Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι «Μπάσταρδες της ΥΦΑΝΕΤ» στην παγίδα του εθνικισμού

Η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ψέμα!
.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση διαβάσαμε πολύ προσφατα  στο σάιτ της Κατάληψης της ΥΦΑΝΕΤ στη Θεσσαλονίκη που φέρει την υπογραφή της ομάδας  «Μπάσταρδες με Μνήμη».
 .
Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι το αντεξουσιαστικό πνεύμα ήταν κατ’ εξοχήν ουμανιστικό, τοποθετημένο εντελώς κατά των κρατών ως εξουσία ανεξαρτήτως διαχειριστή, εθνικού ή θρησκευτικού.  Ότι δεν ενοχοποιούσαν μαζικά πληθυσμούς, ότι δεν έκαναν καμιά εκχώρηση σε κανένα εθνικισμό ούτε και αποσιωπούσαν τις πρακτικές του ενός αναδεικνύοντας μόνο τα του άλλου.
 .
Δυστυχώς το κείμενο των «μπάσταρδων» κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα, καθώς είναι απελπιστικά μονόπλευρο και προκατειλημμένο προς όφελος κάποιων εθνικισμών που καθόρισαν εξίσου -αν όχι και περισσότερο- τη μοίρα της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης, όπως ο ελληνικός.
.
Το κείμενο είναι μονομερές και συγκαλύπτει τη βία του τουρκικού και βουλγαρικού εθνικισμού που ήταν οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι που οι λαοί σύρθηκαν στους Βαλκανικούς Πολέμους και σε μια φοβερή δεκαετία που τελείωσε 10 χρόνια μετά, με τη σφαγή και την καταστροφή της Σμύρνης.
 .
Από το κείμενο -που παρατίθεται μετά το δικό μας σχολιασμό-  λείπουν βασικά στοιχεία ιστορίας, που μας εμποδίζουν να καταλάβουμε το πόσο τελικά είναι  αντεξουσιαστική και φεμινιστική η ματιά των συγγραφέων
 .
Να ξεκαθαρίσουμε όμως ότι η κριτική μας είναι συντροφική και αφορά τα ιστορικά στοχεία του κειμένου, το οποίο ούτως ή αλλέως χαρακτηρίζεται από μια ευρηματική δομή. Να δηλώσουμε επίσης ότι συμφωνούμε απολύτως με την παρουσίαση της βίας της εξουσίας κατά του λαού και του κινήματος στα χρόνια που ακολούθησαν…
.
Ας πάμε όμως σ’ αυτά που διαφωνούμε: 
.
Πώς είναι δυνατόν να μιλάς για τη Θεσσαλονίκη και να αποκρύπτεις ότι υπήρξε η μήτρα του μιλιταριστικού, ρατσιστικού τουρκικού εθνικισμού, ότι εδώ αποφασίστηκε από τους Νεότουρκους -για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία- η οργανωμένη, κυνική και ψύχραιμη εξόντωση των διαφορετικών.  Ή ότι εδώ υπήρξε μεγάλη εστία του εθνικιστικού εβραϊκού σιωνισμού, που συγκρούστηκε κυρίως με την εβραϊκή αριστερά, αλλά και τους ορθόδοξους Εβραίους.
.
Όμως το βασικό στοιχείο της Θεσσαλονίκης του 1910 είναι η εκκίνηση μιας ακραίας εθνικιστικής διαδικασίας -με τους Νεότουρκους- που θα επιφέρει τις γενοκτονίες ολόκληρων λαών. Η σκληρή καταπίεση των χριστιανικών πληθυσμών θα υπάρξει σ’ όλη την έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1910. Και ακριβώς αυτή τη ρατσιστική πολιτική που εκπόνησαν οι Νεότουρκοι στη Θεσσαλονίκη θα την ολοκληρώσουν και θα τη «βελτιστοποιήσουν» λίγες δεκαετίες αργότερα οι Ναζί του Αδόλφου Χίτλερ, τα αδελφάκια των πρωτοναζί  Νεότουρκων της Θεσσαλονίκης.
.
Οι Νεότουρκοι ξεκίνησαν και κάτι άλλο το 1910:  Άρχισαν να μεταφέρουν Βόσνιους μουσουλμάνους στη σημερινή ελληνικήΜακεδονία με στόχο να την εκκαθαρίσουν βαθμιαία από τους χριστιανικούς πληθυσμούς και να πετύχουν τη δημιουργία ενός καθαρού τουρκικού κράτους, που τα εδάφη του θα βρισκόταν μεταξύ Θεσσαλονίκης και Κωσταντινούπολης.  Απλώς δεν πρόλαβαν. Τους πρόλαβε ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος!
.
Δηλαδή όντως το 1910 συνέβησαν φοβερά πράγματα.  Αλλά όχι αυτά που υπονοεί η αφίσα!
 .
Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η πλήρης κυριαρχία του φασιστικού, μιλιταριστικού Νεοτουρκικού εγκληματικού κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε κυριαρχήσει πραξικοπηματικά το 1908 (με τη βοήθεια και της παραμυθιασμένης και υπερτιμημένης Φεντερασιόν, π.χ. ο Μπεναρόγια συμμετείχε στην στρατιωτική προέλαση των Νεότουρκων προς την Κωσταντινούπολη).
 .
.
.
Ένα άλλο στοιχείο που αναδεικνυεται στην αφίσα και αποδεικνύει ότι εδώ δημιουργούνται νέοι μύθοι, είναι αυτά για τους  «αναρχοσοσιαλιστές της ΒΜΡΟ που οργάνωσαν την εξέγερση του Ίλιντεν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία  και τον ελληνικό και βουλγάρικο εθνικισμό»….  Πάλι μακρυά από την πραγματικότητα είναι νυχτωμένοι οι συντάκτες του κειμένου!!!
 .
Ε όχι και «αναρχοσοσιαλιστές» οι εθνικιστές του ΒΜΡΟ! Γιατί να έχει χαθεί τόσο πολύ η σημασία των όρων;
 .

Το ΒΜΡΟ εξαρχής υπήρξε εθνικά βουλγαρικό και εξέφραζε τον εθνοφυλετισμό, ο οποίος διεκδικούσε να εγκαθιδρύσει μια βουλγαρική εθνική επικράτεια στη θέση της πολυεθνικής Μακεδονίας .  Χαρακτηριστικές είναι οι διατυπώσεις του Γκότσε Ντέλτσεφ του ιδρυτή και ιδεολογικού πατέρα του   ΒΜΡΟ, ο οποίος μιλά για την  “…  άνοδο του βουλγαρικού ήλιου της ελευθερίας πέρα από τη Μακεδονία…”  και αλλού διατρανώνει περήφανα το γεγονός ότι: «..δεδομένου ότι είμαστε Βούλγαροι»,  » ……κοινή Βουλγαρική πατρική γη».
.
Είναι αλήθεια ότι το βουλγαρικό κομιτάτο  επεδίωξε να κρύψει την εθνικιστική του πρόθεση και γι αυτό προέβαλε το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες«, εννοώντας βέβαια όλους τους κατοίκους της Μακεδονίας, ελληνόφωνους, βλαχόφωνους, σλαβόφωνους, αλβανόφωνους κ.λπ.  και όχι τους Σλαβομακεδόνες, όπως προσπαθούν να οικειοποιηθούν το σύνθημα αυτό οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές και αλυτρωτιστές.
.
Αλλά η πραγματικότητα των προθέσεων του VMRO ήταν άλλη και την περιγράφει με σαφήνεια ο Χρίστο Τατάρτσεβ, ιδρυτικό στέλεχος της οργάνωσης: «Μιλήσαμε για πολύ ώρα [Σημ.: το 1893 στην Θεσσαλονίκη] για τους στόχους αυτής της οργάνωσης και τελικά καταλήξαμε σε αυτονομία της Μακεδονίας με προτεραιότητα στο Βουλγαρικό στοιχείο. Δεν μπορούσαμε να δεχτούμε την θέση της απευθείας ένωσης με την Βουλγαρία [Σημ.: Ανεξάρτητη χώρα με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου από το 1878] γιατί είδαμε ότι θα αντιμετωπίζαμε μεγάλες δυσκολίες με τις Μεγάλες Δυνάμεις και τις φιλοδοξίες των γειτονικών μικρών χωρών [Σημ.: Σερβία και Ελλάδα] και της Τουρκίας. Πέρασε από τις σκέψεις μας ότι μια αυτόνομη Μακεδονία θα μπορούσε ευκολότερα να ενωθεί με την Βουλγαρία αργότερα ή στην χειρότερη περίπτωση να παίξει έναν ρόλο ενωτικό για μια ομοσπονδία Βαλκανικών λαών.»
.

 Επίσης δείτε τι έλεγε ένα για την απάτη του μακεδονισμού ένα από τα πρωτοκλασάτα στελέχη των κομιτατζήδων, ο Βασίλ Τσακαλάρωφ από τη  Καστοριά:

«Αν και είχαμε πει να είμαστε κρυφά, παρ’ όλα αυτά όλοι μας κατάλαβαν, ακόμα-ακόμα και ο γραικομάνος παπάς Γκέρμαν ζήτησε να έρθει σε μας. Του επιτρέψαμε να έρθει. Αυτός ο αδελφός σε τέτοιο βαθμό είχε εξελληνιστεί, που άρχισε να μας μιλά και μια βουλγαρική λέξη έλεγε και δύο ελληνικές. Αναφερθήκαμε στο ζήτημα της εθνικότητάς του, αυτός προσπάθησε με κάθε τρόπο να μας αποδείξει ότι είμαστε Έλληνες! Αφού απέτυχε να παρουσιάσει τα στοιχεία που του ζητήσαμε, άρχισε να αναπτύσσει την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου του Μακεδόνα, ότι δεν είμαστε ούτε Έλληνες ούτε Βούλγαροι, αλλά είμαστε Μακεδόνες, χωρίς να σκεφτεί ότι στη Μακεδονία έχει και Τούρκους και Εβραίους και πολλά άλλα έθνη. Κάποιος που δεν γνωρίζει την ιστορία και αρχίσει να σου κάνει κήρυγμα για αυτήν είναι πολύ αστείο! Δεν θέλαμε να μπούμε σε περισσότερες διαμάχες μαζί του και γι’ αυτό τον σταματήσαμε».

Ωραίος  αναρχοσοσιαλισμός  συντρόφισες !!!!!
.
Επί πλέον, αυτό που δεν κατανοείται στη συγκεκριμένη προσέγγιση που αποτελεί προσφιλή αφήγηση των Σλαβομακεδόνων, Βούλγαρων και Ελλήνων εθνικιστών -ο καθένας για πάρτι του βέβαια- είναι ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία του 1903 ήταν διαφορετική απ’ αυτήν του 1821 και βρισκόταν σε ένα δρόμο εκδημοκρατισμού και απόδοσης ίσων δικαιωμάτων σε όλους τους λαούς. Η εξέλιξη αυτή ήταν απόρροια του Τανζιμάτ και ειδικά το νόμου Χάτι Χουμαγιούν που τέθηκε σε εφαρμογή το 1856.
.
Κατά συνέπεια ότι υπονόμευε τη διαδικασία εκδημοκρατισμού αντιπροτείνοντας εκ νέου τον εθνικισμό και τα εθνικά κράτη ως διάδοχο σχήμα, ήταν αντιδραστική πρόταση και εγκληματική για τους λαούς που η κυρίαρχη ελίτ τους  ΔΕΝ θα νικούσε και ΔΕΝ θα μπορούσε να εκκαθαρίσει εθνικά τον κατακτημένο χώρο. Η αντιδραστική δύναμη εκείνης της εποχής ήταν ο νεοφανής βουλγαρικός εθνικισμός ο οποίος υπονόμευσε με τη Μεγάλη Ιδέα του παμβουλγαρισμού την εσωτερική οθωμανική διαδικασία εκδημοκρατισμού και ενίσχυσε τις πλέον αντιδραστικές ρατσιστικές μιλιταριστικές δυνάμεις στο εσωτερικό του οθωμανικού στρατού ως αντίβαρο.
.
Ακριβώς γι αυτό η λεγόμενη «επανάσταση του Ίλιντεν» υπήρξε μια αντιδραστική χριστιανική εξέγερση ενός όχι καλά κρυμμένου βουλγαρικού εθνικισμού… που υπονόμευσε τις διαδικασίες εκδημοκρατισμού. Η μόνη επανάσταση που θα μπορούσε να είναι αποδεκτή από το επαναστικό κίνημα, ω! συντρόφισες της ΥΦΑΝΕΤ, θα ήταν μια καθαρά ταξική επανάσταση ΚΑΙ ΟΧΙ εθνική, όπως αυτή του Ίλιντεν!

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, την πιο θετική στάση εκείνη την εποχή την κράτησαν οι Έλληνες και η Ελλάδα. Κατ’ αρχάς οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υποστήριξαν όσο κανείς άλλος τη διαδικασία εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού της Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας, ως ένα μέσο προστασίας των πληθυσμών από τη διαίρεση και την  τυφλή εθνικιστική βία που αναπόφευκτα θα ξεσπούσε όταν άρχιζαν οι εθνικές συγκρούσεις. Ακριβώς γι αυτό το Οικουμενικό Πατριαρχείο -εκφράζοντας μια υπερεθνική προνεωτερική οικουμενικότητα- θα αντιδράσει σφοδρά στη διαδικασία της εθνικής διαίρεσης και της ανάπτυξης του εθνικισμού και θα εκδόσει το 1872 ειδική Συνοδική Καταδίκη του Εθνοφυλετισμού (ρατσισμού), όπου ο «φυλετισμός» χαρακτηρίζεται αίρεση και οι πιστοί καλούνται να τον καταπολεμήσουν. Η  εγκύκλιος αυτή θα ενοχλήσει σφόδρα όλους τους εθνικιστές της περιοχής, τους Βούλγαρους, τους Ρουμάνους αλλά και τους ελλαδικούς Έλληνες, οι οποίοι παρανόμως (με βάση το εκκλησιαστικό δίκαιο)  είχαν κηρύξει το 1833 το Αυτοκεφάλο της Ελλαδικής Εκκλησίας.

.

Ακόμα και η Ελλάδα ως έθνος-κράτος, μετά την ήττα του 1897 που την προκάλεσαν λίγοι θερμόαιμοι αξιωματικοί της Αθήνας, ακολούθησε την ήπια πολιτική αποφυγής εντάσεων και ενίσχυσης του εσωτερικού εκδημοκρατισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

.

Όλη αυτή την πορεία την υπονόμευσε ο βουλγαρικός εθνικισμός, που κάποιοι σήμερα τον θεωρούν «αναρχοσοσιαλιστικό»,  ο οποίος θα πυροδοτήσει ως αντίδραση τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό και θα βάλει την περιοχή μας σε μια διαδικασία διαρκών πολέμων, εντάσεων, σφαγών, ανταλλαγών πληθυσμών.

.

Σήμερα αποκρύπτεται ο αχρείαστος δολοφονικός ρόλος του βουλγαρικού εθνικισμού εκείνης της εποχής, που έπνιξε στο αίμα από το 1904 τις περιοχές των αβοήθητων και εγκαταλειμμένων  Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας (Αγχίαλος, Στενήμαχος, Φιλιππούπολη….), η ιστορία των οποίων έχει εξοβελιστεί από τη σύγχρονη μνήμη.

.

Το ίδιο προσπάθησε να κάνει και στην οθωμανική Μακεδονία, προκαλώντας την αντίδραση του ελληνικού εθνικισμού με τον Μακεδονικό Αγώνα. Και το ίδιο έκανε με τις σφαγές των άμαχων μουσουλμανικών  πληθυσμών στις περιοχές που κατάκτησε με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 .
Πόσο εντυπωσιακό θα ήταν το κείμενο εάν έλεγε όλη την αλήθεια και δεν παρουσίαζε την Ελλάδα και ειδικά τη Θεσσαλονίκη ως παγκόσμια πρωτοτυπία όσον αφορά τις μειονότητες, τους «άλλους», τους πολιτικά ή κοινωνικά διαφορετικούς από το κυρίαρχο μοντέλο.
.
Πόσο καλύτερα θα ήταν εάν το κείμενο των «μπασταρδισών της ΥΦΑΝΕΤ» έλεγε την αλήθεια. Ότι δηλαδή, από τη στιγμή που  επικράτησε ο εθνικισμός ως εργαλείο διαμόρφωσης των μεταοθωμανικών συνθηκών, όποιος καταλάμβανε τη Θεσσαλονίκη θα την μετέτρεπε σε εθνική πόλη και θα ακολουθούσε την παραδοσιακή πολιτική του έθνους-κράτους: Καταξίωση του κυρίαρχου και απαξίωση των διαφορετικών.
.
Εάν τη Θεσσαλονίκη την καταλάμβαναν οι Βούλγαροι θα την μετέτρεπαν με τη βία σε βουλγαρική πόλη.
.
Εάν τη Θεσσαλονίκη την καταλάμβαναν οι Σέρβοι θα την μετέτρεπαν με τη βία σε σερβική πόλη.
.
Εάν η Θεσσαλονίκη και η Κεντρική Μακεδονία γινόταν Εβραϊκό Κράτος, όπως επεδίωξαν οι Εβραίοι σιωνιστές χωρίς επιτυχία, θα την μετέτρεπαν με τη βία σε εβραϊκή πόλη.
.
Εάν η Θεσσαλονίκη παρέμενε στα χέρια των Νεότουρκων θα την μετέτρεπαν σε καθαρή τουρκική πόλη και κάπου στην Αττική θα υπήρχε ο προσφυγικός συνοικισμός της  Νέας  Θεσσαλονίκης κατά τον τύπο της Νέας Σμύρνης
.
Τελικά η Θεσσαλονίκη έπεσε στα χέρια των Ελλήνων, χάρη στον ελληνόφωνο μουσουλμάνο Ηπειρώτη Ταχσίν πασά, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη και παράξενη ιστορία
 .
Τελικά, πόσο διαφορετική είναι η πραγματική ιστορία από τη φαντασιακή πρόσληψη του παρελθόντος, η οποια επιπλέον είναι και πολύ εξουσιαστική  -γιατί αποδέχεται τις ερμηνείες των άλλων εξουσιαστών αντί να σταθεί εξίσου εχθρικά απέναντί τους.
 .
 Ας δούμε τώρα τo κείμενο των «μπασταρδισών της ΥΦΑΝΕΤ»:
.
.
Θεσσαλονίκη 1912-2012: Εκατό χρόνια, ελλάδας, πατριαρχίας, καπιταλισμού είναι αρκετά
 
Διωγμοί βούλγαρων και μουσουλμάνων το 1910-1922/ γκρέμισμα μιναρέδων/ κάψιμο των λαβυρινθοειδών πρόσφορων για εξεγέρσεις γειτονιών με την πυρκαγιά του 1917/ στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στην Καλαμαριά το 1922/ πογκρόμ Κάμπελ το 1931/ χαφιέδες και παρακρατικοί 3Ε του μεσοπολέμου/ κυνηγητό και εξορίες κομμουνιστών και αρχειομαρξιστών/ ιδιώνυμο Βενιζέλου το 1929/ αδιαφορία και συναίνεση για την εξόντωση 45.000 εβραίων κατοίκων της πόλης/ τάγματα ασφαλείας τη δεκαετία του ‘40/δολοφονία Λαμπράκη το 1963/ χούντα και αντιπαροχή/
.
Αρρενωπότητες Γκάλη-Γιαννάκη-Ζαγοράκη και των άλλων παιδιών/ εμετικά φασιστοσυλλαλητήρια για το Μακεδονικό στις αρχές του ’90/ ληστρική εκμετάλλευση Βαλκανίων/ σεξιστικά σκυλάδικα-ελληνάδικα-λαδάδικα/επισφάλεια και ανεργία/ μαύρη εργασία/ εκμετάλλευση μεταναστών-στριών/trafficking/ βιασμοί και κακοποίηση γυναικών/ φραπεδούπολη/ μικρομίζεροι, αρχοντοχωριάτες, εθνικοπατριώτες και θρησκόληπτα χαϊβάνια των Παπαγεωργόπουλου-Ψωμιάδη-Άνθιμου/ δολοφονία Τόνυ Όνουα το 2007/ κυριλοποίηση και ψευτογκλαμουριά/ ματσοκαγκουριά και χουλιγκανισμός/ εμπορευματοποίηση της ιστορίας από Μπουτάρηδες/ γκρέμισμα καστρόπληκτων και gentrification συγγρού με βαλαωρίτου/ εθελοντές και ΜΚΟ που εκτός από τις τσίχλες και τις αφίσες τώρα σας φταίνε και οι μετανάστες…πίσω και σας φάγαμε.
.
Η πολυεθνική Φεντερασιόν, οι αναρχοσοσιαλιστές της ΒΜΡΟ που οργάνωσαν την εξέγερση του Ίλιντεν ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία  και τον ελληνικό και βουλγάρικο εθνικισμό, οι αναρχικοί βαρκάρηδες των αρχών του 20ου αιώνα, η αρχειομαρξίστρια Ωραιοζήλη Λεβή που πρόδωσε την μεγαλοαστική καταγωγή της, τα κόκκινα σχολεία του μεσοπολέμου, οι εξεγερμένοι και οι εξεγερμένες του Μάη του ’36, ο μπαρμπα-Γιάννης Ταμτάκος, οι λαμπράκηδες και η γενιά του 114, οι αυτόνομοι εργατικοί και φοιτητικοί αγώνες στα τέλη του ’70, η άγρια νεολαία της προξένου κορομηλά, του ντορέ και της ναυαρίνου του ’80 και του ’90, οι καταληψίες των 00’s, οι εξεγερμένοι και οι εξεγερμένες του 2008 και οι αναδυόμενες αυτοοργανωμένες συνελεύσεις γειτονιών οπλίζουν τη μνήμη και τις δράσεις μας για την αναρχία και τον κομμουνισμό, ενάντια στο τρίπτυχο των συστημάτων εξουσίας: φύλο, φυλή και τάξη.
.
Μπάσταρδες με μνήμη
.
.
Και αν οι συντρόφισες απ’ την ΥΦΑΝΕΤ έψαχναν παλιούς  αναρχικούς, ας μην τους αναζητούν στους «βαρκάρηδες» που τους διεκδικούν σήμερα Βούλγαροι και Σλαβομακεδόνες εθνικιστές και στήνουν αγάλματα σε ανάμνησή τους. (Αλήθεια, πόσο παράξενο είναι να ήσουν αναρχικός και να σε διεκδικούν με πάθος οι πρώην σταλινικοί και νυν ακραίοι εθνικιστές στα Σκόπια και στη Σόφια!)
.
 .
Αν θέλουν να βρουν την ιστορία αυθεντικών επανασταστών, αναρχικών ή κομμουνιστών, με αγώνες μαζικούς, ας ρίξουν μια ματιά στην ιστορία των ζωντανών πληθυσμών που ζουν γύρω τους. Ας παραπέμψουν -εάν έχουν ξεπεράσει τα αντιπροσφυγικά αντιποντιακά συμπλέγματα- στους Μαχνοβίτες Πόντιους αναρχικούς και στην αριστερή παράδοση που έφεραν το ’22 στην ελληνική (πια) Μακεδονία και στη Θεσσαλονίκη οι Ποντοκαυκάσιοι, οι προοδευτικοί Μικρασιάτες και Κωσταντινουπολίτες. Και φυσικά στο εργατικό κίνημα που ανάπτυξαν όλοι μαζί, πρόσφυγες και ντόπιοι, Έλληνες και Εβραίοι, που είχε ως κορυφαία στιγμή το Μάη του ’36…  Και ας μην ξεχνούν οι συντρόφισες ότι η Ωραιοζήλη Λεβή δε συλλήφθηκε ούτε σε εβραϊκή ούτε σε «ντόπια» γειτονιά, αλλά στην προσφυγική γειτονιά της Αγίας Φωτεινής όπου λειτουργούσε το αρχειομαρξιστικό «Κόκκινο Σχολείο».
.
Εμείς χαρίζουμε στις συντρόφισες το άρθρο:
.

-Oι Έλληνες στο μαχνοβίτικο κίνημα

.

Καθώς και την εξαιρετική απαγγελία του «Ύμνου της Κομμουνιστικής Διεθνούς» στα ποντιακά του μπαρμπα Γιάννη Ταμτάκου – πρόσφυγα Μικρασιάτη από τις Φώκαιες της Ιωνίας και θύμα της Γενοκτονίας που οι Νεότουρκοι  την εμπνεύστηκαν και την οργάνωσαν στη μήτρα του τουρκικού εθνικισμού,  την  Θεσσαλονίκη της περιόδου 1908-1912:
.
Advertisements

25/03/2012 - Posted by | -προσφυγιά, -παράνοια, -Αναρχία, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Θράκη, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Κομμουνιστική Διεθνής, -Μνήμες, -Νεοελληνικά, -Περί έθνους, -εθνικισμός, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

23 Σχόλια »

  1. κατ’ αρχάς, όσα τανζιμάτ κι νομοθετούνταν, η διάκριση μεταξύ χριστιανού και μουσουλμάνου θα παρέμενε. ο τουρκομουσουλμανικός εθνικισμός δεν ήταν η αντίδραση στους χριστιανιιούς βαλκανικούς εθνικισμούς, ήταν αντίδραση στην με κάθε τρόπο προσπάθεια για εξάλειψη της παραπάνω διάκρισης. είτε οι έλληνες κ.ά. επεδίωκαν την εξάλειψη της διάκρισης αυτής μέσω της δημιουργίας και επέκτασης του εθνοκράτους τους είτε μέσω νομοθεσιών, οι τούρκοι θα αντιδρούσαν. εκδημοκρατισμός θα σήμαινε στην έσχατη συνέπεια ότι θα μπορούσε να υπάρξει χριστιανός σουλτάνος, ότι οι τούρκοι θα άφηναν με δημοκρατικούς θεσμούς να χάσουν ό,τι κέρδισαν με πολέμους 500 χρόνων. και το σημαντικότερο: ο εκδημοκρατισμός ήταν προϊόν της επαφής των οθωμανών τούρκων με τη δύση, επαφή η οποία συνεπαγόταν και την γνωριμία με την ιδέα του εθνικού κράτους. το ένα ήταν αναπόφευκτα συνεδεμένο με το άλλο. είτε οι έλληνες έφτιαχναν εθνοκράτος είτε δεν έφτιαχναν, οι οθωμανοί ερχόμενοι σε επαφή με τη δύση θα εφάρμοζαν τις ιδέες του εθνοκράτους εις βάρος των γηγενών πληθυσμών της μικράς ασίας. δεν είναι, λοιπόν, απλώς ένα ζήτημα του τύπου «και οι τούρκοι/εβραίοι/βούλγαροι, αν κράταγαν την θεσσαλονίκη τα ίδια θα έκαναν». κάθε άλλο.

    γκρέμισμα μιναρέδων; Το 1883 από τα 83 μικρά και μεγάλα τζαμιά και τεμένη του 1835 είχαν μείνει μόνο 59. Στα φορολογικά κατάστιχα του 1906 αναγράφονται μόνο 54, ενώ στα 1917 καταστράφηκαν δεκατέσσερα τζαμιά και τεμένη. Τα πιο πολλά τζαμιά και μικρά τεμένη είχαν καταστραφεί ολότελα ή είχαν ξαναγίνει εκκλησίες ήδη, όταν η Τούρκοι εγκατέλειψαν τη Θεσσαλονίκη το 1922 είναι ζήτημα αν είχαν μείνει καμιά εικοσαριά, κι αυτά από τα πιο ασήμαντα και σε όχι πολύ κατάσταση

    ποιών μιναρέδων; Στα 1734 από τα 30 περίπου τζαμιά της Θεσσαλονίκης 4-5 μόνον είχαν χτίσει οι Τούρκοι

    κάψιμο των λαβυρινθοειδών πρόσφορων για εξεγέρσεις γειτονιών με την πυρκαγιά του 1917; την λογική της ελληνικής συνωμοσίας για αποεβραιοποίηση μέσω της πυρκαγιάς και μεθοδευμένου εμπρησμού υιοθετούν και ακροδεξιοί. τα άκρα πάντα μοιάζουν. Πάντως η μισή περίπου πυρίκαυστη ζώνη ήταν εβραϊκή και στο βιβλίο αγοραστών οικοπέδων έως τον Απρίλιο 1923 το 57,6% των αγοραστών έχουν εβραϊκά ονόματα και το 29% ελληνικά

    3ε; από όσο ξέρω το εάμ, οι βασιλικοί και οι μεταξικοί ήταν φιλοεβραίοι, ενώ ο βενιζελικός χώρος ήταν αντιεβραϊκός.

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/03/2012

  2. Γιάννης
    αυτό δεν το κατάλαβα: «οι οθωμανοί ερχόμενοι σε επαφή με τη δύση θα εφάρμοζαν τις ιδέες του εθνοκράτους εις βάρος των γηγενών πληθυσμών της μικράς ασίας. δεν είναι, λοιπόν, απλώς ένα ζήτημα του τύπου “και οι τούρκοι/εβραίοι/βούλγαροι, αν κράταγαν την θεσσαλονίκη τα ίδια θα έκαναν”.

    Δεν θα έκαναν τα ίδια, όπως λέει το κείμενο; Δεν θα εθνικοποιούσαν με τη βία την πολυεθνική πόλη;

    Μπράβο παιδιά. Εξαιρετικό το κείμενο. Βάζει τα πράγματα στη θέση τους και κυρίως απαντάει στη μυθολογία που καλλιεργούν εδώ και χρόνια κάποιοι πανέξυπνοι σλαβομακεδόνες εθνικιστές, που υποδύονται τους αριστερούς -χωρίς να είναι- μαζί με κάποιους περίεργους νεοέλληνες παπαρολόγους. Γι αυτό και ο λόγος τους όπως αυτών της ΥΦΑΝΕΤ βασίζεται κυρίως στο εθνικό και όχι στο ταξικό.

    Επειδή δεν υπάρχει αντίλογος σοβαρός, βρίσκουν εύκολο έδαφος οι νέοι αντι-ελληνικοί εθνικιστικοί μύθοι σε πολίτες καλής πρόθεσης και αγωνιστικής διάθεσης.

    Σχόλιο από X | 25/03/2012

  3. Το κείμενο συνχίζει την προβοκατόρικη, συκοφαντική και αντιλαϊκή συμπεριφορά κάποιων φανατικών γράφοντας:

    «…αδιαφορία και συναίνεση για την εξόντωση 45.000 εβραίων κατοίκων της πόλης»

    Αγνούν οι συντάκτες του κειμένου για τη στάση που κράτησε η ελληνική αριστερά και το ΕΑΜ; Είναι ντροπή να ενοχοποιείται ένας ολόκληρος πληθυσμός μιας κατεχόμενης χώρας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους, επειδή κάποιοι συνεργάστηκαν με τον κατακτητή.

    Μου θυμίζει την αθλιότητα που συνέδεε τους πρόσφυγες συλλήβδην με το Κάμπελ
    Να σας θυμίζω εκείνη τη συζήτηση:

    «-Ρατσιστική, αντιπροσφυγική πρόκληση στη Θεσσαλονίκη απ΄ το “Ένεκεν”

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2011/06/22/eneke/

    Σχόλιο από Mατσουκάτες | 25/03/2012

  4. X,
    το ότι θα έκαναν τα ίδια είναι αποσπασματικό, γιατί μεταξύ άλλων κρατικά σχεδιασμένοι μουσουλμανικοί εποικισμοί της μακεδονίας και της θεσσαλονίκης και εξισλαμισμοί γίνονταν πολύ πριν από την εμφάνιση των νεότουρκων. περιεκτικό είναι να λέγεται ότι οποιαδήποτε ενέργεια εναντιωνόταν στον διαχωρισμό χριστιανού-μουσουλμάνου στην οθωμανική αυτοκρατορία (εθνοκράτος ή διεύρυνση των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων) θα αντιμετωπιζόταν από τους τουρκομουσουλμάνους («οθωμανούς»!) με βία.

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/03/2012

  5. Αν είστε πραγματικοί αντιεθνικιστές διαβάστε ένα εξαιρετικό κείμενο:

    «Έθνος και Εθνικισμός. Η αίρεση του Εθνικισμού»

    http://www.oodegr.com/oode/biblia/ethnik1/A3.htm

    Σχόλιο από Και άθεος και δίκαιος | 25/03/2012

  6. Να μια καλή περιγραφή της πολιτικής των νεότουρκων στην Θεσσαλονίκη το 1910:

    «Στις 10 Ιουλίου 1910, δύο μόλις χρόνια από το νεοτουρκικό κίνημα, η ελληνική εφημερίδα Νέα Αλήθεια της οθωμανικής, ακόμα, Θεσσαλονίκης έγραφε:

    «Αλλά για μας τους Έλληνες τι να πούμε; Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους απ’ τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε καθημερινά μια τόσο ζωντανή εικόνα διωγμών. Μας αφανίζετε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε τη δυστυχία που μας βρήκε τα δύο τελευταία χρόνια …για πιο λόγο υφιστάμεθα όλους αυτούς τους διωγμούς; Μας είχε δοθεί η υπόσχεση ότι κανείς δεν επρόκειτο να καταπατήσει τα δικαιώματά μας. Εν τω τούτοις, ψηφίστηκαν νόμοι που διατάσσουν το κλείσιμο των εκκλησιών μας, των σχολείων και των νεκροταφείων μας. Μας παίρνετε όσα μας ανήκουν και τα δίνετε σε άλλους. Φυλακίζετε τους ιερείς και τους δασκάλους μας. Ξυλοκοπείται τους πολίτες και από παντού ακούγονται θρήνοι και οδυρμοί.»

    Από το «Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού και οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών»

    http://www.dreampontos.com/forum/index.php?topic=1857.0

    Επίσης υπάρχει και το :

    «Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού»

    http://kars1918.wordpress.com/2010/06/10/turkish-nationalism/

    Σχόλιο από mr B | 25/03/2012

  7. Από την διήγηση της άλωσης της Θεσσαλονίκης στα 1430 του Ιωάννη Αναγνώστη:

    14. Θα έπρεπε να τους έβλεπες να μπαίνουν στην πόλη σαν σμήνος μελισσών ή σαν άγρια θηρία, να ωρύονται και να διψούν να μας θανατώσουν, να συνωστίζονται στην πόλη πεζοί και έφιπποι. Όταν όλη η Θεσσαλονίκη γέμισε και παντού υπήρχαν Τούρκοι, στους ιερούς ναούς, στα μοναστήρια, στους δρόμους και τις οικίες, εξελίχθηκε ένα δράμα που προκαλούσε δάκρυα και θρήνους. Αφού πλημμύρισαν την πόλη, άρχισαν βιαστικά να αρπάζουν ό,τι έβρισκαν […] Έσερναν λοιπόν μαζί άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ανθρώπους κάθε ηλικίας δεμένους σαν άψυχα ζώα και τους οδηγούσαν στο στρατόπεδό τους, έξω από τα τείχη της πόλης. Δεν θα μιλήσω καθόλου για τους πολυάριθμους νεκρούς που κείτονταν στα τείχη και τους δρόμους και δεν αξιώθηκαν ταφή,..και δεν ήταν μόνο άνδρες, αλλά και γυναίκες, και ανάμεσά τους κυρίως οι πιο ηλικιωμένοι και οι πιο αδύναμοι. Κάθε εχθρός έσπευδε να οδηγήσει έξω από την πόλη όσους αιχμαλώτιζε και να τους εμπιστευθεί στους άνδρες με τους οποίους μοιραζόταν τη σκηνή του από φόβο μήπως κάποιος ανώτερός τους τούς αφαιρέσει. Αν έβλεπαν πως κάποιος από τους αιχμαλώτους ήταν άρρωστος ή γέρος και δεν μπορούσε να ακολουθήσει τους υπολοίπους, τού έπαιρναν το κεφάλι χωρίς να το θεωρούν μεγάλη ζημιά. […] Αιχμαλώτισαν επτά χιλιάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών και των παιδιών […] Παντού κυριαρχούσαν οι θρήνοι και τα δάκρυα. Τα μωρά, που μέχρι τότε βρίσκονταν στην αγκαλιά των μητέρων τους και βύζαιναν ακόμη, έκλαιγαν σπαρακτικά αποζητώντας τες. Εκείνες, από την πλευρά τους, τριγύριζαν από εδώ και από εκεί αναζητώντας τα μικρά τους, θρηνώντας και δείχνοντας τα ματωμένα μάγουλά τους.

    15. Αφού οι Τούρκοι συγκέντρωσαν όλη τη λεία στις σκηνές τους ο στρατηγός της Δύσης έκανε εκ νέου την είσοδό του στην πόλη για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ότι δεν τους είχε ξεφύγει τίποτε από όσα ήταν κρυμμένα. Τότε ήταν που όλα στην πόλη ήρθαν τα πάνω κάτω και καταστράφηκε συθέμελα. Τίποτε, ούτε ιερός ναός ούτε μοναστήρι ούτε σπίτι, ακόμη και το πιο φτωχικό, δεν έμεινε ασάλευτο. […] Οι Τούρκοι άρχισαν να αφανίζουν την ομορφιά των εκκλησιών και διψασμένοι για χρήμα κατέστρεφαν τις άγιες τράπεζες …Η ίδια ιερόσυλη καταστροφή χτύπησε και τις ιερές εικόνες. Οι Τούρκοι άλλες τις έριχναν στη φωτιά…άλλες τις χρησιμοποιούσαν στην αγορά για να βάζουν πάνω τρόφιμα..

    16. […] Σύλησαν και κατέστρεψαν τους τάφους που έχτισαν κάποτε οι πρόγονοί μας και σκόρπισαν στη γη τα λείψανα που ήταν μέσα
    17. […] Όσους όμως ήταν φτωχοί και δεν βρήκαν τα μέσα απελευθέρωσης, οι Τούρκοι αφέντες τους τους έστειλαν στις δικές τους πατρίδες και τόπους […] Έβλεπες λοιπόν τους δυστυχείς να σκορπίζονται, άλλος στην Ανατολή κι άλλος στη Δύση. Κάποιοι Τούρκοι έπαιρναν τα παιδιά, κάποιοι άλλοι τους γονείς, κάποιοι άλλοι τις γυναίκες και έτσι όσους ένωσε η φύση, τους χώρισε συμφορά.
    18. […] Κράτησε για τον εαυτό τους δύο ιερούς ναούς, τη μεγάλη εκκλησία της Αχειροποιήτου Παρθένου στο κέντρο της πόλης και την ιερά μονή που τιμάται από παλιά στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου. […] Επιπλέον, επειδή έχτιζε εκ βάθρων στην Αδριανούπολη ένα λαμπρό λουτρό, διέταξε να αφαιρέσουν χίλιες πλάκες μαρμάρου και να τις μεταφέρουν εκεί για να φτιάξουν το δάπεδο του λουτρού. Τις πλάκες αυτές τις αφαίρεσαν σπάταλα οι άνθρωποί του από τους ιερούς ναούς και τα μοναστήρια.
    19. […] Αυτοί που τελικά επέστρεψαν στην πόλη μέχρι σήμερα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, είναι γύρω στους χίλιους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήρθαν από άλλες περιοχές.
    20. Όταν ο Μουράτ επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη (ήταν νομίζω, ο δεύτερος ή ο τρίτος χρόνος μετά την άλωση), για να τη δει […] Πρώτα απ’ όλα έβγαλε μια απόφαση που κανείς δε θα τη φανταζόταν ….να δημευτούν όλα τα μοναστήρια και οι εκκλησίες, να τους αφαιρεθούν και εμείς να περιοριστούμε σε συγκεκριμένο χώρο(*). […] χάρισε στους οικείους και τους αξιωματούχους του τα μεγαλύτερα και τα πιο όμορφα μοναστήρια, καθώς και τα ωραιότερα και πιο μεγάλα οικήματα. Σ’ εμάς άφησε μόνο τέσσερις εκκλησίες που ονομάζονται και καθολικές, μετά από παρέμβαση του ποιμενάρχη μας. Όρισε επίσης να δοθούν όλα τα άλλα οικοδομήματα και σχεδόν όλοι οι ναοί σε όσους θα ήθελαν να εγκατασταθούν στην πόλη από άλλα μέρη και στους Τούρκους που μεταφέρθηκαν από τα Γιαννιτσά. […]
    21. περίπου χίλιοι Τούρκοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη, πήραν σπίτια και εκκλησίες, τις οποίες μετέτρεψαν σε οικίες, και απλώθηκαν σε όλη την πόλη, που φόρεσε την ασχήμια σαν πένθιμο ρούχο. […] Κάποια από τα ιερά καθιδρύματα μετατράπηκαν σε κοινά καταγώγια…Κάποια άλλα διατηρούν απομεινάρια μόνο της παλιάς τους ομορφιάς…Τα περισσότερα κατέρρευσαν τελείως, ούτως ώστε να μην μπορεί κανείς να ξέρει την ακριβή τους θέση. Τα οικοδομικά τους υλικά εκλάπησαν και ξαναχρησιμοποιήθηκαν σε καινούργιες οικοδομές και κυρίως στο λουτρό που φαίνεται σήμερα στο κέντρο της πόλης. Μονάχα από τους πιο ηλικιωμένους μπορεί πια κανείς να μάθει τη θέση του ενός ή του άλλου ναού…Αυτό συνέβη σε όλους τους ναούς της πόλης. Τα μοναστήρια, από την άλλη….ερημώθηκαν, αφού οι μοναχοί διώχτηκαν και κατέφυγαν σε άλλες πόλεις…αφαιρέθηκαν τα στολίδια τους. Τα μάρμαρά τους ξηλώθηκαν από τα πατώματα και όλα τα άλλα υλικά…ήταν στη διάθεση οποιουδήποτε ήθελε να τα αρπάξει. Τα μοναστήρια σήμερα παρέχουν ένα άθλιο θέαμα που προκαλεί δάκρυα στην ψυχή όλων. […] Σήμερα, όλοι όσοι ποθούσαν να γυρίσουν από μακριά στην πόλη, μετάνιωσαν, όπως μετανιώσαμε κι εμείς που επιστρέψαμε, αφού όλες οι ελπίδες μας διαψεύστηκαν […]

    (*)δηλ. γκέτο

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/03/2012

  8. Πώς να κάνετε μια ελληνική πόλη πολυεθνική και πολυπολιτισμική α λα Τούρκα

    http://media.ems.gr/ekdoseis/makedonika/makedonika_01/ekd_pemk_01_papazoglou.pdf

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/03/2012

  9. Τι έχουν τα έρ’μα και ψοφάν? Υπάρχει περίπτωση οι Μπάσταρδες να δεχθούν έστω και ένα από τα επιχειρήματα του Π&Α και των λοιπών συντρόφων?
    Το μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης αριστεράς είναι ακριβώς ο τρόπος που συμπεριφέρεται σε ανερμάτιστους συλλογισμούς και ανισόρροπες, έωλες φαντασιώσεις λογιών λογιών αυτοαποκαλούμενων αριστερών και αντιεξουσιαστών. Αποκαλεί «συντρόφισσες» τις Μπάσταρδες ο Π&Α, δεχόμενος καλόπιστα τον αυτοπροσδιορισμό τους, αντί να τις σιχτιρίσει για τις βλακείες που γράφουν.
    Ας δηλώσουν επωνύμως το μίσος τους για κάθε τι ελληνικό αυτές οι Μπάσταρδες και ας μας πουν επίσης τι ακριβώς θέλουν να γίνει στη Θεσσαλονίκη και στη Μακεδονία. Και στη συνέχεια ας ισχύσουν οι νόμοι του κράτους ή ας κάνουν την επάνάστασή τους για να τους αλλάξουν.
    Μέχρι τότε, οι ανώνυμες κουκουλοφόρες Μπάσταρδες, θα λογίζονται ως ανόητες χουλιγκάνες.

    Σχόλιο από asarcikli | 26/03/2012

  10. asarcikli, για μας οι «Μπάσταρδες» είναι συντρόφισες που σε κάποια πράγματα κάνουν λάθος από άγνοια της πραγματικής ιστορίας.

    Στους κοινωνικούς αγώνες βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά. Και μόνο γι αυτό τις σεβόμαστε και συνδιαλεγόμαστε μαζί τους. Επίσης αποδεχόμαστε τον αυτοπροσδιορισμό τους: «Μπάσταρδες», όπως ακριβώς δεχόμαστε ότι υπάρχει και σλαβομακεδονική εθνογένεση.

    Επίσης, θεωρούμε ότι τα λάθη των ‘Μπασταρδισών» ηθικά είναι ελάχιστα μπροστά στα καθεστωτικά εγκλήματα που έχουν γίνει έως τώρα ενάντια στη Μνήμη των προσφύγων μας και στην πραγματική ιστορία. Εδώ ο ιεροφάντης της ελληνικής Ακροδεξιάς, ο Ιωάννης Μεταξάς, λάτρευε τους Νεότουρκους και τον Κεμάλ και του χάρισε το ’38 και την οδό του Αποστόλου Παύλου.

    Επίσης, είναι απείρως σοβαρότερη η «αθώωση» από τον Άρειο Πάγο των Έξη δολοφόνων, που τόσο αγώνα δώσαμε και εμείς για να σταματήσουμε την κατρακύλα, μαζί με κάποιους ελάχιστους φίλους ιστορικούς και κάποιες από τις προσφυγικές οργανώσεις. Συγκρίνεται η στάση Πόντιου Πιλάτου που κράτησε στο θέμα αυτό η ανεκδιήγητη ΠΟΕ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενεχειροδανειστών 😉 ); Και πόσες άλλες αμαρτίες έχουμε καταμετρήσει σε τούτο εδώ το μπλογκ από τους τ’εμέτερους υπηρέτες ενός αντιπροσφυγικού συστήματος;

    Με τις «Μπάσταρδες» θα τα βάλουμε τώρα; Που μάλλον είναι και πολύ συμπαθητικότερες από κάτι σκατόφατσες Ποντίων νταβατζήδων!

    Ομέρ ο μιγάς!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2012

  11. Άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε Ομέρ.
    Τι σχέση έχουν όλα αυτά που ανέφερες ,με το θέμα του ποστ?
    Τι σχέση έχουν με όσα λένε οι Μπάσταρδες?
    Γιατί εμφανίζεσαι ως υποστηρικτής κάποιων που έχουν αφιονιστεί με ανόητες, ανιστόρητες και ανθελληνικές φαντασιώσεις?
    Εδώ μιλάμε για την τρικυμία εν κρανίω του συγκεκριμένου γκρουπούσκουλου (αν συγκεντρώνουν ικανό αριθμό για να χαρακτηριστούν γκρουπούσκουλο).
    Τι μου τσαμπουνάς για Παρχαριδαιους, Μεταξάδες, Άρειους Πάγους κλπ?
    Θα ψάχνουμε με το στανιό να βρούμε ελαφρυντικά για τις ανοησίες οποιουδήποτε έχει χάσει τ’ αβγά και τα πασχάλια?
    Μήπως έτσι ομοιάζουμε κι εμείς με τους «Πόντιους νταβατζήδες» που αναφέρεις? Όποιος θεωρεί εαυτόν αριστερό, πρέπει να πληρώνει και τις μαλακίες του!

    ΥΓ: Από σένα πάντως δεν το περίμενα να μη σέβεσαι το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού σε κάποιον. Δεν παρέλειψες ούτε μια φορά να βάλεις εισαγωγικά και έτσι καταπάτησες βάναυσα αυτό το δικαίωμα των «συμπαθητικών» «συντροφισσών»: Είναι (και το βροντοφωνάζουν) Μπάσταρδες (χωρίς εισαγωγικά). Γιατί τις αμφισβητείς και τις προσβάλλεις?

    Σχόλιο από asarcikli | 27/03/2012

  12. οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες χτίζονται με κατ’ανάγκην βασική προυπόθεση την γενοκτονία των ντόπιων ιθαγενών κατοίκων.
    Την Θεσσαλονίκη την πήραν πίσω με αίμα και αμέτρητες θυσίες οι ντόπιοι, ιθαγενείς – γηγενείς κάτοικοί της. Αυτό τώρα για ένα μέρος της Αριστεράς θεωρείται εθνικισμός.
    Τους το αντιστρέφω και τους το επιστρέφω, με ευχή να μη βραχυκυκλώσουν: και η εβραική πολιτική στην Παλαιστίνη βοηθά ώστε η μονοεθνική Παλαιστίνη να γίνει πολυπολιτισμική.

    Σχόλιο από jay | 27/03/2012

  13. Φαντάζομαι ότι οι κοπελιές της Υφανέτ που υπογράφουν ως μπάσταρδες, θέλοντας να προκαλέσουν τους μικροαστούς της Θεσσαλονίκης (σιγά την πρόκληση!)μάλλον θέλουν να πουν με την υπογραφή που επέλεξαν ότι προέρχονται από μικτούς γάμους, όπως οι περισσότεροι σύγχρονοι Μακεδόνες, πλην ολίγων «καθαρών» που όσο περνούν οι γενιές θα γίνονται και λιγότεροι.

    Σχόλιο από mr Χ | 27/03/2012

  14. Το θέμα που θέτει η ανάρτησή σας, με έχει απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν και έχει τύχει να διαφωνήσω και με μέλη αριστερών οργανώσεων αλλά και αναρχικούς σε διάφορες συζητήσεις.
    Το έχουμε εξετάσει με πάρα πολλές διαφορετικές αφορμές: ο γνήσιος αντιεθνικισμός είναι βουνό.
    Πολλοί προσπαθώντας να δουν με μία αναθεωρητική ή ανατρεπτική ματιά την νεοελληνική ιστορία, φτάνουν στο άλλο άκρο, δηλαδή αγκαλιάζουν τους αντίπαλους εθνικισμούς στηλιτεύοντας μόνο τα λάθη ή τα εγκλήματα (που όντως υπήρχαν σε αρκετές περιπτώσεις) του ελληνικού.
    Αυτό δείχνει μία διάθεση τυφλής εναντίωσης, χωρίς καμία δικαιοσύνη, που είναι η βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε πολιτική πρόταση.
    Αν θέλω να «τη σπάσω» στους Έλληνες εθνικιστές, δε δικαιολογούμαι σε καμία περίπτωση να σηκώσω μία τουρκική σημαία ή να υποστηρίξω τους νεότουρκους, οι οποίοι είναι υπόλογοι για γενοκτονίες. Προβοκάρω, προκαλώ, δημιουργώ μία εντύπωση αλλά σε καμία περίπτωση δεν προτείνω ένα ιστορικό και ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο μπορεί να κινηθώ με αξιοπιστία.

    Σχόλιο από Πλάνητας | 27/03/2012

  15. «Βάζει τα πράγματα στη θέση τους και κυρίως απαντάει στη μυθολογία που καλλιεργούν εδώ και χρόνια κάποιοι πανέξυπνοι σλαβομακεδόνες εθνικιστές, που υποδύονται τους αριστερούς -χωρίς να είναι- μαζί με κάποιους περίεργους νεοέλληνες παπαρολόγους»

    Και κάποιους ελληνοεβραίους που κι αυτοί παρουσιάζονται ως αριστεροί, «αντιεθνικιστές» κλπ. αλλά στην ουσία έχουν καθαρά εθνοκεντρική/εθνικιστική (έως ρεβανσιστική) αντίληψη της ιστορίας της δικής τους και της Θεσ/νίκης.

    Σχόλιο από Πέτρος | 29/03/2012

  16. Δεν είναι σύντροφοι(σιγά μην είναι συντρόφισσες οι ψωνάρες) οι και καλά αναρχικοί της υφανετ,αλλά μικροαστοί κομπλεξικοί που ψάχνουν το οτιδήποτε ώστε να προκαλέσουν και να εξυψώσουν τον μικροαστό εαυτούλη τους πάνω από τον καθυστερημένο λαό.Τώρα τελευταία βέβαια,πέφτει τρελό ξύλο στη θεσσαλονίκη με φοβερές αλληλοκατηγορίες όπως καβάτζωμα σε καταλήψεις,ναρκοεμπόριο,σεξοεθισμό κ.ο.κ μην ασχολείστε παραπάνω με τα μικροαστικά ανιστόρητα βλαμμένα,ΔΕΝ είναι σύντροφοι,είναι καρκίνος μέσα στο κίνημα.

    διαβάστε να καταλάβετε το ποιόν τους
    http://www.aformi.gr/2012/03/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84/
    ή για τα λούμπεν αναρχοφασιστοειδή που τους δέρνουν.
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1389740

    Σχόλιο από αντιαναρχικός | 03/04/2012

  17. πρός το σχόλιο του Γιάννη: «Γι αυτό και ο λόγος τους όπως αυτών της ΥΦΑΝΕΤ βασίζεται κυρίως στο εθνικό και όχι στο ταξικό.»
    σε περίπτωση που δεν είναι αυτονόητο ας ειπώθει:
    όταν τα αφεντικά επιλέγουν μετανάστες χωρίς χαρτιά για να κάνουν τις όποιες σκατοδουλειές τους και μετά τους στέλνουν αποπάνω και για απέλαση απλήρωτους …….
    όταν βάζουν εργάτες να αλληλοσπαράζονται στη δουλειά για το ποιός θα επιβιώσει……..
    όταν οι βιοτεχνίες πάνε βουλγαρία και υπάρχουν εκεί εργάτες που λένε: «όχι, δεν θα δουλέψω για μισθό πείνας»………
    όταν…….

    το δικό μου το φτωχό και χωρίς πολλές ιστορικές γνώσεις μυαλό λέει ότι:
    ΕΠ ΜΑΓΚΕΣ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ!!!!!!!!!!
    ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ, απλά πληρώνουμε τα κερατιάτηκα του «ευρωπαϊδσταν» και μας βγάζουν στο σφυρί
    ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΣΦΑΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΝ ΧΑΖΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΧΕΙΡΟΓΩΓΟΥΝ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΦΡΕΝΟ ΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΣΤΑΡΑΤΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ

    τέτοιες προσπάθειες μοιάζουν όαση στην έρημο του φασισμού που μπρος τα μάτια μας βλέπουμε να εδραιώνεται σιγά σιγά

    Σχόλιο από petik | 24/04/2012

  18. poly oraia kritikh mpravo sas…………

    Σχόλιο από temeteron anarxokommounisths | 03/05/2012

  19. για αυτήν την..(ας μην την χαρακτηρίσω)κάνατε ολόκληρο ποστ?
    τα παιδιά στην υφανέτ κατ αρχήν δεν είναι αναρχικοί (κάθε χρόνο διοργανώνουν φεστιβάλ όπου διατρανώνουν το φρόνημα τους ως κομουνιστές).
    Κατ ουσίαν είναι ακόμα μια μεταμοντέρνα εκδοχή πλουσιόπαιδων που περισσότερο αποζητούν την πρόκληση παρά την αντικειμενικότητα-μιας και η ιδεολογία τους έχει μετατραπεί σε δόγμα και το δόγμα τους σε δεύτερη(φασιστική -ελιτίστικη )ορισμένες φορές φύση.
    τα παραπάνω αναφέρονται για να καταλάβει κανείς μέσα σε πιο πλαίσιο κινείτε και λειτουργεί η σκέψη τους.
    Για το εν λόγο κείμενο, όποιος τους γνωρίζει, καταλαβαίνει πως το γράψανε σκεπτόμενοι ως εξής
    α)ο ψωμιάδης ειναι πόντιος -και δεξιός
    β)η χρυσή αυγή στην ανάλυση της για το θέμα πόντιοι τούρκοι παίρνει το μέρος των ποντίων
    γ)κάποιες ομοσπονδίες ποντίων είναι εθνικιστικές
    Αφέλεια θα μου πείτε; Μπορεί. Αλλά επικίνδυνη αφέλεια από άτομα που καπηλεύονται τον όρο αναρχία ενώ οι ίδιοι δηλώνουν κομουνιστές(μύλος το μυαλό του μεταμοντέρνου-και μάλιστα είναι τόσο μύλος που ρίχνει νερό στον μύλο του κάθε εθνικιστή
    αλλά προφανώς το δόγμα (που λέγαμε παραπάνω)τους κάνει να αγνοούν τις επιπτώσεις της βλακείας τους -φτάνει αυτοί μεταξύ τους ικανοποιήσουν το «εγώ» τους.
    αλλά μέσα στην αναγκη τους για πρωτοτυπία -δεν μας λεν κάτι καινούργιο-μιας και στην ουσία αντιγράφουν κείμενα και λογικές κάποιων μικρο ομάδων του τροτσκιστικού χώρου αλλά και βουλγαρό εθνικιστικού τύπου ελληνόφωνα sites και blogs.
    Στην ουσία αναπαράγουν έναν εθνικιστικό λόγο (προσωπικά αν αυτός ο εθνικισμός είναι ελληνικός ή αλλότριος δεν με ενδιαφέρει).
    Ενδιαφέρει όμως τους ίδιους -στον βαθμό που δεν είναι ελληνικός-
    Μόνο που δεν ζούμε στα90ς όπου ήταν κάτι σαν μόδα στους επαναστατικούς χώρους η απαξίωση της ιστορίας των προγόνων μας -στην εποχή μας και ειδικά μέσα στο ανατρεπτικό κίνημα οι γόνοι ποντίων δείχνουν εξαιρετικό ενδιαφέρον για το παρελθόν τους και δεν μπορούν να παραπλανηθούν εύκολα από το μοντέρνο μετροπολιτάνικο ιδεολογισμό μιας παρέας σνομπιστών που ευελπιστεί να ονομαστεί πολτική κατάληψη ή οτιδήποτε άλλο.
    Τέλος αν κάτι έχει να προσφέρει το κείμενο των «ΜΠΑΣΤΑΡΔΩΝ ΥΦΑΝΕΤΑΙΩΝ», αυτό είναι πολύ γέλιο, γέλιο και οίκτο για την κατάντια στην οποία έχουν περιέλθει(εν μέσω κρίσης)

    Σχόλιο από JULIANO | 27/05/2012

  20. Οι συντρόφισσες από τη Φ.Υ. δεν λένε ανακρίβειες σε όσα αναφέρουν (αν εξαιρέσει κανείς το Ίλιντεν), απλά έχουν δύο ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ προβλήματα στο σκεπτικό τους:

    α) Έχουν υιοθετήσει όλα τα κλισέ μιας μεταμοντέρνας αντίληψης για την ιστορία, τα οποία δεν τις επιτρέπουν την πραγματοποίηση μιας «μεγάλης αφήγησης» για το ένθος, τη φυλή και το φύλο. Αντίθετα μέσω των «μικρο-ιστοριών», όπως και των «μικρό-κομμουνισμών», (όπως τιτλοφορείται άλλωστε και το φεστιβάλ τους) προσπαθούν να αναλύσουν την ιστορία της πόλης, απογυμνωμένη από τα ιστορικά συμφραζόμενα της εποχής.

    β) Η ανθελληνική τους συνείδηση, δυστυχώς παραμένει ανθελληνική και μόνο, δίχως να είναι ταυτόχρονα αντιτουρκική, αντιεβραϊκή κτλ. Το χειρότερο όμως είναι ότι μέσω ενός στείρου και αταξικού ανθελληνισμού παρουσιάζονται διάφορα ιστορικά γεγονότα τόσο ιδεολογικά φορτισμένα, που θα σιχαινόταν ακόμη και ο σύντροφος Βόλιν, ο οποίος στην «Άγνωστη Επανάσταση» είχε γράψει ότι ο αναρχικός ιστορικός δεν μπορεί παρά να στοχεύει όσο το δυνατόν περισσότερο στην αντικειμενικότητα των γραφόμενων του, κι ότι μόνο με αυτό τον τρόπο το κίνημα θα βοηθηθεί μέσω του ιστορικού λόγου.

    Παρόλα αυτά δε νομίζω ότι χρειάζονται δα και φοβερή ανάλυση οι δύο παράγραφοι που γράψανε οι κοπέλες.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 27/05/2012

  21. PORTA AUREA:Μπάσταρδες με αμνησία

    Τα λιμάνια μας πουλιούνται σε Τούρκους επιχειρηματίες,η Τουρκοκρατία εξιδανικεύεται από τον ΣΚΑΙ και τους λοιπούς, ενώ κάποιοι δήθεν επαναστάτες αναλαμβάνουν την υποστήριξή τους. Διότι πάντα στην ιστορία οι επιτήδειοι πηγαίνουν μαζί με τους αφελείς.Η ιστοσελίδα PORTA AUREA απαντά τεκμηριωμένα και στους μεν και στους δε:
    Μπάσταρδες με αμνησία

    Τον Νοέμβριο του 2012 κυκλοφόρησε (στη Θεσσαλονίκη) από τη συλλογικότητα «Μπάσταρδες με μνήμη» (ΜΜΜ) μια μελέτη με τίτλο «Μπάσταρδη μνήμη. 100 χρόνια Ελλάδας, πατριαρχίας, καπιταλισμού είναι αρκετά». Σκοπός της μελέτης είναι να αντιταχθεί στην κυρίαρχη ρητορεία περί «απελευθέρωσης της ελληνικής Θεσσαλονίκης». Το πόνημα αποτελείται από 336 σελίδες (με βιβλιογραφία 90 πηγών και βοηθημάτων) και σε αυτό αναπαράγεται αυτούσια η μονομέρεια που διέπει κάθε οπτική του πολιτικού αυτού χώρου, ιδιαίτερα όσον αφορά στην προσπάθεια να δειχτεί ποιος είναι «προαιώνιος εχθρός» (στην περίπτωσή μας: ο ελληνικός κρατικός εχθρός ενός αιώνα). Η Μπάσταρδη μνήμη (στο εξής Μ.Μ.) παρουσιάζει ενδιαφέρον όσον αφορά στην απαρίθμηση των απεργιών και των εργατικών αγώνων στην Θεσσαλονίκη μεταξύ 1908-1936. Εκτός αυτών, γίνεται αναφορά στις αρνητικές, κατά τις ΜΜΜ, για την Θεσσαλονίκη συνέπειες της κατάληψης της πόλης από τους Έλληνες το 1912. Θα άξιζε, λοιπόν, η παρουσίαση των αντιφάσεων και ανακριβειών της μελέτης αυτής. Ενώ ήδη από τον τίτλο του Μ.Μ. κανείς υποψιάζεται ότι η «πατριαρχία» εμφανίστηκε ή κυριάρχησε στην πόλη μετά το 1912, στη συνέχεια δεν διευκρινίζεται ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά αντίθετα υποστηρίζεται ότι «η πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη έδινε δυνατότητες ευκαιριών στις γυναίκες» (σ. 180) σε αντίθεση με την ελληνική Θεσσαλονίκη. Στην περιγραφή των συνθηκών ζωής των γυναικών ανά εθνότητα/θρησκεία, γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί το ισλαμικό φαινόμενο του χαρεμιού ως προϊσλαμικό και ως σχετιζόμενο μόνο με τις τουρκικές ελίτ (σσ. 43-45). Ουδόλως κάνει τις ΜΜΜ η αναφορά τους ότι στα χαρέμια εγκλείονταν συνήθως κοπέλες των άλλων (υπόδουλων) εθνοτήτων (σ. 44) να σκεφτούν για την ανάγκη αποτίναξης της οθωμανικής κυριαρχίας εξαιτίας της οποίας εμφανίστηκαν τα χαρέμια στην Θεσσαλονίκη. Ουδόλως κάνει τις ΜΜΜ να αναρωτηθούν για τα περί ίσων ευκαιριών των γυναικών στην ισλαμοκρατούμενη (πολυπολιτισμική) Θεσσαλονίκη και την εμφάνιση της πατριαρχίας μετά το 1912, το δικό τους συμπέρασμα (σσ. 42-49) ότι συγκριτικά με τις μη Μουσουλμάνες οι Μουσουλμάνες γυναίκες υστερούσαν κατά πολύ στα θέματα της παιδείας, της εργασίας, της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας μετακίνησης· ίσα ίσα, οι διαφορές αυτές δεν είχαν σημασία (σ. 49: «οι χριστιανές δεν είχαν καλύτερη μοίρα»). Ούτε θεωρούν αντιφατική την άποψη ότι «ώς το 1922 στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει ιδιαίτερη δραστηριότητα σε ό,τι αφορά το γυναικείο κίνημα» (σ. 224) και ότι στην πραγματικότητα το φεμινιστικό κίνημα εμφανίστηκε Θεσσαλονίκη μόνο μετά την Απελευθέρωση (σσ. 224-232), με την άποψή τους για μεγαλύτερες γυναικείες ελευθερίες και λιγότερη ή ανύπαρκτη «πατριαρχία» πριν από το 1912. Κι αυτό γιατί έτσι θα «έδιναν πάτημα στον εθνικισμό» των βαλκανικών κρατών του 1912. Σε μια καπνεργατική απεργία του 1914 η Φεντερασιόν έθεσε το αίτημα για χαμηλότερες αμοιβές των γυναικών (σ. 178) και οι εργοδότες αντέδρασαν κι έφεραν Μουσουλμάνες απεργοσπάστριες οι οποίες ξυλοφόρτωσαν τις Εβραίες εργάτριες (σ. 179): Το συμπέρασμα, σίγουρα, δεν μπορεί παρά να είναι ότι «σεξισμό» και «πατριαρχικό» πνεύμα επέδειξαν οι καπνέμποροι της Φεντερασιόν και οι Εβραίες εργάτριες· κι όχι η ελληνική κρατική παρουσία, που τάχα δια μαγείας εισήγαγε την μισθολογική διάκριση γυναικών-ανδρών. Καθώς και ότι στην πολυπολιτισμική πόλη οι Μουσουλμάνοι δεν είχαν δυσκολία να επιτίθενται στους Εβραίους συναδέλφους τους. Όμως, για το Μ.Μ., όλα αυτά δείχνουν ότι ο «εξελληνισμός» κατέστρεψε τις ίσες ευκαιρίες για τις γυναίκες. Ένα άλλο κεφάλαιο αφορά την δράση της ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), το Μ.Μ. παρουσιάζει ως αρχικό σκοπό της την «προστασία του βουλγαρικού στοιχείου στη Μακεδονία» (σ. 57). Δεν διευκρινίζεται από τι χρειαζόταν προστασία το μακεδονοβουλγαρικό στοιχείο. Αναφέρεται η αλλαγή του καταστατικού της ΕΜΕΟ προς μια πιο «αεθνική» και πολιτικά σεπαρατιστική κατεύθυνση στα 1897 (σ. 59 – στην πραγματικότητα, αυτό έγινε επισήμως στα 1902), αλλά όχι ότι παρά ταύτα, η «Μυστική Επαναστατική Οργάνωση της Μακεδονίας-Αδριανούπολης» παρέμεινε μια οργάνωση της οποίας τα μέλη και η ηγεσία ήταν Βούλγαροι. Υπερτονίζεται η διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστερής πτέρυγάς της, η οποία αφορούσε στον τελικό στόχο (ένωση ή όχι με την Βουλγαρία) και όχι στον προσωρινό στόχο της πολιτικής αυτονομίας, ο οποίος είχε υποστηριχθεί και από το βουλγαρικό κράτος και από τους Βερχοβιστές επανειλημμένα και χωρίς κανένα σοσιαλιστικό περιεχόμενο ή περίβλημα. Για το ιδρυτικό μέλος της ΕΜΕΟ, Χρ. Τατάρτσεφ, μια αυτόνομη Μακεδονία θα μπορούσε να ενσωματωθεί πιο εύκολα στη Βουλγαρία. Σύμφωνα με τα πρώτα κείμενα της Οργάνωσης στα 1897, συνταχθέντα από τους Πετρόφ και Ντέλτσεφ («Βουλγαρικά Επαναστατικά Κομιτάτα της Μακεδονίας και του βιλαετιού της Αδριανούπολης»), τα μέλη θα ήταν Βούλγαροι και θα αγωνίζονταν για την απελευθέρωση των Βουλγάρων στις περιοχές αυτές. Το Μ.Μ. αναφέρεται αποκλειστικά στις σποραδικές επιθέσεις κατά οθωμανικών στόχων στην Μακεδονία (σσ. 61-64), αλλά καμμία αναφορά δεν γίνεται για τις αναίτιες δολοφονίες κι επιθέσεις κατά Ελλήνων και Πατριαρχικών, ατόμων (δασκάλων, ιερέων, προκρίτων, εμπόρων, γηγενών και μη) αλλά και πληθυσμών χωριών, μεταξύ 1897-1903. Προφανώς, αποσιωπάται ότι η ΕΜΕΟ εξαρχής –κι όχι απλώς έπειτα από κάποια στιγμή– στόχο είχε όχι κάποια απλή προστασία των Βουλγαρομακεδόνων από τους Οθωμανούς ή και τους Έλληνες, οι οποίοι ακόμη δεν είχαν συστήσει ένοπλα σώματα, αλλά την βίαιη μεταστροφή των σλαβόφωνων Πατριαρχικών και Ελλήνων στην Εξαρχία διότι –κι αυτό αποσιωπάται– τέτοια μεταστροφή στην πλειονότητα των διεκδικούμενων περιοχών ήταν διαπιστωμένα αδύνατη με τα ειρηνικά μέσα της Εξαρχίας. Αν ο στόχος αυτός αναφερόταν, τότε η επιχειρηματολογία για αρχικά σοσιαλιστική ΕΜΕΟ (σ. 74: «είχε ένα σαφή χαρακτήρα αγροτικού ομοσπονδιακού σοσιαλισμού») στην οποία κατοπινά οι «δεξιοί» Βουλγαρομακεδόνες καταχθόνια διείσδυσαν και κυριάρχησαν (σσ. 61, 69, 73) θα έπεφτε στο κενό και φρόνιμα οι ΜΜΜ σιωπούν. Σοσιαλιστική ή μη, η ΕΜΕΟ στόχο εξαρχής είχε τους ελληνομακεδόνες. Άλλο ένα ζήτημα που αποσιωπάται είναι, όπως είπαμε, ο λόγος για τον οποίο χρειάζονταν προστασία οι Βουλγαρομακεδόνες. Πράγματι, στο 1ο κεφάλαιο (σσ. 27-41) δεν γίνεται καμμία αναφορά στην καταπίεση των χριστιανών της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς τον 19ο αι., μετά τα 1830 (δυσβάστακτοι τακτικοί κι έκτακτοι φόροι, εξισλαμισμοί, αγγαρείες, δουλοπαροικία, βιαιοπραγίες του ισλαμικού όχλου κατά χριστιανικών συνοικιών, νομική ανισότητα και τοπική άρνηση εφαρμογής των εξισωτικών μεταρρυθμίσεων, επεμβάσεις στην εκπαίδευση των χριστιανικών εθνοτήτων κ.ά.)· προφανώς, η υπενθύμιση εθνοθρησκευτικής καταπίεσης στη Μακεδονία από τους Τούρκους συνεπάγεται ταύτιση σε επίπεδο συμπερασμάτων, για το αναγκαίο της εκδίωξης των Οθωμανών, των ΜΜΜ με τους Έλληνες, Βούλγαρους, Σέρβους κ.ά. «εθνικιστές», ασχέτως του αν η προτεινόμενη επίλυση ήταν διαφορετική για κάθε πλευρά. Κι επειδή το αυτονόητο της οθωμανικής καταπίεσης είναι για τις ΜΜΜ επικίνδυνο ιδεολογικά, προτιμούν να το κουκουλώσουν: Και μάλιστα να ισχυριστούν, με μπόλικη μαρξική σάλτσα ότι οι αλυτρωτισμοί «στα Βαλκάνια και να ιδωθούν ως μια πολύ πετυχημένη μέθοδος πρωταρχικής συσσώρευσης ώστε η μη ανταγωνιστική φεουδαρχικού τύπου οθωμανική βαλκανική χερσόνησος να μετασχηματιστεί σε μια σύνθεση από σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη» (σσ. 105-106) – άσχετα αν οι Μαρξ-Ένγκελς είχαν αναφερθεί στην τουρκική καταπίεση και στην εξαιτίας της οπισθοδρόμηση της χερσονήσου του Αίμου. Εννοείται ότι οι Νεότουρκοι περιγράφονται ως απλώς «φιλελεύθερη-αστική δύναμη» (σ. 248), ίσως για να ωραιοποιηθεί στα μάτια των «αντιεθνικιστών» αναγνωστών η κατοπινή συνεργασία της αριστερής φράξιας της ΕΜΕΟ με αυτούς και η φιλική στάση της Φεντερασιόν (σσ. 71, 270). Καμμία αναφορά δεν γίνεται στο ότι μέσω νομοσχεδίων της οθωμανικής βουλής οι Νεότουρκοι έλαβαν μέτρα κατά των χριστιανικών εθνοτήτων, περιορίζοντας ακόμη και τον αριθμό των βουλευτών που αυτές εξέλεγαν, ενώ προχώρησαν σε αλλεπάλληλες δολοφονίες σημαινόντων μελών της ελληνικής κοινότητας. Όσον αφορά στον Μακεδονικό Αγώνα, στο Μ.Μ. διαβάζει κανείς την ανεκδιήγητη θέση ότι «Το ερώτημα αν χτύπησαν πρώτοι οι Βούλγαροι ή οι Έλληνες είναι άτοπο. Άσχετα με τον αν οι Βούλγαροι συγκροτούσαν ένοπλες ομάδες ενάντια στους Έλληνες και αντίστοιχα οι Έλληνες τους «Μακεδονομάχους» ενάντια στους Βούλγαρους, αργά ή γρήγορα τα δύο κράτη θα έμπαιναν σε διαδικασία εθνοκάθαρσης του μακεδονικού χώρου» (σσ. 82-83). Η θέση αυτή (που ούτε σε παιδάκια του δημοτικού δεχόμενα αναίτιες επιθέσεις από βίαιους συμμαθητές τους δε θα φαινόταν λογική ή ηθική), συνιστά εμμέσως -ηθελημένα ή μη, αδιάφορο- απόλυτη κάλυψη στην μονομερή τρομοκρατία της ΕΜΕΟ κατά των ελληνικών και πατριαρχικών πληθυσμών ώς το 1903. Οι ΜΜΜ με τον τρόπο που δείχνουν την «ισότητα των εθνικισμών και των εθνικιστικών εγκλημάτων» φαίνεται, είτε το θέλουν είτε όχι, ότι προτιμούσαν στα 1903 σφαγμένους ή προσφυγοποιημένους Ελληνομακεδόνες αντί για Ελληνομακεδόνες που απάντησαν με το ίδιο νόμισμα στην αναίτια βουλγαρική βία την οποία υφίσταντο πολύ πριν από το 1904: και τότε –κατ’ ευχή– δεν θα συνέβαινε καμμία επιπλέον εθνοκάθαρση του μακεδονικού χώρου, ούτε «αργά» ούτε «γρήγορα». Αλλά με τι συνέπεια λόγων μιλάνε για «εθνοκάθαρση» τη στιγμή που αποσιωπούν αιώνες μεθοδικής οθωμανικής εθνοκάθαρσης (με σφαγές, παιδομάζωμα, εποικισμούς και εξισλαμισμούς); Με ποια συνέπεια μιλάνε για εθνοκάθαρση που αργά ή γρήγορα θα έκαναν Ελλάδα και Βουλγαρία, τη στιγμή που περιγράφοντας τους Νεότουρκους ως απλώς φιλελεύθερους, δεν αναφέρουν ούτε την επίσημη απόφασή τους για εθνοκάθαρση-γενοκτονία των χριστιανών υποτελών της Αυτοκρατορίας αλλά ούτε και τις συστηματικές νεοτουρκικές ενέργειες εποικισμού της Μακεδονίας με ξενόφερτους ισλαμικούς πληθυσμούς ούτως ώστε να αποβεί αδύνατη η απόπειρα εκδίωξης των Οθωμανών; Η αλήθεια είναι ότι χωρίς τους βαλκανικούς πολέμους, το μόνο πρακτικά εναλλακτικό σενάριο της ιστορίας θα ήταν όχι μια υπερεθνική επανάσταση αλλά η εθνοκάθαρση εκ μέρους των Νεότουρκων. Ο Μακεδονικός Αγώνας προβάλλεται στο Μ.Μ., λοιπόν, ως απλώς ενάντιος στις εθνότητες της Μακεδονίας (σ. 92-93) και όχι ως έσχατη λύση αυτοάμυνας και ένοπλης αυτοπροστασίας (και διαμέσου αντεκδικήσεων) του μακεδονικού Ελληνισμού· οι Μακεδονομάχοι, γηγενείς (σλαβόφωνοι και μη) και μη, περιγράφονται ως «γκραικομάνοι» (σ. 97: βουλγαρικός και, σήμερα, σλαβομακεδονικός απαξιωτικός χαρακτηρισμός), ως ληστές κι εγκληματίες που «τρομοκρατούν τα βουλγαροχώρια» (σσ. 95, 99): Ίσως η ιδιαίτερη απέχθεια που κρύβουν οι χαρακτηρισμοί αυτοί προς τους σλαβόφωνους Έλληνες να οφείλεται στο ότι οι ομοϊδεάτες των ΜΜΜ όπως και οι βούλγαροι Κομιτατζήδες της περιόδου εκείνης, δεν μπόρεσαν να χωνέψουν την τόσο τεράστια διάψευση της θεωρίας τους για προκρούστειο περιορισμό των τοτινών μακεδόνων Ελλήνων αποκλειστικά στους μακεδόνες ελληνόφωνους Χριστιανούς. Πρέπει να έσπαγαν τα μούτρα τους καθημερινά σε αυτήν την σκληρή πραγματικότητα, οπότε απομένει η οργισμένη καταδίκη της. Επίσης, οι χαρακτηρισμοί αυτοί πρέπει να ιδωθούν υπό το φως της σχεδόν αθωωτικής παρουσίασης της ένοπλης τρομοκρατίας της ΕΜΕΟ (εναντίον και των σλαβόφωνων Ελλήνων/Πατριαρχικών) μεταξύ 1897-1908 και των στελεχών της, για να γίνει κατανοητό πόσο λίγη σχέση με σοβαρό ή ειλικρινή αντιεθνικισμό έχουν οι εξεταζόμενες απόψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο σλαβόφωνος Κώττας, ο οποίος αν και αποδεδειγμένα Έλληνας («ζήτω η Ελλάς», η τελευταία του φράση) ήταν συνδιαλλακτικός και πρόθυμος για αντιτουρκική ελληνοβουλγαρική συμμαχία («ας σκοτώσωμεν την αρκούδα και για το τομάρι είναι εύκολον να το μοιράσωμεν»), και ο οποίος είχε απαλλάξει την περιοχή του από αρκετούς Οθωμανούς σατραπίσκους περιγράφεται ως ένας κοινός εγκληματίας «χωρίς συγκροτημένες ιδέες ή ιδεολογία» (σ. 99), μάλλον επειδή δεν ήταν μορφωμένο κολλεγιόπαιδο σαν τους ιδρυτές της ΕΜΕΟ. Και ο καπετάν Άγρας, ο οποίος έδειχνε παρόμοια διαλλακτικότητα χαρακτηρίζεται ως κάποιος που απλώς ήθελε «να στρατολογήσει Βούλγαρους στο ελληνικό κομιτάτο» (σ. 99). Όσον αφορά την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Θεσσαλονίκη, σημειώνεται ότι «ο ελληνικός στρατός εισήλθε στην πόλη λεηλατώντας, σφάζοντας, βιάζοντας τον πολυεθνικό πληθυσμό της» (σ. 11). Επαναλαμβάνεται, δηλαδή, το γνωστό παραμύθι, το οποίο είτε είναι ανεπιβεβαίωτο είτε διαψεύδεται από τοτινές πηγές, αλλά και του οποίου η πηγή-ο ανώνυμος ανταποκριτής ήταν στην Κωνσταντινούπολη και όχι στην αποκλεισμένη Θεσσαλονίκη. Αλλού, επαναλαμβάνεται η γνωστή ρητορεία για απουσία υποκειμένου προς απελευθέρωση: «Μια πιο προσεκτική ματιά στην εθνογραφία μας φανερώνει την εσκεμμένη και επιτηδευμένη απόκρυψη/αποσιώπηση άλλων υποκειμένων και γεγονότων που δεν «βολεύουν» μια συνεκτική εθνική (πατριωτική) και αρρενωπή μνήμη. Για παράδειγμα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης για αρκετούς αιώνες κατοικούσαν εβραίοι, μουσουλμάνοι, χριστιανοί και ασχέτως με τo θρήσκευμα Έλληνες, Σλάβοι, Οθωμανοί, Αρμένιοι, Βούλγαροι, Αλβανοί κ.λπ. Ποιοι απελευθερώθηκαν, λοιπόν, και από ποιους;» (σ. 21). Η πληθυσμιακή σύνθεση της Θεσσαλονίκης θεωρείται ουρανοκατέβατη και θεϊκά απαραβίαστη, και δίνεται, ηθελημένα ή αναγκαστικά, συγχωροχάρτι στις εθνοκαθάρσεις των Οθωμανών. Διαφεύγει της προσοχής του Μ.Μ. τόσο ότι οι εκάστοτε κατακτητές και οι σύμμαχοί τους δεν απελευθερώνονται όσο και ότι στα 1912 υπήρχαν πληθυσμοί οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους κατακτητή της Θεσσαλονίκης. Έτσι, επειδή μια δήθεν αντιεθνικιστική τακτική το επιβάλλει, πρέπει να αποσιωπηθεί η πολιτική που οδήγησε στην συγκεκριμένη πολυεθνική Θεσσαλονίκη. Αλλά πώς μπορεί να υπάρχει υποκριτική και διαφορετική αντιμετώπιση των πληθυσμιακών αλλαγών; Ό,τι συμφέρει στα ιδεολογικά πλαίσια της πολεμικής («κατά του ελληνικού εθνικισμού») αποσιωπάται ή υπερτονίζεται κατάλληλα. Ωστόσο, ακόμη κι αν αυτό κάνει και η άλλη πλευρά, σε τι διαφέρει από εκείνη η οπτική του Μ.Μ.; Γεγονός είναι ότι παρ’ όλο που στο Μ.Μ. αναγνωρίζεται ότι στην Θεσσαλονίκη επικρατούσε ο εθνικισμός σε κάθε εθνοθρησκευτική κοινότητα (σσ. 137, 174), δεν γίνεται καμμία απόπειρα σύνδεσης του έντονου αυτού εθνοκεντρισμού-εθνικισμού με το οθωμανικό σύστημα του απόλυτου διαχωρισμού των υποτελών λαών κι ατόμων σε μιλέτ (θρησκευτικές ή εθνικές ομάδες). Ίσως δεν γίνεται, γιατί τέτοια σύνδεση θα έθιγε το «ιερό» οθωμανικό (ιερό, γιατί ήταν προ-ελληνικό, το οποίο κατέλυσαν οι «εθνικιστές» Έλληνες) καθεστώς, και συνεπώς αναπόδραστα θα ενίσχυε τις ελληνικές εθνοκεντρικές θέσεις περί τουρκοκρατίας και απελευθέρωσης. Ωστόσο, είναι προφανές ότι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία η πολυεθνικότητα υπήρχε στα λόγια. Κάθε κοινότητα ήταν υποχρεωμένη να μην αναμιγνύεται με τις υπόλοιπες. Αυτό προφανώς ενίσχυσε τον εθνοκεντρισμό στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι αρνητικές συνέπειες της ελληνικής Απελευθέρωσης τονίζονται ιδιαίτερα. «Οι μουσουλμάνοι και οι σλαβόφωνοι, ήταν οι πρώτοι που εκτοπίστηκαν βίαια τη δεκαετία του 1920 για να ακολουθήσει είκοσι χρόνια μετά, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η παγερή σιωπή και συνενοχή του ελληνικού πληθυσμού στη ναζιστική σφαγή των εβραίων» (σ. 12). Αλλά, αν η απόδοση συλλογικής ευθύνης του ελληνικού πληθυσμού στην ναζιστική γενοκτονία των Εβραίων δεν είναι λιγότερο ιδεολογικά ναζιστική, οι Μουσουλμάνοι έφυγαν χωρίς βία, σε αντίθεση με λ.χ. τους Σμυρνιούς, και αποζημιώθηκαν με τις, υπερδιπλάσιες των μακεδονομουσουλμανικών, περιουσίες των Μικρασιατών. Επίσης, αναφέρεται η προσπάθεια λήθης του οθωμανικού παρελθόντος: «Το έργο της λήθης ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες του1912 με την αντικατάσταση των οθωμανικών ονομάτων στις οδούς της πόλης από αρχαιοελληνικά, με το γκρέμισμα των μιναρέδων και των μουσουλμανικών τεμενών» (σ. 12). Επαναλαμβάνεται, δηλαδή η μονομέρεια στην αντιμετώπιση ίδιων πρακτικών, και η αποσιώπησή τους ανάλογα με το τι υπαγορεύει η πολεμική. Το ίδιο συμβαίνει με την αναφορά σε καταστροφές εβραϊκών και μουσουλμανικών νεκροταφείων (σσ. 141, 144): Απουσιάζει κάθε αναφορά σε ανάλογες οθωμανικές πρακτικές εις βάρος ελληνικών και εβραϊκών νεκροταφείων τόσο στις απαρχές της Τουρκοκρατίας όσο και στο τέλος της, ώστε να δειχτεί ότι το φαινόμενο αυτό εμφανίστηκε στην πόλη μαζί με τον ελληνικό στρατό στα 1912. Τα οθωμανικά ονόματα των οδών, που στα τέλη του 19ου αι. αντικατέστησαν τα ανεπίσημα λαϊκά, θεωρούνται τόσο σημαντικά, ώστε η αλλαγή τους να θεωρείται αποσιώπηση του παρελθόντος. Η πυρκαγιά του 1917 αφήνεται να εννοηθεί ότι έγινε επίτηδες από τους Έλληνες, σε συμφωνία με ακροδεξιές αντιεβραϊκές συνωμοσιολογίες, με συνειδητό σκοπό την οικονομικοκοινωνική και φυσική εξόντωση των Εβραίων (σσ. 12, 140), όσο κι αν η εβραϊκή πυρίκαυστη ζώνη ήταν μόνο η μισή της συνολικής ζώνης. Το Σχέδιο Εμπράρ αντιμετωπίζεται είτε ως όπλο εξελληνισμού (σσ. 140, 142-143) είτε (όντας ιπποδάμειας λογικής) ως όπλο κατά των αστικών λαϊκών εξεγέρσεων, τις οποίες τα στενοσόκακα βοηθούσαν (σ. 142). Πράγματι, το ιπποδάμειο σύστημα θεωρείται από την εμφάνισή του ως ειδικά εφευρεμένο διαβολικό όπλο κατά των λαϊκών εξεγέρσεων της Αρχαιότητας (σσ. 110-114). «Η ομάδα του Εμπράρ έχει σαφείς εντολές να υποβαθμίσει τα αλλόθρησκα μνημεία και τεμένη. Έτσι λοιπόν το κατά τα άλλα πολυβραβευμένο πολεοδομικό σχέδιο…αναδεικνύει μόνο τα μνημεία της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής… ενώ υποβαθμίζει και περικυκλώνει με πολυώροφες οικοδομές τα μουσουλμανικά τεμένη, τζαμιά και χαμάμ… οι εβραϊκές συναγωγές εξαφανίζονται σχεδόν ολοκληρωτικά από το χάρτη» (σ. 143). Το ότι τα εβραϊκά και ισλαμικά μνημεία κρίνονταν ως ασήμαντης ή μικρής αρχιτεκτονικής αξίας από μελετητές της τουρκοκρατούμενης πόλης (π.χ. P. Lindau 1888, Tafrali 1913, M. Bernard κ.ά.) σε σχέση με τα βυζαντινά· το ότι οι Οθωμανοί εξεπίτηδες δεν επέτρεπαν οι ορθόδοξες εκκλησίες να βρίσκονται πάνω στους κεντρικούς δρόμους και επέβαλλαν τα εβραϊκά και χριστιανικά θρησκευτικά κτήρια να είναι ταπεινά κι ασήμαντα, όλα αυτά δεν φαίνεται να απασχολούν τις ΜΜΜ, που ίσως φαντάζονται ότι τέτοιες πρακτικές στη Θεσσαλονίκη εγκαινιάστηκαν με την ελληνική κρατική κυριαρχία. Το ότι ο αρχαίος Πειραιάς ιδρύθηκε από την αμεσοδημοκρατική Αθήνα και ακολούθησε εξαρχής το ιπποδάμειο σύστημα δεν θεωρείται στοιχείο ικανό για την αθώωση του Ιππόδαμου ως εχθρού του λαού (σ. 114). Εννοείται ότι, πάλι χάρη σε δυο μέτρα και σταθμά, δεν κατακρίνονται παρόμοιες πολεοδομικές επεμβάσεις (π.χ. της πυρκαγιάς του 1890), δεν θεωρούνται επιχειρήσεις αποεβραιοποίησης ή εθνικής και ταξικής ομογενοποίησης, και φυσικά κάθε αναφορά στις δεκάδες επιδημίες και πυρκαγιές στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκης ακριβώς εξαιτίας της ανατολίτικης ρυμοτομίας απουσιάζει για ευνόητους λόγους (δεν ευνοεί την επανάσταση και το ξεσκέπασμα της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας). Πολύ σημαντική είναι η αναφορά στη σχέση εθνικού και κοινωνικού ζητήματος όσον αφορά στην τακτική της Φεντερασιόν (σσ. 173, 265-6, 269, 271-2), η οποία επικρίνεται στο Μ.Μ.: «το κοινωνικό ζήτημα διαπλέκονταν με το εθνικό, χάνοντας έτσι ένα σημαντικό μέρος της δυναμικής του. Το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετώπιζε η πολυεθνική και πολιτισμική Θεσσαλονίκη ήταν η ανάπτυξη των εθνικισμών» (σ. 174). Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν ήταν καθεαυτή η διαπλοκή του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα: ήταν ότι ορισμένοι από τους Εβραίους στα 1912 είχαν ξεπεράσει τα δίκαια όρια όσον αφορά στην ικανοποίηση του δικού τους εθνικού ζητήματος, και αντί να απαιτήσουν στα 1912-13 ισονομία και πλήρη μειονοτικά δικαιώματα, απαίτησαν την παλαιστινιοποίηση της Θεσσαλονίκης εκθέτοντας την πλειονότητα των Εβραίων της πόλης, σοσιαλιστών (παρά τον εμφανή αντισιωνισμό των Σαλονικιών σοσιαλιστών Εβραίων στα 1920: σ. 284) και μη, δηλητηριάζοντας τις εθνοτικές σχέσεις και προκαλώντας εναντίωση στους κοινωνικούς αγώνες μέσω της άθελης κι αναπόφευκτης ταύτισης των αγώνων αυτών με (εθνικιστικά) αιτήματα για απόσπαση της Θεσσαλονίκης από τους Έλληνες. Το ίδιο λάθος έκανε αργότερα ο Πουλιόπουλος με τα συνθήματα για ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη παραδεχόμενος εκ των υστέρων ότι: «ήταν τόσο άτυχα, ώστε άφηναν να δημιουργηθεί η τρομερή παρεξήγηση ότι επαναστατικός διεθνισμός δεν είναι τίποτα άλλο, παρά συμμαχία με τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Του κάκου προσπαθήσαμε να διαλύσουμε τη σύγχυση». Την ανυπαρξία εγγενούς διάστασης μεταξύ κοινωνικού κι εθνικού ζητήματος δείχνει άλλωστε η συμμετοχή Ελλήνων και ξένων αναρχικών στην Κρητική Επανάσταση και στον πόλεμο του 1897 (βλ. Σπ. Κουτρούλη, «Αναρχικοί – ριζοσπάστες στον αγώνα κατά της οθωμανικής κυριαρχίας και για την ελληνική ανεξαρτησία», Ρήξη τχ. 74). Παρά την έκκληση του ΜΜ «Σε καιρούς που τα αφεντικά φωνάζουνε για εθνική ενότητα, μιλάνε για εθνικό συμφέρον, μας ζητάνε να βάλουμε πλάτη στα κέρδη τους και ταφόπλακα στις επιθυμίες και τις ανάγκες μας» (σ. 23), η αναφορά των ιδίων ότι στην Θεσσαλονίκη των τελευταίων δεκαετιών της Τουρκοκρατίας είχε δημιουργηθεί μια «κοσμοπολίτικη τάξη με κοινά οικονομικά συμφέροντα (εύποροι χριστιανοί και Εβραίοι, προστατευόμενοι των Δυτικών, μαζί με τους Ντομνέδες κυριαρχούσαν στο εμπορικό επιμελητήριο)» (σ. 137) δείχνει ότι –όπως και τότε– αν κάποιοι σίγουρα δεν έχουνε πατρίδα, αυτοί είναι τα αφεντικά. Συμπερασματικά, το Μ.Μ. αποσιωπά πολλές πτυχές της πραγματικότητας της εποχής εκείνης, ώστε να παρουσιάσει μια πραγματικότητα στα μέτρα συγκεκριμένων πολιτικών επιδιώξεων. Πρέπει να φανεί ότι οι Οθωμανοί δεν ήταν καταπιεστικοί, ότι οι Έλληνες, Μακεδονομάχοι και κρατική παρουσία, ήταν τυραννικοί καθώς και ότι η βουλγαρική ΕΜΕΟ αγωνιζόταν για το όραμα μιας υπερεθνικής σοσιαλιστικής Μακεδονίας. Οι «Μπάσταρδες με μνήμη», με τις τόσες αποσιωπήσεις μάλλον αποδεικνύεται πως όχι μόνο μνήμη δεν διαθέτουν αλλά κι ότι πάσχουν από βαριά αμνησία.

    Σχόλιο από DIHAD | 13/02/2013

  22. Τα λάθη των μπάσταρδων με αμνησία
    Ιστορικά γεγονότα, καταστάσεις. Αναδρομές και διευκρινίσεις.

    Τα λάθη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 6:09 pm

    http://www.anarxeio.gr/files/pdf/Bastards2012.pdf
    (ενδιαφέρον και πλήρες κείμενο, που βγάζει όλα τα κολλήματα του αναρχισμού που περνάει την προσωπολατρική του φάση, έχει γίνει καλη δουλειά όμως. )
    Τ—————————————————

    Re: Τα ψεύδη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 6:16 pm

    Κομβικό σημείο στην ιστορία του ΣΕΚΕ αποτέλεσε η
    έκδοση του περιοδικού Αρχείο Mαρξισμού το 1923 από τον
    κύκλο του Φραγκίσκου Τζουλάτι. Το περιοδικό δημοσίευε
    κείμενα θεωρητικών του μαρξισμού και προκάλεσε μεγάλη
    αίσθηση μεταξύ των μελών του κόμματος αλλά και μεταξύ
    αρκετών εργατών . Βασικό σύνθημα των αρχειομαρξιστών Εισαγωγή
    253
    υπήρξε το «πρώτα μόρφωση, μετά δράση». Το αρχειομαρξι-
    στικό κίνημα θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στους κύκλους των
    τσαγκάρηδων, των αρτοποιών και των φοιτητών σε όλη την
    Ελλάδα και κυρίως στο Αγρίνιο. Το αρχειομαρξιστικό κίνημα
    (χωρίς να είναι κάτι ενιαίο) θα συναντηθεί με τον τροτσκιστι-
    κό και στα πλαίσια της θέσης περί «αυτοδιάθεσης των λαών»
    θα υποστηρίξει την αυτονομία της Μακεδονίας (θέση που την
    ασπάζονταν και το ΣΕΚΕ. -νυν ΚΚΕ- μέχρι και το Β’ Παγκό-
    σμιο Πόλεμο), ενώ θα έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με το
    ΚΚΕ μέχρι του σημείου των βίαιων συγκρούσεων μεταξύ των
    κομμάτων . Οι αρχειομαρξιστές θα συνδεθούν στενά με οργα-
    νώσεις σε όλη την Ελλάδα αλλά θα γνωρίσουν πολλές διασπά-
    σεις στην ιστορίας τους. Το κίνημα τους θα σβήσει οριστικά
    μετά το 1950 τόσο λόγων των αντιφάσεων στις οποίες υπέπεσε
    αλλά και λόγω του ανταγωνισμού με το ΚΚΕ

    αν και όχι το πρωτεύον, εδώ έχουμε τον επίγονο να προσδίδει τα σημερινά χαρακτηριστικά του σε αυτόν που θεωρεί ως ιδεολογικό πρόγονο. Δεν μπορεί να μη ξέρουν τα απλά πραγματάκια

    ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ: Δεν έχεις πει τίποτα για το εθνικό ζήτημα. Τι άποψη έχετε για τη Μακεδονία και τις μειονότητες;

    ΑΡΧΕΙΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ: Το συνέδριό μας πήρε απόφαση ενάντια στο σύνθημα για ανεξαρτησία της Μακεδονίας, που είχε υιοθετήσει το κόμμα το 1925.

    http://spartakos.okde.org/keimena/s30_t … doniko.htm
    Άβαταρ μέλους
    ————————————————
    Re: Τα ψεύδη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 6:30 pm

    εδώ κριτική από τα δεξιά, αν και σε πολλά δεν συμφωνώ, σε κάθε περίπτωση η ουσία των «μπάσταρδων» που υποτιμούνε τους αλλότριους εθνικισμούς και υπερβάλλουν στον Ελληνικό με βρίσκει σύμφωνο.
    https://pontosandaristera.wordpress.com/ … un-psycho/
    ————————————————————————–
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 7:24 pm

    Στα 1924 η ομάδα των αρχειομαρξιστών θα διαγραφεί από το ΣΕΚΕ. Βασική πολιτική αντίθεση μεταξύ των αρχειομαρξιστών και του κόμματος είναι το σύνθημα «Πρώτα Μόρφωση» που προτάσσουν οι αρχείοι και κατόπιν η θέση του ΚΚΕ για το μακεδονικό . Ηγέτης του Αρχείου, μέχρι το 1926, είναι ο Φραγκίσκος Τζουλάτι.

    http://www.marxists.org/ellinika/odmaaa … 130503.htm

    αχχχχχχχχ αρχειομαρξιζζζμέ μου
    Εικόνα
    ριζοσπάστης 21/5/1925 :smt010 :smt010 :smt010

    ————————————————-
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 8:57 pm

    Zoom in (real dimensions: 624 x 218)Εικόνα

    ενώ δεν υπάρχουν ακόμη Τροτσκιστές, εν τούτοις για τους «μπάσταρδους με αμνησία» υπάρχουν!!Ο δε Πουλιόπουλος είναι ηγέτης της τροτσκιστικής πλευράς ενώ είναι γ.γ του ΚΚΕ 😮
    ————————————————————
    Δημοσίευσηαπό karhergr » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:23 pm

    Τζόν Χάλαρις έγραψε:
    http://www.anarxeio.gr/files/pdf/Bastards2012.pdf
    (ενδιαφέρον και πλήρες κείμενο, που βγάζει όλα τα κολλήματα του αναρχισμού που περνάει την προσωπολατρική του φάση, έχει γίνει καλη δουλειά όμως. )

    Έχω την αίσθηση ότι ο πολεμικός τίτλος της δημοσίευσης, είναι κάπως ασύμβατος με αυτά που λες εδώ.

    Όπως και να είναι, ευχαριστώ για το κείμενο. Άσχετα με τα όποια αναπόφευκτα λάθη, έχουμε μια εμπεριστατωμένη δουλειά για την κοινωνική ιστορία της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο), πριν το 1936.
    Άβαταρ μέλους
    ————————————-
    Τ-
    Τζόν Χάλαρις έγραψε:

    Zoom in (real dimensions: 624 x 218)Εικόνα

    ενώ δεν υπάρχουν ακόμη Τροτσκιστές, εν τούτοις για τους «μπάσταρδους με αμνησία» υπάρχουν!!Ο δε Πουλιόπουλος είναι ηγέτης της τροτσκιστικής πλευράς ενώ είναι γ.γ του ΚΚΕ 😮

    μπορει να εννοει στελεχη που αργοτερα περασαν στις τροτσκιστικες ομαδες…

    .
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΙ

    http://eleftheroi-hreokopimenoi.blogspot.com/

    http://www.facebook.com/home.php?sk=gro … 42137&ap=1
    Mothergoose
    Extreme poster

    —————————————————————-
    Re: Τα λάθη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:34 pm

    όχι είναι ξεκάθαρο
    «(κυρίως τροτσκιστές)».
    —————————————————
    Re: Τα λάθη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό karhergr » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:39 pm

    Τζόν Χάλαρις έγραψε:
    όχι είναι ξεκάθαρο
    «(κυρίως τροτσκιστές)».

    Τώρα είδα τη βιβλιογραφική τους αναφορά. Σχετικά περιορισμένη για ένα τέτοιο εγχείρημα.
    ——————————————————–
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:41 pm

    karhergr έγραψε:
    Τζόν Χάλαρις έγραψε:
    όχι είναι ξεκάθαρο
    «(κυρίως τροτσκιστές)».

    Τώρα είδα τη βιβλιογραφική τους αναφορά. Σχετικά περιορισμένη για ένα τέτοιο εγχείρημα.

    πρέπει να έχουν βασιστεί κυρίως στο βιβλίο του Ταμπτάκου, και στις αναμνήσεις μιας Εβραίας αρχειομαρξίστριας + λίγα από Στίνα. Μου φαίνεται ότι τα κείμενα έχουν γραφτεί από διαφορετικούς συγγραφείς για αυτό κάποια επαναλαμβάνονται. Γενικά τα όσα γράφουν για μέχρι το 1918 είναι ενδιαφέροντα, και δεν μπορώ να τα κριτικάρω αφού δεν έχω τις γνώσεις.
    ————————————————————–
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:48 pm

    Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία
    είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στην λήθη
    Μίλαν Κούντερα (το βιβλίο του γέλιου και της λήθης)
    Φθινόπωρο 2012
    Η Θεσσαλονίκη φορά τα καλά της για να γιορτάσει τα 100 χρονιά από την ήμερα που ο ελληνικός στρατός εισήλθε στην πόλη λεηλατώντας, σφάζοντας, βιάζοντας τον πολυεθνικό πληθυσμό της και βάζοντας τις βάσεις για την ανερχόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη. Θα ακολουθήσει ένας αιώνας κατά τον οποίο η Θεσσαλονίκη θα περάσει από το σιδερό και τη φωτιά για να μετασχηματιστεί στην εθνικά ομογενοποιημένη ελληνική αρρενωπή καπιταλιστική μητρόπολη.
    Όσες και όσοι έθεσαν τον εαυτό τους απέναντι στο κυρίαρχο πρότυπο αντιμετωπίστηκαν ως μπάσταρδες και μπάσταρδοι. Οι μουσουλμάνοι και οι σλαβόφωνοι, περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού, ήταν οι πρώτοι που εκτοπίστηκαν βίαια τη δεκαετία του 1920 για να ακολουθήσει είκοσι χρόνια μετά, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η παγερή σιωπή και συνενοχή του ελληνικού πληθυσμού στη ναζιστική σφαγή των εβραίων που αποτελούσαν έως τότε τον μισό πληθυσμό της πόλης. Ταυτόχρονα οι εργατικοί αγώνες διαρκώς θα νιώθουν το αίμα να μπουκώνει τα ρουθούνια τους καθώς δέχονται την σφοδρή επίθεση των αφεντικών, του παρακράτους και των σωμάτων ασφαλείας και διαχρονικά η έμφυλη καταπίεση αναπαράγεται και οργιάζει στις οικογενειακές σχέσεις, στους δημόσιους χώρους, στα γήπεδα, στους στρατώνες και τα μπουρδέλα της ιστορίας.
    Κομβικό συστατικό για την συγκρότηση της ελληνικής Θεσσαλονίκης είναι η καταστροφή της μπάσταρδης μνήμης της. Το έργο της λήθης ξεκίνησε από τις πρώτες μέρες του 1912 με την αντικατάσταση των οθωμανικών ονομάτων στις οδούς της πόλης από αρχαιοελληνικά, με το γκρέμισμα των μιναρέδων και των μουσουλμανικών τεμενών και ολοκληρώθηκε με την πυρκαγιά του 1917, η όποια ακόμα και εάν δεν έγινε επίτηδες, έπρεπε να εφευρεθεί ώστε να εξαφανίσει τις εβραϊκές γειτονιές, αγορές και συναγωγές προς όφελος του ανερχόμενου ελληνικού κεφαλαίου. Το έργο της καταστροφής της μνήμης θα συνεχιστεί με την καταστροφή των εβραϊκών νεκροταφείων και την οικοδόμηση στη θέση τους της πανεπιστημιούπολης. Η ολοκλήρωση της καταστροφής θα συντελεστεί μετά τον εμφύλιο με το σύστημα της αντιπαροχής δηλαδή της αυξημένης γαιοπροσόδου, που θα μετατρέψει τους Θεσσαλονικείς σε μικροϊδιοκτήτες και θα τους προσδέσει στο άρμα του καπιταλισμού. Η αντιπαροχή ήταν το πιο επιτυχημένο μέσο χειραγώγησης του πληθυσμού έναντι των κομμουνιστικών οραμάτων της εποχής, ωστόσο θα καταστρέψει ανεπιστρεπτί τις εναπομείνασες προ του 1912 γειτονιές της πόλης. Απ’ το εξήντα και μετά μας έχουν πνίξει τα μπετά και η λήθη έχει πακτωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο της πόλης. Ωστόσο, πάντα μικροί ή μεγαλύτεροι κοινωνικοί και ταξικοί τριγμοί αποδεικνύουν ότι το ιστορικό νήμα της αμφισβήτησης εξακολουθεί να είναι ζωντανό και να προκαλεί ρωγμές στο ελληνικό καπιταλιστικό αρρενωπό οικοδόμημα :smt005 :smt005 :smt005 :smt005 :smt005 .
    Μετά τον αιώνα τους μισούς και της λήθης το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο των πόλεων τις θέλει δημιουργικές, έξυπνες, εξευγενισμένες, με καινοτομία, ζωντάνια, επιχειρηματικότητα και εξωστρέφεια. Σε αυτό το περιβάλλον εφόσον έχει συνθλιβεί η μνήμη μπορεί τώρα να ανασυσταθεί ως εμπορικό προϊόν και τουριστική ατραξιόν, ως ένα μακιγιαρισμένο είδωλο του εαυτού της. Μάλιστα στην εποχή της κρίσης η εξευγενισμένη μνήμη επιταχύνεται, γίνεται ρομαντικό πακέτο διακοπών, προορισμός για weekend city breaks, μουσειακό είδος, αντικείμενο συνεδρίων, μοντέρνα τέχνη. Η μνήμη αποκόπτεται από τους καθημερινούς κοινωνικούς ανταγωνισμούς και χωρίς να απειλεί την κανονικότητα, πουλιέται και αγοράζεται στο γιουσουρούμ της κυκλοφορίας της αξίας και του φετιχισμού των εμπορευμάτων.
    Στο πλαίσιο αυτό έχουν προγραμματιστεί για το φθινόπωρο του 2012 από θεσμικούς φορείς της πόλης μια σειρά από εκδηλώσεις εορτασμού και «μνήμης», στις οποίες κυριαρχεί η νεανική επιχειρηματικότητα, αναδεικνύονται οι ιστορικές επιχειρήσεις της πόλης, οι εργατικοί αγώνες γίνονται καρτποστάλ, οργανώνονται δημιουργικές συναντήσεις καλλιτεχνών, συμπόσια ιστορίας και κοινωνικής ανθρωπολογίας, οικοπολιτιστικές περιηγήσεις και βέβαια εξυμνείται ο ελληνικός στρατός και υιοθετείται η φασιστικής έμπνευσης αφή της φλόγας στον Πύργο του Τριγωνίου, εκεί που κατά τις μεσαιωνικές εξεγέρσεις οι ανυπότακτοι κάτοικοι της πόλης πετούσαν τα κομμένα κεφάλια των βασιλιάδων και των ευγενών. Φυσικά δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από μια δημοτική αρχή που κυνηγάει μετανάστες στη παραλία, προωθεί την πρέζα στη Ροτόντα για να καταστείλει την μέχρι πρότινος ζωντανή πλατεία της πόλης, στέλνει τα ματ να καθαρίσουν την Ικτίνου από την ανήσυχη νεολαία και προτίθεται να φτιάξει στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.
    Οι μνήμες των ταξικών και κοινωνικών ανταγωνισμών, η καθημερινότητα και οι αγώνες των εργατών, γυναικών, φοιτητών, παραγκωνίζονται όχι μόνο γιατί απειλούν τη γραμμικότητα του εθνικού αρρενωπού πολιτισμού, αλλά και γιατί διατρέχουν το σήμερα και δημιουργούν κινηματικές αναγνώσεις στο παρόν, επικίνδυνες για κάθε μορφής εξουσία. Αυτές οι μνήμες ωστόσο, υπάρχουν και λειτουργούν συνθέτοντας το κινηματικό νήμα. Για εμάς η μνήμη δεν είναι ένα σκονισμένο βιβλίο σε ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες αλλά μια ζωντανή σχέση και εμπειρία που διαρκώς αναμετριέται με τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς. Για αυτό μιλάμε για «κοινωνική μνήμη», ένα ιδιαίτερο είδους λόγου, κοινωνικά φορτισμένου από το γεγονός ότι παράγεται στο πλαίσιο συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, που έχουν υποστεί τις συνέπειες του παρελθόντος και της ιστορίας με συγκεκριμένο τρόπο. Έτσι, σε πολλές περιπτώσεις ενεργοποιείται ως αντίσταση στην επίσημη απαίτηση για λήθη, λειτουργεί δηλαδή ως «αντι – μνήμη», για να τονίσει τις ασυνέχειες ανάμεσα στις ιστορικές εποχές, ανάμεσα στην κατασκευασμένη κυρίαρχη εκδοχή της «ιστορικής συνέχειας» και τον ιδιαίτερο τρόπο πρόσληψης του παρελθόντος από διαφορετικές ομάδες που ζουν μαζί, όπως π.χ. εθνοτικές, θρησκευτικές ομάδες, εργάτες, γυναίκες, φοιτητές, μετανάστες. Για μας αποτελεί ένα επιπλέον εργαλείο με το οποίο εξετάζουμε το παρελθόν της πόλης, στην επιθυμία μας να αντισταθούμε και να αποδομήσουμε τις κυρίαρχες αναπαραστάσεις του δημόσιου λόγου, που επιλεκτικά σιωπούν απέναντι στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες του παρελθόντος και υπερασπίζονται τη λήθη στο παρόν.
    100 χρόνια
    Ελλάδας, πατριαρχίας, καπιταλισμού
    είναι αρκετά

    μπάσταρδες με μνήμη

    μόνο μπάσταρδους βλέπω. και κόβω το χέρι μου, πως ούτε μια έμφυλη μπάσταρδη :smt015 δεν έγραψε κείμενο :smt003

    —————————————————————-
    Re: Τα λάθη των μπάσταρδων με αμνησία
    Δημοσίευσηαπό Τζόν Χάλαρις » Φεβρουάριος 13th, 2013, 9:56 pm

    ΕΑΜ: Σώστε τους Εβραίους
    Είναι μια από τις πλέον αδιαμφισβήτητες αλήθειες (και παράλληλα από τις πλέον αποσιωπημένες) της ελληνικής ιστορίας πως ο μοναδικός αντιστασιακός φορέας που έθεσε με ρητό τρόπο, και μάλιστα από πολύ νωρίς, το ζήτημα-καθήκον της ενεργητικής προστασίας των Εβραίων στην Κατοχή ήταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ηθοποιού και δραστήριας εαμίτισσας, Ολυμπίας Παπαδούκα, όταν στις αρχές του 1943 άρχισαν να γίνονταν ορατές οι γερμανικές προθέσεις, εμφανίστηκαν στους τοίχους της Αθήνας τα πρώτα συνθήματα «Σώστε τους Εβραίους –ΕΑΜ», με εντολή που έδωσε η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ και η ΚΕ του ΕΑΜ στην ημιπαράνομη οργάνωση των Καλλιτεχνών.
    Εκεί που ξέσπασε πρώτα η λαίλαπα, οι πρωτοβουλίες ήταν ανάλογες, και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Τον Μάρτιο του 1943 η Εθνική Αλληλεγγύη Θεσσαλονίκης κυκλοφόρησε μια μοναδική προκήρυξη (που σήμερα φυλάσσεται στα αρχεία του ΚΚΕ) στην οποία οι κάτοικοι καλούνταν να ματαιώσουν τα γερμανικά σχέδια και να αντιδράσουν στους επικείμενους εκτοπισμούς των συμπολιτών τους.
    Ήταν μια πράξη πολλαπλά επαναστατική, όχι μόνο γιατί απευθυνόταν σε μια γερμανοκρατούμενη πόλη που στέναζε κάτω από την τρομοκρατία αλλά γιατί στην ίδια πόλη είχε ξεσπάσει κάποια χρόνια πριν η επιδημία του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Θεσσαλονίκη είχε γνωρίσει τάσεις αποκλεισμού και περιθωριοποίησης, αλλά και οργανωμένες μορφές αντισημιτικής δράσης

    raskolnikovgr.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

    Οι και καλά ιδεολογικοί πρόγονοι των «έμφυλων μπαστάρδων» π.χ η ομάδα του Στίνα, τι έγραψε πέρα από συναδέλφωση στα χαρακώματα με τους ΝΑΖΙ ;; Οι εφημερίδες τους υπάρχουν, εγώ δεν έχω βρει ούτε πρόταση για τους Εβραίους.

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=259442

    Σχόλιο από υφανέτιος | 19/11/2013

  23. […] αντιποντιακή στάση ενός τμήματός της (ΔΕΑ, μερίδα των αναρχικών, κλπ) μαζί με τον πονηρό εισοδισμό που επιχειρούν στον […]

    Πίνγκμπακ από -Άρης Αλεξάνδρου … ο κορυφαίος λογοτέχνης! « Πόντος και Αριστερά | 30/05/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: