύ καλά.

Η απόφαση του Μισθοδικείου για εξομοίωση των αποδοχών του προέδρου του Αρείου Πάγου με τον μισθό του μετακλητού προέδρου κάποιας Ανεξάρτητης Αρχής ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών. Η κριτική εστιάστηκε στο γεγονός ότι οι δικαστές αποφασίζουν μόνοι τους για τον μισθό τους και ζητούν υψηλές αποδοχές σε εποχές λιτότητας. Αυτό όμως είναι το μισό πρόβλημα και ίσως όχι το σημαντικότερο. Το άλλο μισό έγκειται στο γεγονός ότι το ελληνικό Σύνταγμα πρέπει να είναι το μοναδικό στον κόσμο που ορίζει ακόμη και τους μισθούς των λειτουργών της Πολιτείας.

Το τελευταίο αποτελεί μια σοβαρή παθογένεια του καταστατικού χάρτη, η οποία δυστυχώς θεριεύει με κάθε αναθεώρηση.

Φαίνεται πως το πολιτικό σύστημα φορτώνει στο Σύνταγμα οτιδήποτε δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει στην καθημερινή του λειτουργία. Υπήρχαν πιέσεις για μονιμοποίηση των συμβασιούχων; Απαγορεύτηκαν συνταγματικά. Εχουμε πρόβλημα διαπλοκής; Ρυθμίστηκαν διά του άρθρου 14 οι σχέσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και πολιτικής. Αγόρευαν κάποιοι βουλευτές στα δικαστήρια; Μπήκε διάταξη για το ασυμβίβαστο.

Αν πρέπει να αναθεωρηθεί μια συνταγματική διάταξη, δεν είναι του Μισθοδικείου, αλλά εκείνη που προβλέπει τα περί του μισθού του προέδρου του Αρείου Πάγου.

Ετσι αφενός οι δικαστές δεν θα μπαίνουν στον πειρασμό να ψάχνουν ποιος παίρνει τα παραπάνω, και αφετέρου το Σύνταγμα θα εξορθολογιστεί. Δεν μπορεί να έχουμε ένα καταστατικό χάρτη που να ρυθμίζει ακόμη και τις αποδοχές του προέδρου του Αρείου Πάγου.
Το Σύνταγμα είναι να ορίζει τις αρχές του πολιτεύματος, όχι τις λεπτομέρειες της λειτουργίας του. Και σ’ αυτό πρέπει να στοχεύσει η ερχόμενη αναθεώρηση, όχι στη δημιουργία ενός ακόμη οργάνου που θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα περιπλεγμένα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 22.11.2006

————————————–

Μισθοί δικαστών

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη,  05-08-08

Αν ερχόταν η κυβέρνηση και μας έλεγε ότι οι δικαστές πρέπει να αμείβονται καλύτερα από τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, για πολλούς και διάφορους λόγους, μπορεί να δυσανασχετούσαμε, αλλά θα το κατανοούσαμε. Ολοι γνωρίζουμε ότι οι δικαστές, από τον νεαρό πταισματοδίκη ώς τον ώριμο πρόεδρο του Αρείου Πάγου, δεν είναι ακριβώς δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι άνθρωποι που σπούδασαν και κοπίασαν για να έχουν και να ασκούν εξουσία με μόνο περιορισμό το Σύνταγμα και τους νόμους. Τους ανατέθηκε υπεύθυνη, επίπονη και δύσκολη δουλειά που απαιτεί αποκλειστική απασχόληση και προσήλωση, συνεχή μελέτη, αμεροληψία και ψυχικό σθένος. Οι άνθρωποι από τους οποίους απαιτούμε αυτές τις αρετές πρέπει να έχουν μίνιμουμ οικονομική ευχέρεια να τις αποκτήσουν, να τις διατηρήσουν και να τις ασκούν αδιατάρακτα. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τη μερική τουλάχιστον κοινωνική απομόνωση, στην οποία εκ των πραγμάτων είναι καταδικασμένοι. Δεν επιτρέπεται να κάνουν άλλη δουλειά και δεν μπορούν ούτε να συναναστρέφονται ούτε να συναλλάσσονται με οποιονδήποτε. Τέλος, να προσθέσουμε ότι απαιτούμε από τους δικαστές κοινωνική αξιοπρέπεια και κύρος, που επίσης έχουν οικονομικό κόστος.

Τα ίδια επιχειρήματα ισχύουν και για τις αμοιβές μερικών άλλων κατηγοριών. Οι βουλευτές πρέπει να έχουν αμοιβές ανάλογες με το αξίωμά τους. Και είναι πολύ επικίνδυνο για όλους μας όταν η Πολιτεία εμπιστεύεται τη δημόσια ασφάλεια και την άμυνα σε κακοπληρωμένους αστυνομικούς και αξιωματικούς.

Οχι γιατί οι καλύτερες αμοιβές θα περιορίσουν ή θα εξαλείψουν τον χρηματισμό. Ο χρηματισμός είναι φαινόμενο άλλης τάξεως, προκαλείται από ποικίλες αιτίες και κυρίως από προκλήσεις της σύγχρονης ζωής που συχνά κινούνται μέσα σε φαύλο κύκλο, όπου περισσότερο εισόδημα προκαλεί περισσότερη κατανάλωση και αυτή με τη σειρά της απαιτεί ακόμη μεγαλύτερο εισόδημα. Καλύτερες αμοιβές γιατί τόσο αξίζει η δουλειά τους, μια δουλειά με βαριές ευθύνες, κατ’ ανάγκην αποκλειστική, επίπονη και δύσκολη.

Η δίκαιη αμοιβή όμως είναι πολύ διαφορετική, όχι στο μέγεθος, αλλά στο ηθικό βάρος, από τις αμοιβές που κάθε τόσο οι δικαστικοί, με απόφαση του λεγόμενου «μισθοδικείου», αποφασίζουν για τον εαυτό τους. Στην αρχή νόμιζα ότι ο όρος «Μισθοδικείο» είναι επιτυχημένος δημοσιογραφικός χλευασμός αυτής της τακτικής των δικαστών να αποφασίζουν οι ίδιοι τις αμοιβές τους και να υποχρεώνουν την Πολιτεία να δέχεται την απόφασή τους και να την εκτελεί, ανεξαρτήτως άλλων περιστάσεων και αναγκών.

Θα μπορούσα να σκεφθώ ότι θα είχαμε ίσως ανάγκη ενός «μισθοδικείου», που θα… όριζε τις αμοιβές όλων των δημοσίων υπαλλήλων, των ΔΕΚΟ, των Οργανισμών και όλων των εργαζομένων. Αν ένα τέτοιο δικαστικό όργανο μας φαίνεται παράλογο, είναι εξίσου παράλογο να ισχύει μόνο για τους δικαστές και να το χειρίζονται οι ίδιοι. Θα μου πείτε ότι δεν είναι αυθαίρετο. Συγκροτήθηκε βάσει νόμων και εφαρμόζει νόμους για να αποφασίζει. Αν το παράδειγμα των δικαστών ακολουθήσουν και άλλες κατηγορίες μισθωτών, οι αξιωματικοί θα απαιτήσουν για τις δικές τους αμοιβές (πενιχρές σήμερα, για τη δουλειά που κάνουν) το δικό τους «μισθοστρατοδικείο» και οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ για τις αποδοχές των οποίων τόσος θόρυβος γίνεται αυτές τις μέρες, θα έπρεπε να στήσουν τα δικά τους… «μισθοδικεία».

Η συνήθης δικαιολογία της απαράδεκτης αυτής τακτικής είναι ότι οι δικαστές δεν έχουν άλλο τρόπο να διεκδικήσουν το δίκιο τους και τα συμφέροντά τους. Ούτε να απεργήσουν μπορούν, ούτε να διαδηλώσουν, αποκλείοντας τους κεντρικούς δρόμους. Αν οι αμοιβές είναι υπόθεση πιέσεων και εκβιασμών, ομολογώ ότι δεν υπάρχει απάντηση. Απλώς πιστεύω ότι είναι πιο περίπλοκη διαδικασία από τη συμπαιγνία του «μισθοδικείου».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_05/08/2008_280097

———————————————————————————-

Μάχη δικαστών για τους μισθούς

Διοικητικός εφέτης άνοιξε τον «χορό» των αντιδράσεων για τις περικοπές στις κύριες αποδοχές και στα επιδόματα. Ζητεί να κηρυχθούν αντισυνταγματικές οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης

Τον «χορό» των προσφυγών κατά των μισθολογικών περικοπών άρχισαν οι δικαστικοί λειτουργοί, με συνέπεια να διευρύνεται η αντιπαράθεση με την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία και πέραν του σημείου τριβής για το Ασφαλιστικό, για το οποίο θα υποβληθούν επίσης προσφυγές αντισυνταγματικότητας.

Χθες κατατέθηκε στο αποκαλούμενο «Μισθοδικείο» (Ειδικό Δικαστήριο άρθρου 88 του Συντάγματος) η πρώτη προσφυγή δικαστή, που ζητεί να κηρυχθούν αντισυνταγματικές και αντίθετες σε διεθνείς συνθήκες οι πολλαπλές περικοπές στις κύριες αποδοχές-επιδόματα των δικαστικών λειτουργών.

Το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις για τα περιουσιακά δικαιώματα παραβιάζονται, γιατί προβλέπεται οριστική και όχι προσωρινή μείωση των αποδοχών (παρά την προσωρινότητα των σχετικών μέτρων, ετήσιο «πάγωμα» μισθών εν όψει των μέτρων που ελήφθησαν λόγω Μνημονίου) και ενώ μέχρι το 2013-14 προβλέπεται η αποκατάσταση του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω του 3% του ΑΕΠ.

Παράλληλα τίθεται ζήτημα αντισυνταγματικότητας, γιατί οι δικαστικοί υφίστανται πολύ μεγαλύτερες περικοπές (20%) σε σύγκριση με εκείνες (12%) του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού, υπουργών, υφυπουργών, παρά την ισοτιμία των τριών κρατικών λειτουργιών.

Η προσφυγή που κατέθεσε ο δικηγόρος Γ. Κόκκας στο «Μισθοδικείο», για λογαριασμό διοικητικού εφέτη, θα αποτελέσει «μπούσουλα» για τις δίκες σχετικά με περικοπές δικαστικών αλλά και δημοσίων υπαλλήλων. Τα ζητήματα συνταγματικότητας θα κριθούν με τη συμμετοχή και πανεπιστημιακών και δικηγόρων.

Στην προσφυγή με επίκληση του Συντάγματος του 1ου πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και της νομολογίας του ευρωδικαστηρίου υποστηρίζεται ότι οι οριστικές μειώσεις διαφόρων επιδομάτων είναι ανίσχυρες, κινούνται εκτός των ακραίων λογικών ορίων, καθώς παραβιάζουν τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξία, την ελευθερία ανάπτυξης της προσωπικότητας, την προστασία της εργασίας, την αναλογικότητα.

Κεκτημένο
Κατά τον Γ. Κόκκα, τα επιδόματα αποτελούν προσαύξηση του μισθού, ενώ η μεγάλη οριστική περικοπή τους παραβιάζει τις συνταγματικές διατάξεις που κατοχυρώνουν το ατομικό δικαίωμα επί του μισθού ως ανάλογο με τη μόρφωση και τις δεξιότητες καθενός, υπό μορφή απαραβίαστου κεκτημένου, για να διασφαλίζεται όχι μόνο η επιβίωση πάνω από το όριο φτώχειας αλλά και η αξιοπρεπής διαβίωση.

Στην προσφυγή τονίζεται ότι οι ετήσιες αποδοχές του διοικητικού εφέτη μειώθηκαν κατά 15.432,59 ευρώ. Η μεγαλύτερη μείωση (10.252,43 ευρώ) προέρχεται από την ολική περικοπή των επιδομάτων εορτών και αδείας, ενώ «κόβονται» άλλα δύο επιδόματα κατά 431,68 ευρώ μηνιαίως (5.180,16 ευρώ ετησίως).

Τα επιδόματα που μειώθηκαν νομοθετικά δύο φορές, κατά 20%, αφορούν την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση υποθέσεων (από 950 σε 699,20 ευρώ) και την αντιστάθμιση δαπανών άσκησης του λειτουργήματος (από 950 σε 769,12 ευρώ), που σχετίζονται με δαπάνες γραφείου.

Αιχμές αφήνονται κατά των κυβερνήσεων που επί δεκαετίες διόγκωσαν το έλλειμμα με αλόγιστους ψηφοθηρικούς διορισμούς, ανεξέλεγκτες παροχές, αδιαφανείς σπατάλες κ.λπ.

Αλέξανδρος Αυλωνίτης

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=22044972

———————————————————–

http://www.edd.gr/vima/54.pdf

————————————————————

Ο μισθός του Καίσαρα

«ΔΙΚΑΙΟΡΑΜΑ» Ιανουάριος 2007

Για τους δικαστές ισχύει ακόμα περισσότερο αυτό που λεγόταν για τη γυναίκα του Καίσαρ: δεν πρέπει μόνο να είναι, αλλά και να φαίνονται έντιμοι. Στην εποχή μας η εντιμότητα έχει αποσυνδεθεί από την ηθική υπόσταση του προσώπου και έχει σχεδόν ταυτιστεί με την οικονομική του επιφάνεια. Πες μου τι κερδίζεις να σου πω ποιος είσαι, λέει η «αγορά». Απόδειξέ μου πώς το κερδίζεις για να σου αποδώσω βαθμό εντιμότητας, αμύνεται η «πόλις». Για τους δικαστές, εγγυητές της ισονομίας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα: πάψε ν’ αποφασίζεις μόνος σου για το πόσο θα κερδίζεις, απαιτεί η «κοινωνία». Και μάλιστα, αντίθετα από ό,τι για τους βουλευτές, χωρίς να τους αναγνωρίζει το «ελαφρυντικό» της λαϊκής νομιμοποίησης.

Το αγκάθι του ποιος αποφασίζει για τους μισθούς των δικαστών προσπάθησε να αντιμετωπίσει η συνταγματική αναθεώρησ του 2001: αντί για τα κοινά δικαστήρια, παρέπεμψε κάθε διαφορά που αφορά αποδοχές ή συντάξεις δικαστικών λειτουργών στο Δικαστήριο Αγωγών Κακοδικίας του άρθρου 99, με σύνθεση επαυξημένη κατά ένα καθηγητή κι ένα δικηγόρο, έτσι ώστε, πλέον, η απόφαση λαμβάνεται από 6 μη δικαστές σε σύνολο 9 μελών. Αναθεώρηση κοινού νου και προς τη σωστή κατεύθυνση, θα έλεγε κανείς, αφού λαμβάνει υπόψη το αίτημα του κοινωνικού σώματος -αλλά και των ίδιων των δικαστικών ενώσεων- να μην κρίνουν μόνοι τους οι κρίνοντες. Κι όμως. Με το πρώτο αεράκι της πράξης -τις πρόσφατες αποφάσεις του κάθε άλλο παρά χαϊδευτικά αποκληθέντος «Μισθοδικείου»- το βελτιωμένο οικοδόμημα γκρεμίστηκε. Και επιπλέον, σε μια αντίδραση τυπική του ελληνικού τρόπου δημοσίως σκέπτεσθαι, οι περισσότερες από τις προτάσεις για την άρση των νέων προβλημάτων θα έκαναν, αν υιοθετούνταν, τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Η αιτιολογία της προς τα άνω μισθολογικής προσαρμογής που χρησιμοποίησε το ειδικό Δικαστήριο στις δύο αποφάσεις του Νοεμβρίου του 2006 είναι κλασική και στηρίζεται ευθέως στο άρθρο 88 παρ. 2 του Συντάγματος: εκ του λειτουργήματός τους, οι δικαστές δεν επιτρέπεται να διαφοροποιούνται ως προς τις αποδοχές τους από τους υπαλλήλους των δύο άλλων δημοσίων εξουσιών, της νομοθετικής και της εκτελεστικής. Γιατί, όμως, οι αποδοχές των δικαστικών πρέπει να είναι όχι μόνο διακεκριμένες και ομοειδείς, αλλά «αυξημένες» (όπως διαλαμβάνουν και οι δύο αποφάσεις), έναντι των άλλων λειτουργιών; Γιατί η εξομοίωση να γίνεται (σύμφωνα με την πρώτη απόφαση) σε σχέση με τις αποδοχές του Προέδρου μιας ανεξάρτητης διοικητικής αρχής (της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών), κατά σύμπτωση εκείνης στις οποίες προβλέπονται οι υψηλότερες αποδοχές; Είναι άραγε εντελώς τυχαίο ότι, και στις δύο αποφάσεις, οι δικηγόροι-μέλη του δικαστηρίου ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της ύψιστης δυνατής αναπροσαρμογής; Τι δικαιοδοτικό σύστημα είναι αυτό που επιτρέπει, επί του ίδιου ζητήματος και με την ίδια νομική αιτιολόγηση, δυο διαφορετικές, ως προς το αντικείμενο της δίκης, αποφάνσεις; (εφόσον, μια μέρα μετά την πρώτη, δημοσιοποιήθηκε άλλη απόφαση του «Μισθοδικείου», υπό άλλη σύνθεση, που έθεσε ως βάση υπολογισμού των αυξήσεων τις αποδοχές του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών). Πώς να στηριχτεί η κατά την κοινή πρόσληψη ορθότερη αυτή δεύτερη απόφαση, όταν η ίδια παραδέχεται ότι το ακριβές ύψος των αποδοχών του εν λόγω γενικού διευθυντή είναι άγνωστο και μάλλον αδύνατο να προσδιορισθεί; Και ποια Πολιτεία να εμπιστευτούν οι πολίτες όταν α) ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου κάνει μαθηματικά σχόλια περί του ύψους των μισθολογικών αλλαγών, αγνοώντας τα θεσμικά ζητήματα, β) η κυβέρνηση, δια του Υπουργού Οικονομίας, σχεδιάζει λύσεις για να μη δοθούν τα επιπλέον χρήματα, αδιαφορώντας ακόμα και για το τεκμήριο νομιμότητας των δικαστικών αποφάσεων, γ) κάποια κόμματα και βουλευτές βρίσκουν την ευκαιρία να επαναφέρουν εκ πλαγίου τη συζήτηση για το Συνταγματικό Δικαστήριο, αποσιωπώντας ότι ούτε μεγαλύτερα εχέγγυα δίκαιας κρίσης θα διέθετε, ενώ και επιπλέον προβλήματα ανεξαρτησίας θα προσέθετε και δ) κανείς δεν αναρωτιέται αν, πάλι εκ του λειτουργήματός τους, η μισθολογική αμφισβήτηση και διεκδίκηση των δικαστών πρέπει να υπακούει στα ίδια με των λοιπών πολιτών κριτήρια και προϋποθέσεις;

Όπως όλα τα δημοκρατικά αγαθά -περισσότερο από όλα τα άλλα αγαθά- η ανεξαρτησία δεν απονέμεται. Κερδίζεται. Ή χάνεται

http://www.botopoulos.gr/politika-keimena/human-rights/item/177-%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B8%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B1

——————————————————————————————————

Δικαστές ή βουλευτές Οι μισθοί και οι προκλητικές αναδρομικές αυξήσεις

του Σταύρου Τσακυράκη*απο τα ΝΕΑ

Την περίοδο που η χώρα αγωνίζεται να αποφύγει την οικονοµική κατάρρευση µε περικοπές σε µισθούς και συντάξεις όλων των εργαζοµένων, πρώην βουλευτές διεκδικούν αναδροµικές αυξήσεις των συντάξεών τους αντίστοιχες µε τις αµοιβές και συντάξεις των ανωτάτων δικαστικών. Το κονδύλι που διεκδικούν ανέρχεται …

σε πολλά εκατοµµύρια ευρώ και πολλοί πολιτικοί, καθώς και µερίδα του Τύπου, θεώρησαν τη διεκδίκηση προκλητική και απηύθυναν έκκληση προς τους πρώην βουλευτές να παραιτηθούν από τις αξιώσεις τους. Η έκκληση για παραίτηση, ουσιαστικά, προσπερνά το θέµα της νοµιµότητας ή µη της διεκδίκησης. Το νόηµά της είναι ότι, ανεξαρτήτως αν είναι νόµιµες ή όχι οι αξιώσεις, στη σηµερινή συγκυρία αποτελεί πρόκληση κάθε µαξιµαλιστικό οικονοµικό αίτηµα. Η πρόκληση είναι ασφαλώς ακόµη πιο µεγάλη αν οι αξιώσεις δεν έχουν νοµικό έρεισµα. Πού βασίζονται νοµικά οι αξιώσεις των πρώην βουλευτών; ∆εν βασίζονται σε κάποια ρητή διάταξη νόµου που τους δίνει αυξήσεις και µάλιστα αναδροµικά, αλλά σε µια ερµηνεία του Συντάγµατος που υποτίθεται ότι επιτάσσει την εξοµοίωση των αποδοχών των βουλευτών µε αυτές των ανώτερων δικαστικών. Την ερµηνεία αυτή την έδωσαν αρχικά οι δικαστές όταν διεκδίκησαν αυξήσεις για τον εαυτό τους και στη συνέχεια την υιοθέτησε και το Μισθοδικείο. Πρόκειται για µια ερµηνεία που ξεκινά από µια παραδοσιακή συνταγµατική διάταξη, την ερµηνεύει αυθαίρετα και πατώντας από λάθος σε λάθος καταλήγει σε πρωτοφανή συµπεράσµατα.

Ολα ξεκινούν από την γνωστή συνταγµατική διάκριση τωνεξουσιών. Από αυτήν οι δικαστέςµας συνάγουν ότι απορρέουν η ισοδυναµία και η ισοτιµία των τριών λειτουργιών, «αφού µόνον διά της ισοδυναµίας και ισοτιµίας επιτυγχάνεται η πραγµατική και αποτελεσµατική διάκριση αυτών». Η ισοτιµία και ισοδυναµία µε τη σειρά τους, βασικά, σηµαίνουν ίσες αποδοχές µεταξύ των κρατικών λειτουργών. Οι ίσες αποδοχές, τέλος, επιβάλλουν τη συνεχή αναπροσαρµογή προς τα πάνω των αποδοχών των δικαστών ανεξαρτήτως της ύπαρξης τεθειµένων νόµων.

Το ότι η ισοτιµία και ισοδυναµία είναι εγγενή στοιχεία της έννοιας της διάκρισης των εξουσιών δεν είναι βεβαίως αυτονόητο. Αντίθετα, αυτό που συνήθως υποστηρίζεται είναι η πρωτοκαθεδρία του νοµοθετικού σώµατος, ο διαφορετικός και σηµαντικός ρόλος που καθεµιά από τις παραδοσιακές εξουσίες επιτελούν, ο κυρίαρχος και άρα όχι ισοδύναµος ρόλος που κάθε εξουσία έχει στο δικό της φάσµα αρµοδιοτήτων. Αλλά µήπως είναι αυτονόητο ότιη ισοδυναµία και αυτονοµία των τριών εξουσιών σηµαίνουν και ίσες αποδοχές τωνλειτουργών τους; Με ποια κριτήρια προκύπτει αυτή η ισότητα στις αποδοχές; Με την ισοτιµία κύρους, το είδος της απασχόλησης, την οµοιοµορφία της εργασίας; Εστω, όµως, ότι δεχόµαστε γενικά και την ισότητα στις αποδοχές. Πώς θα την εξειδικεύσουµε, µε ποιον άραγε θα αντιστοιχίσουµε τον πρωτοδίκη ή τον εφέτη – µε τον βουλευτή, τον γραµµατέα υπουργείου ή µε κάποιον άλλον; Στο ζήτηµα αυτό η ευρηµατικότητα των δικαστών µας ήταν αξιοθαύµαστη, αφού κατόρθωσαν να παρακάµψουν τελείως το πρόβληµα. Ξεκίνησαν από την, παραδοσιακή άλλωστε, αντίληψη ότι κανένας δηµόσιος λειτουργόςδεν επιτρέπεται να αµείβεται καλύτερα από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Επειδή δε οι αποδοχές των προέδρων καθορίζονται µε ένα συντελεστή επί του µισθού του πρωτοδίκη (Ν. 3205/2003) έκριναν ότι κάθε µεταβολή τωναποδοχών στη κορυφή αυτοµάτως επιφέρει και µεταβολή στις αποδοχές όλων των δικαστών.

Πώς στην πράξη αυξήθηκαν οι αποδοχές των προέδρων των δικαστηρίων µε επακόλουθο την αύξηση των αποδοχών όλων των δικαστών; Οχι βεβαίως µε την ψήφιση κάποιου νόµου ή επειδή ήταν κατώτερες του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας ή του Πρωθυπουργού. Προέκυψε από το ότι κάποιοι δηµόσιοι λει τουργοί αµείβονταν καλύτερα από τους δικαστές. Τη µία φορά ανακαλύφθηκε ότι οι αποδοχές κάποιου γιατρού του ΕΣΥ σε µια αποµακρυσµένη περιοχή λόγω πολλών εφηµεριών υπερέβαιναν τις απολαβές του προέδρου του Αρείου Πάγου. Την άλλη, πιο πρόσφατα, διαπιστώθηκε ότι ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδροµείων αµειβόταν πολύ περισσότερο από τους προέδρους των δικαστηρίων. Οι δικαστές την πρώτη φορά και το Μισθοδικείο τη δεύτερη (απόφαση 13/2006, στην οποία µειοψήφησαν και οι τρεις καθηγητές του πανεπιστηµίου) δεν έκριναν ότι οι αµοιβές του γιατρού ή του προέδρου της ΕΕΤΤ παραβιάζουν την αρχή της ισότητας και άρα είναι παράνοµες αλλά αποφάνθηκαν ότι οι µισθοί των προέδρων των δικαστηρίων και κατά συνέπεια όλων των δικαστών έπρεπε να αναπροσαρµοσθούν ώστε να εξοµοιωθούν µε τις υψηλότερες αµοιβές (επεκτατική ισότητα).

Το αποτέλεσµα αυτών των αποφάσεων ήταν να επιδικασθεί µια τεράστια αύξηση στις αποδοχές και τις συντάξεις όλων των δικαστών και να επιβαρυνθεί το ∆ηµόσιο µε µια δαπάνη εκατοντάδων εκατοµµυρίων ευρώ και τούτο παρά τη ρητή διάταξη του Συντάγµατος (άρθρο 73 παρ. 2) που θέτει συγκεκριµένες προϋποθέσεις ακόµη και για την υποβολή στη Βουλή νοµοσχεδίων που αναφέρονται σε συντάξεις. Με τον τρόπο αυτόν καταργήθηκε στη πράξη ο Ν. 3205/2003 που προσδιορίζει τον βασικό µισθό του πρωτοδίκη και µε τον καθορισµό κάποιου συντελεστή προσδιορίζει το ύψος των απολαβών όλων των δικαστών. Στα χαρτιά εξακολουθεί να αναγράφεται ωςβασικός µισθός ένα συγκεκριµένο ποσό. Στην πραγµατικότητα, όµως, το ποσό αυτό έχει διπλασιασθεί. Προσωπικά δεν είµαι θετικιστής αλλά οµολογώ ότι, αν ένας νόµος αναφέρει έναν συγκεκριµένο αριθµό, µου είναι αδύνατο να εφεύρω ερµηνεία που να τον διπλασιάζει.

Ας µην κοροϊδευόµαστε. Στην ουσία η δικαστική εξουσία κατόρθωσενα νοµοθετήσει γιατις απολαβές των λειτουργών της και η ειρωνεία είναι ότι το κατόρθωµααυτό το εµφανίζει σαν να απορρέει από τηδιάκριση των εξουσιών. Το χειρότερο είναι ότι ο σφετερισµός του νοµοθετικού έργου εκ των πραγµάτων δεν µπορεί να περιορισθεί µόνο στις απολαβές των δικαστικών λειτουργών. Με βάση το σκεπτικό που περιγράψαµε, οι πρώην βουλευτές µε τη σειρά τους ζητούν χάριν της ισοτιµίας και ισοδυναµίας ναεξοµοιωθούν οι συντάξεις τους µε αυτές των δικαστικών. Το ίδιο φαντάζοµαι µπορούν να κάνουν και οι υπουργοί, να διεκδικήσουν και αναδροµικά µάλιστα (όταν δηλαδή θα έχουν φύγει από τη κυβέρνηση) εξοµοίωση των αποδοχών τουςµε αυτές των δικαστικών. Υποθέτω ότι το ίδιο µπορεί να πράξει όποιος δηµόσιος λειτουργός είναι αρκούντως εφευρετικός ώστενα επικαλεστείκαι για τη δική του περίπτωσητην ισοτιµία που απορρέει από την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Πώς θα ξεπεράσουµε τον παραλογισµό να ασκεί η δικαστική εξουσία δηµοσιονοµική πολιτική; Οχι πάντως µε εκκλήσεις στο αίσθηµα ευθύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης για παραίτηση από αξιώσεις. Ο πρόεδρος της Ενωσης ∆ικαστών και Εισαγγελέων κ. Χ. Αθανασίου δείχνει τον δρόµο στους πρώην βουλευτές. Απείλησε µε λευκή απεργία στην περίπτωση που περικοπεί το κατ’ ευφηµισµόν επίδοµα ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων µε αποτέλεσµα να µειωθεί κατά 75% ηεκδίκασή τους, λες και τώρα που δουλεύουν 100% δεν έχουµε τα πρωτεία σε καθυστέρηση. Η µόνηλύση είναι να επιδείξει η νοµοθετική εξουσία ανάλογη ευρηµατικότητα µε αυτή των δικαστών και µενοµοθετικά µέτρα να ακυρώσει στην πράξηαυξήσεις που δεν προβλέφθηκαν νοµοθετικά ή να επιβάλει περικοπές που αφορούνεισοδήµατα όχι της τάξεως ρετιρέ αλλά κεραίας του Υµηττού.

Ας µην κοροϊδευόµαστε. Στην ουσία η δικαστική εξουσία κατόρθωσε να νοµοθετήσει για τις απολαβές των λειτουργών της και η ειρωνεία είναι ότι το κατόρθωµα αυτό το εµφανίζει σαν να απορρέει από τη διάκριση των εξουσιών

ο Σταύρος Τσακυράκης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Συνταγµατικού Δικαίου στη Νοµική Σχολή αθηνών*

http://www.vetonews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4421:2011-05-07-17-10-24&catid=45:2010-02-17-09-02-06&Itemid=75

—————————————————————————————-

Όταν οι κεντρικοί πυλώνες του κράτους δεν υπολογίζουν το κράτος και τους πολίτες, τί να περιμένει κανείς από τον απλό λαό;

 Δικαστές, Εισαγγελείς, Βουλευτές, Μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους: Η άσχημη πλευρά του θέματος των αποδοχών τους

Του Γιάννη Αποστολίδη
π. Δικηγόρου, Τηλ. 6932 916443

Ο ελληνικός λαός πληροφορήθηκε με οργή ότι οι συνταξιούχοι βουλευτές ζητούν αναδρομικά εκατομμυρίων ευρώ. Αν όμως ξέραμε όλη την αλήθεια για το θέμα, θα εξοργιζόμασταν όχι με τους βουλευτές αλλά με τον εαυτό μας! Θα λέγαμε, Καλά, γίνονται τόσο φοβερά και τρομερά πράγματα στη δημόσια ζωή και εγώ, ο λαός, κοιμάμαι;

Κοιμόμασταν! Μπροστά στα μάτια μας έγινε το 2006, 2008 το μεγαλύτερο αντικειμενικά σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους, πήραν εξτρά εντελώς παράνομα, με μία ληστρική απόφαση ενός δικαστηρίου, δύο δισεκατομμύρια ευρώ οι δικαστές (περιλαμβάνονται και οι εισαγγελείς), οι βουλευτές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και ο λαός καμιά αντίδραση!

Διάβασε με προσοχή: 

Υπάρχει στο Σύνταγμα το άρθρο 88 παρ. 2 που λέει: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους». Τι σημαίνει και πως πρέπει να ερμηνευτεί (αν χρειάζονται ερμηνεία τα αυτονόητα!) αυτή η διάταξη; Ότι κατά τον ειδικό καθορισμό από τον νομοθέτη των αποδοχών των δικαστών, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ανάλογες συνθήκες της δουλειάς τους, η υπηρεσιακή κατάστασή τους και η ανάλογη κοινωνική αντίληψη για το υψηλό πράγματι δικαστικό λειτούργημα. Έτσι ακριβώς ερμήνευσε παλιότερα αυτή τη συνταγματική διάταξη το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ΄αριθμ. 736/1953 απόφασή του. Αυτή η ερμηνεία, που θεωρεί τη διάταξη κατευθυντήριου, αν μη ευκτικού προς τον κοινό νομοθέτη χαρακτήρα, και που δεν αμφισβητήθηκε για 33 ολόκληρα χρόνια, δεν άφηνε βέβαια περιθώριο να αυξήσουν οι ίδιοι οι δικαστές, με δικαστικές αποφάσεις, τις αποδοχές τους.

Αλλά από το 1986 άρχισαν να αξιώνουν εξομοίωση των αποδοχών τους με εκείνες άλλων υψηλότερα αμοιβομένων κατηγοριών λειτουργών και υπαλλήλων, ιδίως με τους βουλευτές, τους διευθυντές γιατρούς του ΕΣΥ και τους καθηγητές πανεπιστημίων. Και το επέβαλαν με τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας αριθμ. 1951/1986, 400/1989, 1688/1991 και 4/1992. Πως το πέτυχαν ; Έδωσαν στην παραπάνω συνταγματική διάταξη επιτακτικό χαρακτήρα και την ερμήνευσαν ως εξής: Ότι λέγοντας το άρθρο 88 παρ. 2 του Συντάγματος ότι οι αποδοχές των δικαστών είναι ανάλογες με το λειτούργημα τους, εννοεί ότι δεν επιτρέπεται να παίρνει κανείς, ούτε στο δημόσιο τομέα ούτε στον ιδιωτικό (ναι, ούτε στον ιδιωτικό, ΣτΕ 4/1992!), αποδοχές μεγαλύτερες από τους δικαστές και ότι αν τυχόν κάποια κατηγορία εργαζομένων παίρνει μεγαλύτερες, αυτομάτως δικαιούνται αυτές τις μεγαλύτερες αποδοχές και οι δικαστές και οφείλει κάθε δικαστήριο να τις επιδικάσει! Πρόκειται βέβαια για παράλογη ερμηνεία, που όμως έγινε νομολογία και ανέβασε μισθολογικά τους δικαστές στα ύψη! Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, φτάσαμε στην εξής απαίσια και καταστρεπτική για τα δημόσια οικονομικά μας δικαστική εξέλιξη:

Πρόσεξε, αναγνώστη, τι έγινε:

Στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας, δεύτερος μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στον ευρύ δημόσιο τομέα βρισκόταν ήδη από το 2000 ένας μετακλητός κρατικός λειτουργός, ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων (ΕΕΤΤ), μιας ανεξάρτητης αρχής, που είχε αποδοχές σχεδόν διπλάσιες από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων, ως κρατικό golden boy. Πρόσεξε αναγνώστη: Μέχρι το 2006 οι δικαστές, όπως σου είπα, όπου εντόπιζαν κάποια κατηγορία εργαζομένων στο κράτος και γενικά στον δημόσιο τομέα να παίρνει υψηλότερες αποδοχές, αυτοί δίκαζαν οι ίδιοι και με βάση την διεστραμμένη ερμηνεία της παραπάνω συνταγματικής διάταξης ανέβαζαν στο ίδιο ύψος και τις δικές τους αποδοχές. Αυτό έγινε με τις παραπάνω αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το 2006 όμως έγινε το εξής τελείως διαφορετικό: Το Μισθοδικείο, ένα ανώτατο ειδικό δικαστήριο που ιδρύθηκε το 2002 ειδικά για τους δικαστές και συγκροτείται από τρείς ανώτατους δικαστικούς, τρείς καθηγητές πανεπιστημίου και τρείς δικηγόρους, έβγαλε την υπ΄αριθμ. 13/2006 απόφαση που λέει τα εξής: Ο πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων (προσοχή: Ένα άτομο δηλαδή και όχι μια κατηγορία υπαλλήλων, όπως έγινε όλες τις άλλες φορές) παίρνει σχεδόν διπλάσιες αποδοχές από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων. Αυτό το πράγμα, είπε το Μισθοδικείο, παραβιάζει (τάχα) το Σύνταγμα, το παραπάνω άρθρο 88 παρ. 2, (που λέει ότι οι αποδοχές των δικαστών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους), είναι παράνομο, είναι αντισυνταγματικό, παραβιάζει την ισοτιμία των εξουσιών, πλήττει καίρια την δικαστική ανεξαρτησία! Ας υποθέσουμε κι εμείς οι αφελείς ότι πράγματι δεν είχαμε επί χρόνια ισοτιμία των εξουσιών και ανεξάρτητους δικαστές, δηλαδή δεν είχαμε δημοκρατία, επειδή έτυχε ένας υπάλληλος, αυτό το κρατικό golden boy, ο πρόεδρος της ΕΕΤΤ να παίρνει, καλώς ή κακώς, βασιλικές αποδοχές. Τι έπρεπε να κάνει το Μισθοδικείο; Η λογική και ο νόμος, το άρθρο 38 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, λέει ότι έπρεπε, μετά την κήρυξη ως παράνομων των αποδοχών του υπαλλήλου αυτού κατά το μέρος που υπερβαίνουν τις δικαστικές αποδοχές, να στείλει την υπόθεση στον Εισαγγελέα για να ερευνήσει την παρανομία. Αντί γι΄αυτό τι έκανε λέτε το Μισθοδικείο; Σου εφιστώ, αναγνώστη, απόλυτη προσοχή για να κατανοήσεις πλήρως τη δικαστική ακολασία που διέπραξε το κολασμένο αυτό δικαστήριο, το Μισθοδικείο, σε βάρος σου, σε βάρος όλου του δύσμοιρου λαού μας.

Άκουσε και φρίξε λοιπόν:

Η απόφαση υπ΄αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου λέει ότι για να αποκατασταθεί η δικαστική ανεξαρτησία, η ισοτιμία των εξουσιών και άλλα ηχηρά παρόμοια, πρέπει αυτές τις παράνομες αποδοχές του golden boy, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων, να τις πάρουν και οι Πρόεδροι των ανωτάτων δικαστηρίων και αναλογικά όλοι οι δικαστές! Δηλαδή αντί το Μισθοδικείο αυτό να κρίνει ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να κατέβουν οι παράνομες αυτές αποδοχές του golden boy, τις έδωσε και σε 6000 δικαστές και κατά συνέπεια, με βάση κάποιες άλλες αισχρές συνταγματικές διατάξεις, που τις αναφέρω παρακάτω, στα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και τους βουλευτές! Σχεδόν διπλασίασε τις αποδοχές όλων αυτών, τη στιγμή που ήταν ήδη ψηλότερες από τις αποδοχές όλων των άλλων υπαλλήλων και λειτουργών του Κράτους!!! Η απόφαση αυτή πάρθηκε κατά πλειοψηφία. Μειοψήφισαν οι τρείς καθηγητές της Νομικής που μετείχαν στη σύνθεση, των οποίων η γνώμη (και η αγανάκτηση!) καταγράφεται στην απόφαση και λέει προφητικά ότι, αν το δικαστήριο δώσει αυτά τα χρήματα στους δικαστές «…κινδυνεύει να εξουθενώσει τα οικονομικά της χώρας, με συνέπεια την πρακτική αδυναμία του Κράτους να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του». Κι αυτό έγινε και το ζούμε σήμερα στο πετσί μας! Πόσα ήταν αυτά τα χρήματα; Βγαίνανε πολύ πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ, για 6000 δικαστές, ως αναδρομικά μισθολογικών διαφορών, συν τις συνεπαγόμενες αυξήσεις μέχρι του διπλασίου των ήδη παχυλότατων μισθών τους. Με βάση αυτή την απόφαση αρ. 13/2006 του Μισθοδικείου σε κάθε δικαστή αναλογούσαν μαζί με τους τόκους κατά μέσο όρο κάπου 200.000 ευρώ μόνο από αναδρομικά! Δηλαδή επειδή η πατρίδα μας είχε την στραβή τύχη να παίρνει κάποιο κρατικό golden boy, αντισυνταγματικά και παράνομα, όπως το ίδιο το Μισθοδικείο έκρινε, υψηλότατες αποδοχές, έπρεπε γι΄αυτήν την παρανομία να …πληρώσει το κράτος στους δικαστές, τους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ πάνω από δύο δισεκατομμύρια ευρώ μόνο αναδρομικά για δήθεν μισθολογικές διαφορές και επιπλέον σχεδόν να διπλασιάσει τις ήδη κορυφαίες αποδοχές τους! Και νομίζεις αναγνώστη ότι η φρίκη τελειώνει εδώ; Γελιέσαι!

Διάβασε και αυτά:

Το Μισθοδικείο με αυτήν την κατάπτυστη, την αισχρή αριθμ. 13/2006 απόφασή του, λέει τα εξής: Ότι αφού ο νομοθέτης (δηλαδή η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δι΄εξουσιοδοτήσεως στους υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών – Επικοινωνιών) έδωσε τόσο υψηλές αποδοχές στον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων, στο κρατικό golden boy, έπρεπε να τις δώσει και στους δικαστές, κατά την αυθαίρετη ερμηνεία του άρθρου 88 παρ. 2 Συντ., για να αποκατασταθεί η ισοτιμία των εξουσιών και η δικαστική ανεξαρτησία (δηλαδή η ίδια η δημοκρατία μας!) και μη δίνοντας αυτή την αύξηση, τα νομοθετικά όργανα του Κράτους, η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχουν υποπέσει σε αδικοπραξία, περίπου εγκλημάτισαν, για να το πούμε απλά, με ζημιωθέντα θύματά τους όχι, όπως θα νόμιζε κανείς, τον λαό (που υποτίθεται ότι μετά το καίριο πλήγμα κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας, που κατέφερε ο νομοθέτης καθορίζοντας πανύψηλες τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ, στερήθηκε αυτός ο λαός ένα μέγιστο αγαθό, να δικάζεται δηλαδή από ανεξάρτητους δικαστές), αλλά τους ίδιους του δικαστές, τους οποίους πρέπει το κράτος να τους αποζημιώσει κατά το άρθρο 105 του Αστικού Κώδικα, που λέει ότι το Δημόσιο ευθύνεται για κάθε ζημία που προκαλούν τα όργανά του! Δηλαδή για να καταλάβεις καλύτερα, αναγνώστη (και στο εξηγώ πάλι όχι επειδή δεν έχεις μυαλό να καταλάβεις αλλά επειδή δεν το χωράει ο νούς σου), το Μισθοδικείο είπε τα εξής: Παράνομα και αντισυνταγματικά, κατά παράβαση του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ., η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τα νομοθετικά όργανα, έδωσαν στον πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων πανύψηλες αποδοχές, διπλάσιες από τις δικαστικές. Και για να εξαλειφθεί αυτή η παρανομία, θα έπρεπε να δώσουν τις ίδιες παράνομες αποδοχές και στους δικαστές!!!, να πολλαπλασιάσουν δηλαδή εκθετικά την παρανομία! Και επειδή δεν το έκαναν αυτό, παρανόμησαν (!) και γι΄αυτή την παρανομία, γι΄αυτήν την αδικοπραξία, οφείλει το Κράτος να αποζημιώσει τους δικαστές με το ισόποσο των μισθολογικών διαφορών τους για όλα τα επίδικα χρόνια, και πρέπει το δικαστήριο να επιδικάσει τις αποζημιώσεις! Όσο και αν σου φαίνεται απίστευτο αναγνώστη, είναι δυστυχώς γεγονός ότι αυτό το διεντέρευμα το περιέχει η απόφαση του Μισθοδικείου ως θεμελιώδη νομική σκέψη του! Φρίκη! Δηλαδή κατά το Μισθοδικείο η χειρότερη μορφή παρανομίας, η αντισυνταγματικότητα, πατάσσεται με την εξάπλωσή της διά δικαστικής αποφάσεως! Τι κι αν το άρθρο 93 του Συντάγματος απαγορεύει την εφαρμογή από κάθε δικαστήριο αντισυνταγματικού νόμου; Το έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια η πλειοψηφία του Μισθοδικείου. Ο Άρειος Πάγος σε απόφασή του (αριθ. 1589/2006 που εκδόθηκε λίγο πριν βγεί η φρικτή αυτή απόφαση του Μισθοδικείου) επί άλλου θέματος αλλά για τον ίδιο νομικό λόγο είπε ότι απαγορεύεται η «ισότητα της παρανομίας», δηλαδή είπε ότι αν κάποιος απολαμβάνει κάποιο παράνομο ως αντισυνταγματικό προνόμιο και η υπόθεση φτάσει στα δικαστήρια με αίτημα κάποιου τρίτου να εφαρμοστεί το προνόμιο, για λόγους ισότητας, και σ΄αυτόν, που τελεί στις ίδιες συνθήκες, δεν επιτρέπεται αυτό το αντισυνταγματικό προνόμιο να το εφαρμόσει το δικαστήριο και σε άλλες περιπτώσεις (και προσοχή, αναγνώστη, μην συγχέεις την περίπτωση αντισυνταγματικής παρανομίας με την παρανομία εκείνη που συνίσταται μόνο στην παραβίαση του ίδιου του άρθρου 4 του Συντάγματος περί ισότητος των ελλήνων, όταν δηλαδή ο νόμος καθ΄εαυτόν δεν είναι αντισυνταγματικός αλλά ρυθμίζει άνισα τα δικαιώματα προσώπων που τελούν στις ίδιες συνθήκες, οπότε χωρεί δικαστικό αίτημα για εξίσωση από όποιον υφίσταται την άνιση μεταχείριση).

Αυτή η απόφαση του Αρείου Πάγου (αριθ. 1589/2006) τινάζει και αναδρομικά στον αέρα το σύστημα των δικαστικών και βουλευτικών αποδοχών! Δεν έπρεπε να τη λάβει υπόψη το Μισθοδικείο; Δεν έπρεπε να πει στους ενάγοντες δικαστές ότι, κύριοι, εσείς ζητώντας εξίσωση με τις παράνομες, ως αντισυνταγματικές, αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ ζητάτε «εξίσωση στην παρανομία»; Το Μισθοδικείο όμως έκανε το εντελώς αντίθετο: Το παράνομο και αντισυνταγματικό, κατά την κρίση αυτού του ιδίου, μισθολογικό υπερπρονόμιο του ανωτέρω κρατικού golden boy το έδωσε και σε όλους τους 6.000 δικαστές! Πάρε όμως αμέσως ένα χαπάκι κατά της ναυτίας, αναγνώστη, γιατί θα ζαλιστείς με τα εξής: Το Μισθοδικείο με την υπ΄αριθμ. 13/2006 απόφασή του διπλασίασε τις ήδη υψηλότατες αποδοχές των δικαστών, και πρώτα πρώτα του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Πρόεδρος αυτού του Μισθοδικείου ήταν ο ίδιος ο τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου! Δικηγόροι του Κράτους σ΄αυτή τη δίκη ήταν κάποια μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που είχαν τεράστιο συμφέρον να…χάσει τη δίκη το Κράτος, να κερδίσουν οι δικαστές, διότι σύμφωνα με μια αισχρή διάταξη που μπήκε σαν τσόντα στο Σύνταγμα, το άρθρο 100Α, τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους παίρνουν αποδοχές ίδιες με τους δικαστές! Είναι εικόνα δικαιοσύνης αυτή ή θυμίζει ανοιχτοσκέλα, πρόθυμη να κάνει τα γούστα του οποιουδήποτε;

Γίνονται τέτοια πράγματα σε άλλη χώρα;

Πάρε όμως και άλλο χαπάκι, δύστυχε έλληνα, δύστυχε αναγνώστη, διότι θα ταραχθείς και με τα εξής. Κατά το Σύνταγμα (άρθρο 111 παρ. 2 που διατηρεί την ισχύ του Ζ/1975 ψηφίσματος, το οποίο διατηρεί σε ισχύ την από 22.12.1964 σχετική απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής) η βουλευτική αποζημίωση εξισώνεται με τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Αυτή η ρύθμιση έγινε το 1964 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, το Γέρο της Δημοκρατίας…, ο οποίος παράλληλα είχε διπλασιάσει τους δικαστικούς μισθούς- και ας μην αναλογιστούμε γιατί τα έκανε όλα αυτά τα φαύλα ο σχωρεμένος…. Λοιπόν, η κατάπτυστη απόφαση αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου στηρίχθηκε, όπως προανέφερα, στο σκεπτικό ότι παρανόμησαν οι βουλευτές με το να μην αυξήσουν τις αποδοχές των δικαστών. Αυξάνει, κατόπιν αυτής της παρανομίας, διπλασιάζει τις αποδοχές όλων των δικαστών και πρώτα πρώτα του Προέδρου του Αρείου Πάγου και αυτομάτως διπλασιάζονται, αφού εξισώνονται κατά το Σύνταγμα, και οι αποδοχές αυτών που παρανόμησαν, δηλαδή των βουλευτών!!! Πρόκειται για τα ποσά που είχαν μεταμορφωθεί σε «έκτακτη παροχή» στους δικαστές και σε 80% αύξηση και όπως μάθαμε πρόσφατα ζητούν ως αναδρομικά οι μισθολογικά ωφελούμενοι λόγω εξίσωσης συνταξιούχοι βουλευτές. Δηλαδή η αδικοπραξία – κατά την κρίση του ίδιου του Μισθοδικείου – της Βουλής, των βουλευτών, διπλασίασε τις αποδοχές των ίδιων των βουλευτών!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Βάλε κι άλλα θαυμαστικά, αναγνώστη, και ψάξε να βρείς που πήγε η βασική νομική αρχή που λέει ότι, ο εξ οικείου πταίσματος ζημιούμενος ού δοκεί ζημιούσθαι).

Τώρα σταμάτα, αναγνώστη, να παίρνεις χαπάκια για ν΄αναποφύγεις την ναυτία. Δεν οφελούν, δεν την αποφεύγεις με τίποτε. Διάβαζε αν αντέχεις: Λένε οι βουλευτές, λένε οι δικαστές, λένε οι πάντες, νομίζει και ο ίδιος ο απληροφόρητος λαός (δυστυχώς και η νομική επιστήμη δεν ασχολήθηκε επαρκώς με το θέμα και το μόνο που γράφτηκε ήταν μια στατιστικού και συγκριτικού περισσότερο περιεχομένου μελέτη ενός δικαστή, καθώς επίσης και μια μονογραφία σε νομικό περιοδικό από τον ίδιο τον δικηγόρο εισηγητή της εν θέματι απόφασης, η οποία μονογραφία έχει μεν μεθοδολογική πληρότητα – αν και παραλείπει να πεί το κρίσιμης σημασίας γεγονός ότι από το 1952 μέχρι το 1986 η νομολογία του ΣτΕ θεωρούσε τη διάταξη του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ. κατευθυντήρια και όχι επιτακτική και έτσι δεν επέτρεπε δικαστική αυθαιρεσία – αλλά από πλευράς ουσίας είναι απολύτως κενή!) λένε λοιπόν οι πάντες ότι για το θέμα υπάρχει δεδικασμένο, αφού έχουμε αμετάκλητη μάλιστα και όχι απλώς τελεσίδικη δικαστική απόφαση του Μισθοδικείου, που επιβάλλει όλη αυτή τη φρίκη, τις αυξήσεις των δικαστικών αποδοχών και κατά συνέπεια τις αυξήσεις των βουλευτικών αποδοχών. Ψέμα! Χυδαίο ψέμα! Κανένα δεδικασμένο δεν υπάρχει! Ποια είναι η πραγματικότητα;

Διάβαζε και κοίτα πως σε κοροϊδεύουν, αναγνώστη:

Κατ΄αρχήν η υπ΄αριθμ. 13/2006 αμετάκλητη απόφαση του Μισθοδικείου που δίνει τα δισεκατομμύρια ευρώ στους δικαστές, κατά συνέπεια και στα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και στους βουλευτές, επέλυσε, όπως επέλυσε, νομικό και όχι πραγματικό ζήτημα και επομένως, όπως ξέρουν οι νομικοί, δεν πρόκειται περί κατά κυριολεξία δεδικασμένου. Κατά δεύτερον, η απόφαση αυτή εκδόθηκε, πρόσεξε αναγνώστη, στις 7.11.2006. Αλλά στις 5.12.2006, δηλαδή σ΄ένα μήνα, εκδόθηκε από το ίδιο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, αντίθετη αμετάκλητη απόφαση, η αριθμ. 17/2006, που δεν δίνει τσακιστή δεκάρα στους δικαστές! Σ΄αυτή την απόφαση το ίδιο δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, αποδέχθηκε κατά πλειοψηφία την δίκαιη και σωστή νομικά και πραγματολογικά άποψη που είχε μειοψηφήσει στην αριθμ. 13/2006 απόφαση! Και επειδή στις σημερινές συνθήκες τυχεροί είναι οι τρελοί, εύχομαι ολόψυχα να τρελαθείς, αναγνώστη, μ΄αυτό που θα διαβάσεις: Σου είπα ότι στις 5.12.2006 εκδόθηκε η αριθμ. 17/2006 απόφαση του Μισθοδικείου που, αντίθετα με την αριθμ. 13/2006 απόφαση, λέει ότι δεν δικαιούνται τα δισεκατομμύρια οι δικαστές. Την ίδια όμως μέρα, 5.12.2006, σε μισή ώρα, εκδόθηκε μια άλλη, η αριθμ. 23/2006 απόφαση του ίδιου του Μισθοδικείου που αντιστρέφει πάλι τα πράγματα, ταυτίζεται με την αριθμ. 13/2006 απόφαση και ξαναδίνει στους δικαστές δισεκατομμύρια!!! Δηλαδή σε μισή ώρα παίχτηκαν και χάθηκαν στο βρωμερό καζίνο ενός ανωτάτου δικαστηρίου, του Μισθοδικείου, στις πλάτες του έλληνα φορολογούμενου δισεκατομμύρια ευρώ! Από την εποχή που οι πρωτόγονοι άνθρωποι μαζεύονταν σε κάποια σπηλιά και ο φύλαρχος «δίκαζε» τους ημιάγριους, από τότε μέχρι τις 5.12.2006 δεν εκδόθηκαν ποτέ και πουθενά την ίδια μέρα για το ίδιο ακριβώς νομικό θέμα δύο αντίθετες αποφάσεις του ίδιου ανώτατου δικαστηρίου! Αυτό έγινε μόνο στις 5.12.2006, στο Μισθοδικείο! Η ελληνική δικαιοσύνη στην πιο ελεεινή στιγμή της ιστορίας της! Ρωτώ: Ποιο δεδικασμένο δημιουργείται, βρε άθλιοι, και ποιο νομικό ζήτημα επιλύεται και ποια νομολογία δημιουργείται από δύο αντιφατικές αμετάκλητες αποφάσεις ανωτάτου δικαστηρίου που εκδίδονται την ίδια μέρα; Η απάντηση είναι : Κανένα! Βάλτε τα αν θέλετε με τον συντακτικό νομοθέτη που δεν πρόβλεψε μηχανισμό άρσης τέτοιας αντίφασης (όπως προβλέπεται από το άρθρο 100 Συντ. στην περίπτωση αντιφατικών αποφάσεων μεταξύ ανωτάτων δικαστηρίων οπότε το λόγο έχει αμετακλήτως το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) αλλά μην λέτε στον δύστυχο λαό ότι, τι να κάνουμε, υπάρχει δεδικασμένο και πρέπει να τα σκάσουμε σε δικαστές, βουλευτές και μέλη του ΝΣΚ.

Πάντως η τότε κυβέρνηση τρόμαξε ή έκανε πως τρόμαξε το φανταστικό δεδικασμένο και υποχωρώντας στις ιταμές αξιώσεις των δικαστών, τους έδωσε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΚΥΑ 2/1601/022/30.1.2008, υπογραμμένη και δημοσιευμένη στο ΦΕΚ δύο φορές, σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες!, απίστευτο, με τον ίδιο αριθμό!, απίστευτο, αλλά με παραλλαγμένο περιεχόμενο!, απίστευτο!!!, ρεζιλίκια πράγματα…) έδωσε, λέω, η Κυβέρνηση στους δικαστές δήθεν ως «έκτακτη παροχή», έτσι την ονόμασε,830.000.000 ευρώ που γράφτηκαν στους προϋπολογισμούς των ετών 2008, 2009, 2010, 2011, ουσιαστικά για να καλυφθούν οι αισχρά επιδικασθείσες αναδρομικές μισθολογικές δήθεν διαφορές τους (αυτό δεν το λέει η ΚΥΑ, το ομολογεί όμως ξεδιάντροπα το Ελεγκτικό Συνέδριο στην υπ΄αριθ. ΟλΕΣ 2078/2010 απόφασή του) και μάλιστα αυτή η ΚΥΑ, λόγω ιδίως της νομοτεχνικής αθλιότητάς της, αφήνει περιθώριο στους δικαστές να διεκδικήσουν και τα αναδρομικά και την «έκτακτη παροχή», σύμφωνα με την νομολογία των αριθ. 890/1956 και 1525/1966 αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι τους έβαλε μεν η ΚΥΑ τους δικαστές να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση (τι ξεφτίλα!) ότι παραιτούνται από έστω και επιδικασθέντα (!) αναδρομικά, αλλά η νομολογία αυτή του ΣτΕ λέει ότι η παραίτηση αυτή είναι άκυρη!

Επί πλέον με τροπολογία στο νόμο 3691/2008 για τη νομιμοποίηση μαύρου χρήματος έδωσε η τότε Κυβέρνηση στους δικαστές αύξηση περίπου 80%, και άρα από σπόντα (με το Ζ ψήφισμα και με τα άρθρα 111 παρ. 2 και 100Α του Συντάγματος) ίδια αύξηση στους βουλευτές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. «Έκτακτη παροχή» 830.000.000 ευρώ στους δικαστές συν αύξηση 80% των αποδοχών τους με 195.000.000 ευρώ γραμμένα στους ετήσιους προϋπολογισμούς, συν ανάλογες αυξήσεις, κατ΄επίπτωση, των αποδοχών των βουλευτών και των μελών του ΝΣΚ, ίσον το λιγότερο δύο δισεκατομμύρια ευρώ για τα παραπάνω χρόνια, πέρα και πάνω, όπως είπα, από τις ήδη παχυλότατες αποδοχές όλων αυτών! Αίσχος! Και μια σοβαρότατη παρενέργεια: Επειδή η Πολιτεία φοβήθηκε το μάτι της τους δικαστές, ψήφισε με τον ίδιο παραπάνω νόμο 3691/2008, άρθρο 57, ότι στο εξής απαγορεύεται να παίρνει κάποιος στον ευρύ δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από του Προέδρου του Αρείου Πάγου, διότι σου λέει θα έρθουν οι δικαστές και θα ζητήσουν νέα εξίσωση! Αυτός ο περιορισμός όμως έχει τη σοβαρότατη συνέπεια να μην μπορεί το Κράτος και όλος ο δημόσιος τομέας να ψωνίσει από τη διεθνή αγορά τις υπηρεσίες ικανών τεχνοκρατών, που φυσικά χρυσοπληρώνονται. Αλλά εδώ θα βάλω εγώ και το εξής προβοκατόρικο ζήτημα: Τι θα γίνει αν παρόλα αυτά δοθούν σε κάποιο πρόεδρο ανεξάρτητης αρχής ή ΔΕΚΟ αποδοχές υψηλότερες από του Προέδρου του Αρείου Πάγου, κατά παράβαση του άρθρου 57 Ν. 3691/2008; Η δική σου λογική απάντηση, αναγνώστη, είναι ότι η αρμόδια Αρχή θα απορρίψει τον σχετικό χρηματικό κατάλογο, δεν θα πληρώσει. Η λογική όμως του Μισθοδικείου λέει ότι αυτή η παρανομία θα συνιστά και παραβίαση του άρθρου 82 παρ. 2 του Συντάγματος, θα πλήττεται έτσι καίρια η δικαστική ανεξαρτησία, η ισοτιμία των εξουσιών, η ίδια η δημοκρατία μας, χαμός, και για την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης θα πρέπει αυτή η παρανομία να… εξαπλωθεί ιλιγγιωδώς, να δοθούν οι ίδιες αποδοχές και στους δικαστές, επομένως και στους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ! Και αφού δοθούν, αυτομάτως θα… νομιμοποιηθούν και οι παράνομες αποδοχές του προέδρου της ανεξάρτητης αρχής ή της ΔΕΚΟ, αφού πλέον θα είναι ίσες με εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου! Δηλαδή από τον νόμο στην παρανομία και από την παρανομία στον νόμο! Καταλαβαίνεις, αναγνώστη, πόσο τερατώδης και φαυλοκυκλική γίνεται η λογική της αριθ. 13/2006 αποφάσεως του Μισθοδικείου που μοίρασε τα δισεκατομμύρια στους δικαστές, στους βουλευτές και τα μέλη του ΝΣΚ; Με τέτοιες λογικές φτάσαμε στην χρεοκοπία! Τουλάχιστον ας ορθοφρονίσουμε για το μέλλον… Διότι επιτέλους μ΄εμάς ό,τι έγινε έγινε. Ας προσέξουμε τουλάχιστον για την νέα γενιά, γιατί αν εξακολουθήσουμε τέτοια αίσχη θα καταστρέψουμε την ζωή της, και αυτή θα μας καταστρέψει τον θάνατο – θα έρχεται και θα φτύνει στους τάφους μας.


Αναγνώστη, και κατά το Σύνταγμα, άρθρο 25, και κατά το νόμο, άρθρο 281 Αστικού Κώδικα, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος. Δηλαδή, δεν μπορείς κάποιο υπαρκτό δικαίωμα σου να το ασκήσεις, αν αυτή η άσκησή του υπερβαίνει προφανώς τα όρια της καλής πίστης, των χρηστών ηθών και τον οικονομικό και κοινωνικό σκοπό του δικαιώματος. Αν γίνουν δεκτά από ένα δικαστήριο, αν αποδειχθούν δηλαδή, γεγονότα που κατά καλόπιστη και ηθική κρίση, προσβλέποντας και στο οικονομικά και κοινωνικά δέον, συνιστούν κατάχρηση δικαιώματος, τότε η αγωγή του δικαιωματούχου απορρίπτεται. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτε πιο αντίθετο στην καλή πίστη, τίποτε πιο αντίθετο στα χρηστά ήθη, τίποτε πιο καταστρεπτικό οικονομικά, τίποτε πιο αντικοινωνικό από το να παίρνεις τις παράνομες και αντισυνταγματικές αποδοχές ενός ατόμου, ενός golden boy, και να τις επεκτείνεις σε όλους τους δικαστές, σε όλους τους βουλευτές, σε όλα τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και να διπλασιάζεις τις αποδοχές όλων αυτών, όταν μάλιστα ήδη βρισκότανε όλοι αυτοί στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας!

Έπρεπε λοιπόν το Μισθοδικείο, ακόμα και μετά την άθλια και αντιεπιστημονική παραδοχή των δικαιωμάτων των δικαστών, έπρεπε εφαρμόζοντας τα άρθρα 25 Συντ και 281 ΑΚ, αφού συνέτρεχαν όλοι οι παραπάνω όροι, να κρίνει και αυτεπαγγέλτως, αφού γνώριζε τα γεγονότα που επέβαλαν την εφαρμογή, ότι η άσκηση αυτών των δικαιωμάτων είναι καταχρηστική και ν΄απορρίψει τις αγωγές τους. Δεν το έκανε. Και το χειρότερο: Δεν προέβαλε το Δημόσιο τέτοια ένσταση! Φοβερό! Τρομερό! Αν ασκούσε ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος το Δημόσιο και την απέρριπτε το Μισθοδικείο, σίγουρα θα ξέσκιζαν όλοι οι νομικοί τα πτυχία τους, από ντροπή. Γιατί λοιπόν οι δικηγόροι του Δημοσίου, δηλαδή τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, δεν πρόβαλαν στο Μισθοδικείο αυτήν την ένσταση;Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι είχαν, όπως είπα, τεράστιο συμφέρον να χάσει το Δημόσιο, να κερδίσουν τη δίκη οι δικαστές, να διπλασιαστούν οι αποδοχές τους και κατά συνέπεια, κατά το άρθρο 100 Α Συντ, να διπλασιαστούν και οι αποδοχές των ίδιων των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Από όπου και αν πιάσεις την επίμαχη ληστρική απόφαση του Μισθοδικείου η βρωμιά της είναι ανυπόφορη. Διότι όποιος έμαθε νομικά σε πανεπιστήμιο και όχι σε αχούρι ευλόγως διερωτάται : Το Μισθοδικείο έκρινε (αισχρά) ότι η εξίσωση των αποδοχών των δικαστών προς εκείνες του μοιραίου golden boy, του προέδρου της ΕΕΤΤ, επιβάλλεται (τάχα) ευθέως από το Σύνταγμα, το άρθρο 88 παρ. 2, και άρα, κατά λογική συνέπεια, η καταβολή τους ήταν υπόθεση διατάκτου και όχι νομοθέτου. Γιατί λοιπόν έκρινε ως αδικοπραξία την παράλειψη του νομοθέτου να θέσει κάποιον νόμο περιττό, ίσως απλώς διευθετικό ήδη γεγενημένων (υποτίθεται) δικαιωμάτων; Βέβαια υπάρχει κάποιο δυσάρεστο προηγούμενο που ήθελαν να αποφύγουν οι δικαστές: Διότι κάποιους αυθαίρετους χρηματικούς καταλόγους που συνέταξαν άλλοτε οι δικαστές στη βάση δήθεν ευθέως στο Σύνταγμα εδραζομένου μισθολογικού δικαιώματός τους, απέρριψε εν ψυχρώ ο στιβαρός Αλέκος Παπαδόπουλος, Υπουργός κάποτε Οικονομικών, και δεν υποχώρησε ούτε όταν ο Εισαγγελέας Εφετών διέταξε (άκουσον, άκουσον!) τη σύλληψη της προϊσταμένης Δ.Ο.Υ Πειραιώς που, εκτελώντας εντολή του άξιου Υπουργού, αρνήθηκε να πληρώσει…

Αναγνώστη, τι έπρεπε να κάνει τότε, το 2006, η αγαθιάρα Κυβέρνηση Καραμανλή μόλις βγήκε αυτή η αισχρή απόφαση του Μισθοδικείου; Να σημειώσω ότι ο ίδιος ο Καραμανλής από τις αρχές ήδη του 2006 είδε τον κίνδυνο από τέτοιες δικαστικές αποφάσεις και μίλησε σχετικά στην Κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, αλλά δεν έγινε τίποτε… Τι έπρεπε όμως να γίνει αν η Κυβέρνηση ήξερε και είχε τη θέληση και το σθένος να κυβερνήσει; Έπρεπε αμέσως, αστραπιαία και δυναμικά να εκδοθεί καταλογιστική πράξη κατά του golden boy, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνικών και Ταχυδρομίων, στην εξής βάση : Αφού ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, έκρινε παράνομες και αντισυνταγματικές τις αποδοχές του κατά το ποσό που υπερβαίνουν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, καταλογίζω το υπερβάλον και διατάζω την επιστροφή του, καταλύοντας έτσι τη βάση της απαιτήσεως των δικαστών! Οπότε προκαλώντας το ίδιο το Κράτος παλινδικία (με κατάλληλη χρήση ενδίκων μέσων, όπως αναψηλάφιση των σχετικών δικών καθώς και ανακοπές κατά των απαιτήσεων για οψιγενή λόγο στο στάδιο της εκτέλεσης, κατ΄εφαρμογή και του αξιώματος sublata causa, tollitur effectus, αιρομένης της αιτίας αίρεται το αποτέλεσμα) θα κέρδιζε το Κράτος τις νέες δίκες και οι δικαστές θα έχασκαν περιμένοντας ματαίως τα αισχρώς επιδικασθέντα αρχικά δισεκατομμύρια ευρώ!

Αντί γι΄αυτό η τότε Κυβέρνηση τα χάρισε τα δισεκατομμύρια στους δικαστές και στους μισθολογικά αρκαντάσηδες αυτών, στα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και τους βουλευτές… Και μου έρχεται, ρε παιδιά, στο νού ένα περιστατικό που συνέβη στην αρχαία Αθήνα και το αναφέρει ο Στοβαίος: «Δημοκράτης ιδών κλέπτην υπό των ένδεκα απαγόμενον, Άθλιε, έφη, τι γαρ τα μικρά έκλεπτες αλλ΄ού τα μεγάλα, ίνα και εσύ άλλους απήγες!» Δηλαδή, Κάποιος ονόματι Δημοκράτης βλέποντας έναν κλέφτη να τον πηγαίνουν φυλακή οι έντεκα (δεσμοφύλακες), Ρε μαλάκα, του είπε, γιατί έκλεβες τα «μικρά», ψιλοπράγματα, και όχι «τα μεγάλα», τα δισεκατομμύρια, για να πήγαινες εσύ τους άλλους φυλακή, αφού τότε θα ήσουν εσύ νομοθέτης και δικαστής!

Νομικά και ουσιαστικά θεμελιώνεται και αποδεικνύεται το εξής απίστευτο: Ότι οι αποδοχές των λειτουργών των δύο τρίτων της κρατικής εξουσίας, της νομοθετικής και της δικαστικής (η άλλη είναι η εκτελεστική) διαμορφώθηκαν με μια ληστρική δικαστική απόφαση που καταλόγισε δήθεν αδικοπραξία στα νομοθετικά όργανα της δημοκρατίας μας: Είναι η αριθμ. 13/2006 απόφαση του δικαστηρίου του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγματος, του λεγόμενου Μισθοδικείου!…Αυτό είναι τρελό, είναι απίστευτο! Είναι το μεγαλύτερο, το πιο αδιανόητο σκάνδαλο! Και με ζώνουν φίδια, κροταλίες και βόες, ότι σ΄αυτό το σκάνδαλο βρίσκεται η βαθύτερη ρίζα όλων των σκανδάλων, από το Βατοπέδι μέχρι την παρακολούθηση των τηλεφώνων όλης της πολιτικής – και όχι μόνο – ηγεσίας της χώρας μας. Και ότι αυτά τα δισεκατομμύρια, των δικαστών, των βουλευτών, των μελών του ΝΣΚ, λόγω της εγγραφής τους στους πιο κρίσιμους προϋπολογισμούς των ετών 2008 μέχρι 2011, ήταν η μοιραία ποσότητα που έκανε το ποτήρι της χρεοκοπίας να ξεχειλίσει!

Πρόσεξε και αυτά, αναγνώστη. Το Μισθοδικείο καταλόγισε, όπως προανέφερα, αδικοπραξία (παράλειψη εξομοιώσεις των δικαστικών αποδοχών προς εκείνες του προέδρου της ΕΕΤΤ) στον νομοθέτη, του οποίου η έννοια συγκροτείται, κατά το άρθρο 26 του Συντάγματος, από την Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και θα έλεγε κάποιος ανόητος ότι η εν προκειμένω αδικοπραξία έχει τυπικό χαρακτήρα. Αλλά αυτή η «τυπική» αδικοπραξία του Προέδρου της Δημοκρατίας είχε το ουσιαστικότατο αποτέλεσμα ότι διπλασίασε τη χορηγία του, αφού κατά τον Ν. 565/1977 αυτή η χορηγία ανέρχεται στο 5πλάσιο της βουλευτικής αποζημίωσης, που, κατά τ΄ανωτέρω, διπλασιάζεται με τον διπλασιασμό των αποδοχών του Προέδρου του Αρείου Πάγου από το Μισθοδικείο! Καταλαβαίνεις αναγνώστη, πόσο βαριά είναι η προσβολή κατά του προσώπου του σεβαστού Προέδρου, να του καταλογίζεις αδικοπραξία και να τον… αμείβεις γι΄αυτήν με διπλασιασμό των αποδοχών του! Αλλά και οι αποδοχές του Πρωθυπουργού και των Υπουργών έχουν βάση υπολογισμού την (διπλασιασθείσα) βουλευτική αποζημίωση! Δηλαδή, αναγνώστη, το λατρευτό μας Μισθοδικείο, σε καιρό έσχατου δημοσιονομικού κινδύνου της χώρας μας διπλασίασε τις αποδοχές των λειτουργών του συνόλου της εθνικής ηγεσίας μας, του «δίφρου της πολιτείας», όπως έλεγαν σε άλλους καιρούς, και μάλιστα στη βάση μιας δήθεν αδικοπρακτικής συμπεριφοράς που της καταλόγισε.! Και δεν έχει καμιά σημασία αν η ηγεσία αυτή αποδέχθηκε ή αποποιήθηκε την «ευεργεσία», διότι, όπως προανέφερα, η αποποίηση αποδοχών από δημόσιο υπάλληλο ή λειτουργό είναι, κατά το ΣτΕ και τη θεωρία, άκυρη και ανίσχυρη. Καλά λέω εγώ λοιπόν, ότι αν αναλογιστούμε τις διαστάσεις του κακού που προκάλεσε η αριθ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, θα σκεφτούμε ότι τα αναστήματα των καθηγητών της Νομικής που μετείχαν στην σύνθεσή του και που εις μάτην αντέδρασαν, επισημαίνοντας δραματικά τον κίνδυνο δημοσιονομικής καταστροφής της χώρας, θα σταθούν κάποτε δίπλα στις μορφές των Τερτσέτη και Πολυζωίδη… Κάποτε, λέω. Όταν θα βγούμε από την απόλυτη ταραχή, οπότε με νηφιαλότητα θα γραφεί η ιστορία της κρίσης, και είμαι βέβαιος ότι τη σκοτεινότερη σελίδα της θα γεμίζει η αριθμ. 13/2006 επάρατη απόφαση του Μισθοδικείου.

Θα γράψω και κάτι ακόμα και θα το γράψω με πολύ δισταγμό, τρέμοντας, διότι φοβάμαι ότι όπου με βρείς, αναγνώστη, αν δεν με πλακώσεις στο ξύλο, πάντως σίγουρα θα με φτύνεις, θα με λές ψεύτη, απατεώνα, τι είναι αυτά που γράφεις! Διότι θα θεωρήσεις ψέμα μου, είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι συνέβη και το εξής: Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών δικάζοντας την πρώτη αγωγή δικαστή που στηριζόταν στην παραπάνω κατάπτυστη και αισχρή απόφαση του Μισθοδικείου, είπε (αριθμ. απόφασης 1445/2007) ότι αφού παρανόμησαν τα νομοθετικά όργανα του Κράτους, η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με το να μη δώσουν και στους δικαστές τις αποδοχές του golden boy, του Προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομίων, ανάγκασαν τους καημένους τους δικαστές να κάνουν αγωγές, κατά χιλιάδες, και αυτό προκάλεσε «εντυπώσεις στο ευρύ κοινό που δημιουργήθηκαν από δυσμενείς κρίσεις» κατά των δικαστών από τους δημοσιογράφους. Γι΄αυτά τα δυσμενή σχόλια καταδικάσθηκε το Δημόσιο να πληρώσει στον συγκεκριμένο ενάγοντα δικαστή, πέρα από τα αναδρομικά, χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη 5.000 ευρώ, δηλαδή ο λογαριασμός για το σύνολο των 6000 δικαστών βγαίνει 30.000.000 ευρώ! Πλήρωνε λοιπόν, φορολογούμενε αχάριστε λαέ, κόψτε το λαιμό σας και βρέστε να πληρώσετε κι εσείς, κωλόπαιδα άνεργοι και εξτρατσήδες, που ενώ έπρεπε να πανηγυρίζετε για τον διπλασιασμό των δικαστικών αποδοχών και των αποδοχών των βουλευτών και των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ενώ έπρεπε να παλαβώσετε από χαρά που οι δικαστές εξανάγκασαν το Κράτος να πληρώσει δισεκατομμύρια ευρώ σ΄αυτούς, στους βουλευτές και στα μέλη του ΝΣΚ και αποκαταστάθηκε μ΄αυτόν τον τρόπο η δικαστική ανεξαρτησία και η ισοτιμία των εξουσιών, δηλαδή η ίδια η δημοκρατία μας, εσείς οι τρισάθλιοι δυσαρεστηθήκατε, σχηματίσατε άσχημες εντυπώσεις εναντίον όλων αυτών!

Για τον ίδιο ακριβώς νομικό λόγο (μάλλον νομικό παραλογισμό) δικαιούνται και οι βουλευτές από το Δημόσιο (και ας μη μου πεί κάποιος νομικός φωστήρας ότι δεν δικαιούνται, βάσει της ανωτέρω αισχρής νομολογίας) από 5.000 ευρώ (πέρα από τα αναδρομικά τους) χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ο καθένας, διότι με το να μην αυξήσουν οι ίδιοι στο ύψος των αποδοχών του Προέδρου της ΕΕΤΤ τις αποδοχές των δικαστών, υπέπεσαν – είπε το ληστρικό Μισθοδικείο – σε αδικοπραξία η οποία προκάλεσε την αύξηση των αποδοχών των δικαστών, και άρα, βάσει του Συντάγματος, αυτών των ίδιων, των βουλευτών, που αναγκάστηκαν γι΄αυτό το λόγο να κάνουν αγωγές κατά του δύστροπου Δημοσίου, οι οποίες αγωγές προκάλεσαν επίσης, όπως όλοι γνωρίζουμε, δυσμενείς εντυπώσεις στο ευρύ κοινό και άρα και αυτοί δικαιούνται από το Δημόσιο όπως ακριβώς και οι δικαστές, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, την χρηματική ικανοποίηση των 5000 ευρώ, για ηθική βλάβη που προκάλεσαν οι ίδιοι στον εαυτό τους! Τρελά πράγματα! Ώστε βλαμμένοι οι δικαστές, βλαμμένοι οι βουλευτές, βλαμμένα τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους…., όλους τους βγάζει ηθικά βλαμμένους η λογική της παραπάνω απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών και δικαιολογεί για όλους 5.000 ευρώ στον καθένα για επανόρθωση της ηθικής βλάβης! Είναι δυνατό να πιστέψεις ότι συνέβησαν όλα αυτά, αναγνώστη; Είναι δυνατόν να φανταστείς τόσο τρελή την Δικαιοσύνη μας; Γι΄αυτό σου λέω, πρέπει να κυκλοφορώ καμουφλαρισμένος γιατί αλλιώς όπου με βρίσκεις θα με δέρνεις αλύπητα, θα με φτύνεις και θα με λές ψεύτη, τι είναι αυτά που γράφεις και μας αναστατώνεις! Αλλά δυστυχώς για σένα, αναγνώστη, και για ολόκληρο το λαό δεν είμαι ψεύτης… Να πώ παρεμπιπτόντως (αν αρμόζει) ότι εργασία μου σχετική με όσα διαβάζεις εδώ έθεσα υπόψη διακεκριμένων συνταγματολόγων και άλλων καθηγητών Νομικής, οι οποίοι όλοι συντάχθηκαν απολύτως και με την νομική και με την πραγματολογική επιχειρηματολογία μου.

Αναγνώστη, σε πλήγωσαν, το ξέρω, οι σκληρές αλήθειες που διάβασες. Σφίγγεται η καρδιά σου από πόνο για την αδικημένη Ελλάδα.

……………………………….

Πρόταση: Πρέπει να μελετήσουμε εντατικά, πολύ συστηματικά τους θεσμούς, να βρούμε τα κακώς κείμενα, έτσι ώστε στην προσεχή αναθεώρηση του Συντάγματος, που πρέπει να είναι σαρωτική, να βάλουμε γερά θεσμικά θεμέλια για μιά Νέα Ελλάδα. Σ΄αυτό αποβλέποντας, πρέπει και να τεθεί σε απόλυτη προτεραιότητα η κατάργηση των βρώμικων διατάξεων των άρθρων 82 παρ. 2, 100 Α και 111 παρ. 4, που αποτέλεσαν το συνταγματικό πρόσχημα για τα καταστροφικά μισθολογικά υπερπρονόμια των δικαστών, των βουλευτών και των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Γενικότερα πρέπει οι θεσμοί μας να μην επιτρέψουν ποτέ πιά σε κάποιους να νομίζουν ότι είναι «τη Παναϊας τα κάτας», γάτες, δηλαδή, της Παναγιάς, όπως λέμε οι Πόντιοι για όσους έχουν σκανδαλώδη προνόμια – και αυτοί είναι μυριάδες, σε όλο το κοινωνικό σώμα, από τους χρυσοκάνθαρους νεόπλουτους μέχρι τα πάμπολα τσιμπούρια στις ΔΕΚΟ και μέχρι τους εξουσιαστικούς τόπακες, που όλοι μαζί αυτοί κατάντησαν την γλυκιά Ελλάδα μας από Ευ σε Φευ του κόσμου…

Και κάτι ακόμα: Είναι χαρακτηριστικό της εθνικής παθογένειας το ότι δεν υπήρξε, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω, κανείς δικαστής, κανένας βουλευτής (όταν βγήκε στη σύνταξη…), κανένα μέλος του ΝΣΚ που ν΄αποποιήθηκε το αμαρτωλό χρήμα του Μισθοδικείου που όπως είπα παραπάνω μεταμορφώθηκε σε «έκτακτη παροχή» με την ΚΥΑ 2/1601/0022/30.1.2008 και σε αύξηση 80% με τον ν. 3691/2008. Πριν τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις προηγήθηκε, ως αιτία τους, η ηθική οριζοντίωση των ταγών μας αλλά και της ίδιας της κοινωνίας μας. Χαυνοπολίτες, εγω-πρόβατα πολιτικών τσελιγκάτων, αυτοί ήμασταν… Και αν μας τύχαιναν κάποιες άγρυπνες και ανήσυχες συνειδήσεις, τους απομονώναμε γρήγορα, τους περνούσαμε για ψώνια, κορόϊδα… Πρόσφατα μας παρηγόρησε το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Δυστυχώς όμως τα γεγονότα στο Σύνταγμα κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου έδειξαν ότι και αυτοί, λόγω ακριβώς της ανυπαρξίας μιας σφριγηλής κοινωνικής συνείδησης ως υποδομής τους, πάνε – μακάρι να βγώ ψεύτης – να κυριευθούν από αναρχικές δυνάμεις, που οδηγούν στο εσκαμοτάρισμα των κοινωνικών αγώνων – η λέξη εσκαμοτάρισμα χρησιμοποιήθηκε από τον Λένιν για τους Εσέρους, για τον αστόχαστο και αντικειμενικά βλαβερό για την εργατική τάξη υπερεπαναστατικό ζήλο τους. Πάντως οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι οι Αγανακτισμένοι ενέταξαν την ατομική πολιτική πράξη στη μαζική δράση και την έβαλαν στην καθημερινότητα. Δείχνει όμως η πορεία του Κινήματος αυτού ότι παράλληλα αν όχι πρωτίστως χρειαζόμαστε υψηλόφρονα στοχασμό των θεσμών, βαθιά, κοπιώδη μελέτη τους, με άγρυπνο ενδιαφέρον για την Δημοκρατία μας και με την επίγνωση ότι πατριωτισμός σημαίνει προπαντός σοβαρότητα – η Ελλάδα δεν υπάρχει για πλάκα! Γι΄αυτό λέω ότι πρέπει να κάνουμε προσωπική μας υπόθεση την αναθεώρηση του Συντάγματος, δηλαδή των θεσμών μας, να συμμετάσχουμε ο καθένας με υψηλής στάθμης πολιτική συνείδηση στη ζύμωση – και τους αγώνες! – ώστε να δημιουργήσουμε ένα ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ.

Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2011

http://goladas.blogspot.com/2011/12/blog-post_9233.html

——————————————————–

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»
Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS

Της Μαριλης Μαργωμενου – Καθημερινή

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ’ την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ’ εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ’ αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι’ αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ’ εμάς.

«Εβγαινα απ’ το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ’ αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ…». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ’ το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

———————————————

http://paganeli.wordpress.com/2012/01/07/%CE%B4%CF%8D%CF%83%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B5-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CF%81%CE%AF%CE%BE%CE%B5-%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B4/

Advertisements

17/09/2012 - Posted by | -παράνοια, -Κρίση, -Λαμόγια, -Νεοελληνικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

13 Σχόλια »

  1. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

    Σχόλιο από ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ | 17/09/2012

  2. εγώ παλληκάρι μου

    είμαι κιμπάρης κουβαρντάς large ένα πράμα…

    κοιτάω το σπίτι μου καλό μου παιδί και δεν κρυφοκοιτώ των αλλωνόνε τα χρυσά….

    γίνε και συ μπορείς…

    Σχόλιο από akrat | 19/09/2012

  3. Εδώ είναι η ουσία και προς αυτή τη κατεύθυνση πρέπει να προτρέπουμε τους αγώνες, δηλαδή στη τήρηση των νόμων από όλους στη διαφάνεια και στον έλεγχο και της μιας δεκάρας του δημόσιου χρήματος τ´ άλλα είναι για να διαιωνίζεται τοκαθεστώς και εσείις οι αριστεροί εύκολα αρπάζεται το δόλωμα.

    Σχόλιο από Κυριάκος | 11/10/2012

  4. siiiiiic!

    ———————————————————————————————

    Άρειος Πάγος: Αντισυνταγματικές οι περικοπές σε μισθούς δικαστικών
    14:11, 07 Νοε 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/110537

    Αντισυνταγματικές έκρινε ομόφωνα η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τις νέες περικοπές των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών (από 19 έως 24%) που προβλέπει το νέο Μνημόνιο.

    Ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την εισήγηση του αρεοπαγίτη Βασίλη Λυκούδη.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/11/2012

  5. Κρίμα έχασαν και τη λίγη εμπιστοσύνη του λαού που είχε προς αυτούς για λίγα χρήματα. Είναι και αυτοί υπεύθυνοι, γιατί δεν έκαναν αυτό που πρέπει κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της χώρας.

    Σχόλιο από Κυριάκος | 11/11/2012

  6. Γιαννης Αποστολίδης: Ενημερώνω τους φίλους του ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ότι μετά από αναφορά μου διεξάγεται δικαστική έρευνα όχι μόνο για τα ληστρικά αναδρομικά των δικαστών (μέσο όρο 140.000 ευρώ σε κάθε δικαστή και κάθε μέλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, συν αύξηση των υπέρογκων ήδη αποδοχών τους κατά 80% – αυτά έγιναν το 2008) και από ότι φαίνεται η υπόθεση θα πάρει απρόβλεπτες και από εμένα τον ίδιο διαστάσεις! Πρόσφατα ο δικαστικός συνδικαλισμός. αυτό το βουβόσκυλο που επί δεκαετίς δάγκωνε ύπουλα τον κρατικό προϋπολογισμό, ξαναχτύπησε με την κήρυξη ως αντισυνταγματικών των περικοπών των .( Ευτυχώς κοντά στον βασιλικό ποοτίστηκε και η γλάστρα, διότι το σκεπτικό της σχετικ΄’ης απόφασης του Μισθοδικείου, που δίκασε για τους δικαστές, δεν μπορούσε να μην ισχύσει και για τους μισθολογικά καταφρονημένους ένστολους). Πρόσεξε, συνειδητέ,πολίτη¨Για να δικαιολογήσουν οι δικαστές τη λεία που απεκόμισαν κατά τη ληστρική επιδρομή τους στο δύστυχο Κράτος μας, με όπλο την απόφαση αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου, την πιο βρώμικη που εξέδωσε ποτέ ελληνικό δικαστήριο, με την οποία εκβίασαν το Κράτος και πήραν τα αναδρομικά τους, είπαν σε αποφάσεις τους, του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών και της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ότι τα 140.000 ευρώ μέσο όρο που πήρε κάθε δικαστής ως ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ (έτσι τα λένε και οι ίδιοι οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποί τους) δεν ήταν … αναδρομικά και δεν οφείλονται στον εκβιασμό κατά της πολιτείας με την παραπάνω απόφαση (13/2006 του Μισθοδικείου) αλλά τους τα έδωσε, λένε, το Κράτος για τον μεγάλο φόρτο εργασίας τους τά έτη 2003 μέχρι 2007 λόγω των οικονομικών μεταναστών και των Ολυμπιακών Αγώνων!!! Το ξέρεις αυτό, πολίτη; Γι’ αυτό το χρήμα, το πιο βρώμικο που κυκλοφόρησε στη Χώρα, και ήταν σε χέρια δικαστών, έκαναν οι δικαστές , για να αποκρούσουν τις πρόσφατες μισθολογικές περικοπές τους, απεργία 5 μήνες, ενώ το Σύνταγμα τους το απαγορεύει, όπως και στους στρατιωτικούς! Για φαντασθείτε τι θα γινόταν αν και οι στρατιωτικοί, που είναι πραγματικά κατάφορα αδικημένοι, κάναν τέτοια απεργία! Και κάτι ακόμη: Ο εισηγητής της πρόστυχης απόφασης του Μισθοδικείου έγινε υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του δικαστού (και παχυλότατα ωφελημένου από την απόφαση) κ Πικραμένου!!! το δέ πρβωτοπαλλίκαρο του ληστρικού δικαστικού συνδικαλισμού, ο κ Αθανασίου, είναι υπουργός «Δικαιοσύνης». Και περιμένεις, αφελή έλληνα, να γίνει στη Χώρα κάποτε ήθική κάθαρση… Το συστημα είναι αμετανόητο…, άμον τον λύκον τιναν ετραυαγγέλιζαν κ’ εκείνος ερώτανεν τον ποπάν, Πόπα, τα πρόατας μερ είν! ΕΛΛΗΝΑ, ΑΓΩΝΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!
    Και κάτι εκτός θέματος: Τα πράγματα φαίνεται οτι οδηγούν στην ανάδειξή μου ως επόμενου προέδρου της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης… Όσοι με αγαπούν μπορεί να… μην με ψηφίσουν, γιατί ξέρουν τι δυσκολίες έχω να αντιμετωπίσω.Όσοι όμως αγαπούν την Εύξεινο Λέσχη μάλλον θα με ψηφίσουν, γιατί ξέρουν με πόση αυταπάρνηση θα δουλέψω για το καλό του σωματείου μας και γενικότερα του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Άλλωστε έχω δώσει δείγμα: Η οργανωτική δομή της ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΟΕ) ήταν έμπνευση και επεξεργασία δική μου, το λέω με περηφάνια – ήμουν Γενικός Γραμματέας της ΠΟΕ στο στάδιο της ίδρυσης της…Τώρα έχω κάποια σχέδια για την λεγόμενη ενότητα του οργανωμένου ποντιακού χώρου, που, πρέπει να πούμε, στον μέγιστο βαθμό επιτεύχθηκε με την ίδρυση της ΠΟΕ. Αλλά πάντως μένει μια εικόνα διχασμού… Πιστεύω ότι χρειάζεται τώρα μια συγκατάβαση από όλους..

    Σχόλιο από Ναιμεναλλάς | 06/02/2014

  7. […] αφιερώσει παλιότερα ένα θέμα. Σας το θυμίζουμε: “Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;?“ του Ανδρέα […]

    Πίνγκμπακ από Περί των ειδικών μισθολογίων, των δικαστών και της αφωνίας των πολιτικών…. « Πόντος και Αριστερά | 07/02/2014

  8. Τα περί δικαστών κ.λπ. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ. Γι αυτό και τα αναδείξαμε σε κύριο άρθρο του μπλογκ μας.

    Όμως αυτά που γράφετε για ΠΟΕ κυρίως και για «εύξεινο λέσχη» δευτερευόντως, μπάζουν δυστυχώς. Η ΠΟΕ θα μπορούσε να φέρει επανάσταση και αυτό περίμεναν όσοι συμμετείχαν από την αρχή στη συγκρότησή της. Αντιθέτως κατάστρεψε το οργανωμένο ποντιακό κίνημα, το ευνούχισε, καλλιέργησε το ραγιαδισμό, επιβράβευσε τους σφουγκοκολάριους, καθιέρωσε τους ημιμαθείς φανατικούς, υιοθέτησε μορφές προσωπολατρείας σαν κι αυτές που παλιότερα καλλιεργούσε το τανιμανιδέικο, εξευτέλισε το όποιο όραμα για το μέλλον, περιόρισε τους στόχους και τους ορίζοντες κ.λπ.

    Εμείς παρακολουθήσαμε από κοντά, έστω και μέσω αφηγήσεων φίλων, την κατάπτωση της ΠΟΕ. Τι να πούμε για τη χαμένη 10ετία; Για το ότι αντικαταστάθηκε ο τανιμανιδισμός με τον παρχαριδισμό. Ότι καταργήθηκε η ελευθερία της βάσης και των περιφερειών μ’ ένα σύστημα χουντικής έμπνευσης; Ότι διαλύθηκαν τα πλέον προχωρημένα τμήματα του ποντιακού χώρου. Και αντί ο χώρος να εξελιχθεί και να μοιάσει αυτούς που ήταν πιο μπροστά, τελικά τους καθήλωσε όλους στο υπόγειο; Ότι η εμπάθεια και η μικρομυαλιά οδήγησε στην αποχώρηση πολύ σημαντικών στελεχών, τα οποία σήμερα δεν θέλουν να ακούσουν λέξη για οργανωμένο ποντιακό χώρο, ΠΟΕ και Εύξεινο Λέσχη; Γιατί αν η Εύξεινος Λέσχη εξ αρχής έβαζε φρένο στον κατήφορο, δεν θα είχε εξαθλιωθεί και αδρανοποιηθεί τόσο πολύ ο ποντιακός χώρος.

    Εδώ και καιρό παρακαλάμε αυτούς που γνώρισαν την αθλιότητα από μέσα να τα διατυπώσουν με ένα άρθρο. Μας το υποσχέθηκαν και το περιμένουμε, ώστε να έχουμε καταγεγραμμένη την κατάπτωση σημείο προς σημείο.

    Εδώ μπορείτε να βρείτε το σύνολο των άρθρων, που συγκροτούν ένα ικανοποιητικό σώμα για την απόδειξη όλων όσων ανάφερα πιο πριν: https://pontosandaristera.wordpress.com/category/%CF%80%CE%BF%CE%B5/

    Σας ευχόμαστε ειλικρινά: εσείς να τα πάτε καλύτερα.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/02/2014

  9. Είναι οι δικαστές συντεχνία;
    Καπάκος Σταύρος|29.06.2014
    ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟGoogle +2 11 3
    Στις δημοκρατικές κοινωνίες ισχύει αυτό που ευφυώς υποστήριζε ο Αναξίμανδρος για την ισορροπία στη φύση. Η γη ισορροπεί επειδή ασκούνται πάνω της αντίρροπες δυνάμεις. Ισορροπία υπάρχει όταν οι δυνάμεις αυτές βρίσκονται μεταξύ τους σε «σχέση δικαιοσύνης». Αυτή η αντίληψη, που θα την ονομάζαμε σήμερα κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή, μου ήρθε στον νου μετά τις αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας για τις αμοιβές των δικαστών και των ενστόλων από τη μια και τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα ή την αντιμετώπιση των καθαριστριών από την άλλη. Πρόκειται για δύο μέτρα και δύο σταθμά, που δεν προοιωνίζονται θετικές εξελίξεις για μια κοινωνία που θέλει να λέγεται δημοκρατική. Δεν μπορεί τα θεμελιώδη δικαιώματα να υπάρχουν κατ’ αναλογίαν, ούτε να υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά για τους πολίτες μιας χώρας.
    Σε μια δημοκρατική κοινωνία πρέπει να υπάρχει ισότητα, όπως μας την κληροδότησε η Γαλλική Επανάσταση, διαφορετικά η διάκριση των πολιτών σε πατρίκιους και πληβείους τορπιλίζει την ισονομία και τις δημοκρατικές αρχές. Αν τα μέλη των ανωτάτων δικαστηρίων στη χώρα μας θεωρούν πως τα δικαιώματα υπάρχουν κατ’ αναλογίαν, αν δηλαδή ορισμένες φορές, όπως για παράδειγμα στη σημερινή εποχή της βαθιάς κρίσης, δεν είναι καθήκον της πολιτείας να μεριμνά ώστε να γίνονται σεβαστά στον μέγιστο βαθμό τα δικαιώματα στην Υγεία, την Παιδεία, την ελευθερία έκφρασης, την εργασία, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά λόγω «υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος» μπορούν να περικόπτονται, τότε η αρχή αυτή πρέπει να ισχύει για όλους τους πολίτες. Διαφορετικά η διάκριση δείχνει αντιδημοκρατική αντίληψη ακόμη κι αν επενδύεται με τον μανδύα της υψηλότερης -υποτίθεται- θεσμικής λειτουργίας του ρόλου κάποιας ομάδας, της δικαστικής εν προκειμένω.
    Οι ανώτατοι δικαστές, αν και ομνύουν στην ισότητα ως θεμελιώδη δημοκρατική αρχή, με τις αποφάσεις τους θεωρούν ότι οι ίδιοι και οι ένστολοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους πολίτες. Όσο δε κατεβαίνουμε σε αυτό που -λανθασμένα- θεωρείται κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας, όσο περνάμε από τις δικαστικές και τις στρατιωτικές αρχές, που αποκαλούνται σκληρός πυρήνας του κράτους, στους εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τόσο τα δικαιώματα μπορούν να περικόπτονται για λόγους «υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος».
    Αν είναι σωστό ότι οι άνθρωποι εκπαιδεύονται περισσότερο από τα δημόσια παραδείγματα, οι δικαστές των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας δεν δίνουν το καλύτερο παράδειγμα στους πολίτες. Ο πολιτικός, ο δικαστής, ο δημοσιογράφος, ο άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά, πρέπει να πείθει πρωτίστως με το προσωπικό του παράδειγμα. Ποιο είναι το προσωπικό παράδειγμα που δίνουν οι δικαστές στους πολίτες της χώρας που δοκιμάζονται σκληρά τα τελευταία χρόνια; Το δίκαιο του ισχυρού λόγω της ειδικής του θέσης στην εξουσία. Αυτό όμως προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών.
    Η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι τυφλή στις εξαρτήσεις από το κατεστημένο, πολιτικό και οικονομικό. Ευτυχώς έχουμε αρκετά δείγματα τέτοιας στάσης των δικαστών. Ταυτόχρονα, όμως, η Δικαιοσύνη οφείλει, κρατώντας τη ζυγαριά και το σπαθί, να προστατεύει πρώτα απ’ όλα τους αδύναμους από τις καταχρήσεις των ισχυρών. «Η ισότητα είναι το δίκαιον», έλεγε ο Αριστοτέλης, διαφορετικά οι δικαστές λειτουργούν ως συντεχνία. Και υποθέτω πως δεν θα το ήθελαν. Ή μήπως κάνω λάθος;

    http://www.avgi.gr/article/3159453/einai-oi-dikastes-suntexnia-

    Σχόλιο από δικαστικόφοβος | 29/06/2014

  10. […] -Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;? […]

    Πίνγκμπακ από -Ποιός θα δικάσει τους δικαστές; « Πόντος και Αριστερά | 09/09/2014

  11. […] -Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;? […]

    Πίνγκμπακ από -Ποιός θα σώσει το λαό από τις συντεχνίες; « Πόντος και Αριστερά | 01/10/2014

  12. […] -Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;? […]

    Πίνγκμπακ από -Μια πρόκληση για τον ΣΥΡΙΖΑ: Ο περιορισμός των μαφιόζικων ελίτ « Πόντος και Αριστερά | 10/01/2016

  13. […] -Αλληλεγγύη στους Δικαστές ?;?;? […]

    Πίνγκμπακ από -Είναι η Δικαιοσύνη διαπλεκόμενη και δεξιά; « Πόντος και Αριστερά | 27/10/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: