Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-‘Μώ το νόμο σ’ και το ΔΝΤ πα…

ΠΛ. ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 2011 : Όταν ο λαός ξυπνά..

Η μεγαλειώδης συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» την Κυριακή 5 Ιουνίου 2011, υπήρξε κορύφωση μιας διαδικασίας αυτοοργάνωσης και αυτοέκφρασης ενός τραυματισμένου λαού.  Η ποικιλία των απόψεων, η πολυχρωμία, η άμεση δημοκρατία, ο παραμερισμός των πολιτικών προστατών και των επαγγελματιών επαναστατών  υπήρξαν τα χαρακτηριστικά αυτού του πρωτοφανούς φαινομένου.  Θα αργήσουμε να το κατατάξουμε σε κατηγορία.

Είχε λίγο απ’ όλα: θυμό, ξεγνοιασιά που κάλυπτε το άγχος, απέχθεια, έννοια!

Θύμιζε ΚΑΙ καλοκαιρινό κάμπιγκ ΚΑΙ επαρχιώτικο πανηγύρι (ή φεστιβάλ κομματικής νεολάιας με την τσίκνα των λουκάνικων) ΚΑΙ Μάη του ’68 ΚΑΙ Γούντστοκ. Είχε λίγο απ’ όλα και δεν ήταν τίποτα απ’ όλα αυτά. Ήαν κάτι καινούργιο που θα αργήσουμε να κατάξουμε….

Την μεγαλύτερη πλάκα είχαν οι πολιτικοί νταβατζήδες. Οι του ΠΑΜΕ στις παρυφές της συγκέντρωσης μοίραζαν προκηρύξεις. Τα κοριτσάκια του ΣΕΚ πιο τολμηρά βρίσκονταν μέσα στη συγκέντρωση για να κάνουν… ακτιβισμό. Και άλλοι πολλοί που ονειρεύονταν τον εαυτό τους σε ρόλο Λένιν, το πλήθος να ουρλιάζει κάτω απ’ την εξέδρα από ηδονή  και οι ίδιοι ως εξ αποκαλύψεως πρωτοπορία να οδηγούν τον αμαθή λαό στην απόκτηση…. ταξικής συνείδησης πριν τον κυβερνήσουν!

Με τέτοιες εκδηλώσεις οι ολοκληρωτικές-αντιδραστικές αντιλήψεις που γέννησε το Κόμμα Νέου Τύπου και η ψευδαίσθηση της «επαναστατικής πρωτοπορίας» πάνε περίπατο και στη θύμιση έρχεται η μοναδική Ρόζα…

Ας περιπλανηθούμε τώρα φωτογραφικά στη συγκέντωση απ’ όπου δεν έλλειψαν και οι εξαιρετικής ποιότητας ποντιακοί ρυθμοί…

Και τελικά,  όπως λέμε ως Πόντιοι:

(γα)μώ το νόμο σ(ου)  και το ΔΝΤ πα (επιπλέον)  

 300.000 διαδηλωτές σήμερα στο Σύνταγμα

Ήταν όλοι και όλες σήμερα στο Σύνταγμα.

Το Κανάλι εκτιμά ότι σήμερα στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους ήταν περισσότεροι απο 300.000 διαδηλωτές και θα ήταν περισσότεροι αν δεν έκλεινε η αστυνομία τους δρόμους προσέλευσης. Από μια ώρα και μετά επέτρεπαν την είσοδο στο Σύνταγμα μόνο από την  οδό Σταδίου. Είχαν κλείσει με κλούβες, μεταλλικούς φράχτες(!!!), κάγκελα, συρματόπλεγμα και ΜΑΤ  κεντρικούς δρόμους όπως  Βασ. Σοφίας, Ακαδημίας και Πανεπιστημίου. Πολλοί δεν μπόρεσαν να φτάσουν στο Σύνταγμα. Για παράδειγμα είχε σχηματιστεί μια μικρή διαδήλωση στην Βας. Σοφίας από εκεί που ήταν τα ΜΑΤ έξω από την βουλή έως την Ρηγίλλης.

Μια βραδιά που είχε κάτι από τις φωτιές, μια νύκτα ερωτική.

Φωνάξαμε δυνατότερα, μήπως και μας ακούσουν.

Μαζευτήκαμε περισσότεροι, μήπως και μας δουν.

Το κάναμε ξεκάθαρο, ελπίζοντας ότι θα καταλάβουν.

——————————————————–

Από την ομιλία του Υφυπουργού Υγείας κ. Τιμοσίδη στην ολομέλεια της Νομαρχιακής ΠΑΣΟΚ Ημαθίας.

Οι κάτοικοι έδειξαν την δέουσα προσοχή

Και δια τους μη λαλούντες την ποντιακήν, η έκφραση:

«Μπούρδες !!! Κακαλί μαλλία

στην δημοτική αποδίδεται ως:

«Μπούρδες!!! Αρχιδότριχες!«

Δείτε ένα καλό της Κρότκαγια(ς):  

Σημειώσεις από την πλάτσα

απ’ του Καναλιώτη…

Διαβάστε: 

Το Πνεύμα των Ιακωβίνων

http://parallhlografos.wordpress.com/2011/06/20/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%89%CE%BD/

Advertisements

05/06/2011 - Posted by | -Διάφορα, -ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Στη γλώσσα μας

76 Σχόλια »

  1. Το καλοκαίρι του ’74 έπεσε η χούντα με την τραγωδία της Κύπρου

    Το καλοκαίρι του 2011 πως θα τελειώσει η μεταπολίτευση;

    Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος, πολιτικός επιστήμων- διεθνολόγος, Μ.Α παν/μιου Northeastern Βοστώνης.

    Η χώρα μας και η ελληνική κοινωνία αρχίζει και βιώνει σταδιακά μια φάση μιας «νέου είδους επανάστασης» . Το Πολυτεχνείο του ’73 και η τραγωδία της Κύπρου έδωσαν τη χαριστική βολή στη χούντα το καλοκαίρι του ’74. Τριάντα επτά χρόνια μετά καταρρέει σταδιακά σαν χάρτινος πύργος όλο εκείνο το οικοδόμημα της αποκαλούμενης μεταπολίτευσης. Από το σύνθημα Καραμανλής ή Τάνκς, την Αλλαγή του ’81, την Ελλάδα του χρηματιστηρίου , των Ολυμπιακών Αγώνων, και της αποτυχημένης επανίδρυσης του κράτους φθάσαμε στην Ελλάδα του Μνημονίου.

    Μία χώρα, ένας λαός ολόκληρος αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα. Το πολιτικό σύστημα όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα που περιελάμβανε τον δικομματισμό, τους κρατικοδίαιτους και κομματικούς επιχειρηματίες, τα ΜΜΕ, τη δικαστική εξουσία, τις τράπεζες, πλησιάζει στο τέλος του με ανυπολόγιστες συνέπειες.

    Το τέλος της life style δημοκρατίας

    Η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία απέτυχε οικτρά να δώσει όραμα, διέξοδο και φτερά στην Ελλάδα. Στηριζόμενη σε μια ψεύτικη ευδαιμονία μιας «life style δημοκρατίας», η Ελλάδα και το πολιτικό μας σύστημα βολεύτηκε στην δημιουργία μιας κομματοκρατούμενης χώρας, δημιουργώντας ένα απίστευτο τεράστιο δημόσιο τομέα βασιζόμενο στη λογική «να βολέψουμε τα κομματικά παιδιά μας». Παράλληλα μέσω του φθηνού διεθνούς δανεισμού και λόγω μιας σχετικά καλής διεθνούς οικονομικής κατάστασης οι κυβερνήσεις κάλυπταν τα μεγάλα ελλείμματα, δανειζόμενοι αφειδώς . Το ίδιο έκαναν βέβαια και οι πολίτες και οι επιχειρηματίες κυρίως στη δεκαετία Σημίτη με τα ατελείωτα καταναλωτικά δάνεια και το χρηματιστήριο. Ξαφνικά είχαμε αναγάγει τα πρότυπα της Μυκόνου και του Κολωνακίου, ως τις καινούργιες ιερές αγελάδες που όλοι θα έπρεπε να προσκυνούμε επισκεπτόμενοι εκεί.

    Καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε ενώ οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υπνώτιζαν την κοινωνία και τους πολίτες με τη μεγάλη ζωή, τα ψέματα και την σταδιακή πλύση εγκεφάλου επιδιώκοντας έναν λαό και μια κοινωνία σε κατάσταση αποχαύνωσης, απόλυτου ελέγχου και χειραγώγησης. Ο λαός πράγματι είχε έρθει στην εξουσία, είχε χαθεί κάθε έννοια ηθικής, ο καθένας ήθελε ότι έκανε σε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας και απουσίας τιμωρίας λεηλατώντας τις σάρκες και το μέλλον της χώρας και των πολιτών της. Η οικονομική κρίση γιγαντώθηκε από ταυτόχρονη κρίση αξιών και πολιτισμού. Η περίοδος όμως των παχέων αγελάδων έλαβε τέλος και τώρα αρχίζουν οι «δέκα πληγές του Φαραώ».

    το απότομο ξύπνημα…

    Και ξαφνικά βγήκαμε σταδιακά από το λήθαργο και από μια συλλογική χειμερία νάρκη. Το πολιτικό σύστημα ανήμπορο να διαχειριστεί τα αδιέξοδά του θυμίζει τις πολιτικές εξελίξεις πριν τη χούντα, (Ιουλιανά, Αποστασία κλπ)και στις, τελευταίες μέρες της το καλοκαίρι του ’74. Η οικονομική ανέχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση και η υποβάθμιση της ζωής, η εγκληματικότητα και η ανασφάλεια των πολιτών, οι λαθρομετανάστες, η συνεχής απαξίωση της χώρας διεθνώς και η ανικανότητα των κυβερνώντων να μείνουν σταθεροί στους στόχους να επιτύχουν κάποια αποτελέσματα τουλάχιστον με την ανοχή του ελληνικού λαού στο μνημόνιο ένα, μας οδηγούν στη σημερινή ειρηνική για την ώρα επανάσταση των πολιτών.

    Η επόμενη μέρα

    Το δυσκολότερο είναι σ΄ αυτή τη φάση να μπορεί κάποιος να εκτιμήσει και να προβλέψει τις μελλοντικές εξελίξεις. Εκεί που όλοι λέγαμε και ψιθυρίζαμε «μα γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, τι περιμένουμε κλπ», ήρθε από το πουθενά μέσω της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων η πλατεία συντάγματος. Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα διότι τον τελικό λόγο τον έχει ο κυρίαρχος λαός. Το μόνο που τρέμει το πολιτικό σύστημα και οι δομές του είναι μια μόνιμη και σθεναρή αμφισβήτησή του μέχρι να πέσει από την πίεση του αγανακτισμένου λαού. Στην αρχή ήταν οι συγκεντρώσεις στις πλατείες, στη συνέχεια το κυνηγητό των πολιτικών μετά τι;

    Η επόμενη μέρα όπως προδιαγράφεται θα είναι μια περίοδος ανακατατάξεων, αποσταθεροποίησης, εθνικών περιπετειών ενδεχομένως , και βαθιά τραυματική για όλους μας. Από τη μια οι διεθνείς μας οικονομικές υποχρεώσεις, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ζούμε με δανεικά και θα ζούμε και για τα επόμενα χρόνια, και από την άλλη η επερχόμενη πολιτική αστάθεια του συστήματος (απαξίωση πολιτικών σχηματισμών, έλευση νέων, εξαφάνιση του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού) δημιουργούν και θα δημιουργήσουν πρωτόγνωρα φαινόμενα.

    Αναμφίβολα ζούμε ιστορικές στιγμές, που πάντα ενέχουν και την τραγικότητα μέσα τους. Η ιστορία δεν σταματά, οι γενιές έρχονται και παρέρχονται και η παρακμή θα δώσει τη σκυτάλη στην αναγέννηση. ‘Εως ότου γίνει αυτό θα πρέπει να οπλιστούμε ως πολίτες και ως κοινωνία με θάρρος, γενναιότητα, εθνική ομοψυχία, να κάνουμε την κριτική μας, να επέλθει η κάθαρση για να έρθει η αναγέννηση της Ελλάδας.

    4/6/2011

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 05/06/2011

  2. Ορίστε η «αυτοέκφραση» του …τραυματισμένου λαού που θέλει θα μας σώσει από τον …επελαύνοντα ναζισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αυτή η φωτογραφία σου ξέφυγε).

    http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/bild-766645-221762.html

    και για τη σωτηρία μας συστρατεύονται όλες οι πατριωτικές δυνάμεις του τόπου

    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=324698&cid=6

    Φωτογραφία του αγίου Αμβροσίου Αιγιαλείας που είχε κατέβει με τούς αγίους πατέρες της μητροπολής του στο Σύνταγμα πήγες να του φιλήσες το χέρι;
    Το λάβαρο της Αγίας Λαύρας το έφεραν πάλι ή οχι;

    Σχόλιο από Tris, na sti vali o Otromotris | 06/06/2011

  3. Δίκιο έχεις tris na sti vali..
    Την ξεχάσαμε τη φωτογραφία , ευχαριστούμε που μας την θύμησες…
    καθώς ξαχάσαμε και την τελευταία του άρθρου…στην αφιερώνουμε..

    Σχετικά με τα χειροφιλήματα δεν είναι του γούστου μας
    γιαυτο να ρωτήσεις κατι προσκυνημένα γιουσουφάκια πουχουνε γλείψει ολα τα γραφεία εις τας ευρώπας..ξέρουν αυτοί..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  4. άμον πολλά μω εφέκες οπίς. Ας βοηθώσε μίαν.
    – μω τη σκυλ τη θαατέρα και τον κυρ νατς οντάμα.
    – μω τον ταγματαλήτην τον εθνικόφρονα.
    – μω το μηλέτ τη ποππά.
    – μω τον τεμπελχανάν.
    – μω ολνούς ντο ετσάρπεψαν τη κόσμονος τα παράδας.
    … εντ δε λιστ ιζ εντλεςς.

    Σχόλιο από aris53m | 06/06/2011

  5. aris53m

    γιατί έλειψες; Την επόμενη φορά σε περιμένουμε!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  6. katagelei o vouleftis Kammenos:

    “ Το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2009 που ο Ντ. Σ Καν λέει ότι ήδη είχε
    συμφωνηθεί η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ., εκείνη την εποχή πουλήθηκε ένα ασφάλιστρο
    κινδύνου από το Τ.Τ. ένα CDS αξία 1,3 δισ. δολαρίων.

    Αυτό το CDS πουλήθηκε και σήμερα με τη διαφορά των spread η αξία του είναι
    16 δισ. και σε περίπτωση που έχουμε credit event, όπως χρεοκοπία, πάει στα
    60 δισ. Το θέμα είναι που πουλήθηκε:

    Σε εταιρία που συμμετέχουν παλιοί συνεταίροι του αδερφού του πρωθυπουργού.

    Η εταιρία λέγεται “I. J. Partners”, όπου υπάρχουν ως μέτοχοι και
    διαχειριστές Έλληνες και οι οποίοι ήταν μπλεγμένοι σε παλαιότερα σκάνδαλα.
    Γενική διευθύντρια της εταιρίας είναι η Μ.Ξαφά.

    Ενώ πουλήθηκε αυτό το CDS, την ώρα που γνώριζε ότι η είσοδος στο ΔΝΤ, θα
    οδηγούσε τα spreads ψηλά, άρα και αυτό το ασφάλιστρο κινδύνου θα κάλυπτε
    πιθανές απώλειες του Τ.Τ., πουλήθηκε και αγοραστής φέρεται σε ένα μέρος να
    είναι εταιρία όπου εμπλέκονται πρόσωπα που είναι στο στενό περιβάλλον του
    πρωθυπουργού και αν όχι του πρωθυπουργού, επειδή ήταν συμμαθητής του,
    πρόσωπα που μαζί με τον αδερφό του πρωθυπουργού συμμετέχουν σε οργανώσεις
    και εταιρείες ανάπτυξης πράσινης ενέργειας.

    Το κόμμα μου ακόμα δεν το έχω ενημερώσει πλήρως γιατί συλλέγω στοιχεία. Είπα
    στη Βουλή μήπως κάποιοι ποντάρουν σε πολιτικά CDS; και εννοώ αυτούς που
    αγόρασαν CDS που πουλήθηκαν από Ελληνική Τράπεζα. Ρώτησα επίσημα από το βήμα
    της Βουλής: ποιοι αγόρασαν, ποιοι κατέχουν, σε τι τιμή αγόρασαν, σε τι τιμή
    είναι σήμερα και σε τι τιμή θα βγουν αυτά τα ασφάλιστρα κινδύνου σε
    περίπτωση που γίνει haircut ; Μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια. Την ίδια
    στιγμή που ο πρωθυπουργός μιλά με τον Στρ. Καν και δεν ενημερώνει κανένα,
    αυτό είναι πάρα πολύ βαρύ.Κάποιος κερδίζει 26 δισ. δολάρια και κάποιοι από
    αυτούς φέρονται να είναι πρόσωπα που εμπλέκονται στην Ελληνική πολιτική
    σκηνή.

    Ομιλώ για την “I.J. Partners”, όπου προϊστάμενος είναι ο εμπλεκόμενος με το
    Γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συμμαθητής του πρωθυπουργού
    Θ. Μαργέλος, που συμμετείχε στους νέους επιχειρηματίες που στήριξαν τον Γ.
    Παπανδρέου, είναι ο κ. Κουκέρεζ πρόεδρος της Κόστα Ρίκα, ο οποίος είναι σε
    μη κυβερνητική οργάνωση με τον αδερφό του πρωθυπουργού και πρόεδρος είναι η
    Μ. Ξαφά. Είναι και άλλοι Έλληνες, ο κ. Χ. Μάκας, είναι ο Μ. Ντεμιρελ της
    γνωστής οικογένειας και ακόμα ψάχνουμε να βρούμε μήπως υπάρχει σχέση με τη
    σύζυγο του κ. Χριστοφοράκου και ένα σωρό πρόσωπα που είχαν αυτά εσωτερική
    ενημέρωση επιμένω ότι ο πρωθυπουργός λειτούργησε σαν broker. Όταν πουλάς CDS
    από κρατική τράπεζα σημαίνει ότι αυτή την ασφάλεια την δίνεις σε ιδιώτες
    κάτι που είναι νομικά κολάσιμο.

    Τα CDS αυτά αν γίνει credit event δίνουν κέρδος μέχρι και 65 φορές παραπάνω
    από ότι έχουν ποντάρει. Είναι γυμνά και δεν τα παίρνουν για να καλύψουν
    ομόλογα αλλά για να κάνουν το παιχνίδι τους. Ποντάρουν στην καταστροφή της
    Ελληνικής Οικονομίας.

    Καλώς έκανε που αγόρασε τα CDS ο κ. Φιλιππίδης. Ο επόμενος το πούλησε
    χάνοντας το κέρδος

    Σχόλιο από Ζ | 06/06/2011

  7. πως διασταυρώνεται αυτή η πληροφορία?
    που υπάρχει? μου έχει διαφύγει παντελώς

    Σχόλιο από aris53m | 06/06/2011

  8. @ 7

    Mου ήρθε με ηλε-μήνυμα ως καταγγελία του Καμμένου. Έτσι και εγώ σας ενημερωσα.

    Μια συζήτηση γι αυτό το θέμα έγινε εδώ:

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=52&t=208502

    Σχόλιο από Z | 06/06/2011

  9. α κοριτσάκια του ΣΕΚ πιο τολμηρά βρίσκονταν μέσα στη συγκέντρωση για να κάνουν… ακτιβισμό. »
    E μπραβο στα κοριτσακια του ΣΕΚ ..Και ντροή σε οσους κανουν τον ακτιβισμό τους μη τολμωντας να φανερωσουν την πολιτική τους ταυτοτητα διαλυομενοι μεσα στο ..πληθος ..δΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΩΡΈ ΝΑ ΜΗ ΔΗΛΩΝΕΙς ΤΗΝ ΠΟΛΙΤ΄΄Η ΣΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 06/06/2011

  10. άλλοι λένε 50.000
    άλλοι λένε 70.000
    άλλοι λένε 100.000
    άλλοι λένε 150.000
    άλλοι λένε 200.000
    άλλοι λένε 500.000

    προσωπικά δεν καταλαβαίνω ποιό το νόημα αυτής της διαδικασίας…

    επιπλέον κάποιος να μου πεί αν γνωρίζει την λέξη αυτοκριτική…

    επαναλαμβάνω, ότι αυτή η μοδάτη συνάθροιση αγανάκτισης είναι ανούσια πλέον, μιας και αν όλοι αυτοί που κατεβαίνουν ως αγανακτισμένοι ψήφιζαν στις τελευταίες εκλογές κάτι άλλο από τα κόμματα εξουσίας, τότε σίγουρα δεν υπήρχε η κυβέρνηση και η πολιτική αυτή…

    δυστυχώς δεν καταφέραμε να αποφύγουμε τις γραφικότητες…το γλέντι στήθηκε λοιπόν, νταούλια, ζουρνάδες, χοροί, φαγητό και μπύρα από τους υπαίθριους λιανοπωλητές, άφθονη τσίκνα, Επανάσταση με μούτζα, και ολα καλά…

    αν όλο αυτό φέρει ανατροπή του σκηνικού εγώ υπόσχομαι να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά!!! αχχαχαχαα

    Σχόλιο από palalos | 06/06/2011

  11. Ξάδερφε εύλογο το ερώτημά σου:
    «..δΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΩΡΈ ΝΑ ΜΗ ΔΗΛΩΝΕΙς ΤΗΝ ΠΟΛΙΤ΄΄Η ΣΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ;..»..και ιδανικό ως θέμα σε μια συνέλευση μιας Πλατείας

    palale
    έτσι είναι, νταούλια, ζουρνάδες, χοροί…και πολλά άλλα όμως..
    αυτές τις ώρες , αν το ζητούμενο είναι η ανατροπή του σκηνικού, έχει σημασία το τι κάνουμε….εσύ τι λες ?

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  12. «.δΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΩΡΈ ΝΑ ΜΗ ΔΗΛΩΝΕΙς ΤΗΝ ΠΟΛΙΤ΄΄Η ΣΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ;» ρωτά με έντονα απαξιωτική διάθεση ο ξάδελφος του μουμούλ.

    Την πολιτική σου φυσικά να τη δηλώνεις! Όμως την πρόθεσή σου να ηγηθείς ως πρωτοπορία του αγράμματου λαού για να τον κλείσεις λίγο μετά σε στρατόπεδα ιδεολογικής αναμόρφωσης και γκουλάγκ καλά θα κάνεις να την κρατάς στις ονειρώξεις σου. Ειδικά όταν αυτός ο λαός βγαίνει στους δρόμους!

    Σχόλιο από Z | 06/06/2011

  13. Θενκς mr-Z!

    Νοσφεράτε, πολύ μου αρέσει που διαφωνούμε για άλλη μια φορά.

    Να σημειώσω ότι παίρνω ολόκληρη την πολιτική ευθύνη για την έκφραση: «Την μεγαλύτερη πλάκα είχαν οι πολιτικοί νταβατζήδες. Οι του ΠΑΜΕ στις παρυφές της συγκέντρωσης μοίραζαν προκηρύξεις. Τα κοριτσάκια του ΣΕΚ πιο τολμηρά βρίσκονταν μέσα στη συγκέντρωση για να κάνουν… ακτιβισμό. Και άλλοι πολλοί που ονειρεύονταν τον εαυτό τους σε ρόλο Λένιν, το πλήθος να ουρλιάζει κάτω απ’ την εξέδρα από ηδονή και οι ίδιοι ως εξ αποκαλύψεως πρωτοπορία να οδηγούν τον αμαθή λαό στην απόκτηση…. ταξικής συνείδησης πριν τον κυβερνήσουν!»

    Ευτυχώς η δημοκρατία υπάρχει εμπράκτως στην κολεχτίβα μας και έτσι μπορούμε και εμείς οι ελευθεριακοί να ασκούμε ελεύθερα την κριτική μας στους διάφορους επίδοξους Πολ Ποτ.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  14. Στο ζητούμενο: «ανατροπή του σκηνικού» έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασία το τι κάνουμε!

    Διότι αν με το τέλος της «αγανάκτησης» δεν γίνει τίποτα, τότε θα έχει πειστεί και ο πλέον δύσπιστος ότι δεν υπάρχει πλέον καμιά ελπίδα..και ότι η ελπίδα πέθανε τελικά..διότι μετά δεν θα μπορέσει κανείς και τίποτα να κατεβάσει στον δρόμο της ελευθερίας κόσμο που ποτέ δεν ενδιαφερόταν για τίποτα….

    επιπλέον δεν μπορώ επ’ ουδενί να πιστέψω ότι αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση και η μαγιά ανατροπής…

    Σχόλιο από palalos | 06/06/2011

  15. Εύχομαι να βγώ ψεύτης, λάθος, και να εκτεθώ, αλλά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε τέτοιους Έλληνες οι οποίοι αν δεν καταφέρουν το καλύτερο, κάνουν το χειρότερο …

    Σχόλιο από palalos | 06/06/2011

  16. Επειδή ψάχνεστε για αναλογίες. Θυμίζει Ρωσία το 1905…. Μαζικό κίνημα, αυθόρμητο, χωρίς πολιτικούς καθοδηγητές.

    Είμαι σίγουρος ότι δεν θα ΄χει τη μοίρα του 1905, πρωτίστως γιατί φαίνεται να λείπει ο παπα-Γκαπόν, εκτός εάν ο Θεοδωράκης ενδυθεί το ράσο του Αμβρόσιου (μάλλον χλωμό ως σχήμα) 😉

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 06/06/2011

  17. Δεν λέω ότι αυτό που ζούμε είναι επανάσταση, δεν ξέρω εάν είναι επανάσταση, δεν ξέρω πως είναι η επανάσταση…’ομως το ότι σήμερα αποτελεί αντικείμενο συζήτησης κάτι λέει..
    Πάντως «μαγια ανατροπής» αποτελεί σίγουρα….

    «..Διότι αν με το τέλος της “αγανάκτησης” δεν γίνει τίποτα..»Μην περμένεις κάτι από αυτούς που εδώ και ενάμισυ χρόνο δεν κατόρθωσαν ή δεν θέλησαν να δώσουν ένα όραμα , μια ελπίδα ενάντια σε αυτό που συμβαίνει στην χώρα και στο λαό της…
    Προχώρα μόνος σου, μόνοι μας από τα κάτω… γιατί «τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας»

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  18. http://nosferatos.blogspot.com/2009/05/blog-post_9010.html

    ομερ για σενα

    Σχόλιο από Νσφερατος | 06/06/2011

  19. ΜΝΗΜΟΝΙΟ- ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ – ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
    Filed under: ΔΝΤ,Σύνταγμα,κι αν μέναμε στο Σύνταγμα; — Kanali @ 5:09 μμ
    Tags: Σύνταγμα, κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;
    Το κείμενο της Επιτροπής Νομικής Υποστήριξης που περίληψή της χθες βράδυ (5/6/2011) διαβάστηκε στην αρχή της Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος. Εκτός άλλων έχει ενδιαφέρον και δημοσιογραφικό και μάλιστα μεγάλο γιατί περιγράφεται ένα πλαίσιο αντιμετώπισης του Μνημονίου. Εκ των πραγμάτων αυτό το κείμενο εκπέμπει “πολιτικό προσανατολισμό”.

    ΜΝΗΜΟΝΙΟ- ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ

    ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

    Θεμέλιο του πολιτεύματός μας είναι η λαϊκή κυριαρχία. (Άρθ. 1 παρ. 2 Συντάγματος) Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, και υπάρχουν υπέρ αυτού (Άρθ.1 παρ. 3Σ).

    Βρισκόμαστε στους δρόμους και τις πλατείες αγανακτισμένοι,γιατί παραβιάζεται το Σύνταγμά μας, ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης των δικαιωμάτων μας και νιώθουμε ότι είναι χρέος μας και ανάγκη να το υπερασπιστούμε. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία. (άρθ. 120 παρ.2 και 4).). «Η ουσία του Δικαίου είναι η αντίσταση κατά του αδίκου» (ΑrturKaufmann, ΠΧ ΛΒ σελ.705)

    Από τις αρχές του 2010 η Ελλάδα αντιμετώπιζε πρόβλημα δανειοδότησης από τις διεθνείς αγορές. Οι δανειακές ανάγκες της χώρας μας για το 2010 ήταν 53 δις ευρώ. Στις 25-1-2010, ενώ οι αγορές προσέφεραν 25 δις ευρώ με επιτόκιο 6,2%, το οικονομικό επιτελείο δανείστηκε μόνο 8 δις ευρώ για πέντε έτη (Ελευθεροτυπία, 26-1-2010). Η Ελλάδα θα μπορούσε ήδη μέχρι 31-3-2010 να είχε δανειστεί άνετα από τις διεθνείς αγορές τουλάχιστον ποσό 53,4 δις ευρώ με μέσο επιτόκιο περί το 6,2%, χωρίς να έχει παραιτηθεί από την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας σε σημαντικούς τομείς και χωρίς να έχει μετατραπεί σε οικονομικό προτεκτοράτο του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης υπό το έλεγχο της Τρόικας (Επ. Μαριάς, Νομικό Βήμα, 2010, σελ. 2212).

    Η ψήφιση του Ν.3845/2010 (περί Μνημονίου), η υπογραφή της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης (η οποία συντάχθηκε από την δικηγορική εταιρία «SlaughterandMay» με έδρα το Λονδίνο) η έκδοση της απόφασης 2010/320 του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ (με την οποία ειδοποιήθηκε η Ελλάδα να λάβει μέτρα για την μείωση του ελλείμματος που κρίθηκε υπερβολικό), αλλά και η εφαρμογή τους πραγματοποιούνται κατά παράβαση βασικών διατάξεων του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αλλά και του Κοινοτικού Δικαίου.

    ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ:

    1. -Έχουν εκχωρηθεί στην πράξη η άσκηση και ο έλεγχος της πολιτικής σε όργανο (Τρόικα= Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) το οποίο δεν προβλέπεται ούτε θεσμοθετείται από καμία διάταξη νόμου.(εθνική, κοινοτική ή διεθνή).

    2. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα (άρθ. 17), το Άρθ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άρθ.17) που προστατεύουν μια σειρά περιουσιακών δικαιωμάτων του προσώπου όπως δικαιώματα μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και κάθε άλλης μορφής αποδοχών εργαζομένων ή δικαιούχων κοινωνικής ασφάλισης, είτε περιοδικών, είτε κατά δόσεις ή εφάπαξ, αλλά και το άρθρο 25 του Συντάγματος που κατοχυρώνει την αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου.

    3.Οι ρυθμίσεις του Μνημονίου αφορούν και ζητήματα φορολογίας εισοδήματος, κοινωνικής ασφάλισης, εισοδηματικής πολιτικής για τα οποία η Ε.Ε. δεν έχει ούτε αποκλειστική, ούτε συντρέχουσα αρμοδιότητα (άρθρα 2,3 Σ.Λ.Ε.Ε). Συνεπώς η απόφαση 2010/320 του Συμβουλίου έχει ληφθεί κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων. Οι πιο εξοργιστικές όμως ρυθμίσεις περιέχονται στην Δανειακή Σύμβαση:

    Η αναγκαστική εκτέλεση απαγορεύεται γιατί είναι ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά κυρίαρχου κράτους από άλλα (άρθρο 2.7, Χάρτας του ΟΗΕ). Αν απαγορεύεται στον ΟΗΕ να το κάνει απαγορεύεται και σε κάθε άλλο κράτος. Σύμφωνα με το διεθνές έθιμο απαγορεύεται η αναγκαστική εκτέλεση σε περιουσιακά στοιχεία του κράτους, που προορίζονται για δημόσιους σκοπούς (ασυλία λόγω Εθνικής Κυριαρχίας- Κ. Χρυσόγονος, Νομικό Βήμα, 2010, σελ. 1358).Δυνάμει όμως του άρθ. 14 (5) της δανειακής Σύμβασης που υπεγράφη με τους δανειστές μας (Ε.Επ., Δ.Ν.Τ., και Ε.Κ.Τ.) το Ελληνικό κράτος παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία Εθνικής Κυριαρχίας «…που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει…», επιτρέποντας έτσι την κατάσχεση της μέχρι σήμερα ακατάσχετης δημόσιας περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών εξοπλισμών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Ο όρος παραίτηση από την ασυλία της Εθνικής Κυριαρχίας δεν είναι μόνον ο αυστηρότερος της σύμβασης, αλλά με αυτόν τον όρο παραβιάζονται θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου σε όλα τα επίπεδα. Ειδικότερα, παραβιάζει την θεμελιώδη αρχή του σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους, απειλεί, θέτει σε κίνδυνο και προσβάλλει στον πυρήνα τους τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ίδια την κυριαρχία και την υπόσταση της Χώρας(Κασιμάτης, Οι Συμφωνίες Δανεισμού της Ελλάδας με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, 2010 σελ. 25).

    Επίσης, η Χώρα μας παραιτείται από όλες τις νομικές διαδικασίες (ενστάσεις, αγωγές) σχετικά με την κατάσχεση των περιουσιακών της στοιχείων. Επιπλέον δε, συμφωνείται ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό που επιτρέπει την παραίτηση ενός κράτους από την ασυλία (σε αντίθεση π.χ. με άλλα δίκαια, όπως το ελληνικό). Η παραίτηση αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα αρθ. 1 (περί εθνικής κυριαρχίας) και 26 του Σ. (διάκριση εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική), καθώς κανένα όργανο του Κράτους (ούτε καν το Κοινοβούλιο, ακόμα και με αυξημένη πλειοψηφία) δεν έχει αρμοδιότητα να παραιτηθεί από ασυλία που αφορά την περιουσία που έχει ταχθεί για Δημόσιο Σκοπόκαι να δεσμεύσει με αυτό τον τρόπο τις μελλοντικές γενιές.

    Πολλώ δε μάλλον δεν νομιμοποιούνται να δεσμεύσουν μ’ αυτό τον τρόπο την κρατική περιουσία και τις μελλοντικές γενιές ο Υπουργός Οικονομικών, κος Γεώργιος Παπακωνσταντίνου και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, κος Γεώργιος Προβόπουλος με τις υπογραφές των οποίων, και μόνον, τέθηκε σε ισχύ η δανειακή σύμβαση. Κανονικά βάσει του Ελληνικού Συνταγματικού Δικαίου ο ΠτΔ υπογράφει τις διεθνείς Συνθήκες και η Βουλή τις κυρώνει με νόμο….

    http://kanali.wordpress.com/2011/06/06/syntagma-keim-nom-ypost/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  20. Θμελιωδες αρθρο του Συνταγματος : Το πολιτευμα τς σχωρας ειναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατια .
    -οσοι επκαλουνται το 120 πρεπει να θυμηθουν και αυτο …
    γεμισαμε ..πολύξερους .

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 06/06/2011

  21. Κάτι δε σου κάθετε καλά Νοσφεράτε. Σε βλέπω διαρκώς ανήσυχο, προβληματισμένο, εριστικό. Ένας γερο-αριστεροπόντιος μου είπε ότι παλιά ήσουν μ-λ.

    Εγώ αυτό το βρήκα ενδιαφέρον. Γιατί βλέπω ότι από τους παλιούς μουλούδες οι δικοί σου που σήμερα εκφράζονται από την ομάδα του Ρούντι είναι οι πλέον ανοιχτόμυαλοι και εξελίξιμοι σε σχεση με τα υπόλοιπα απολιθώματα.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/06/2011

  22. Το διπλό σοκ του Μνημονίου Νο2

    Τρίτη, 07 Ιούνιος 2011 01:54

    Όσοι κυβερνητικοί και τραπεζικοί παράγοντες πανηγύρισαν πρόωρα για τα 100 δισ. ευρώ και την αποφυγή χρεοκοπίας με αντάλλαγμα το Μνημόνιο Νο2 μπαίνουν από χθες το βράδυ σε δεύτερες σκέψεις, καθώς διαπιστώνουν ότι το διπλό σοκ από τη νέα συμφωνία διάσωσης θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπερασθεί.

    Το πρώτο σοκ είναι πολιτικό και κοινωνικό και φθάνει πλέον να κλονίζει ακόμη και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πουν το μεγάλο «ναι» στο Μνημόνιο Νο2 με την ψήφο τους στη Βουλή, ενώ το δεύτερο σοκ φθάνει ως τα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος, καθώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η νέα συμφωνία διάσωσης θα πείσει τους καταθέτες:

    n Η χθεσινή συγκέντρωση των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος είχε δύο νέα χαρακτηριστικά: πέρα από ποσοτικές εκτιμήσεις, που μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον παρατηρητή, γεγονός είναι ότι το πλήθος που συγκεντρώθηκε ήταν μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά στις 13 ημέρες κινητοποιήσεων, ενώ για πρώτη φορά η συγκέντρωση φαίνεται να θορυβεί τους παράγοντες των αγορών, αφού καλύφθηκε με εκτενές ρεπορτάζ στην πρώτη σελίδα της ηλεκτρονικής έκδοσης των “Financial Times”, με τον τίτλο «Χιλιάδες διαδηλώνουν κατά της λιτότητας στην Ελλάδα». Το νέο και σημαντικό στοιχείο για το πολιτικό σύστημα είναι ότι οι κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων αντί να «ξεφουσκώνουν» με το πέρασμα του χρόνου φαίνεται να κερδίζουν δυναμική, ακριβώς στη χρονική στιγμή που ο πρωθυπουργός καλείται να περάσει πρώτα από το διστακτικό υπουργικό του συμβούλιο τη νέα συμφωνία διάσωσης, για την φέρει το συντομότερο και στη Βουλή, αφού η έγκρισή της από το Κοινοβούλιο έχει τεθεί από τους Ευρωπαίους ως απαράβατος όρος για να «ανάψει πράσινο» και από τη Σύνοδο Κορυφής που συγκαλείται σε δύο εβδομάδες.
    n Στους πολιτικούς κύκλους είναι συνεχής η συζήτηση τα δύο τελευταία 24ωρα για τις αντιδράσεις που θα εκδηλωθούν από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Μνημόνιο Νο2. Ορισμένες πληροφορίες κάνουν λόγο για δεκάδες βουλευτές που βρίσκονται στα πρόθυρα παραίτησης, προκειμένου να μη χρειασθεί να ψηφίσουν το Μνημόνιο Νο2, πλην των 16 που προσυπέγραψαν τη γνωστή επιστολή στον πρωθυπουργό. Ακόμη και αν πρόκειται για υπερβολικές φήμες, βέβαιο είναι ότι στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ επικρατεί έντονος αναβρασμός, τον οποίο ενισχύει η επίδραση της όλο και διογκούμενης αντίδρασης των «αγανακτισμένων». Η παρουσίαση της συμφωνίας μάλιστα από πολλά ΜΜΕ και εφημερίδες με όρους που παραπέμπουν σε ξένη κατοχή της χώρας έχει προκαλέσει έντονη ενόχληση στην κυβέρνηση, που εξέδωσε μάλιστα χθες και σχετική σκληρή ανακοίνωση για αυτά τα δημοσιεύματα. Σε αυτό το κλίμα, η ψηφοφορία για το δεύτερο μνημόνιο δεν φαίνεται ότι θα ξεπερασθεί ανώδυνα από την κυβέρνηση, γι’ αυτό και πυκνώνουν από χθες οι φήμες περί πρόωρων εκλογών, με τα πιο ευφάνταστα σενάρια να περιλαμβάνουν ακόμη και συγκεκριμένες ημερομηνίες για τη διεξαγωγή τους.
    n Την ίδια στιγμή, ξένοι αναλυτές, όπως ο Τζον Ντίζαρντ των “Financial Times” επισημαίνουν ότι ο σοβαρότερος κίνδυνος για διολίσθηση της χώρας προς τη χρεοκοπία έρχεται πλέον από το τραπεζικό σύστημα, καθώς τους επόμενους μήνες θα φανεί σε ποιο βαθμό οι καταθέτες πείθονται για τη δυνατότητα της νέας συμφωνίας να αποτρέψει τη χρεοκοπία, ώστε να σταματήσει η «αιμορραγία» του τραπεζικού συστήματος. Ανά πάσα στιγμή, τονίζει ο Ντίζαρντ, οι εκροές μπορεί να ξεπεράσουν τις εισροές από την πλευρά πολυεθνικών ομίλων που φέρνουν κεφάλαια στην Ελλάδα για να καλύψουν τη λειτουργία των θυγατρικών τους και τότε θα εμφανισθεί πολύ σοβαρό πρόβλημα στο σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν αυτές οι εκτιμήσεις έχουν ένα βαθμό υπερβολής, δεν είναι καθόλου βέβαιο αν η εικόνα μιας χώρας που χρειάζεται μέσα σε ένα χρόνο δεύτερο «πακέτο» για να αποφύγει τη χρεοκοπία είναι ό,τι καλύτερο για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης των καταθετών.

    Πολιτικοί και τραπεζικοί παράγοντες παρατηρούν ότι, όπως και τον περασμένο Μάιο, βαδίζουμε σε αχαρτογράφητες περιοχές, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Το χειρότερο είναι ότι αυτή την φορά οι δυνατότητες επιτυχίας του δεύτερου εγχειρήματος διάσωσης από τη χρεοκοπία εξ ορισμού περιορίζονται από την αποτυχία του πρώτου, η οποία τείνει να δημιουργήσει ανεξέλεγκτες δυναμικές στο πολιτικό και το τραπεζικό σύστημα της χώρας.

    http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/—–2-2011060637662/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/06/2011

  23. ψαξε καταγγελιες Καζακη που ηταν στον Σπιθα …

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 07/06/2011

  24. Επειδή ψάχνεστε για αναλογίες. Θυμίζει Ρωσία το 1905…. Μαζικό κίνημα, αυθόρμητο, χωρίς πολιτικούς καθοδηγητές.

    Είμαι σίγουρος ότι δεν θα ΄χει τη μοίρα του 1905, πρωτίστως γιατί φαίνεται να λείπει ο παπα-Γκαπόν, εκτός εάν ο Θεοδωράκης ενδυθεί το ράσο του Αμβρόσιου (μάλλον χλωμό ως σχήμα) 😉

    Comment από Ματσουκάτες | Ιουνίου 6, 2011

    δεν χρειαζεται (να ενδυθεί το ράσο του Αμβρόσιου

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 07/06/2011

  25. @ 23

    LIKE 🙂

    Σχόλιο από aris53m | 07/06/2011

  26. ενώ για πρώτη φορά η συγκέντρωση φαίνεται να θορυβεί τους παράγοντες των αγορών, αφού καλύφθηκε με εκτενές ρεπορτάζ στην πρώτη σελίδα της ηλεκτρονικής έκδοσης των “Financial Times”, με τον τίτλο «Χιλιάδες διαδηλώνουν κατά της λιτότητας στην Ελλάδα».

    Φυσικά οι Κυκλοι που σπρωχνουν προς την δραχμή και την εξοδο της Χωρας απο την ΕΕ. για να κεριδσουν τα Cds και τα Λαμογια που βγαλαν τα λεφτα τους εξω και ολες οι Πολυεθνικές που θελουν να κανουν την Ελλδα μια Κουβα του Μπατιστα με μισθους Μπαγκλαντές ( Γιατι η νεα ..υποτιμημένη Δραχμή που προβαλλουν οι διαφοροι επιτηδειοι ως λυση Το Κυριο που θα πληξει ειναι τους Μισθους που θα τους υποτιμήσει Τρομερα ) εχουν καθε λόγο να προβλαλλουν -Οχι το τι πραγματικά συμβαινει στην Κατω Πλατεια οπου κυριαρχει ο Αριστερος λόγος αλλά το Εθνολαικιστικό Πανηγυρι των Μητροπολιτων και Λαθρεμπορων ιδεοων της Πανω πλατειας ..
    Στο κατω κατω ποια συμφεροντα εκπροσωπουν οι ..Φαινασνιαλ Ταιμς και απο που κκιως που καποιοι προσπαθουν να τα προβαλλουνως ..αριστερο εντυπο;

    »Οταν σε χειροκροετι ο Εχθρος σου καπου κανεις λαθος »

    ΛΕΝΙΝ .

    σαν πολύ δουλεμα να πεφτει παιδια .. Η για χαζους ας περνανε καποιοι η τον χαζό παριστανουν ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 07/06/2011

  27. Το μόνο ασφαλές κριτήριο για απαντήσεις και προτάσεις στο οικονομικό αδιέξοδο στις μέρες μας είναι τι συμφέρει την χώρα (έστω και με την συστημική έννοια) και τον λαό της.

    Αυτο είναι το μόνο κριτήριο για το αν θα πρέπει να πάμε σε σταση πηρωμών του χρέους ή όχι, αν θα πρέπει να διαγραφεί μέρος ή όλο το χρέος, αν θα βγούμε ή όχι από την ευρωζώνη, αν θα εθνικοποιηθούν οι τράπεζες κλπ
    Η όποια συζήτηση δεν μπορεί παρά να έχει αυτό και μόνο το κριτήριο.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/06/2011

  28. ευτυχως στο ΑΠΘ καταλαβαν με τι παραλιγο ..
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/06/blog-archive.html

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 07/06/2011

  29. είναι τι συμφέρει την χώρα

    Το Τι συμεφερει στην Εςργατική ταξη και στους Εραγζαζομενους οχι στα Λαμγια τουε εργολάβους και την …ντοπια αστική ταξη σ. Μουμουλ
    Θυμασαι τι σημαινε για τους Μισθοωτους υποτιμηση; Θυμασαι τι σημαινε Πληθωρισμός 30 %…
    Θυμασαι τι σημαινε μαυρη αγορα συναλλάγατος; Πολλαπλασιασε τα επι χιλια για να καταλαβουν ολοι τι θα σημανει η επιστροφή στην …Δραχμή 9σε συνθηκες χρεωκοπίας και ταπεινωσης οτνα κανεις Απολυτως δεν θαχει εμπιστουσνη στο ..Νομισμα …

    Υ. γ ..τΗΝ ΕΙΔΕς ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ πρυτανη ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ μΙΚΗ , ζΟΥΡΑΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥς ΕΠΙΦΑΝΕΙς .ΕΘΝΟΛΑΙΚΙΣΤΕς;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 07/06/2011

  30. Ξάδερφε ξέρεις που τους γράφω όλους αυτούς που αναφέρεις…
    Μην μου τους αναφέρεις λοιπόν.
    Το χρέος, η δραχμή, τα επιτόκια, η εθνικοποίηση κλπ είναι όλα μερη ενός προβλήματος που εμφανίζεται σήμερα με την μορφή του τεράστιου χρέους.
    Άρα μια κουβέντα πρέπει να ξεκινά απο το πως δημιουργήθηκε αυτό και αν θα πρέπει να πληρωθεί και να καταλήγει σε μια σκιαγράφηση μια πρότασης διεξόδου.
    Προφανώς φετίχ για τίποτε.
    Γιατί να μην κοιταξω λοιπόν την τεράστια αύξηση του ελλείματος του εμπορικού ισοζυγίου, την τεράστια μεταφορά κεφαλαίων απο τον νότο στον ευρωπαϊκό βορρά και την διάλυση της όποιας παραγωγικής δυνατότητας της χώρας από την παραμονή στο ισχυρό ευρώ?
    Είναι σαν να βάζεις ένα μπακάλικο δίπλα σε ένα σούπερ μαρκετ…το αποτέλεσμα είναι ευνόητο και το ζούμε..
    Επίσης δεν έχω καμια όρεξη να κοιτάξω αν καποια λαμόγια θα κερδίσουν από την επιστροφή στην δραχμή ή αν κερδίσει η Μέρκελ από την παραμονή μας στο ευρώ.
    Σου είπα το μόνο κριτήριο.

    Πάω τώρα….πλατεία.. 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/06/2011

  31. ——————————————————————-
    O NOSFERATOS ΕΧΕΙ (σε κάποια) ΔΙΚΙΟ:
    ——————————————————————-

    Μίκη γερά, με τσαμπουκά!(εν τω μεταξύ σαν να καταλαβαίνω τι εγινε .. Τσαντιζεται ο Μπαρμπα Γιαννης Μπουταρης που τον αποκλεισανε οι αγανακτισμένοι απο τον Λευκο τον Πύργο..και σου λέει Να ! κιεγώ ..Και αποκλειει τον Μικη τον Σπίθα απο την Αριστοτελους .. Το Μαθαινει ο Μικης και τσατιζεται ΦΟΒΕΡΑ : και λεει : Θα την παρω την Αριστοτελους μόνος μου …Τουτο το χωμα ειναι δικο σας και δικό μας .. και η συνεχεια στο επομενο επεισοδιο )
    Μίκη γερά, με τσαμπουκά!

    καλά ελεγα εγώ οτι ζουμε σε μια χαρουμενη Ντισνευλαντ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/06/2011

  32. Καλησπέρα σας μετά από καιρό.
    Μπαίνω στο ιστολόγιο σας σας παρακολουθώ αλλά δεν προλαβαίνω πολλές φορές να γράψω . Ωράριο 10-12 ώρες την ημέρα χωρίς υπερωρία.
    Τι να πω για αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα κανείς δεν το περίμενε
    Οι μάζες ξεπέρασαν τα κόμματα
    Σίγουρα δεν πάμε να το θεοποιήσουμε αλλά είναι αισιόδοξο στοιχείο.
    Παντελής η απουσία της Αριστεράς που μπήκε μετά στον χορό και όχι από την αρχή
    Δεν μιλάμε για το ΚΚΕ, αυτό είναι εκτός , αν και πολλοί οπαδοί του κατέβηκαν στην μεγάλη συγκέντρωση της Κυριακής. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα.
    Μιλάμε για τις δυνάμεις του τέως ΣΥΡΙΖΑ που ναι μεν στα λόγια το στηρίζουν αλλά δεν το πολυεπηρεάζουν. Έτσι και έτσι έχουν τα ηθικά εχέγγυα να το επηρεάσουν? Αυτοί τσακώθηκαν για τις καρέκλες και φοβήθηκαν να μετατρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε νέο ΕΑΜ για να μην χάσουν την μικρή τους εξουσία.
    Ο κόσμος όμως βάζει ζητήματα που χτυπάν την εξάρτηση και σε πάνε παραπάνω, όπως :
    Μη αναγνώριση του χρέους και διαγραφή
    Έξοδος από την ζώνη του ευρώ
    Επαναφορά σε εθνικό νόμισμα
    Αυτοδύναμη ανάπτυξη
    Κρατικοποίηση τραπεζών
    Κοινωνικός έλεγχος των μεγάλων επιχειρήσεων
    Εθνικά ανεξάρτητη πολιτική
    Πολυεπίπεδες διεθνείς πολιτικές και οικονομικές σχέσεις που συνάδουν με τον πολυπολικό κόσμο που ζούμε.
    Απλή αναλογική
    Οικονομική διαφάνεια των κομμάτων
    Περιορισμένος αριθμός συνεχόμενων θητειών των κομματικών στελεχών και πιο πολύ των βουλευτών
    Εναλλαγή στην μέση της θητείας των κομματικών στελεχών και των βουλευτών
    Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και της βουλευτικής ασυλίας
    Αυτά δεν είναι αριστερά αιτήματα ? Λέει και το ΚΚΕ για τις βουλευτικές συντάξεις Πρόταση νόμου όμως να καταργηθούν δεν κάνει για να δούμε πόσα κουκιά πιάνει
    Στο Σύνταγμα άκουσα για το βιβλίο του Μπάτση για την βαριά βιομηχανία μετά από πολλά χρόνια. Το ξανάβγαλε ο Κέδρος
    Γράφω λίγο σκόρπια sorry
    Τρία πραγματάκια πριν κλείσω
    Από την εργασιακή μου εμπειρία γνωρίζω ότι όταν ένα δάνειο μιας επιχείρησης δεν μπορεί ν πληρωθεί και χαρακτηρισθεί επισφαλές από την Τράπεζα που το έχει χορηγήσει, η Τράπεζα αφού ρευστοποιήσει ( μέσω πλειστηριασμών ) την τυχόν ακίνητη περιουσία της επιχείρησης και των εγγυητών ( Και αυτό είναι λογικό παιδιά διότι ο επιχειρηματίας έχει το επιχειρηματικό ρίσκο) και την όποια κινητή περιουσία μπορεί, αν μείνει τμήμα του δανείου ανεξόφλητο το διαγράφει. Το σβήνει από τις επισφάλειες της και σταδιακά το περνά στις ζημιές της. Και μπαίνει το ερώτημα Αφού οι ιδιωτικές Τράπεζες διαγράφουν χρέη δεν μπορεί το κράτος που έχει την ασυλία της κρατικής κυριαρχίας να μην αναγνωρίσει τα χρέη του?
    Δεύτερο όποιος ξέρει στοιχειώδεις γνώσεις μακροοικονομίας ξέρει ότι η νομισματική πολιτική είναι σημαντικό εργαλείο στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής. Και μετά συζητούμε αν θα πρέπει να έχουμε εθνικό νόμισμα και να μην ελέγχουμε την ροή του χρήματος μέσω των κρατικών τραπεζών?

    Τεσπα
    Εγώ θέλω να δω αν θα έχουμε κόσμο την ημέρα που θα συζητούν το νέο Μνημόνιο στη Βουλή. Εκεί η πλατεία πρέπει όχι μόνο να γεμίσει αλλά να γεμίσει και η Ομόνοια και η Ριζάρειος και ο κόσμος να είναι αποφασισμένος για τα πάντα για να δούμε αν έχουν τα άντερα να το ψηφίσουν,

    Σχόλιο από doukas | 07/06/2011

  33. Ρε Μουμουλ ..Αληθευει ο οι ..αμεσοδημοκρατες οι εθνολαικισταραδες Χτυπησαν το ΚΟΜΜΑ ;..
    ΑΛΗΘΕΥΕΙ
    η ..Κοε… εκανε τιποτα για συμπαρασταση στο ΚΟΜΜΑ η κάνει τον Κινεζο;
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/06/blog-post_4727.html

    Σχόλιο από nosfy | 07/06/2011

  34. ντο λένε αούτοι? ήμαρτα, ήμαρτα. Αέτς εν?

    Πέντε παραμύθια… για να κοιμόμαστε ήσυχοι!

    1ος μύθος: “Η πτωχή, πλην τίμια Ελλάς”

    Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα!
    Από τις αρχές της δεκαετίας του 60, μέχρι και τις αρχές της κρίσης, ο πλούτος της χώρας συνεχώς μεγάλωνε, με αποτέλεσμα, με βάση την κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα να παράγει ετησίως ένα εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) που την κάνει να κατέχει την αξιοζήλευτη 27η θέση, σε ένα κατάλογο 180 χωρών! (2009) (http://siteresources.worldbank.org/DATASTATISTICS/Resources/GDP.pdf ).

    2ος μύθος: “Η Ελλάδα δεν παράγει”

    Η Ελλάδα “παράγει”!
    Μέχρι το 2009, ήταν πρώτη στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο.
    Το 2010 έγινε δεύτερη, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Όμως, αν συνυπολογιστεί και ο στόλος άλλων, μικρότερων πλοιοκτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου!
    Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.

    Κατασκευαστικές εταιρείες: Ένας ισχυρός και σύγχρονος κλάδος, που δραστηριοποιείται με επιτυχία και στο εξωτερικό. Ελληνικές κατασκευαστικές κατασκευάζουν από διυλιστήρια στη Σ. Αραβία, αυτοκινητόδρομους στην Πολωνία, οικιστικά συγκροτήματα στη Ρωσία, κάθε λογής δημόσια και ιδιωτικά έργα σε όλη την έκταση των Βαλκανίων.
    Ελληνικές πολυεθνικές: Ναι, από την Ελλάδα ενεργούν ή είναι εγκατεστημένες 216 ελληνικές πολυεθνικές! Ενα πρώτο κατάλογο δίνει η «Ναυτεμπορική» (http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1734560 ). Αυτές όλες ενεργούν σε όλο τον κόσμο με έδρα την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι σ’ αυτές δεν περιλαμβάνονται τραπεζικές και ναυτιλιακές εταιρείες.
    Υπεράκτιες (off shore) εταιρείες: Ένας ολόκληρος ανεξέλεγκτος κόσμος επιχειρήσεων, όπως φάνηκε από τα σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου. Δρουν ασύδοτα, με την ανοχή ή και κάλυψη των κυβερνήσεων και του καθεστώτος, προστατεύοντας τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολόγηση, ξεπλένοντας «βρόμικο» χρήμα από τομείς μαφιόζικης καπιταλιστικής δραστηριότητας (ναρκωτικά, όπλα, trafficing κ.λπ.).

    Στην Ελλάδα εδρεύει η INTRALOT, δεύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Όλα της τα τερματικά και άλλα μηχανήματα, αλλά και το λογισμικό, είναι ελληνικής τεχνολογίας και παράγονται από την INTRACOM των 2.500 εργαζομένων.
    Η 3Ε COCA COLA είναι η δεύτερη σε κύκλο εργασιών μετά την πρώτη στις ΗΠΑ. Ελληνικής ιδιοκτησίας και με εργοστάσια σε πάνω από 30 χώρες, με πάνω από 30 εταιρείες σε χώρες με συνολικό πληθυσμό περίπου 500 εκατ. ανθρώπων.
    Οι ελληνικές χαλυβουργίες παράγουν πάνω από 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα το χρόνο, καλύπτοντας τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς αλλά και εξάγοντας στο εξωτερικό. Αναφέρουμε το συγκρότημα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ με 90 εταιρείες σε πολλές χώρες.
    Η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ βρίσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, παράγοντας τσιμέντο από 7 εργοστάσια.
    Αλλά και επιχειρήσεις με ισχυρή μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες και κατέχουν δεκάδες άλλες επιχειρήσεις. Αναφέρουμε τον ΟΤΕ (κατέχει πολλές εταιρείες τηλεπικοινωνιών – τηλεφωνίας σε όλα τα Βαλκάνια), τα ΕΛΠΕ κ.λπ. Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη σημασία του ενεργειακού κλάδου, με την παρουσία της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ κ.λπ., αλλά και με τη συμμετοχή σε σημαντικά ενεργειακά δίκτυα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

    3ος μύθος: “Η Ελλάδα μια φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους”

    Στην Ελλάδα, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Σε πρόσφατη έρευνα του ο καθηγητής του ΤΕΙ Αθήνας Χ. Φράγκος, αποδεικνύει, ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία 50 χρόνια “η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχώς αυξάνεται, καθώς οι πρώτοι είτε διατηρούν είτε αυξάνουν τα εισοδήματά τους, εν αντιθέσει με τους δεύτερους των οποίων τα εισοδήματα βαίνουν συνεχώς μειούμενα”. (http://www.infospoudes.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=196:panepistimiaki-erevna-gia-tin-anisokatanomi-eisodimatos-stin-ellada-pos-gineme-koinonia-ton-2-akron&catid=24615:ekpaidefsi&Itemid=1031 )
    Το 20% του πλουσιότερου πληθυσμού της χώρας, από το 43,5% (5,32 δισ. δρχ.) του συνολικού εισοδήματος που κατείχε το 1960, έχει φτάσει να κατέχει το 48,77% του εισοδήματος το 2009 ή 43,38 δισ. ευρώ.” Έτσι, το 2006 η Ελλάδα εμφανίζει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ-27 μετά τη Λετονία. 1 στους 5 κατοίκους στην χώρα μας (20,1%) βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας. Το ποσοστό μακροχρόνιας φτώχειας ανέρχεται στο 14% (δεύτερο μεγαλύτερο στην ΕΕ-15).
    Η σύγκριση του επιπέδου φτώχειας μεταξύ των χωρών της ΕΕ αποκρύπτει τις τεράστιες διαφορές στο επίπεδο διαβίωσης όταν γίνεται με βάση τις εθνικές γραμμές σχετικής φτώχειας. Υιοθετώντας, π.χ., τη γραμμή φτώχειας της Δανίας καταλήγουμε ότι περισσότερο από το 40% των Ελλήνων είναι φτωχοί!

    4ος μύθος: “Καταναλώνουμε περισσότερα από ότι παράγουμε”

    Προφανώς όχι.

    Η “παραγωγή πλούτου” στη χώρα δεν γίνεται με σκοπό την κάλυψη των αναγκών μας, αλλά την παραγωγή κέρδους.
    Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια σειρά από ανάγκες να μην καλύπτονται (γιατί δεν παράγονται αρκετά προϊόντα να καλύψουν αυτές τις ανάγκες, ενώ θα μπορούσαν) και έτσι να εμφανίζονται ελλείμματα τα οποία καλύπτονται με τις εισαγωγές.
    Γιατί όμως δεν παράγονται αυτά τα προϊόντα;”, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα. Γιατί, για παράδειγμα, “ενώ θα μπορούσαμε να παράγουμε κρέας, εντούτοις ξοδεύουμε, σαν χώρα, δισεκατομμύρια ετησίως για εισαγωγές;”
    Η απάντηση είναι πάλι απλή: Γιατί η εισαγωγή κρέατος αποφέρει περισσότερα κέρδη! Όπως και η εισαγωγή παπουτσιών, ρούχων κλπ. Και από την στιγμή που ο εισαγωγέας κρέατος, μπορεί να κερδίσει περισσότερα με αυτόν τον τρόπο, γιατί να μπει στην διαδικασία να παράγει;

    και τελικά ο 5ος μύθος: “Μαζί τα φάγαμε”

    Από το 1997 μέχρι το 2007 η Ελλάδα είχε, από τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ΑΕΠ κατά 44%. Με σταθερούς τους υπόλοιπους παράγοντες (κρατικά έσοδα, δαπάνες κλπ.) έπρεπε να επέλθει σημαντική μείωση του χρέους ως % του ΑΕΠ (αφού αυτό ορίζεται πάντα ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).
    Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη λόγω της τεράστιας μείωσης των φορολογικών συντελεστών στα κέρδη του κεφαλαίου και στη μεγάλη περιουσία, με τη φορολογία επί των αδιανέμητων κερδών να μειώνεται από 35% το 2004 (40-45% το 1981) σε 24% το 2009 και 20% σήμερα, και την εισαγωγή μίας πλειάδας φοροαπαλλαγών.
    Π.χ. οι Έλληνες εφοπλιστές, απολαμβάνουν 58 φοροαπαλλαγές, με τελικό αποτέλεσμα να πληρώνουν στο κράτος ετησίως μόλις 12 εκ. ευρώ, έναντι 50 εκ. που πληρώνουν οι μετανάστες με τα παράβολά τους .

    Τα παραμύθια τους πρέπει να τα σταματήσουμε!

    είναι η αλήθεια για την “φτωχή Ελλάδα” για την “Ελλάδα που δεν παράγει”, για το ότι “είμαστε φτωχή χώρα με πλούσιους κατοίκους” για το “καταναλώνουμε περισσότερα από οτι παράγουμε” και για το “μαζί τα φάγαμε”!
    Τώρα που την ξέρεις, σταμάτα να τους πιστεύεις!

    Σχόλιο από aris53m | 08/06/2011

  35. O NOSFERATOS ΕΧΕΙ (σε κάποια) ΔΙΚΙΟ:
    ——————————————————————-

    Μίκη γερά, με τσαμπουκά!(εν τω μεταξύ σαν να καταλαβαίνω τι εγινε .. Τσαντιζεται ο Μπαρμπα Γιαννης Μπουταρης που τον αποκλεισανε οι αγανακτισμένοι απο τον Λευκο τον Πύργο..και σου λέει Να ! κιεγώ ..Και αποκλειει τον Μικη τον Σπίθα απο την Αριστοτελους .. Το Μαθαινει ο Μικης και τσατιζεται ΦΟΒΕΡΑ : και λεει : Θα την παρω την Αριστοτελους μόνος μου …Τουτο το χωμα ειναι δικο σας και δικό μας .. και η συνεχεια στο επομενο επεισοδιο )
    Μίκη γερά, με τσαμπουκά!

    καλά ελεγα εγώ οτι ζουμε σε μια χαρουμενη Ντισνευλαντ

    Oμέρ

    ————————-
    υ.γ. ονειρεύεται όμως ένα παγκομμουνιστικό Μέτωπο, τύπου ρωσικού εμφυλίου, όπου ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΑ θα είναι οι μπολσεβίκοι (σταλινικοί, τροτσκιστές κ.λπ.), τίνες αναρχοκομμουνιστές, μπουταρικοί, δραγωνικοί, αριστεροπόντιοι, aformi-τες, ιοι-κοί κ.ά και ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ όλοι οι κακοί: μενσεβίκοι, σοσιαλεπαναστάτες, δεξιοί, ακροδεξιοί, τίνες αναρχοκομμουνιστές, σπιθίστες, καραμπελιάδες, ζουράρηδες, καρατζαφέρηδες, αντιβαριστές, αναθεωρητές του Εμφυλίου κ.ά. 😉

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/06/2011

  36. Νοσφεράτε
    Δεν ήμουν εκεί, συναίβει το γεγονός. Το ίδιο πράγμα παρατηρήθηκε και την πρωτη μέρα ,που ήταν «ζόρικα» τα πράγματα, με ενα πανο μιας ελμε …..όσοι ήταν εκεί σταθηκαν μπροστά…και οι «Κινέζοι» αν αυτοί σε απασχολούν…
    Τώρα γιατί μπλέκεις «αμεσοδημοκράτες» με εθνικολαικισταράδες δυσκολεύομαι να το αντιληφθω. Και βέβαια οι «συμπάθειές » σου οι εθνολαικισταράδες είναι αναφανδόν μέσα σε αυτην την προστυχιά που συμβαίνει στην χώρα.
    Δυσκολεύομαι επίσης να αντιληφθώ που είναι το πρόβλημα….γιατί από όλο αυτό τον ξεσηκωμό κρατάς το χθεσινό πέσιμο στο «ΚΟΜΜΑ» και την επιστροφή στην δραχμή (η οποία βέβαια είναι απολύτως συζητήσιμη)…!!

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/06/2011

  37. @38 οι Πανικα-ϊκοί που κατατάσσονται?

    Σχόλιο από aris53m | 08/06/2011

  38. Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη

    Με κάλεσαν να μιλήσω σε συγκέντρωση στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη 9 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα. Η απάντησή μου υπήρξε θετική. Επικοινώνησα με τον Πρύτανι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του πρότεινα να πάρει μέρος και αυτός στη συγκέντρωση, πράγμα που δέχθηκε και μάλιστα με συγκίνηση και ιδιαίτερο ενθουσιασμό.

    Όλα πήγαιναν ομαλά, έως σήμερα το πρωί που δημοσιοποιήθηκαν τα σχετικά με την συγκέντρωση. Ευθύς αμέσως, πρώτος ο Δήμαρχος δήλωσε ότι δεν παραχωρεί την Πλατεία. Χωρίς αιτιολογία. Δεύτερος ο Πρύτανις με … δελτίο τύπου και όχι με απ’ ευθείας επικοινωνία μαζί μου ή με τους διοργανωτές όπως θα ήταν φυσικό αν πράγματι υπήρχε κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα, δηλώνει ότι τον … ξεγέλασαν «ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο της εκδήλωσης» και κατόπιν τούτου αρνείται να συμμετάσχει. Τρίτος υποψήφιος ομιλητής μου δήλωσε ότι αδυνατεί να πάρει μέρος, γιατί επιστρέφοντας στο σπίτι του βρήκε δεκάδες υβριστικά και απειλητικά ηλεκτρονικά μηνύματα.

    Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι σε λίγο θα υπάρξουν διαδοχικά νέα εμπόδια με στόχο τη ματαίωση της παρουσίας μου στην Θεσσαλονίκη. Παλαιότερα, επί εποχής βασιλευομένης Δημοκρατίας, που είχα το ίδιο πρόβλημα κάθε φορά που σκόπευα να πάω στην Θεσσαλονίκη, γνώριζα το Κέντρο από το οποίο εκπορεύονταν οι απειλητικές προειδοποιήσεις. Σήμερα όμως, σε συνθήκες Δημοκρατίας, αδυνατώ να καταλάβω με ποιο τρόπο συντονίστηκαν ο Δήμαρχος με τον Πρύτανι και γιατί στρέφονται εναντίον μου, μιας και μόλις χτες ήμουν βέβαιος για τα φιλικά τους αισθήματα απέναντί μου.

    Εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω σε κείνες τις εποχές, που η Εξουσία με αντιμετώπιζε σαν πολίτη β΄ κατηγορίας.

    Η πλατεία Αριστοτέλους υπήρξε πάντοτε έως τώρα χώρος πολιτικών και άλλων εκδηλώσεων και δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανένα να μου στερήσει το δικαίωμα που απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι.

    Έτσι στην περίπτωση που επιμείνουν στις απαγορεύσεις και στους αποκλεισμούς, δηλώνω ότι από το απόγευμα της Τετάρτης θα «καταλάβω» μόνος μου τον δημόσιο αυτόν χώρο, που μου ανήκει όπως ανήκει σε όλους και αν τολμούν, ας έλθουν να με διώξουν δια της βίας.

    Αθήνα, 7.6.2011

    Μίκης Θεοδωράκης

    Σχόλιο από Zoe | 08/06/2011

  39. Μια μεγάλη παρέα Ποντίων στη ΝΕΤ
    Font Size
    ΤΡΊΤΗ, 07 ΙΟΎΝΙΟΣ 2011 08:43

    Είναι μια δυναμική φυλή των σύγχρονων Ελλήνων. Οι Πόντιοι. Σφαγιάστηκαν πριν από εννέα δεκαετίες, διώχτηκαν από τη γη των προγόνων τους, ήρθαν και ρίζωσαν εδώ και συνεχίζουν να δημιουργούν στις τέχνες, στις επιστήμες, στους αγώνες για δημοκρατία, διατηρώντας τα πανάρχαια ήθη και έθιμά τους.

    Αυτή την Κυριακή, η εκπομπή «Οι παρέες γράφουν ιστορία» με τον Σεραφείμ Φυντανίδη (ΝΕΤ, 12.30 μ.μ.) φιλοξενεί μια μεγάλη παρέα Ποντίων που θυμάται, επιμένει, τραγουδάει και χορεύει ποντιακά, αρχαιοελληνικά.

    Είναι οι ιστορικοί και λογοτέχνες Βλάσης Αγτζίδης, Κώστας Διαμαντίδης, Χρήστος Γαλανίδης, Μιράντα Παυλίδου, Νίκος Αποστολίδης, Απόστολος Παπαγιαννόπουλος, Στέλιος Θεοδωρίδης και Βαχίτ Τουρσούν, η ιταλίδα βυζαντινολόγος Maria Luisa Agati, ο ερευνητής και χοροδιδάσκαλος Νίκος Ζουρνατζίδης και οι ηθοποιοί Παύλος Κοντογιαννίδης, Τάσος Παλαντζίδης και Ελένη Γερασιμίδου. Χορεύουν και τραγουδούν ο όμιλος Ποντίων «Σέρρα» και οι Νίκος και Γιάννης Γεωργιάδης.

    http://topontiki.gr/articles/view/17859

    Σχόλιο από Zoe | 08/06/2011

  40. Σχόλιο από Касяк | 08/06/2011

  41. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/06/2011

  42. Να διαφωνήσω και εγώ με την άποψη του Ομέρ για το ΠΑΜΕ και το ΣΕΚ. Πέρα ότι είναι αντιδημοκρατική δεν μου μοιάζει και τόσο ελευθεριακή.

    Σχόλιο από kanali | 08/06/2011

  43. Ο Καποδίστριας προς την Δ’ Εθνικήν Συνέλευση,
    Άργος 4 Αυγούστου 1829:

    «Αποστρέφομαι από το να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου,

    αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων

    περικυκλωμένοι από πλήθος ολόκληρον ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν.

    Ελπίζω ότι όσοι εξ΄ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μετ΄ εμού ότι

    εις τας παρούσας περιπτώσεις όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα

    δεν είναι δυνατό να λαμβάνουν μισθούς

    ανάλογους με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των,

    αλλ΄ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα,

    τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».»

    Σχόλιο από Χ | 08/06/2011

  44. εγώ ξέρω ότι το άρθρο 120 δεν αναιρείται από το άρθρο 1, εκτός κι αν τώρα πια το «είναι νόμιμο άρα ηθικό» αντικαταστάθηκε από το «είναι παράνομο άρα ηθικό εφόσον δεν το λέει η νδ»

    τώρα, όσο κι αν η αμεσοδημοκρατία θα κερνάει κώνειο πού και πού, από τα εμμεσοδημοκρατικά καθεστώτα πάντα θα είναι καλύτερη, γιατί οι κάθε είδους ελίτ δεν θα είναι ποτέ σίγουροι για τα κεκτημένα τους.

    Σχόλιο από Γιάννης | 09/06/2011

  45. Η «λιτότητα» μέσα από τα μάτια ενός παιδιού και με μια γερή δόση βρετανικού χιούμορ. Πρόκειται απλά για το πιο τέλειο χιουμοριστικό βιντεάκι για την κρίση!

    ——————————————————————-

    Μεσογαίας Νικόλαος: «Όχι μόνο αγανάκτηση αλλά και επανάσταση»

    Τρίτη, 07 Ιούνιος 2011

    «Θεωρώ ότι αυτή είναι η κατεξοχήν στιγμή που Εκκλησία πρέπει να βρίσκεται δίπλα στο λαό, Εκκλησία που σιωπά και απουσιάζει από την αγωνία του κόσμου αυτοαναιρείται», δήλωσε στη Romfea.gr πριν από λίγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

    Επίσης, ο κ. Νικόλαος πρόσθεσε ότι «και δεν πρέπει να είναι κοντά στο κόσμο για να επιδεικνύει την παρουσία της, αλλά για να αποδεικνύει την σχέση της με τον λαό, να ομολογεί την διαφωνία της με το σύστημα που μας προδίδει και να φανερώνει την ετοιμότητα της. Να πάρει πρωτοβουλίες, και να αναλάβει ευθύνες».

    «Είναι η μόνη που μπορεί να μεταμορφώσει την αγανάκτηση σε υγιή επανάσταση, η Εκκλησία συμπαθεί τους πονεμένους, κατανοεί τους αγανακτισμένους, αλλά προχωρεί με τους επαναστατημένους», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας.

    Κλείνοντας ο κ. Νικόλαος, επεσήμανε: «Αυτό που χρειάζεται ο τόπος, δεν είναι μόνο η αγανάκτηση αλλά και η επανάσταση. Η αγανάκτηση βγάζει διαμαρτυρία, η επανάσταση δίνει ελπίδα ανατροπής, ανοίγει δρόμους στα αδιέξοδα».

    Σχόλιο από Касяк | 09/06/2011

  46. Τσόμσκι: Τρεις δυσάρεστες επιλογές για την Ελλάδα

    ΑΘΗΝΑ 08/06/2011

    «Υπάρχουν τρεις επιλογές για την Ελλάδα. Η μια επιλογή είναι πλούσια κράτη να αναλάβουν τα χρέη. Η άλλη είναι η Ελλάδα να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της. Και η τρίτη θα ήταν η Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη». Αυτές είναι κατά τον Νόαμ Τσόμσκι οι μοναδικές «μη ελκυστικές επιλογές» της χώρας μας.

    Από την Κολωνία, όπου δίνει μια σειρά διαλέξεων ως επίτιμος καθηγητής στην έδρα Albertus Magnus, απάντησε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, σε ερωτήσεις σχετικά με την κρίση χρέους της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα, ποιά κατά τη γνώμη του είναι η ενδεδειγμένη λύση.

    «Υπάρχουν λίγες μόνο επιλογές. Η μια επιλογή είναι πλούσια κράτη, όπως η Γερμανία να αναλάβουν τα χρέη και να τα πληρώσουν.

    Η άλλη επιλογή είναι η Ελλάδα να αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της. Δεν είναι αδύνατον κάτι τέτοιο. Υπάρχουν κράτη που το έχουν κάνει στο παρελθόν με επιτυχία. Πριν από περίπου δέκα χρόνια το έκανε η Αργεντινή. Ήταν η «αγαπημένη» του ΔΝΤ. Όμως κάποια στιγμή κατέρρευσε και αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη της.

    Το ΔΝΤ και διάφοροι οικονομολόγοι απειλούσαν πως θα επερχόταν η καταστροφή αλλά στην πραγματικότητα λειτούργησε πολύ καλά. Αργότερα υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη. Αυτή είναι μια πιθανότητα, αλλά δεν είναι η μοναδική. Φυσικά είναι σκληρό για τις τράπεζες και τους επενδυτές, γιατί θα χάσουν τα χρήματά τους, αλλά πρέπει κανείς να επιλέξει.

    Και η τρίτη επιλογή θα ήταν η Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη ώστε να έχει την ευκαιρία να κάνει τη δική της οικονομική πολιτική, να υποτιμήσει το νόμισμα και να βγει από την κρίση. Υπάρχουν μόνο αυτές οι τρεις επιλογές και καμία από αυτές δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική».

    Ο Νόαμ Τσόμσκι θέλησε να μιλήσει και για τον ελληνικό λαό και τις κινητοποιήσεις που γίνονται αυτή την περίοδο:

    «Πριν από δύο περίπου εβδομάδες υπήρξε μια πολύ μεγάλη διαδήλωση, άνθρωποι που ήταν στους δρόμους και απεργούσαν. Όμως τα μίντια δεν μιλούν πολύ για αυτό. Το ενδιαφέρον τους δεν είναι μεγάλο για τις απεργίες. Η εφημερίδα Γκάρντιαν του Λονδίνου, η οποία θεωρείται μια προοδευτική εφημερίδα, είχε την επόμενη μέρα μια φωτογραφία μπροστά από το κοινοβούλιο, μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Η φωτογραφία ήταν όμως έτσι τραβηγμένη ώστε να μην φαίνεται το πλήθος».

    Πηγή: Deutsche Welle

    ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

    Σχόλιο από Касяк | 09/06/2011

  47. Γενικά καλό.
    Δεν μπορώ να καταλάβω πως προσπαθούν να περάσουν επιλογές σαν του Βασίλειου Μαρκεζίνη και Χρήστου Γιανναρά;

    http://www.elegr.gr/

    Σχόλιο από kanali | 10/06/2011

  48. ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    (Πέμπτη, 9 Ιουνίου, 2010)

    Λαέ της Θεσσαλονίκης!
    Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας τα νιάτα της Ελλάδας, που ξεχύθηκαν στις πλατείες από το Σύνταγμα ως τον Λευκό Πύργο φωνάζοντας ΟΧΙ στο Μνημόνιο, Έξω η Τρόικα, Κάτω η Κυβέρνηση της μειοδοσίας και του ξεπουλήματος.
    Και μετά ήρθε η ώρα του Λαού. Πρώτα στα Προπύλαια στην Αθήνα με τους 50.000 Αθηναίους και τώρα στην Πλατεία Αριστοτέλους, στην λαομάνα Θεσσαλονίκη. Έτσι κι εμείς, όπως ως τώρα φωνάζαμε «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», ας βροντοφωνάξουμε σήμερα «ΟΧΙ και στο Νέο Μνημόνιο», που θα βάλει το μαχαίρι ακόμα πιο βαθειά στις σάρκες του Λαού και που αυτή τη στιγμή φέρνει το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή η Κυβέρνηση για να ψηφιστεί.
    Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς διαλέξαμε αυτό το ιστορικό μετερίζι, τη Θεσσαλονίκη των αγώνων, για να στείλουμε στην Αθήνα ένα ηχηρό μήνυμα: Έλληνες Βουλευτές, Αρνηθείτε να πείτε ΝΑΙ σ’ αυτό το νέο έγκλημα σε βάρος του Λαού και της Πατρίδας.
    Από το καλοκαίρι του 2009 και όλο το 2010 έως σήμερα, βιώνουμε στην πλάτη μας τα αποτελέσματα της τελικής φάσης με την οικονομική και κοινωνική μας εξαθλίωση, που εκπορεύεται από τα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που στοχεύουν στην παγίωση της παγκοσμιοποίησης.
    Προηγήθηκε το χτύπημα του νεοελληνικού πολιτισμού με την εξάλειψη από την εθνική σκηνή των επιτευγμάτων της δεκαετίας του ΄60, με την άνθιση της Τέχνης, της Ποίησης και της Μουσικής και την αντικατάστασή τους με τα σκουπίδια της διεθνούς και της ντόπιας υποκουλτούρας.
    Το χτύπημα συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την προσπάθεια να διαγραφεί η ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, η εθνική μας ταυτότητα, ακόμα και η γλώσσα μας η ελληνική. Μήπως πριν λίγα χρόνια ένας εν ενεργεία υπουργός δεν πρότεινε να αντικατασταθεί η ελληνική γλώσσα με την αγγλική; Μήπως δεν επιχειρήθηκε με το βιβλία της ΣΤ΄ Δημοτικού να ξεκινήσει αυτή η διαστρέβλωση από τις νέες γενιές; Μήπως δεν είδαμε προχτές στο ΣΚΑΪ να κακοποιείται η Μνήμη του 1821; Μήπως δεν είδαμε τη σημερινή Κυβέρνηση να αλλάζει τους τίτλους των Υπουργείων, μόνο και μόνο για να φύγουν οι λέξεις «Έθνος», «Μακεδονία» και «Αιγαίο»;
    Στις ίδιες αιτίες οφείλεται και η πολιτική του ενδοτισμού που εφαρμόζεται σήμερα. Λ.χ. το Σχέδιο Ανάν εξακολουθεί να αποτελεί απειλή για την Κύπρο. Δεν είναι μήπως ο υπουργός των εξωτερικών ένας από τους συντάκτες του Σχεδίου; Γνωρίζετε μήπως ότι το Μνημόνιο το συνέταξε το αγγλικό γραφείο που είχε συντάξει και το Σχέδιο Ανάν; Το ίδιο φαρμακερό φίδι.
    Σε σχέση με το Αιγαίο, δεν έχει μήπως παραχωρηθεί ο εναέριος έλεγχος του Ανατολικού Αιγαίου στους Τούρκους; Ενώ απαγορεύεται στην πολεμική μας αεροπορία να πλησιάσει πέρα από 2 μίλια τα ελληνικά νησιά; Όμως οι παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν έχουν τέλος. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν προχώρησε στη δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) έπειτα από απαίτηση των Τούρκων και των Αμερικανών.
    Ενώ οι εθνικιστικοί κύκλοι της Τουρκίας και της Μειονότητας πανηγυρίζουν ανεμίζοντας τις σημαίες της Δυτικής Τουρκικής Θράκης, η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να εμποδίσει την προκλητική προπαγάνδα του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή. Μήπως δεν είμαι εγώ πρώτος που στα 1985 πήρα την πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας; Κι από το 1974 αγωνίζομαι για τα δικαιώματα της Μουσουλμανικής και της Πομακικής Μειονότητας. Όμως άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Όταν η Τουρκία δεν σέβεται την εδαφική μας ακεραιότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα της πατρίδας μας. Και όχι να υποχρεώνουμε τους Πομάκους να μιλούν Τούρκικα, όπως κάνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας και να κάνουμε τα στραβά μάτια όταν η μουσουλμανική μειονότητα ξεχνά ότι αποτελεί τμήμα της ελληνικής επικράτειας και προβαίνει σε απαράδεκτα εθνικιστικά ξεσπάσματα. Ενώ ταυτόχρονα ελλοχεύει ο κίνδυνος για ένα αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας, όπως είναι η Θράκη.
    Την ίδια ενδοτικότητα βλέπουμε να τηρεί η Κυβέρνηση απέναντι στις συνεχιζόμενες προκλήσεις των εθνικιστικών κύκλων των Σκοπίων και της Αλβανίας. Με τελευταία ενέργεια τον αφοπλισμό των εθνοφυλάκων στα Βόρεια σύνορα. Φυσικά δεν θα μας απασχολούν οι λεονταρισμοί των μεν που ζητούν την Ήπειρο από τα σύνορα ως την Πρέβεζα και των δε που ζητούν την Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ως τον Όλυμπο και που θεωρούν την Θεσσαλονίκη ως πρωτεύουσα της Σκοπιανής Μακεδονίας, που όπως λένε, «σήμερα … στενάζει υπό ελληνική κατοχή»! Όμως πίσω απ’ αυτά τα δύο κράτη γνωρίζουμε ότι βρίσκονται οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και είναι αυτοί που εμψυχώνουν και βοηθούν τους εθνικιστικούς κύκλους. Είναι οι ίδιοι που διαλύσανε τη Γιουγκοσλαυία και διαμελίσανε τη Σερβία δημιουργώντας το Αλβανικό Κόσοβο. Γιατί η πολιτική τους αποβλέπει στη σαλαμοποίηση των Βαλκανίων και κάτω απ’ αυτό το πρίσμα οφείλουμε να ανησυχούμε και να παίρνουμε μέτρα που να ενισχύουν την εθνική μας ασφάλεια και όχι να ενισχύουμε με τη στάση μας -όπως κάνουν σήμερα- τα σχέδια των ακραίων Αλβανών, Σκοπιανών και Τούρκων και να κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε τον ανθελληνικό ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που συστηματικά ενισχύουν τους εχθρούς μας. Στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Βόρειο Ελλάδα. ΓΙ’ αυτό κι εμείς λέμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο αμυντικό δόγμα, εντελώς δικό μας, μιας και οι σύμμαχοί μας έχουν προ πολλού συμμαχήσει με τους χειρότερους εχθρούς μας.
    Κι αφού αυτή η επίθεση εξακολουθεί να μας χτυπά τον πολιτισμό, την ιστορία, τα εθνικά μας δικαιώματα και να απειλεί την εθνική μας ασφάλεια, πέρασε τώρα στο τελευταίο της στάδιο, που αποβλέπει στη συντριβή του κοινωνικού μας ιστού και στη μεταβολή μας σε χώρα ανέργων και εξαθλιωμένων, ώστε να μην είναι ικανή να προβάλει αντίσταση στην εισβολή των ξένων αρπαχτικών οικονομικών κύκλων, με στόχο την ολοκληρωμένη λεηλασία του πλούτου της χώρας μας. Χωρίς να εξαιρούνται τα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Όσο και να φαίνεται απίθανο, οι Έλληνες που υπογράψανε τη δανειοληπτική Σύμβαση, παραδώσανε συνειδητά μαζί με τον υπόλοιπο πλούτο και τα αρχαία μας Μνημεία.
    Πριν λίγες μέρες, ο Πρόεδρος της Ευρώπης Άγγλος ευγενής κ. Ρομπεϊ, δήλωνε στην τηλεόραση «Συνεδριάσαμε κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίσαμε σχετικά με την υποθήκευση της Ελλάδας. Οι αποφάσεις μας προς το παρόν είναι μυστικές».
    Αγαπητοί φίλοι,
    Πιθανώς να έχω αλτσχάιμερ -όπως ισχυρίζονται μερικοί- και γι’ αυτό ίσως νοιώθω την ανάγκη να πάρω τη μαγκούρα μου και να πάω εκεί, στη φωλιά του λύκου, που συνεδριάζουν τα νέα μας αφεντικά, για να τους δείξω ποιοι είναι οι αληθινοί Έλληνες…
    Αν νομίζουν ότι οι Έλληνες μοιάζουν μ’ αυτούς που φορούν γραβάτα και που οι δικοί μας τους αγκαλιάζουν λέγοντας από μέσα τους «Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω», κάνουν λάθος.
    Έχω πει κι άλλη φορά, ότι ο Έλληνας, καθώς είναι πολυμήχανος, όταν δέχεται επίθεση από κάποια ισχυρότερη δύναμη, υποχωρεί, υποχωρεί, υποχωρεί για να κερδίσει χρόνο. Όταν όμως φτάσει στον τοίχο και καταλάβει ότι τελειώνουν τα ψέματα, τότε γίνεται είτε ήρωας είτε ραγιάς. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε σήμερα. Δεν έχουμε φτάσει ακριβώς στον τοίχο αλλά κοντεύουμε. Και όσο πλησιάζουμε, τόσο περισσότερο θα ξεχωρίζουν οι ραγιάδες από τους Έλληνες. Γιατί να μην ξεχνάμε ότι τον καιρό του Αλβανικού πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είπε στο αγγλικό κοινοβούλιο «Ως τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Από δω και πέρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
    *
    Ας γυρίσουμε όμως στην σκληρή πραγματικότητα.:
    Στις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 η Ελλάδα ήταν άρρωστη. Τότε εμφανίστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου επί κεφαλής του ΠΑΣΟΚ και για να πάρει τις εκλογές, μας είπε ότι υπάρχουν λεφτά και ότι θα κάνει την Ελλάδα μια Δανία του Νότου. Ο Λαός του έδωσε 11 μονάδες πάνω από τη Ν.Δ. Όμως από τη στιγμή που έγινε Πρωθυπουργός, εγκατέλειψε τον άρρωστο στην τύχη του έχοντας ήδη συμφωνήσει κρυφά με τον Στρος Καν για το ΔΝΤ. Όμως για να μας οδηγήσει στο ΔΝΤ και στην Τρόικα, έπρεπε πρώτα να φτάσουν τα επιτόκια δανεισμού τόσο ψηλά, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε με τους συνήθεις όρους όπως κάναμε ως τότε. Φρόντισε λοιπόν, με τις δηλώσεις τις δικές του, του Παπακωνσταντίνου και του Προβόπουλου, να τρομάξει τις διεθνείς αγορές γνωρίζοντας πως θα σπεύσουν να ανεβάσουν τα επιτόκια , ώστε να οδηγηθούμε σε οικονομική ασφυξία και έχοντας συμφωνήσει, όπως είπα, με το ΔΝΤ, να μπορεί να βάλει στον ελληνικό λαό το εκβιαστικό δίλημμα: Από τη μια μεριά ο θάνατος από οικονομική ασφυξία. Από την άλλη η ζωή με τη μάσκα του οξυγόνου του αμερικανικού ΔΝΤ. Ποιο όμως είναι αυτό το ΔΝΤ; Είναι μια συνηθισμένη Τράπεζα; ΟΧΙ! Αν οι ΗΠΑ έχουν ένα χαλύβδινο βραχίονα, την Πολεμική Μηχανή, ο άλλος, ο οικονομικός βραχίονας, είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άρα να μας βάλει ουσιαστικά κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των ΗΠΑ και της Ευρώπης των Τραπεζών.
    Μπορούσε η Κυβέρνηση να συνεχίσει άνετα να δανείζεται με το συνηθισμένο επιτόκιο που πλήρωναν όλες οι Κυβερνήσεις, του Καραμανλή, του Ανδρέα, του Μητσοτάκη, του Σημίτη και του νέου Καραμανλή. Άλλο αν φόρτωναν με τόκους τις μέλλουσες γενιές. Μήπως το ίδιο δεν κάνει και τώρα; Όμως μ’ αυτόν τον συνηθισμένο τρόπο η ζωή θα κυλούσε με τις ίδιες δυσκολίες, χωρίς να φτάσουμε στο δίλημμα «Τρόικα ή θάνατος»! Άλλοτε λέγαμε «Ελευθερία ή θάνατος». Φτάσαμε τώρα -ή μάλλον μας φτάσανε- στο κατάντημα να ταυτίζουμε την Ελευθερία με την ξένη εξάρτηση! Ο ταχυδακτυλουργός Γιώργος Παπανδρέου τα κατάφερε να αναποδογυρίσει όλες τις αξίες, δηλαδή να παρουσιάζει την Τρόικα ως Ελευθερία. Το Μνημόνιο ως Λύτρωση. Την ύφεση ως ανάπτυξη. Την απόγνωση ως ευτυχία. Την ανεργία ως κοινωνική επιτυχία. Την φτώχια ως πλούτο. Και την υποδούλωση ως απελευθέρωση. Και έτσι κατόρθωσε για ένα ολόκληρο χρόνο να μας εγχειρίζει χωρίς αναισθητικό!
    Βρήκε όμως έδαφος πρόσφορο να μας προκαλεί χωρίς να βρίσκει ουσιαστική αντίσταση. Και έπρεπε να περάσει ένας χρόνος, για να βγουν τα παιδιά στις πλατείες και να μπορέσουμε κι εμείς με το … αλτσχάιμερ και τα παράλυτα πόδια, που μας είχαν ως τότε φιμωμένους, να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους συμπατριώτες μας, όπως είστε εσείς που επί τέλους σπάσατε το φράγμα της αδιαφορίας και τώρα ψάχνετε να ανακαλύψετε πού βρίσκεται η αλήθεια.
    Δεν νομίζω ότι υπήρξε στο παρελθόν άλλη ιστορική περίοδος με τόσους πολλούς και ισχυρούς ραγιάδες, έτοιμους να πουλήσουν το λαό αντί πινακίου φακής. Για μια καρέκλα, για μια θέση, για ένα μισθό, για ένα αξίωμα. Για ένα παμφάγο «Εγώ», αδιάφορο μπροστά στον πόνο του λαού και στο ξεπούλημα της πατρίδας.
    Και σας ρωτώ: Αφού το Μνημόνιο και η Δανειοληπτική Σύμβαση βρίσκονταν κατατεθειμένα από τον Μάιο του 2010 στη Βουλή, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας Βουλευτής να κάνει γνωστούς όλους αυτούς τους άθλιους και καθαρά αντιλαϊκούς και αντεθνικούς όρους, με τους οποίους δεσμεύεται η ίδια η εθνική μας ακεραιότητα και θυσιάζονται οι εργατικές και κοινωνικές μας κατακτήσεις;
    Ξέρετε πότε και πώς έγιναν γνωστοί οι όροι αυτών των δύο Συμβάσεων; Την πρώτη Δεκεμβρίου του 2010, από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Κασιμάτη, με παρέμβασή του κατά τη διάρκεια της Ιδρυτικής Ομιλίας μου για την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών! Και από τότε ως σήμερα είναι ο Κασιμάτης, ο Μπέης και όλα τα μέλη της Κίνησής μας, που προσπαθώντας να σπάσουμε την ασφυκτική φίμωσή μας από όλες τις πλευρές, κατορθώσαμε τελικά να κάνουμε γνωστές σε όλο το λαό αυτές τις απαράδεκτες συμφωνίες, που φέρουν με ειδικό νόμο μία μόνο υπογραφή, ενός υπουργού και που αφού μας οδήγησαν στην καταστροφή και στα σημερινά αδιέξοδα, επιχειρούν τώρα με το νέο Μνημόνιο να ανοίξουν το δρόμο στις αρπαχτικές ορέξεις του κ. Ρουμπεϊ και των λοιπών συνεταίρων του, που όπως μας είπε, αποφάσισαν κρυφά να προχωρήσουν στην υποθήκευση όλου του πλούτου της χώρας, χερσαίου, ορυκτού, υποθαλάσσιου, τουριστικού και Μνημειακού. Όλη η Ελλάδα στο σφυρί.
    Κι εμείς καθόμαστε εδώ και σκεφτόμαστε ακόμα τι θα κάνουμε. Κι αν εμείς είμαστε κοιμισμένοι, πού είναι, αλήθεια τα βράχια, οι πέτρες και τα κεραμίδια; Πού είναι ο Όλυμπος και ο Κίσαβος να ξεσηκωθούν και να βροντοφωνάξουν «Φτάνει πια»!
    Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλώ στη Θεσσαλονίκη. Πάντοτε όμως μετ’ εμποδίων . Κι άλλοτε μας παραμόνευε ο παρακρατικός, που σήμερα έχει αντικατασταθεί από τον κρατικοδίαιτο, που απειλεί και εκβιάζει πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας. Πού είναι όμως σήμερα αυτή η συμμορία που ξεκινούσε από την Φρειδερίκη, για να φτάσει στο ρόπαλο του Γκοτζαμάνη, που σκότωσε τον Γρηγόρη Λαμπράκη; Πού είναι όλοι αυτοί; Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Την ίδια τύχη θα έχουν και τα σημερινά θλιβερά κακέκτυπά τους. Η διαφορά είναι ότι όλες τις προηγούμενες φορές είχαμε όλοι μαζί, όλος ο λαός, όλη η νεολαία, έναν ορατό εχθρό. Ήμασταν όλοι μαζί και απέναντι ο εχθρός. Όμως σήμερα ο εχθρός κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο μέρος του λαού εχθρό του εαυτού του. Δεν φτάνει λοιπόν να χτυπάμε τον εχθρό. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε το λαό να πάψει να είναι εχθρός του εαυτού του.
    Ας δούμε λοιπόν πού βρισκόμαστε σήμερα και πού μας οδηγούν για το αύριο. Σήμερα, ξεκινώντας το μεγάλο ξεπούλημα, βγάζουνε στο σφυρί για 25 δισεκατομμύρια αντί για 50 που είναι η πραγματική τους αξία, -πάρτε μια μεγάλη ανάσα-
    τα δίκτυα τηλεπικοινωνιών, ηλεκτροδότησης, άρδευσης και φυσικού αερίου. Τράπεζες. Αεροδρόμια. Λιμάνια. Αυτοκινητόδρομοι. Αιγιαλοί, παραλίες και λοιπές εδαφικές εκτάσεις. Δικαιώματα εκμετάλλευσης κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου, πολύτιμων λίθων και πετρωμάτων. Όλα αυτά η Κυβέρνηση συμφώνησε να τα ξεπουλήσει μέσω της εφαρμογής ενός σαρωτικού σχεδίου ιδιωτικοποιήσεων και εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Αυτό το πρόγραμμα αναμένεται να εξελιχθεί σε πρόγραμμα δημοσίων πλειστηριασμών, που θα αναλάβει να πραγματοποιήσει ένας Ανεξάρτητος Οργανισμός με το παραπλανητικό όνομα Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, που πίσω του θα είναι οι ξένοι δανειστές μας. Ώστε οι εισπράξεις να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στις ξένες Τράπεζες.
    Με το νέο Μνημόνιο η Κυβέρνηση υποχρεώνεται να καθορίσει σαφές χρονοδιάγραμμα που θα περιγράφει για κάθε τρίμηνο ποια περιουσιακά δικαιώματα του Δημοσίου θα ιδιωτικοποιηθούν.
    Η ταχύτητα αυτών των ιδιωτικοποιήσεων θα πρέπει να είναι τόσο μεγάλη, ώστε η διαδικασία να εξελιχθεί σε ένα αληθινό ξεπούλημα!
    Μετά τον ΟΤΕ, του οποίου το 10% αναμένεται να εκποιηθεί ως το τέλος του μηνός στην Deutsche Telecom αντί του ευτελούς ποσού των 400 εκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα αυτός ο γερμανικός κολοσσός να κατέχει το 40% αυτής της ζωτικής εθνικής επιχείρησης, σειρά για ξεπούλημα αναμένεται να πάρουν τα Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια, ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, η Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, που είναι στο φετινό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.
    Ακολουθούν η πώληση της ΕΥΔΑΠ, του ΟΠΑΠ και το 21% του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος».
    Στο μεταξύ χώρες όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία πιέζουν ώστε η Ελλάδα να υποθηκεύσει το συντομότερο δυνατόν τη δημόσια περιουσία της, προκειμένου να συναινέσουν για νέα χρηματοδότηση.
    Θυμάμαι ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος με χαρακτήριζε κάποτε ως «ζων Μνημείο» του ελληνικού πολιτισμού. Λέτε να με βγάλουν κι εμένα στο σφυρί; Φανταστείτε να με πουλήσουν και να βρεθώ σαν … γιουσουφάκι στο χαρέμι του Πασά Γιούνγκερ ή του Βεζύρη Ολι-Ρεν. Ευτυχώς που ο Σουλτάνος Στρως Καν βρίσκεται στη φυλακή… Είναι κι αυτό κάτι.
    Φυσικά δεν είναι μόνο η δημόσια περιουσία που βγήκε στο σφυρί. Η συμφωνία με τα αφεντικά της Τρόικα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Με την εφαρμογή μέτρων λιτότητας που θα βαθύνουν περισσότερο την ύφεση, θα μειώσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και θα διευρύνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, στο οποίο οδήγησαν έως τώρα η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Τρόικα. Στόχος του Νέου Μνημονίου είναι η παραπέρα αφαίμαξη των εισοδημάτων του Έλληνα πολίτη και η συρρίκνωση του Κράτους για να εξοικονομηθούν 30 περίπου δισ. Ευρώ.
    Για τον λόγο αυτόν, Κυβέρνηση και Τρόικα συμφώνησαν ότι πρέπει να αυξηθούν και πάλι οι έμμεσοι φόροι, να επιβληθούν νέοι άμεσοι φόροι, να απολυθούν χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ και να συγχωνευθούν εκατοντάδες υπηρεσίες και φορείς του ελληνικού Δημοσίου.
    Από την πρώτη Ιουλίου και σε όλη τη διάρκεια των επομένων ετών, η μείωση των υπαλλήλων στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ μπορεί να φτάσει στο 35%.
    Όλα αυτά που ανέφερα, είναι μονάχα ένα μέρος από τη λαίλαπα που έχει ήδη ξεκινήσει και θα ολοκληρωθεί μετά την υπογραφή του Νέου Μνημονίου. Όμως τότε, όταν η περιουσία μας θα ανήκει στους ξένους αγοραστές, θα είναι ίσως αργά να αντιδράσουμε, γιατί η εγγυήτρια δύναμη γι’ αυτές τις πωλήσεις, η Ευρώπη, έχει προβλέψει να υπερασπίσει τα κεκτημένα της με την ευρωπαϊκή αστυνομική δύναμη κι ακόμα με ειδικές μονάδες του ευρωπαϊκού στρατού.
    Και για τον λόγο αυτόν βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Γιατί φοβόμαστε πως όταν κατεβούμε κι αυτό το σκαλοπάτι, θα είναι πάρα πολύ δύσκολη έως αδύνατη η επιστροφή μας στα επίπεδα στα οποία βρισκόμασταν πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.
    Και γι’ αυτό σας καλούμε, καλούμε όλους τους Έλληνες, να βγούνε στους δρόμους και στις πλατείες ευθύς μόλις πληροφορηθούν ότι το Νομοσχέδιο που παραπλανητικά το αποκαλούν «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα, μπήκε στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία. Πρέπει με κάθε τρόπο να εμποδίσουμε την υπερψήφισή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την προσωπική συμμετοχή μας σ’ αυτό το Κίνημα της παλλαϊκής αντίστασης.
    Ανακεφαλαιώνω:
    Στόχος της Παγκοσμιοποίησης είναι να κατεδαφιστούν τα εθνικά σύνορα και μαζί οι εθνικές ιδιαιτερότητες των λαών, η ιστορία, η γλώσσα, ο πολιτισμός και φυσικά να θρυμματιστεί ο οικονομικός, αναπτυξιακός, εργασιακός και κοινωνικός ιστός.
    Με την εφαρμογή του «Σοκ και Δέος» που είναι η επίσημη τακτική της οικονομικής σχολής του Σικάγου, στοχεύουν να λυγίσουν τους λαούς με τον φόβο της ανεργίας, της ανασφάλειας, της εξαθλίωσης και της φτώχιας, να δημιουργήσουν μέσα στο λαό ένα τόσο ισχυρό σοκ, ώστε να τα χάσει, να ξεχάσει ποιος είναι και να μεταβληθεί σε φυτό είτε σε πειθήνιο κοπάδι προσφέροντας τον εαυτό του εύκολη λεία στις ορέξεις των σαρκοβόρων Μονοπωλίων των Αμερικανών και της Ευρώπης.
    Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας. Αφού επί ένα χρόνο μας ζάλισαν με τα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν στην ανεργία, την εξαθλίωση, τα λουκέτα και το φάσμα της πείνας, έβγαλαν ήδη στο σφυρί τα πρώτα «φιλέτα» του εθνικού μας πλούτου. Και τώρα, όπως είδαμε, με το Νέο Μνημόνιο ετοιμάζονται για το Μεγάλο Φαγοπότι.
    Τώρα όλος ο εθνικός μας πλούτος βγαίνει στο σφυρί. Η Ελλάδα ολόκληρη πωλείται στους ξένους και όσα χρήματα προκύψουν, θα πάνε κατ’ ευθείαν στο χρηματοκιβώτιο του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Υπάρχει άρα γε μεγαλύτερο έγκλημα από αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός που θυσιάστηκε για να υπερασπίσει την εδαφική μας ακεραιότητα να διώξει τους ξένους κατακτητές και να σώσει την αξιοπρέπεια, την περηφάνεια και την τιμή του, να επιτρέπει σήμερα και μάλιστα σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση να ξεπουλά ξετσίπωτα ολόκληρη τη χώρα μας στους ξένους;
    Η Κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της φαίνεται πως μας θεωρούν πέρα για πέρα ηλίθιους, όταν ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να μας σώσουν με τη βοήθεια των ξένων.
    Εμείς είμαστε περήφανοι, γιατί από τον Δεκέμβριο του 2010 ξεσκεπάσαμε πρώτοι το μέγα ψέμα. Μιλήσαμε για το Μνημόνιο, την Τρόικα. Αναφερθήκαμε στην ξένη εξάρτηση, ουσιαστικά στην Αμερικανοκρατία, που από τα 1950 διαμορφώνει την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική, ελέγχει την οικονομία και τις πολιτικές εξελίξεις. Κατασκευάζει και ανεβάζει κόμματα της αρεσκείας της και κατεβάζει όσα την ενοχλούν ή την φοβίζουν. Ανεβάζουν και κατεβάζουν Κυβερνήσεις. Επιβάλλουν και παύουν πρωθυπουργούς. Χωρίς την ξένη εξάρτηση δεν ήταν δυνατόν να ευδοκιμήσουν καταστάσεις όπως οι σημερινές. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, χωρίς τις πλάτες των ΗΠΑ δεν θα τολμούσε να μας κοροϊδεύει κατά πρόσωπο και να προχωρεί σε πράξεις που σε άλλες εποχές, αυτοί που θα τολμούσαν να τις κάνουν, θα σερνόταν ασφαλώς σε δικαστήρια, φυλακές και ίσως ακόμα και σε εκτελεστικά αποσπάσματα.
    Σ’ αυτή τη χώρα, εδώ και 2.500 χρόνια, όποιος τολμούσε να πει ότι προσφέρει ένα τμήμα της εθνικής ακεραιότητας στους ξένους, στιγματιζόταν ως προδότης και είχε την τύχη που του αρμόζει.
    Ως απλός Έλληνας που έμαθα από έφηβος να θεωρώ ότι η υπεράσπιση της πατρίδας μου είναι το υπέρτατο χρέος, νοιώθω ντροπή και οργή όταν κάποιος μπορεί να αρθρώνει αυτή τη φοβερή φράση μέσα στην ίδια τη Βουλή και να μην απομονώνεται αυτοστιγμεί αλλά να μπορεί στη συνέχεια να προχωρεί χωρίς ουσιαστικά εμπόδια στο ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους…
    Δεν αντιλέγω. Είμαι καλλιτέχνης. Είμαι μουσικός. Είμαι συνθέτης. Και τι θα πει αυτό; Ότι ως πολίτης είμαι διαφορετικός από τους άλλους; Ότι δηλαδή ένας νομικός, ένας επιχειρηματίας, ένας δημοσιογράφος ή ένας επαγγελματίας πολιτικός έχουν μεγαλύτερη ευθύνη και περισσότερα δικαιώματα να αποφασίζουν για τα κοινά απ’ ό,τι εγώ; Ότι διαθέτουν μόρφωση, σκέψη, κρίση ανώτερη από μας τους καλλιτέχνες; Θα πρέπει άρα γε να ακούσω την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, που ρωτά πόσο κόστισε η … συγκέντρωση στα Προπύλαια και ποιος χρηματοδότης βρίσκεται από πίσω. Δηλαδή πόσα πήρα και ποιος με πληρώνει; Ή θα πρέπει να δώσω σημασία στα «συντροφικά» πισώπλατα χτυπήματα, ότι είμαι αχάριστος να χτυπώ το Σύστημα, που τόσα πολλά χρήματα μου έδωσε κι εγώ πήγα με τον Μητσοτάκη και τώρα, ανεγκέφαλος και αφελής όπως είμαι, αφήνω να με εκμεταλλευθούν οι επιτήδειοι που κρύβονται πίσω από μένα; Ή τέλος θα πρέπει να ασχοληθώ με τις καθημερινές εμφανίσεις του κ. Χυτήρη στα κανάλια, που μας τσουβαλιάζει όλους μαζί, όσους κατεβαίνουν στις πλατείες και στα Προπύλαια και μας προκαλεί «Αν τολμάτε, κάντε κόμμα να δούμε πόσο μετράτε»;
    Το γεγονός είναι ένα: πως οι πλατείες και τα Προπύλαια τους πανικοβάλανε. Και κάνουν ότι δεν μας βλέπουν, δεν μας ξέρουν και δεν μας μετρούν, πιστεύοντας έτσι ότι δεν υπάρχουμε, ότι είμαστε αέρας, ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που θα σβήσει.
    Για να δώσω λοιπόν μια απάντηση από αυτό το βήμα, μιας και φιμώνεται συστηματικά η φωνή μας, θέλω να σας δηλώσω ότι όταν ξεκίνησα με την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών, ξεκίνησα με σκοπό να φτάσω ως το τέρμα. Χωρίς να υπολογίζω εμπόδια και θυσίες. Και το τέρμα έχει ένα όνομα: Είναι η οριστική απαλλαγή της Ελλάδας από την ξένη εξάρτηση. Και γι’ αυτό ο πρώτος μας στόχος είναι η Εθνική Ανεξαρτησία. Στη συνέχεια και αφού αντικαταστήσουμε το σημερινό Σύστημα Εξουσίας με νέο Σύνταγμα, νέους θεσμούς, νέες σχέσεις, καινούριο αμυντικό δόγμα και εξασφαλίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και εγκαταστήσουμε τον Λαό στο θρόνο της Εξουσίας, τότε θα έχουμε εκπληρώσει τον δεύτερο Στόχο, δηλαδή την Παλλαϊκή Εξουσία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία.
    Από κει και πέρα επεξεργαζόμαστε από σήμερα με τη σύσταση επιτροπών από επιστήμονες και απλούς πολίτες, ένα πλήρες πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης, με επίκεντρο την άνοδο του οικονομικού, μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας, γεγονός που θα οδηγήσει και πάλι τη χώρα μας στον υψηλό βαθμό της εκτίμησης, του κύρους και της ακτινοβολίας που της αξίζει. Κι αυτός είναι ο τρίτος μας Στόχος: Η Πατριωτική Αναγέννηση.
    Στο σημείο αυτό σας παρουσιάζω συνοπτικά τον «Δεκάλογο», το Πρόγραμμα Αρχών της Κίνησής μας:
    Αγωνιζόμαστε για:
    1. Να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο, την Τρόικα και το ΔΝΤ.
    2. Να χαρακτηρίσουμε Άκυρες όλες τις δεσμευτικές συμβάσεις-συμφωνίες που υπέγραψε η Κυβέρνηση του Μνημονίου.
    3. Να απαλλαγούμε οριστικά και τελεσίδικα από τα χρέη και τους τόκους.
    4. Να απαιτήσουμε τις πολεμικές επανορθώσεις από την Γερμανία.
    5. Να συνάψουμε Δάνεια και Επικερδείς Συμφωνίες με κάθε χώρα, Ανατολική, Δυτική, Βόρεια ή Νότια, που θα δεχτεί να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο και με λογικούς όρους..
    6. Να διεκδικήσουμε το status της Ουδετερότητας με την καθιέρωση ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες του κόσμου και με την επιδίωξη να μη διαταραχθεί η θέση μας στην Ευρώπη. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, το Status της Ουδετερότητας οδηγεί σε αναθεώρηση των σχέσεών μας. Τέλος οι διεθνείς εγγυήσεις που θα συνοδεύουν την Ουδετερότητα της χώρας, μάς απαλλάσσουν οριστικά από τα βάρη των εξοπλισμών.
    7. Να επιβάλουμε τα Κυριαρχικά μας Δικαιώματα στους τομείς των διεθνών σχέσεων και της Άμυνας της Χώρας.
    8. Να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό και υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας ξεκινώντας με την ΑΟΖ.
    9. Να αναθεωρήσουμε τον Συνταγματικό μας χάρτη με νέους θεσμούς που να εξασφαλίζουν το Πολίτευμα της γνήσιας-πραγματικής και άμεσης Δημοκρατίας.
    Και τέλος
    10. Να εφαρμόσουμε ένα Νέο Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης-Κοινωνικής Ανόρθωσης-Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης και Πολιτικής Αναγέννησης με στόχο την ραγδαία άνοδο του οικονομικού-κοινωνικού-μορφωτικού και πολιτικού επιπέδου του ελληνικού λαού με την παράλληλη ανάδειξη του κύρους της χώρας στον διεθνή χώρο.
    Όπως δήλωσα στα Προπύλαια, δεν σκοπεύω να πεθάνω προτού να δω αυτή τη μεγάλη νίκη του Ελληνικού Λαού. Θα ζήσω και θα παλεύω στην πρώτη γραμμή. Αν οι εχθροί μου θέλουν να είμαι «αφελής γέρος», «παράλυτος», με «ελαττωμένη νόηση και με αλτσχάιμερ», τόσο το καλλίτερο. Αν εξακολουθήσουν να είναι απέναντί μας τόσο τυφλοί όσο ήταν έως σήμερα, τόσο το καλλίτερο για μας. Θα φτάσουμε έτσι πιο εύκολα στον τελικό μας στόχο.
    Προς το παρόν έχω τη δυνατότητα να διαδηλώνω και να βιώνω αυτή την απέραντη χαρά που δίνει η επαφή μου μαζί σας.
    Και τώρα σας αφήνω, γιατί από αύριο θα πρέπει να βρίσκομαι στους δρόμους της Αθήνας, μπροστά στη Βουλή, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους όπως ελπίζω, για να υψώσουμε ένα ζωντανό τείχος, ώστε να μην περάσει το Νέο Μνημόνιο κι ακόμα πιο πέρα, έως ότου διώξουμε την Τρόικα και επιβάλουμε τη θέληση του Ενωμένου, Ανεξάρτητου Ελληνικού Λαού.
    Σας καλώ να κάνετε κι εσείς το ίδιο, εδώ. Πρέπει όλη η Θεσσαλονίκη να αποφασίσει να πάρει της τύχες της πατρίδας στα χέρια της.
    Αυτό επιτάσσει η μεγάλη αγωνιστική σας κληρονομιά.
    Τελειώνοντας απαντώ στο ερώτημα που ακούγεται από παντού:
    – Υπάρχει λύση έξω από το Σύστημα;
    – Υπάρχει προοπτική;
    – Υπάρχει άλλη λύση ρεαλιστική;
    Ναι, υπάρχει τέτοια λύση που για να είναι ρεαλιστική θα πρέπει να στηρίζεται στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Αυτό απαιτεί η Δημοκρατία. Αυτό απαιτεί το συμφέρον της χώρας. Έτσι πιστεύω.
    Μονάχα μια ανεξάρτητη Κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει το σημερινό εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν έχει πίσω της την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού) θα μπορέσει να χαρακτηρίσει το σύνολο των οικονομικών και άλλων δεσμεύσεών μας ως δεσμεύσεις απεχθείς, που έγιναν πίσω από την πλάτη του λαού και επομένως είναι εθνικά απαράδεκτες και άκυρες.
    Μια Κυβέρνηση που θα αναζητήσει άμεσα δάνειο από άλλες δυνάμεις, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, με λογικό επιτόκιο, όπως άλλωστε οι ίδιες το είχαν προτείνει στον κ. Παπανδρέου που το απέρριψε, όπως άλλωστε ματαίωσε και την κερδοφόρο σύμβαση του Μπουργκάς εν μέσω οικονομικής κρίσης, μόνο και μόνο για να φανεί αρεστός στους Αμερικανούς.
    Μια Κυβέρνηση που θα επιδιώξει τη σύναψη συμφωνιών με τις ίδιες δυνάμεις για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να επιτύχει την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.
    Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουμε να γίνουμε Ανεξάρτητοι, Ελεύθεροι και Κυρίαρχοι. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.
    Γεια χαρά.

    Πλατεία Αριστοτέλους, 9.6.2011

    Μίκης Θεοδωράκης

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 10/06/2011

  49. ΣΕ ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ

    ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

    Η μόνη ειρηνική και δημοκρατική λύση στην κρίση, για να αποφύγουμε το ματοκύλισμα

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

    Konstantakopoulos.blogspot.com

    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, κυρίως, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (ή όσοι, ενδεχομένως, σκέφτονται να ψηφίσουν τα μέτρα της κυβέρνησης ή να τη στηρίξουν), βρίσκονται ενώπιον ιστορικού διλήμματος, μετά τη μεγαλειώδη, ειρηνική «εξέγερση» του ελληνικού λαού την 5η Ιουνίου, αντάξια των μεγάλων δημοκρατικών και επαναστατικών παραδόσεων της Ελλάδας. Με την εξέγερση αυτή οι Έλληνες πολίτες ανακάλεσαν ουσιαστικά την εντολή, στη βάση της οποίας κυβερνά η σημερινή κυβέρνηση. Τώρα, ο ελληνικός λαός και η Ιστορία θέτουν τους βουλευτές αυτούς (και εμμέσως τον Πρόεδρο) ενώπιον του εξής διλήμματος:

    Θα δώσουν την ευκαιρία στον ελληνικό λαό, έστω και την υστάτη, να λάβει με δημοκρατικό τρόπο, με δημοψήφισμα, την κρισιμότερη απόφαση για το μέλλον του, αν δηλαδή επιθυμεί τη συνέχιση ή τη διακοπή της πολιτικής του Μνημονίου;

    ‘Η θα επιμείνουν σε μέτρα και πολιτικές που οδηγούν, αργά ή γρήγορα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, σε λουτρό αίματος τη χώρα;

    Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν την κυβέρνηση και όσοι ενδεχομένως θα τη στήριζαν, έχουν ακόμα στα χέρια τους το κλειδί του ελληνικού, ίσως και ευρωπαϊκού μέλλοντος και των ειρηνικών εξελίξεων στη χώρα. Αλλά δεν θα το έχουν για πολύ ακόμα.

    Η προοπτική της σύγκρουσης

    Ελπίζει κανείς να διαφυλαχθεί μέχρι τέλους ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας της διαμαρτυρίας. Κυβέρνηση και κράτος απέφυγαν προς το παρόν μαζική καταστολή ή τις συνηθισμένες σε προηγούμενες διαμαρτυρίες προβοκάτσιες. Ίσως ελπίζουν εκτόνωση. Δύσκολα όμως τη φαντάζεται κανείς. Αντιθέτως, στη δυναμική της κατάστασης, πολύ πιο εύκολα μπορεί να εγγραφεί κάποια στιγμή μια βίαιη σύγκρουση.

    Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι στις ίδιες τις «οικονομικές εξισώσεις» του Μνημονίου, κρύβεται η προοπτική του εμφυλίου πολέμου, όπως, ορθώς, δεν έχει βαρεθεί να επαναλαμβάνει εδώ και ένα χρόνο ο επικεφαλής του πιο φημισμένου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας, του IFO, ο Ζιν. Ο Γερμανός οικονομολόγος υπογραμμίζει την ομοιότητα ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα σήμερα και τα διατάγματα του Καγκελαρίου Μπρούνινγκ το 1930, που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ.

    Ήδη άλλωστε, ένας χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου, χωρίς να έχουμε δει ακόμα ούτε μικρό κλάσμα από τις πραγματικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, έχει προκαλέσει κρίση αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και, μαζί του, του ελληνικού κράτους και πολιτικού συστήματος. Η διακοπή, με κάθε μέσο, της λειτουργίας του Μνημονίου και των παρεπόμενων νομικών κειμένων, είναι, σήμερα, ο βασικός όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους-κράτους και της δημοκρατίας.

    Μπορεί να διαφυλαχθεί η δημοκρατία και να αποφευχθεί η βίαιη αντιπαράθεση του λαού με τους κυβερνώντες; Μπορεί να διευκολυνθεί η αρχή μιας αναζήτησης διεξόδου σε μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο δύσκολη;

    Επαρκούν οι εκλογές;

    Η δυσαρμονία λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης είναι τόσο προφανής και πρωτοφανής, που η άμεση προσφυγή σε εκλογές, πριν από την ψήφιση μέτρων και τη συνομολόγηση διεθνών συμφωνιών που θα δεσμεύσουν όχι μόνο τη σημερινή, αλλά και τις επερχόμενες γενεές Ελλήνων, επιβάλλεται, αν μη τι άλλο, για λόγους στοιχειώδους σεβασμού του γράμματος και του πνεύματος του συντάγματος.

    Η διεξαγωγή εκλογών είναι μια αναγκαία συνθήκη για το ξεπέρασμα της κρίσης, δεν είναι όμως καθόλου ικανή. Είναι κοινός τόπος ότι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση. Κανένα δεν έχει τη θέληση, τη δύναμη και το κουράγιο να καταγγείλλει το Μνημόνιο, να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας από μηδενική βάση, να θέσει το ζήτημα της αναγκαίας αναδιάρθρωσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, να απειλήσει εν ανάγκη με χρήση των πολλών οικονομικών και γεωπολιτικών «χαρτιών» που έχει η Ελλάδα, να εντάξει τις ελληνικές διεκδικήσεις σε πρόγραμμα σωτηρίας και επανίδρυσης όλης της Ευρώπης, του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της από τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό των αγορών, που έχει κάνει τώρα τη χώρα μας το κατεξοχήν πεδίο δοκιμής των μεθόδων του. (Ο κ. Σαμαράς, δυστυχώς, και παρά το αρχικό, ιστορικό ‘Όχι του στο μνημόνιο, υποκύπτοντας ίσως στη φύση του κόμματός του, ή στις νεοφιλελεύθερες δοξασίες ενίων συμβούλων του, παρουσίασε στο Ζάππειο 2 ένα πρόγραμμα «μνημονίου χωρίς μνημόνιο», που κινδυνεύει να μας οδηγήσει από τον κύκλο του «Λεφτά Υπάρχουν» στον κύκλο του «Πρόγραμμα Υπάρχει» ή «όχι στο μνημόνιο, ναι στις αποκρατικοποιήσεις»! Δεν αντέχει η χώρα δεύτερο γύρο ψεύτικων ελπίδων)

    Στην ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων, προστίθεται και η πανθομολογούμενη κρίση των κρατικών θεσμών, που απεδείχθησαν με το μνημόνιο, ανίκανοι να προστατεύσουν πιο ζωτικά κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, αποτρέποντας τη χρήση τους από διεθνείς δυνάμεις που θέλουν να τον υποδουλώσουν και να τον λεηλατήσουν, με την ενθουσιώδη συνδρομή των ιθαγενών «ελίτ». Αυτό το κράτος δεν υλοποιεί τη θέληση του ελληνικού λαού, αλλά είναι φτιαγμένο για να πραγματώνει την “κουλτούρα της απάτης”, που χαρακτήρισε τη μεταπολίτευση.

    Δεν υπάρχει σήμερα τίμιος και νοήμων Έλληνας που να μην πιστεύει ότι χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, νέους θεσμούς, νέα οργάνωση της δημόσιας ζωής, νέο Σύνταγμα. Οι «αγανακτισμένοι» το αντιλαμβάνονται ενστικτωδώς, γι’ αυτό και επιχειρούν εκ του μηδενός να στήσουν δικούς τους, πρωτόλειους «θεσμούς» με τη μορφή Γενικών Συνελεύσεων. Σε όλες τις συζητήσεις εκεί είναι φανερή η υφέρπουσα ανησυχία των συζητούντων, που αντιλαμβάνονται τη σημασία, αλλά και τη δυσκολία πολιτικής συγκρότησης των αντιμνημονιακών δυνάμεων και κινδυνεύουν να βρεθούν σε δύσκολη θέση αν αύριο προκηρυχθούν εκλογές.

    Βασικό πρόβλημα του Έθνους, η κρίση του πολιτικού συστήματος και του κράτους δεν μπορεί να λυθεί σε μια βδομάδα. Η λύση του θα πάει χέρι-χέρι με τον αγώνα για την ανατροπή της “Δικτατορίας των Δανειστών και του Μνημονίου”. Μέχρι τότε, θα πρέπει να βρεθούν μεταβατικές μορφές που να εξασφαλίσουν, όσο είναι δυνατό, τον δημοκρατικό και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος που ξεκίνησε στις 25 Μαΐου και στις 5 Ιουνίου.

    Ο μόνος τρόπος που διαθέτουμε είναι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Μνημόνιο, τα παρεπόμενα νομικά κείμενα και όσα προτίθεται να συνομολογήσει τώρα η κυβέρνηση με το ερώτημα: πρέπει να συνεχίσουν να ισχύουν και να αποτελούν τη βάση της ασκούμενης πολιτικής ή πρέπει η Ελλάδα να τα καταγγείλει, επαναδιαπραγματευόμενη, από μηδενική βάση, τους όρους δανεισμού της.

    Γιατί χρειαζόμαστε δημοψήφισμα

    Το Μνημόνιο και τα παρεπόμενα δεν συνιστούν επί μέρους, έστω σοβαρό αντικείμενο οικονομικής πολιτικής. Συνιστούν κορυφαία στρατηγική επιλογή του Έθνους, από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον του για τις ερχόμενες δεκαετίες, ίσως και αιώνες. Καμιά πολιτική δύναμη, καμιά κυβέρνηση, καμιά Βουλή δεν δικαιούται να δεσμεύσει τη χώρα κατά τέτοιο τρόπο επί δεκαετίες ή αιώνες. Η ηγεσία της παρούσας κυβέρνησης δεν θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου τους στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός όμως θα ζήσει στη χώρα του. Πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, άμεσα, για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών και των εγγονών του.

    Πόσο μάλλον πρέπει να γίνει αυτό, στο μέτρο που το Μνημόνιο είναι προϊόν κολοσσιαίας πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν»), παραχάραξης της λαϊκής εντολής και, σύμφωνα με κορυφαίους συνταγματολόγους, και του γράμματος του Συντάγματος. Είναι προϊόν ενός πολιτικού πραξικοπήματος και μιας διεθνούς συνωμοσίας, που αποσκοπούσε, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, στο να φέρει το ΔΝΤ στην ευρωζώνη, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της Ευρώπης, ενδεχομένως και για την τελική διάλυση της ΕΕ, αν δεν μετεξελιχθεί σε απροκάλυπτη «δικτατορία των αγορών».

    Ο μόνος τρόπος για να πάρει ο ελληνικός λαός την τύχη του στα χέρια του, πλην του να το επιχειρήσει δι’ εξεγέρσεως, είναι λοιπόν να ερωτηθεί ευθέως και άμεσα αν επιθυμεί τη συνέχιση εφαρμογής του Μνημονίου και των συμπαρομαρτούντων ή όχι. Μια τέτοια πράξη θα είναι και πράξη «υπευθυνοποίησης» και «ενηλικίωσης» της χώρας, διακοπής του φαύλου κύκλου της πολιτικής απάτης, που χαρακτήρισε όλη τη μεταπολίτευση, μια πράξη “επανίδρυσης” της ελληνικής Δημοκρατίας, μιας νέας Μεταπολίτευσης που δεν θα κατεδαφίσει, αλλά θα συμπληρώσει και θα ολοκληρώσει την ανολοκλήρωτη και προδομένη μεταπολίτευση του 1974.

    Δεν χρειάζεται να βγάλουμε μόνο μια καινούρια, όσο το δυνατό καλύτερη κυβέρνηση. Χρειάζεται να της δώσουμε και σαφή λαϊκή εντολή για το πώς θα ασκήσει την κυβερνητική εξουσία στο κορυφαίο σήμερα ζήτημα του Έθνους. Μόνο έχοντας πίσω της μια τέτοια ξεκάθαρη εντολή θα μπορέσει να διαπραγματευθεί με τις ξένες δυνάμεις, στο απελπιστικό διεθνές σημείο που έφερε την Ελλάδα η παρούσα «κυβέρνηση».

    Αν δεν είχε προβλεφθεί στην Κύπρο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα υπήρχε σήμερα το κυπριακό κράτος και θα είχε ανοίξει ένας κύκλος αιματηρής αντιπαράθεσης αλά Βοσνία στη Μεγαλόνησο. Αν δεν έκαναν οι Ισλανδοί δύο απανωτά δημοψηφίσματα, δεν θα μπορούσε η κυβέρνησή τους να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερους όρους με την Αγγλία και την Ολλανδία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει δημοκρατικά για τη χώρα του και το μέλλον της, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τον σπρώξει αναγκαστικά σε άλλες μορφές πραγμάτωσης της βούλησής του. Αυτή είναι και η μοναδική βάση της συναίνεσης που ζητάει κάθε τόσο ο Πρόεδρος. Δεν

    μπορεί συναίνεση να βρεθεί στην καταστροφή και υποδούλωση του ελληνικού λαού, ούτε στην παραχάραξη της βούλησής του, προκειμένου να πληρώσει τα χρέη που δημιούργησε η διαφθορά και εξάρτηση των πολιτικών του ταγών.

    Αθήνα, 6 Ιουνίου 2011

    Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, αρ. 86

    Σημείωση: το κείμενο αυτό είχε γραφτεί όταν ο κ. Παπανδρέου επανέφερε την ιδέα του δημοψηφίσματος, για να την ακυρώσει ευθύς αμέσως με δηλώσεις του εκπροσώπου του! Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι όταν λέμε εμείς δημοψήφισμα εννοούμε επί του Μνημονίου, όχι τις απίστευτες γελοιότητες του Προέδρου του ΣΕΒ, που θέλει να βάλει σε … δημοψήφισμα τον, βλακώδη μεν, αλλά εθνικά επικίνδυνο εκβιασμό «Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ», επιτομή της δουλοπρέπειας του ελληνικού ραγιαδισμού. Δημοψηφίσματα έγιναν στην Ελλάδα για το αν θέλουμε βασιλεία ή όχι, στην Κύπρο για το αν θέλουν το σχέδιο Ανάν, στην Ισλανδία για το αν θέλουν την συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνησή τους, στη Γαλλία αν θέλουν την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη κ.ο.κ. Αυτό εννοούμε, όχι κάποια από τις απάτες στις οποίες επιδίδεται καθημερινά η κυβέρνηση. Αν μετατρέψει και ενδεχόμενο δημοψήφισμα σε νέα απάτη, θα έχει ολοκληρώσει τον βίο της, ανατινάζοντας και μια από τις ελάχιστες δημοκρατικές και ειρηνικές διεξόδους που διαθέτει ακόμα το Έθνος μας.

    10.11.2011

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 10/06/2011

  50. Απίστευτο; Οι αγανακισμένοι ταρακουνάνε το ΔΝΤ

    Οταν η εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δήλωσε –αναφερόμενη στις διαδηλώσεις των «Αγανακτισμένων»- ότι «δεν είναι όλα εντάξει όταν οι άνθρωποι (στην Ελλάδα) αισθάνονται ευάλωτοι και πονεμένοι», δεν είχα πιά καμία αμφιβολία ότι η επιρροή του κινήματος που ξεκίνησε η ελληνική νεολαία εναντίον των ανικάνων που μας κυβέρνησαν στο παρελθόν και μας κυβερνούν τώρα, ξεπερνούσε τα σύνορα της Ελλάδας. Ως έτοιμη από καιρό η κ. Κάρολαϊν Ατκινσον εξέφρασε, επίσης, κατανόηση «για τις δυσκολίες στις οποίες υπόκειται ο ελληνικός λαός».

    Από εκείνη την ημέρα οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού περιλαμβάνονται στην καθημερινή ενημέρωση που αποστέλλει από την Αθήνα το γραφείο του ΔΝΤ στους ανώτερους αξιωματούχους του Ταμείου. Και είναι λογικό, διότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι πρωτόγνωρο για τους ανθρώπους του ΔΝΤ που είχαν αναλάβει στο παρελθόν άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.

    Το βασικό ερώτημα που τέθηκε σε συντροφιά Ελληνοαμερικανών επιστημόνων, μετά την ενημέρωση του Πολ Τόμσεν σε ακροατήριο ομογενών στην Μπεθέσντα του Μέριλαντ, ήταν εάν οι σκληροί γραφειοκράτες του ΔΝΤ επηρεάζονται από διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Συμφώνησα με την άποψή τους ότι οι άνθρωποι του Ταμείου δεν διακρίνονται για τα αγαθά αισθήματά τους, αλλά διαφώνησα με την θέση τους ότι δεν λαμβάνουν υπόψιν τις διαμαρτυρίες των λαών. Στην διάρκεια μίας συζήτησης με στέλεχος του Ταμείου αντιλήφθηκα αμέσως την αγωνία του, διότι ρωτούσε γεμάτος ανησυχία για το μέλλον του κινήματος των «Αγανακτισμένων», για τον φόβο που προκαλεί στους βουλευτές και γενικά στους πολιτικούς, ενώ έδειξε να τον απασχολεί ο τρόπος αντίδρασης των διαδηλωτών την ημέρα που θα συζητηθεί στην Βουλή το μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας.

    Στο κίνημα των «Αγανακτισμένων» αναφέρονται και τα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, η οποία ενημερώνει σε καθημερινή βάση τις διάφορες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι Αμερικανός βετεράνος διπλωμάτης που υπηρέτησε στην Αθήνα ρωτούσε να πληροφορηθεί εάν οι διαδηλωτές έχουν αρχηγό και σε ποιόν πολιτικό χώρο ανήκει. Προφανώς, όσο δεν υπάρχει αρχηγός που θα ενώσει τους διαδηλωτές και θα δυναμώσει ακόμα πιό πολύ την φωνή τους, οι Αμερικανοί δεν ανησυχούν…

    Οι διαδηλώσεις είναι θέμα συζήτησης και με ξένους συναδέλφους δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι οι μόνοι που αναλύουν σε βάθος το φαινόμενο και δεν παρακολουθούν τα δρώμενα μυωπικά. Τους εξάπτει την φαντασία η καθολική διαμαρτυρία για το Μνημόνιο και υποστηρίζουν ότι εάν αντέξουν οι διαδηλωτές μέχρι την ολοκλήρωση των διεργασιών για την πέμπτη δόση του πρώτου δανείου και τις αποφάσεις για το νέο δάνειο ύψους 60 δις. ευρώ, τότε θα πρέπει να υπολογίζονται ως σοβαρή πολιτική δύναμη που δεν ελέγχεται από κανένα κόμμα.
    Προσωπικά πιστεύω ότι εάν ζούσαμε σε σοβαρή χώρα και μας διοικούσαν σοβαροί πολιτικοί, θα έπρεπε να ανακαλύψουμε οι ίδιοι το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Είναι απόλυτα ορθή και συμφωνώ με την θέση Ελληνοαμερικανού επιστήμονα, ο οποίος πιστεύει ότι οι διαδηλώσεις είναι φως στο σκοτάδι που κυριαρχεί στην Ελλάδα από τον Μάϊο του 2010, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στην «αγκαλιά» της Τρόϊκας. Μέσα από τη μιζέρια και την καταχνιά που έφερε η κυβέρνηση από κοινού με το Ταμείο και την Ε.Ε., βλάστησε το τριαντάφυλλο της ελπίδας από μία νεολαία που το Μνημόνιο τείνει να εξαφανίσει. Μία ολόκληρη γενιά, που διαθέτει τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας αυτή την στιγμή, κινδυνεύει να χαθεί ή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από άλλες χώρες. Και αυτό από μόνο του αποτελεί «εγκληματική πράξη».

    Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» έχει όλα τα φόντα να ανθίσει και να κυριαρχήσει στην Ελλάδα που ταλαιπωρείται από το Μνημόνιο και τα άνευ προηγουμένου μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση. Θα αναδειχθεί σε θετικό παράγοντα εξελίξεων εάν παραμείνει ειρηνικό και συνεχίσει να καθοδηγείται από τη λογική της μή βίας και της αγάπης προς την πατρίδα. Μετά από ένα χρόνο με Μνημόνιο αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στο πλήρες αδιέξοδο, ενώ η Αντιπολίτευση, που είναι κομμένη στα δύο, φλερτάρει και με τους δανειστές και με τους «Αγανακτισμένους». Μέσα σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου σύγχυση που δημιουργούν οι πολιτικοί, ο λαός μπορεί να επιβεβαιώσει τη σοφία και το αλάνθαστό κριτήριό του, στην πιό σημαντική και κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα.

    http://www.aixmi.gr/index.php/apisteuto-aganaktismenoi-tarakounane-dnt/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/06/2011

  51. Το φάντασμα του Μνημονίου και η εθνική κυριαρχία

    Του Αντωνη Μανιτακη*

    Εχει υποστηριχθεί, εντύπως και τηλεοπτικώς σε προωινές εκπομπές, από έγκριτο και σεβαστό συνάδελφο, τον κ. Κασιμάτη -συνεπικουρούμενο από τον κ. Κατρούγκαλο- ότι η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης των ογδόντα εκατομμυρίων ευρώ, που συνοδεύεται από το Μνημόνιο, και συνήψε η Ελλάδα με τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, τον Μάιο του 2010, περιέχει όρο (άρθρο 14 παρ. 5) «παραίτησης της Ελλάδος από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας» και ότι «πρόκειται για όρο που παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές του δικαίου σε όλα τα επίπεδα: του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του εθνικού δικαίου». Επιπλέον, ότι ο όρος αυτός είναι «πρωτοφανής στις διεθνείς οικονομικές συνθήκες των σύγχρονων δημοκρατιών, παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους, απειλεί, θέτει σε κίνδυνο και προσβάλλει στον πυρήνα τους τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ίδια την κυριαρχία και την υπόσταση της χώρας» (βλ. το πλήρες κείμενο στον δικτυακό τόπο του Ομίλου «Αριστόβουλος Μάνεσης», www. constitutionalism. gr).

    Θα επιχειρήσω να δείξω με νομικά -αναγκαστικά- επιχειρήματα ότι οι ισχυρισμοί των συναδέλφων είναι αβάσιμοι και ότι οι κίνδυνοι στην κρατική μας κυριαρχία είναι ανυπόστατοι έως φανταστικοί.

    Πρώτον, η ρήτρα παραίτησης του Δημοσίου από τις αποκαλούμενες -κακώς- «ασυλίες εθνικής κυριαρχίας», δεν είναι πρωτοφανής. Πρόκειται για μια τυποποιημένη (standard) ρήτρα των διεθνών οικονομικών συναλλαγών, που απαντάται σε όλες τις συμβάσεις δανείων και εγγυήσεων στις οποίες εμπλέκεται το κράτος. Ανάλογη δέσμευση συναντάμε και στις εκδόσεις των κρατικών ομολόγων με τη βοήθεια των οποίων αντλήσαμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια και οδηγηθήκαμε στην υπερχρέωση και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Και στην περίπτωση αυτή η Ελληνική Δημοκρατία δεσμευόταν να εξοφλήσει τους κομιστές των ομολόγων χωρίς καμία αίρεση και κανένα όρο. Ωστόσο, οι δεσμεύσεις αυτές του ελληνικού κράτους απέναντι στους δανειστές του δεν έφταναν μέχρι την παραίτησή του από αρμοδιότητες κυριαρχίας. Η παραίτησή του αφορούσε τα γνωστά δικονομικά και ουσιαστικού δικαίου προνόμια ή ασυλίες που απολαμβάνει το ίδιο ως προς την περιουσία του και μόνον.

    Δεύτερον, διά του λόγου το ασφαλές και για να δείξω πόσο συνήθης είναι η παραίτηση του Δημοσίου από τα «περιουσιακά» προνόμιά του, επικαλούμαι πρόσφατη Υπουργική Απόφαση επί κυβερνήσεως Ν. Δ. (ΥΑ. 2/5121/0025/26.1.2009- ΦΕΚ 140/Β/29. 1.2009), στην οποία περιέχονται οι όροι των εγγυήσεων που παρέχονται από το Δημόσιο στις τράπεζες στο πλαίσιο της παροχής προς αυτές ρευστότητας. Στην τυποποιημένη εκεί σύμβαση εγγύησης διαβάζουμε υπό τον τίτλο «Παραίτηση από προνόμια: ο εγγυητής, δηλαδή το Δημόσιο: «α) παραιτείται από οποιοδήποτε προνόμιο που έχει ή θα αποκτήσει ο ίδιος ή οποιοδήποτε περιουσιακό του στοιχείο αναφορικά με οποιαδήποτε νομική διαδικασία που κινείται κατ’ αυτού… β) συγκατατίθεται ότι δεν θα αξιώσει ασυλία από οποιαδήποτε από τις εν λόγω νομικές διαδικασίες… και γ) συγκατατίθεται… στην αναγκαστική εκτέλεση ή εκτέλεση επί οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου του…».

    Αν συγκρίνει κανείς τις δύο ρήτρες, τη ρήτρα εγγύησης του Δημοσίου με εκείνη της δανειακής σύμβασης θα διαπιστώσει: πρώτον, ότι είναι κατά βάση νομικά πανομοιότητες, δεύτερον, ότι το επίμαχο άρθρο της δεύτερης περιέχει σαφή, σαφέστερη δεν γίνεται, εξαίρεση από την κατάσχεση ή αναγκαστική εκτέλεση των περιουσιακών εκείνων στοιχείων του Δημοσίου, τα οποία η ελληνική έννομη τάξη προστατεύει με διατάξεις του αναγκαστικού δικαίου.

    Ο εστί μεθερμηνευόμενο: στο «Μνημόνιο» η δημόσια περιουσία του Δημοσίου εξαιρείται από ενδεχόμενη υποθήκευση, κατάσχεση ή αναγκαστική εκτέλεση. Δηλαδή τα εκτός συναλλαγής πράγματα, τα πολιτιστικά μας αγαθά, όπως μνημεία ή έργα τέχνης που ανήκουν στην πολιτιστική μας κληρονομιά, τα κοινόχρηστα πράγματα, όπως ο αιγιαλός ή τα δημόσια κτίρια και γενικά ό, τι υπάγεται σε αυτό που οι Γάλλοι και οι Βέλγοι αποκαλούν domaine public, δεν υπόκειται σε υποθήκευση ή κατάσχεση. Και πάντως δεν θίγεται ούτε απειλείται από τη δανειακή σύμβαση η εθνική μας κυριαρχία, ούτε είναι δυνατόν άλλωστε να θιγεί από συμβάσεις αυτού του είδους.

    Επομένως, ας ηρεμήσουμε και ας σοβαρευτούμε. Δεν χρειάζεται να προκαλούμε, αβασάνιστα, φόβο και τρόμο με την επίκληση φανταστικών εθνικών κινδύνων στην ήδη κατατρομαγμένη και παραζαλισμένη κοινή γνώμη. Μας φτάνει η κατάθλιψη και ο τρόμος που εκτρέφουν, μήνες τώρα, δανειστές, τηλεόραση -με το αζημίωτο- ο Τύπος και τα κόμματα ιδίως της Αριστεράς εν τη πολιτική μωρία τους.

    Ας καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται να πτωχεύσουμε ούτε να εξέλθουμε από τα ευρώ, διότι θα πληγεί ανεπανόρθωτα το ίδιο και δεν το θέλουν ούτε οι εταίροι μας. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μαζί του. Καλά θα κάνουμε, ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης επί μία τριακονταετία, αντί να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας κυριαρχία κραυγάζοντας «αέρα» και κραδαίνοντας στα όργανα της Ε. Ε. ξιφολόγχη και καριοφίλι, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την «κυριαρχία μας» όχι ως ένα αυτάρεσκο, κλειστοφοβικό και επιθετικό κατασκεύασμα, αλλά ως δικτυακό κόμβο επικοινωνίας, συνεργασίας και αντιπαράθεσης με τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τους θεσμούς της.

    Αν πάλι είμαστε αντίθετοι στην ακολουθούμενη ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική της δημοσιονομικής αυστηρότητας και των μέτρων λιτότητας, ας αγωνιστούμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί πολιτικής δύναμης στην Ευρώπη για να αλλάξει και η νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Ας φροντίσουμε να συνεργαστούμε με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, που υφίστανται και αυτοί τις ίδιες οδυνηρές συνέπειες της λιτότητας και της ανεργίας, ώστε από κοινού να αντιμετωπίσουμε την κρίση και να αναζητήσουμε οικονομικές διεξόδους και προοπτικές για μια άλλη Ευρώπη, διαφορετική από αυτή που ζούμε σήμερα.

    Αλλος δρόμος και άλλη προοπτική, πιο ρεαλιστική από αυτή, δεν υπάρχει για την Ελλάδα. Αλλωστε, οι αυθόρμητες, πανευρωπαϊκές, μαζικές, ειρηνικές και ακομμάτιστες συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών στις πλατείες, αυτό μας δείχνουν: την κοινή τύχη των λαών της Ευρώπης μπροστά σε ένα μέλλον αβέβαιο και μη ορατό, αλλά πλήρως εξαρτώμενο από τη συνεργασία και συνεννόησή τους. Το ίδιο εξαρτημένες είναι και η εθνική μας επιβίωση και κυριαρχία, όσο και αν αυτό φαίνεται σχήμα οξύμωρο.

    * Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ.

    Σχόλιο από Nosferat-Omer | 12/06/2011

  52. Από την Αλλαγή στην Αγανάκτηση

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/06/2011_445589

    Του Σταθη Ν. Καλυβα*

    Στη διάρκεια της τριακονταετίας που ολοκληρώνεται τον Οκτώβριο, η χώρα έκανε τακτικές στάσεις στην πλατεία Συντάγματος. Εκστατικές λαοθάλασσες έστεφαν τους αυριανούς πρωθυπουργούς μέσα σε μια «αγωνιστική» ατμόσφαιρα, όπου συνυπήρχαν το καρναβάλι και η αποκάλυψη («Τετέλεσται!» αναφωνούσε ο φιλικός Τύπος την επομένη). Οσοι ενηλικιωθήκαμε τη δεκαετία του ʼ80, θα συνοδευόμαστε για πάντα από τον αχό του πλήθους: μπορεί να συμπυκνωθεί σε μια σειρά προσταγμάτων που μετουσιώθηκαν σε πράξη και αποτελούν έκτοτε μέρος της ιδιοσυστασίας του έθνους: η με κάθε τρόπο κατάκτηση της ατομικής ευημερίας, η (στρεβλή) διανομή του πλούτου έναντι της παραγωγής του και το συστηματικό χάιδεμα των αυτιών του πλήθους. Οι συνέπειες είναι ορατές: η μικρή και μεγάλη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, η επικράτηση του δόγματος της γενικευμένης ανομίας και ατιμωρησίας, η αναξιοκρατία και η αναγωγή στον χαμηλότερο κοινό παρανομαστή, η διάλυση της Δημόσιας Διοίκησης και άλλα τόσα γνωστά που αθροιζόμενα οδήγησαν στη χρεοκοπία.

    Δεν είναι σύμπτωση πως η τριακονταετία λήγει στο ίδιο σημείο απʼ όπου ξεκίνησε. Στο Σύνταγμα ένα πλήθος που θυμίζει σε όγκο τις κομματικές λαοθάλασσες του παρελθόντος ζητεί να καταβροχθίσει αυτούς που πρωτύτερα αναδείκνυε στην εξουσία, αφού τώρα πια αδυνατούν να διαθέσουν εκείνα που τόσα χρόνια μοίραζαν απλόχερα. Και αν οι πολιτικοί μοιάζουν να πιάστηκαν στη φάκα που οι ίδιοι έστησαν στον εαυτό τους, πολύ φοβάμαι πως ισχύει κάτι αντίστοιχο και για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Αναμφίβολα, στη ρίζα της Αγανάκτησης, όπως ακριβώς και της Αλλαγής του 1981, υπάρχουν ορισμένα απολύτως κατανοητά κίνητρα, όπως η απαίτηση ενσωμάτωσης, αντιπροσώπευσης, λογοδοσίας και κάθαρσης. Αλλά δίπλα σʼ αυτά διακρίνεται και η ασυγκράτητη ροπή προς εύκολες, παραπλανητικές και εν τέλει καταστροφικές επιλογές, όπου το φάρμακο είναι πολύ πιο επικίνδυνο από την ασθένεια. Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς ένα αίτημα όπως το «δεν πληρώνω, δε χρωστάω, δεν πουλάω»;

    Το ερώτημα είναι τι μπορεί να συνεισφέρει πολιτικά η πλατεία Συντάγματος. Η απάντηση προϋποθέτει πως προσπερνάμε τον λαϊκισμό των ούτως ή άλλως ετερόκλητων αιτημάτων. Ας μην ξεχνάμε πως πολιτική δεν χαράζουν οι πλατείες, αλλά οι πολιτικές ηγεσίες. Η ορθόδοξη οικονομική ανάλυση της κρίσης ακούγεται αμείλικτη. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι (πρόσφατο παράδειγμα ο Ντάνι Ρόντρικ), επαναλαμβάνουν πως το χρέος της Ελλάδας είναι τόσο μεγάλο που δεν είναι πλέον διαχειρίσιμο. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος υποστηρίζουν, πέρα από τη νομισματική υποτίμηση, δηλαδή την έξοδο από το ευρώ. Ισχυρίζονται πως η συνταγή του αποπληθωρισμού και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που επελέγη μέσω του Μνημονίου θα αποτύχει γιατί παράγει ύφεση και αυτή με τη σειρά της κοινωνικές ταραχές. Πρόκειται για ορθή οικονομική ανάλυση, που όμως αγνοεί, όπως συμβαίνει συνήθως ακόμη και με τους καλύτερους οικονομολόγους, την πολιτική διάσταση του ζητήματος.

    Τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα η επιλογή του ευρώ υπήρξε μια πολιτική επιλογή και η εγκατάλειψή του θα είναι πολιτικά καταστροφική, ιδίως για μας. Από την άποψη αυτή, η μόνη βασική εναλλακτική πρόταση στη χρεοκοπία και την υποτίμηση είναι το πρόγραμμα αποπληθωρισμού και μεταρρυθμίσεων που θα έπρεπε να εφαρμόζουμε. Προσφέρει μια έξοδο από τη κρίση που διαφυλάσσει την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Εννοείται πως θα απαιτήσει μεγαλύτερες και πιο μακρόχρονες θυσίες απʼ ό, τι αρχικά ισχυρίστηκε η κυβέρνηση. Τέτοια προγράμματα, όμως, εφαρμόστηκαν και πέτυχαν στην Ανατολική Ασία και πιο πρόσφατα στην Ανατολική Ευρώπη γιατί η κοινωνία ακολούθησε. Και αυτό συνέβη γιατί οι πολιτικές ηγεσίες είχαν και όραμα και σθένος. Εκεί λοιπόν βρίσκεται η θεμελιώδης προϋπόθεση επιτυχίας των προγραμμάτων αυτών και εκεί είναι και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Οι ξένοι ερμηνεύουν τις κινητοποιήσεις ως απόδειξη πως η κοινωνία αρνείται να ακολουθήσει. Ομως αγνοούν πως αυτό συμβαίνει γιατί η κυβέρνηση αδυνατεί να ηγηθεί. Εδώ ακριβώς έγκειται η πιθανή πολιτική συμβολή της πλατείας Συντάγματος.

    Οι κινητοποιήσεις επιταχύνουν τις πολιτικές εξελίξεις και οξύνουν τις εσωτερικές αντιφάσεις του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να προκύψει μια ουσιαστική εσωτερική αναδιάταξή του ή ακόμη και να οδηγηθεί σε κατάρρευση η κυβέρνηση. Δεν είναι απίθανο η εύφλεκτη ατμόσφαιρα να μεταμορφωθεί σε βίαιη κοινωνική έκρηξη. Αντίθετα, όμως, απʼ ό, τι πιστεύουν ορισμένοι, στα δημοκρατικά καθεστώτα οι κοινωνικές εκρήξεις δεν παράγουν επαναστάσεις. Αντίθετα, θα ενεργοποιήσουν τα αμυντικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που παραμένει πλούσια και στενά δεμένη με την ιδιοκτησία της. Χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος ενός οικονομικού εκτροχιασμού, θεωρώ πως και στις δύο περιπτώσεις η πολιτική αστάθεια που θα προκύψει μπορεί να οδηγήσει στην αναγκαία πολιτική λύση, που δεν είναι άλλη από μια κυβέρνηση που θα κινητοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις της χώρας και θα εφαρμόσει με επιτυχία ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα αποπληθωρισμού και μεταρρυθμίσεων, διατηρώντας τη χώρα στην Ευρωζώνη. Οπως όμως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο: η Αγανάκτηση θάβει την Αλλαγή.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/06/2011

  53. Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 14/06/2011

  54. Η πλατεία και οι άλλοι (από τη Ρήξη που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα)
    Συγγραφέας:
    Γιώργος Καραμπελιάς

    Μια θύελλα σαρώνει το μεταπολιτευτικό καθεστώς. Μια θύελλα που έχει ως άμεση αφορμή την τελεσίδικη οικονομική κρίση της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας αλλά αφορά και συμπεριλαμβάνει όλους τους τομείς της ζωής του έθνους. Δημογραφία, πολιτισμός, εθνικά θέματα, μεταναστευτικό, ένας κολασμένος χορός προβλημάτων και κρίσεων, περικυκλώνει τη σημερινή Ελλάδα και την απειλεί με καταποντισμό, διαμελισμό, αποσύνθεση.

    Επομένως το σύστημα εξουσίας βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο αδιέξοδο. Στο παρελθόν, όταν είχε καταρρεύσει η δικτατορία, και το πλήθος είχε βρεθεί και πάλι στους δρόμους, διέθετε ασφαλιστικές δικλείδες νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως οι δύο συμβολικοί αντίπαλοι–εκπρόσωποι του συστήματος, μπορούσαν να πολώσουν και να «καναλιζάρουν» τη λαϊκή αγανάκτηση. Επί πλέον το σύστημα διέθετε εφεδρείες σε πολλαπλά επίπεδα. Μια σχετικά ανθηρή οικονομία, που μπορούσε να πραγματοποιήσει παροχές. Μια γεωπολιτική συγκυρία υποχώρησης των ΗΠΑ μετά την ήττα στο Βιετνάμ και την ενίσχυση της ΕΣΣΔ, που μπορούσαν να κουκουλώνουν το γεγονός της μεγάλης εθνικής απώλειας της Κύπρου. Μια «γενιά» νέων στελεχών που αυτάρεσκα πήραν το όνομα της γενιάς του Πολυτεχνείου, έτοιμης να στελεχώσει τους αρμούς του υπό κατασκευήν νέου καθεστώτος. Διανοουμένους αναβαπτισμένους με τις δάφνες, –για ορισμένους πραγματικές– της Αντίστασης στη δικτατορία, δημοσιογράφους, που μόλις έμπαιναν στο παιγνίδι και ήταν ακόμα ικανοί –έστω και στρεβλά– να εκπροσωπούν τον κόσμο. Γι’ αυτό και το σύστημα της μεταπολίτευσης ήταν πανίσχυρο και άντεξε τόσα χρόνια. Όσοι το αντιστρατευόμασταν πραγματικά με συνέχεια και διαχρονικά, ήμασταν μια χούφτα, η πλειοψηφία των οποίων έσβησε, χάθηκε και αποστρατεύτηκε με τον ένα ή άλλο τρόπο, και έμειναν ελάχιστοι, κάτω από την χλεύη και το μίσος των καλοφαγωμένων πρώην συντρόφων τους, υποχρεωμένοι να διασχίσουν την έρημο των τριανταπέντε χρόνων, προσπαθώντας να διασώσουν εκτός από την αξιοπρέπεια τους, την πίστη τους στην πατρίδα, την ιστορία, τον λαό, την κοινωνική δικαιοσύνη.

    Όμως, το ότι η μεταπολίτευση επέζησε τόσα πολλά χρόνια, αποδεικνύεται σήμερα ως η αχίλλειος πτέρνα του συστήματος, διότι δεν ανανεώθηκε, βυθίστηκε μέσα στην «ευωχία της σαρκός» και της αρπαγής, γέρασε, απονομιμοποιήθηκε μέχρι το μεδούλι, και την ώρα της κατάρρευσης εμφανίζεται γυμνό.

    Και η σημερινή κρίση είναι σαρωτική: Το σύστημα έχει εξαντλήσει στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης όλο το πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό του κεφάλαιο. Οικονομικά, είναι υπερχρεωμένο, αναποτελεσματικό, παρασιτικό ως το μεδούλι. Τα κόμματα, με επί κεφαλής το κατ’ εξοχήν μεταπολιτευτικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, είναι νεκρά, μαζί με τον αρχηγό της μεταπολίτευσης, τον μεγάλο μάγο της απάτης, τον Ανδρέα καθώς και η Νέα Δημοκρατία και το καραμανλικό τοτέμ. Τα προηγούμενα χρόνια την ίδια τύχη είχε και η Αριστερά για να μη μιλήσουμε για τον παλιάτσο του Τηλε Άστυ. Ας θυμηθούμε μόλις πριν λίγα χρόνια τον διάττοντα αστέρα Αλέκο Αλαβάνο και την φασαρία που προκαλούσε.

    Σήμερα το σύστημα διαθέτει μόνον ωχρά ανθρωπάρια, και πρακτορίσκους της κακιάς ώρας, για να διαχειριστούν μια εκθεμελιωτική κρίση. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Σε όλο τον δυτικό κόσμο «ηγούνται» νάνοι και ανθρωπάρια. Ο δαιμόνιος άνθρωπος της Δύσης ο Στρως-Καν είχε την τύχη που γνωρίζουμε. Αν λοιπόν στο κέντρο του συστήματος κυβερνάει ένας Ομπάμα, γιατί στο παράσιτό του να μην κυβερνάει ένας Γιωργάκης;

    Οι «πνευματικοί άνθρωποι» εξωνημένοι και απονομιμοποιημένοι – ποιος σήμερα ακούει τον Διονύση Σαββόπουλο ή τον Στέλιο Ράμφο, ή ποιος έχει εμπιστοσύνη στους «πανεπιστημιακούς»; Όσο για τους δημοσιογράφους, αρκεί κανένας να ακούσει μια συζήτηση στο πρώτο καφενείο της χώρας.

    Απέναντι τους, σταδιακώς, ενισχύεται και συγκροτείται ένα νέο κοινωνικό και πιολιτικό υποκείμενο. Οι «πλατείες». Ένα κόσμος αγανακτισμένος και προδομένος από όλους τους θεσμούς και τους θεσμικούς εκπροσώπους του. Αυτός ο κόσμος για να μπορέσει να εκφραστεί έπρεπε όχι μόνο να απορρίψει το «σύστημα», αλλά και τους ίδιους τους δήθεν «αντίπαλούς» του. Αυτούς που δύο ή τρία χρόνια πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, έκαναν λίμπα τις πλατείες της χώρας και μέχρι τη Μαρφίν, τον Μάϊο του 2010, πρόσφεραν το μεγαλύτερο άλλοθι στο σύστημα για να κρατάει τον κόσμο εγκλωβισμένο στον φόβο, την κατάθλιψη και τους καναπέδες. Ούτε είναι τυχαίο που και η θεσμική και αρτηριοσκληρωτική Αριστερά, τύπου ΚΚΕ, καταγγέλλει τους αγανακτισμένους ως «απολίτικους».

    Και είναι όντως «απολίτικοι», διότι αρνούνται στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Κατά συνέπεια αποτελούν κίνδυνο. Κίνδυνο, να κατεδαφίσουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ό,τι έχτιζαν με υπομονή και επιμονή επί δεκαετίες τα αφεντικά του, τον εθνομηδενισμό, τον ατομισμό, τον ωχαδερφισμό, την υποταγή. Κίνδυνο να κάνουν και πάλι την ελληνική σημαία σύμβολο αντίστασης, στην τρόϊκα, τον νέο-οθωμανισμό, τα κοράκια των τραπεζών, την αποεθνικοποίηση – από την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας μέχρι τη μαζική λαθρομετανάστευση. Κίνδυνο να εφεύρουν και πάλι την άμεση δημοκρατία, και ν’ αρχίσουν να βάζουν τις βάσεις για ένα νέο πολιτικό σύστημα, για νέου τύπου πολιτικούς σχηματισμούς, ακόμα και για ένα ριζικά νέο Σύνταγμα. Και όλα αυτά χωρίς έλεγχο, και δικλείδες ασφαλείας.

    Έχουν κυριολεκτικά τρομοκρατηθεί. Οι τηλεοράσεις αρχίζουν πλέον να συντάσσονται δειλά-δειλά με τις «πλατείες» και τους αγανακτισμένους· φθαρμένοι τηλεπαρουσιαστές που μέχρι χθες παρουσίαζαν το μνημόνιο ως αναγκαιότητα, πανεπιστημιακοί, – όπως οι «εκσυγχρονιστές» πρυτάνεις και άλλοι πιστοί υπηρέτες της κομματοκρατίας,– θέλουν να πάρουν το τραίνο της αγανάκτησης, σε μια απελπισμένοι απόπειρα να ελέγξουν την πλατεία. Μια πλατεία, όπου επίσης κυκλοφορούν οιωνοσκόποι, καφετζούδες, Μπρανκαλεόνε και πράκτορες ποικίλλων χρωμάτων και συμφερόντων.

    Μπορεί, προς στιγμήν, κάποιοι απ’ αυτούς επειδή χαϊδεύουν τ’ αυτιά του πλήθους, να εισπράττουν ακόμα και χειροκροτήματα και να αυταπατώνται ότι μπορούν να «ελέγξουν» αυτό το πολύβουο και ανεξέλεγκτο ποτάμι της αγανάκτησης. Μάταια όμως, γιατί η κρίση είναι βαθιά και ανεπίστρεπτη και δεν παίρνει ούτε γιατροσόφια ούτε εύκολες χειραγωγήσεις. Δεν σηκώνει νέος Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε κακέκτυπά του, ούτε κλώνοι του. Κυρίως δε, γιατί αυτός ο «απολίτικος» κόσμος, που σήμερα, σε μια στιγμή της συνειδησιακής του εξέλιξης, από το ναδίρ του προβληματισμού, όπου βρισκόταν πριν μερικά χρόνια, προς μια νέα αντίληψη, μπορεί να χειροκροτήσει κάποιον δημαγωγό των πλατειών ή των τηλεοράσεων, αύριο, όταν αυτός θα επιχειρήσει να τον εξαπατήσει, θα τον καταβαραθρώσει και αυτόν. Έτσι εξ άλλου χτίζεται μια νέα συνείδηση. Μέσα από την ίδια την εμπειρία των ανθρώπων. Δοκιμάζοντας, χειροκροτώντας, απορρίπτοντας, εμπεδώνοντας νέες αλήθειες.

    Ο κόσμος γνωρίζει το ποιόν όλων αυτών των σωτήρων που νομίζουν πως τον χρησιμοποιούν, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι πλατείες που τους χρησιμοποιούν, μέχρις ότου αναδείξουν νέες ηγεσίες μέσα από τα σπλάχνα τους, ηγεσίες που δεν θα βγαίνουν από το φθαρμένο μέχρι μυελού οστέων προσωπικό της μεταπολίτευσης! Και θα τους πετάξει σα στυμμένες λεμονόκουπες, όταν και εάν δοκιμάσουν να χειραγωγήσουν αυτό το ορμητικό ρεύμα. Θα πρέπει να θυμηθούμε το προηγούμενο του παπα-Γκαπόν στη Ρωσία του 1905, όταν ένας πράκτορας της Αστυνομίας, μεταβλήθηκε, άθελά του, σε ηγέτη μιας αυθεντικής επανάστασης!

    Γι’ αυτό και το ρεύμα των αγανακτισμένων μπόρεσε συμβολικά να το εκφράσει μόνον ένας βάρδος της ρωμιοσύνης, γιατί ο λαός έχει εμπιστοσύνη στο «Άξιον Εστί» και τον «Επιτάφιο», έχει εμπιστοσύνη στις διαχρονικές αξίες της αντίστασης του ελληνισμού, που προσωποποιεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

    Μέσα από τις πλατείες λοιπόν, εμείς, όσοι μισούμε βαθιά τον κόσμο και τους εκφραστές της μεταπολίτευσης, οι λίγοι που ερχόμαστε από το παρελθόν μαζί με τους πολλούς, τον «απολίτικο» κόσμο, προχωρώντας κάθε φορά ένα βήμα, στους δικούς του ρυθμούς, για να συγκροτήσουμε τα νέα πολιτικά υποκείμενα, που θα είναι διατεθειμένα και ικανά να δώσουν τη μεγάλη μάχη για την πατρίδα, την αλήθεια, το δίκιο.

    Πηγή: http://www.ardin.gr/node/4305

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2011

  55. From: Theofilos Aiginitis

    Και δεν θάχω πια τίποτα δικό μου, ούτε ένα κομμάτι γης ν’ αγαπήσω. Δε θάμαι από κανένα τόπο. Μένει μονάχα στον ορίζοντα μια ασπρίλα ορθάνοιχτη -το μέλλον- κι όσα μας περιμένουν εκεί μέσα.

    Μιμίκα Κρανάκη «Ματαρόα» σε δυό φωνές- Σελίδες ξενιτειάς

    Το οπλιταγωγό «Ματαρόα» ξεκίνησε από τον Πειραιά τη νύχτα εκείνη του Δεκέμβρη του ’45 σκοντάφτοντας το βαρύ θαλασσινό βηματισμό του πάνω στο αναστατωμένο από το χειμώνα πέλαγος πλέοντας κατά τον Τάραντα της Σικελίας.

    Με δαπάνη του Γαλλικού ινστιτούτου -βλέπε γαλλικού κράτους- και μέριμνα του σπουδαίου φιλέλληνα μορφωτικού ακολούθου της Γαλλίας στην Αθήνα Οκτάβιου Μερλιέ (1897-1976) ναυλώθηκε αυτό το πλοίο και αποφασίστηκε αυτή η Υποτροφιάδα ενώ το άκαμπτο στρατοδικείο κι ο εμφύλιος σπαραγμός εκείνη την ώρα αποφασίζαν: ΘΑΝΑΤΟΣ ! Το γηραλέο πλοίο όμως που αναχωρούσε σιωπηλά, ο πολιτισμός της Ευρώπης και το μέλλον της Ελλάδας διάλεγαν άλλα πράγματα. Επιβάτες του πλοίου περίπου εκατόν πενήντα εκλεκτοί νέοι που θ’ ανθίσουν , θα βλαστήσουν και να δώσουν καρπούς «εις την ξένην». Μερικά από τα ονόματα των επιβατών του «Ματαρόα» (αν δεν μας θυμίζουν κάτι ευθύνεται ο φθηνός καιρός και τα ήθη του που άφησαν ρηχή τη ματιά μας ώστε να μη μπορεί να διεισδύει κάτω από τις. επιφάνειες- τις επικαλύψεις- και τα πλαστογραφημένα προσωπεία):
    Αριστομένης Προβελέγγγιος, Κωνσταντίνος Βυζάντιος, Μέμος Μακρής, Δημήτρης Χωραφάς, Νικόλαος Σβορώνος, Ελλη Αλεξίου, Μάτση Χατζηλαζάρου (Εμπειρίκου) , Εμμανουήλ Κριαράς, Κώστας Παπαϊωάννου, Κορνήλιος Καστοριάδης, Μιμίκα Κρανάκη, Κώστα Αξελός. Πίσω τους ακολουθεί λίγον καιρό μετά, κουβαλώντας μαζί του ένα ανεπούλωτο τραύμα στο πρόσωπο (μα εκείνο τη ψυχής) , ο μελλοντικός επαναστάτης της μουσικής ορθοδοξίας, ο Ιάνης Ξενάκης. ΄Εφτασε στο Παρίσι μόνος του. Οι περισσότεροι δεν γύρισαν πίσω ποτέ. Αφησαν όμως το στίγμα τους στον πολιτισμό, στις επιστήμες, στα γράμματα τη σφραγίδα τους στην Ευρώπη. Ως Ελληνες. Κρατώντας πάντοτε σφιχτά στο χέρι τους ένα σαπισμένο λεμόνι που τους άφησε για θυμητάρι η φτωχιά μάνα -Ελλάδα.

    Ένα λεμόνι που μου έστειλαν το Πάσχα απ’ την Ελλάδα μου φάνηκε τόσο ωραίο και πολύτιμο που το ακούμπησα στο νιπτήρα μου να το βλέπω κάθε μέρα μέχρι που σάπισε επί τόπου.**

    Το πλοίο αυτό φέρει μιαν απίστευτη ιστορία. Αντιγράφω από το επιλογικό σημείωμα του Γιώργου Καλπαδάκη στο βιβλίο της γλύπτριας (και επιβάτιδος του «Ματαρόα») Νέλλης Ανδρικοπούλου- Το Ταξίδι του Ματαρόα, 1945:

    Πριν από πενήντα χρόνια, αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες , ένα ιστορικό μεταγωγικό πλοίο διαλύθηκε για παλιοσίδερα λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Γλασκώβη, ενώ η καμπάνα του δόθηκε προς χρήση σε ένα σχολείο της Νέας Ζηλανδίας. Η νεοζηλανδική εταιρεία Shaw Savill & Albion το είχε ναυλώσει το 1926 από τη σκωτσέζικη Aberbeen Line, ενώ έξι χρόνια αργότερα το αγόρασε , μετονομάζοντας το από «Διογένης» σε «Ματαρόα». Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου το πλοίο μετέφερε χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες στη Βόρειο Ιρλανδία για την προετοιμασία της απόβασης στη Νορμανδία, ενώ μετά τον πόλεμο μετέφερε στην Παλαιστίνη εκατοντάδες Εβραίους που επέζησαν του Ολοκαυτώματος. Αρχιλογιστής του «Ματαρόα» δεν ήταν άλλος από τον διασωθέντα πλωτάρχη του Τιτανικού, Χέρμπερτ Πίτμαν, τον οποίο μέχρι το τέλος της ζωής του τον στοίχειωνε η σκέψη ότι θα μπορούσε να είχε σώσει κι άλλους επιβάτες μετά τη βύθιση του μυθικού υπερωκεανίου.

    Ο «Στόλος της Ελευθερίας» δέχεται ανοικτά στη θάλασσα ένοπλη επίθεση από τον Ισραηλινό στρατό στις 31 Μαΐου του 2010. Οι σύγχρονοι ταγοί του Ισραήλ βλέπουν στενόμυαλα. Μέσα στη νύχτα που τους τυλίγει είναι φυσικό να μην μπορούν να διακρίνουν καθαρά. Ας δεχθούμε πως παράνομα (ναι!) ο στόλος αυτός διέσχισε τις θάλασσες ώστε να φτάσει στην αποκλεισμένη (με ποιό δικαίωμα;) Παλαιστινιακή Γάζα. Οι Ισραηλινοί δεν αναγνωρίζουν υπόσταση σ’ αυτό το κράτος και το κρατούν σε αποκλεισμό. Δεν ανέχονται πολύν καιρό τώρα κανέναν να τους υποδείξει πως θα χειριστούν («ιδιωτικά».) αυτήν την (τόσο παγκόσμια) υπόθεση.
    Γυρίζοντας τον χρόνο όμως πενήντα χρόνια πίσω θα δούμε νύχτα το «Ματαρόα» πάλι να ξεφορτώνει στην ίδια (πάλι) ακτογραμμή τους εποίκους του νεοϊδρυθέντος κράτους του Ισραήλ που αποφασίστηκε κάτω από την πίεση της παγκόσμιας κατακραυγής για το Ολοκαύτωμα.
    Μπορεί κανείς να μην βρίσκει εδώ αναλογίες. Κι όμως το αίτημα σε όλα τα ταξίδια του «Ματαρόα» ήταν η ελευθερία. Η απελπισμένη αναζήτησή της. Αυτή που αποκτιέται με αγώνα και με δαγκωμένα χείλια. Με πείσμα και επιμονή. Τι σημασία έχει αν το καράβι που αιματοκυλίστηκε τώρα λεγόταν Mavi- Μarmara; Στη δική μου ματιά οι Ισραηλινοί κατέσφαζαν το ίδιο το παρελθόν τους πάνω στο κατάστρωμα. Αυτοκτονούσαν. Τους πατεράδες, την μνήμη των παππούδων τους δολοφονούσαν. Που ακόμα με το αστέρι του Δαβίδ κεντημένο στο μπράτσο και τον ανεξίτηλο αριθμό του Αουσβιτς τραβούσαν μεσονυχτίς κατά την Παλαιστίνη στη γη των προγόνων ν’ ακουμπήσουν τη βαριά τους ιστορία.
    Να ξαναρχίσουν ζωή μετά από τόσο θάνατο.
    Το σύγχρονο Ισραήλ δεν επιτρέπει με καθ’ όλα φασιστικό και αλαζονικό τρόπο στους άλλους να διατηρούν το δικαίωμα (κι αυτό ακόμα) της ύπαρξης. Μη παρέχοντας τους μήτε γη και ύδωρ. Μην αφήνοντάς τους αναπνοή.

    Το σύγχρονο ελληνικό κράτος -θέλοντας και μη- τούτες τις μέρες καταρτίζει και πάλι τις λίστες του μεγάλου φευγιού που θα γεμίσει και πάλι τ’ αμπάρια του «Ματαρόα». Σιωπηλά, με βουβά μοιρολόγια, χωρίς όμως υστερίες -καθώς πνιγμένη στην ενοχή- η χώρα αποχαιρετά τον ανθό της. Η ίδια χώρα που ανακάλυψε τα «τάγματα ημιονηγών» για να πετάξει νεκρούς στις λάσπες της Αλβανίας ποιητές σαν το Γιώργο Σαραντάρη κι όλο τον ανήσυχο αφρό της γενιάς του ’30 , του ’40 και του ’50..
    Σήμερα πενθηφορούσα, συντετριμμένη κάτω από το βάρος των αμαρτιών σαράντα και πλέον χρόνων η Ελλάδα αποχαιρετά και πάλι τα παιδιά της .

    Και δεν είναι σε θέση να τους βάλει στο χέρι για το φευγιό και την ανάμνηση μήτε ένα λεμόνι. Αυτά που πουλιούνται «στις λαϊκές» εξάλλου δεν είναι πια της Αμφισας ή της Κορίνθου. Είναι Αργεντινής προ πολλού.

    Το ταξίδι λοιπόν του «Ματαρόα» δεν τέλειωσε ποτέ. Συνεχίζεται.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2011

  56. Ο κόσμος γνωρίζει το ποιόν όλων αυτών των σωτήρων που νομίζουν πως τον χρησιμοποιούν, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι πλατείες που τους χρησιμοποιούν, μέχρις ότου αναδείξουν νέες ηγεσίες μέσα από τα σπλάχνα τους, ηγεσίες που δεν θα βγαίνουν από το φθαρμένο μέχρι μυελού οστέων προσωπικό της μεταπολίτευσης! Και θα τους πετάξει σα στυμμένες λεμονόκουπες, όταν και εάν δοκιμάσουν να χειραγωγήσουν αυτό το ορμητικό ρεύμα. Θα πρέπει να θυμηθούμε το προηγούμενο του παπα-Γκαπόν στη Ρωσία του 1905, όταν ένας πράκτορας της Αστυνομίας, μεταβλήθηκε, άθελά του, σε ηγέτη μιας αυθεντικής επανάστασης!

    Γι’ αυτό και το ρεύμα των αγανακτισμένων μπόρεσε συμβολικά να το εκφράσει μόνον ένας βάρδος της ρωμιοσύνης, γιατί ο λαός έχει εμπιστοσύνη στο «Άξιον Εστί» και τον «Επιτάφιο», έχει εμπιστοσύνη στις διαχρονικές αξίες της αντίστασης του ελληνισμού, που προσωποποιεί ο Μίκης Θεοδωράκης. »»

    ——————————————–
    ετσι εξηγουνται πολλά… κατανοητον

    Σχόλιο από ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ | 14/06/2011

  57. «ετσι εξηγουνται πολλά… κατανοητον’

    Πάρα πολλά θα πρόσθετα. Κάποιι λιγουρεύονται για τον εαυτό τους από τώρα τη θέση του χαλίφη.

    Σχόλιο από Κυνικός | 14/06/2011

  58. μαλλον του Βεζυρη (Ιζνοιγκουντ) Για χαλιφη ονειρευοται τον Μικη

    Σχόλιο από ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ | 14/06/2011

  59. Ως γνωστόν η Ελλάδα δεν είναι χαλιφάτο…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2011

  60. @61 Λάθος κ. Νοσφεράτε. Παρότι το έργο του Μίκη είναι αθάνατο εν τούτοις ο ίδιος κάποια στιγμή θα φτάσει στο βιολογικό του τέλος. Και τότε ποιός θα τον διαδεχτεί; Ή μάλλον καλύτερα: Ποιός θα ήθελα να τον κληρονομήσει πολιτικά;

    Σχόλιο από Κυνικός | 14/06/2011

  61. Και τότε ποιός θα τον διαδεχτεί; Ή μάλλον καλύτερα: Ποιός θα ήθελα να τον κληρονομήσει πολιτικά;
    xmm.. θες να σου πώ;

    Σχόλιο από ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ | 15/06/2011

  62. Πες πρώτα το ποιος θα ήθελες εσύ.

    Και μετά πες ποιος νομίζεις ότι θα ήθελε.

    Σχόλιο από Κυνικός | 15/06/2011

  63. Προφητικός διαλογος …
    ( προς το παρόν παιζουν .Σερ Μαρκεζινης ,Παπαδήμας )
    απο κει και πέρα το πιος θα ηθελα εγώ η εμεις ο Λαος ΔΕΝ εχει πια σημασια ..Το παιχνιδι παιχτηκε .. Οι αναγκαιες καραμπολες γινανε , οι πόντοι μπηκανε και οι Χρησιμοι Ηλθιοι χρησιμοποιησθηκαν οπως παντα

    Σχόλιο από ΝοΣΦΕΡΑΤΟΣ | 15/06/2011

  64. Ευρισκόμενη στην Ελλάδα τούτες τις δύσκολες ώρες, συναισθάνομαι πλήρως την αγανάκτηση των συμπατριωτών μας για τα άγρια μέτρα που η Τρόικα επιβάλλει. Ενώνω μαζί τους τη φωνή μου για τα τραγικά σφάλματα που έφεραν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ενώνω μαζί τους τη φωνή μου στην αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών μας.

    Ενώνω, όμως, τη φωνή μου και με όλους εκείνους τους εχέφρονες που αν και δυσαρεστημένοι, δεν παύουν να ζητούν να επικρατήσουν τούτη την κρίσιμη ώρα η σύνεση και η ψυχραιμία. Ναι στη διαμαρτυρία. Όχι στις ακρότητες. Εκείνο που προέχει είναι το συμφέρον της Πατρίδας και η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

    Απευθύνω έκκληση προς κάθε κατεύθυνση για σύνεση και ψυχραιμία. Ενωμένοι όλοι οι Έλληνες θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Θα δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Θα επιβάλουμε τη φωνή της λογικής στους συμμάχους και εταίρους μας.

    Η Ομογένεια σε ολόκληρο τον κόσμο παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα. Πιστεύει στην αστείρευτη δύναμη του Ελληνισμού. Στην σωφροσύνη και την αυτοσυγκράτηση των Ελλήνων. Συμπαρίσταται στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Καλεί την πολιτική ηγεσία και τους βουλευτές έστω και τώρα να αρθούν στο ύψος των κρισίμων περιστάσεων και από εκεί, να αγωνιστούν για την ελευθερία και την ευημερία του ελληνικού λαού.

    Δρ.Όλγα Σαραντοπούλου
    Γραμματέας Παγκοσμίου Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού

    ————————-

    Situated in Greece at this difficult time I feel the full anger of our compatriots to the wild measures that the Troika imposes. I add my voice to theirs regarding the tragic mistakes that brought the country to the brink of bankruptcy.

    I add my voice to their concern for the future of οur children. But I also join my voice with all the sane, though unhappy they are unceasing in seeking and maintaining wisdom and composure at this critical time.
    Yes, to protests. No to extremism. What matters are the interests of the homeland and the protection of human life.

    I urge and appeal in each direction for prudence and calm. United, all Hellenes will overcome these difficulties. We will create a better future for our children. We will require the voice of reason in our allies and partners.

    Hellenes around the world follow these unfolding events with bated breath. They do believe in the unstoppable power of Hellenism. They believe in the wisdom and restraint of the Greeks. They are reaching out to the tested Greek citizens. They call on the political leadership and the members of the Parliament, even now to be lifted, at last, to the height of the relevant circumstances and from there, to fight for the freedom and the prosperity of the Greek people.

    Dr.Olga Sarantopoulos
    Secretary of the World Council of Hellenes Abroad

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 15/06/2011

  65. Έκκληση διανοουμένων – καλλιτεχνών
    ενάντια στα Μνημόνια και τα Προγράμματα Λιτότητας

    Ονειρευόμαστε μια άλλη κοινωνία, με ανθρώπους που θα είναι περήφανοι για την εργασία και τη ζωή τους. Μια άλλη κοινωνία δημοκρατίας και αλληλεγγύης , όπου το πολύτιμο αγαθό του χρόνου θα προσφέρεται σε όλους, για να απολαμβάνουν τους καρπούς του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι άνθρωποι δεν είναι απόβλητα για να στοιβάζονται στις χωματερές της ανεργίας ούτε μηχανές για να εξοφλούν τα χρέη των ολίγων.

    Παρεμβαίνουμε δημόσια για να απαιτήσουμε να μπει τέρμα στην ιδεολογική τρομοκρατία, τα συνεχή εκβιαστικά διλλήματα που καταλήγουν να ζητούν την ανοχή, την συναίνεσή και την υποταγή μας στα νέα δεινά που ετοιμάζουν κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.
    Ενώνουμε τη φωνή μας με την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που συνθλίβεται από τα Μνημόνια αλλά και αγωνίζεται, γεμίζοντας τις πλατείες και λέμε: Δεν τα φάγαμε μαζί! Αυτοί τα έφαγαν, αυτοί υπέγραψαν τα παράνομα δάνεια, αυτοί θα λογοδοτήσουν.
    Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα πηγαίνει όπισθεν ολοταχώς, ψεύδεται μέσα στην αποδεδειγμένη ενδοτικότητα του. Οδηγεί τη χώρα σε προσχεδιασμένο αδιέξοδο με συνέπειες μη αναστρέψιμες και χωρίς νομιμοποίηση εκποιεί τον δημόσιο πλούτο και τον πολιτισμό.
    Ο κόσμος όμως δεν αντέχει άλλο και έχει αποφασίσει να αψηφήσει νουθεσίες και οδηγίες που τον αιχμαλωτίζουν σε άκαρπη αναμονή.
    Ξέρει ότι ο δικομματισμός ξόφλησε και ζητάει έλεγχο του χρέους.
    Η χώρα δεν είναι τα ντουβάρια, οι δρόμοι και η ξεραμένη γη, είναι οι άνθρωποι που εγκαταλείπονται, οι νέοι που ρίχνονται στην απελπισία της ανεργίας, η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία που καταργούνται.
    Ο κόσμος αρνείται να υποθηκεύσει το μέλλον του σε όποιον το ορέγεται. Απαιτεί έξοδο από το Μνημόνιο.
    Στην Ελλάδα και αλλού αναδύεται ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης, που θα διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό ήθος, δημοκρατικό, αυτοκριτικό, ευέλικτο.
    Οι εξεγέρσεις και οι μαζικές κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο, από την πλατεία Ταχρίρ μέχρι την Πουέρτα δελ Σολ, δείχνουν ότι κάτι νέο γεννιέται. Μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια συμμαχία των λαών, ένας βαθύς κοινωνικός ριζοσπαστισμός, που μπορεί να ανατρέψει το νεοφιλελεύθερο εφιάλτη και την ισοπέδωση της ζωής μας, γίνεται για πρώτη φορά ορατός.
    Μπορούμε να κερδίσουμε τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις τους και την απάνθρωπη ειρήνη τους.

    Ως μέρος του μετώπου αντίστασης, ρήξης και ελπίδας που γεννιέται στους δημόσιους χώρους, τις πλατείες, τους δρόμους και τους τόπους δουλειάς μέσα στη φρίκη ενός καπιταλισμού που σαπίζει τρώγοντας ανθρώπους, δηλώνουμε το παρόν μας σε όλες τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τις συνελεύσεις και τονίζουμε:

    ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

    Υπογραφές

    Αθανασάκης Νίκος, κιθαριστής, συνθέτης.
    Ανδρεάδης Γιάγκος , πανεπιστημιακός
    Αντωνίου Περικλής, φωτογράφος
    Ασημακόπουλος Γιάννης, εικαστικός
    Αστρινάκη Ράνια , πανεπιστημιακός
    Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας
    Βάος Αντώνης, ιστορικός
    Βασιλακάκης Βασίλης, εικαστικός
    Βατικιώτης Λεωνίδας , πανεπιστημιακός
    Βενετόπουλος Μπάμπης εικαστικός
    Βέττα Καλλιόπη, τραγουδίστρια
    Βούλγαρης Παντελής, σκηνοθέτης
    Γέρου Κάτια, ηθοποιός
    Γκρους Τάσος, μουσικοσυνθέτης
    Δημητρίου Αλίντα, σκηνοθέτρια
    Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος
    Δημητρούκα Αγαθή , συγγραφέας
    Διαμαντίδης Κώστας, συγγραφέας
    Δούκα Μάρω , συγγραφέας
    Ζαφειροπούλου Λίντα, μουσική παραγωγός
    Ζιόβας Γιώργος, ηθοποιός, ποιητής
    Ζουλιάτης Κώστας, μουσικός
    Ζουρούδης Δημήτρης, εικαστικός
    Ιωαννίδου Αλεξάνδρα, σλαβολόγος
    Ιωάννου Γιάννης, μουσικοσυνθέτης
    Καζαντζάκη Λήδα , τεχνοκριτικός
    Καλαϊτζής Γιάννης, εικαστικός
    Καπαρουδάκης Αποστόλης, δημοσιογράφος
    Καπελώνης Κωστής, σκηνοθέτης- ηθοποιός
    Καραμπέτη Καριοφιλιά, ηθοποιός
    Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος
    Κασίτας Αντώνης, εικονολήπτης
    Καρυστιάνη Ιωάννα , συγγραφέας
    Κατζουράκης Δημήτρης, αρχιτέκτων
    Κατζουράκης Κυριάκος, εικαστικός
    Κιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος
    Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος
    Κοροβέσης Περικλής, συγγραφέας
    Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός
    Κουλλιά Καίτη, τραγουδίστρια
    Κούνδουρος Δημήτρης, συγγραφέας
    Κούνδουρος Νίκος, σκηνοθέτης
    Κουτσούμπα Δέσποινα, αρχαιολόγος
    Κοψίνη Χριστίνα, δημοσιογράφος
    Κρεμμύδας Κώστας, ποιητής
    Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος, συγγραφέας
    Κωνσταντόπουλος Θοδωρής, σκηνοθέτης
    Λουπάκη Ευγενία, δημοσιογράφος
    Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός
    Μανιάτης Γιάννης-Ιόλαος, επιμελητής εκδόσεων
    Μαρκέτος Σπύρος, πανεπιστημιακός
    Ματζίρη Σωτηρία, κριτικός
    Μαυρολέων Άννα, πανεπιστημιακός
    Μορταράκος Κυριάκος, εικαστικός
    Μοσχοχωρίτου Όλγα, κριτικός θεάτρου, συγγραφέας
    Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός
    Πάντος- Κίκκος Στέφανος, αρχιτέκτων
    Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός
    Παπαδόπουλος Μάνος, σκηνοθέτης
    Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος
    Παπαχρήστος Δημήτρης, συγγραφέας
    Πολέντας Μανώλης, δημοσιογράφος
    Πολίτη Τζίνα, πανεπιστημιακός
    Πολίτης Νίκος, σκηνογράφος,
    Πουλοπούλου Κορνηλία , πανεπιστημιακός
    Ρηγοπούλου Πέπη, πανεπιστημιακός
    Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός
    Σαγιάς Γιώργος, πανεπιστημιακός
    Σαρλή Ευφροσύνη, εκπαιδευτικός
    Σαχίνη Αγγελική, ιστορικός τέχνης
    Σαχίνης Ξενής, εικαστικός
    Σιατερλή Βέρα, εικαστικός
    Σιατερλή Δήμητρα , εικαστικός
    Σεβαστάκης Δημήτρης, ζωγράφος, πανεπιστημιακός
    Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος
    Σκαρέντζος Νίκος, σκηνοθέτης
    Σκλάβος Δημήτρης, σκηνοθέτης
    Σούσης Ισαάκ, στιχουργός, ποιητής
    Σπύρου Δημήτρης, σκηνοθέτης
    Σταυρόπουλος Στάθης, δημοσιογράφος-σκιτσογράφος
    Στεφανίδης Μάνος, ιστορικός τέχνης
    Τακάκη Καλλιόπη, ηθοποιός
    Τουλιάτος Νίκος, μουσικός
    Τριανταφύλλου Μαρώ, συγγραφέας
    Τσακνής Διονύσης, μουσικοσυνθέτης
    Τσιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος
    Φουρίκης Χρήστος, ζωγράφος
    Φραντζής Παναγιώτης, δημοσιογράφος
    Χαραλάμπους Πάνος, εικαστικός, πανεπιστημιακός
    Χαρβαλιάς Γιώργος, εικαστικός,πανεπιστημιακός
    Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 16/06/2011

  66. ΣΤΑΙΝΓΚΑΡΝΤ: Κύριε Παπανδρέου σταματήστε τώρα αυτό που κάνετε, ΖΗΤΕΙΣΤΕ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

    Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

    H Handelsblatt είναι η σημαντικότερη οικονομική εφημερίδα της ηπειρωτικής Ευρώπης, η παλιότερη, μεγαλύτερη και εγκυρότερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας. Εκδίδεται στο Ντίσελντορφ, βιομηχανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Τη διευθύνει ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ, οικονομολόγος, πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας πολλών best-sellers. Φιλέλλην και πεπεισμένος ευρωπαϊστής, μας μίλησε για το ελληνικό/ευρωπαϊκό ζήτημα.

    Ερ. Πως βλέπετε τη νέα συμφωνία Ελλάδας-ΕΕ. Θα δουλέψει;

    Απ. Όχι. Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο. Δεν βοηθάει. Χρειαζόμαστε πραγματική λύση. Δεν είναι πολύ σοφό να καταπολεμάς κρίση χρέους με τεράστια νέα χρέη.

    Ερ. Η εναλλακτική;

    Απ. Αναδιάρθρωση. Διαπραγμάτευση για ανακούφιση από το χρέος. Λες σε όσους πήραν ρίσκο, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, ελάτε να βρούμε λύση, για να αποσπάσει κάτι η Ελλάδα. Χρειάζεστε αέρα να αναπνεύσετε. Προσθέτοντας χρέος σε μια ήδη υπερχρεωμένη Ελλάδα θα έχεις βαθύτερη κρίση, αύξηση χρέους, διάλυση του ηθικού.

    Ερ. Μα σχεδόν όλοι λένε ότι μία είναι η λύση: λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, πλήρης αποπληρωμή…

    Απ. Λάθος. Τι μάθαμε από την ιστορία; Ο Σακς και τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα να συνεφέρουν την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Ο Σακς αποκήρυξε τη συνταγή του! Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι δεν έχει νόημα να κόβεις δαπάνες και να αυξάνεις φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην Ανατολή. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα. Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνουμε στην Ελλάδα.

    Ερ. Οι αντίπαλοι της αναδιάρθρωσης λένε ότι αντιπροσωπεύει συστημική απειλή για τις τράπεζες.

    Απ. Οι τραπεζίτες μας, περιλαμβανομένης της Ντώυτσε Μπανκ, μου λένε ότι έχουν ενσωματώσει στους ισολογισμούς ένα κούρεμα π.χ. 30%. Το περιμένουν κι αν δεν το κάνετε οι χρηματαγορές και οι ιδιώτες επενδυτές δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να αναπτυχθεί. Τώρα, οι χρηματαγορές είναι κλειστές για σας, αν δεν πληρώσετε 25%. Για να βγεις από την παγίδα πρέπει να αναδιαρθρώσεις. Οι τράπεζες είναι έτοιμες.

    Ερ. Άλλες τράπεζες μπορεί να μην είναι έτοιμες, υπάρχουν και τα CDS.

    Aπ. Αυτά τα λένε όσοι θέλουν να τα φορτώσουν όλα στους φορολογούμενους. Σε τελική ανάλυση είναι πολιτική απόφαση. Δεν μπορούν όσοι πήραν ρίσκο να φορτώσουν το κόστος στις κοινωνίες. Πρέπει να τιμωρηθούν.

    Ερ. Λένε ότι οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να χρεοκοπήσουν. Τα κράτη και οι κοινωνίες;

    Απ. Κάποιος θα πληρώσει το λογαριασμό. Και θα έρθει, και ο οικονομικός και ο πολιτικός, που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος για την ΕΕ. Οι Γερμανοί είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για βοήθεια. Αλλά δεν είναι βοήθεια. Τα δισεκατομμύρια δεν πάνε στην Ελλάδα, πάνε στις τράπεζες. Επιδεινώνεται η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας και ο προϋπολογισμός. Πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση.

    Ερ. Αν σας ρωτούσε, τι θα συμβουλεύατε τον κ. Παπανδρέου;

    Απ. Πρώτο, να σταματήσει να κάνει βαθύτερη την κρίση χρέους με νέο χρέος. Να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους επενδυτές, κράτη και ιδιώτες. Να προσέξει ταυτόχρονα τις τράπεζές του, να μην υπάρξει πανικός με τις καταθέσεις. Δεύτερο, να βάλει στο τραπέζι ένα πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης, που θα επιτρέψει να έρθει νέο δημόσιο και ιδιωτικό χρήμα, όχι για να πληρωθεί το χρέος, αλλά για νέες υποδομές και επενδύσεις. Το πραγματικό πρόβλημά σας είναι η μεγάλη αδυναμία της οικονομίας να ανταγωνισθεί στις εξαγωγές. Η γερμανική οικονομία εξάγει τρία δις καθημερινά, η ελληνική πενήντα εκατομμύρια. Είναι πολύ μεγάλο χάσμα. Χρειάζεται πρόγραμμα ανάκαμψης και ανάπτυξης. Τρίτο, να κινητοποιήσει τους ανθρώπους. Τώρα τους ρίχνει, κόβοντας δαπάνες, αυξάνοντας φόρους. Πρέπει να εμπνεύσει τη χώρα, να αναγνωρίσει τις αποτυχίες του παρελθόντος, την ανάγκη για σταμάτημα των υπερδαπανών και επιστροφή στη δουλειά, να σας κινητοποιήσει. Είναι πολύ σημαντικό.

    Ερ. Μα έχει διαπραγματευτικά όπλα;

    Απ. Έχει. Όλοι ενδιαφέρονται για το μέλλον της Ευρώπης. Κάνουμε ιστορία τώρα. Γεννιούνται οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είμαστε τμήμα της διαδικασίας, βλέπουμε τη γέννηση ενός κράτους, μας τρομάζει, είναι δύσκολη, περίπλοκη. Αλλά πιστεύω ότι θα γεννηθεί στο τέλος αυτής της διαδικασίας που άρχισε στο τέλος του Πολέμου. Οι κρίσεις είναι μέρος της διαδικασίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι η κύρια αξία μας. Όλοι ξέρουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια κρίση χρέους. Η Ελλάδα κρατάει το μέλλον όλου του ευρωπαϊκού σχεδίου.

    Ερ. Ζητάτε ευρωπαϊκό «New Deal»;

    Απ. Θα ’λεγα περισσότερο σχέδιο Μάρσαλ ή το πρόγραμμα για την Ανατολική Γερμανία.

    Ερ. Είναι ασύμβατο με τη δομή του Μάαστριχτ

    Απ. Η δομή αυτή έχει ήδη καταστραφεί. Το πρώτο κράτος που δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τη συνθήκη ήταν η Γερμανία. Στην ύφεση του ’90 δεν εφαρμόσαμε το 3% των ελλειμμάτων. Το Μάαστριχτ είναι ένα κομμάτι χαρτί, Πρέπει να το προσαρμόσουμε. Συμφωνώ με την πρόταση Τρισέ για Υπουργείο Οικονομικών. Πάει στη σωστή κατεύθυνση. Θα επαναφέρει και την εμπιστοσύνη στη Νότιο Ευρώπη.

    Ερ. Υπάρχουν στην Ευρώπη πολιτικοί να πάρουν μέτρα εις βάρος των τραπεζών;

    Απ. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μας έστειλε ένα καθαρό μήνυμα ανεβάζοντας πάνω από 20% το επιτόκιο της Ελλάδας. Το φανάρι είναι κόκκινο, πολύ κόκκινο. Μας λένε «σταματήστε αυτό που κάνετε τώρα». Το δεύτερο σήμα που μου έρχεται από ιδιώτες επενδυτές είναι «ας καθίσουμε να βρούμε λύση». Οι χρηματαγορές είναι το μόνο ανθρώπινο σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για το μέλλον. Χρειαζόμαστε νέο ξεκίνημα. Δώσαμε πίστωση 110 δις στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία δώσαμε 160 δις κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Μπορεί να γίνει. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

    Ερ. Γιατί Γαλλία και Γερμανία δεν σταμάτησαν τις επιθέσεις των αγορών στην Ελλάδα το 2009-10.

    Aπ. Αυτή είναι η μία πλευρά. Αλλά οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πηγαίνουν μια χαρά. Παράγουμε πολύ πλούτο. Υπάρχει πρόβλημα προϋπολογισμού σε μια-δυο χώρες; Ας αναδιαρθρώσουμε το χρέος και ας φτιάξουμε προγράμματα επιστροφής στην ευημερία.

    Ερ. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί παίρνουν υπόψη τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα;

    Απ. Δεν είμαι σίγουρος. Παίρνουν υπόψη τους την πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης στις δικές τους χώρες. Μιλούσα τις προάλλες με τον Υφυπουργό Οικονομικών του Σόιμπλε, έχουν την ελληνική κοινωνική κατάσταση στο ραντάρ, κυρίως όμως φοβούνται ένα εθνικό «ξέσπασμα» των Γερμανών. Υπάρχει πιθανότητα κοινωνικής έκρηξης. Γι’ αυτό λέω να σταματήσουμε να ρίχνουμε κάτω την Ελλάδα.

    Σέβομαι το πρόσωπο και την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Είναι ήρωας. Πλησιάζει όμως σε σημείο που πρέπει να σκεφτεί πολύ. Χρειαζόμαστε κάποιον τώρα να αλλάξει το παιχνίδι. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να βρει μια έξοδο από την παγίδα. Δεν θα προέλθει από τη Γερμανία ή τη Γαλλία. Γνωρίζω και σέβομαι τον κ. Παπανδρέου, έχει δώσει το λόγο του στον χρηματοπιστωτικό τομέα ότι δεν θα υπάρξει αναδιάρθρωση και κούρεμα, αλλά πρέπει να στείλει τώρα το αρχικό πολιτικό μήνυμα. Κάναμε λάθος τον περασμένο ενάμισι χρόνο. Πρέπει να βρούμε λύση, νέο δρόμο. Η πολιτική και στρατηγική κίνηση πρέπει να ρθει από τον ίδιο και το γραφείο του τώρα. Αν εκείνος δεν ζητήσει αναδιάρθρωση δεν μπορεί να την κάνει η Αγκελα Μέρκελ. Πρέπει να υποστηρίξει την ιδέα ενός προγράμματος ανάκαμψης, να πει για σταθείτε ένα λεπτό, είμαστε περήφανοι άνθρωποι, περήφανοι για ότι κάναμε μεταπολεμικά, γυρίσαμε στη δημοκρατία, μπήκαμε στην ΕΕ, προσπαθήσαμε σκληρά, ίσως όχι αρκετά, αλλά προσπαθήσαμε να ικανοποιήσουμε το Μάαστριχτ, αλλά πρέπει να βρούμε μια διέξοδο τώρα. Πρέπει να κινητοποιήσει όχι μόνο το λαό του, αλλά και τη διεθνή κοινότητα, ότι αξίζει να γίνει ακόμα μια επένδυση, όχι μόνο στο τραπεζικό σύστημα, σε ανθρώπους, σε σχέδια, σε ιδέες, νέες τεχνολογίες και υποδομές. Αναπτύξαμε μεταπολεμικά την Ευρώπη, ε, δεν είναι μεγάλο πρόβλημα η Ελλάδα! Ο Παπανδρέου είναι στη θέση του οδηγού για αυτή τη στρατηγική κίνηση. Είναι αρκετά έξυπνος για να το αντιληφθεί. Ίσως χρειάζεται χρόνο, ίσως του είναι δύσκολο, γιατί έχει δώσει το λόγο του. Μπορεί στο τέλος της διαδικασίας να μην είναι αυτός που θα περπατήσει στο νέο δρόμο. Πρέπει να κάνει όμως τώρα την κίνηση, ακόμα κι αν χρειαστεί τελικά κάποιος άλλος στη θέση του οδηγού.

    Και χρειάζεστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε λύση. Η λύση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Πρέπει οι άνθρωποι να γυρίσουν σε παραγωγική δουλειά, σε ανάπτυξη. Τα κίνητρα δεν είναι μικρό, είναι μεγάλο τμήμα της λύσης. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, με όλο τον σεβασμό μου, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.

    Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφήρμοσαν το σχέδιο Μοργκεντάου για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας. Αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα, ακόμα κι αν κανείς δεν έχει την πρόθεση. Προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τους Έλληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στη δουλειά. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο Μοργκεντάου στο σχέδιο Μάρσαλ. Εμείς πρέπει να πάμε από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά.

    Ερ. Το ’καναν γιατί φοβήθηκαν τον κομμουνισμό.

    Απ. Και τώρα υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης (implosion) της Ευρώπης. Με την Ινδία και την Κίνα απέναντι, θα πάμε στα έθνη-κράτη; Ταΐζουμε ένα εθνικιστικό θηρίο που είναι ο εχθρός της ευρωπαϊκής ιδέας.

    Konstantakopoulos.blogspot.com

    Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 11.6.2011

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/06/2011

  67. «Καίει» η οικονομία Ελλάδα και Κύπρο

    Του Μιχάλη Ιγνατίου,mignatiou@aol.com

    Οσο διαρκούσε η προεκλογική εκστρατεία στην Τουρκία, ειλικρινά δεν ανησυχούσα για το Αιγαίο και το Κυπριακό. Βέβαια οι προκλήσεις δεν είχαν σταματήσει και οι παραβιάσεις ήταν στην ημερησία διάταξη. Ομως γνωρίζαμε όλοι, ότι ο Ταγίπ Ερντογάν και οι συνεργάτες του είχαν αφιερωθεί στον εκλογικό αγώνα για να επιτύχουν την απόλυτη πλειοψηφία. Στόχευαν (και στοχεύουν φαντάζομαι) να αλλάξουν το τουρκικό Σύνταγμα και να το «ράψουν» στα μέτρα τους για να επιβάλουν και επίσημα τον φανατικό ισλαμισμό, που διακρίνει τους ίδιους και το κόμμα του. Τώρα που ολοκληρώθηκε η εκλογική διαδικασία μέσα από την οποία αναδείχθηκε σε σουλτάνο ο Ταγίπ Ερντογάν, ανησυχώ. Ο λόγος της ανησυχίας οφείλεται στο γεγονός ότι θυμήθηκα πως οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης, μας είχαν ανακοινώσει και μάλιστα πολλές φορές- πως μετά τις εκλογές ανέμεναν πρωτοβουλίες του Τούρκου πρωθυπουργού που θα αφορούσαν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και φυσικά το ανύπαρκτο θέμα της Θράκης, που μπήκε στην ημερησία διάταξη λόγω της βλακώδους συμπεριφοράς των αρμοδίων της εξωτερικής πολιτικής από το 1996 μέχρι πρόσφατα.

    Τρέμω με την ιδέα και μόνο ότι ο Ερντογάν θα ανακοινώσει ένα πρωί πως θα καταθέσει στο τραπέζι αυτή την περιβόητη πρότασή του για διευθέτηση όλων των διαφορών – έτσι ονομάζει τις προκλητικές ενέργειες της χώρας του. Διότι στο Αιγαίο δεν υπάρχει καμία διαφορά – και το Διεθνές Δίκαιο ξεκαθαρίζει την κατάσταση. Υπάρχουν μόνο τα προκλητικά αιτήματα της Τουρκίας, που εάν γίνουν αποδεκτά, η Ελλάδα θα δεχθεί ισχυρότατο κτύπημα στην εθνική της κυριαρχία. Και οι λόγοι που τρέμω εάν κατατεθεί για συζήτηση οποιαδήποτε πρόταση από την Τουρκία είναι δύο:

    Πρώτον, η τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, η οποία προκάλεσε μία άνευ προηγουμένου ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό. Μία χώρα που πρέπει να δανείζεται για να πληρώνει τις βασικές της ανάγκες, δεν μπορεί να αντισταθεί και να υποστηρίξει τα εθνικά της συμφέροντα.

    Δεύτερον, έχει να κάνει μόνο με το σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας. Δυστυχώς, οι αντοχές του στα εθνικά θέματα είναι ελάχιστες. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα παρακολουθώντας τη διαδρομή του, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ανέλαβε την εξωτερική πολιτική της χώρας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που εντόπισα ήταν ότι συνομιλούσε για τα θέματα που αφορούσαν την Ελλάδα και την Κύπρο ως… Ελβετός υπουργός. Λάμβανε μέρος στις αποφάσεις και στους σχεδιασμούς – και δεν αναφέρομαι μόνο στο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν- ως να μην είχε κανένα συμφέρον η χώρα την οποία αντιπροσώπευε… Πιστεύω πως δεν έχει αναστολές όταν η συζήτηση αφορά τα ελληνοτουρκικά, την Κύπρο, το Σκοπιανό και τα άλλα εθνικά θέματα. Και εάν ο Αχμέτ Νταβούτογλου εννοεί με την φράση «μηδενικά προβλήματα» την ισοπέδωση των αντιπάλων, φοβάμαι πως ο σημερινός πρωθυπουργός με την ίδια φράση εννοεί ότι μία υποχώρηση (μικρή ή μεγάλη) δεν είναι το τέλος του κόσμου για να εξαφανιστούν (δήθεν) τα προβλήματα.

    Κανένας ηγέτης, η χώρα του οποίου βρίσκεται μπροστά στον γκρεμό, δεν συζητά για θέματα εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Πόσο μάλλον ο κ. Παπανδρέου που κουβαλά στην πλάτη του την απαράδεκτη προσπάθεια επιβολής στους Ελληνοκύπριους του ρατσιστικού και φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν. Το μόνο εθνικό θέμα με το οποίο πρέπει όλοι να ασχολούμαστε, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι, είναι η οικονομία, όπου δυστυχώς η σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων… Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στην Κύπρο. Η οικονομία, με την οποία δεν ασχολείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως να ’ναι το πιο ασήμαντο πράγμα στον κόσμο, έχει πάρει την κατιούσα. Και στο εθνικό θέμα, οι Τούρκοι κάνουν «σημαία» τις υποχωρήσεις του κ. Χριστόφια στο Κυπριακό. Δυστυχώς, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος, έχουν ηγέτες με απόψεις με τις οποίες δεν συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού και του κυπριακού λαού.

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Διάβασα τα απόρρητα αμερικανικά έγγραφα, που δημοσιεύει η εφημερίδα Τα Νέα και αφορούν τις προσπάθειες επιβολής του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν. Κρατώ την εισαγωγή της καλής εφημερίδας, η οποία τότε είχε υποστηρίξει το κείμενο του προηγούμενου γενικού γραμματέα του ΟΗΕ. Γράφει: «Σε καθημερινή συνεννόηση βρίσκονταν οι Αμερικανοί με την Άγκυρα προκειμένου το σχέδιο Ανάν να ικανοποιεί απολύτως την τουρκική πλευρά, στόχος για τον οποίο επιστρατεύτηκαν ο ίδιος ο Τζορτζ Μπους αλλά και ο Κόλιν Πάουελ». Οταν το έγραψα τότε έπεσαν να με κατασπαράξουν τα ελληνόφωνα «παλμεράκια», που ακόμα και σήμερα συντονίζει και κατευθύνει η αμερικανική πρεσβεία… Ο τότε πρέσβης τούς έδωσε εντολή να με απαξιώσουν, αλλά στο τέλος αυτός ήταν που έχασε τη δουλειά του ως αποτυχημένος…. Τα δε «παλμεράκια» μετακινήθηκαν προς τον…..Ταλάτ.

    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 19/06/2011

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/06/2011

  68. Φταῖνε μόνον οἱ πολιτικοί;

    Σαράντος Καργάκος

    Δέν θά πῶ – ἄλλωστε οὐδέποτε τό εἶπα– ὅτι οἱ πολιτικοί μας εἶναι λουλούδια γιά μύρισμα. Καί δέν θά εἶχα ἀντίρρηση νά πετάξουμε πολλούς ἀπό τήν Ταρπηία Πέτρα διά τά φαῦλα πού ἔπραξαν καί γιά τήν πολιτική τοῦ Συβαριτισμοῦ πού καλλιέργησαν. Κι ἐπειδή ἐνδέχεται κάποτε νά λάβουμε κάποιο μέτρο σωστό, δηλαδή γιά τή δημοκρατία σωστικό, ἐξηγῶ ὅτι Ταρπηία Πέτρα λεγόταν ὁ νότιος γκρεμός τοῦ Καπιτωλίου τῆς Ρώμης, ἀπ᾽ ὅπου ρίχνονταν οἱ κακουργήσαντες πολίτες (οἱ δοῦλοι σταυρώνονταν).
    Ἀλλά δέν εἶναι σωστό ὅλα τά errata(= ἡμαρτημένα) νά τά φορτώνουμε στούς πολιτικούς καί νά μένει στό ἀπυρόβλητο ἡ πνευματική ἡγεσία τοῦ τόπου αὐτοῦ. Οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι πρέπει νά δροῦν ὅπως οἱ χῆνες τοῦ Καπιτωλίου. Νά ἀγρυπνοῦν καί νά προειδοποιοῦν. Πληρώνουμε εὐρώστους μισθούς σέ ἑκατοντάδες μεγαλοθεσίτες οἰκονομολόγους. Γιατί δέν μίλησαν γιά τήν ἐπερχόμενη κρίση; Τηροῦσαν σιγή ἀσφαλείας γιά νά μήν τούς κοποῦν κάποια «προγράμματα» ἤ γιά νά μήν κοποῦν ἀπό κάποιες ἐπιτροπές «σοφῶν»;
    Ἀσφαλῶς καί οἱ λογοτέχνες δέν θά ᾽πρεπε νά εἶναι «σύννεφα μέ πανταλόνια», γιά νά μιλήσω Μαγιακοφσκικῶς. Οὔτε αὐτοί ἀπαλλάσσονται ἀπό εὐθύνες. Ὁ Μπρέχτ εἶχε πεῖ πώς ὅταν ἔλθουν δύσκολοι καιροί, ὁ λαός δέν θά πεῖ τί ἔπραξαν οἱ πολιτικοί. Θά πεῖ: «Γιατί δέν μίλησαν οἱ ποιητές;». Μήπως γιά νά μή χάσουν κάποιο κρατικό βραβεῖο ἤ κάποια θέση σέ ὑπουργεῖο;
    Σήμερα ὀ λαός φτύνει τούς πάντες. Διότι τάχα τόν πρόδωσαν. «Ἀλλ᾽ οἱ κατ᾽ ἄνεμον πτύοντες τά ἑαυτῶν πρόσωπα πτύουσι». Καθρέφτες ὑπάρχουν σέ κάθε σπίτι. Ἄς κοιταχτεῖ καθείς, κι ἐκεῖ ἄς φτύσει. Διότι, ἄν φταῖνε οἱ πολιτικοί, φταίει κι ὁ πολίτης. Εἰκόνα του εἶναι –γιά νά τό πῶ κατά τόν τρόπο τῆς Γαλάτειας Καζαντζάκη– οἱ πολιτικοί, καί τοῦ μοιάζουν. Κάποιοι πολιτικοί μπορεί νά «ἔφαγαν». Ὁ λαός τούς ψήφιζε γιά νά μπορεῖ νά «τρώει» κι αὐτός. Νά μπορεῖ νά παραβαίνει τό νόμο, νά καταπατεῖ δημόσιες ἐκτάσεις, νά κτίζει αὐθαίρετα, νά πουλᾶ «ξίκικα», νά μήν πληρώνει πρόστιμα γιά παραβάσεις, νά διπλασιάζει τό κοπάδι του στά χαρτιά καί νά μοιράζεται τά λεφτά μέ τόν «μετρητή» τῆς νομαρχίας. Κι ὅταν ἔπεφτε χαλάζι, νά κάνει –σάν τόν «κεφαλονίτικο παπά»– τά 12 χαλαζόπληκτα στρέμματα 13 καί κάτι παραπάνω.
    Φταίει κι ὁ λαός πού ἔκανε τίς διαβόητες ἐπιδοτήσεις οὐίσκυ στά ἀναρίθμητα ἀνά τήν ἐπικράτεια «σκυλάδικα» (Γιαννοπουλικῶς «Κέντρα Πολιτισμοῦ») καί χαρτοπαίγνιο στά «τεμπελάδικα».
    Φταίει ὁ λαός, διότι, ὅπως τό λέει ὁ Θουκυδίδης, ἤθελε νά βλέπει λόγια καί ν᾽ἀκούει ἔργα.
    Φταίει ὁ λαός πού ἔβαζε –καί βάζει– τό κόμμα πάνω ἀπό τήν πατρίδα.
    Φταίει, γιατί ἔκανε τό κόμμα ὄργανο γιά τήν δική του «παρτίδα».
    Φταίει ὁ λαός, γιατί ἀνέκτησε μιά χούφτα «μοσχανθούς» νά διαλύσουν τό σύμπαν κι αὐτός νά νανουρίζεται μέ τά «μπλά-μπλά» τῆς τηλοψίας.
    Φταίει ὀ λαός, γιατί, κι ἄν καμμιά φορά ψήφισε καλούς, δέν τούς ἄφησε νά δράσουν καλά· τούς ὑποχρέωσε νά πράξουν ρουσφετολογικά.
    Φταίει ὁ λαός, γιατί ἐνῶἦσαν πάντα στά ψηφοδέλτια κάποιοι ἄνθρωποι μέ ἀξία, αὐτός πήγαινε καί σταύρωνε τήν πλέον καλλιπάρειον «ἀρτίστα». Ἡ «ἀναγνωρισιμότητα» ἔφαγε τή δημοκρατία. Κι ἐνῶὑπάρχουν ἄνθρωποι μέ προσόντα, ἤθος καί κύρος, δέν τολμοῦν νά εἰσέλθουν στόν πολιτικό στίβο γιά νά μή γελοιοποιηθοῦν, ὑποσκελιζόμενοι ἀπό ἐπιδέξια μηδενικά. Ἔτσι τό κοινοβούλιο κατάντησε παθολογικό πάνθεον μικρότητας καί συναλλαγῆς.
    Καί ἡ «Ζενέ ντορέ», ἡ χρυσή νεολαία μας (ὁ ὅρος εἶναι τοῦ 19ου αἰ.) ραχατεύει· καί ἐπέτρεψε νά ὑποκατασταθεῖ ἀπό θορυβώδεις ἀλλά καλά ὀργανωμένες μειοψηφίες πού κυρίως προέρχονται ἀπό ἀριστοκρατικές συνοικίες. Οἱ μπαμπάδες ἐλέγχουν τό κράτος καί οἱ βλαστοί τους τό παρακράτος. Ἰδού γιατί πολλοί ἐπώνυμοι κόπτονται ὑπέρ τῆς «κουκούλας», ἰδού γιατί –ὑπό τό πρόσχημα τῶν «προσωπικῶν δεδομένων»– διατηρεῖται ἡἀνωνυμία νεαρῶν ἐγκληματικῶς δρώντων. Κάτω ἀπό τήν «κουκούλα» κάποιου ἀνερμάτιστου ἠθικά νεανίσκου, πιθανῶς νά κρύπτεται ὁ γυιός κάποιου ἐπώνυμου «μεγαλίσκου».
    Δέν θέλω πάντα νά γίνομαι δυσάρεστος καί «μάντις κακῶν». Ἀλλά δέν μπορῶ νά ἀκούω στήν τηλοψία αὐτή τήν γλοιώδη λαοκολακεία: «Ὁ λαός δέν φταίει». Πταίει καί παραπταίει! Ἀπό πολλές ἀπόψεις θυμίζει τούς Ἀργεντίνους μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς πού εἶχαν κάνει σύνθημα τό εἰλικρινέστατο: «Λαντρόνε νον λαντρόνε, θερέμος Περόνε» (= Κλέφτης ξεκλέφτης, ψηφίζουμε Περόν). Καί… πρόκοψαν! Ἔκαναν ἄρχοντες τούς Ναπολέοντες τοῦ ἐγκλήματος.
    Γιά νά μήν ἔχουμε τέτοια φαινόμενα κι ἐδῶ, ἄν καί ὁ ἐγκληματικός Ναπολεοντισμός κάνει ἤδη «στράτα», εἶναι καιρός νά σταματήσει ἡ κυριαρχία τῶν «ἀπαράτσικ» (γιά νά ἐκφραστῶ κομμουνιστογλωσσικῶς), τῶν κομματικῶν στελεχῶν πού ἔχουν κάνει τό κράτος τσιφλίκι τους. Ἡ χωρίς προηγούμενο ἠθική χρεωκοπία τοῦ συνδικαλισμοῦ μετέτρεψε τήν ἄλλοτε εὔρωστη ἐργατοαγροτική μας τάξη σέ μιά ζαμπουνιάρικη (= ἀρρωστιάρικη) τάξη μέ βαρέμικες τάσεις. Λυπᾶμαι πού θά τό πῶὅσο κι ἄν εἶναι πικρό: Ἐνεργοῦμε σάν νά κουβαλᾶμε μέσα μας τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου.

    Σχόλιο από Καργάκος | 27/06/2011

  69. ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ;

    (Δέκα θέσεις για την Ελλάδα)

    Ένα χρόνο μετά την άνευ όρων παράδοση της κυβέρνησης από τον Γ.Α.Π. στην τρόϊκα και στο μεγάλο κεφάλαιο, η πολιτική του «Μνημονίου» απέτυχε παταγωδώς να «σώσει» την Ελλάδα (όπως μας υποσχέθηκαν αυτοί που έλεγαν ότι «λεφτά υπάρχουν» και οι ξένοι πάτρωνές τους) και η χώρα βυθίζεται ολοένα σε φαύλο κύκλο ύφεσης και χρέους.
    Εκτός από κοινωνικά άδικη και οικονομικά αναποτελεσματική, η πολιτική της Κυβέρνησης συνιστά και αντιδημοκρατική εκτροπή μέσω της κατάλυσης του Συντάγματος και της κατάργησης του Κοινοβουλίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι και σήμερα η Κυβέρνηση αποφεύγει να φέρει στη Βουλή τη Δανειακή Σύμβαση (τη νομική και οικονομική «βάση» της εφαρμοζόμενης πολιτικής) ακόμη και προς συζήτηση. Και πώς αλήθεια να το τολμήσει όταν η -πρωτοφανής διεθνώς- «αμετάκλητη και άνευ όρων» παραίτηση της Χώρας από κάθε ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας είναι άκυρη και ανυπόστατη, ακόμη και αν ψηφιζόταν από το σύνολο των βουλευτών;
    Παρ’ όλα αυτά, κατ’ επιταγή των δανειστών, των ντόπιων και ξένων αφεντικών της, η παρέα που παριστάνει την Κυβέρνηση της Χώρας επιχειρεί να εκβιάσει τους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να συμπράξουν στην ολοκλήρωση του εγκλήματος ψηφίζοντας το (απόκρυφα και απατηλά) τιτλοφορούμενο «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής» που, εκτός από τη δραματική επιδείνωση της φτώχειας, της ύφεσης και της υπερχρέωσης του Λαού και της Χώρας, προβλέπει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και μάλιστα έναντι πινακίου φακής.
    Για να πετύχει το σχέδιο (μπροστά του τα σκάνδαλα του Χρηματιστηρίου και της Siemens ωχριούν) έχουν επιστρατευθεί όλα τα μέσα επηρεασμού και εκφοβισμού της κοινής γνώμης. Το σκηνικό του εκβιασμού περιλαμβάνει, από τη μια, το καρότο της 5ης δόσης του σκανδαλώδους δανείου και την υπόσχεση ενός δεύτερου («σωτήριου» εννοείται) δανειακού πακέτου και, από την άλλη, το μαστίγιο της φοβερής απειλής της χρεωκοπίας της Χώρας. Και επειδή η απειλή αυτή έχει αρκετά χρησιμοποιηθεί, προστίθεται τελευταία και ο εξοστρακισμός από την ευρωζώνη και η «καταστροφική» επιστροφή στη δραχμή.
    Οι περισσότεροι σοβαροί αναλυτές αναγνωρίζουν, για διαφορετικούς βέβαια λόγους ο καθένας, πως ήταν λάθος που μπήκε η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Οι διαφωνίες ανακύπτουν στο τι πρέπει να κάνουμε από δω και πέρα. Είναι πάντως γεγονός ότι η σημερινή κρίση θέτει από μόνη της όχι απλά το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην ΟΝΕ και (για όσους υποβαθμίζουν τα ανοικτά γεωπολιτικά μας μέτωπα) την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά το γενικότερο θέμα της βιωσιμότητας της Ευρωζώνης και της ΕΕ υπό τη σημερινή τους «νεοφιλελεύθερη» μορφή. Δεν είναι μονάχα η «περιφέρεια» που πλήττεται από το υπερτιμημένο «γερμανικό» Ευρώ αλλά ακόμη και «κεντρικές» χώρες, όπως η Ιταλία και η Γαλλία, συζητούν την έξοδό τους από το Ευρώ, τη διάσπαση της Ευρωζώνης σε «μαλακό» και «σκληρό» ευρώ ή ακόμη και την επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο. Γι’ αυτό όσοι κινδυνολογούν προσφέρουν κάκιστη υπηρεσία στον τόπο υποτάσσοντας το εθνικό συμφέρον (Βλ. Θέσεις 6&9) στις λογής-λογής κομματικές -ή και προσωπικές τους- σκοπιμότητες.
    Όσο για τη χρεωκοπία της Χώρας, κάποιοι επιμένουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους ή –χειρότερα- να μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Με 150% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος της γενικής κυβέρνησης, ύφεση άνω του 4%, ασυμπίεστα πρωτογενή ελλείμματα και ανεργία «επίσημα» στο 16%, η Χώρα είναι ήδη χρεωκοπημένη. Το δημόσιο χρέος αυτό δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Το καθεστώς του Μνημονίου ισοδυναμεί με στάση πληρωμών έναντι του Ελληνικού Λαού προκειμένου να μη θιγούν –άμεσα τουλάχιστον- οι δανειστές και οι τοκογλύφοι. Το ότι βρέθηκε μια κατ’ όνομα «Ελληνική Κυβέρνηση» και μάλιστα «σοσιαλιστική» (!) να επιβάλλει μια τέτοια πολιτική, εκτός από ειρωνεία της ιστορίας, είναι κατ’ αρχήν αποτέλεσμα της χρεωκοπίας του πολιτικού συστήματος συνολικά, της διαφθοράς, της διαπλοκής και της υποτέλειας των «κομμάτων εξουσίας» διαχρονικά αλλά και της πολυδιάσπασης και της «συμβιωτικής» παθογένειας που κατατρύχει την μεταπολιτευτική «συστημική» αριστερά. Πέρα όμως από τον «υποκειμενικό» αυτό παράγοντα, υπάρχουν και «αντικειμενικά» αίτια, με πρώτο και κύριο το καθεστώς της ψευδεπίγραφης ΟΝΕ, που είναι μόνο νομισματική και όχι οικονομική ένωση. Έτσι, μπαίνοντας στο Ευρώ αποποιηθήκαμε το πολύτιμο εργαλείο της νομισματικής πολιτικής δίχως να εξασφαλίσουμε, ως «αντιπαροχή», την θεσμικά κατοχυρωμένη (υπό μορφή κοινοτικού προϋπολογισμού εξοπλισμένου με μηχανισμό μεταφοράς πόρων προς κάλυψη εμπορικών και συναλλακτικών ελλειμμάτων) αλληλεγγύη των οικονομικά ισχυρών χωρών -και πρώτιστα της Γερμανίας- οι οποίες λειτουργούν πάντα με γνώμονα το εθνικό τους συμφέρον.
    Αν και εμείς είχαμε Εθνική Κυβέρνηση βέβαια τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αυτό όμως είναι παλιά ιστορία που ξεκινάει με την Επανάσταση του 1821, τη δολοφονία του Καποδίστρια και την εγκαθίδρυση της Βαυαροκρατίας και φτάνει μέχρι τον Εμφύλιο, την Αμερικανοκρατία και το Κυπριακό και το λεγόμενο «Μακεδονικό», περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες του Εθνικού Διχασμού και της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ασχέτως όμως του πώς φτάσαμε εδώ και ποιός φταίει γι’ αυτό, βρισκόμαστε ξανά σε μια ιστορική στιγμή όπου για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ο Ελληνικός Λαός ξαναβγαίνει στο προσκήνιο. Ασφαλώς αντιστέκεται ενάντια στη νέα (οικονομική και πολιτική) κατοχή, βεβαίως υπερασπίζεται τη ζωή του, που απειλείται με όπλα σύγχρονης μαζικής καταστροφής, αλλά ο αγώνας του δεν σταματάει εκεί. Η αγανάκτηση που νιώθει πηγάζει από το πληγωμένο του εθνικό φιλότιμο, από το αίσθημα της προδοσίας και της κοροϊδίας και της ντροπής που τον διακατέχει, από την ανάγκη να διεκδικήσει τη χαμένη του αξιοπρέπεια, να ξεπλύνει τις αμαρτίες που τον βαρύνουν και να τραβήξει ξανά μπροστά. Δεν είναι εύκολο. Απέναντί μας έχουμε συνασπισμένες (μέχρις ενός σημείου βέβαια) τις δυνάμεις της σύγχρονης «ανίερης συμμαχίας», της λεγόμενης «Νέας Τάξης», του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Πέρα λοιπόν από «ταξικός», ο αγώνας μας είναι αγώνας για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, δηλαδή αγώνας εθνικός, όχι με την έννοια ότι αποσκοπούμε στην επιστροφή σε ένα έθνος-κράτος του παρελθόντος αλλά στην ανάγκη επαναθεμελίωσης του Ελληνικού Έθνους σε πολιτισμική βάση, με όρους σύγχρονους και βασικό γνώμονα τις ανθρωπιστικές αξίες που αποτελούν την ιστορική μας κληρονομιά. Είναι αγώνας που δίνουμε για όλη την ανθρωπότητα, αγώνας που θα διεγείρει ένα νέο κύμα φιλελληνισμού και θα μας προσπορίσει ανέλπιστους συμμάχους. Είναι αγώνας που πρέπει και μπορεί να κερδηθεί!
    Στεκόμαστε κριτικά απέναντι στα πολιτικά κόμματα, όπως και σε όλα τα «όργανα» εξουσίας, θεσμικά και εξωθεσμικά. Καταλογίζουμε ευθύνες στις ηγεσίες για πράξεις και παραλείψεις. Όμως δεν ισοπεδώνουμε. Αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες και τους αγώνες, όπου και αν γίνονται, και δεν διεκδικούμε κανένα μονοπώλιο πατριωτισμού. Απέναντί μας έχουμε κατ’ αρχήν την σημερινή Κυβέρνηση. Δεν είμαστε μόνο αγανακτισμένοι, είμαστε και αποφασισμένοι. Αποφασισμένοι να τη ρίξουμε γιατί υπερασπιζόμαστε το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία. Γιατί υπερασπιζόμαστε την Εθνική Ανεξαρτησία και τη Λαϊκή Κυριαρχία. Γιατί διεκδικούμε ανυποχώρητα Κοινωνική Δικαιοσύνη. Γιατί την Ύβρι πρέπει να διαδέχεται η Νέμεση και η Κάθαρση. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι η πτώση της Κυβέρνησης από μόνη της δεν θα εξασφαλίσει την αλλαγή πολιτικής, δεν θα οδηγήσει αμέσως τον Λαό στην εξουσία. Είναι όμως ένα πρώτο μεγάλο βήμα. Αναγκαία -αν όχι και ικανή- συνθήκη για την Απελευθέρωση της Χώρας. Απέναντί μας όμως έχουμε και τις κομματικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και νομενκλατούρες που συμμετείχαν στο φαγοπότι, στη διαφθορά και στον εκμαυλισμό του Ελληνικού Λαού και εξακολουθούν να στηρίζουν -ενεργητικά ή παθητικά- το σάπιο καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Απέναντί μας έχουμε το καθεστώς της δικαστικής ασυλίας, το θεσμοθετημένο και το παραθεσμικό, τους επίορκους δικαστικούς λειτουργούς, τους υποχείριους στην Εκτελεστική ή Νομοθετική Λειτουργία. Απέναντί μας έχουμε όχι βέβαια την Εκκλησία αλλά το μέρος εκείνο του κλήρου που δεν στέκεται στο ύψος της ιερής του αποστολής. Απέναντί μας δεν έχουμε «τους δημοσιογράφους» αλλά το διαπλεκόμενο εκδοτικό κατεστημένο και τα τσιράκια του στα έντυπα ή οπτικοακουστικά «μέσα». Απέναντί μας έχουμε τους ποικιλώνυμους «νονούς», τις διάφορες «παράγκες». Γιατί αγαπάμε τον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Γιατί αγαπάμε αυτό τον τόπο. Γιατί τα παιδιά μας αξίζουν καλλίτερη τύχη.
    Ποιοί όμως είμαστε «εμείς»; Ή μάλλον «είμαστε» ή θέλουμε να γίνουμε; Για την ώρα δεν είμαστε παρά ο καθένας «κανένας». Μονάδες που (δεν) «αθροίζονται»: μηδέν εις το πηλίκον! Νάρκισσοι. Στρατηγίσκοι δίχως στρατούς. Γιατί δεν «έχουμε» (ή γιατί δεν είμαστε) στρατιώτες; Θέλουμε να είμαστε «πολίτες», μπορούμε όμως να μην είμαστε οπλίτες; Δεν θέλουμε να φτιάξουμε άλλο ένα κόμμα. Ούτε μας ενδιαφέρει να «φτιάξουμε κίνημα». Θέλουμε να κινηθούμε, ναι, να συμμετάσχουμε σε κινήσεις που θα συνεργαστούν για να δημιουργήσουν Μέτωπο: Ελληνικό Δημοκρατικό Μέτωπο. Μέτωπο ανοικτό στη κοινωνία και στο λαό. Δίχως «μέτωπα» -αριστερά ή δεξιά. Όχι ότι αρνούμαστε την πάλη των τάξεων. Παίρνουμε σαφή θέση ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και απέναντι σε κάθε μορφής καταπίεση. Πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα να φτιάξουμε τις πόλεις μας, τους δήμους μας, την πολιτεία μας, με γνώμονα τη Δικαιοσύνη και το Νόμο, ώστε η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός να αποτελεί προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων και όπου η στέρηση της ελευθερίας του οποιουδήποτε θα βιώνεται ως καταπίεση όλων. Μιλάμε για μια κοινωνία αλληλεγγύης, όπου όλοι θα είναι για τον καθένα και ο καθένας θα είναι για όλους. Απέχουμε βέβαια πολύ, στη σύγχρονη ζοφερή βαρβαρότητα που βιώνουμε και αναπαράγουμε, από αυτό το ιδανικό. Η απόσταση όμως αυτή δεν μας πτοεί, ούτε μας οδηγεί σε εκπτώσεις στόχων, μέσων και οραμάτων. Το αντίθετο μάλιστα. Γνωρίζουμε ότι τρέχουμε Μαραθώνιο και ότι μόλις ξεκινήσαμε. Με αυτό το πνεύμα αγωνιζόμαστε. Με αγάπη για τους συναγωνιστές μας. Θαυμάζοντας τους καλλίτερους και βοηθώντας τους ασθενέστερους. Θέλουμε να τερματίσουμε όλοι και -ει δυνατόν- όλοι μαζί!
    Και τι προτείνουμε; Εκτός όλων των παραπάνω, προτείνουμε* ο ίδιος ο Λαός, συνερχόμενος ως κοινωνία πολιτών : 1) να συγκροτήσει νέα Εθνοσυνέλευση, και να θεσπίσει νέο -πραγματικά δημοκρατικό- Σύνταγμα που, χωρίς να καταργεί τα κόμματα, θα καταργεί τον «κατοχικό χαρακτήρα του κράτους» και τη «δυναστική κομματοκρατία», που, μεταξύ άλλων, θα καταργεί την «ασυλία» του πολιτικού προσωπικού και θα το υπάγει «απ’ ευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχει στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό» και θα αποδώσει ξανά στους πολίτες «την ιδιότητα του εντολέα» με ότι αυτό συνεπάγεται (ανακλητότητα πολιτικού προσωπικού, νομοθετικές και δημοψηφισματικές πρωτοβουλίες πολιτών κλπ) και 2) «να επεξεργαστεί τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει».

    Για να πετύχουμε τα παραπάνω, «να περικυκλώσουμε ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσουμε την υπερψήφιση των νομοθετικών μας προτάσεων» και «εν ανάγκη να μην τους αφήσουμε να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσουμε την προσέλευσή τους γι’ αυτό. Να συνεχίσουμε έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσουμε με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό «τέλος» της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον … και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του «ελέγχειν» και του «ευθύνειν» των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.

    Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του «κοινωνικού συμβολαίου» που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των «αγορών» που διαφεντεύει την πλανητική «δικαιοταξία».

    Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.»

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

    27-6-2011

    *Υιοθετώντας το «Κάλεσμα στην Κοινωνία των Πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πώς πρέπει να δράσουμε» του Καθηγητή κ. Γιώργου Κοντογιώργη (30/5/2011)

    Σχόλιο από Mαύρος | 28/06/2011

  70. Der Spiegel: Πελατειακή οικονομία και νεποτισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα

    Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική, σημειώνει το γερμανικό περιοδικό

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 04/07/2011, 10:09

    Άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL φέρει τον τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»:

    Το άρθρο αρχίζει με σκηνή από τις ουρές που σχηματίζονται στα συσσίτια της Εκκλησίας, όπου ο κόσμος κάθε ηλικίας καθημερινά αυξάνεται, παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση των ανέργων, που διαμαρτύρονται στους δημοσιογράφους ότι στην Ελλάδα «αν δεν έχεις μέσον, δεν σε παίρνει κανείς σε δουλειά. Και τα πράγματα συνεχώς χειροτερεύουν».

    Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, που άνοιξε τον δρόμο για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης της δανειακής βοήθειας προς την Ελλάδα, αλλά και στις δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ Γ. Προβόπουλου στους FT και στην «Καθημερινή» περί «αυτοκτονίας» αν δεν ψηφιζόταν το πρόγραμμα και «ορίων» της αντοχής του λαού, που πληρώνει «το κόστος των λαθών του παρελθόντος».

    Ο αρθρογράφος παρατηρεί ότι η αναμενόμενη προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης απλά δίνει λίγο χρόνο στους ευρωπαίους ηγέτες, που όμως «δεν θα μπορέσουν να σώσουν την Ελλάδα. Γιατί τις προηγούμενες δεκαετίες μια ελίτ, τον πυρήνα της οποίας αποτέλεσαν οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, δημιούργησαν μια πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας».

    Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα, εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους, που χρωστούσαν κάτι στο κόμμα – και συγχρόνως χρωστούσε στην οικογένεια, που τους εξουσίαζε. Έτσι, δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας. Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται, τα ονόματα των υψηλά ισταμένων παραμένουν πάντα τα ίδια: Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν ξανάγινε κάτι τέτοιο.

    Και οι κομματάρχες συνήθιζαν τον λαό τους να ζει πέρα από τις δυνατότητές του. Η Ελλάδα είναι μια φτωχή χώρα της ευρωπαϊκής περιφέρειας, με 11 εκατομ. κατοίκους, έχει ελαιόδενδρα, γαλάζιο ουρανό και παραλίες. Αλλιώς, λίγα πράγματα. Ένας στους τέσσερις εργάζεται στο μεταξύ για το κράτος. Το κράτος είναι η πηγή, απ’ όπου όλοι θέλουν να πιουν νερό.

    Και επειδή τα κόμματα λεηλάτησαν το κράτος, όρμησε και ο λαός να πάρει ό,τι μπορούσε. Οι πλούσιοι δεν κατέβαλαν φόρους εκατομμυρίων ευρώ, οι φτωχοί επιβίωσαν με μαύρη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι δωροδοκήθηκαν.
    Τώρα, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να συμμαζέψει όσα έκανε ο πατέρας του, που όταν κυβερνούσε ο κόσμος έβγαινε στη σύνταξη και δεν ήταν υποχρεωμένος να δουλεύει πολύ.

    Η μεγάλη τομή πρέπει να γίνει τώρα, λέει ο Παπανδρέου ο νεότερος: «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ωστόσο, ξέρει καλά τι πάει στραβά δεκαετίες τώρα. Ο παππούς του, Γεώργιος και αυτός, ίδρυσε την πολιτική δυναστεία ως Υπουργός και τελικά πρωθυπουργός.

    Μετά τη στρατιωτική δικτατορία, από το 1967 έως το 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου, γιος του Γεωργίου, ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ. Τη δεκαετία του ’80 εξυπηρέτησε την πελατεία του τόσο ανεπιφύλακτα, που το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη.

    Αντίθετα, μια «κλίκα» παρά μια οικογένεια ηγείται των ελλήνων συντηρητικών, που εναλλασσόταν στην εξουσία με τους Παπανδρέου: Ο γέρος Κωνσταντίνος Καραμανλής κυβέρνησε πολλές φορές πριν αναλάβει την εξουσία ο ανιψιός του Κώστας. Μερικές φορές υπήρχε και λίγος χώρος στην κομματική ηγεσία για την οικογένεια Μητσοτάκη: Ο Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος και αυτός, υπήρξε επίσης πρωθυπουργός και κυρίως για δυο δεκαετίες ο ισχυρός άνδρας της ΝΔ.

    Κατά τον προεκλογικό αγώνα του 2004 ο Καραμανλής ο νεότερος υποσχέθηκε στο λαό να μεταρρυθμίσει τη χώρα. Μετά τη νίκη του όμως στις εκλογές πύκνωσαν τα σκάνδαλα. Υπήρξαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων για ακίνητα, ενώ σπαταλήθηκαν χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. Οι άνθρωποι του Καραμανλή παραποίησαν τα οικονομικά στοιχεία που δήλωναν στην ΕΕ και λίγο πριν χάσουν τις εκλογές δημιούργησαν στα γρήγορα μερικές δεκάδες χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους: συγγενείς και κομματικούς φίλους. Στο τέλος οι συντηρητικοί διπλασίασαν το δημόσιο έλλειμμα.

    Η κόρα του Μητσοτάκη Ντόρα, για ένα διάστημα ΥΠΕΞ, προσπάθησε στη συνέχεια να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ. Αλλά τότε μπήκε σφήνα ο Αντώνης Σαμαράς – ακόμα τότε υπό την τιμητική προεδρία του μπαμπά Μητσοτάκη.

    Ο Σαμαράς – πλούσιος γόνος της ανώτερης τάξης σαν τον Παπανδρέου – είναι τώρα ο αντίπαλος του πρωθυπουργού, ένας σκληρός αντίπαλος, που παίζει με τα παλιά κόλπα. Ωστόσο μιλούν ο ένας στον άλλο στον ενικό, από τότε που τη δεκαετία του ’70 μοιράζονταν το ίδιο φοιτητικό δωμάτιο στις ΗΠΑ.

    Ο Παπανδρέου θεωρείται από τους οικονομικούς πολιτικούς της ΕΕ ευτυχής περίπτωση: Προσπαθεί να κάνει οικονομία, αλλά ο Σαμαράς υπόσχεται στους ψηφοφόρους να μειώσει τους φόρους και να διαπραγματευτεί σκληρά με την ΕΕ για τα μέτρα λιτότητας.

    Ενώ τις τελευταίες εβδομάδες ο Παπανδρέου έχασε ραγδαία σε δημοτικότητα και το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο 27% (το χαμηλότερο ποσοστό εδώ και 34 χρόνια), η ΝΔ του Σαμαρά κρατήθηκε στο 31%. Στα μέσα Ιουνίου το ποσοστό αυτό τον έφερε μεν στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των ψηφοφόρων, ήταν όμως κατά 2,5% χαμηλότερο από το αποτέλεσμα των εκλογών του 2009.

    Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου ο Παπανδρέου τηλεφώνησε στους συντηρητικούς αντιπάλους του, βολιδοσκοπώντας αν τα δύο κόμματα πρέπει να σώσουν από κοινού το έθνος, με μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Μάλιστα ο Παπανδρέου φέρεται να είπε ότι μπορεί να παραχωρήσει ακόμα και την πρωθυπουργία.

    Το τηλεφώνημα αυτό υποτίθεται ότι θα παρέμενε εμπιστευτικό. Όμως ο Σαμαράς το αποκάλυψε σε δημοσιογράφους και λίγο μετά προσέβαλε για μια ακόμα φορά τον Παπανδρέου στη Βουλή, ξεκαθαρίζοντας έτσι ότι δεν θέλει συναινετική κυβέρνηση.

    Είτε μόνο υπό τον Παπανδρέου είτε και υπό τους δύο μαζί, αν το κράτος εφαρμόζει λιτότητα, αυτό μπορεί να αποβεί επικίνδυνο επειδή πιθανότατα θα στραγγαλίσει την οικονομία: «Είναι σαν τη γάτα που κυνηγάει την ουρά της», λέει ο έλληνας καθηγητής Οικονομίας Γιάννης Βαρουφάκης. Και ο αμερικανός συνάδελφός του Kenneth Rogoff, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, προειδοποιεί: «Αν συνεχίσουν μόνο με το πρόγραμμα λιτότητας, θα εγκλωβιστούν σε μίνι ανάπτυξη ή ύφεση για όσο μπορεί να προβλέψει κανείς. Και στο τέλος παρ’ όλα αυτά θα χρεοκοπήσουν».

    Κι όμως δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν έχουν ήδη κάνει οικονομία. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Αθήνας μειώθηκε χάρη στο πρώτο πακέτο λιτότητας από το 15,4 στο 10,6% του ΑΕΠ πέρσι. Έγιναν περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Αυτά τα μέτρα λιτότητας οδήγησαν πέρσι και στην απώλεια 200.000 θέσεων εργασίας…

    Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Αργίτης μιλά περιφρονητικά για την «κυρίαρχη τάξη πολιτικής και κεφαλαίου που λυμαίνεται τη χώρα» και δημιούργησε όλη αυτή την κατάσταση. Και ο δημοφιλής συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης περιγελά τη «σαθρή κρατική μηχανή», οι εκπρόσωποι της οποίας «για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρονται: να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και για όλα τα άλλα δεν τους καίγεται καρφί».

    Εννοεί για παράδειγμα εκείνους τους υπαλλήλους της Βουλής, που συνεχίζουν να παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο συν 2 επιπλέον. Εννοεί τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας του Δημοσίου, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν αυτούς που τους βοηθούν, οι πατεράδες τα μέλη της οικογένειάς τους και οι διευθυντές των Υπηρεσιών τους ευνοουμένους τους.

    Μετά τις κυβερνητικές αλλαγές, τοποθετούνταν κάθε φορά χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και απλοί υπάλληλοι, χωρίς οι προηγούμενοι να φεύγουν. Κανένας δεν έπαιρνε πρωτοβουλία όσο παρέμεναν αρκετά μεγάλες οι δικές του προοπτικές για επαγγελματική αποκατάσταση. Στο μεταξύ όμως ο λαός περιφρονεί όλη την ‘κάστα’: 71% των Ελλήνων δήλωσαν το Μάιο ότι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Εξίσου λίγο εμπιστεύεται την αξιωματική αντιπολίτευση το 76%.

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=409349

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2011

  71. […] -’Μώ το νόμο σ’ και το ΔΝΤ πα… […]

    Πίνγκμπακ από -Ποντιακά στο Σύνταγμα by kanaliotis « Πόντος και Αριστερά | 08/07/2011

  72. Κρινεις το ΣΕΚ που βρισκοταν τολμηρα
    και δεν κρινεις τον εαυτο σου που προσπαθεις να προβαλεις τον δικο σου μαρξισμο , με τον δικο σου τροπο , αν και δεν διαφερει με αυτο του ΣΕΚ

    Σχόλιο από Ψραν | 18/07/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: