Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι Τούρκοι, το Κυπριακό και οι Νεοέλληνες…. Με αφορμή το θάνατο του Νεοκλή Σαρρή

Οσμανική πραγματικότητα Η δοσιματική διοίκησηΜε αφορμή το θάνατο του Κωσταντινουπολίτη Νεοκλή Σαρρή, ομότιμου καθηγητή κοινωνιολογίας της ιστορίας στο Πάντειο, αναδημοσιεύουμε τούτο το άρθρο του ως φόρο τιμής για έναν άνθρωπο  που γνώρισε πολύ καλά τόσο τον τουρκικό εθνικισμό –και ως θύμα και ως μελετητής– και τα εγκλήματα που διέπραξε κατά των λαών, όσο και τον ανόητο ελλαδικό χώρο, που διαρκώς ζούσε αυταπατώμενος μέσα στις ψευδαισθήσεις του, πιστεύοντας ότι αποτελεί τον ομφαλό του κόσμου.

Οι Πόντιοι οφείλουν στο Νεοκλή Σαρρή την ιδέα για τη θέσπιση ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία την 19η Μαίου (ημέρας του 1919, που αποβιβάστηκε ο Μουσταφά  Κεμάλ στη Σαμψούντα για να οργανώσει το εθνικιστικό του κίνημα κατά των λαών της Ανατολής).

Ανεξάρτητα εάν κάποιος συμφωνεί η διαφωνεί με την ημερομηνία αυτή, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει το θετικό της προσπάθειας που έγινε  πριν από 2 δεκαετίες για να ανατραπεί η κυρίαρχη παλαιοελλαδική  ιδεολογία που εξαφάνιζε την παράμετρο «Έλληνες της Ανατολής»

Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ*

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 33 ΧΡΟΝΙΑ

Δύο χρόνια μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, η Άγκυρα πίστευε ότι είχε «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα και πως ήταν ζήτημα χρόνου η ελληνική πλευρά να το «χωνέψει».

Σειρά είχαν το πλέγμα των υπολοίπων ζητημάτων που θεωρούσαν ότι ήταν σε εκκρεμότητα, δίδοντας άμεση προτεραιότητα στο Αιγαίο, για το οποίο κάτω από το πρόσχημα της χάραξης της υφαλοκρηπίδας του (στο οποίο με τον χρόνο προστέθηκαν και οι θεωρίες των «γκρίζων» ζωνών) υπέβοσκε η ίδια με την Κύπρο στοχοθεσία:

μια ιδιότυπη ελληνοτουρκική συγκυριαρχία με βαρύνουσα σ’ αυτήν την τουρκική επικυριαρχία επί του συνόλου, κατά τον τύπο «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μας».

Ουσιαστικά επρόκειτο για έκδηλη αναβίωση της οθωμανικής θέασης των σχέσεων που προκύπτουν από τη δομή εξουσίας του ιστορικού αυτού τύπου, ο οποίος, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, έμεινε όπως φαίνεται αμετάβλητος όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικό, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικών αναπαραστάσεων των Τούρκων, εθνικών στερεοτύπων και συγκρότησης της βασικής ή θεμελιακής προσωπικότητάς τους, για να χρησιμοποιήσω όρους Κοινωνικής Ψυχολογίας, προκειμένου να με κατανοήσει, πιστεύω, και η κ. Θάλεια Δραγώνα ως ειδική!

Το απογοητευτικό αυτό τοπίο είχε όμως ένα δυο αχίλλειες πτέρνες, τις οποίες μπορούσε να διακρίνει ένα προσεκτικό μάτι και οι οποίες φαίνονταν έμμεσα αλλά σαφώς από τις ίδιες τις ίδιες τις τουρκικές πηγές από τις οποίες προέκυπτε ο όλος σχεδιασμός.

Ο Τουράν Γκιουνές ειδικά, πέραν των όσων ανέφερα, μου εξήγησε διά μακρών τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία φοβάται και προσπαθεί όπως αποφύγει τη διχοτόμηση στην Κύπρο.

Είχε μάλιστα, με τη θυμοσοφία που τον χαρακτήριζε, σχεδιάσει και τι μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση διαμελισμού της Μεγαλονήσου.

Στο τμήμα το οποίο θα περιερχόταν στην Ελλάδα θα ήταν δυνατόν να εγκατασταθούν, για παράδειγμα, βαλλιστικά οπλικά συστήματα τα οποία να απειλούσαν και την κεντρική ακόμη Μικρά Ασία (εάν κανείς μελετήσει το περισπούδαστο σύγγραμμα του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγική σε Βάθος», θα διαπιστώσει τον φόβο που προκάλεσε στην Άγκυρα η πιθανότητα εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπρο)

(ανάλογη ενέργεια προς εκείνη του Μακαρίου που απετράπη το 1964, γεγονός που τον είχε κάνει γνωστό ως «Κάστρο της Μεσογείου»).

Έτσι η Τουρκία, κατά τον Γκιουνές, «στοχεύει στον έλεγχο ολοκλήρου της Κύπρου». Η πρόθεσή της αυτή δεν έχει άμεση σχέση με την ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων, αλλά σχετίζεται με τα ευρύτερα συμφέροντά της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Άλλωστε και ο Νταβούτογλου σήμερα, στο ίδιο σύγγραμμά του, προκλητικά αναφέρει πως «και αν δεν υπήρχαν Τούρκοι στην Κύπρο», η πολιτική της Τουρκίας έναντι αυτής θα ήταν η ίδια, δεδομένου ότι διακυβεύονται (τα ηγεμονικά της) συμφέροντα στην ευρύτερη γεωστρατηγική περιοχή και προς επίρρωση του ισχυρισμού του τονίζει ότι το ίδιο συμβαίνει με τα νησιά του Αιγαίου τα οποία «κατέχει η Ελλάδα», όπως είναι η Δωδεκάνησος, στην οποία, αν και δεν διαβιούν πλέον ενάριθμοι Τούρκοι, η Τουρκία επιδεικνύει (ή πρέπει να επιδείξει) το ανάλογο προς την Κύπρο ενδιαφέρον.

Με βάση τα παραπάνω στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή η μετατροπή της σε ελεεινό ανδρείκελο της Άγκυρας. Πώς όμως μπορεί λοιπόν να συμβεί αυτό;

Το πλεονέκτημα της διεθνούς προσωπικότητας

Αναμφίβολα η σημερινή κατάσταση στην Κύπρο είναι άμεσο αποτέλεσμα των επονείδιστων συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου, όταν η τότε ελληνική ηγεσία υπέκυψε στον εκβιασμό του υποστηριζόμενου από τη Μεγάλη Βρετανία (και τις ΗΠΑ) τουρκικού συνταγματικού σχεδίου.

Ωστόσο οι συμφωνίες αυτές έδιναν ένα προτέρημα στην Ελλάδα το οποίο ταυτόχρονα λειτουργούσε ως τροχοπέδη για την Τουρκία. Όπως είχε επισημάνει ο Ισμέτ Ίνονου κατά την αγόρευσή του στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, υπό την ιδιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατά τη συζήτηση επί της κυρώσεως των συμφωνιών της Ζυρίχης, αφού απηύθυνε τα συγχαρητήριά του προς την τότε κυβέρνηση Μεντερές για την αδόκητη διπλωματική της επιτυχία, παρατήρησε ότι τα κέρδη που αποκομίζει απ’ αυτές η Τουρκία τα εξανεμίζει η νομική ή διεθνής προσωπικότητα που θα κέκτηται του λοιπού η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα είναι μέλος του ΟΗΕ και άλλων διεθνών Οργανισμών και θα έχει τύχει διεθνούς αναγνώρισης. Συνεπώς στο μέλλον κανείς δεν προδικάζει την πολιτική που θα ακολουθήσει η χώρα αυτή.

Προς αποτροπή ακριβώς αυτού του ενδεχομένου, όπως είχε αποκαλύψει λίγους μήνες πριν από την εισβολή, το 1974, ο Νουρεττίν Βεργκίν, πρεσβευτής κατά την εποχή των συνομιλιών Ζυρίχης – Λονδίνου, στις οποίες συμμετείχε, η τουρκική πλευρά είχε επιτύχει τη Συνθήκη Εγγύησης και τη βάσει αυτής αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων.

Μάλιστα, κατά τον τούρκο διπλωμάτη, η ελληνική πλευρά τότε το είχε αντιληφθεί, αλλά φαίνεται πως δεν κατόρθωσε να εξαλείψει αυτή την «Κερκόπορτα».

Οι οθωμανικές δομές των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου

Συμπερασματικά από τα λεγόμενα του Γκιουνές προέκυπτε η αναδιοργάνωση επί νέων βάσεων του κράτους στην Κύπρο, στο οποίο η διπεριφειακή (και διζωνική) ομοσπονδιακή βάση (στην αρχή του συνεταιρισμού στη βάση 50% και 50% των δύο μερών) ήταν αναπόφευκτη.

Οποιαδήποτε όμως λύση δεν θα προέβλεπε την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους. Οι Έλληνες θα έπρεπε να το έπαιρναν απόφαση, δηλαδή να το χώνευαν. Το διαζύγιο ήταν οριστικό και αμετάκλητο.

Προκειμένου να νοηματοδοτήσει τις τουρκικές προθέσεις θα πρέπει να ανατρέξει στις σχετικές εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στα τουρκικά και οι οποίες δηλώνουν τις μορφές συνύπαρξης.

Η πρώτη από αυτές είναι το ic – ice (ιτς – ιστέ) που σημαίνει «ο ένας εντός του άλλου», δηλαδή σε κατάσταση ανάμειξης. Ο δεύτερος είναι yan – yana (ο ένας δίπλα στον άλλο), δηλαδή μαζί και χώρια και ο τρίτος το ayrι – ayrι (αϊρί – αϊρί), που σημαίνει απολύτως χωριστά.

Ο όρος που χρησιμοποιούσε ο συνομιλητής μου ήταν ο τελευταίος. Αυτή η τουρκική στοχοθεσία όμως δεν είναι δυνατό να κατανοηθεί δίχως μια επιβεβλημένη εμβάθυνση στον τρόπο διαβίωσης των διαφόρων εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων κατά την οσμανική περίοδο με βάση τη δομή που ανέφερα προηγουμένως.

Επί αιώνες οι μη μουσουλμανικές κοινότητες (cemmaatι gayrι muslimin) διαβίωναν στις πόλεις (αλλά και σε χωριά) σε ξεχωριστές συνοικίες (σε κάποιες πόλεις μάλιστα, όπως στο Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη, περιβάλλονταν από τείχη των οποίων η πύλη έκλεινε τη νύχτα).

Αυτό όσον αφορά τους τόπους διαμονής και κατοικίας (και λέμε διαμονής, γιατί απαγορευόταν η έστω και διαφορετικού θρησκευτικού δόγματος, ομοθρήσκου ή «ομοεθνούς» διαμονή, όπως γραικού καθολικού χριστιανού (φράγκου), (Τηνιακού λόγου χάριν ή Σαντορινιού, σε οικία ορθοδόξου γραικού (Ρωμιού) με κίνδυνο αφορισμού του φιλοξενούντος ή εκμισθωτή).

Η μόνη κοινή για όλες τις κοινότητες περιοχή ήταν η έκταση που περιέκλειε την αγορά (το «παζάρι») και τα κτίρια της διοίκησης.

Αυτός είναι ο τρόπος του «μαζί και χώρια» και ανταποκρίνεται σ’ έναν κοινωνικό τύπο όπως της οσμανικής κοινωνίας που είναι παραδοσιακός.

Με άλλη έκφραση ως παραδοσιακή κοινωνία το μόρφωμα, η γκετοποίηση, όπως θα λέγαμε σήμερα, ήταν λειτουργική, όπως λειτουργικές ήταν και οι εθικοθρησκευτικές (φυλετικές) διακρίσεις (η υποχρέωση των μη μουσουλμάνων να φέρουν ενδύματα από υφάσματα κατώτερης ποιότητας απ’ ό,τι οι μουσουλμάνοι ή εν πάση περιπτώσει διαφορετικού χρώματος, όπως και η υποχρέωση να φέρουν αναλόγου προς το θρήσκευμά τους χρώματος υποδήματα).

Επίσης και η υποχρέωσή τους να σκύβουν γονυπετείς όταν περνούσε από μπροστά τους μουσουλμάνος (συνήθεια που επέζησε μέχρι πρόσφατα σε χωριά της Μικράς Ασίας από φανατικές μουσουλμάνες που έπρατταν το ίδιο στη θέα ανδρών – σε ένδειξη σεβασμού και υπακοής προς αυτούς).

Ακόμη τα σπίτια των μη μουσουλμάνων δεν μπορούσαν να είναι βαμμένα άσπρα (αλλά να είναι σκούρου χρώματος) και σαφώς χαμηλότερα του ύψους των μη μουσουλμανικών σπιτιών.

Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της αρχής κατά την οποία ο πρώτος τη τάξει των μη μουσουλμάνων ακολουθούσε τον τελευταίο στην τάξη μουσουλμάνο.

Αρχή από την οποία προκύπτει και το διπλό κριτήριο το οποίο εφαρμόζουν οι Τούρκοι στις σχέσεις τους με την Ελλάδα (αλλά συνήθως και με τους Έλληνες σε μακροχρόνια διαβίωση μ’ αυτούς).

Το διπλό αυτό κριτήριο είναι ακριβώς εκδηλωτικό της δομής εξουσίας η οποία διέπει τις σχέσεις της Τουρκίας με βάση την κάθετη αντίληψη των σχέσεών της με τρίτους τους οποίους θεωρούν ως υποκείμενους, ως ασθενέστερους, στη δική της εξουσία.

Σχετικά κάποτε, σε φιλική συζήτηση με τον συνάδελφο, πολύ γνωστό και καλό καθηγητή Ιστορίας Ζαφέρ Τοπράκ του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου (και μαθητή και αυτού του κοινού μας δασκάλου Ταρίκ Ζαφέρ Τούναγια), συμφώνησε στην παρατήρησή μου ότι «δεν γίνεται τίποτε, Ζαφέρ, γιατί οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται τις σχέσεις τους με τους άλλους κάθετα, όχι οριζόντια», σηκώθηκε όρθιος και μου είπε «να σε φιλήσω, εσύ ακτινογράφησες την ψυχή των Τούρκων» (sen Turklerin ruhunu rontgen etmissin).

Παρενθετικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι τα παραπάνω δεν είναι άσχετα και με την Κύπρο, αλλά και με όλο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Στην Κύπρο, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η γενεσιουργός της Κυπριακής Δημοκρατίας Συνθήκη του Λονδίνου στηρίχτηκε στην οσμανική αρχή των εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων και μάλιστα πολύ χονδροειδώς, γιατί την εξέλαβε με βάση τον διαχωρισμό μουσουλμάνων – μη μουσουλμάνων.

Απόδειξη αυτού είναι ότι οι κοινότητες Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων της Μεγαλόνησου υπολογίστηκαν (και υπολογίζονται) στο ποσοστό των Ρωμιών (όπως αποκαλούν τους Ελληνοκυπρίους οι Τούρκοι και η Τουρκία, που σημαίνει ορθόδοξοι χριστιανοί – με αντίστοιχο για την άλλη πλευρά το μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι).

Αυτή η παρατήρηση έχει εξαιρετική σημασία, στην περίπτωση της κ. Δραγώνα (και όλου του «σιναφιού της» – η έκφραση δεν είναι καθόλου προσβλητική δεδομένου σημαίνει κατά την οσμανική προέλευσή της «συντεχνία»:sιnιf = επαγγελματική τάξη, ενικός, esnaf πληθ., hirfet το ίδιο και ως συντεχνία, τα «ρουσφέτια» στα ελληνικά).

Και έχει σημασία γιατί καταβλήθηκε προσπάθεια σε εμβριθές κείμενο προ ετών αναστηλωθέν από συνάδελφο της κυρίας και ατυχώς και δικό μου στην Πάντειο να καταδειχθεί ότι οι Κύπριοι «έγιναν Έλληνες από το 1912 και εδώ» (όπως και μια άλλη συνάδελφος στο ίδιο πανεπιστήμιο από προχθεσινή της ανακοίνωση σε συνέδριο που οργανώθηκε από το Ιστορικό/Αρχαιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών εξήγησε πώς οι Ρωμιοί της Μικράς Ασίας έγιναν Έλληνες).

Το τρίτο σχήμα της συμβίωσης και η Κύπρος

Το τρίτο σχήμα της συμβίωσης Ελλήνων και Τούρκων που προβλέπει ανάμεικτους τους πληθυσμούς υπήρξε αποτέλεσμα των εκδυτικιστικών προσπαθειών του οσμανικού κράτους από το 1838, από την αγγλοτουρκική οικονομική συμφωνία, που βεβαιώνονται από δειλά βήματα (όχι τόσο στις διακηρύξεις όσο στην εφαρμογή τους) με τη Διακήρυξη του Τανζιμάτ τον επόμενο χρόνο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι εξέλιπαν στις πόλεις οι διάφορες συνοικίες (μαχαλάδες), όπως ο ρωμαίικος, ο αρμενομαχαλάς, ο εβραιομαχαλάς, ο φραγκομαχαλάς και οι τουρκομαχαλάδες.

Απλούστατα κάμφθηκε το άτεγκτο του κανόνα και ιδιαίτερα οι «ευρωπαΐζοντες» οσμανοί μετοικούσαν σε «ευρωπαϊκές συνοικίες», όπου αρχικά είχαν αναμειχθεί οι μη μουσουλμάνοι με τους Ευρωπαίους (το κυριότερο παράδειγμα είναι το Σταυροδρόμι/Πέραν της Κωνσταντινούπολης, όπου ήταν οι ξένες πρεσβείες και το συνακόλουθο εμπορικό κέντρο).

Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι αυτό το σχήμα, που ανταποκρίνεται στον τύπο της σύγχρονης τεχνοκρατούμενης (και συνακόλουθα ανοιχτής) κοινωνίας, προϋποθέτει την εξ ορισμού πολιτική ισότητα των πολιτών, που γι’ αυτόν τον λόγο παύουν να είναι υπήκοοι και με μέρισμα στην ενάσκηση της πολιτικής εξουσίας τουλάχιστον στο μέτρο της οικονομικής τους ισχύος (είτε ως κεφάλαιο, είτε ως εργασία και προπάντων στον πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομίας).

Ένα βασικό μειονέκτημα του οσμανικού συστήματος ήταν ότι ο κοινωνικός του εκσυγχρονισμός (γενόμενος υπό τη μορφή του εκδυτικισμού ή εξευρωπαϊσμού) είχε διαφορετικούς ρυθμούς στις διάφορες εθνικοθρησκευτικές κοινότητες. Και κοινωνικός εκσυγχρονισμός στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει αποδοχή πολύ βαθιών τομών στη νοοτροπία, που αρχίζει από την οικονομία και καταλήγει στη διαμόρφωση μιας άγνωστης μέχρι τότε κοινωνικής συνείδησης, εντελώς αντίθετης προς εκείνη που υπαγόρευαν οι οιονεί «φεουδαρχικές» οσμανικές δομές.

Πρωτοπόροι υπήρξαν οι Ρωμιοί, οι Αρμένιοι και βέβαια οι Λατίνοι υπήκοοι ενώ οι Εβραίοι καθυστέρησαν, όντας αποκομμένοι από τους υπόλοιπους ομόφυλούς τους στην Ευρώπη, που είχαν κάνει στο μεταξύ άλματα, γι’ αυτό και στη συνέχεια θέλησαν να συνεργαστούν με τους Τούρκους που είχαν καθυστερήσει και αυτοί στην ανάπτυξή τους. (Σχετικά εκείνοι που τελευταίοι αποβάλλουν τις σχέσεις που αναφέραμε και εκσυγχρονίζονται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία σαράντα χρόνια, με τη δοθείσα έννοια, είναι οι Κούρδοι.)

Το παραπάνω μειονέκτημα σε σχέση προς την οσμανική δομή και τη συνακόλουθη νοοτροπία εξουσίας που κυριαρχεί στους Τούρκους/μουσουλμάνους κατέληξε έτσι ώστε όχι μόνο να μη δοθεί ποτέ ουσιαστικό πολιτικό μέρισμα στους μη μουσουλμάνους, και ευκαιρίας δοθείσης (1912 – 1922) να εκδιωχθούν παντοιοτρόπως από τη χώρα με παράλληλο σφετερισμό της οικονομίας που ήλεγχαν σε ασύγκριτα μεγαλύτερο βαθμό από την πληθυσμιακή τους αναλογία.

Αυτό μεταφράζεται σε γενοκτονία και υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών. Έτσι πλέον μπορούσε (κατά τις τουρκικές προδιαγραφές) να λειτουργήσει η «ανοικτή κοινωνία» που θα ενσάρκωνε τον περιπόθητο εκσυγχρονισμό.

Αντίγραφο αυτής ακριβώς της κοινωνικής διαδικασίας (με την ορθότερη έκφραση «πρόβασης») εξελίχθηκε και τείνει να επισημοποιηθεί με την επί θύραις συμφωνία στην Κύπρο.

Από τα παραπάνω λοιπόν είναι ολοφάνερο ότι η βασική πρόθεση της Τουρκίας για τη Μεγαλόνησο εξαρχής ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως νομικού προσώπου, ως διεθνούς προσωπικότητας και η επιβολή όχι μιας διχοτόμησης, αλλά ενός ιδιότυπου «συνομοσπονδιακού» κράτους όπου η μειονότητα του 18%, η οποία με την πάροδο του χρόνου διά των εποίκων ή μετακινουμένων ελευθέρως λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης πληθυσμών από την Τουρκία θα γίνει πλειοψηφία, θα είναι σε θέση να ελέγχει απολύτως όλη την έκταση του κράτους της Κύπρου (σε επίρρωση άλλωστε της παρατήρησης του «πατέρα» της Ζυρίχης Νιχάτ Ερίμ, που έγινε στην έκθεσή του προς την τουρκική κυβέρνηση το 1956 παρακαλώ, ότι «η πλειοψηφία των Ρωμιών στην Κύπρο είναι περιστασιακή και μπορεί σε βάθος χρόνου να ανατραπεί»).

Σκόπιμα αναφέρω «κράτος της Κύπρου» και όχι «Κυπριακή Δημοκρατία». Ακριβώς το Σχέδιο Ανάν προέβλεπε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της από νέο κράτος που θα πληρούσε τις προδιαγραφές που ήθελε η Τουρκία (και του οποίου ένθερμοι θιασώτες ήταν σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός πολιτικός κόσμος και οι «καθωσπρέπει», δηλαδή όχι οι «φαιδροί» ή «γραφικοί», διαμορφωτές της κοινής γνώμης και «σοβαροί» ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, όπως η κ. Θ. Δραγώνα και ο Νίκος Μουζέλης – είναι όντως συγκινητικό, αλλά από τότε φαίνεται χρονολογείται και το αμοιβαίο αίσθημα το οποίο και τους ένωσε αργότερα).

Το επάρατο αυτό σχέδιο στην Κύπρο, που έτυχε υποστήριξης από τον εσμό των χρηματοδοτούμενων, όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, από ξένα κέντρα κεκρακτών ή ελεεινών ψιττακίσκων της δοτής άνωθεν προς αυτούς εντολής.

Αλλά κατά τα φαινόμενα και το κυοφορούμενο από τις συνεχιζόμενες επί του Κυπριακού διαπραγματεύσεις της Τουρκίας (που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο του Ταλάτ) με τον Πρόεδρο Χριστόφια κατατείνει και αυτό ωσαύτως στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ήλθε φαίνεται ο χρόνος για να «χωνέψουν» (κατά την έκφραση του Γκιουνές το 1976) οι Έλληνες σε Ελλάδα και Κύπρο τα τετελεσμένα του 1974. Κοντός ψαλμός αλληλούια!

* Ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής
είναι πρόεδρος της ΕΔΗΚ

Advertisements

21/11/2011 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Διάφορα, -Κύπρος, -Τουρκία, Κωσταντινούπολη

12 Σχόλια »

  1. Ο ποντιακός χώρος οφείλει πολλά στο Νεοκλή Σαρρή, ο οποίος ως καλός γνώστης της τουρκικής πραγματικότητας και ιστορίας εμπνεύστηκε την πρόταση για την καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού.

    Γνώριζε ότι η ημερομηνία αυτή είχε ήδη αναδειχθεί από το τουρκικό κράτος σε Ημέρα Γιορτής για την τουρκική νεολαία εις ανάμνηση της αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαϊου 1919, απ’ όπου ξεκίνησε τον τουρκικό εθνικιστικό αγώνα κατά των Ελλήνων και τον Αρμενίων.

    Ο Σαρρής πρότεινε αυτή την ημερομηνία το 1986. Η πρόταση έγινε δεκτή και άρχισε η προώθησή της στον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Μετά από δύο χρόνια κάμφθηκαν οι αρχικά έντονες αντιδράσεις του παραδοσιακού κατεστημένου, που φοβήθηκε την πολιτικοποίηση της ποντιακής ιστορίας.

    Στο Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (1988) η ημερομηνία αυτή έγινε ομοφώνως αποδεκτή και βαθμιαία διαδόθηκε ως η σημαντικότερη επέτειος του ποντιακού ελληνισμού. Με την επίσης ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων το Φεβρουάριο του 1994 η ημερομηνία της 19ης Μαϊου αναδείχθηκε σε επίσημη εθνική επέτειο. Με τον τρόπο αυτό η Μνήμη του Νεοκλή Σαρρή θα είναι για πάντα συνδεδεμένη με την ιστορία του ποντιακού ελληνισμού και με την αγωνιστική του στάση για την δικαίωση των τραγικών θυμάτων της Γενοκτονίας.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/11/2011

  2. […] Πόντος και Αριστερά Like this:LikeBe the first to like this post. Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες:ΕΛΛΑΔΑ, Ελληνισμός Σχόλια (0) Trackbacks (0) Γράψτε ένα σχόλιο Παράθεση […]

    Πίνγκμπακ από Οι Τούρκοι, το Κυπριακό και οι Νεοέλληνες…. Με αφορμή το θάνατο του Νεοκλή Σαρρή …. « ΕΘΝΟΣ | 22/11/2011

  3. Συνέβαινε κάτι με τον κ. Σαρρή. Χωρίς να μπορώ να ενστερνιστώ το σύνολο των απόψεών του, αφού αυτοπροσδιοριζόταν μεν ως κεντρώος, φλέρταρε δε με την ακροδεξιά σε ορισμένες τοποθετήσεις του, σεβόμουν την ευρυμάθειά του και τον τρόπο ανάλυσης που χρησιμοποιούσε.
    Μιλούσε και έγραφε πάντα ως επιστήμονας, με πηγές και επιχειρήματα, και αρνούνταν επιφανειακές-βολικές εξιστορήσεις. Πολλές φορές μάλιστα αρνήθηκε να υιοθετήσει τα στερεότυπα του ελλαδικού εθνικισμού-λαϊκισμού, αν και είμαι βέβαιος πως το ακροατήριό του θα το ήθελε (π.χ. το θέμα των κρυπτοχριστιανών στον Πόντο).
    Βαθύς γνώστης και στο κυπριακό. Στενοχωρήθηκα πολύ που πέθανε.

    Σχόλιο από planitas | 22/11/2011

  4. Αιωνία του η μνήμη. Μπορεί να διαφωνούσα στα περισσότερα μαζί του, όμως ο λόγος του ήταν αναγκαίος και τα όσα άφησε πίσω του είναι παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς ερευνητές.

    Σχόλιο από dimitrisdoctortor | 22/11/2011

  5. θα χρειαστεί πολύς καιρός ώστε οι έλληνες επικριτές του σαρρή γράψουν κάτι καλύτερο από την «οσμανική πραγματικότητα»

    Σχόλιο από Γιάννης | 22/11/2011

  6. λαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει

    εύχομαι ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ακολουθήσουν τη στάση και την πορεία ζωής που είχε

    Σχόλιο από ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΟΧΥΡΟ ΔΡΑΜΑΣ | 26/11/2011

  7. «Η εξέλιξη της Τουρκικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο – οι επιπτώσεις στα Αμερικανικά συμφέροντα»
    Εισερχόμενα

    «Η εξέλιξη της Τουρκικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο – οι επιπτώσεις στα Αμερικανικά συμφέροντα»
    Posted on February 8, 2012

    Έχω λάβει τις πιο κάτω έγκυρες λεπτομέρειες για ένα μεγάλης σημασίας πολιτικό φόρουμ που έλαβε χώρα στις 6 Φεβρουαρίου 2012 στο ξενοδοχείο Κάπιταλ Χίλτον, που βρίσκεται πολύ κοντά στον Λευκό Οίκο, και που διοργάνωσε το Ελληνο-Αμερικανικό Ινστιτούτο (AHI) στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το θέμα του πολιτικού φόρουμ ήταν « Η εξέλιξη της Τουρκικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο – οι επιπτώσεις στα Αμερικανικά συμφέροντα».

    Ο Κύριος Ομιλητής ήταν ο Daniel Pipes, Director of the Middle East forum και Editor of the Middle East Quarterly (Διευθυντής του Middle East forum και συντάκτης του Middle East quarterly). ΄Αλλοι ομιλητές ήσαν ο Doug Bandow, Senior Fellow at the Cato Institute (Ανώτερο στέλεχος του Ινστιτούτου Cato ), ο Dr. Harry Dinella, former US Army Foreign Officer for Greece (Πρώην αξιωματούχος για εξωτερικές υποθέσεις του Αμερικανικού Στρατού για την Ελλάδα) ; Dr. Raphael Danziger, Senior Research Advisor, Policy and Government Affairs, American-Israel Public Affairs Committee, (Ανώτερος Σύμβουλος Πολιτικής και κυβερνητικών θεμάτων και μέλος της Αμερικανο-Ισραηλινής Επιτροπής) and Dr. Van Coufoudakis, Dean and Professor Emeritus, Indiana University-Purdue University ( Κοσμήτορας και Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Ινδιάνας)

    Ο κ. Pipes ξεκίνησε επισημαίνοντας ότι παρόλο που στο παρελθόν υποστήριζε τη Τουρκία, αλλαγές στην Τουρκία μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2002 από το Κόμμα AKP δημιουργούν πολλές ερωτήσεις σχετικά με αυτή τη χώρα, τις επιδιώξεις και πολιτικές της. Ο Πρωθυπουργός Ερτογάν θέλει να αλλάξει την επανάσταση του Ατατούρκ και να οδηγήσει την Τουρκία μακριά από τη κοσμικότητα και τη Δύση καθώς επεκτείνει τις νεο-Οθωμανικές βλέψεις της χώρας. Οι εκλογές του 2011 στη Τουρκία ίσως να είναι οι τελευταίες δημοκρατικές εκλογές εκεί. Μίλησε για το ρόλο του Κινήματος Gulen, τον αυξανόμενο έλεγχο πάνω στη δημόσια υπηρεσία και την αστυνομία, τον αυξανόμενο αριθμό δημοσιογράφων στις φυλακές, και την φυλάκιση ανώτερων στρατιωτικών αξιωματούχων σε σχέση με την ούτω καλούμενη συνωμοσία Εργκένεκον. Ο Pipes επίσης αναφέρθηκε και στο αυξανόμενο αντι-Αμερικανικό αίσθημα της τουρκικής κοινής γνώμης. Οι νεο-Οθωμανικές βλέψεις της Τουρκίας τώρα επεκτείνονται και σε επεμβάσεις στα πολιτικά θέματα του Ιράκ, στις κουρδικές περιοχές στο Ιράκ, αλλαγή πολιτικής σε σχέση με τη Συρία, υποστήριξη προς τη Χαμάς και τη Χεζπολλάχ και εχθρότητες εναντίον του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα, ο Ερτογάν να μετατραπεί σε ήρωα στους αραβικούς δρόμους. Υπάρχει αριθμός νέων απειλών που προέρχονται από την Τουρκία περιλαμβανομένων απειλών εναντίον της Κύπρου, της Ευρωπαικής Ένωσης, Γαλλίας, Γερμανίας και άλλων. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την σημερινή οικονομική της κατάσταση. ΄Ομως, μια πιο προσεκτική εξέταση της τουρκικής οικονομίας δείχνει παραλληλισμούς με τις οικονομίες της Αργεντικής και του Μεξικού πριν την κατάρρευσή τους. Ο ομιλητής αναφέρθηκε σε παραδείγματα της πρόσφατης αντι-δυτικής τουρκικής συμπεριφοράς περιλαμβανομένων και στρατιωτικών ασκήσεων με τη Κίνα, συνεργασία μεταξύ τραπεζών Τουρκίας και Ιράν για να προσπεράσουν τα δυτικά εμπάργκο, και συνεργασία με τη Βραζιλία σε σχέση με πυρηνικό υλικό προς το Ιράν. Καθώς η Τουρκία προβάλει μια μακροπρόθεσμη απειλεί για την περιοχή, τα προβλήματα με το Ιράν μπορούν να ξεπεραστούν με ένα νέο καθεστώς στη Τεχεράνη. Ο ομιλητής υπέδειξε και την πιθανή σύγκρουση μεταξύ Ιράν και Τουρκίας καθώς οι δύο χώρες ανταγωνίζονται για την ηγεσία του Ισλαμικού Κόσμου. Ο Ομιλητής έκλεισε την κατάθεσή του, εκφράζοντας αμφιβολίες κατά πόσο η Τουρκία, δοσμένων των πρόσφατων αντι-δυτικών πολιτικών της, πρέπει να παραμείνει στο ΝΑΤΟ.

    Ο κ. Dinella εξέφρασε παρόμοιες ανησυχίες για την πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας όμως κατέληξε λέγοντας ότι, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Τουρκία ακόμα μοιράζονται πολλά κοινά συμφέροντα στην περιοχή. Επομένως είναι προς το συμφέρον αμφοτέρων των χωρών να ενισχύσουν και να αναζωογονήσουν τους δεσμούς των.

    Ο Doug Bandow προτού αναλάβει στο Ινστιτούτο CATO υπηρέτησε στη κυβέρνηση (ΗΠΑ) για πολλά χρόνια στο τομέα αυτό. Μίλησε για το πως η Τουρκία επανατοποθετείται στη περιοχή και περιέγραψε διάφορες ανησυχητικές τάσεις στις πολιτικές της Τουρκίας και που εφαρμόζει το κόμμα του Ερτογάν με μεγάλη υποστήριξη από το λαό. Αυτό δημιουργεί ανησυχία τόσο εντός όσο και εκτός Τουρκίας για το μέλλον της Τουρκίας και τον αναδυόμενο αντι-αμερικανισμό και αντι-δυτικισμό. Η πολιτική Νταβούτογλου για «μηδέν προβλήματα» τους έχει κτυπήσει πίσω, καθώς η Τουρκία συνέβαλε σε νέα προβλήματα στην περιοχή. Ο κ. Bandow κατέλειψε λέγοντας ότι δεν μπορούμε πλέον να έχουμε ψευδαισθήσεις για την Τουρκία. Οι αρνητικές τάσεις μέσα και πέριξ της Τουρκίας δείχνουν ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν προτού καλυτερεύσουν.

    Ο Βαγγέλης Κουφουδάκης ανέλυσε πως η Τουρκία παρουσιάστηκε σε εκθέσεις δεξαμενών σκέψεις και άλλες μελέτες από το 1947. Μία μελέτη των σημασιολογιών που χρησιμοποιήθηκαν για την περιγραφή των τουρκικών πολιτικών και για να απαλλάσσουν την Τουρκία από την ευθύνη των προβλημάτων που δημιούργησε δείχνει ότι οι ευθύνες για τις τουρκικές πράξεις επιρρίπτονται πάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαική Ένωση και χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Γαλλία και άλλες. Η παρουσίαση του Κουφουδάκη βασιζόταν στις μελέτες και εκθέσεις από γνωστές δεξαμενές σκέψεις όπως το Center for American Progress, Brookings Institution, German Marshall Fund, International Crisis Group και άλλες. Ο ομιλητής έθεσε σε αμφισβήτηση πως αυτές οι δεξαμενές σκέψεις μπορούν να ισχυριστούν ότι τα έγγραφα τους παρουσιάζουν « ανεξάρτητη στρατηγική σκέψης» όταν χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση της Τουρκίας και τα Τουρκικά ιδρύματα. Η περίπτωση του Brookings Institution (η σειρά διαλέξεων Sabanci) και εκείνη της International Crisis Group (Ομάδα Διεθνών Κρίσεων) είναι κλασσικά παραδείγματα. Ο ομιλητής κατέληξε τονίζοντας ότι το ύφος πολλών τέτοιων εκθέσεων άρχισε να αλλάζει μετά το επεισόδιο φλοτίλλα τον Μάιο του 2010 και την κατάρρευση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων.

    Λόγω της θέσεώς του, οι δηλώσεις του Raphael Danzigner έμειναν εκτός δημοσιότητας (off the record).

    Κατά την διάρκεια των ερωτήσεων και απαντήσεων οι ομιλητές αντιμετώπισαν ενδιαφέρουσες ερωτήσεις από μέλη του ακροατηρίου που περιλάμβαναν, ένα Τούρκο δημοσιογράφο, ένα μέλος της TUSIAD και άλλους. Η προσέλευση ήταν αρκετά καλή και καλύφθηκε και από τηλεοπτικό κανάλι του Χόνγκ Κόνγκ που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, σημειώνοντας το ενδιαφέρον της Ανατολικής Ασίας στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

    (Σημ: 1) AKP: Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που ίδρυσε ο Ρ. Ερτογάν το 2001. 2) TUSIAD είναι η οργάνωση Τούρκων βιομηχάνων και του Συνδέσμου Τούρκων επιχειρηματιών που ιδρύθηκε το 1971).

    ————————————————————

    “Evolution of Turkey’s policy in the Eastern Mediterranean—Implications for US Interests”

    I have received the following details of a very important policy forum held on 6 February 2012 at the Capital Hilton Hotel just a few blocs from the White House, organized by the American Hellenic Institute. The topic of the policy forum was the “Evolution of Turkey’s policy in the Eastern Mediterranean—Implications for US Interests”.

    The Keynote Speaker was Daniel Pipes, Director of the Middle East Forum and Editor of the Middle East Quarterly. Other speakers included Doug Bandow, currently Senior Fellow at the Cato Institute; Dr. Harry Dinella, former US Army Foreign Officer for Greece; Dr. Raphael Danziger, Senior Research Advisor, Policy and Government Affairs, American-Israel Public Affairs Committee, and Dr. Van Coufoudakis, Dean and Professor Emeritus, Indiana University-Purdue University.

    Mr. Pipes opened his remarks by saying that while in the past he had defendedTurkey, changes inTurkey following the AKP’s rise to power in 2002, raise a lot of questions about that country, its objectives and policies. Prime Minister Erdogan wants to alter Ataturk’s revolution and driveTurkey away from secularism and the West while expanding his country’s neo-Ottoman reach.Turkey’s 2011 elections may be the last democratic elections there. He spoke of the role of the Gulen movement, the increasing controls over the public service and the police, the growing number of jailed journalists, and the jailing of top military personnel under the so-called Ergenekon conspiracy. Pipes also pointed to the growing anti-American sentiment in Turkish public opinion.Turkey’s neo-Ottoman reach now involves interference in Iraqi politics, inIraq’s Kurdish areas, policy shifts onSyria, support for Hammas and Hezbollah and hostility towardIsrael. As a result, Erdogan has become the hero of the Arab streets. There are numerous new threats emanating fromTurkey including threats towardsCyprus, the EU,France,Germany, etc. Turkey is exploiting its current economic position. However, a closer examination ofTurkey’s economy shows parallels to the economies ofArgentina andMexico before their collapse. The speaker enumerated examples of Turkey’s recent anti-Western behavior including military exercises with China; cooperation between Iranian and Turkish banks to bypass the western sanctions; and cooperation with Brazil over Iran’s nuclear material. WhileTurkey poses a long term threat to the region, the problems withIran can be managed with a new regime in Teheran. The speaker pointed to a potential clash betweenIran andTurkey as the two countries compete over leadership in the Islamic world. The speaker concluded by expressing doubts as to whetherTurkey should remain in NATO given its recent anti-western policies.

    Mr. Dinella expressed similar concerns overTurkey’s recent conduct but concluded with the fact that the US andTurkey still share a lot of common interests in the region. Therefore it is in the interest of both states to strengthen and revive their ties.

    Doug Bandow had extensive government service in the area prior to his work at the Cato Institute. He spoke of howTurkey is now repositioning itself in the region and described various disturbing trends inTurkey’s policies that Erdogan’s AKP is implementing with wide public support. This creates anxiety both within and outsideTurkey aboutTurkey’s future and its emerging anti-Americanism and anti-westernism. Davutoglu’s “zero problem” policy has backfired, asTurkey has contributed to new problems in the region. Bandow concluded that we cannot have illusions overTurkey any longer. The negative trends in and aroundTurkey indicate that things will get worse before they get any better.

    Van Coufoudakis analyzed howTurkey has been presented in think tank reports and other studies since 1947. A study of the semantics used to describe Turkey’s policies and absolve Turkey of responsibility for problems it has created, shows that blame for Turkey’s actions is placed on the US, the EU and countries like Greece, Cyprus, France and others. Coufoudakis’ presentation was based on studies and reports from known think tanks like the Center for American Progress, the Brookings Institution, the German Marshall Fund, and the International Crisis Group, among others. The speaker questioned how these think tanks can claim that their papers represent “independent strategic thinking” when they are sponsored by the Government of Turkey and Turkish foundations. The cases of the Brookings Institution (the Sabanci lecture series) and the International Crisis Group are classic examples. The speaker concluded that the tone of many of these reports is changing in the aftermath of the flotilla incident in May 2010 and the breakdown in Turkish-Israeli relations.

    Because of his position, Raphael Danziger’s remarks were off the record.

    In the question and answer period the speakers faced interesting questions from members of the audience that included a Turkish journalist, a member of TUSIAD and others. The meeting was well attended and received coverage from the Washington Bureau of a major Hong Kong TV station, indicating East Asia’s interest in developments in the Eastern Mediterranean and theMiddle East.

    (Notes: 1) AKP is the Party for Justice and Development created under the leadership of R. Ertogan in 2001. 2) TUSIAD is the Turkish Industrialists’ and Businessmen’s Association created in 1971).

    http://fanoulla.koukouvagia.com/

    Σχόλιο από Mατσουκάτες | 14/02/2012

  8. ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ – Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

    ΄Εγινε το βράδυ της Πέμπτης 1.11.2011 στο δυτικό Λονδίνο, η παρουσίαση ενός νέου βιβλίου, πρώτο στο είδος του, του βραβευμένου δημοσιογράφου της εφημερίδας Γκάρτιαν, Ian Cobain, με τίτλο «Cruel Britannia – a secret history of torture”. Εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Portobello Books. (Ανταπόκριση της γράφουσας στο Ράδιο Πρώτο το πρωί της Παρασκευής 2.11.2012 από το πρωινό πρόγραμμα του κ. Λάζαρου Μαύρου. Η γράφουσα παρευρέθηκε στην παρουσίαση μαζί με τον ανταποκριτή του ΡΙΚ στο Λονδίνο Τάσο Ζαχαριάδη).
    Σύμφωνα με κριτικές το βιβλίο όχι μόνο προβάλει λεπτομέρειες για τις ενοχές της Βρετανίας για βασανισμούς, αλλά και την μακρόχρονη πρακτική της Βρετανίας στο τομέα αυτό, και τα ψέματα των Βρετανών πολιτικών που πάντα έλεγαν και ακόμα λένε, για να καλύπτουν αυτό το κεφάλαιο. ΄Οπως το χαρακτήρισε ο Lieutenant Colonel Nicholas Mercer, “ Το βιβλίο ενοχοποιεί τόσο την βρετανική κυβέρνηση όσο και τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας. Είναι σαν να πετάς μια χειροβομβίδα στην καρδιά του κατεστημένου». Φαίνεται έγραψαν, εκείνοι που είναι αναμεμειγμένοι σε βασανιστήρια τα τελευταία χρόνια δεν έμαθαν τίποτα από το μαύρο παρελθόν μας, το βιβλίο αυτό πρέπει να διαβαστεί τόσο από τους πολιτικούς όσο και από το λαό για να μάθουν για τις 70χρονες βρετανικές βαρβαρότητες.
    Ο συγγραφέας αναφέρεται στους βασανισμούς των αποικιοκρατών στην Κένυα εναντίον των Μάου Μάου, στην Κύπρο εναντίον των αγωνιστών της ΕΟΚΑ 1955-59, στην Παλαιστίνη, στην Ιρλανδία, στο Αφχανιστάν και πολλές άλλες χώρες. Αναφέρεται στη δίψα των αποικιών για ελευθερία μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ουσιαστικά επαινεί το θάρρος των σκλαβωμένων λαών και των Κυπρίων να τα βάλουν με την αποικιοκρατία η οποία το μόνο τρόπο που ήξερε να τους αντιμετωπίσει ήταν με την βαρβαρότητα. Αναφέρεται στην έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, στην κάθοδο του Γρίβα Διγενή, στην επίσκεψη του αντιπροσώπου της επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Ελβετού δικηγόρου David de Traz τον Μάρτιο του 1957 ο οποίος μετέβη στην Κύπρο και συνάντησε περίπου 60 άνδρες στα κελιά των κρατητηρίων Ομορφίτας, οι οποίοι του μίλησαν για τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί από τους ανακριτές. Άλλους κτύπησαν, έκαψαν, βασάνισαν με παγωμένο νερό, είχαν σπασμένες σιαγόνες, σπασμένα δάκτυλα, πλευρά και αναφέρεται και σε συνομιλία που είχε με τον Νίκο Σαμψών που του έβγαλαν τα νύχια. Ο συγγραφέας αναφέρεται στις προσφυγές της Ελλάδος εναντίον της Βρετανίας για βασανισμούς στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και στα Ηνωμένα Έθνη, και στις καταγγελίες του Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου τότε για 317 περιπτώσεις κακοποιήσεων περιλαμβανομένου και ενός ηγουμένου και μιας εγκύου γυναίκας που απέβαλε λόγω των βασανισμών.
    Και προσθέτει και την προσωπική μαρτυρία βασανισμών, του συμπατριώτη μας επιχειρηματία σήμερα Πέτρου Πετρίδη, ο οποίος συνελήφθη στις 2 Φεβρουαρίου 1959 μαθητής τότε του Γυμνασίου Αμμοχώστου όταν τον επέλεξε ένας κουκουλοφόρος. Περιλαμβάνονται οι περιγραφές του Πέτρου Πετρίδη για τα βασανιστήρια που υπέστη και οι μαρτυρίες του για όσα γνώρισε για βασανισμούς άλλων στα χέρια των Βρετανών.
    Επίσης το βιβλίο σημειώνει ότι (ειρωνεία πλέον της τύχης μας) όταν ο Ε. Αβέρωφ υποσχόταν στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1959 ότι θα απέσυρε την προσφυγή της Ελλάδας για τα βασανιστήρια των Βρετανών στην Κύπρο, η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε ήδη ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ εναντίον της Βρετανίας… (Σημειώνω εδώ ότι στο βιβλίο μου ” Από την Ένωση στην Κατοχή” που εκδόθηκε το 1995 στην Λευκωσία υπάρχει ειδικό κεφάλαιο για τις προσφυγές εκείνες της Ελλάδας με ολόκληρη τη καταγγελία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στα ελληνικά, που έγινε στις 19 Ιουνίου 1957 στην Αθήνα, και την οποία οι Άγγλοι είχαν αποδεσμεύσει μετά από 30 χρόνια).
    Το βιβλίο αναφέρεται σε άγνωστες πτυχές βασανισμών των Βρετανών, σε υποθέσεις δολοφονιών στο Ιράκ, βασανισμούς στο Πακιστάν και ονομάζει σορεία μυστικών κρατητηρίων τόσο στην καρδιά του Λονδίνου όσο και σε διάφορες άλλες χώρες όπου εξασκούσαν απίστευτα βασανιστήρια σε κρατούμενους, κατασκόπους, φυλακισμένους Γερμανούς, Ρώσους και λοιπούς περιλαμβανομένων και Βρετανών, και αυτά μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο… Στον επίλογό του ο συγγραφέας γράφει χαρακτηριστικά πως καθώς το δίκτυ της απάτης που πρέπει να συνοδεύει τη χρήση βασανισμών μπορεί να ξεγέλεσε λίγους στην Κύπρο, ή μέρος της Ιρλανδίας ή μέρος του νοτιο-ανατολικού Ιράκ, ο Βρετανικός λαός όμως παραμένει έτοιμος να πιστεύει ότι η χώρα του δεν κάνει τέτοιους βασανισμούς. Ένας σοβαρός λόγος που τα εγκλήματα αυτά επαναλαμβάνονται διαχρονικά δίχως τιμωρία είναι γιατί ο βρετανικός λαός προτιμά να πιστεύει ότι δεν γίνονται και γιατί τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης είναι διστακτικά να τον ενημερώνουν. Κανονικά η χρήση βασανισμών θεωρείται αδύνατη ακριβώς επειδή είναι απαράδεκτη.
    Φανούλα Αργυρού – Λονδίνο
    Επίσης διαβάστε τα δύο πιο κάτω σχετικά άρθρα των συναδέλφων
    Ian Cobain: Εγγλέζοι Βασανιστές – ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ Σημερινή 3.11.2012
    http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/537888
    Μαζικές αγωγές από αγωνιστές της ΕΟΚΑ – ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ Φιλελεύθερος 3.11.2012
    http://www.philenews.com/digital/

    Σχόλιο από Andreas Z. | 05/11/2012

  9. Κύπρος Εισβολή: Ποιοι αξιωματικοί την «κοπάνησαν» με λάφυρα ποιοι έμειναν και πολέμησαν
    16.07.2013 | 00:01

    Δεύτερο μέρος του αποκαλυπτικού κειμένου του Αντώνη Κακαρά για την Κύπρο. Διαβάστε ΕΔΩ το πρώτο μέρος.
    Πως η προδοτική χούντα των Αθηνών άνοιξε το δρόμο για την εισβολή των Τούρκων.

    Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

    Η εισβολή των Τούρκων, σχεδιασμένη από παλιά, ξεκίνησε με αφορμή το πραξικόπημα των χουντικών κατά του Μακαρίου. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα την περίοδο αυτή, δίνουν πρόσθετα στοιχεία για ερμηνεία του τρόπου δράσης και συμπεριφοράς των στελεχών του ναυτικού, και όποιων συναντάμε από τα άλλα όπλα.

    Το Πολεμικό Ναυτικό είχε απώλειες από τη συμμετοχή στις επιχειρήσεις κατά την εισβολή των Τούρκων, όπου καταδείχθηκαν και οι θετικές του πλευρές.

    • Η προσβολή από αεροσκάφη και βύθιση της Τ/Α1 με κυβερνήτη το σημαιοφόρο Βερύκιο και ο τραυματισμός του ίδιου και μελών του πληρώματος.
    • Η ανατίναξη της Τ/Α3 με κυβερνήτη τον Τσομάκη και η απώλεια όλου του πληρώματος στην ίδια με της Τ/Α1 επίθεση των τουρκικών αεροπλάνων, ενώ προέβαιναν σε ηρωική αλλά καταδικασμένη προσπάθεια προσβολής του τουρκικού στόλου.
    • Η απώλεια των υπολοίπων πλοίων της ΝΔΚ.
    • Η άμυνα της φρουράς του Κάστρου της Κυρήνειας υπό τον αρχικελευστή Τ/ΠΒ Γαλιάτσο (πόση αντίθεση με την αποστρατεία του αργότερα!).
    • Η κατάρριψη αεροσκαφών από τη βάση ΧΡΥΣΟΥΛΗ και το ΠΠ ΛΕΒΕΝΤΗΣ υπό τον Ταβλαρίδη.
    • Όπως και η συμμετοχή του Αρματαγωγού ΛΕΣΒΟΣ στην άμυνα του νησιού, με την αποβίβαση στις 20/7 της δύναμης της ΕΛΔΥΚ (που είχε παραλάβει για αντικατάσταση στις 19/7) και με το βομβαρδισμό της οχυρής τοποθεσίας Μούτουλος των Τουρκοκυπρίων. Οι εύστοχοι χειρισμοί του κυβερνήτη του Α/Γ αντιπλοιάρχου Ελ. Χανδρινού έτσι, ώστε εκτός του αποτελεσματικού βομβαρδισμού, να διασωθεί και το βραδυκίνητο αρματαγωγό.

    Αυτά είναι τα πιο σημαντικά από τις εμπλοκές του ΠΝ στην εισβολή των Τούρκων. Τα παραπάνω περιγράφει με συναίσθημα και παραστατικά, ο πλοίαρχος ε.α. Δ. Μαγιάτης σε άρθρο του τον Αύγουστο του ’87 στο περιοδικό Ναυτική Επιθεώρηση.

    Για το ρόλο του Τσομάκη στη διάρκεια του πραξικοπήματος (φύλαξη Μακαριακών εντός κάστρου Κερύνειας) δεν εντοπίσθηκε γραπτό κείμενο.
    Σύμφωνα με περιγραφή του Σέργη σε βιβλίο του, ο Παπαδάκης καταθέτοντας στην επιτροπή της Βουλής αφού δήλωσε «…. ότι η προσάρραξη οφείλετο σε βλάβη και των δύο κινητήρων του σκάφους …. ομολόγησε ότι ήτο σκόπιμη πράξη και άρνηση προς την εντολή του ναυτικού διοικητού Κύπρου….λόγω αντιδράσεως προς αυτόν…»

    Είναι προφανές πως ο Σέργης αγνοεί το πόρισμα Παππά για το συμβάν, εκτός του ότι στο βιβλίο του είναι εμφανής η αρνητική του θέση έναντι του ΠΝ. Εντυπωσιάζει όμως και η δήλωση του Παπαδάκη. Δεν είναι γνωστές περιπτώσεις σκόπιμης καταστροφής πολεμικών πλοίων από αντίδραση προς προϊστάμενο. Για την προσάραξη της τορπιλακάτου με κυβερνήτη τον Κανδαλέπα (επιβαίνοντος και του Παπαδάκη) διατάχθηκε ΕΔΕ, που διενήργησε ο πλοίαρχος τότε Ν. Παππάς και το πόρισμα της οποίας υποβλήθηκε στις 12-6-75. Κάνει μια λεπτομερή ανάλυση του ατυχήματος εκθέτοντας όχι μόνον τα ξερά στοιχεία του συμβάντος αλλά και όλη την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στο κλιμάκιο του ναυτικού στην Κύπρο με πρωτεργάτη τον Παπαγιάννη.

    Δεν διαφαίνεται τάση του Παππά να ΄΄ξεμπλέξει΄΄ τον Κανδαλέπα (Κυβερνήτη) και τον επιβαίνοντα Παπαδάκη (Διοικητή της ΝΒΧ), διότι περιγράφει όλες τις παραλήψεις και τις κινήσεις, που οδήγησαν στην προσάραξη. Έχει γίνει πολλή συζήτηση στο ναυτικό για το ατύχημα αυτό. Έχουν μοιραστεί οι απόψεις ανάλογα και με την τοποθέτηση απέναντι στο Κυπριακό ζήτημα, στη δικτατορία, και στον ίδιο τον Παππά. Το σκάφος κοσμεί τούρκικο μουσείο.
    Δεν ξεχνούν βεβαίως οι Τούρκοι, πως και οι ίδιοι βομβάρδισαν από λάθος δικά τους αντιτορπιλικά, καταβυθίζοντας το ένα και προκαλώντας σημαντικές βλάβες σε άλλα. Τα είχαν εκλάβει ως ελληνική νηοπομπή και η επίθεση ακολούθησε την προτροπή του Κίσιντζερ στον Ετσεβίτ, που τον ρώτησε αν συμφωνεί να χτυπήσει, αλλά δείχνει και την αποφασιστικότητα για όλα στην εισβολή.

    Ο Παππάς αποδίδει τα λάθη και τις παραλήψεις του Κυβερνήτη και του Παπαδάκη στην υπερκόπωση, την υπερένταση, την άθλια ψυχολογική κατάστασή τους. Με την ευκαιρία του πορίσματος, καταφέρεται του Παπαγιάννη, για τον οποίο γράφει με ένταση και οργή πως οι ηγετικές του ικανότητες είχαν κατασπαταληθεί σε συνωμοτικές και φιλοχουντικές ενέργειες «… εις τον σφαγιασμόν, αλλά και την καταλήστευσιν αλλοίμονον του αείποτε Ελληνικού Κυπριακού λαού, τον οποίον διά των διαφόρων ΄΄Παπαγιάννηδων΄΄ τοσούτον απεγοητεύσαμεν…». Τέλος δεν ξεχνάει και τον Παπαργύρη (΄΄πρωτοπαλίκαρο του Παπαγιάννη΄΄ τον αποκαλεί). Που είχε διαταχθεί από τον τελευταίο την επόμενη ημέρα του ατυχήματος, να διενεργήσει ΕΔΕ και επαναπατριζόμενος έφερε και όλη την αλληλογραφία από την υπόθεση και «…επισείων ταύτην έλεγεν ΄΄εδώ τους έχω τυλιγμένους΄΄ εννοών τους…ατυχήσαντας …της προσαράξεως…συναδέλφους του …»

    Η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου, με την ανάμιξη τμήματος των ανδρών της στο πραξικόπημα, πρόσθεσε το μερίδιό της στη συνολική ευθύνη για την επέμβαση και τα αποτελέσματά της. Χρέωσε έτσι στο ναυτικό πράξεις που δεν του άρμοζαν. Τα πολεμικά γεγονότα στα οποία έλαβε μέρος η δύναμη του Π.Ν. στην Κύπρο τον Ιούλιο – Αύγουστο 1974, καθώς και οι απώλειες, έχουν συνταχθεί από τους αρμοδίους με βάση εκθέσεις και αναφορές των εμπλακέντων στα γεγονότα αξιωματικών είναι γνωστά.

    Η συμπεριφορά των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού στα γεγονότα της Κύπρου καλύπτει όλο σχεδόν το εύρος των ανθρώπινων χαρακτήρων. Δεν υπήρξε ομοιομορφία αντιδράσεων τέτοια, ώστε να βγει το συμπέρασμα, πως αυτό ήταν αποτέλεσμα κοινής εκπαίδευσης και κουλτούρας. Αντίθετα στις συμπεριφορές των στελεχών του στρατού αυτό παρατηρήθηκε, εάν εξαιρέσουμε την απαίτηση δύο από τους αξιωματικούς να τους δοθεί στο πραξικόπημα εντολή του Α/ΓΕΣ. Στις συσκέψεις των στελεχών του ναυτικού έχουμε αντιδράσεις ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός. Όλοι φοβούνται τον βίαιο, αυταρχικό και μονίμως απειλούνται Παπαγιάννη, αλλά δεν υποχωρούν χωρίς αντιρρήσεις, και μάλιστα κάποιοι αρνούνται να συμπράξουν.

    Στις επιχειρήσεις του πραξικοπήματος έχουμε και κλοπές από σπίτια πλουσίων που ερευνήθηκαν. Δεν γίνεται πιστευτός ο Παπαγιάννης για τη βαλίτσα με τα χρήματα του Αζίνα. Ούτε οι υπόλοιποι για την καταλήστευση και στο τέλος ανατίναξη του σπιτιού του. Οι τυχοδιώκτες δεν ήταν του είδους των ρομαντικών του κινηματογράφου. Ήταν άρπαγες και συγχρόνως ασυνείδητοι και χωρίς αρχές και ιδεολογία οπαδοί της ΄΄επανάστασης΄΄. Υπήρξαν μικροί και σ’ αυτό το σημείο ακόμα. Τα είδη που άρπαξαν τα ονόμασαν ΄΄λάφυρα΄΄, ως να ήταν αποτέλεσμα αγώνα με ίσους όρους σε μάχη κατά εχθρού του Έθνους. Ο Παπαγιάννης φοβάται για τη ζωή του μετά την εισβολή των Τούρκων και φεύγει τρέχοντας από την Κύπρο, αντί να ζητήσει επίμονα να καθίσει και να πολεμήσει.

    Υπήρξαν και αυτοί στο ναυτικό, και δίκαια ο Παππάς εξανίσταται και εκφράζεται βίαια στην ΕΔΕ για τους καταλύτες της παράδοσης του ΠΝ. Τα στελέχη του όπλου αυτού πιστεύουν στην ΄΄παράδοση΄΄ του Πολεμικού Ναυτικού, το ίδιο και του Στρατού πιστεύουν στη δική τους παράδοση. Και όλοι πιστεύουν στις παραδόσεις και του Έθνους και των Ελλήνων. Όπως ακριβώς κάνουν και όλοι οι λαοί του κόσμου και όλα τα μέλη μικρών και μεγάλων κοινωνιών. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που μιλούν για τέτοιου είδους παράδοση, ενώ είναι έτοιμοι να την θυσιάσουν σε συμφέροντα, που εύκολα τα εντάσσουν και αυτά στην ΄΄παράδοση΄΄.

    Από το στρώμα των στελεχών των ΕΔ τέτοιοι είναι, για την περίοδο που εξετάζουμε, όσοι εκμεταλλεύτηκαν για προσωπικό οικονομικό και άλλο όφελος, την ισχύ που τους έδινε η υπηρεσία και η αφοσίωσή τους στα αυταρχικά καθεστώτα, όπως της 21ης Απριλίου 1967.

    Από την πλευρά του στρατού ξηράς παίρνουμε μια ιδέα από την έκθεση ενός εξ αυτών, για τον τρόπο θεώρησης των πραγμάτων και δράσης μερικών από τα στελέχη, που υπηρετούσαν την ίδια περίοδο στην Κύπρο.

    Ο Αλευρομάγειρος ήταν αξιωματικός του στρατού και υπηρετούσε ως ταγματάρχης στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Επιστρέφοντας υποβάλλει και αυτός όπως όλοι την αναφορά του για τα συμβάντα στην Κύπρο στο πραξικόπημα και την εισβολή. Είναι η προσωπική του συμμετοχή στα γεγονότα και δεν έχει τίποτα να κρύψει. Αντίθετα εκθέτει εκείνα των οποίων υπήρξε πρωταγωνιστής, ως ασκών διοίκηση στην άμυνα κατά τη δεύτερη φάση της επιχείρησης των Τούρκων ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ, και για τα οποία ο οποιοσδήποτε θα ήταν περήφανος.

    Ο αξιωματικός αυτός πολέμησε στην Κύπρο (όπως και άλλοι που ήταν εκεί αλλά όχι όλοι), διοίκησε καλά το Τάγμα του αποτελούμενο από επιστράτους Κυπρίους, ήταν μπροστά στη μάχη, γι’ αυτό και άντεξε και δεν παρέδωσε τις θέσεις, που τον διέταξαν να προστατέψει, παρά τη σφοδρότητα των επιθέσεων.

    Ο Αλευρομάγειρος ξεχωρίζει από τα στελέχη που παρήγαγε η ΣΣΕ μεταπολεμικά, όπως και μια σειρά άλλοι που επίσης φέρθηκαν πατριωτικά, όταν αντιτάχθηκαν στη δικτατορία και πολέμησαν και στην εισβολή στην Κύπρο. Δεν διατίθεται (από τον γράφοντα) αρχειακό υλικό, που να καλύπτει το χώρο του στρατού ξηράς, πλην όσων παρουσιάζονται εδώ.

    Λέει ο Αλευρομάγειρος στα συμπεράσματά του: «…όπου ο ηγήτωρ ευρίσκετο εις την πρώτην γραμμήν και εμάχετο παρά το πλευρόν του ουδείς εγκατέλειψεν τας θέσεις του. Όπου υπήρξεν εγκατάλειψις θέσεως τούτο οφείλετο εις την αδράνειαν των ηγητόρων του…». Και όταν μιλάει για ΄΄ηγήτορα΄΄ δεν εννοεί το στρατηγό, αλλά τον μικρό αξιωματικό τον επικεφαλής των μαχόμενων. Με το ΄΄εάν όμως δεν γράφεται η ιστορία και ο ταγματάρχης, που κράτησε το μέτωπο που του ανέθεσαν στη Λευκωσία με Ελληνοκυπρίους επιστράτους από την Αμμόχωστο, δεν γνώριζε όταν έγραφε την αναφορά του, πως ήταν υπονομευμένη από τον Ιωαννίδη η αντίσταση στην εισβολή.

    Οι ΄΄Ημερήσιες Διαταγές΄΄ του διοικητή του 336 ΤΠ, που εκδόθηκαν ενώ διαρκούσε ο αγώνας κατά του εισβολέα, είναι ενδεικτικές των συνθηκών αλλά και της προσπάθειας για ανύψωση του ηθικού των μαχητών. Από τη διαταγή της 29ης Οκτωβρίου 1974 όπου περιλαμβάνονται οι προτάσεις του (΄΄διαμνημόνευση΄΄) για απονομή ηθικών αμοιβών (παρασήμων και μεταλλίων) διαπιστώνει κανείς και την επί μέρους συμπεριφορά των στελεχών και στρατιωτών του τάγματός του. Ήταν πολεμιστές καλοί και ριψοκίνδυνοι!

    Εντύπωση επίσης προξενεί το γεγονός πως στην Αμμόχωστο δεν υπήρξαν στην ουσία συγκρούσεις στο πραξικόπημα, εκτός από πυροβολισμούς κατά του κτηρίου της Εθνοφρουράς, που δεν είχαν συνέχεια. Ένας από τους Ελλαδίτες ο διοικητής Κ. Ζαρκάδας και από τους Κυπρίους ο αστυνόμος Φεσσάς κατάφεραν να κρατήσουν την πόλη χωρίς θύματα.

    Οι υπερασπιστές της Αμμοχώστου όμως, υποχώρησαν σχεδόν αμαχητί μετά σχετική εντολή σε λίγες ημέρες μπροστά στον προελαύνοντα ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ. Οι Τούρκοι δεν προχωρούσαν πέραν εκείνων, που είχαν σχεδιάσει, εάν συναντούσαν αντίσταση.

    Ο στρατιωτικός συγγραφέας (Σέργης) στο μέρος όπου περιγράφει τη σχεδίαση του ΓΕΕΦ για αντιμετώπιση του επερχόμενου ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ, αφήνει με σαφήνεια να εννοηθεί πως, δεν υπήρχαν πλέον ελπίδες στην Κύπρο για τίποτε άλλο εκτός από υποχώρηση. Και μάλιστα ακριβώς στη γραμμή που διεκδικούσαν οι Τούρκοι, ήτοι τη σημερινή διαχωριστική των δύο κοινοτήτων.

    Έτσι όμως προβάλλεται η μοιρολατρική θέση της έλλειψης σθένους για πόλεμο. Με στρατιωτική ηγεσία στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο ακατάλληλων και απρόθυμων για πόλεμο. Εν τούτοις υπήρξαν και στον ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ μονάδες που πολέμησαν με ηρωισμό,. Και άλλες περιπτώσεις περιγράφονται και για τις δύο φάσεις των επιχειρήσεων με περισσότερες ηρωικές στον ΑΤΤΙΛΑ Ι. Καταγράφει όμως ο Σέργης με πολλή προσοχή, που δύσκολα γίνονται αντιληπτές για τον αμύητο στη στρατιωτική ορολογία , και περιπτώσεις δειλίας, αποφυγής της συμμετοχής σε μάχη, εγκατάλειψης σε άλλους της ευθύνης διοίκησης μονάδων, διάλυσης ολόκληρων μονάδων προ του εχθρού, μη υλοποίησης διαταγών κ.ο.κ

    Οι Τούρκοι είχαν ορίσει τη γραμμή όπου ήθελαν να φτάσουν. Είναι εκείνη που σήμερα κατέχουν, εκτός του ελληνοκυπριακού τμήματος της Αμμοχώστου, που δεν ήταν στόχος τους. Το τμήμα αυτό εγκαταλείφθηκε κατά διαταγήν των νέων υπευθύνων της άμυνας του νησιού στη μεταπολίτευση.

    Στη Γενεύη οι Τούρκοι έδωσαν το τελεσίγραφο και είπαν τι ακριβώς απαιτούσαν. Τότε ο Γκιουνές έδινε προθεσμία λίγης ώρας να απαντήσουν οι της ελληνικής αντιπροσωπείας, για την άμεση υπογραφή συμφωνίας. Ήξεραν, πως δεν μπορούν να δεχτούν οι Μαύρος-Κληρίδης. Και έτσι είχαν την αφορμή για την προέλαση του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ. Κανείς δεν θα υπέγραφε τέτοια συμφωνία.

    Κατά μία άποψη ο συσχετισμός δυνάμεων στην Κύπρο μετά τον ΑΤΤΙΛΑ Ι, το ηθικό των ελληνικών και ελληνοκυπριακών δυνάμεων και οι λοιποί δυσμενείς παράγοντες, όπως και οι θέσεις που πλέον κατείχαν οι Τούρκοι , οδήγησαν το ΓΕΕΦ στη σχεδίαση (κατόπιν εντολής του ΑΕΔ) της υποχώρησης στη σημερινή γραμμή. Με κύριο στόχο να μην υπάρξουν ανθρώπινες απώλειες αφού τίποτα δεν λειτουργούσε πλέον υπέρ της ελληνικής πλευράς.
    Έτσι προέκυψε η αμαχητί σχεδόν υπόλοιπη κατάληψη εδαφών στον ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ, που σήμερα ουσιαστικά είναι κάτι παραπάνω από την περίφημη ΄΄γραμμή Γκιουνές΄΄.

    Υπήρξαν Μονάδες που πολέμησαν γενναία στην Κύπρο. Όπως υπήρξαν και μαχητές που επέδειξαν ιδιαίτερο ηρωισμό, μην υποχωρώντας μέχρι που σκοτώθηκαν. Ενδεικτικά σημειώνουμε περιπτώσεις που ξεχωρίζουν, καίτοι μια τέτοια επιλογή αφήνει απέξω και άλλους, που δεν αναφέρονται σε σχετικές εκδόσεις.
    • Η δράση του 251 ΤΕ με τον αντισυνταγματάρχη Παύλο Κουρούπη, που σκοτώθηκε τελικά,
    • η 31 ΜΚ στην πιο εντυπωσιακή κατάληψη του οχυρωμένου υψώματος Κοτζάκαγια,
    • η τριλοχία της ΕΛΔΥΚ υπό τον αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο και με τον ανθυπασπιστή Κέντρα να καλύπτει με τους άνδρες του μαχόμενος την απαγκίστρωση των υπολοίπων και έτσι «…θυσιάσθηκε για την διάσωση άλλων ανδρών της ΕΛΔΥΚ…», το 211 ΤΕ και το 336 ΤΕ.

    Οι τρεις τελευταίες είναι και εκείνες που εμφανίζονται να αμύνονται με πείσμα σε αλλεπάλληλες επιθέσεις στον ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ. Δεν υπήρξαν πολλές περιπτώσεις ενόπλων συγκρούσεων μετεμφυλιακά, για να αποδείξουν, πως ό,τι μάθαιναν στις σχολές και στις ασκήσεις, τα εφάρμοζαν στην πράξη.
    Τα μεταπολεμικά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, οι μικροί αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί επέδειξαν, όχι μόνον στη μάχη αλλά και σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων, συμπεριφορά πιο αγνή, πιο ανιδιοτελή, πιο καθαρή από των μεγάλων βαθμών. Ανεξάρτητα ότι εξηγείται και για άλλους λόγους αυτό, σημαίνει πως οι αλλεπάλληλες κρίσεις και καθάρσεις φέρνουν σταδιακά στην κορυφή αξιωματικούς δομής, λογικής και συμπεριφοράς επιθυμητής στους ελέγχοντες τις ΕΔ.

    Έτσι έχουμε και όλους ανεξαιρέτως τους στρατηγούς, ναυάρχους και πτέραρχους να υπακούουν σε έναν ταξίαρχο (τον Ιωαννίδη). Ο Γεωργίτσης και οι άλλοι υψηλόβαθμοι του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, δεν έφεραν αντίρρηση, καίτοι φαινόταν ο παραλογισμός της κίνησης. Έφεραν αντίρρηση μικρών βαθμών αξιωματικοί.

    Από το στρατό οι δύο επικεφαλής των αρμάτων ζήτησαν γραπτή εντολή του Α/ΓΕΣ. Από το ναυτικό στην αρχή σχεδόν όλοι αντέδρασαν, και κάποιοι αρνήθηκαν πεισματικά μέχρι τέλους, να συμπράξουν.

    Την ίδια στιγμή προκαλεί ερωτηματικά και το ότι δεν υπήρξε δυναμική αντίδραση από Έλληνες στρατιωτικούς στο πραξικόπημα στην Κύπρο. Η εξήγηση είναι, πως η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών ήταν επιλεγμένοι από τη χούντα μεταξύ των πιστών στην ΄΄επανάσταση΄΄ αλλά και αντιμακαριακών. Αν και αυτά τα δύο πάνε μαζί. Παράλληλα με την πλύση εγκεφάλου, το κλίμα, την τρομοκρατία.

    Ο Αλευρομάγειρος, καθώς και κάποιοι ακόμα, που δεν ήταν πιστοί στο καθεστώς, απλά είχαν διαλάθει και δεν τους ενημέρωσε και κανείς για τη σχεδίαση. Δεν έχει δίκιο όταν γράφει στην αναφορά του πως, μόνον οι δράσαντες στις επιχειρήσεις γνώριζαν το πραξικόπημα. Ο Γουλέας γράφει στη δική του αναφορά πως «…την 12ην, 13ην και 14ην Ιουλίου …υπήρξαν συζητήσεις μεταξύ των αξιωματικών …επί του γεγονότος ότι, ικανός αριθμός νυμφευμένων υπαξιωματικών είχεν αποστείλει τας οικογενείας του εις Ελλάδα…».

    Τις τελευταίες ημέρες το γνώριζαν, στο ναυτικό τουλάχιστον, όλοι εκείνοι που ήταν στην Κύπρο. Πόσο μάλλον του στρατού. Στον ίδιο βέβαια, αποκλείεται να έδειχνε εμπιστοσύνη οποιοσδήποτε μυημένος στο πραξικόπημα. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Το ότι δεν υπήρξαν ούτε και από το ναυτικό δυναμικές αντιδράσεις, πάλι με τον ίδιο τρόπο εξηγείται.

    http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=221432&catid=3

    Σχόλιο από ΚΎΡΙΛΛΟΣ ΠΑΥΛΙΚΙΑΝΩΦ | 17/07/2013

  10. το επισημο πορισμα της κυπριακης βουλης… http://krasodad.blogspot.gr/2011/04/blog-post_4830.html

    Σχόλιο από ΚΎΡΙΛΛΟΣ ΠΑΥΛΙΚΙΑΝΩΦ | 17/07/2013

  11. Συμμετοχή του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών
    στη Συνδιάσκεψη του ΟΑΣΕ
    Βαρσοβία, 23 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου 2013

    Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, ως μη κυβερνητικός οργανισμός, εκπροσωπούμενος από τον Πρόεδρο κ. Αντώνη Λαμπίδη και τον Γ. Γραμματέα κ. Φοίβο Κουβαρά, συμμετείχε και φέτος στις εργασίες της Συνδιάσκεψης “2013 Human Dimension Implementation Μeeting” του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη – ΟΑΣΕ (The Organization for Security and Co-operation in Europe – OSCE) που οργανώθηκε από το Γραφείο Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Office for Democratic Institutions and Human Rights – ODIHR) στη Βαρσοβία από 23 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου 2013.

    Στη Συνδιάσκεψη συμμετείχαν διπλωματικές αντιπροσωπείες των 57 χωρών – μελών του ΟΑΣΕ καθώς και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θρησκευτικών ελευθεριών των μειονοτήτων.
    Κατά την διάρκεια της Συνεδρίας της 23ης Σεπτεμβρίου με αντικείμενο τις Εθνικές Μειονότητες (National Minorities), εξετέθησαν τα θέματα που αφορούν στις συνεχιζόμενες παραβιάσεις εκ μέρους της Τουρκίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διεθνή προβολή αυτών. Ειδικότερα, αναφέρθηκαν οι σοβαρές ανεπάρκειες στην εφαρμογή του Διατάγματος περί επιστροφής κοινοτικής περιουσίας, τα χρονίζοντα εκπαιδευτικά προβλήματα, τα προβαλλόμενα διοικητικά προσκόμματα των τουρκικών Αρχών ασκήσεως των κληρονομικών δικαιωμάτων εκδιωχθέντων Ελλήνων και των απογόνων τους από την Κωνσταντινούπολη, καθώς και οι πρόσφατες πρακτικές διακρίσεων και εγκλημάτων μίσους εις βάρος των Μειονοτήτων που ζουν στην Τουρκία.
    Παράλληλα, κατετέθη εκτενέστατη «Έκθεση» (Statement) 8 σελίδων και «Συστάσεις» (Recommendations) προς τον ΟΑΣΕ να προτρέψει τις τουρκικές Αρχές να άρουν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, και οι οποίες έχουν πρωτοκολληθεί και αναρτηθεί στις επίσημες ιστοσελίδες του ΟΑΣΕ.

    Εξ άλλου, κατά την διάρκεια της Συνεδρίας της 24ης Σεπτεμβρίου με αντικείμενο τις Διακρίσεις εις βάρος Χριστιανών, εξετέθησαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη. Ειδικότερα, αναφέρθηκε η συνεχιζόμενη άρνηση της αναγνώρισης της νομικής προσωπικότητας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με αποτέλεσμα να στερείται ζωτικών θρησκευτικών καθώς και διαχειριστικών δικαιωμάτων. Ετέθη το χρονίζον ζήτημα επαναλειτουργίας της Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης με το ίδιο καθεστώς που ίσχυε προ του αναγκαστικού κλεισίματος της το 1971. Επιπλέον, ανεφέρθη η αυθαίρετη μετατροπή των ιστορικών βυζαντινών εκκλησιών της Αγίας Σοφίας Νικαίας καθώς και της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντος σε ισλαμικά τεμένη.
    Ταυτοχρόνως, κατετέθη λεπτομερής «Έκθεση» (Statement) 4 σελίδων και «Συστάσεις» (Recommendations) προς τις Τουρκικές Αρχές, οι οποίες έχουν πρωτοκολληθεί και αναρτηθεί στις επίσημες ιστοσελίδες του ΟΑΣΕ.
    Στο πλαίσιο της Συνδιάσκεψης, η αντιπροσωπεία του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών είχε την ευκαιρία να συναντηθεί και να ανταλλάξει απόψεις και θέσεις με τον κ. Σταύρο Λαμπρινίδη, Ειδικό Εντεταλμένο της ΕΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με Έλληνες Διπλωματικούς Αντιπροσώπους στον ΟΑΣΕ, καθώς και με εκπροσώπους Οργανώσεων και Αντιπροσωπειών από διάφορες χώρες.
    Ας σημειωθεί ότι οι Εισηγήσεις και Συστάσεις του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών λαμβάνονται υπ’ όψη στις Ετήσιες Εκθέσεις περί Τουρκίας, τις οποίες συντάσσουν ο ΟΑΣΕ και ευρωπαϊκά όσο και διεθνή θεσμικά όργανα.

    Συμπερασματικά, η παρουσία, η ενεργός συμμετοχή και οι επαφές του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών στην Ετήσια αυτή Συνδιάσκεψη στη Βαρσοβία ενίσχυσαν την προώθηση των ζωτικής σημασίας θεμάτων που αφορούν στην αποκατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Θρησκευτικής Ελευθερίας της Ελληνικής Μειονότητας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία.

    Τα πλήρη κείμενα των Εκθέσεων και Εισηγήσεων του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, έχουν αναρτηθεί στην κάτωθι επίσημη ιστοσελίδα του OΑΣE στο διαδίκτυο:

    http://www.osce.org/hdim_2013?view=conference_documents&display=page_5&arg=103918&author=129

    Σχόλιο από Κωνσταντινουπολίτης | 25/09/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: