Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

Ή εμείς ή αυτοί….

28-29 Ιουνίου: 48 ώρες στο δρόμο
Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα για να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο

Εδώ κι ένα μήνα, έχουμε κατακλύσει τις πλατείες όλης της χώρας διεκδικώντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Στις 28-29/6, ο αγώνας μας φτάνει σε σημείο καμπής. Η κυβέρνηση της μηδενικής κοινωνικής νομιμοποίησης επιχειρεί την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Αυτό το σχέδιο δεν πρέπει να περάσει. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου, δεν πρόκειται να ανεχτούμε την εξαθλίωση των πολλών για να την εξασφάλιση των κερδών των λίγων. Οι επικοινωνιακοί ελιγμοί, οι κάλπικοι ανασχηματισμοί και οι εκβιασμοί κυβέρνησης, ΔΝΤ, ΕΕ,  δεν μάς ξεγελάνε. Τώρα πια ξέρουμε ότι το δίλημμα δεν είναι Μνημόνια ή χρεοκοπία γιατί τα Μνημόνια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία της κοινωνίας.

Τρίτη και Τετάρτη 28-29/6, που είναι το διήμερο της συζήτησης και ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου στη Βουλή τα συνδικάτα έχουν καλέσει 48ωρη  Γενική Απεργία. Αυτό το διήμερο δεν πρέπει κανείς να δουλέψει, να καταναλώσει, να στηρίξει το παραμικρό σπάσιμο της απεργίας. Από το πρωί της πρώτης μέρας της απεργίας μαζευόμαστε στο Σύνταγμα μαζί με τις λαϊκές συνελεύσεις απ’ όλη τη χώρα και όλες τις γειτονιές της Αθήνας.

Την Τετάρτη 29/6 ημέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου  περικυκλώνουμε τη Βουλή-στέλνουμε το μήνυμα ότι ο λαός το απορρίπτει!

Εδώ κι ένα μήνα αποδεικνύουμε  ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι έχουμε τη δύναμη να χαράξουμε νέα πορεία για την κοινωνία. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε το επόμενο μεγάλο βήμα. Τώρα είναι η δικιά μας ώρα, τώρα μιλάμε εμείς!

Ή εμείς ή αυτοί – Άμεση δημοκρατία τώρα!
Η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος-22 Ιουνίου 2011

Advertisements

28/06/2011 - Posted by | -Διάφορα, -Πολιτική |

5 Σχόλια »

  1. Δημοσιεύθηκε στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, στις 16.06.2011

    Ο ΛΑΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΙΤ

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
    Konstantakopoulos.blogspot.com

    Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια απλοί ‘Ελληνες πολίτες είναι στους δρόμους της χώρας τους, μένοντας εκεί παρά τη μαζική χρήση χημικών αερίων. Οι διαδηλώσεις αυτές είναι πιθανώς οι μεγαλύτερες μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974.

    Οι ‘Ελληνες μένουν στους δρόμους για πολύ απλούς λόγους. Μετά από την εμπειρία ενός χρόνου «βοήθειας» από την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τη δική τους κυβέρνηση, πιστεύουν έντονα ότι το έθνος τους βαδίζει κατευθείαν σε μια οικονομική και κοινωνική καταστροφή επικών διαστάσεων. Βλέπουν όλο και περισσότερους ηλικιωμένους να ψάχνουν για τρόφιμα σε σκουπιδοντενεκέδες, νοσοκομεία και πανεπιστήμια να λυγίζουν υπό την περικοπή του μισού προϋπολογισμού τους, όλο και περισσότερα μαγαζιά να κλείνουν, το κράτος σε αποσύνθεση και δύο φορές περισσότερους ‘Ελληνες να αυτοκτονούν εν σχέσει με πέρυσι.

    Η ελληνική οικονομία ζει τη χειρότερη ύφεση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ηθικό της χώρας είναι διαλυμένο. Η ελληνική κοινωνία μπαίνει γρήγορα σε μια κατάσταση τύπου Βαϊμάρης. Η δυνατότητά της να αποπληρώσει τα χρέη της έχει καταστραφεί, ως αποτέλεσμα ενός προγράμματος που, υποτίθεται, είχε σχεδιασθεί ακριβώς για να πετύχει αυτό τον σκοπό!

    Κανένας δεν αμφιβάλλει σοβαρά για το επείγον των μεταρρυθμίσεων που χρειάζονται ή για τα βαθιά, υφέρποντα δομικά προβλήματα. Αυτά τα προβλήματα δεν είναι η κύρια αιτία της τωρινής κρίσης, είναι όμως υπεύθυνα για το ότι έθεσαν την Ελλάδα στην πρώτη θέση μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης που επλήγησαν από το δεύτερο κύμα του χρηματιστικού τσουνάμι που ξεκίνησε το 2007-08.

    Η θεραπεία που εφαρμόστηκε/εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση του «ελληνικού προβλήματος» ήταν δρακόντεια λιτότητα, επείγουσα πώληση όλης της κρατικής περιουσίας, σε εξευτελιστικές τιμές, πλήρης αποπληρωμή του χρέους και, last but not least, ένα είδος «ψυχολογικού πολέμου» εναντίον του ελληνικού λαού. Σχεδιασμένος να κάμψει τις αντιστάσεις του, είχε ως αποτέλεσμα να καταστρέψει το ηθικό του έθνους και την εικόνα της χώρας και να διώξει τα κεφάλαια στο εξωτερικό. Ως αποτέλεσμα αυτών, η ελληνική κοινωνία έγινε η πρώτη δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία που αντιμετωπίζει μεταπολεμικά κρίση αναπαραγωγής. Πως απαντούν τώρα οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ στην κατάσταση; Με περισσότερη από την ίδια πολιτική.

    Μόνο ο ‘Οργουελ θα μπορούσε να ονομάσει ένα τέτοιο πρόγραμμα «βοήθεια στην Ελλάδα». Στην πραγματικότητα πρόκειται για πρόγραμμα βοήθειας στις τράπεζες που δάνεισαν ή δανείζουν την Ελλάδα. Αντί να εισρεύσουν πόροι στην ελληνική οικονομία για να τη βοηθήσουν, αφαιρούνται πόροι από αυτήν για να κατευθυνθούν στους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς που είναι θεμελιωδώς υπεύθυνοι για την κρίση που αντιμετωπίζουμε. Με τρόπο εν πολλοίς ανάλογο του όσων έγιναν το 2008-9, αλλά μασκαρεμένο τώρα σε «βοήθεια για την Ελλάδα». Ξαναγράφοντας τους θεμελιώδεις νόμους του καπιταλισμού, διακηρύξαμε το 2008 ότι οι τράπεζες είναι «πολύ μεγάλες» για να χρεωκοπήσουν. Φαίνεται ότι τώρα θεωρούμε τα κράτη λιγότερο μεγάλα, άρα επιτρέπεται να αποτύχουν.

    Οι ‘Ελληνες είναι στους δρόμους γιατί συνειδητοποιούν τραγικά, σε αυξανόμενους αριθμούς, ότι είναι απολύτως μόνοι, ότι δεν έχουν κανένα ελληνικό ή ευρωπαϊκό θεσμό να τους βοηθήσει, το αντίθετο. Νοιώθουν προδομένοι από τις ελληνικές και ευρωπαϊκές ελίτ, ιδίως από τον Πρωθυπουργό τους, που ακούει σε υπερβολικό βαθμό τις συμβουλές ενός «στρατού» Αμερικανών και πολυεθνικών συμβούλων, από τα πολιτικά αντανακλαστικά μιας κυβέρνησης, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη Μαρία Αντουανέττα της Γαλλίας. Είναι αυτές οι ελίτ που δεν άφησαν στον ελληνικό λαό κανένα άλλο μέσο εκτός από την εξέγερση για να υπερασπίσει τον εαυτό του και τη χώρα του από τις επιθέσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, αληθινού «Κράτους πίσω από τα Κράτη».

    Δεν θέλω τώρα να συζητήσω την προέλευση του ελληνικού χρέους ή το ερώτημα «που πήγαν τα λεφτά», γιατί δεν πρέπει να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά ενδοευρωπαϊκών «πολέμων λέξεων». Μοιάζει όμως μεγάλη ηλιθιότητα να αποδίδει κανείς την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση σε μερικούς ‘Ελληνες δημόσιους υπαλλήλους που αργούσαν να πάνε στη δουλειά τους!

    Είναι αυτό το αόρατο χρηματιστικό «υπερκράτος», δημιουργημένο από τέσσερις δεκαετίες αποφορολόγησης, απορρυθμίσεων, απελευθερώσεων, αγοράς πολιτικής επιρροής από χρηματιστικούς κύκλους, και, τελικά, τη δημιουργία του «υπέροχου καινούριου κόσμου» των CDS και CDO. Ενός μηχανισμού δημιουργίας χρήματος όχι παράγοντας, αλλά καταστρέφοντας, ενός κόσμου χρηματοπιστωτικών όπλων μαζικής καταστροφής, όπως το έθεσε κάποτε ο Warren Buffet. Δεν πρόκειται για «δημιουργική καταστροφή», αλλά για «καταστροφική καταστροφή», που απειλεί όλη την Ευρώπη με χρηματοπιστωτικές Φουκουσίμες.

    Ζώ στο κέντρο της καταιγίδας, ένα πιθανό «Σεράγεβο» του 21ου αιώνα. ‘Ενα σημείο δηλαδή από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει ένας νέος, χρηματοπιστωτικός και όχι στρατιωτικός πόλεμος, που θα αντιπαραθέσει τα ευρωπαϊκά έθνη μεταξύ τους, καταστρέφοντας, μακροπρόθεσμα, το ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, την ιδέα της ολοκλήρωσης, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό μας. Βλέπω με μεγάλη ελπίδα τα πρώτα στοιχεία επανορθολογικοποίησης της ευρωπαϊκής συζήτησης από τον Υπουργό Οικονομικών του ηγετικού έθνους στην Ευρώπη. Αλλά συνειδητοποιώ επίσης πόσο ντροπαλά και αναποτελεσματικά παραμένουν.

    Ο Μαρξ έγινε Χάγιεκ του καιρού μας, ο Λένιν Φρήντμαν και σύντομα έρχεται ο Στάλιν του χρηματιστικού κόσμου. Μόνο συνειδητοποιώντας την έκταση της απειλής και την ανάγκη μιας πολύ ισχυρής και ριζοσπαστικής αλλαγής παραδείγματος, προς την κατεύθυνση του Κέινς, της επαναρρύθμισης, πολιτικών και κοινωνικών, όχι χρηματιστικών Μάαστριχτ, μόνο αντιτάσσοντας μια μεγαλύτερη πρόκληση σε αυτή που οι «αγορές» απευθύνουν στην Ευρώπη, μπορούμε να έχουμε μια λογική ελπίδα νίκης. Αλλά η ευρωπαϊκή πολιτική έχει, εδώ και καιρό, αποκλείσει τέτοιες ιδέες.

    Σχόλιο από Smyrnios | 28/06/2011

  2. Δεκαοκτώ Έλληνες οικονομολόγοι από διακεκριμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ προειδοποιούν για υποβιβασμό της Ελλάδας «στο επίπεδο μιας φτωχής, τριτοκοσμικής χώρας», σύμφωνα με την εφημερίδα Financial Times Deutschland (FTD) και το Spiegel-Online.

    Η άρνηση του προγράμματος διάσωσης της ΕΕ και του ΔΝΤ και ενδεχόμενη μονομερής αναστολή της εξυπηρέτησης του χρέους θα σήμαιναν «οικονομική καταστροφή για την Ελλάδα», τονίζουν οι οικονομολόγοι καθηγητές σε κοινή δήλωσή τους, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Προτείνουν δομικές μεταρρυθμίσεις, ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, δραστικό περιορισμό του δημόσιου τομέα και αποτελεσματικό και δίκαιο φορολογικό σύστημα.

    Την κοινή δήλωση υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Ελληνοκύπριος, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Christopher Pissarides από το London School of Economics, ο καθηγητής Μιχάλης Χαλιάσσος της έδρας Μακροοικονομικών και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο «Goethe» της Φρανκφούρτης, καθηγητές από το Yale, το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, κ.α. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι «μόνον το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα εγγυάται επιστροφή της χώρας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος».

    Με την κοινή δήλωσή τους οι διακεκριμένοι οικονομολόγοι στηρίζουν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για το νέο, δεύτερο πακέτο δανείων δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα.

    Πρωτίστως «πρέπει να αντιμετωπιστεί η διαφθορά, που βρίσκεται σε έξαρση, αν η Ελλάδα θέλει να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να αποφύγει τη διεθνή οικονομική απομόνωση», επισημαίνουν οι οικονομολόγοι. Προειδοποιούν δε ότι «πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία προκειμένου να εκσυγχρονιστεί η Ελλάδα και αυτή η ευκαιρία δεν θα έχει μεγάλη διάρκεια».

    Σχόλιο από Pissarides | 28/06/2011

  3. Καλημέρα σύντροφοι

    «Το άλλο Σύνταγμα» σας αφορά 🙂
    http://kanali.wordpress.com/2011/06/29/%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1/

    Σχόλιο από kanali | 29/06/2011

  4. ή εδώ

    http://wp.me/pvIeC-1zE

    Σχόλιο από kanali | 29/06/2011

  5. Κρίσιμη αναμέτρηση της Αριστεράς με τον εαυτό της
    Αξιολόγηση Χρήστη: / 1

    ΧειρότεροΚαλύτερο
    Λεπτομέρειες
    Κατηγορία: Επικαιροτητα
    Δημοσιευμένο στις Τετάρτη, 29 Ιούνιος 2011 08:56
    Προβολές: 31

    Της Αριάδνης Αλαβάνου

    Πηγή ΔΡΟΜΟΣ

    Ο νέος λαϊκός ριζοσπαστισμός δίνει δυνατότητες, αλλά…

    Πιθανώς το πιο σημαντικό στοιχείο από την πανελλαδική έρευνα της Public Issue για τις πλατείες είναι αυτό που δείχνει πρόθεση συμμετοχής του 31% των ερωτηθέντων, πράγμα που με τη σχετική αναγωγή στον πληθυσμό –συμπεριλαμβανομένου στατιστικού λάθους +-3,5%- σημαίνει ότι από 2,5 έως 3,07 εκατ. Έλληνες πολίτες σκοπεύουν να συμμετάσχουν στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Πρόκειται για πολίτες μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης, που περνούν μεγάλες οικονομικές δυσκολίες στην πλειονότητά τους και αυτοτοποθετούνται πολιτικά στο «τίποτε», «αριστερά» (41% και 17% αντίστοιχα) και «δεξιά», και σε μικρότερο ποσοστό στο ΠΑΣΟΚ και στο «κέντρο».

    Τέλος της εποχής των απατών και των αυταπατών

    Όσο μπορεί να είναι ασφαλές ένα τέτοιο εύρημα σε δείγμα 843 ατόμων, αποτελεί μια ένδειξη πως κινητοποιείται μια μεγάλη μερίδα της λαϊκής πλειοψηφίας (εργαζομένων κατά κύριο λόγο, ανέργων, αυτοαπασχολούμενων, επαγγελματιών) που αντιλαμβάνεται επώδυνα ότι τελείωσε η εποχή των απατών και των αυταπατών και χειραφετείται από τα κατεστημένα κόμματα εξουσίας. Η χειραφέτηση είναι προϊόν πολύχρονων σωρευτικών τάσεων επιδείνωσης της πραγματικής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασής τους -όπως μπορεί να δει κανείς στην Ετήσια Έκθεση της VPRC για την Οικονομική και Κοινωνική Κατάσταση των Ελληνικών Νοικοκυριών το 2009 (3/2010, TVXS)- και της συνειδητοποίησης ότι είναι θύματα μιας οικονομικής και πολιτικής τάξης που απομυζά τον πλούτο του τόπου, έστω κι αν δεν το διατυπώνουν με τον «πολιτικά ορθό» τρόπο (αλλά ως προδότες, λαμόγια, κλέφτες).

    Στην Έκθεση της VPRC διαπιστώνεται ότι, το 2009, προ μέτρων Μνημονίου, εκατομμύρια άτομα δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα ούτε για μία εβδομάδα διακοπών το χρόνο, δεν διέθεταν την οικονομική δυνατότητα να τρώνε κάθε δεύτερη μέρα κρέας, κοτόπουλο, ψάρι ή λαχανικά ή να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες, όπως αυτές της υγείας, δυσκολεύονταν να πληρώσουν τους οικιακούς λογαριασμούς. Η μείωση των εισοδημάτων και κυρίως των πραγματικών μισθών επί πολλά χρόνια αποτελεί το «σκληρό πυρήνα» αυτής της επιδείνωσης. Μέσα σ’ αυτό το «περιβάλλον φτώχειας», οι επιπτώσεις της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους (που έβαλαν τέρμα στη φούσκα δανεισμού, που μέχρι τότε συγκάλυπτε τη μείωση του εισοδήματος), το Μνημόνιο και η σκληρή λιτότητα πέφτουν σαν πυρηνική βόμβα. Οι άνεργοι έχουν προσεγγίσει το 1 εκατομμύριο, οι μαγαζάτορες έχουν βάλει λουκέτο, οι μισθοί μειώθηκαν, οι συνταξιούχοι ζητιανεύουν φάρμακα στους φαρμακοποιούς της γειτονιάς. Και τότε έρχεται η επίγνωση: Τι στηρίζαμε τόσα χρόνια; Αυτό γίνεται εμφανές από την επαφή με τους ανθρώπους στις πλατείες και από τις τοποθετήσεις τους στις συνελεύσεις, που σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτοκριτικές.

    Γιατί βρέθηκε μακριά;

    Τίθεται το ερώτημα γιατί το οργανωμένο εργατικό, λαϊκό κίνημα δεν μπόρεσε να πλησιάσει όλο αυτόν τον κόσμο ή γιατί ο ίδιος δεν το προσέγγισε. Μια πρόχειρη απάντηση θα ήταν ότι η πασιφανής αποτυχία του Μνημονίου 1 και τα δεινά που βίωσε ο κόσμος, ένα χρόνο τώρα, το Μνημόνιο 2, το ότι σκοπεύουν να βγάλουν τη χώρα στο σφυρί για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι αποτέλεσαν τις αιτίες που τον έβγαλαν απότομα στο δρόμο.

    Όμως, η γενικευμένη αντισυνδικαλιστική και αντικομματική διάθεση που εκφράστηκε τις πρώτες ημέρες του Συντάγματος, και ακόμη διαρκεί, παραπέμπει σε μια διαφορετική εικόνα. Από τη μια, καταδεικνύει την επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογίας, που θεωρεί ότι οποιαδήποτε οργανωμένη συνδικαλιστική ή πολιτική δράση είναι κατά τεκμήριο «καπέλωμα», και βρίσκει γόνιμο έδαφος στη δικαιολογημένη απέχθεια προς τον κυβερνητικό συνδικαλισμό των «κλαδικών» – προθάλαμο πολιτικής καριέρας και πλήρως αποτυχημένο στην υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Τμήματα του ανανεωτικού αριστερού συνδικαλισμού που επέδειξαν «νομιμοφροσύνη» προς τις κυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες εισπράττουν την ίδια καταδίκη.

    Από την άλλη, αποκαλύπτει πόσο στενά μεταχειρίστηκαν και αριστερές δυνάμεις, που λέγονται συνεπείς, το συνδικαλισμό ως αναπαραγωγή της κομματικής τους επιρροής, εγκαταλείποντας σε πολλές περιπτώσεις μεγάλα τμήματα των εργαζομένων, ενώ η διαμάχη στην Αριστερά, με τους όρους που συνήθως διεξάγεται, είχε κι αυτή τις επιπτώσεις της στη διαίρεση των εργαζομένων. Έτσι, το ακομμάτιστο και ακηδεμόνευτο του κινήματος των πλατειών μπορεί να ερμηνευθεί και ως αυθόρμητη απέχθεια προς πρακτικές που διαιρούν ανθρώπους με κοινά συμφέροντα βάσει του ιδιοτελούς «κομματισμού».

    Οργανωμένο και αυθόρμητο

    Αν η διάθεση για αντιμνημονιακή ενότητα και για την απαλλαγή από την πολιτική τάξη που ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση είναι το ελπιδοφόρο στοιχείο των πλατειών, δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει ως εξίσου ελπιδοφόρα τη γενική και ισοπεδωτική επιφύλαξη προς τα κόμματα και τα συνδικάτα, αν το κίνημα θεωρηθεί όχι με όρους αγανάκτησης αλλά κοινωνικών και ταξικών συσχετισμών. Και όχι μόνο γιατί έτσι λέει η θεωρία, αλλά γιατί η καλλιέργεια της επιφύλαξης προς την οργανωμένη δράση είναι το όχημα που ήδη χρησιμοποιείται για να περιοριστεί αυτή η συγκλονιστική λαϊκή κινητοποίηση στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας, η οποία ταρακουνάει το πολιτικό σύστημα και πιθανώς μπορεί να το ανατρέψει. Το ζητούμενο όμως, είναι, αν δεν κάνουμε λάθος, να δοθεί φιλολαϊκή εναλλακτική λύση και όχι μια λύση που να προέρχεται από το ίδιο το σύστημα. Και η εναλλακτική λύση χρειάζεται συγκροτημένο πολιτικό υποκείμενο. Το πολιτικό υποκείμενο δεν μπορεί παρά να είναι αυτό που ιστορικά ορίστηκε ως Αριστερά, και τούτες τις στιγμές κρίνεται αν οι σημερινοί οργανωμένοι φορείς τής όχι κατ’ όνομα Αριστεράς είναι ικανοί να βρουν τρόπους δημοκρατικούς για να εκφραστεί πολιτικά το καινούριο κοινωνικό κίνημα που γεννιέται.

    Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι ερμηνείες και οι πρακτικές αριστερών δυνάμεων έναντι της ορμητικής εισόδου του λαού στην πολιτική είναι το λιγότερο αμφιλεγόμενες. Η αντιπαράθεση του οργανωμένου στο αυθόρμητο πολιτικά είναι εγκληματική, παίζει στο έδαφος του αντίπαλου, διευκολύνοντάς τον, αλλά και ακατανόητη, υπό την έννοια ότι πάντα υπάρχει μια τέτοια διελκυστίνδα ή και ένταση. Τα κοινωνικά ξεσπάσματα δεν ακολουθούν «οργανογράμματα», και όσοι το επιχείρησαν έσπασαν τα μούτρα τους. Οι αριστερές οργανώσεις οφείλουν να παίζουν ρόλο συντονισμού, πολιτικοποίησης, προγραμματικής ενοποίησης, να δίνουν τη μάχη των ιδεών, και, όποτε παραιτήθηκαν απ’ αυτό, καταποντίστηκαν. Τι μπορεί να εξυπηρετεί τούτη τη στιγμή η αντιπαραθετική προβολή της πολιτικής ανωτερότητας του οργανωμένου ή της πολιτικής πρωτοπορίας του αυθόρμητου εκτός από το να αναπαράγει τη διαίρεση «πρωτοπορίας-μάζας», στη μία περίπτωση, ή να αποδομεί την αναγκαιότητα του πολιτικού υποκειμένου, στην άλλη;

    Και στις δύο περιπτώσεις οι φορείς αυτών των απόψεων επαναλαμβάνουν το ίδιο διαχρονικό λάθος: Διεκδικούν την ορθότητα της δικής τους «γραμμής»/ερμηνείας σε μια μεταξύ τους αναμέτρηση, τη στιγμή που κάθε αριστερός φορέας αναμετριέται κυρίως με τον εαυτό του: Θα μπορέσει να συμβάλει στη δημιουργία ενός πλατιού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, που θα αρθρώσει προγραμματικά και πρακτικά τις σημερινές αναγκαιότητες και θα εκφράσει τη λαϊκή πλειοψηφία; Θα ανταποκριθεί σ’ αυτό που ζητάει ο κόσμος, θολά, ασαφώς ή πολιτικοποιημένα τώρα, μπροστά στη Βουλή;

    Το «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από εδώ» είναι μια ισχυρή πολιτική θέση, αλλά έχει ένα «μετά».Ποιος και πώς θα καλύψει αυτό το «μετά»;

    Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν προκύπτει αυθόρμητα από την κινηματική δράση ούτε μπορεί να δοθεί στο έδαφος του τι θεωρεί ο καθένας «αναγκαία προϋπόθεση» με βάση μια απόκρυφη λειτουργία ή σκοπιμότητα. Γράφοντας ο Ένγκελς τον πρόλογο στο έργο του Μαρξ Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία, είκοσι χρόνια μετά την Κομμούνα του Παρισιού, κάνει μια σοφή παρατήρηση σχετικά με τους μπλανκιστές και τους προυντονικούς που είχαν εξουσία στην Κομμούνα: «Και στις δύο περιπτώσεις η ειρωνεία της ιστορίας θέλησε… να κάνουν και οι δυο το αντίθετο από ό,τι όριζε η θεωρία της σχολής τους» (Δ.Ε., σ. 572).

    Οι προϋποθέσεις, λοιπόν, τίθενται από τις αναγκαιότητες και από τη βούληση και συμμετοχή του κόσμου ή, για να το πούμε αλλιώς, από το σύνολο των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών της εποχής. Ελάχιστο ρόλο παίζει το πώς φαντασιώνεται η Αριστερά τα πράγματα με τη «γενική απεργία», τη «λαϊκή εξουσία», τη «μεταπολίτευση του λαού» ή τα δόγματα του καταρρέοντος «ευρωπαϊσμού». Ξέρουμε πως κάθε δύναμη μπορεί να προβαίνει σε πλειοδοσία στόχων, αλλά να αποφεύγει τα επίδικα της εποχής που αφορούν το δημόσιο χρέος και τη στάση πληρωμών, την έξοδο από το ευρώ και ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας, την αναδιανομή εισοδήματος, τη δημοκρατική συγκρότηση της κοινωνίας κ.λπ. όπως και να αποφεύγει, μέσω πολλαπλών συμμαχιών εκλογικών σκοπιμοτήτων, τη δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου με σοβαρές αξιώσεις εναλλακτικής λύσης, που θα ανοίγει δρόμους κοινωνικών ανατροπών. Όμως, αυτό ακριβώς καλείται να καλύψει η Αριστερά, και ο νέος λαϊκός ριζοσπαστισμός δίνει τέτοιες δυνατότητες. Η πράξη θα απαντήσει αν μπορεί.

    Σχόλιο από X | 29/06/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: