Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Γιατί κλαις, Πρόεδρε;

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ, ΠΡΟΕΔΡΕ;

Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το  πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

Αρθρογράφος : Νίνα Γεωργιάδου εκπαιδευτικός – Κάλυμνος
Αναδημοσίευση από : alfavita.gr

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης  της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων»,  «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης». 

 Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.
Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .
Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε,  απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και  οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί  κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση  του.
Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.
Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.
Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες.  δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν –  τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα – δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής  εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
Εσείς τότε, επιλέξατε  το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.  

Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.   
Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.
– Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
– Τι είναι αυτό;
– Ο νόμος νούμερο 3852/10.
– Και σε τι αφορά;
– Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο  ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;
Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».
Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας,  ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».
Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε,  άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους,  προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.
Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε,  κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα,  σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.
Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.   

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.
Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν  την Αθήνα και τρέχουν  ποτάμια τα  δάκρυα αυτών που  επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,
τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε  όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα –  την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε  πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του  Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά,  η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;
Σκεφθείτε   μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ –  που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.
Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε  πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». 
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος –  γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία –  μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε  την μ’  αυτούς που  επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου
Κάλυμνος, 29-10-11

Advertisements

31/10/2011 - Posted by | -Διάφορα, -Πολιτική

7 Σχόλια »

  1. Ομιλία της ίδιας στην απεργία 19/10/2011 στην Κάλυμνο.
    ————————-
    Απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες, αγοραίοι πολιτικάντηδες, δωσίλογοι, μεταποιητές ελπίδων και αγώνων, κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας, κουτοπόνηροι μεγαλοσυνδικαλιστικαράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι μικροδιαννοητές, μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο, θρασσίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιτές, μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι , όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς…

    Αυτοί μας κυβερνούν, αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων, αυτοί επιβάλλουν την βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.

    Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ, τα πεζοδρόμια της Γουώλ Στρήτ, ο προθάλαμος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, η αίθουσα αναμονής της Γκόλτμαν Σακς, οι διάδρομοι του οίκου Μούντυς, τα στούντιο των καναλιών, τα ακριβά φαγάδικα, οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής και παρεμπιπτόντως ο καφενές του Όθωνα που στην κάλπικη δημοκρατία τους το βάφτισαν «Κοινοβούλιο».

    Ακόμα κι αυτά υποθήκευσαν στο όνομα ενός χρέους, που από το 1990 έχει αποπληρωθεί μιάμιση φορά.

    Η χώρα μας ξεπουλήθηκε, το μνημόνιο , η δανειακή σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο, και η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης.

    Οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων, ισοπέδωσης του κόστους της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και σάκκοι του μπόξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό, με απλά λόγια: φτώχεια , ξύλο και απόγνωση.

    Από όλα αυτά κρατείστε την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο διαμέρισμα Αττικής:

    «Οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο απ΄την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε η μάννα είναι άνεργη και το ψυγείο άδειο.’Ενα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε, με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος, υποσιτισμό!»

    Την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα και στη φωνή του αντιπροέδρου και του ειδικού επί των οικονομικών.

    Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς, δεν είμαστε υπήκοοι της Τρόϊκας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα, δεν οφείλουμε καμία νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δωσίλογους,δεν οφείλουμε καμία νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει.

    Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μας είναι ο τόπος μας και τα παιδιά μας, το ψωμί τους ,η ελπίδα τους και το δικαίωμά τους να ονειρεύονται.

    Εμπρός για παλλαϊκό ξεσηκωμό, εμπρός τώρα για τη μεγάλη ανατροπή.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2011

  2. ατό πα καλόν εν (ασήν εφημερίδαν ΠΑΤΡΙΣ). http://www.hellaswebnews.com/node/3065

    Σχόλιο από aris53m | 01/11/2011

  3. Σήμερα καθαιρέθηκε το καθεστώς της μεταπολιτεύσεως

    Πειραιάς 28.10.2011

    Δημήτρης Σταθακόπουλος
    Δρ κοινωνιολογίας της ιστορίας Παντείου πανεπιστημίου – μουσικολόγος,
    Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω – μέλος του Δ.Σ του Δικηγ. Συλλ. Πειραιά,
    Μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικηγορικών Συλλόγων (CCBE , Βρυξέλλες).

    Προς όποιον αφορά,

    Με αφορμή την ματαίωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη και της απουσίας της πολιτικής ηγεσίας από τις παρελάσεις στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω και δηλώσω τα εξής:

    Σύμφωνα με το Σύνταγμα κυρίαρχος είναι ο Ελληνικός λαός, ο οποίος όχι μόνον τιμάει, αλλά και συμπορεύεται με τις αξιοπρεπείς και τιμητικές αποφάσεις των εκλεγμένων ηγητόρων του, συχνά δε, – όπως έχει καταδείξει η ιστορία, – συμπορεύεται και δίνει την ζωή του για τις αξιοπρεπείς και τιμητικές για τον λαό αποφάσεις που τυχόν έχουν πάρει ακόμα και εκπρόσωποι που προέκυψαν μέσα από άλλες διεργασίες (1940, ΌΧΙ, Ιωαν. Μεταξάς).

    Η πλειονότητα του αγωνιστή ελληνικού λαού και παρά τα λάθη και τις συχνές ενδοφυλιακές του διαμάχες, δεν εξαργύρωσε πλήρως το διαρκές ζητούμενο, δηλ. την «Σωκρατική ευδαιμονία», αντιθέτως μία μικρή πλειοψηφία λειτουργώντας με κλειστά οικογενειακά κριτήρια (τζάκια), εξαργύρωνε και εξαργυρώνει τους υπαρκτούς ή/και συχνά ανύπαρκτους αγώνες της με πλήρως αλαζονικό τρόπο, βαπτίζοντας το συμφέρον της, ώ της παραδοξότητας, – ως «πατριωτικό» συμφέρον του λαού, ζητώντας επιπλέον και τιμές για το ανύπαρκτο ή καλλίτερα καταστροφικό και εκμαυλιστικό/ πελατειακό της έργο.

    Όμως τα «στερνά τιμούν τα πρότερα». Έστω και εάν κάποιοι σημερινοί δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί ταγοί υπήρξαν αγωνιστές στα νιάτα τους, σήμερα, και με την όλη στάση τους, αναιρούν τα πρότερα μεταπίπτοντας στην φάση του Καβαφικού ποιήματος: « .. στο τέλος ο Εφιάλτης θα φανεί και οι Μήδοι θα περάσουν».

    Ο ελληνικός λαός τιμάει τους αγώνες του (παλαιούς και νέους) και επ’ ευκαιρία των τιμών αυτών, εξ αντανακλάσεως, χαιρετά και αποδίδει τιμές στις παρελάσεις, στους «λεγόμενους» επισήμους που εκπροσωπούν τους φορείς του λαού.

    Όταν όμως μεταξύ λαού και ηγετών του, έστω και δημοκρατικά εκλεγμένων, υπάρχει χάσμα, τότε ο λαός έχει καθήκον να αποστρέψει το βλέμμα του, για να μην πω πως σύμφωνα με το Σύνταγμα έχει υποχρέωση προστατεύοντας τους θεσμούς και την κοινωνική συνοχή να καθαιρέσει τους εκπροσώπους του, όταν αυτοί μεταπίπτουν σε «απολυταρχική Δημοκρατία». Αυτή είναι η βασική Συνταγματική και Δημοκρατική αρχή.

    Επομένως η αυθόρμητη εκ του λαού, – και όχι των οργανωμένων κομμάτων και ομάδων,- ματαίωση της σημερινής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη με σκοπό την απομάκρυνση των πολιτικών εκπροσώπων του, ήταν η ελάχιστη φωνή εναντίωσης προς ώτα μη ακουόντων και επ’ ουδενί έχει να κάνει με την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και την σημασία της σημερινή επετείου, που ήταν είναι και θα είναι λαμπρή, ένδοξη και πηγή έμπνευσης για το μέλλον.

    Αιδώς διαστρεβλωτές της κοινής γνώμης, που ενοχληθήκατε από τις διαμαρτυρίες του κόσμου, γιατί τάχα κλονίζονται οι δημοκρατικοί θεσμοί!

    Μετά λόγου γνώσεως,

    Δημήτρης Σταθακόπουλος

    Σχόλιο από Α, Γ. | 01/11/2011

  4. Του Δημ. Σταθακόπουλου Δικηγόρου/ Δρα Κοινωνιολογίας της ιστορίας
    Το Καβαφικό μεγάλο ΝΑΙ και το μεγάλο ΟΧΙ σε αντιδιαστολή με το μεγάλο ΝΑΙ του Κυβερνητικού εξαγγελθέντος Δημοψηφίσματος, ή το πλαστό δίλημμα
    Che fece …. il gran rifiuto
    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
    να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
    έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
    όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
    Κ.Καβάφης
    Μέχρι την στιγμή που γράφεται το παρόν, ισχύει η Κυβερνητική εξαγγελία περί Δημοψηφίσματος ( που βέβαια ως επικοινωνιακό / πολιτικό τρικ είχα αναλύσει ήδη από τις 26.05.2011 βλ. http://www.antibaro.gr/node/3064 ) , στο οποίο θα ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να πει το μεγάλο ΝΑΙ ( σύμφωνα με τον πρωθυπουργό ) στην ευρωπαϊκή Τροϊκανή δανειστική προοπτική του ( με το όποιο κόστος λέω εγώ ) με ελπίδα την αποφυγή της πτώχευσης, ή το μεγάλο ΟΧΙ που θα δρομολογήσει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις κατάρρευσης των πάντων ( Ελλάδας, Ευρώπης, ΗΠΑ, Τραπεζών αγορών κ.λ.π ) και σίγουρη επιστροφή στην δραχμή, σύμφωνα με τους ειδικούς.
    Επειδή ο κ. πρωθυπουργός χρησιμοποίησε Καβαφική ποιητική ρήση, δράττομαι της ευκαιρίας να παρουσιάσω την ανάλυση του ποιήματος όπως την έκανε ο Γ.Π. Σαββίδης, στο άρθρο του: «Ψύλλοι στ’ άχερα του “Mεγάλου Nαι”» ( 21 Ιουλίου 1973 Eφήμερον σπέρμα, Eρμής, 1978 και Mικρά καβαφικά, A΄, Eρμής, 1985, πηγή: http://www.kavafis.gr/kavafology/articles/content.asp?id=14 ):
    « Τι απατηλός γέρος αυτός ο Καβάφης σας! Εκεί που, ενόσω ζούσε, έβαζε φίλους του να βεβαιώνουν ότι «ποτέ του δεν θα γράψει έναν ύμνο βενιζελικόν ή βασιλικό», νάσου τον τώρα, σαράντα χρόνια αθάνατος, που εμφανίζεται να πριμοδοτεί το «δεδομένο» (κόντεψα να πω «θεόδοτο») και μοναδικό υποψήφιο Σύνταγμα, με ξέφτια από ένα νεανικό (1899-1901) ποίημά του… Γιατί δεν φαντάζομαι να χωρεί αμφιβολία πως δικό του είναι «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ» που βλέπουμε τοιχοκολλημένο σε «οδούς, πλατέες, και πύλες της περιωνύμου πόλεως Αντιοχείας» καθώς και σε όλα τα ντουβάρια της λοιπής Επικράτειας.
    Πόσο θεμιτή, άραγε, είναι τούτη η πλάγια παρεμβολή ενός «ομογενούς» στον ξένο αχυρώνα; Και μη μου πείτε, παρακαλώ, πως γυρεύω ψύλλους στ’ άχερα ή πως ο Καβάφης, έχοντας μάλιστα διαλέξει την Ελληνικήν Υπηκοότητα, δεν είχε λιγότερο δικαίωμα να νοιάζεται για τις τύχες του Έθνους από όσο (ας πούμε) ο κ. Πάππας ή ο κ. Ωνάσης. Το ξέρω. Μόνο που συμβαίνει να θυμούμαι και κάποιους άλλους, ωριμότερους και σαφώς πολιτικούς του στίχους. Λ.χ.:

    …Που κατά βάθος έγιναν
    σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων
    το ξέρει ο Σελευκίδης, που αυτοί τους δίδουν
    κι αυτοί τους παίρνουνε τους θρόνους των
    αυθαίρετα, ως επιθυμούν, το ξέρει.

    Ή και:

    κατά που θέλει και κατά που κάμνει
    οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν,
    μήτε να κρίνουν ή να συζητούν
    μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.

    Ή πάλι:

    Αυτή η Συρία — σχεδόν δεν μοιάζει σαν πατρίς του,
    αυτή είν’ η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα.

    Και ακόμη:

    Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
    δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
    και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
    ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
    να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

    Ίσαμε το κυνικό:

    Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
    για το αψήφιστο της εκλογής.
    Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

    Πριν ξαναδιαβάσουμε ολόκληρο το ποίημα του «μεγάλου Ναι» (ή μήπως είναι κυρίως του «μεγάλου Όχι»;) θα ήθελα να ξεκαθαρίσω στον αναγνώστη ότι συμμερίζομαι την γνώμη του Σεφέρη και για τούτο το κείμενο, γνώμη γραμμένη «εις ανύποπτον χρόνον» (1941) — αν υπάρχουν, στον αιώνα μας, χρόνοι «ανύποπτοι» για άλλους από τους ολότελα ανυποψίαστους:
    Από τα ποιήματα του Καβάφη που μ’ ενοχλούν πραγματικά• πρώτα, γιατί δε μου μεταδίνει κανένα αίσθημα• έπειτα, γιατί άκουσα τόσους και τόσους να το απαγγέλνουν με το στόμφο εκείνων που δεν ξέρουνε τι λένε• θαρρείς πως ο καθένας μπορεί να το γεμίσει με όλα τα ναι και τα όχι που του έλαχαν στο μεροκάματό του. (…) Το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι δίνουν έναν ήχο αρκετά κούφιο…

    Και η γνώμη του Καβάφη; Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να αποκαλύψω την ταυτότητα του προσφιλούς μου μέντιουμ ούτε την παράνομή μου ραδιοτηλεφωνική σύνδεση με τον χώρον όπου αναπαύεται ο ποιητής. Γιατί υπάρχουν δύο αυθεντικά τεκμήρια της στάσης του Καβάφη απέναντι σε τούτο το ποίημά του: Πρώτον, ότι, μετά το 1910 και ίσαμε τον θάνατό του (1933), το άφησε, μαζί με 15 άλλα «σουξέ» του, σε ένα είδος καθαρτηρίου — δηλ. δεν τα αποκήρυξε, μα και δεν τα ενέταξε στις συλλογές που εξέδιδε ως τα τέλη της ζωής του. Δεύτερον, στο Αρχείο Καβάφη σώζονται ανέκδοτα δύο αυτόγραφα σχόλιά του, ασφαλώς πρώιμα, που μαρτυρούν, αν όχι τις επιφυλάξεις που ενδεχομένως ωρίμασαν αργότερα, πάντως όμως ότι σχεδόν εξαρχής ένιωθε πως το ποίημα αυτό ήταν κάπως μπόσικο και χρειαζόταν διευκρινίσεις.
    Το ένα σχόλιο, γραμμένο ελληνικά, πιθανότατα για να χρησιμέψει στον αδελφό-μεταφραστή του Τζων Καβάφη, αφορά τις δύο πρώτες (θεμελιακές, καθώς αποδεικνύεται) λέξεις του ποιήματος:

    Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι
    να πούνε…

    Σχολιάζει λοιπόν ο Καβάφης: «Εφιστώ προσοχήν εις την λέξιν μερικούς. Σε μερικούς ανθρώπους, όχι σε όλους».

    Με άλλα λόγια: το ποίημά μου δεν είναι γενικής (ούτε καθημερινής) εφαρμογής, αλλά ισχύει μόνο για λίγους ανθρώπους (και για την ημέρα εκείνη που θα κρίνει όλη την υπόλοιπη ζωή τους). Έτσι, τουλάχιστον όσον αφορά τις δηλωμένες προθέσεις του Καβάφη, κάθε γενική εφαρμογή του ποιήματος, έστω και ολοκλήρου, είναι αυθαίρετη και προϋποθέτει βασική παρανόηση όχι μόνο των προθέσεων του ποιητή, αλλά και του ίδιου του κειμένου.
    Βέβαια, οι προθέσεις ενός συγγραφέα δεν δεσμεύουν τον αναγνώστη παρά στον βαθμόν όπου είναι πραγματοποιημένες στο κείμενό του. Και από αυτήν την άποψη δέχομαι πως το ποίημα του Καβάφη δίνει λαβή σε παρανοήσεις: η εννοιολογική χαλαρότητα του κειμένου σαν να δημιουργεί ένα κενό που ο κάθε αναγνώστης έχει τον πειρασμό να το γεμίσει με το περίσσευμα (ή το υστέρημα) της δικής του εμπειρίας είτε σύμφωνα με τις προσωπικές του ανάγκες και προκαταλήψεις.
    Τούτα μας οδηγούν στο δεύτερο και ουσιαστικότερο σχόλιο του Καβάφη για το ίδιο ποίημα. Αναφέρεται στον «ήρωα» ή αντι-ήρωά του — ο οποίος (ας μην το ξεχνούμε) δεν είναι εκείνος που είπε «το μεγάλο Ναι», αλλά αυτός που είπε «το μεγάλο Όχι». Το σχόλιο είναι συντομογραφημένο αγγλικά, άρα για προσωπική χρήση του ποιητή, και το μεταφράζω πιστά:
    Αρνήθηκε, γιατί σκέφτηκε ευσυνείδητα ή πως είναι ακατάλληλος για το έργο ή πως το έργο είναι ανάξιό του ή πως το έργο δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί ή κάποια παρόμοια λογικήν αιτία. Όμως κάποιος άλλος ανέλαβε το έργο και επέτυχε — πιθανότατα επειδή ήταν ο κατάλληλος για τούτο το ειδικό έργο, ή είχε στην διάθεσή του ορισμένα ειδικά μέσα, τα οποία αλλοίωσαν ή διευκόλυναν ή βελτίωσαν το έργο είτε τα αποτελέσματά του. Η επιτυχία αυτού του κάποιου άλλου αντανακλά εις βάρος του Αρνηθέντος, και αυτός είναι ο λόγος που, αν και ο Αρνηθείς εγνώρισε πως το Όχι του ήταν σωστό, μολαταύτα τούτο το Όχι τον βαραίνει σε όλη την ζωή του — το κάνουν να τον βαραίνει οι υποψίες και οι φλυαρίες και οι επιτιμήσεις και οι παρανοήσεις των πολλών.

    Οφείλω να προσθέσω ότι το πρώτο σχόλιο συνοδεύεται από μιαν άλλη σημείωση του Καβάφη, για τον ιταλικό τίτλο του ποιήματος («Che fece… il gran rifiuto» = Αυτός που έκανε… την μεγάλη άρνηση). Είναι γνωστό πως προέρχεται από ένα στίχο του Ντάντε για κάποιον που από δειλία («per viltate» ή «per viltà») είπε Όχι, και τα αποσιωπητικά δείχνουν ότι ο Καβάφης παρέλειψε τις δύο αυτές λέξεις — δικαιωματικά (και στο σημείο αυτό διαφωνώ με την συνέχεια του σχόλιου του Σεφέρη) αφού δεν ερμηνεύει τον Ντάντε αλλά απλώς του δανείζεται μιαν έκφραση για τον τίτλο ενός τελείως άσχετου ποιήματος.
    Στην σημείωσή του, λοιπόν, αυτήν ο Καβάφης γράφει: «Το “per viltate” βγήκε διότι ακριβώς το ποίημα πραγματεύεται ή υπονοεί την έλλειψιν του viltate».
    Αλήθεια, συνήθως χρειάζεται ασύγκριτα περισσότερο θάρρος να πεις ένα Όχι παρά το ευάρεστο Ναι. Και έχω προσέξει πως σε φανερές ψηφοφορίες είναι κατά κανόνα αποδοτικότερο να θέτεις έτσι το ερώτημα ώστε μόνον όσοι διαφωνούν απολύτως είτε με την ουσία του ρωτήματος είτε με τον τρόπο που τίθεται (συχνά ο τρόπος είναι η ουσία) να είναι αναγκασμένοι να σηκώσουν το χέρι. Έτσι κιόλας κερδίζεις τους ψήφους των αναποφάσιστων και των αδιάφορων και των χαζών και των δειλών.
    Συνεπώς, αν το ποίημα αυτό αναμφισβήτητα ανήκει σε εκείνα που, κατά τον Κ.Θ. Δημαρά, εκφράζουν πολύτροπα το Καβαφικό πλέγμα της αποτυχίας — από το «Τείχη» (1896) μέχρι το «Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας» (1933) — ταυτόχρονα συνάπτεται με τον εξίσου σημαντικό καβαφικό κύκλο ποιημάτων της συνειδητής ανδρείας — από το «Θερμοπύλες» (1903) ίσαμε το «Στα 200 π.Χ.» (1931).

    Ο Καβάφης — ξετυλίγω τώρα ένα άλλο νήμα του Σεφέρη — είναι, πριν και μετά από οτιδήποτε άλλο (ποιητής ιστορικός, φιλοσοφικός, ηδονικός, είτε λυρικός, διδακτικός, δραματικός), ποιητής διαλεκτικός, δηλ. αμφίσημος. Θέση και άρση, λόγια και έργα, φαινόμενο και ουσία, επιθυμία και πραγματικότητα, αλήθεια και ψέμα, παρελθόν και παρόν, αδιάκοπα συμπλέκονται μέσα στο έργο του και το συνθέτουν.
    Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κριτικοί διαλεκτικά αγύμναστοι ή που θαρρούν πως η διαλεκτική εξισώνεται μηχανικά με την μονοσήμαντη και μονοκόμματη ταύτιση ή αντιπαράθεση (π.χ.) άσπρo-μαύρο ίσον πάντα ναι-όχι), τόσο χοντρά παραστράτησαν διαβάζοντάς τον. Γι’ αυτό επίσης θεωρώ γόνιμο να τον διαβάζουμε συγκριτικά — παρά τις οφθαλμοφανείς ιδεολογικές ή άλλες διαφορές του χαρμανιού που συνιστά τις ανεπανάληπτες προσωπικότητές τους — με τους τρεις άλλους κατεξοχήν διαλεκτικούς ποιητές του αιώνα μας: τον Παλαμά, τον Έλιοτ και τον Μπρεχτ.
    Με την στοιχειώδη διαλεκτική που διαθέτω, θα επιχειρήσω να κοιτάξω απόμακρα («Να μακραίνουμε τα πράγματα είναι ασφάλεια» συμβούλευε ο Καβάφης, προσεγγίζοντας την «αντικειμενική συστοιχία» του Έλιοτ και την «παραξένωση» του Μπρεχτ) το ποίημα – αφορμή μας, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τους άλλους τρεις ομότεχνούς του.
    Αρχίζοντας από τον Παλαμά. Η ποιητικά σημαντικότερη διαλεκτική του σύνθεση είναι, βέβαια, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου (1899-1906). Διαβάζοντας, λοιπόν, το κείμενο αυτό μαζί με τους φοιτητές μου, βεβαιώθηκα πόσο πιο θετικοί, ποιητικά, είναι οι λεγόμενοι «αρνητικοί» Λόγοι, σε σύγκριση με τους «ανοικοδομητικούς». Γιατί άραγε; Για να το πω συνοπτικά: νομίζω, γιατί ο Παλαμάς ένιωθε πολύ οξύτερα ― ύστερα μάλιστα από την εθνική ντροπή του 1897 και πριν από την εμφάνιση του Βενιζέλου — τι δεν ήθελε και τι τον πλήγωνε, παρά εκείνο που αόριστα επιθυμούσε ή που ενόμιζε πως όφειλε να θέλει. Και με αυτήν την ευκαιρία, έλεγα στα παιδιά:

    Μην υποκύπτετε στον ψυχολογικόν εκβιασμό, όταν σας λένε πως η αρνητική στάση είναι πάντα στείρα, και πως για να αρνηθείς κάτι πρέπει να έχεις άλλο να προτείνεις στη θέση του. Ο νέος άνθρωπος είναι φυσικό να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει, αλλά εξίσου φυσικό είναι να νιώθει εντονότερα τα στραβά που τον περιτριγυρίζουν. Αν η άρνησή σας αφορά κάτι που είναι ή κατάντησε αρνητικό, έχετε κάνει μια πράξη θετική και δυνάμει γόνιμη. Λέγοντας: Δεν θέλω τούτο το στραβό, είναι σαν να λέτε: Θέλω το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, πιθανόν να μην το ξέρετε ή και να μην υπάρχει ακόμη — και πάντως, πολύ πριν να το ζητήσουμε από σας, έχετε το δικαίωμα να το ζητήσετε από μας. Ωστόσο, ήδη το Όχι σας απέναντι στο υπαρκτό στραβό είναι η προϋπόθεση για να βρεθεί το σωστό. Και από αυτή την άποψη, ο Γύφτος του Παλαμά μού φαίνεται σαν πρόδρομος των χίππηδων…

    Καιρός να προχωρήσουμε στον Έλιοτ. Στο Φονικό στην Εκκλησιά (1935), αυτό το υψηλό πολιτικό και αγγλοκαθολικό δράμα, ο αρχιεπίσκοπος Θωμάς Μπέκετ, για να μην αφήσει πια ορφανό το ποίμνιό του στην βίαιη κοσμικήν εξουσία του βασιλιά και των φεουδαρχών, επιστρέφει στην Αγγλία ύστερα από εφτά χρόνια εξορίας, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει ακόμα και μαρτυρικό θάνατο. Στην ψυχική του προετοιμασία, έχει να δοκιμαστεί από τρεις κοσμικούς Πειρασμούς: της ανέμελης αισθησιακής ζωής• της εξουσίας που συνεπάγεται υποταγή της Εκκλησίας στον βασιλιά• ή της εξουσίας με προϋπόθεση να συμμαχήσει με τους φεουδάρχες για να προδώσουν μαζί τον βασιλιά.
    Απροσδόκητα, εμφανίζεται και ένας τέταρτος Πειρασμός. Είναι ο άλλος εαυτός του Θωμά, και τον παρακινεί να επιδιώξει με κάθε τρόπο το πιθανό μαρτύριο, δηλ. την εξασφάλιση όχι τόσο της μεταθανάτιας κοσμικής δόξας όσο του επουράνιου μεγαλείου. Εκείνο που βοηθάει τον Θωμά να νικήσει και τούτον τον Πειρασμό, είναι η φωνή λαού των απλών γυναικών της Καντερβουρίας: «Κατάστρεψε τον εαυτό σου και χαθήκαμε!». Τότε η φωνή του Θωμά αντηχεί γεμάτη διαλεκτική και χριστιανική σοφία:

    Ο τελευταίος πειρασμός είναι η πιο μεγάλη προδοσία:
    να κάνεις το σωστό για τη στραβήν αιτία…

    Τούτα τα λόγια μάς οδηγούν, διαλεκτικά πάντα, σε μιαν από τις κορυφώσεις ενός άλλου δράματος, μείζονος, πολιτικού και ανθρώπινου: στον Βίο του Γαλιλαίου (1938-39) του Μπρεχτ. Έχοντας απαρνηθεί (για να σώσει την ζωή του και για να ολοκληρώσει το έργο του), μπροστά στην Ιερά Εξέταση, αυτό που είναι βέβαιος πως αποτελεί τον θεμελιακό φυσικό νόμο του Σύμπαντος, ο Γαλιλαίος ακούει την πικρή κραυγή του αγαπημένου μαθητή του:

    Αλίμονο στον τόπο που δεν έχει ήρωες!

    Και του αποκρίνεται:

    Όχι. Aλίμονο στον τόπο που έχει ανάγκη από ήρωες…

    Πόσο σχετική είναι η δήθεν απόλυτη αξία του «μεγάλου Ναι» όταν το κοιτάξουμε στην προοπτική των εκάστοτε συμφραζομένων του και γυμνωμένο από τα κούφια κεφαλαία του — «τες οικογενειακές του παραδόσεις, το χρέος προς την πατρίδα, κι άλλα ηχηρά παρόμοια» — θαρρώ πως φαίνεται ακόμη πιο καθαρά σε ένα άλλο μπρεχτικό παράδειγμα:
    Στα 1930, ο Μπρεχτ είχε γράψει μια σχολικήν όπερα (με μουσική του Κουρτ Βάιλ) που είχε τίτλο: Αυτός που λέει ναι. Το λιμπρέτο βασιζόταν σε κάποιο φεουδαρχικό γιαπωνέζικο δράμα. Πρωταγωνιστής είναι ένα παιδί που σε μια σχολικήν εκδρομή αρρωσταίνει και βάζει σε κίνδυνο τους συμμαθητές του. Σύμφωνα με μιαν «αρχαία μεγάλη συνήθεια», ο άρρωστος δέχεται να τον ρίξουν στον γκρεμό, για να γλιτώσουν οι άλλοι.
    Τα παιδιά που έπαιξαν και είδαν την όπερα διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας στον Μπρεχτ πως το δίλημμα ήταν πλαστό. Ταυτόχρονα, το έργο προκάλεσε ενθουσιασμό σε αντιδραστικούς κύκλους του Βερολίνου, οι οποίοι το θεώρησαν υπόδειγμα τάχα χριστιανικής, είτε βουδιστικής αρετής ή μάλλον ενσάρκωση του πρωσικού ιδανικού υπακοής, πειθαρχίας και αυτοθυσίας.
    Παρευθύς ο Μπρεχτ έκατσε και ξανάγραψε το λιμπρέτο της όπερας, σύμφωνα με πιο ρεαλιστικά και σύγχρονα δεδομένα, και την τιτλοφόρησε: Αυτός που λέει όχι! Τελειώνω, μεταφράζοντας περικοπές από την απόκριση του παιδιού προς εκείνους που τον πιέζουν να πει «ναι» στην απάνθρωπη και παράλογη «αρχαία μεγάλη συνήθεια», επικαλούμενοι την καταφατική απάντηση που τους είχε δώσει όταν, πριν ξεκινήσουν, τον είχαν ρωτήσει αν συμφωνεί με όλους τους όρους συμμετοχής στην εκδρομή:

    Η απάντηση που έδωσα ήταν ψεύτικη, μα η ερώτησή σας ήταν πιο ψεύτικη. Όποιος λέει Α, δεν είναι υποχρεωμένος να πει Β. Μπορεί και να διαπιστώσει πως το Α ήταν ψεύτικο… Και όσον αφορά την αρχαία μεγάλη συνήθεια, δεν βλέπω δα να έχει καμιά λογική βάση. Μάλλον χρειάζομαι μια νέα μεγάλη συνήθεια, που να την εφαρμόσουμε αμέσως τώρα — εννοώ: την συνήθεια, σε κάθε κατάσταση, να ξανασκεφτόμαστε με νέο τρόπο.»

    Τι να πω και τι να συμπληρώσω στα παραπάνω εγώ ο ελάχιστος ;
    Το μόνο που θα κάνω είναι μία υποκειμενική κατάθεση ψυχής, μετά το σκίρτημα που ένιωσα ξαναδιαβάζοντας τα παραπάνω επ’ αφορμή της Κυβερνητικής εξαγγελίας Δημοψηφίσματος:
    Λέω ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, γιατί είναι το γνησιότερο μέσο έκφρασης της άμεσης δημοκρατίας , το οποίο ως Πολίτης ζητούσα επί χρόνια και ποτέ δεν μου εδόθη, μιας και τα κόμματα και οι κυβερνώντες, με θεωρούσαν «ανώριμο πιθηκάνθρωπο» να κρίνω για τα μεγάλα εθνικά ή οικονομικά θέματα των περασμένων δεκαετιών, αλλά ώριμο και σοφό λαό όταν ψήφιζα τα κόμματά τους !!!
    Λέω ΝΑΙ και στο άκαιρο ( κατόπιν εορτής ) εξαγγελθέν Δημοψήφισμα γιατί θα είναι το πρώτο ( και ελπίζω όχι το μοναδικό ) της γενιάς μου ( γενν. 1964 ), προκειμένου να τους πω το μεγάλο ΟΧΙ !!!!
    Και τι θα κερδίσω με αυτό ;
    1) Την εμπειρία και τη δημιουργία «νομολογίας» να ζητάω σαν πολίτης συχνότερα Δημοψηφίσματα.
    2) Να αποδείξω πως αφενός επρόκειτο για ένα κυβερνητικό τρικ, αποφυγής των πιθανολογούμενων ευθυνών και μεταθέσεώς τους στον λαό, την ανικανότητα όλων των κομμάτων να διαχειριστούν την άμεση ψήφο του λαού, χωρίς κομματικές παρωπίδες , καθώς και να μάθουν να μας δέχονται σαν ενιαίο σύνολο και όχι με κομματικές ταυτότητες και πελατειακές ψήφους. Κάτι για το οποίο είναι απροετοίμαστοι και γι’ αυτό δεν θέλουν να γίνει μιας και διαιρημένοι είμαστε ευκολομεταχείριστοι , ενώ ενωμένοι …. !!!
    3) Γιατί το ΟΧΙ μου, τελικά θα είναι ένα γονιμοποιό ΝΑΙ στη δρομολόγηση νέων άγνωστων προς το παρόν καταστάσεων , που όπως λένε και όλοι οι ποιητές και φιλόσοφοί μας: « μην υποκύπτετε στον ψυχολογικόν εκβιασμό, όταν σας λένε πως η αρνητική στάση είναι πάντα στείρα, και πως για να αρνηθείς κάτι πρέπει να έχεις άλλο να προτείνεις στη θέση του. Ο νέος άνθρωπος ( παραφράζω και οι αεί παίδες έλληνες ) είναι φυσικό να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει, αλλά εξίσου φυσικό είναι να νιώθει εντονότερα τα στραβά που τον περιτριγυρίζουν. Αν η άρνησή σας αφορά κάτι που είναι ή κατάντησε αρνητικό, έχετε κάνει μια πράξη θετική και δυνάμει γόνιμη. Λέγοντας: Δεν θέλω τούτο το στραβό, είναι σαν να λέτε: Θέλω το σωστό. Ποιο είναι το σωστό, πιθανόν να μην το ξέρετε ή και να μην υπάρχει ακόμη — και πάντως, πολύ πριν να το ζητήσουμε από σας, έχετε το δικαίωμα να το ζητήσετε από μας. Ωστόσο, ήδη το Όχι σας απέναντι στο υπαρκτό στραβό είναι η προϋπόθεση για να βρεθεί το σωστό»
    4) Γιατί η Κύπρος μετά το δικό της μεγάλο Όχι στο σχέδιο Ανάν δεν ζημιώθηκε, τουναντίον η «διεθνής κοινότητα» ξαφνικά βρήκε τρόπο να την αναβαθμίσει , ως σαν άλλος μάγος που έβγαλε το «κουνέλι από το καπέλο». Έτσι ελπίζω ( δεν ξέρω ) να συμβεί και με την Ελλάδα. Ίσως με το μεγάλο μας ΟΧΙ να έχουμε πει το μεγάλο ΝΑΙ στη δρομολόγηση κάτι νέου και ως δια μαγείας να αναβαθμιστούμε εκτός από πανεπιστημιακό παράδοξο case study , σε χώρα ευδαιμονίας. Αλλά γι’ αυτά θέλει «αρετή και τόλμη» και να μην φοβάσαι να φοβηθείς .
    Πειραιάς 02.11.2011
    Ο ελάχιστος Δ.Σ

    Σχόλιο από S.D | 02/11/2011

  5. συμφωνώ με όλα παιδιά κι ας είμαστε 30 άτομα όπως μας λένε οι φοβισμένοι καρεκλοκένταυροι…..

    Σχόλιο από mas.gr | 02/11/2011

  6. Οπως σαφώς προέκυψε από την χθεσινή Σύνοδο των G20 στις Κάννες, οι ηγέτες των μεγάλων λεγομένων Κρατών και μόνον στο άκουσμα της λέξεως Δημοψήφισμα και της πιθανολογούμενης δυνατότητας να δημιουργηθεί «κακό» προηγούμενο , στο οποίο οι λαοί θα αποφασίζουν απευθείας για το εάν θέλουν ή όχι, τα σκληρά μέτρα που τους προετοιμάζουν, έδειξαν το σκληρό πρόσωπό τους, μετατρέποντας/ επιβάλοντας το ερώτημα στο ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ, κάτι για το οποίο δεν είχε τεθεί ποτέ θέμα.

    Τι κατορθώνουν έτσι: Να φοβίσουν τον απλό καθημερινό άνθρωπο με μία φιλολογία καταστροφής και άμεσης πτώχευσης, χωρίς εναλλακτική και προοπτική άλλου είδους ανάπτυξης ( πέραν την τραπεζομονατεριστικής ) , ούτως ώστε να «το βουλώσει» , να μην ζητάει ποτέ Δημοψήφισμα ( γιατί πάντα θα του θέτουν διλήμματα ψευδή και εκβιαστικά για την άμεση καθημερινότητά του ) και έτσι να υπομένει ραγιαδικά το «σαμάρι » που θα του φοράνε τα συμφέροντα που ελέγχουν ακόμα και τις κυβερνήσεις των ισχυρών.

    Για να δούμε πώς θα βγούμε από αυτό τον φαύλο κύκλο, δεν έχουμε παρά να διαβάσουμε την ιστορία / μύθο του Σπηλαίου του Πλάτωνα.

    Δημήτρης Σταθακόπουλος

    Υ.Γ: Το θέμα των εκλογών ακούγεται καλό μεν, αλλά δεν θα φέρει άμεση ουσιαστική λύση, σύμφωνα με τα διδάγματα της ιστορίας, παρά μόνον στιγμιαία εκτόνωση, που σύντομα θα ξαναοδηγήσει σε φαύλο κύκλο και περαιτέρω «υποδούλωσή μας» , με ψευδαίσθηση ελευθερίας και τότε δεν θα έχουμε καμμία δικαιολογία, όταν θα βιαζόμαστε και θα λέμε, μας αρέσει κιόλας, γιατί εμείς το επιλέξαμε. Εδω που φτάσαμε μόνη διέξοδος, το Πλατωνικό παράδειγμα του Σπηλαίου. Σπάσιμο αλυσίδων, έμπνευση και αναγέννηση σαν τον Φοίνικα, να κάνουμε την έκπληξη, να δώσουμε ελπίδα στον εαυτό μας και σε άλλους λαούς με το παράδειγμά μας μπας και φύγει/ σπάσει το παγκόσμιο κατεστημένο. Αν αποτύχουμε θα έχουμε αυτοκτονήσει, αλλά θα έχουμε γλυτώσει την εξευτελιστική εκτέλεση. Αν όμως πετύχουμε …. για σκεφτείτε το … !!! θα μιλάει η ανθρωπότητα για άλλα 2000 χρόνια για εμάς και την οπτική που της δώσαμε. Βέβαια το ζητούμενο είναι ποιός θα ηγηθεί αυτού του τολμήματος και μάλιστα με αρετή ; Από το παρόν πολιτικό σκηνικό ουδείς, γι’ αυτό η μόνη λύση είναι η άμεση λαϊκή ετυμηγορία και πρωτοβουλία, κάτι που οι παμπόνηροι ευρωπαίοι, ώς άλλοι Μέτερνιχ, φρόντισαν να αφαλοκόψουν εξ αρχής … !!!
    Οταν σηκώσαμε κεφάλι μετά το 1821, φρόντισαν αμέσως να μας αφαλοκόψουν, επέβαλαν δανεισμό και τοποτηρητή τον Οθωνα. Από τότε η ιστορία των δανείων και των τοποτηρητών συνεχίζεται.
    Αποψη μου βέβαια η οποία μπορεί να είναι λάθος, όμως δεν βλάπτει κανέναν παρά μόνον τον εαυτό μου ίσως, οι άποψεις όμως των ελλήνων και ευρωπαίων πολιτικών και συμφερόντων, στην παρούσα φάση μας θίγουν όλους. Για σκεφτείτε το ..

    Σχόλιο από S.D | 03/11/2011

  7. Από την άνοιξη του 2011 και με κορύφωση την 26η Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα 5 Νοεμβρίου 2011, όλοι μας ζήσαμε έναν «πρωτότυπο» και τυχοδιωκτικό στα όρια της ακροβασίας πολιτικό/κομματικό τακτικισμό, ο οποίος προς το παρόν «βγήκε» στον πρωθυπουργό, με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο σαν άλλος μάγος που βγάζει το «κουνέλι» από το καπέλο.

    Θα έχει όμως καλά ξεμπερδέματα;

    Πριν πιθανολογήσω επ’ αυτού, ας δούμε τι κατάφερε μέχρι σήμερα:

    1) Ατόνησαν και τελικά απονευρώθηκε το κίνημα των αγανακτισμένων και των «δεν πληρώνω», είτε με τον φόβο της πτώχευσης, είτε με μέτρα καταστολής από το άλλοθι που έδωσαν οι μπαχαλάκηδες.

    2) Με την «μπλόφα» του δημοψηφίσματος, καταλάγιασε αρχικά η οργή του κόσμου (χωρίς κομματική ποδηγέτηση) που εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου, διότι ο λαός πίστεψε πως θα ακουστεί η φωνή με ένα Όχι στη δανειακή σύμβαση των σκληρότερων μέτρων. Αμέσως όμως τόσο οι καθοδηγητές της κοινής γνώμης, όσο και τα κόμματα, αλλά και οι ευρωπαίοι έδειξαν το αληθινό πρόσωπό τους, δηλ. την μπλόφα τους. Φόβισαν με σαθρά επιχειρήματα τον κόσμο, λέγοντας πως το Δημοψήφισμα (δηλ. το ύψιστο και μοναδικό μέσο άμεσης σύγχρονης Δημοκρατίας), είναι καταστροφικό (!!!!), κάνοντας έτσι τον λαό να απεμπολήσει το δικαίωμά του αυτό και δημιουργώντας κακό προηγούμενο για το μέλλον, αφού ήδη δημιουργήθηκε «νομολογία» μη διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και μάλιστα με την συναίνεση του λαού!

    3) Όλα τα κόμματα απέδειξαν με την στάση τους αυτή πως δεν αντέχουν την φωνή του λαού και ειδικά την αχρωμάτιστη ακομμάτιστη ψήφο και πως θέλουν να μας έχουν όλους σε πλήρη έλεγχο, με ψευδαίσθηση ελευθερίας και επιλογών. Δηλαδή μόνον εκλογές, με επιλογές προκαθορισμένες (τα ίδια κόμματα, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες στείρες ιδέες που μέχρι σήμερα δεν έφεραν καμμία λύση, μόνον προβλήματα). Φαύλος κύκλος. Ο θύτης μας είναι και σωτήρας μας!!! (υπάρχει ειδική ψυχιατρική μελέτη για αυτό).

    4) Με τον τακτικισμό της καταστροφής, του δημοψηφίσματος, της παραίτησης, των εκλογών, της συναίνεσης, του ήξεις αφήξεις και γενικά της δημιουργίας πανικού στους «αντιπάλους» κατορθώθηκε να εκτεθεί η αντιπολίτευση, η οποία από ανένδοτο αγώνα κατά του μνημονίου τελικά δέχθηκε να υπογράψει, αν χρειαστεί, τη δανειακή σύμβαση, αλλά όχι τον εφαρμοστικό νόμο (!!!) δηλ. κάτι που ουσιαστικά δεν γίνεται. Επίσης κατορθώθηκε να χάσουν τα όπλα αντιλόγου τους τα λοιπά κόμματα, τα οποία βρέθηκαν να αντιφάσκουν μιας και ούτε το ένα, ούτε το άλλο ήθελαν. Όχι μνημόνιο, αλλά ναι στα λεφτά, όχι στην ετυμηγορία του λαού μέσω του δημοψηφίσματος, ναι στην ετυμηγορία του λαού μέσω εκλογών. Όχι στην παρούσα βουλή, ναι σε μία άλλη μελλοντική και αόριστη που θα κάνει τι άραγε; θα εφαρμόσει τα σκληρά μέτρα; μα αυτό γίνεται, θα γίνει και με την παρούσα . άρες μάρες κουκουνάρες!!!

    5) Ο πρωθυπουργός, κατόρθωσε επίσης να εκθέσει, στο εσωτερικό του κόμματός του, τους «λοχαγούς» που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες, στη θέση του χαλίφη, λέγοντας πως είναι επικίνδυνος, τελειωμένος κ.ά, και τελικά να μαζευτούν όλοι στο μαντρί, σαν να μην τρέχει τίποτα (!!!) και «βγήκαν όλοι νικητές». Στο τέλος πήρε και πανηγυρική ψήφο εμπιστοσύνης και όλα μέλι γάλα!! Δεν υπάρχει λόγος δημοψηφίσματος, εκλογών ή συνεργασίας με άλλα κόμματα, αφού η κυβέρνηση χαίρει εκτίμησης, τα άλλα κόμματα αδειασμένα και εκτεθειμένα πλέον δεν συναινούν σε συγκυβέρνηση και φυσικά η 6η δόση και τα νέα μέτρα θα έρθουν, «ού της βασιλείας ούκ έσται τέλος».

    Από αυτή την συμπτωματική ή ηθελημένη ταχυδακτυλουργική τακτική βγήκε -«στιγμιαία» θέλω να πιστεύω-, νικητής ο πρωθυπουργός και το εν γένει ιδιοτελές κομματοκεντρικό πολιτικό αντικοινωνικό, πελατειακό εκμαυλιστικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο αν και έχασε σε εσωτερικό επίπεδο από τον πρωθυπουργό, εν τέλει διασώθηκε στο σύνολό του, ως αναγκαίο κακό, ρίχνοντας την μπάλα στην κερκίδα και ξεχνώντας (νομίζουν), ο λαός τα προβλήματά του ασχολούμενος με τις κομματικές τακτικές, οι οποίες αν και κοινωνικά ανήθικες, είναι μεν αξιοπρόσεκτες και διδακτέες σε σχολές πολιτικών επιστημών, αλλά δεν δίνουν λύση στο διαρκές αίτημα της κοινωνίας για λύση του προβλήματος, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ευδαιμονία. {η συνευθύνη της κοινωνίας, η χαλαρότητα και η ανοχή στον εκμαυλισμό της που οδήγησε στην ιδιωτεία της (βλακεία αρχαιοελληνιστί) είναι ένα σημαντικό κομμάτι της συζήτησης}.

    Κατά την άποψή μου όμως κερδίσαμε και εμείς οι υπόλοιποι, οι εκτός παιχνιδιού, κάτι. ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ!!!!!

    Όποιος συνεχίσει και τους πιστεύει, ή βλέπει λύσεις από τους θύτες (αγορές, τράπεζες, μονεταριστική ευρώπη, κόμματα κλ.π) είτε αποτελεί μέρος τους, είτε πλανάται πλάνην οικτρά!!!

    Η μόνη λύση είναι η άρνηση στα πάντα, για να τους δημιουργήσουμε χάος (έχει κόστος και πόνο και για εμάς), προκειμένου να υπάρξει κάτι νέο, μια αναγέννηση, και με φώς και με θάνατον ακαταπαύστως όπως λέει ο Κάλβος. Και όπως λέει ο λαός: «Αν δεν βρέξεις κ… δεν έχει ψάρι !!!»

    Το Νέο υπάρχει και το μόνο που αναμένει είναι η αντίδραση για να υπάρξει η δράση του. Πρέπει η Ελλάδα να γίνει το ντόμινο που θα καταστρέψει το παγκόσμιο σαθρό και κερδοσκοπικό σύστημα για να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους που πνίγονται παγκοσμίως από αυτό. Θα μας μακαρίζουν οι λαοί. Θα μιλάνε για εμάς άλλα 2000 χρόνια αν γίνουμε η αφορμή της αλλαγής, έστω και εάν χρειαστεί να γίνουν μεγάλες θυσίες από αξιοπρεπή και τιμητική επιλογή μας και όχι γιατί μας επέβαλαν αργό θάνατο, ή εκτέλεση οι θύτες / ψευδοσωτήρες μας. Δεν το ξέρω ακριβώς ποιο είναι αυτό το προσδοκώμενο ΝΕΟ, σίγουρα όμως ξέρω πως δεν θέλω άλλο από αυτό το σύστημα.

    Όλους αυτούς τους τακτικισμούς τους είχα «προβλέψει» εδώ: http://www.antibaro.gr/node/3064,ήδη από τον Μάϊο του 2011, ενώ κάποιους άμεσους (σίγουρα υπάρχουν πάμπολλοι άλλοι και δεν έχετε παρά να τους δείτε στο διαδίκτυο σε διεθνή sites & Blogs) τρόπους εναλλακτικής διακυβέρνησης, δημοκρατίας, ανάπτυξης κ.λ.π είχα ενδεικτικώς και όχι περιοριστικώς αναφέρει εδώ:

    http://www.antibaro.gr/node/2954

    http://www.antibaro.gr/node/2982

    http://www.antibaro.gr/node/3058

    Τέλος σας προτείνω να δείτε αυτή την «ελπιδοφόρα» γαλλική ταινία:

    Μην λιγοψυχείτε. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!!

    Πειραιάς 5.11.2011

    Ο Δημ. Σταθακόπουλος είναι Δρ κοινωνιολογίας της ιστορίας και Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

    Υ.Γ: Θεωρώ την αποψινή συνάντηση ( 06.11.2011, ώρα 20:30 ), αλλά μιά κίνηση τακτικισμού του πρωθυπουργού που θα διασώσει και πάλι την κομματοκρατία, μέσω της «κυβέρνησης συνεργασίας» ( !!!! ), σίγουρα τις αγορές κ.λπ ( στιγμιαία ), «βάζοντας την σκόνη κάτω από το χαλί» , όχι όμως την κοινωνία στην οποία δεν δίνει μακρά λύση και προοπτική.
    Ολα όμως θα ξαναβρεθούν με μεγαλύτερη ένταση μπροστά μας.
    Επιτρέψτε μου να πιστεύω και να ελπίζω πως υπάρχει και άλλη πολιτικοοικονομική λύση , καλλίτερη και πέραν των εφαρμοζομένων παγκοσμίως.
    Θα αναφανεί κάποια στιγμή στο μέλλον και ελπίζω να ζούμε να την δούμε/ βιώσουμε.
    Είναι νομοτελιακό, το αποδεικνύει η κοινή πείρα της ιστορίας.
    Σίγουρα δεν προκύπτει κάτι από το μπάχαλο και μην παρεξηγηθεί ο λόγος μου, γιατί δεν μίλησα για μπάχαλο, αλλά για δημιουργία ΧΑΟΥΣ ( σύγχυση – σόκ ) από κινήσεις μάτ που μπορούμε να κάνουμε σαν κοινωνία προς του κυβερνώντες, τα οικονομικά συμφέροντα κ.λ.π
    Θα είναι η καλλίτερη απάντηση/ αντίμετρο στα όσα τα παγκόσμια συμφέροντα μας έκαναν με το περιβόητο πιά ΔΟΓΜΑ του ΣΟΚ που ήδη υλοποιούν κατά εθνών, κρατών και κοινωνιών.
    Αν τους κάνουμε κάτι τέτοιο αναπάντεχα και χωρίς να έχουν έτοιμη ψευδεπίγραφη λύση, θα πάθουν σύγχυση – σόκ και από το ΧΑΟΣ τους , θα δημιουργηθεί κάτι νέο, σαν τον Ησιόδειο Φάνητα !!!
    Το ΧΑΟΣ και το σόκ, σύγχυση θα το έχουν αυτοί και όχι εμείς.
    Επιτρέψτε μου να έχω οραματισμούς και ελπίδες και να μην αναμένω φαιδρές λύσεις αυτοθέσμισης ενός σαθρού και φαύλου συστήματος. Πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας.
    Οψόμεθα,
    Δ.Σ

    Σχόλιο από S.D | 07/11/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: