Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-«Έφυγε» ο δικός μας Καπετάν-Κεμάλ!

Poster_smΑντίο στον Μιχρί Μπελλί

Εφυγε ο δικός μας Καπετάν Κεμάλ-Σύμβολο διεθνιστικής πάλης

«Κι ύστερα, γιατρέ, την κάθε αυγή την κάθε αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα
πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται».

Αυτοί οι στίχοι του τούρκου ποιητή, Ναζίμ Χικμέτ, αποκαλύπτουν το ανήσυχο και διεθνιστικό πνεύμα ενός ανθρώπου που ζώντας στην πατρίδα του νιώθει βαθιά την αλληλεγγύη του για τους κοινωνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες των γειτονικών λαών της χώρας του. Ένας άλλος Τούρκος όμως, ο Μιχρί Μπελλί ξεπέρασε ακόμη και αυτούς τους στίχους διεκδικώντας επάξια το σύμβολο της διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Γεννημένος το 1916 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης, ο Μιχρί Μπελλί ξεκίνησε την πολιτική του δράση στις ΗΠΑ στο πλευρό των μαύρων που αγωνίζονταν στο Μισισίπι για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Αργότερα στο Σαν Φραντσίσκο, έδρασε ως στέλεχος μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ, ενώ με την επιστροφή του στην Τουρκία εντάχθηκε στο ΚΚΤ. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Κατατάχθηκε εθελοντικά τον Απρίλιο του 1947 στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας, «όταν Έλληνες σύντροφοι από την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη άρχισαν να ψάχνουν απεγνωσμένα για έναν Τούρκο, επαρκώς καταρτισμένο για πολιτική καθοδήγηση σ’ αυτές τις περιοχές». Ανέλαβε την αρχηγεία ως Καπετάν Κεμάλ ενός τάγματος 500 ανταρτών (Μουσουλμάνων, Πομάκων και Ελλήνων). Μέχρι το 1949, πολεμούσε και διηύθυνε την κομμουνιστική εφημερίδα Αγώνας στην τουρκική γλώσσα.

Η θυελλώδης ζωή του έγινε αντικείμενο του ντοκιμαντέρ Καπετάν-Κεμάλ, Ένας Σύντροφος, διάρκειας 52 λεπτών, που φέρει της σκηνοθετική υπογραφή του Φώτου Λαμπρινού. «Όσοι πολέμησαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού» αναφέρει ο Μπελλί, «τίμησαν το ελληνικό έθνος. Κι εγώ, ως Τούρκος, νιώθω περήφανος και ευτυχής που συμμετείχα σ’ αυτό τον λαμπρό αγώνα, εκτελώντας ένα ταπεινό καθήκον, που πολέμησα σ’ ένα δίκαιο αγώνα, δίπλα στα πιο τίμια, τα πιο γενναία παλικάρια του ελληνικού λαού».

Τραυματίστηκε σοβαρά δύο φορές και τέλος επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του ’49 για να ακολουθήσει μία μακρά πορεία φυλακίσεων και εξοριών. Την περίοδο της χούντας του Εβρέν έφυγε από την Τουρκία, για να επιστρέψει στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ο Μιχρί Μπελλί έφυγε από τη ζωή στις 17 Αυγούστου. Η ζωή του αποτελεί όαση αλληλεγγύης στην ιστορία των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας και πηγή έμπνευσης για τους κοινούς αγώνες των βαλκανικών λαών.

του Κώστα Παλούκη

Πηγή: ΠΡΙΝ

(Βαθύ Κόκκινο)

 

Λίγα λόγια για τη ζωή του

Ο Μιχρί Μπελί γεννήθηκε το 1916 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης. Γόνος αστικής οικογένειας, σπούδασε οικονομικά στο Ροβέρτειο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης Το 1937 μετέβη στις ΗΠΑ για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μισισίπι. Αν κι υπήρξε Εθνικιστής στα εφηβικά του χρόνια, ασπάζεται στη συνέχεια τις ιδέες του κομμουνισμού και μέσα από το ΚΚ των ΗΠΑ αγωνίζεται για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων μαύρων του Νότου. Το 1941 επέστρεψε στην Τουρκία όπου και πιάνει δουλειά στο ομώνυμο πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα αναμειγνύεται ενεργά στην πολιτική ιδρύοντας την Ένωση Προοδευτικής Νεολαίαςόπου μέσα από τους κόλπους της γνωρίζει τις πολιτικές διώξεις και τις φυλακές. Έτσι, το 1946 ενώ ήταν εξόριστος καταφεύγει στην Ελλάδα και τον Απρίλιο του 1947 κατατάσσεται εθελοντικά στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Την περίοδο εκείνη οι αγωνιστές του ΔΣΕ αναζητούσαν έναν τούρκο σύντροφο επαρκώς καταρτισμένο που θα αναλάμβανε την πολιτική καθοδήγηση στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ο Καπετάν Κεμάλ ανέλαβε την ηγεσία του Τάγματος Οθωμανών το οποίο αποτελούνταν από Πομάκους, Τούρκους και Έλληνες και κατά τη συμμετοχή του στον ΔΣΕ τραυματίστηκε σοβαρά δύο φορές. Με την λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Καπετάν Κεμάλ επιστρέφει το 1950 στην Τουρκία όπου και φυλακίζεται την περίοδο 1951 – 1958 ως ηγετικό στέλεχος του Τούρκικου Κομμουνιστικού Κόμματος. Μετά την αποφυλάκισή του άρχισε να γράφει σε διάφορα αριστερά περιοδικά, με το ψευδώνυμο E. Tufekci. Έφυγε από την Τουρκία με το στρατιωτικό πραξικόπημα το 1971 και επέστρεψε το 1974. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Τουρκικού Εργατικού Κόμματος. Το 1979 πραγματοποιείται απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, από την οποία τραυματίστηκε σοβαρά. Με το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν το 1980 έφυγε πάλι, στη Σουηδία αυτή τη φορά, όπου έζησε μέχρι το 1992, οπότε επέστρεψε στην πατρίδα του. Ο Καπετάν Κεμάλ ζούσε μέχρι το τέλος, με τη γνωστή συγγραφέα Σεβίμ Μπελί (Sevim Belli).

Συγγραφικό έργο

Ο Καπετάν Κεμάλ συνδυάζοντας την ακαδημαϊκή του συγκρότηση και την πλούσια αγωνιστική του δράση, έγραψε αρκετά βιβλία πολιτικού και ιστορικού περιεχομένου. Ορισμένοι τίτλοι βιβλίων του είναι οι εξής:

Savci Konustn, Soz Sanigindir – Ο εισαγγελέας μίλησε, ο λόγος στον κατηγορούμενο (1962)

Milli Demokratik Devrim – Εθνική Δημοκρατική Επανάσταση (1968)

Devrimci Hareketimizin Elestirisi 1961-1971 – Κριτική του Επαναστατικού Κινήματος 1961-1971 (1977)

TKP nin Tarihsel Komunu – Ιστορική πορεία του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος (1978)

Rigas in Dedigi – Τάδε έφη Ρήγας Φεραίος (1987)

Anilar II Cilt – Αναμνήσεις δύο τόμοι (1988)

Gurbetten Notlar – Turkiye Solu – Σημειώσεις από την εξορία – Η Αριστερά στην Τουρκία (1996)

Yaratici Marksizm ve Dunya Ustune – Δημιουργικός Μαρξισμός και Κόσμος (1996)

 Στα ελληνικά (εκδόσεις Αλφειός) εκδόθηκε το 2009 το βιβλίο Καπετάν Κεμάλ, Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο, σε μετάφραση της Φραγκώ Καραογλάν (το βιβλίο αυτό είχε κάνει ήδη τρεις εκδόσεις στην Τουρκία, το 1985, 1987 και 1988 με τον τίτλο Gerilla Anilari – Yunan İç Savaşindan). Στο βιβλίο του, ο Μπελί αναφέρεται στους ανθρώπους που συμμετείχαν στην αντίσταση, στον αδικοχαμένο ανθό της ελληνικής πρωτοπορίας, σε εκείνους τους «ευτυχισμένους ανθρώπους» των τραγικών περιπετειών της Αριστεράς, στους οπλισμένους με τη χαρά και την αισιοδοξία του δίκαιου αγώνα. Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Η έχθρα που είχε συσσωρευθεί μέσα μου από τη σοβινιστική προπαγάνδα τόσων χρόνων, διαλύθηκε μέσα σ’ εκείνη την εβδομάδα που έζησα στην Αθήνα και είδα καθαρά στα μάτια των Ελλήνων τα φιλικά, τα αδερφικά αισθήματα που έτρεφαν για μας. Οι πρόσφυγες, οι Καραμανλήδες, δάκρυζαν στο άκουσμα της λέξης “Τουρκία”. Τα αισθήματα αδελφοσύνης ανάμεσα σε δυο λαούς που είχαν ζήσει για αιώνες μαζί βάραιναν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Την τελευταία μέρα έγινε η αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση. Ήχησαν ξανά τα συνθήματα “Ζήτω η Τουρκία” και “Ζήτω η Ελλάδα”. Αυτή τη φορά φώναξα “Ζήτω η Ελλάδα” μ’ όλη μου την καρδιά. Είχα καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν να πάψει να υπάρχει η Ελλάδα για να υπάρξει η Τουρκία. Όλοι οι λαοί είναι αδέλφια, αλλά ο Τούρκος και ο Έλληνας είναι ακόμα πιο κοντά ο ένας με τον άλλο.

_____________

Όσα κι αν είναι τα λάθη που έγιναν, ο ελληνικός εμφύλιος, με τα θετικά του και τα αρνητικά του, είναι κομμάτι του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, που δίνει, αιώνες τώρα, όχι μόνο ο ελληνικός λαός αλλά ολόκληρη η προοδευτική ανθρωπότητα. Αυτοί που είχαν κάνει τον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο ενάντια στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο, αντιστέκονταν τώρα στην απόπειρα ενός άλλου ιμπεριαλιστικού μετώπου, που είχε έρθει με τις στρατιωτικές του δυνάμεις φορώντας τη μάσκα του συμμάχου για να επιβάλει τη κηδεμονία του, με την υποστήριξη των πλέον αντιδραστικών και προδοτικών δυνάμεων. Έτσι, για χρόνια, η καρδιά της παγκόσμιας επανάστασης χτυπούσε στα ελληνικά βουνά. Δεν χάθηκαν μάταια τόσοι άνθρωποι. Ο Μπαλζάκ λέει κάπου: «δεν υπάρχει πιο γόνιμο έδαφος απ’ αυτό που έχει ποτιστεί με το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν για να το υπερασπιστούν». Αυτό ισχύει και σήμερα στην Ελλάδα. Αν σήμερα υπάρχει δημοκρατία στην Ελλάδα, αν, για να πάμε λίγο πιο πίσω, στην περίοδο της δικτατορίας, η ελληνική χούντα που εκτελούσε χρέη χωροφύλακα των ίδιων αποικιοκρατικών δυνάμεων, δεν άπλωσε την τυραννία της, στο βαθμό που το έκανε η χούντα της Άγκυρας, αν αναγκάστηκε να καλύψει έστω και λίγο τη δουλικότητά της στον ιμπεριαλισμό και δεν τον υπηρέτησε όσο εκείνη στην Τουρκία, αυτό οφείλεται στις θυσίες του ελληνικού λαού, στη θύμηση εκείνων που χάθηκαν για την ελευθερία. Όσοι πολέμησαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού, τίμησαν το Ελληνικό Έθνος. Κι εγώ, ως Τούρκος, νιώθω περήφανος και ευτυχής που συμμετείχα σ’ αυτό τον λαμπρό αγώνα, εκτελώντας ένα ταπεινό καθήκον, που πολέμησα σ’ έναν δίκαιο αγώνα, δίπλα στα πιο τίμια, τα πιο γενναία παλικάρια του ελληνικού λαού. Είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα, την περίοδο εκείνη, υπήρξε ένα μέτωπο όπου ο ψυχρός πόλεμος είχε μετατραπεί σε θερμό.»

Μια ζωή σαν ταινία

Η τρικυμιώδης ζωή του Καπετάν Κεμάλ έγινε περισσότερο γνωστή στο ευρύ κοινό, μέσα από τοντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού με τον τίτλο Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ της Θεσσαλονίκης το 2009. Ένα άλλο ντοκυμαντέρ είναι εκείνο της Φανής Τουπαλγίκη που προβλήθηκε στην ΕΤ3, στη σειράΕκτός Ιστορίας. Ορισμένα αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ:

Πηγές:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=302175

http://alterthess.gr/content/%CE%AD%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CE%BB

http://tvxs.gr/node/18159/149802

http://tribes.wordpress.com/2009/04/12/captain-kemal/

Advertisements

06/09/2011 - Posted by | -Αντίσταση, -Εμφύλιος, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Οι δικοί μας Τούρκοι, -αντιφασιστικά, φασισμός

16 Σχόλια »

  1. Μάλλον την περίοδο εκείνη οι καθοδηγητές του ΚΚΕ αναζητούσαν έναν τούρκο σύντροφο τους επαρκώς καταρτισμένο που θα αναλάμβανε την πολιτική καθοδήγηση των Τούρκων της Θράκης, με αντικειμενικό σκοπό την εύρεση αντρών προκειμένου να στελεχώσουν τον ΔΣΕ.
    Και το βρήκαν στο πρόσωπο του τούρκου, αλλά οι τούρκοι και ειδικά οι πομάκοι «δεν μάσησαν» στα κελεύσματα του «διεθνισμού».

    Σχόλιο από Makedonas Akritas | 06/09/2011

  2. Μακεδόνα Ακρίτα, εκείνη την εποχή οι Έλληνες πολεμούσαν τους ξένους και τα τσιράκια τους. Ο Μιχρί Μπελί ήταν ένας συνειδητοποιημένος διεθνιστής. Ήταν πολύ περισσότερο «Έλληνας» απ’ ότι οι δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών λίγο πιο πριν και των απόλεμων πρακτόρων των Βρετανών και των Αμερικάνων που ήρθαν να υποδυθούν τους κυβερνήτες των Ελλήνων μετά την απελευθέρωση.

    Το ότι η Αντίσταση πουλήθηκε από τους «συντρόφους» του ΚΚΕ, το οποίο έστρωσε χαλί στην εξάρτηση και σε ηγετικό επίπεδο πάλευε για εξάρτηση από την άλλη πηγή του κακού, αποτελεί άλλο θέμα και όχι αυτού το δημοσιεύματος των αριστεροποντίων.

    Σχόλιο από Ricardo Hausmann | 06/09/2011

  3. Ιδεολόγος που υποστηρίζει

    -παραμύθια του τύπου ότι πήρε το όνομα Κεμάλ από ένα τραγούδι
    (Ο Λάμπρος με είπε για πρώτη φορά καπετάν Κεμάλ. Ο Λάμπρος ήταν ένας Τούρκος της Ανατολής, από την Προύσα. Η μητρική του γλώσσα ήταν τα τουρκικά, αλλά ήταν χριστιανός και κομμουνιστής. Μια μέρα έλεγε για τον στίχο ενός ποιητή, όπου αναφερόταν και το όνομα Κεμάλ. Αυτό ήταν. Μου το κόλλησε ο Λάμπρος και μου ‘μεινε)

    -και ονειρεύεται Οθωμανικά κράτη
    (Νομίζω ότι μια ένωση, όπως το οθωμανικό κράτος, σίγουρα πολύ πιο δημοκρατική, με ελευθερίες, δικαιώματα, δημοκρατία για όλους ανεξαιρέτως, χωρίς καμία καταπίεση, θα ήταν πολύ καλύτερη για όλους)

    είναι ένας άνθρωπος με ξεκάθαρη «τουρκική εθνική κομμουνιστική ιδεολογία». Και δεν ήταν ο μόνος, σχεδόν όλες οι άλλες βαλκανικές κομμουνιστικές ομάδες ήσαν εθνικο-κομμουνιστικές και δεν παρέδιδαν, ούτε καν συζητούσαν παράδοση εθνικού εδάφους σε τρίτους, όπως έκανε το ΚΚΕ.

    Για τα υπόλοιπα δεν θα ήθελα να απαντήσω γιατί θα ξεφύγουμε από το θέμά μας, που είναι ο Τούρκος διεθνιστής «Καπετάν Κεμάλ».

    Σχόλιο από Makedonas Akritas | 06/09/2011

  4. «..ούτε καν συζητούσαν παράδοση εθνικού εδάφους σε τρίτους, όπως έκανε το ΚΚΕ»

    Tι παραμύθια είναι αυτά; Δεν βαρεθήκατε να λέτε τέτοιεις βρωμιές;

    Ακόμα και να γινόταν πράξη το ανόητο σύνθημα για ανεξάρτητη Μακεδονία νκαι Θράκη, και πάλι θα υπήρχε ένα δεύτερο ελληνικό κράτος, κομμουνιστικό, το οποίο θα είχε εξοντώσει κάθε ίχνος μακεδονισμού, μιας και αυτός καλλιεργήθηκε από την αντισοβιετική Γιουγκοσλαβία, όπως και κάθε ίχνος εθνικής τουρκικής ταυτότητας στους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης μιας και η Τουρκία ήταν αντίπαλη χώρα.

    Εάν το ΚΚΕ ήθελε αυτό το δρόμο, δεν θα έθετε τις ένοπλες δυνάμεις του υπό την ηγεσία του Σκόμπι και των αστών πολιτικών που έκαναν διακοπές στο Κάϊρο. Ούτε θα παρέδιδε την Ελλάδα στον Τσώρτσιλ και στον Παπανδρέου μετά τα Δεκεμβριανά του ’44.

    Σχόλιο από Ρόζα | 06/09/2011

  5. Ρόζα, το 2τομο έργο του Θ. Λυμπερίου με θέμα και τίτλο «Το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα» των εκδόσεων Παπαζήση, αναλύει με στοιχεία, παραπομπές και με μπόλικη κομμουνιστική βιβλιογραφία, όλα αυτά που θεωρείς αμφισβητούμενα.
    Σου συνιστώ να το διαβάσεις.

    Σχόλιο από Makedonas Akritas | 06/09/2011

  6. AΓΑΠΗΤΟΙ ΚΟΜΠΑΝΙΕΡΟΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ..ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΕΣ,ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΚΑΤΙ,ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟΣ ..ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ,ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΕΝΑΝ »ΑΛΛΟΕΘΝΗ» ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΤΟΥΣ ΟΜΟΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥ..ΕΑΝ ΔΕ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ »ΛΑΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ » ΜΕ ΤΗ ΣΑΦΗΝΕΙΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ Η ΚΟΥΒΑ ΕΔΕΙΞΕ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜΟ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΧΕΡΙ

    Σχόλιο από Alex Matsukis | 07/09/2011

  7. ΕΑΝ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΦΟΥΝΤΩΣΕ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΜΑΖΕΣ,–ΕΣΤΩ ΑΝ ΘΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΓΝΟΙΑ–,ΜΟΝΟ ΤΟ 41-44 , ΗΤΑΝ ΓΙΑΤΙ Ο ΑΡΗΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ,ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ..ΜΙΛΗΣΕ,ΑΥΤΟΣ ΕΝΑΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ,ΣΕ ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ..ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΧΩΡΙΑΤΗ ΠΩΣ »ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΚΑΛΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ,» ΑΛΛΑ »ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΚΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ» …ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΙΓΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ -ΜΟΝΟ- ΙΔΙΣΥΓΚΡΑΣΙΑΣ..ΚΑΙ Ο ΚΑΣΤΡΟ ΜΙΛΗΣΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ,ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ..ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΣΟΥΓΚΑΣΒΙΛΙ,ΟΤΑΝ ΕΦΤΑΣΑΝ ΤΑ ΚΤΗΝΝΗ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΕΞΩ ΑΠ ΤΗ ΜΟΣΧΑ,ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΤΟΝ ΚΟΥΤΟΥΖΩΦ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΡΩΣΙΑ..ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΠΑΝΙΕΡΟΙ..ΚΑΙ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ,ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΠΛΑ ΟΙ ΜΑΖΕΣ, ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΕ…

    Σχόλιο από Alex Matsukis | 07/09/2011

  8. Ρόζα συμφωνώ με την προσέγγισή σου και συμπληρώνω ότι αυτή θα ήταν η καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Η Βόρεια Ελλάδα θα είχε ακολουθήσει την πολιτική των κομμουνιστικών κρατών, τα κέντρα των πόλεων θα είχαν σωθεί από την κατάρα της αντιπαροχής και του αρχιτεκτονικού κιτς που επικράτησε, θα είχαν αναπτυχθεί οι όποιες παραγωγικές δυνάμεις και ο νεανικός πληθυσμός δεν θα κατέληγε γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία και το Βέλγιο. Φυσικά το ελληνικό αυτό κομμουνιστικό κράτος θα ακολουθούσε τη πορεία της κομμουνιστικής Ευρώπης με σκληρή δικτατορία ζαχαριαδικού τύπου στην αρχή και κολιγιαννικού στη συνέχεια, με εξαφανισμένες δια ροπάλου και φυσικής εξόντωσης στα ελληνικά γκουλάγκ, τις εθνοτικές αντισοβιετικές ταυτότητες των σλαβομακεδόνων και των τούρκων και πολλά άλλα πρωτότυπα και διαφορετικά απ’ αυτά που συνέβησαν έτσι κι αλλιώς στο αγγλοαμερικάνικο προτεκτοράτο της Νότιας Ελλάδας.

    Και όταν το κομμουνιστικό σύστημα θα έφτανε στο φυσικό του τέλος, όπως έγινε το 1991-92, θα ακολουθούσαμε τα σχετικά παραδείγματα.

    Σήμερα η Ελλάδα θα ήταν κάτι σαν την Γερμανία με επανενωμένα τα δύο ελληνικά κράτη.

    Σχόλιο από Ricardo Hausmann | 07/09/2011

  9. σκατα στα κοκαλα του εαμοβουλγαρου τουρκου κομουνιστη κεμαλ που εσφαζε τον ελληνικο λαο!!!!!
    δεν θα περασει ο μπολσεβικισμος!!!!
    ποτε ξανα κομουνισμος!!!!!
    σοβιετικα κτηνη, δοσιλογοι και συνεργατες γερμανων ιταλων αλβανων και βουλγαρων κατακτητων, ισα στα ψυχιατρεια της σιβηριας πριν σας τσακισει και παλι ο ελληνικος λαος οπως το 49 στο γραμο βιτσι.
    και αυτη τη φορα δεν θα μεινει ρουθουνι μπολσεβικικο….

    Σχόλιο από Mετριοπαθης | 07/09/2011

  10. Φαντάσου να μην ήταν και «μετριοπαθής»; 🙂 🙂

    Ομέρ ο μπολσεβίκος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2011

  11. Όπως Έλληνες δημοκράτες πολέμησαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στην Ισπανία έτσι πρέπει να δούμε και την περίπτωση του Καπετάν Κεμάλ.
    Άσχετα αν ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν από την αρχή χαμένος δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ήταν αγώνας απέναντι στον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στους ντόπιους λακέδες του.
    Λακέδες που πολλοί επί κατοχής είχαν στελεχώσει τα τάγματα ασφαλείας, οι ενέργειες των οποίων στην Κατοχή είχαν προκαλέσει την αγανάκτηση πολλών δεξιών αλλά πατριωτών αξιωματικών που είχαν πολεμήσει στην Αντίσταση και προσπάθησαν μεταπολεμικά να εμποδίσουν την αναγνώριση των ταγματασφαλιτών ως αντιστασιακούς.
    Μετριοπαθή, χρησιμοποιείς τα επιχειρήματα των ταγματασφλιτών όταν έλεγαν ότι το ΕΑΜ συνεργάστηκε με τους Βούλγαρους, ενώ αν δεν υπήρχε το ΕΑΜ, οι Βούλγαροι θα είχαν μπει στη Θεσσαλονίκη.
    Επίσης να ξέρεις ότι υπάρχουν διαταγές βουλγαρικών στρατιωτικών μονάδων για κοινές επιχειρήσεις με αποσπάσματα ταγματασφαλιτών κατά του ΕΛΑΣ. Ωραία τα τάγματα ασφαλείας, έτσι ;

    Σχόλιο από doukas | 12/09/2011

  12. Θα ήθελα να με πληροφορήσει κάποιος από τους αναγνώστες, αν υπάρχει έστω ένας Τούρκος της Θράκης που δηλώνει οτι πήρε μέρος στον εμφύλιο στις τάξεις του ΔΣΕ. Επίσης αν υπάρχει επίσημο στοιχείο για την ύπαρξη τάγματος με Έλληνες, Τούρκους και Πομάκους (από το ΓΕΣ, από το ΚΚΕ, από εφημερίδα, από έρευνα, από οτιδήποτε). Την εποχή του εμφυλίου, η μόνη ανάμιξη των Πομάκων στην ορεινή Ροδόπη, ήταν η αναγκαστική επιστράτευσή τους από το ΔΣΕ σε βοηθητικές εργασίες (και πάντα με το φόβο οτι στην πρώτη ευκαιρία θα γίνουν πληροφοριοδότες του στρατού). Αλήθεια, ο καπαετάν-Κεμάλ, γιατί δεν αναφέρεται πουθενά σε ντοκουμέντα, έγγραφα και απομνημονεύματα απλών μαχητών και στελεχών του ΔΣΕ που έδρασαν στη Θράκη; Απλές απορίες, από κάποιον που τις έχει ήδη ψάξει και «λύσει»… ΥΓ: Το οτι ο καπετάν-Κεμάλ αναφέρει μόνο το «Λάμπρο» στις αναμνήσεις του, εξηγεί πολλά. Κυρίως αν λάβουμε υπόψη το βίο και την πολιτεία του «Λάμπρου» στο βουνό (λέμε τώρα…).

    Σχόλιο από asarcikli | 13/09/2011

  13. Eγώ προσωπικά αναρωτιέμαι κατά ποιον τρόπο,σύμφωνα με τα λεγόμενα του Μπελί,τίμησαν το ελληνικό έθνος οι Σλαβομακεδόνες που πολέμησαν στο πλευρό του ΔΣΕ.

    Σχόλιο από pavlos 1988 | 13/09/2011

  14. όχι τόσο πολύ όσο οι ναπάλμ των αμερικανών ή τα τανκσ των βρετανών…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2011

  15. Α,οπότε με την ίδια λογική,μπορεί να βγει ένας βετεράνος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού και να δηλώσει πως »Όσοι πολέμησαν στον κυβερνητικό στρατό τίμησαν το ελληνικό έθνος».

    Σχόλιο από pavlos 1988 | 14/09/2011

  16. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: