Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Μια εξαιρετική προσέγγιση για ένα παλιό θέμα…

Το βιβλίο της Στ Δημοτικού
.

Σε ένα τέτοιο στήσιμο της κοινωνίας επιχειρεί η κυβέρνηση Σημίτη μια συνολική αναθεώρηση και εκσυγχρονισμό των σχολικών εγχειριδίων. Πιο ξώφθαλμο παιδί είναι το βιβλίο της ιστορίας Στ Δημοτικού. Έχουν πολλοί αναφερθεί σε πολλά «καυτά» σημεία αυτού του βιβλίου, δε θα επεκταθώ σε όλα. Συμφωνώ με τον Ματάλα. Σε τελική ανάλυση το ζήτημα δεν είναι το ίδιο το βιβλίο, αλλά η σύγκρουση γύρω από αυτό. Πριν όμως κανείς φτάσει εκεί θα πρέπει να σημειώσει ότι ο καπνός που σηκώθηκε είχε ως πηγή δύο μεγάλες εστίες που προέρχονταν μέσα από το ίδιο το βιβλίο. Ο ένας αφορά τη θέση της εκκλησίας στην εθνική ιστορία. Το ζήτημα αυτό τέθηκε με άξονα το κρυφό σχολειό. Ο δεύτερος αφορά τη θέση των λαϊκών στρωμάτων μέσα στην εθνική ιστορία. Το ζήτημα αυτό τέθηκε με άξονα τη διαχείριση της μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής.
.
Το πρώτο ζήτημα έβρισκε ανταπόκριση, αλλά σε ένα περιορισμένο τελικά πολιτικά και ιδεολογικά ακροατήριο. Θα λέγαμε το «καθαρά» δεξιό.
.
Το δεύτερο ζήτημα αγκάλιασε σχεδόν όλη την κοινωνία. Δεν υπήρχε κανένας που να μην θεωρεί τη συγκεκριμένη διατύπωση περί «συνωστισμού» προβληματική. Ένας τεράστιος θυμός διαπέρασε όλες τα πολιτικά και ιδεολογικά στεγανά και συνένωσε την κοινωνία. Κατά την εκτίμησή μου, όλο το ζήτημα με το εν λόγω βιβλίο παίχτηκε εκεί. Ο Ποταμιάνος υπερασπίζοντας το βιβλίο υποστήριξε ότι τέλος πάντων πρόκειται για μια ατυχής διατύπωση, ένα λάθος. Αλλά στις πιο ακραίες εκφράσεις και εκφάνσεις της μπορεί κανείς να ανιχνεύσει μια πολιτική, και στη συγκεκριμένη περίπτωση μια ιστοριογραφική, λογική, γιατί τότε ακριβώς αναδεικνύεται στην απόλυτη καθαρότητά της.
.
.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Μικρασιατικός Πολιτισμός, έστω και αναμειγμένος με ντόπια πολιτισμικά στοιχεία, είναι εκείνος που εξέφρασε στα αστικά κέντρα μέσα από το ρεμπέτικο τραγούδι τις λαϊκές ανησυχίες, τα αδιέξοδα της ζωής των εργατών, που σφράγισε τον εργατικό πολιτισμό. Η υπόθεση Μικρά Ασία και Μικρασιατική Καταστροφή ήταν πάντοτε μια υπόθεση συνυφασμένη με τους «από κάτω», τους εργάτες πρόσφυγες. Όταν θα ενταχθεί στο εθνικό αφήγημα θα ενταχθεί ως ένα τέτοιο ζήτημα. Ως εκ τούτου, οι συγγραφείς του βιβλίου της Στ΄Δημοτικού αφαίρεσαν από τη λαϊκή μνήμη ή προσέβαλαν έναν πολύ σημαντικό «πόνο» για τη λαϊκή συνείδηση. Με αυτόν την προβολή αυτού του πόνου τα λαϊκά στρώματα διεκδικούσαν τότε από τους ιθύνοντες και τους υπεύθυνους της καταστροφής την υλική και κοινωνική αποκατάστασή τους. Αυτός ο πόνος για δεκαετίες έδινε υπόσταση και θέση στα λαϊκά στρώματα μέσα στον κοινωνικό κορμό. Το κράτος τους χρωστούσε. Για να τον αντιμετωπίσει και για να ενσωματώσει την ταξική οργή των προσφύγων επιχείρησε εξαρχής να τον ενσωματώσει, να τον μετασχηματίσει και να τον κάνει εθνικό, στις ακραίες εκδοχές του εθνικιστικό. Τον μετέτρεψε σε θεμελιώδες μέρος της γενικής συλλογικής μνήμης αυτής της κοινωνίας. Συνεπώς, η αφαίρεση αυτού του «Μεγάλου Πόνου» σημαίνει σήμερα αφαίρεση από την επίσημη ιστορία αυτής της χώρας του πόνου και του μόχθου των «από κάτω», σημαίνει εξαφάνιση της συμβολής και της οπτικής του λαϊκού παράγοντα από την ιστορία και την κοινωνία. Εξαφάνιση των κοινωνικών, πολιτικών, δημοκρατικών δικαιωμάτων. Επίσης, σημαίνει ότι το κράτος σταματάει πια να τους χρωστάει. Τα ξεπλήρωσε όλα και τα παίρνει πίσω.
.
Στο μυαλό και στη σκέψη των συγγραφέων-ορθολογιστών ο «εθνικισμός» είναι ένα κατεξοχήν λαϊκό συναίσθημα και ως εκ τούτου ανορθολογικό. Άρα ο εθνικισμός εξαφανίζεται όταν εξαφανιστούν από την ιστορία οι «εθνικές καταστροφές», που στην πραγματικότητα είναι «λαϊκές καταστροφές». Οι «εθνικές πολιτικές», π.χ. η πολιτική της «εθνικής ολοκλήρωσης» του βενιζελισμού δε στιγματίζεται ως υπεύθυνη, ούτε καν ως νύξη, όχι σα βεβαιότητα. Αυτό γιατί ένα τέτοιο «εθνικό σχέδιο» είναι αυτονόητα εθνικό, φυσικά ορθολογικό και μια τέτοια «εθνική υπόθεση», αφορά κυρίως τους ορθολογικούς σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης. Ένας τέτοιος σαφής και καθαρός «εθνικισμός» δεν αμφισβητείται ούτε στο ελάχιστο. Η ταξική οπτική στο τι είναι και τι δεν είναι εθνικιστικό και είναι ολοφάνερη. Έτσι, εξηγείται γιατί τελικά δεν αμφισβητείται κανένα θεμελιώδες στοιχείο της τρισχιλιετούς εθνικής μας ιστορίας και φυσικά υπάρχουν και εξυμνούνται όλα εκσυγχρονιστικά εθνικά οράματα της αστικής τάξης από τον Τρικούπη μέχρι σήμερα. Όχι μόνο η προσεγγιση της Μικρασιατικής Καταστροφής, όπου απλά υπάρχει συνωστισμός, αλλά και η προσέγγιση της Αναγέννησης, που παρουσιάζεται σα μια περίοδο γενικευμένης χαράς, δεν είναι κάποιες «ατυχείς» περιπτώσεις, αλλά αντίθετα η πεντακάθαρα ταξική προσέγγιση. Αυτό συμβαίνει μέσα στην διαδικασία καταγραφής της ιστορίας γιατί στο παρόν ο λαϊκός παράγοντας πράγματι απουσιάζει από το πολιτικό προσκήνιο. Έτσι, οι νικητές ξαναγράφουν την ιστορία χωρίς αυτόν. Δεν προσφέρουν στους από κάτω κανένα ρόλο.
.
Στη σύγκρουση για αυτό το βιβλίο τέθηκε συνεπώς ένα πολύ σημαντικό πολιτικό ζήτημα: ποιος έχει το δικαίωμα να γράφει την ιστορία; Η Κουλούρη ήταν σαφής δεν μπορούν οι πλοίαρχοι, οι κτηνοτρόφοι και οι νοικοκυρές να έχουν άποψη για την ιστορία τους. Την ίδια άποψη εξεδήλωσε με πολύ υποτιμητικό τρόπο και ο Λιάκος. Γιατί κατά την άποψη τους προφανώς την ιστορία δεν την «γράφουν» οι λαοί ως δική τους συνείδηση, αλλά την κατασκευάζουν οι ελίτ ως ταυτότητα. Την ιστορία δεν την φτιάχνουν και δεν την κάνουν οι λαοί, αλλά οι ηγέτες τους, οι άρχοντές τους. Και τότε στο παρελθόν και τώρα στο παρόν οι «από κάτω» δεν έχουν δικαίωμα και λόγο, είναι οι βουβοί παρατηρητες ενός κόσμου που κινείται, υπάρχει, λειτουργεί και ως εκ τούτου περιγράφεται από τους ειδικούς τεχνοκράτες. Αυτούς τους τεχνοκράτες πολιτικούς και ιστορικούς που διαχειρίζονται υπεύθυνα τη ζωή και τη συλλογική ιστορική μνήμη όλων.
Η άρνηση του βιβλίου είναι μια «εξέγερση» των «από κάτω» που διεκδικούσαν και διεκδικούν το ρόλο που τους αξίζει και τους ανήκει στην ιστορία, αλλά και σε αυτήν εδώ τελικά την κοινωνία.
.
Είναι η άρνηση και η αντίσταση σε συμβολικό και ιδεολογικό επίπεδο, σε επίπεδο ιστορίας, της εξαφάνισης τους από το ιστορικό γίγνεσθαι.
.
Είναι η διεκδίκηση του παρελθόντος τους και του «πόνου» τους.
.
Είναι η διεκδίκηση του δικαιώματός τους να έχουν άποψη για τη δική τους συλλογική ιστορική μνήμη….
.
http://raskolnikovgr.blogspot.com/2009/03/blog-post_1895.html
Advertisements

03/08/2011 - Posted by | -προσφυγιά, -Βιβλίο Ιστορίας, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Μνήμες, -Νεοελληνικά, -εθνικισμός, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

4 Σχόλια »

  1. Την ιστορια , την θεραπεία , το δόγμα και σε τελευταία ανάλυση την ίδια την αλήθεια, έλεγχε πάντα η εκάστοτε εξουσία για να διαμορφώνει κατά το δοκούν την συλλογική μνήμη …

    Σχόλιο από Παναγιωτης Κανελλοπουλος | 04/08/2011

  2. Εξαιρετικά επίκαιρο και δροσιστικό θέμα έτσι ώστε, έν μέσω του θερινού καύσωνος, να μην συνωστίζονται οι νέοι στις πλάζ και θρηνούμε θύματα απο πνιγμούς.

    Ποιά «ύλη ψυγείου», απο την κατάψυξη πρέπει να το βγάλατε!

    Σχόλιο από Tris, na sti vali o Otromotris | 06/08/2011

  3. […] προσέγγιση του Κώστα Παλούκη από τον διάλογο του ΟΜΙΚ: “Μια εξαιρετική προσέγγιση για ένα παλιό θέμα…” και ένα κείμενο του Βένιου Αγγελόπουλου υπό τον […]

    Πίνγκμπακ από Η εξιδανίκευση του αναθεωρητισμού (Και πάλι για το βιβλίο της κ. Ρεπούση) « Und ich dachte immer | 31/01/2012

  4. Δηλαδη που θα γραφει και η συλλογικη μνημη των χιλιαδων πλουσιων……………………
    ολοι οι μικρασιατες ηταν πλουσιοι..μαλλον υπηρξαν και οι περισσοτεροι ………… …..
    που ξεριζωθηκαν χανοντας τισ περιουσιες τους και ξεκινησαν απο το μηδεν το 24 ????

    Σχόλιο από petra pistidou | 11/03/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: