Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Γιορτές της Άλωσης: Η απόλυτη ανοησία του τουρκικού εθνικισμού

29 Μαϊου 1453: και να θες να ξεχάσεις, δεν σ’ αφήνουν...

Για άλλη μια χρονιά, μέσα στην εθνικιστική τους παραζάλη,  οι Τούρκοι εθνικιστές θύμισαν σε όλο τον κόσμο ότι είναι ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ μιας ΞΕΝΗΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ πόλης, της Κωσταντινούπολης. Στη ιστοσελίδα του Δήμου της Κατακτημένης Πόλης διαβάζουμε (2011):

«...Οι εορτασμοί για την 558η επέτειο από την άλωση της Κωνσταντινούπολης άρχισαν με επίσκεψη στο τζαμί-Φατίχ, όπου βρίσκεται ο τάφος του Πορθητή Σουλτάνου Μεχμέτ. Μιλώντας μετά την επίσκεψη ο δήμαρχος Καντίρ Τορμπάς δήλωσε πως ¨Αυτή η πόλη με τον Πορθητή Σουλτάνο Μεχμέτ έγινε μια τουρκική, μια οθωμανική πόλη και πήρε σημαντική θέση στην διακυβέρνηση του κόσμου.

Στην επίσκεψη στο τάφο του Πορθητή Σουλτάνου Μεχμέτ μετείχαν ο νομάρχης Κωνσταντινούπολης Χουσείν Αβνί Μουτλού, ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Καντίρ Τορμπάς, ο υποδιοικητής του φρουραρχείου αντιστράτηγος Ταϊφούν Οζντέν, ο δήμαρχος του δήμου Φατίχ-Μουσταφά Ντεμίρ, και τα εγγόνια του τελευταίου σουλτάνου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας Αμπντουλχαμίτ, Ορχάν Οσμάνογλου και Αμπντουλχαμίτ Καγιχάν Οσμάνογλου.

Μετά την επίσκεψη στον τάφο μιλώντας στους δημοσιογράφους ο νομάρχης Χουσείν Αβνί Μουτλού είπε πως «Τιμάμε τον Πορθητή Σουλτάνο Μεχμέτ Χαν και τους άγιους προγόνους μας διότι κατέκτησαν και μας άφησαν την Κωνσταντινούπολη, μια από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου» …. 

Ακολούθως κατατέθηκαν στεφάνια στο μνημείο της Άλωσης και κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή. Εδώ η τελετή άρχισε με τον εθνικό ύμνο. Μετά από την τελετή εδώ όλοι οι μετέχοντες πήγαν στην πύλη του Βελιγραδίου.

………………….  Εκεί, ομάδες ντυμένες ως Οθωμανοί στρατιώτες, συνοδεία εμβατηρίων και υπό βολές πυροβολικού επιτέθηκαν στα τείχη. Συνοδεία κραυγών –Αλλάχ-ου άκμπαρ σκαρφάλωσαν στα τείχη. Η κατάκτηση τελείωσε με την ανάρτηση της τουρκικής σημαίας στα τείχη. Μετά την κατάκτηση, ομάδα που παρίστανε τον Πορθητή Σουλτάνο Μεχμέτ και την συνοδεία των στρατιωτών του, παρέλασαν…

Εμείς θυμηθήκαμε δύο πράγματα:

-Το κείμενο του Μπρεχτ για την βλακεία και

-το άρθρο του καλού Τούρκου δημοσιογράφου Engin Ardiç, που παρατίθεται στο τέλος του αφιερώματός μας..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

«Απολαύσετε» τώρα την εφιαλτική και προεκλογική εκδήλωση-εορτασμό που διοργάνωσε ο Ταγίπ Εντογάν για τα 562 χρόνια από την Άλωση της Πόλης:

«Cumhurbaşkanı Erdoğan «İSTANBUL’UN FETHİ» Konuşması 30 Mayıs 2015 istanbulun fethinin 562. yıldönümü Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, …»

Σε μια ψηφιακή κατασκευή του Δήμου της ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΗΣ  ΠΟΛΗΣ :…και στο τέλος αυτού του εθνικιστικού νεοοθωμανικού παραμυθιού, οι Οθωμανοί μπαίνουν θριαμβευτικά παρελαύνοντας και ειρηνικά  στην Πόλη. Οι κάτοικοι τους  υποδέχονται και έτσι έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΕΞΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ, ΟΤΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ…..

Τι έγινε όμως στην πραγματικότητα;   Ας δούμε τι πραγματικά έγινε  :


.…Η άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτέλεσε το βασικό στόχο του Μωάμεθ Β΄ αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία, στα τέλη του 1451. Στη διάρκεια του 1452 κατασκεύασε το φρούριο του Boğaz kesen (σημερινό Rumeli Hisarı) στην ευρωπαϊκή όχθη του Βοσπόρου, ώστε να ελέγχει το διάπλου των στενών, ενώ παράλληλα ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την πολιορκία και την κατασκευή των κανονιών. Επίσης, από το φθινόπωρο του 1452 άρχισε η κατάληψη των εκτός της Πόλης βυζαντινών οχυρών.

Στις αρχές Απριλίου του 1453 (σταδιακά από τις 4 έως τις 7 Απριλίου 1453) οι οθωμανικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν μπροστά στην Κωνσταντινούπολη και στις 12 Απριλίου ξεκίνησε ο βομβαρδισμός των χερσαίων τειχών και οι προσπάθειες υπόσκαψής τους. Μέχρι την τελική έφοδο μεγάλο μέρος των τειχών, ιδιαίτερα στο μεσαίο τμήμα τους, είχε υποστεί σημαντικές ζημιές. Στις 18 Απριλίου απέτυχε μία πρώτη έφοδος στα τείχη. Στις 20, έπειτα από επιτυχημένη προσπάθεια τεσσάρων πλοίων να σπάσουν τον κλοιό του οθωμανικού στόλου και να μπουν στον Κεράτιο κόλπο, ο σουλτάνος καθαίρεσε το ναύαρχο Μπαλτάογλου και στις 22 κατόρθωσε να περάσει μέρος του στόλου του διά ξηράς στον Κεράτιο. Οι πολιορκημένοι προστάτευαν έως τότε την είσοδο στον κόλπο με μια αλυσίδα και με παραταγμένα πλοία. Η είσοδος των τουρκικών πλοίων εξέθεσε το ευάλωτο βόρειο τείχος της Πόλης σε επίθεση και ανάγκασε τους αμυνομένους να αραιώσουν ακόμη περισσότερο τις ισχνές δυνάμεις τους. Άλλες πρωτοβουλίες του πολιορκητή που εντυπωσίασαν τους συγχρόνους ήταν η κατασκευή ενός θωρακισμένου πολιορκητικού πύργου και μια πλωτή γέφυρα από βαρέλια στο μυχό του Κεράτιου κόλπου. Παρά την καταπόνηση των τειχών, δύο ακόμη γενικές έφοδοι, στις 7 και 12 Μαΐου, απέτυχαν. Στις 21 Μαΐου οι Βυζαντινοί απέρριψαν πρόταση του σουλτάνου να παραδώσουν με ευνοϊκούς όρους την Πόλη. Πέραν της ιδεολογικής διάστασης, η άρνηση του αυτοκράτορα και του συμβουλίου του μπορεί να υπέκρυπτε την ελπίδα λύσης της πολιορκίας. Το στρατόπεδο των πολιορκητών διέτρεχαν φήμες για την άφιξη βοήθειας στην Πόλη από τη Δύση, ενώ μία ομάδα στην αυλή του σουλτάνου ήταν από την αρχή αντίθετη με την προοπτική κατάληψης της Πόλης και πιθανόν να διοχέτευε πληροφορίες στους αμυνομένους.

Κατά την τελική επίθεση, τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Μαΐου, οι τουρκικές δυνάμεις κατόρθωσαν να εισχωρήσουν στα τείχη στην περιοχή της πύλης του Αγίου Ρωμανού, η οποία είχε υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές. Δεν μπορεί να εκτιμηθεί εάν και ποιο ρόλο έπαιξε η αναφερόμενη είσοδος στρατού από την αφύλακτη Κερκόπορτα. Η αντίσταση των αμυνομένων κατέρρευσε όταν ο βαριά τραυματισμένος Giustiniani εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης, δημιουργώντας πανικό. Επακολούθησε θανατηφόρος συνωστισμός μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού τείχους και στη συνέχεια οι Τούρκοι εισήλθαν στην Πόλη εξοντώνοντας όσους αντιστέκονταν. Κατά τη φάση της κατάρρευσης της αντίστασης στα τείχη σκοτώθηκε και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, αν και όλες οι λεπτομέρειες για τις τελευταίες του στιγμές προέρχονται από μη αυτόπτες και μάλλον είναι φανταστικές.

Στους νικητές είχε δοθεί το δικαίωμα να λεηλατήσουν την πόλη και να αιχμαλωτίσουν τους κατοίκους και οι περισσότεροι επιδόθηκαν με ζήλο στο έργο αυτό, επιτρέποντας σε μια μερίδα των υπερασπιστών να καταφύγουν στα πλοία, τα οποία στη συνέχεια έσπασαν την αλυσίδα του Κερατίου και διέφυγαν. Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ η αιχμαλωσία ήταν και η μοίρα του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Την ημέρα της 29ης παραδόθηκε στο σουλτάνο η γενουατική αποικία του Γαλατά, η οποία μέχρι τότε είχε τηρήσει ουδετερότητα, ενώ ο Μωάμεθ έκανε τη θριαμβευτική είσοδό του στην Πόλη….

http://www.ehw.gr/constantinople/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=10825

.

Δείτε τώρα το ντοκιμαντέρ του National Geographic «1453: Η Αλωση της Πόλης»:

.

Την καλύτερη όμως απάντηση στις τουρκικές εθνικιστικές ανοησίες, έδωσε πέρσι ο Τούρκος δημοσιογράφος Engin Ardiç, στην εφημερίδα SABAH:

» Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας…»

« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα: «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»…

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη…  (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω…

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης… ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό….

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;

Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;

Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες ;

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη ßία».

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων;

Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω ;

Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.

Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.

Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ;

Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.

Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη…

Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.

Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια…

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες…».

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

———————————————————————————————————

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Γεώργιος Φραντζής

Οι δυστυχείς Ρωμαίοι, αφού άκουσαν τα λόγια του αυτοκράτορα, έσφιξαν την καρδιά τους, αγκα­λιάστηκαν και έκλαιγαν όλοι μαζί. Κανένας δεν έφερνε πια στη μνήμη του τα αγαπημένα του παι­διά, τη γυναίκα και την περιουσία του, αλλά ήθε­λαν όλοι να πεθάνουν για τη σωτηρία της πατρίδας τους. Ύστερα γύρισαν στις θέσεις τους για να φυλάξουν τα τείχη της πόλης. Ο αυτοκράτορας πήγε αμέσως στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας, προσευχήθηκε με δάκρυα στα μάτια και κοινώνη­σε των αχράντων μυστηρίων. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι εκείνη τη νύχτα. Έπειτα γύρισε στα ανάκτορα και ζήτησε συγνώμη από όλους. Ποιος μπορεί να περιγράψει αυτήν τη στιγμή τους θρή­νους και τους οδυρμούς που ακούστηκαν τότε στο παλάτι; Κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος, ακόμα κι αν ήταν από ξύλο ή από πέτρα.

Ύστερα ανεβήκαμε στα άλογά μας, βγήκαμε από τα ανάκτορα και κάναμε επιθεώρηση στα τεί­χη για να ενθαρρύνουμε τους φρουρούς που κρα­τούσαν άγρυπνοι τις θέσεις τους. Εκείνη τη νύχτα όλοι βρίσκονταν στα τείχη και τους πύργους, ενώ είχαμε κλείσει προσεκτικά όλες τις πύλες ώστε να μην μπορεί να μπει ή να βγει κανένας. Όταν φτά­σαμε στην Καλιγαρία, την ώρα που λαλούσαν για πρώτη φορά τα κοκόρια, ξεπεζέψαμε και ανεβή­καμε στον πύργο. Από εκεί ακούγαμε φωνές και δυνατό θόρυβο έξω από την πόλη. Οι φύλακες μας είπαν ότι αυτό γινόταν όλη τη νύχτα επειδή οι εχθροί έσερναν τις πολεμικές μηχανές τους κο­ντά στην τάφρο, προετοιμαζόμενοι για την επίθε­ση. Επίσης τα μεγάλα εχθρικά πλοία άρχισαν να κινούνται, προσπαθώντας να φέρουν στην ακτή τις γέφυρες που είχαν κατασκευάσει.

Οι Τούρκοι άρχισαν με μεγάλη σφοδρότητα και ορμή την επί­θεση τη στιγμή που λαλούσαν τα κοκόρια για δεύ­τερη φορά, χωρίς να δώσουν κανένα σύνθημα, όπως είχαν χάνει και τις προηγούμενες φορές. Ο σουλτάνος διέταξε να επιτεθούν πρώτοι οι λιγότε­ρο έμπειροι, μερικοί ηλικιωμένοι και αρκετοί νέοι, ώστε να μας κουράσουν, και στη συνέχεια να ρι­χτούν εναντίον μας οι πιο έμπειροι και γενναίοι με μεγαλύτερη τόλμη και δύναμη. Έτσι λοιπόν ο πό­λεμος άναψε σαν καμίνι. Οι δικοί μας αντιστέκο­νταν με πείσμα, χτυπούσαν άγρια τους εχθρούς και τους γκρέμιζαν κάτω από τα τείχη, καταστρέ­φοντας συγχρόνως και πολλές από τις πολιορκη­τικές τους μηχανές. Οι νεκροί ήταν πολλοί και από τις δυο πλευρές, ιδίως όμως από το εχθρικό στρα­τόπεδο. Μόλις άρχισαν να σβήνουν τα άστρα του ουρανού καθώς προχωρούσε το φως της μέρας κι εμφανίστηκε στην ανατολή η ροδοδάχτυλη αυγή, όλο το πλήθος του εχθρού παρατάχθηκε σε μια σειρά που έφτανε από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.

Ακούστηκαν τότε τα τύμπανα, οι σάλ­πιγγες και τα υπόλοιπα πολεμικά όργανα με φω­νές και αλαλαγμούς, ενώ τα κανόνια άρχισαν να ρίχνουν όλα μαζί. Τότε όλοι οι Τούρκοι όρμησαν από ξηρά και από θάλασσα στα τείχη και άρχισαν τη συμπλοκή μαζί μας. Οι πιο θαρραλέοι έστησαν σκάλες, ανέβηκαν πάνω σ’ αυτές και έριχναν αδιά­κοπα τα βέλη τους εναντίον των δικών μας. Η φρικτή και αμφίρροπη μάχη κράτησε δύο ώρες και φαινόταν ότι οι χριστιανοί θα έπαιρναν πάλι τη νίκη. Τα πλοία που μετέφεραν τις σκάλες και τις κινητές γέφυρες αποκρούστηκαν από τα παρα­θαλάσσια τείχη και αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω άπρακτα. Οι πολεμικές μηχανές, που έρι­χναν πέτρες από τα τείχη της πόλης, σκότωσαν πολλούς αγαρηνούς. Αλλά και εκείνοι που ήταν στην ξηρά έπαθαν τα ίδια και χειρότερα. Ήταν πολύ παράδοξο θέαμα να βλέπει κανείς τον ήλιο και τον ουρανό σκεπασμένους από ένα σύννεφο σκόνης και καπνού. Οι δικοί μας έκαιγαν τις ε­χθρικές πολεμικές μηχανές με το «υγρό πυρ», γκρέμιζαν τις σκάλες με όσους βρίσκονταν πάνω τους και σκότωναν αυτούς που επιχειρούσαν να ανεβούν στα τείχη με μεγάλες πέτρες, ακόντια, πυροβόλα και τόξα. Όπου έβλεπαν συγκεντρωμέ­νους Τούρκους, τους χτυπούσαν με μεγάλα τηλε­βόλα, σκοτώνοντας και πληγώνοντας πολλούς. Οι εχθροί απηύδησαν τόσο πολύ από τη σθεναρή α­ντίσταση που συναντούσαν ώστε θέλησαν να κά­νουν λίγο πίσω για να ξεκουραστούν, αλλά οι τσαούσηδες και οι ραβδούχοι της τουρκικής Αυ­λής τους χτυπούσαν με σιδερένια ραβδιά και βούνευρα για να μην υποχωρήσουν. Ποιος μπο­ρεί να περιγράψει τις κραυγές και τα βογκητά των τραυματιών και στα δύο στρατόπεδα; Ο θόρυβος και οι φωνές τους έφταναν μέχρι τον ουρανό. Με­ρικοί από τους δικούς μας, που έβλεπαν τους ε­χθρούς να υποφέρουν, τους φώναζαν: «Τι κάνετε συνεχώς επιθέσεις, αφού δεν μπορείτε να μας νι­κήσετε;» Εκείνοι τότε, προσπαθώντας να δείξουν τη γενναιότητα τους, ανέβαιναν πάλι στις σκάλες. Οι πιο τολμηροί σκαρφάλωναν στους ώμους των άλλων και οι επόμενοι τους μιμούνταν, για να μπορέσουν να φτάσουν στην κορυφή του τείχους.

Οι σκληρότερες μάχες έγιναν στις πύλες, όπου οι αντίπαλοι συγκρούονταν με τα σπαθιά στα χέρια και οι νεκροί ήταν αμέτρητοι. Όταν η παράταξη μας άρχισε να υποχωρεί, τότε πετάχτηκαν μπρο­στά ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Δημήτριος Καντακουζηνός, δύο γενναίοι άντρες που έτρε­ψαν τους αγαρηνούς σε φυγή, τους γκρέμισαν κά­τω από τα τείχη και τους σκόρπισαν. Συγχρόνως έτρεξαν σε βοήθεια κι άλλοι δικοί μας, ενώ ο αυ­τοκράτορας που βρέθηκε εκεί έφιππος τους ενε­θάρρυνε και τους παρακινούσε να πολεμάνε με σθένος, λέγοντας: «Συμπολεμιστές και αδέρφια μου, σας παρακαλώ στο όνομα του Θεού να κρα­τάτε τη θέση σας με γενναιότητα. Βλέπω ότι το πλήθος των εχθρών άρχισε να κουράζεται και να διασκορπίζεται. Δε μας χτυπούν πλέον με τάξη και σύστημα. Ελπίζω στο Θεό ότι η νίκη είναι δική μας. Να νιώθετε λοιπόν χαρά επειδή το στε­φάνι της νίκης θα είναι δικό μας τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Ο Θεός βρίσκεται στο πλευρό μας και προκαλεί δειλία στους άπιστους».

Τη στιγμή που μιλούσε ο αυτοκράτορας, ο Ιω­άννης Ιουστινιάνης πληγώθηκε από βέλος στο πά­νω μέρος του δεξιού του ποδιού. Αυτός ο τόσο έμπειρος πολεμιστής, στον πόλεμο, βλέποντας το αίμα να τρέχει από το σώμα του, έγινε κίτρινος από φόβο. Έχασε αμέσως το θάρρος του, σταμά­τησε να αγωνίζεται και έτρεξε να βρει γιατρό σιω­πηλός, χωρίς να σκέφτεται την ανδρεία και την καρτερικότητα που είχε δείξει μέχρι τότε. Δεν εί­πε όμως τίποτα στους συντρόφους του ούτε άφησε κανέναν αντικαταστάτη, για να μην προκληθεί σύγχυση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ευτυχώς, ο αυτοκράτορας που βρέθηκε εκεί κατά τύχη, τους είδε ταραγμένους και φοβισμένους σαν τα κυνηγημένα πρόβατα και θέλησε να μάθει την αιτία. Όταν λοιπόν είδε το στρατηγό του Ιουστινιάνη να φεύγει, τον πλη­σίασε και του είπε: «Γιατί το έκανες αυτό, αδερφέ μου; Γύρνα πίσω στη θέση σου. Η πληγή είναι ασήμαντη και η παρουσία σου απαραίτητη. Η πό­λη στηρίζεται σε σένα για να σωθεί». Του είπε και άλλα πολλά, αλλά εκείνος δεν έδωσε απάντηση. Αντίθετα, έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθα­νε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων.

Οι Τούρκοι όμως είδαν την ταραχή των δικών μας και πήραν θάρρος. Ο Σογάν πασάς κέντρισε με κατάλληλα λόγια τη φιλοτιμία των γενιτσάρων και των άλλων στρατιωτών, ενώ ένας γιγαντόσωμος γενίτσαρος (που λεγόταν Χασάν και καταγόταν από το Λουπάδι της Κυζίκου) έβα­λε με το αριστερό χέρι την ασπίδα πάνω από το κεφάλι του, τράβηξε με το δεξί το σπαθί, ανέβηκε στο σημείο του τείχους όπου είχαν αρχίσει να υ­ποχωρούν οι δικοί μας και ρίχτηκε πάνω τους. Τον Χασάν ακολούθησαν περίπου άλλοι 30 Τούρ­κοι που θέλησαν να φανούν εξίσου γενναίοι. Όσοι από τους δικούς μας είχαν απομείνει εκεί έριξαν τεράστιες πέτρες και βέλη εναντίον τους, γκρεμί­ζοντας τους 18 κάτω από τα τείχη, αλλά ο Χασάν κατάφερε να ανεβεί και να τρέψει σε φυγή τους χριστιανούς. Μετά την επιτυχία του, πολλοί άλλοι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία να τον ακολουθή­σουν και να σκαρφαλώσουν στα τείχη, αφού οι ελάχιστοι δικοί μας δεν κατάφεραν να τους εμπο­δίσουν. Πολέμησαν όμως με θάρρος και σκότωσαν πολλούς. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής ο Χα­σάν χτυπήθηκε από πέτρα και έπεσε κάτω. Μόλις τον είδαν οι δικοί μας πήραν θάρρος και τον λι­θοβολούσαν από όλες τις πλευρές. Εκείνος σηκώ­θηκε στα γόνατα και συνέχισε να πολεμά, αλλά το δεξί του χέρι δέχτηκε αμέτρητα τραύματα από βέλη και έπεσε παράλυτο. Στη σύγκρουση αυτή σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν πολλοί Τούρκοι, οι οποίοι μεταφέρθηκαν πίσω στο στρατόπεδο. Το πλήθος όμως εκείνων που είχαν ανεβεί στα τείχη διασκόρπισε τους δικούς μας, που εγκατέλειψαν το εξωτερικό και έτρεξαν μέσα στην πόλη με τόση βία ώστε ο ένας πατούσε τον άλλο. Καθώς συνέ­βαιναν αυτά, ακούστηκαν φωνές από μέσα, από έξω και από το μέρος του λιμανιού: «Έπεσε το φρούριο. Στους πύργους στήθηκαν σημαίες και λάβαρα». Οι φωνές αυτές έτρεψαν σε φυγή τους δικούς μας, ενώ έδωσαν καινούριο θάρρος στους εχθρούς που άρχισαν να ανεβαίνουν στα τείχη άφοβα και με αλαλαγμούς χαράς.

Όταν ο δυστυχισμένος αυτοκράτορας και δε­σπότης μου είδε αυτό το θέαμα, παρακαλούσε το Θεό με δάκρυα στα μάτια και παρακινούσε τους στρατιώτες να φανούν γενναίοι. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρχε πλέον καμιά ελπίδα βοήθειας ή συ­μπαράστασης. Τότε τσίγκλησε το άλογό του, έφτα­σε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρί­ζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του.

Ο Φραγκίσκος Τολέντο, τον οποίο αναφέραμε παραπάνω, φάνηκε ανώτερος ακόμα και από τον Αχιλλέα. Πολεμώντας στα δεξιά του αυτοκράτορα, κομμάτιαζε τους εχθρούς με δόντια και με νύχια. Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Πα­λαιολόγος. Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγω­νίζεται για να σώσει την πόλη που κινδύνευε, φώ­ναξε κλαίγοντας: «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω». Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέ­θηκαν μπροστά του. Ο Ιωάννης Δαλμάτης, που βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος, πολεμούσε με ηρωισμό σαν γενναίος στρατιώτης που ήταν. Ό­σοι βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης θαύμασαν την τόλμη και την ανδρεία των εξαιρετικών εκείνων ανδρών. Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν δύο και τρεις φορές, μέχρι που κατάφεραν να τρέψουν τους απίστους σε φυγή, να σκοτώσουν πολλούς και να γκρεμίσουν άλλους κάτω από τα τείχη. Οι στρατιώτες μας πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα και στο τέλος έπεσαν νεκροί, αφού προηγουμένως είχαν προξενήσει τεράστιες απώλειες στους ε­χθρούς. Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκεί­νη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διατα­γή του.

Όταν μπήκαν οι εχθροί στην Πόλη, έδιωξαν τους χριστιανούς που είχαν απομείνει στα τείχη με τηλεβόλα, βέλη, ακόντια και πέτρες. Έτσι έγι­ναν κύριοι ολόκληρης της Κωνσταντινούπολης, εκτός των πύργων του Βασιλείου, του Λέοντος και του Αλεξίου, τους οποίους κρατούσαν οι ναύ­τες από την Κρήτη που πολέμησαν από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα και σκότωσαν πολλούς Τούρ­κους. Βλέποντας το πλήθος των εχθρών που είχαν κυριεύσει την πόλη, δεν ήθελαν να παραδοθούν αλλά έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να ζήσουν. Κάποιος Τούρκος ειδοποίησε τότε το σουλτάνο για την ηρωική άμυνά τους κι εκείνος συμφώνησε να τους επιτρέψει να φύγουν με το πλοίο και όλα τα πράγματα που είχαν μαζί τους. Παρά τις υποσχέσεις του όμως, ο σουλτάνος με πολύ κόπο κατάφερε να τους πείσει να αφήσουν τους πύργους και να φύγουν. Δύο αδέρφια, οι Ιταλοί Παύλος και Τρωίλος, πολέμησαν με γεν­ναιότητα μαζί με αρκετούς άλλους στη θέση που είχαν αναλάβει. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τους σκοτώθηκαν πολλοί κι από τις δυο πλευρές. Σε μια στιγμή ο Παύλος είδε τους εχθρούς μέσα στην πόλη και είπε στον αδερφό του: «Χάθηκαν τα πά­ντα. Κρύψου ήλιε και θρήνησε γη. Η Πόλη έπεσε. Ανώφελο πια να πολεμάμε. Ας κοιτάξουμε τουλά­χιστον να σωθούμε εμείς οι ίδιοι».

Έτσι οι Τούρκοι έγιναν κύριοι της Κωνσταντι­νούπολης την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, στις δυόμισι το μεσημέρι. Άρπαζαν και αιχμαλώτιζαν όσους έβρισκαν μπροστά τους, έσφαζαν όσους επιχει­ρούσαν να αντισταθούν και σε ορισμένα μέρη δε διακρινόταν η γη από τα πολλά πτώματα που ήταν πεσμένα κάτω. Το θέαμα ήταν φρικτό. Παντού ακούγονταν θρήνοι και παντού γίνονταν αρπαγές γυναικών όλων των ηλικιών. Αρχόντισσες, νέες κοπέλες και καλόγριες σέρνονταν από τα μαλλιά έξω από τις εκκλησίες όπου είχαν καταφύγει, ενώ έκλαιγαν και οδύρονταν. Ποιος μπορούσε να πε­ριγράψει τα κλάματα και τις φωνές των παιδιών ή τη βεβήλωση των ιερών εκκλησιών; Το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού χυνόταν στη γη. Οι Τούρκοι άρπαζαν τα ιερά σκεύη, τα έσπαζαν ή τα κρατού­σαν για λογαριασμό τους. Το ίδιο έκαναν και με τα ιερά αναθήματα. Ποδοπατούσαν τις άγιες εικό­νες, τους αφαιρούσαν το χρυσάφι, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, και έφτιαχναν με αυτές κρεβάτια και τραπέζια. Άλλοι στόλιζαν τα άλογα τους με τα χρυσοΰφαντα μεταξωτά άμφια των ιε­ρέων και άλλοι τα έκαναν τραπεζομάντιλα. Άρπαζαν τα πολύτιμα μαργαριτάρια από τα άγια κει­μήλια, καταπατούσαν τα ιερά λείψανα των αγίων και, σαν πραγματικοί πρόδρομοι του διαβόλου, έκαναν αμέτρητα ανοσιουργήματα, που μόνο το θρήνο μπορούν να προκαλέσουν. Χριστέ, βασιλιά μου, οι αποφάσεις Σου ξεπερνάνε το μυαλό του ανθρώπου!

Μέσα στην απέραντη εκκλησία της Α­γίας Σοφίας, τον επίγειο ουρανό, το θρόνο της δόξας του Θεού, το άρμα των Χερουβείμ, το θείο δημιούργημα, το αξιοθαύμαστο κατασκεύασμα, το στολίδι της γης, τον ωραιότερο από όλους τους ναούς, έβλεπε κανείς τους Τούρκους να τρώνε και να πίνουν στο Ιερό Βήμα και στην Αγία Τρά­πεζα ή να ασελγούν πάνω σε γυναίκες, νέες κοπέ­λες και μικρά παιδιά. Ποιος μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος και να μη θρηνήσει για την άγια εκ­κλησία μας; Όλοι πονούσαν από το κακό που έβλε­παν. Στα σπίτια θρήνοι και κλάματα, στους δρό­μους οδυρμοί, στις εκκλησίες αντρικές κραυγές πόνου, γυναικεία μοιρολόγια, βαρβαρότητες, φό­νοι και βιασμοί. Οι ευγενείς ατιμάζονταν και οι πλούσιοι έχαναν τις περιουσίες τους. Σε όλες τις πλατείες και τις γωνιές της πόλης γίνονταν αμέ­τρητα κακουργήματα. Κανένα μέρος ή καταφύγιο δε γλίτωσε από την έρευνα και τη βεβήλωση. Οι άπιστοι έσκαψαν κήπους και γκρέμισαν σπίτια για να βρουν χρήματα ή κρυμμένους θησαυρούς. Όσα βρήκαν, τα πήραν για να χορτάσουν την απληστία τους. Χριστέ, βασιλιά μου, γλίτωσε από τη θλίψη και τον πόνο όλες τις πόλεις και τις χώρες όπου κατοικούν χριστιανοί.

Την τρίτη μέρα μετά την άλωση ο σουλτάνος έδωσε εντολή να γίνουν γιορτές και πανηγύρια για τη μεγάλη νίκη, και διέταξε να βγουν έξω ελεύθερα και άφοβα όσοι ήταν κρυμμένοι σε διά­φορα μέρη της Πόλης, μικροί και μεγάλοι. Διέταξε επίσης να γυρίσουν στα σπίτια τους όσοι είχαν φύγει εξαιτίας του πολέμου και να ζήσουν εκεί όπως πριν, σύμφωνα με το δίκαιο και τη θρησκεία τους. Ακόμα, έδωσε διαταγή να εκλέξουν πα­τριάρχη σύμφωνα με τα έθιμα τους. αφού ο προη­γούμενος πατριάρχης είχε πεθάνει. Οι αρχιερείς και οι ελάχιστοι άλλοι κληρικοί και λαϊκοί που έτυχε να βρίσκονται στην πόλη διάλεξαν για το αξίωμα αυτό το Γεώργιο Σχολάριο, που ήταν έ­νας πολύ καλλιεργημένος πολίτης, τον οποίο χει­ροτόνησαν πατριάρχη και τον ονόμασαν Γεννά­διο.

Οι χριστιανοί αυτοκράτορες συνήθιζαν να χα­ρίζουν στο νέο πατριάρχη μια χρυσή ράβδο στο­λισμένη με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, καθώς και ένα άλογο με πολυτελή βασιλική σέλα και κάλυμμα από άσπρο και χρυσό ύφασμα. Ο πατριάρχης έβγαινε από τα ανάκτορα μαζί με όλα τα μέλη της συγκλήτου και πήγαινε στο πα­τριαρχείο κάτω από τις επευφημίες του πλήθους.

Η χειροτονία του γινόταν από τους αρχιερείς, ό­πως όριζε η Εκκλησία και ο νόμος. Ο μελλοντικός πατριάρχης έπαιρνε τη ράβδο από τα χέρια του αυτοκράτορα με τον τρόπο που αναφέρουμε στη συνέχεια.

Ο αυτοκράτορας καθόταν στο θρόνο, οι συγκλητικοί στέκονταν γύρω του ασκεπείς και ο μέγας πρωτοπαπάς του παλατιού άρχιζε την τε­λετή με το «Ευλογητός ο Θεός». Ύστερα έλεγε μια σύντομη ευχή και ο μεγάλος δομέστικος έψελνε το «Όπου γαρ βασιλέως παρουσία». Ο λαμπαδάριος και η χορωδία συνέχιζαν με το «Νυν και αεί» και το «Ο βασιλεύς των ουρανών». Όταν τελείωνε και αυτό το τροπάριο, ο αυτοκράτορας σηκωνόταν κρατώντας τη ράβδο στο δεξί του χέρι. Ο υποψή­φιος πατριάρχης πλησίαζε με το μητροπολίτη Καισαρείας στα δεξιά του και το μητροπολίτη Ηράκλειας στα αριστερά, έκανε τρεις μετάνοιες μπροστά σε όλους και μετά πλησίαζε τον αυτοκρά­τορα για να προσκυνήσει, όπως ήταν η συνήθεια. Ο αυτοκράτορας ύψωνε λίγο τη ράβδο και έλεγε: «Η Αγία Τριάς, η την εμήν βασιλείαν δωρησαμένη, προχειρίζεταί σε εις πατριάρχην Νέας Ρώ­μης». Ο νέος πατριάρχης έπαιρνε την εκκλησια­στική εξουσία από τον αυτοκράτορα, τον οποίο ευχαριστούσε, και οι δύο χορωδίες έψελναν τρεις φορές το «Εις πολλά έτη, δέσποτα». Με τον τρόπο αυτό τελείωνε η τελετή. Ύστερα, κρατώντας κηροπήγια με λαμπάδες, ο πατριάρχης κατέβαινε από το διβάμβουλο στο προαύλιο του παλατιού και ανέβαινε στο άλογο το οποίο περίμενε στολισμέ­νο.

Θέλοντας λοιπόν και ο αχρείος σουλτάνος να κάνει, σαν βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης, ό,τι έκαναν οι χριστιανοί αυτοκράτορες, προσκά­λεσε τον πατριάρχη να καθίσει, να φάει και να συζητήσει μαζί του. Μόλις εκείνος έφτασε στο παλάτι του, τον δέχτηκε με μεγάλη τιμή, συζήτησε μαζί του πολλή ώρα και του έδωσε αμέτρητες υ­ποσχέσεις. Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, ο σουλτά­νος έβγαλε μια πολύτιμη ποιμαντορική ράβδο και τον παρακάλεσε να τη δεχτεί σαν δώρο. Ύστερα, θέλοντας και μη, ο πατριάρχης κατέβηκε μαζί του στην αυλή, όπου τον ανέβασε σε ένα άλογο που περίμενε έτοιμο και έδωσε εντολή στους άρχοντες της Αυλής του να τον συνοδέψουν με όλες τις τιμές. Πραγματικά οι αυλικοί, άλλοι μπροστά και άλλοι πίσω από τον πατριάρχη, τον συνόδε­ψαν μέχρι το σεπτό Αποστολείο, το οποίο είχε παραχωρήσει ο σουλτάνος για πατριαρχείο. Ο ά­θλιος όμως κράτησε τον περίλαμπρο ναό της Α­γίας Σοφίας, το υπέροχο κειμήλιο, τον επίγειο ου­ρανό και θαύμα της ανθρωπότητας, για να τον χρησιμοποιήσει σαν τόπο του δικού του προσκυνήματος. Όπως είπαμε προηγουμένως, ο θαυματουργός ναός των Βλαχερνών είχε πυρποληθεί. Ο πατριάρχης όμως έμεινε λίγο καιρό στο Αποστολείο επειδή σ’ εκείνα τα μέρη είχαν απο­μείνει ελάχιστοι χριστιανοί και επιπλέον φοβόταν μήπως του συμβεί κανένα κακό μέσα στην ερημιά, αφού μια μέρα κάποιος αγαρηνός βρέθηκε σκοτω­μένος στο προαύλιο της εκκλησίας. Γι’ αυτούς τους λόγους ζήτησε το μοναστήρι της Παμμακάρι­στου, το οποίο του δόθηκε για πατριαρχείο, δεδο­μένου ότι εκεί ζούσαν αρκετοί χριστιανοί. Έδωσε λοιπόν εντολή να μεταφερθούν οι μοναχές στο μοναστήρι του Αγίου Προφήτη και Προδρόμου Ιωάννη που βρισκόταν στα ανάκτορα του Τρού­λου, όπου είχε γίνει η Πενθέκτη Οικουμενική Σύ­νοδος στα χρόνια της βασιλείας του Ιουστινιανού Β’ του Ρινοτμήτου. Εκείνη την εποχή ο Τρούλος ήταν ένα λαμπρό παλάτι στο βόρειο μέρος της Παμμακαρίστου.

Ο ασεβέστατος και εξολοθρευτής των χριστια­νών σουλτάνος, πονηρός και πανούργος σαν αλε­πού, δεν τα έκανε όλα αυτά από ευλάβεια ή από καλοσύνη, αλλά για να ακούσουν οι χριστιανοί τις υποσχέσεις του και να έρθουν να κατοικήσουν στην Κωνσταντινούπολη η οποία είχε ερημωθεί από το μακρόχρονο πόλεμο και προπάντων μετά την κατάληψη της από τους Τούρκους. Πραγματι­κά, μερικοί χριστιανοί ξαναγύρισαν στην πόλη, ενώ μετά από λίγο έφερε και αρκετούς αποίκους (που ονομάζονται σεργούνηδες στα τουρκικά) από τον Καφά της Τραπεζούντας, τη Σινώπη και το Ασπρόκαστρο. Έδωσε επίσης στον πατριάρχη ο­ρισμένα γραπτά διατάγματα με τη σουλτανική σφραγίδα και την υπογραφή του, ούτως ώστε κανένας να μην τον ενοχλεί ή να του φέρνει αντιρρή­σεις. Με τα διατάγματα αυτά ο πατριάρχης θα έμενε για πάντα ανενόχλητος, αφορολόγητος και ασφαλισμένος από κάθε κίνδυνο, τόσο ο ίδιος όσο και οι διάδοχοί του, καθώς και οι υπόλοιποι ιερείς που βρίσκονταν κάτω από την εξουσία του…..

ΚΥΡΙΑΚΉ, 29 ΜΑΪ́ΟΥ 20

Η Άλωση της Πόλης

Δυο γιαγιάδες, η μια Σμυρνιά ή άλλη Πολίτισα. Τουρκόσπορος με το όλα μου δηλαδή. Τα παιδιατικά μου, τα θυμάμαι με …καυγάδες πάνω απο τις μυρωδιές της κατσαρόλας και του ταψιού. Τα πιο όμορφα …σουτζουκάκια. Σμυρναίικα ή πολίτικα; Εδώ σε θέλω μάγκα μου… Αυτά κι αν είναι διλήμματα. Όχι τα ψευτοδιλήμματα που επιχειρούν να μπουκώσουν το …στόμα του νου μας. Τα …διλήμματα τα πραγματικά.

Πρόσφυγες και δυό, μετέφεραν μέσα από μυρωδιές, το σκοινί που ένωνε το παρελθόν και το παρόν τους. Και το μέλλον τους. Όχι αυτό που ξόρκιζαν, αλλά αυτό που με γνώση αδημονούσαν να Ζήσουν. Έτοιμες για όλα. Ετοιμοπόλεμες. Γενιές ξεριζωμένες από σταθερές, από τόπους, από το όλα στο τίποτα και δώσου πάλι από την αρχή, προσφυγιές, πόλεμοι, κατοχές, χούντες, ασφάλειες επίπλαστες, ανασφάλειες τερατώδεις.

Ευλογημένες. Ευτυχισμένες. Ευτυχισμένες, γιατί ήξεραν τι είναι η ευτυχία. Ήξεραν να την μετρήσουν. Ήξεραν να τη ζυγίσουν. Είχαν το …ζύγι. Ζύγιζαν την κάθε μέρα, την κάθε ώρα, την κάθε στιγμή και την έβρισκαν μεγάλη. Ζύγιζαν αυτά που είχαν βγάζοντας από τη ζυγαριά το βάρος από ότι τους έλειπε. Πάντα …στρατιώτες ποτέ …παπαδοπαίδια.

Χιλιοπροδομένες από Σημαίες, από Κράτη, από Εξουσίες, από Θεούς και Διάβολους, η μόνη Εξουσία που αναγνώρισαν ποτέ τους ήταν η Ζωή. Θεούς δεν είχαν. Θεούς έφτιαχναν. Άλλωστε Ιστορία δεν γνώριζαν, μιας που την Ιστορία την έζησαν . Και αυτές που πάντα τις θυμάμαι να τσακώνονται- εκει να δεις τι θα πει ανταγωνισμός- πάνω από τα κύμινα, τα μπαχάρια, τις κανέλες, τις ζάχαρες, τα κουκουνάρια, τις ματζουράνες, τους κουρκουμάδες, τα μοσχοκαρυδα και τα ξύσματα από περγαμόντα, συμφωνούσαν πάντα σε ένα:

«Η Πόλη έπεσε όταν τα …παπαδοπαίδια, γινήκανε πιο πολλά από τους …στρατιώτες»

Τα …παπαδοπαίδια. Αυτά που ευλογούν τους …Θεούς. Υπάκουα, φοβικά, ενοχικά, μοιρολατρικά, ευνουχισμένα να λιβανίζουν τα …εικονίσματα. Να …προσεύχονται ζητώντας την …εύνοια των Θεών. Των Θεών που ζητούν ανθρωποθυσίες.

Κοιτώ τη φωτογραφία τους…ναι, πάνω από μια …κατσαρόλα, εκεί που οι αισθήσεις …τρώγονται, και βλέπω την δική μου …Πόλη. Σ’ αυτή που τα παπαδοπαίδια, έχουν πετάξει τα ράσα, τα λιβανιστήρια, τις ενοχές, τους φόβους, τα λάθος μετρήματα, τα τρεις το λάδι τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξιδο, αυτά που πια ξέρουν ότι η ζυγαριά είναι …πειραγμένη και θα τους κλέβει πάντα στο…ζυγι, αυτά που γινήκανε …στρατιώτες. Και κάτι μου λέει ότι …τη δική μου τη Πόλη, οι στρατιώτες δεν θα την αφήσουν να αλωθεί από τους βαρβάρους. Κάτι μου λέει ότι οι …μαρμαρωμένοι βασιλιάδες παραχώνονται στις αποθήκες της ιστορίας, τυλιγμένοι με σεντονια σάβανα, τα …παπαδοπαίδια λιβανίζουν μετ’ επιτάσεως αλλού ντ’ αλλού, και στους βωμούς των …Θεών, άσπρα κολάρα ..βλέπω να …θυσιάζονται.

Σήμερα της …Αλώσεως, ψυχανεμίζομαι ότι η δική μου λοιπόν η Πόλη, δεν θα …αλωθεί γιατί είναι πια… Αυτή

Advertisements

30/05/2011 - Posted by | -παράνοια, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -εθνικισμός

7 Σχόλια »

  1. ΟΙΚ0ΥΜΕΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΩΝΣΤΑΣΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

    Ανακοίνωση

    ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ (16-05-2011)

    Από τον Απρίλιο του 2010, έχει ξεκινήσει, υπό την αιγίδα της Οι.Ομ.Κω (Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών), η συζήτηση:
    περί της συντήρησης και φροντίδας των Κοιμητηρίων στην Κωνσταντινούπολη, σε συνεργασία με τις εκεί Κοινότητες

    * * *

    Η συζήτηση είχε συνέχεια με αποτέλεσμα το καλοκαίρι τρεις τελειόφοιτοι φοιτητές του ΕΜΠ να πάνε στην Κωνσταντινούπολη και να καταγράψουν όλα τα κοιμητήρια και την κατάστασή τους (ήταν 26, βρήκαν μόνο 23, τα τρία δεν υπάρχουν πια…). Μετά από εισήγηση της Επιτροπής της ΟΙΟΜΚΩ που ασχολείται με το θέμα, το Δ.Σ. της Οι.Ομ.Κω πρότεινε προς τον νεοϊδρυθέντα σύνδεσμο Τποστήριξης Ρωμεϊκων Κοινοτικών Ιδρυμάτων την από κοινού ανάληψη της προσπάθειας συντήρησης και επισκευής κατ’ αρχήν τριών κοιμητηρίων – τα οποία χρειάζονται άμεση φροντίδα. Για τον σκοπό αυτό το Δ.Σ. της Οι.Ομ.Κω αποφάσισε να συγκεντρώσει πόρους που θα προστεθούν στους πόρους που θα διατεθούν από τις Κοινότητες της Πόλης – για να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες.Υπάρχει η θέληση και η επιθυμία, μελλοντικά να επεκταθούν οι εργασίες αυτές και σε όσα Ομογενειακά Κοιμητήρια παρουσιάζουν ανάγκη.

    * * *

    Τον Μάρτιο έγινε η παρουσίαση της έκθεσης των τελειόφοιτων
    στους Επιτρόπους των Κοινοτήτων της Κωνσταντινούπολης.

    * * *

    Επειδή τα Κοιμητήρια αποτελούν ένα κομμάτι
    της πολιτισμικής ταυτότητας της Ρωμιοσύνης,
    τα μέλη της Επιτροπής Κοιμητηρίων, προγραμματίζουν να ξεκινήσουν την προσπάθεια ενημέρωσης του κοινού όσων επιθυμούν (στην Ελλάδα και στην αλλοδαπή) να συμβάλλουν στο έργο της συντήρησης και φροντίδας των Ομογενειακών Κοιμητηρίων της Πόλης μας.

    Αυτή η αρχική κοινοποίηση γίνεται με στόχο να ερευνηθούν προτάσεις και να καθορισθούν πιθανοί τρόποι συνδρομής
    ώστε το όραμά μας να γίνει πραγματικότητα

    Τηλ. επικοινωνίας: Νίκη Τσιλιγκίρογλου 210 6917051, Νίκος Ουζούνογλου 210 7723556
    e-mail: evniki@ath.forthnet.gr; nnap@otenet.gr, Fax: 210 7723557

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/05/2011

  2. Η αποκατάσταση των θυμάτων
    μιας βάρβαρης επίθεσης

    του Νικολάου Ονζουνόγλου

    Πρόεδρου του Νέου Κύκλου Κωνσταντινουπολιτών
    και καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
    .
    Από το ειδικό αφιέρωμα της έκτακτης έκδοσης της εφημερίδας «Δημοκρατία»,
    Κυριακή 29 Μαΐου 2011

    ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ μισό του 20ού αιώνα έχει παρουσιαστεί σημαντική ανάπτυξη και κωδικοποίηση των διεθνών νομικών προτύπων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έπειτα από μια μακρά προετοιμασία, τη 16/12/2005 η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), του κατεξοχήν οργάνου που θεσμοθετεί νόμους για το Διεθνές Δίκαιο, ενέκρινε το Ψήφισμα 60/147 με τίτλο: «Βασικές Αρχές και Οδηγίες επί του Δικαιώματος Θεραπείας και Αποκατάστασης των Θυμάτων από Μαζικές Παραβιάσεις Κανόνων του Διεθνούς Δικαίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Σοβαρών Παραβιάσεων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου».

    Οι Βασικές Αρχές για την Αποκατάσταση των Θυμάτων

    • Το αναφερόμενο Ψήφισμα εισάγει για πρώτη φορά σοβαρές αρχές που πρέπει να ισχύουν στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου για την αποκατάσταση των θυμάτων και ειδικότερα μειονοτικών ομάδων:

    • Τα κράτη είναι υποχρεωμένα να σέβονται τις διεθνείς συμβάσεις που έχουν συνυπογράψει.

    • Ως ελάχιστο μέτρο τα κράτη πρέπει να ενσωματώσουν στο εσωτερικό τους δίκαιο τα προβλεπόμενα από τις διεθνείς συμβάσεις.

    • Ο σκοπός των δεσμεύσεων των κρατών αναφέρεται στη λήψη μέτρων υιοθέτησης νόμων και διοικητικών και άλλων μέτρων για την αποφυγή νέων παραβιάσεων.

    • Τα κράτη είναι υποχρεωμένα να εξασφαλίσουν, χωρίς εμπόδια, πρόσβαση στη δικαιοσύνη των θυμάτων.

    • Τα κράτη είναι υποχρεωμένα να αποκαταστήσουν τα θύματα, συμπεριλαμβανομένης χορήγησης ικανοποιητικής αποζημίωσης, όπως αναφέρεται παρακάτω.

    • Τα δικαιώματα θεραπείας των θυμάτων συνίστανται στην πρόσβαση τους σε αποτελεσματική δικαιοσύνη.

    • Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ συμπεριλαμβάνει: επανόρθωση, αποζημίωση, επίσημη συγγνώμη από τα θύματα και εγγυήσεις για τη μη επανάληψη παραβιάσεων στο μέλλον.

    Η Περίπτωση της Ελληνικής Μειονότητας όπως ορίζεται στο Κεφάλαιο Β’ της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923.

    Οι διωγμοί που έχει υποστεί ο Ελληνισμός της Πόλης είναι καταγραμμένοι σε ικανοποιητικό βαθμό στη διεθνή βιβλιογραφία και ιδιαίτερα με εργασίες Τούρκων ακαδημαϊκών αλλά και γενικότερα της ακαδημαϊκής κοινότητας.

    Επικεντρώνοντας κανείς στις περιπτώσεις των κατάφωρων και μαζικής κλίμακας παραβιάσεων, προκύπτουν οι εξής περιπτώσεις:

    (α) Η επιστράτευση σε τάγματα εργασίας των 20 Ηλικιών (1 941-42).

    (β) Ο έκτακτος εξοντωτικός Φόρος Ευμάρειας (Βαρλίκ Βεργκίσι 1942-44).

    (γ) Το πογκρόμ της νύχτας 6-7/9/1955.

    (δ) Οι απελάσεις των Ελλήνων υπηκόων την περίοδο 1964-65 που παρέμεναν στην Πόλη σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάννης με το καθεστώς των «εταμπλί».

    Εκτός από τις παραπάνω τέσσερις περιπτώσεις υπάρχει ένα πλήθος παραβιάσεων συνθηκών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορούν την Ελληνορθόδοξη Μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

    Για να μπορέσει κανείς να διατυπώσει απόψεις ποιες πρέπει να είναι οι ενέργειες για την αποκατάσταση, τονίζονται τα εξής σημεία:

    (α) Πρώτα από όλα, για να υπάρξει οποιαδήποτε αποκατάσταση, θα πρέπει η πλευρά του θύτη να αλλάξει στάση ως προς το τμήμα της μειονότητας που διαβιώνει στον φυσικό της χώρο.

    (β) Το δεύτερο βήμα που πρέπει να γίνει είναι οι εξαναγκασθέντες σε εκπατρισμό και οι απόγονοι τους, όσοι επιθυμούν, να έχουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στη γενέτειρα τους απρόσκοπτα και να υποστηριχθούν με συγκεκριμένα μέτρα.

    (γ) Το τρίτο ζήτημα είναι η χορήγηση αποζημιώσεων σε όσους έχουν υποστεί ηθική ή υλική βλάβη.

    (δ) Πέρα από τα ένδικα μέσα, η αποκατάσταση είναι θέμα πολιτικών αποφάσεων.

    (ε) Σημαντικός τομέας που πρέπει να επικεντρωθεί προσπάθεια είναι η στενή συνεργασία με την κοινωνία πολιτών πρωτίστως στην Τουρκία και στη συνέχεια στην Ελλάδα και άλλες χώρες για την ενημέρωση των πολιτών με κύριο σκοπό το «ξύπνημα των συνειδήσεων».

    http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6195&Itemid=1

    Σχόλιο από 1453 | 30/05/2011

  3. Μια νύχτα γεμάτη μίσος και αίμα
    του Ελευθερίου Σκιαδά

    Από το ειδικό αφιέρωμα της έκτακτης έκδοσης της εφημερίδας «Δημοκρατία»,
    Κυριακή 29 Μαΐου 2011

    ***

    Δεκαέξι νεκροί Έλληνες (ανάμεσα τους και ο ιερομόναχος στο Μπαλουκλή, που τον έκαψαν ζωντανό) και αμέτρητοι τραυματίες. Καταστράφηκαν ολοσχερώς 4.348 καταστήματα, 11 ξενοδοχεία, 1.000 κατοικίες, 24 φαρμακεία, 21 εργοστάσια, 26 σχολεία.
    Βεβηλώθηκαν από τους βαρβάρους: 73 εκκλησίες, οκτώ αγιάσματα και τρία μοναστήρια

    ***

    Ενώ στα μέσα του 19ου αιώνα η ορθόδοξη κοινότητα της Πόλης γνωρίζει μια ευρεία πολυπολιτισμική, εκπαιδευτική και οικονομική άνθηση, με έντονη την παρουσία της και στον οθωμανικό διοικητικό μηχανισμό, στις αρχές του 20ού αιώνα τα πράγματα αλλάζουν, σηματοδοτώντας την παρακμή του ελληνικού στοιχείου στην οθωμανική επικράτεια. Το επίσημο ελληνικό κράτος, αντιμέτωπο με τον Εθνικό Διχασμό, παραβλέπει την αναδυόμενη δυναμική του εθνικιστικού κινήματος, με αποτέλεσμα την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου στις 26 Αυγούστου 1922, που αναγκάζει τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης να εγκαταλείψουν τις προγονικές εστίες τους.

    Επομένως, η Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) -η υπογραφή της οποίας νομιμοποιούσε την ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία και είχε επιφέρει τον άκρατο ενθουσιασμό του χριστιανικού και ελληνικού στοιχείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας-, αλλά και το όραμα της Μεγάλης Ιδέας του Βενιζέλου ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

    Η Συνθήκη

    Στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπογράφεται η Σύμβαση ειρήνης της Λωζάννης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, που κατοχύρωνε την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, ξεριζώνοντας τουλάχιστον 1,2 εκατ. Έλληνες χριστιανούς από τη Μικρά Ασία. Έτσι ξεκινά περίοδος ακραίας

    εθνικιστικής πολιτικής, που κορυφώνει το αντιμειονοτικό συναίσθημα που καλλιεργείτο από χρόνια στην Τουρκία. Απόρροια αυτής της κατάστασης υπήρξε η επιβολή ληστρικού φόρου περιουσίας στους μη μουσουλμάνους της χώρας (Νόμος 4305/1943), με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς, που δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν τον φόρο, αφού πρώτα δημευόταν όλη η ακίνητη και κινητή περιουσία τους, να εξορίζονται σε ειδικά στρατόπεδα εργασίας στην ενδοχώρα της Τουρκίας.

    Στην Κωνσταντινούπολη, δε, εκείνη την περίοδο καταγράφονται περίπου 1.800 τέτοιες περιπτώσεις. Ήταν σαφές ότι ο αντικειμενικός σκοπός της επιβολής του φόρου ήταν να απελευθερώσει την αγορά από τον έλεγχο των μειονοτήτων και να την παραδώσει στους Τούρκους.

    Πώς όμως φτάσαμε στα βίαια επεισόδια εναντίον των Ελλήνων και των άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955 (τα λεγόμενα «Σεπτεμβριανά»); Αφενός εντάσσονταν στην προσπάθεια ομογενοποίησης της Τουρκίας ή, αλλιώς, της εθνικής εκκαθάρισης που, όπως περιγράψαμε παραπάνω, είχε ξεκινήσει από της αρχές του 20ού αιώνα. Αφετέρου, η συγκυρία του Κυπριακού του 1955 αποτέλεσε την κατάλληλη αφορμή για τη συνέχιση και την κορύφωση του διωγμού των Ελλήνων της Πόλης.

    Στο διάστημα που αναφερόμαστε, αδιαμφισβήτητες ήταν οι τουρκικές προσπάθειες να υπονομεύσουν τον οικουμενικό ρόλο του Πατριαρχείου. Επί μήνες τουρκικές εφημερίδες προσπαθούσαν να εμπλέξουν το Πατριαρχείο και προσωπικά τον Πατριάρχη Αθηναγόρα στην ελληνοτουρκική διαμάχη για τη Μεγαλόνησο. Στην πραγματικότητα, ο Πατριάρχης ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο θέμα της Κύπρου, επιλέγοντας στάση σιωπής. Και όσο πιο πολύ σιωπούσε τόσο δυνάμωναν οι επιθέσεις του τουρκικού Τύπου.

    Διαβλέποντας τις επερχόμενες εντάσεις, ο Πατριάρχης αφενός διατηρούσε στενές επαφές με την ελληνική διπλωματία και αφετέρου προσπαθούσε να διατηρεί «ήπιες» σχέσεις με την τουρκική κυβέρνηση. Υπήρξε ο μόνος Οικουμενικός Πατριάρχης που προσευχήθηκε στην Αγιά-Σοφιά. Κατόρθωσε να πείσει τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές να επισκεφτεί το Φανάρι, καταγράφοντας τη μοναδική επίσκεψη Τούρκου πρωθυπουργού στην ιστορία του Πατριαρχικού Θρόνου.

    Εν τέλει, όμως, δεν τήρησε τη στάση που επιθυμούσε η Τουρκία στο κυπριακό ζήτημα, γεγονός που πληρώθηκε τις ημέρες των επεισοδίων.

    Ο ρόλος του Τύπου

    Τη νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955,περίπου 100.000 μαινόμενοι Τούρκοι μουσουλμάνοι κατέστρεψαν ή και λεηλάτησαν χιλιάδες ελληνικά καταστήματα και ξυλοκόπησαν όποιον χριστιανό έβλεπαν στον δρόμο τους. Σημαντικό ρόλο στην έναρξη αυτού του πογκρόμ (κύμα βίας εναντίον μιας κοινωνικής ομάδας στην επικράτεια ενός κράτους) έπαιξαν η προβοκατόρικη έκρηξη βόμβας στο σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη και μία εθνικιστική οργάνωση. Επρόκειτο για την οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική» (Κibris Τϋrktϋr Cemiyeti – ΚΤC), που ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1954 με σκοπό την κινητοποίηση του τουρκικού λαού στο Κυπριακό με οργάνωση διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα. Το γεγονός ότι ηγετικό στέλεχος της ΚΤC ήταν ο συνεργάτης της εφημερίδας «Ηurriyet» Χικμετ Μπιλ καταδεικνύει τη νέα ισχύ που διαδραμάτιζαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τη δυνατότητα που είχαν να κινητοποιούν και να φανατίζουν μεγάλες μάζες ανθρώπων.

    Οι θηριωδίες

    Δεν μπορεί ακόμη να υπάρξει απολογισμός όσων συνέβησαν στη Βασιλεύουσα το 1955. Ανατριχιαστικά είναι ακόμη και τα στοιχεία που προσφέρουν οι επίσημες τουρκικές αρχές. Δολοφονήθηκαν 16 Έλληνες, ανάμεσα τους ο 90 ετών ιερομόναχος της Μονής Βαλουκλή Χρύσανθος Μαντάς, που ο όχλος τον έκαψε ζωντανό μέσα στο κελί του. Καταστράφηκαν 4.348 καταστήματα, 24 φαρμακεία, 21 εργοστάσια, 110 ξενοδοχεία, 1.000 κατοικίες, καθώς και 26 ελληνικά σχολεία. Ερειπώθηκαν και βεβηλώθηκαν 73 εκκλησίες με κειμήλια τεράστιας αξίας, 8 αγιάσματα και 3 μοναστήρια.

    Συλήθηκαν χριστιανικά κοιμητήρια και ξεθάφτηκαν νεκροί! Έμεινε αξέχαστη σε πολλούς η εικόνα του ξεθαμμένου λειψάνου του Χρ. Ηλιάσκου στο κοιμητήριο του Σισλή, όπου είχε ταφεί μόλις προ δύο ημερών. Βεβηλώθηκαν οι τάφοι των Πατριαρχών. Βασανίστηκαν έως θανάτου ιερείς και διαπομπεύτηκαν άλλοι! Συγκεκριμένα ο επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, ενώ ο μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παραφρόνησε από τους θηριώδεις ξυλοδαρμούς και έπειτα από λίγο πέθανε. Πολλοί ιερείς γυμνώθηκαν και διαπομπεύτηκαν στους δρόμους, πιεζόμενοι να φωνάξουν πως «η Κύπρος είναι τουρκική». Τέλος, βιάστηκαν ομαδικά εκατοντάδες Ελληνίδες, αλλά και μικρά κορίτσια.

    Οι βιαιοπραγίες που συντελέστηκαν είχαν αναμφισβήτητα και αποδεδειγμένα τη συναίνεση της τουρκικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με εκθέσεις του γερμανικού και του αγγλικού προξενείου, τόσο ο πρόεδρος της Τουρκίας Τζελάλ Μπαγιάρ όσο και ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές και ο υπουργός Εξωτερικών Φατίν Ρουστού Ζορλού συμμετείχαν στον σχεδιασμό των επεισοδίων, έχοντας στόχο να ασκήσουν πίεση στη Συνδιάσκεψη που θα γινόταν εκείνες τις μέρες στο Λονδίνο σχετικά με το Κυπριακό.

    Οι διαδηλώσεις σύντομα μετετράπησαν σε οχλαγωγίες εκτός ορίου και επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Πόλη και τα προάστια, στην ασιατική πλευρά και τα Πριγκηποννήσια, όπου υπήρχε Ελληνισμός. Για λόγους σκοπιμότητας η τουρκική αστυνομία, με ισχυρές δυνάμεις, φρόντισε να προφυλάξει το ελληνικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης και το Πατριαρχείο. Ήταν οι ίδιες αστυνομικές δυνάμεις που επέδειξαν προκλητική παθητικότητα στα εγκληματικά έκτροπα, γεγονός που αποτελεί μία ακόμη απόδειξη ότι υπήρξε κεντρικός σχεδιασμός των επεισοδίων.

    Η τουρκική κυβέρνηση για να αποφύγει τη διεθνή κατακραυγή αναγκάστηκε να κηρύξει στρατιωτικό νόμο και να ξεκινήσει τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Στην πρώτη δίκη που έγινε οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Όμως μετά το Κίνημα του Στρατού, τον Μάιο του ’60, στο έκτακτο δικαστήριο που συστήθηκε για την εκδίκαση του μεντερεσικού καθεστώτος εξετάστηκε και η υπόθεση των Σεπτεμβριανών. Ύστερα από τις δίκες αυτές ο Μεντερές και ο Φατίν Ζορλού απαγχονίστηκαν και πολλοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι κρίθηκαν ένοχοι.

    Η φωνή αντίστασης…

    Ο μοναδικός δημοσιογράφος που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί με άρθρο του για τη νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου, αποδίδοντας της τον χαρακτηρισμό «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου της Ρωμιοσύνης», ήταν ο Ανδρέας Λαμπίκης. Εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας «Ελεύθερη Φωνή», μιας εβδομαδιαίας πολιτικής και κοινωνικής εφημερίδας που εκδιδόταν στην Πόλη, άσκησε δριμεία κριτική στο τουρκικό καθεστώς για τα ανθελληνικά γεγονότα και κατέληξε στα τουρκικά μπουντρούμια…

    «Πειραγμένα» δημογραφικά στοιχεία των τουρκικών υπηρεσιών δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη μετά τα Σεπτεμβριανά. Προσπαθούν -ακόμη και σήμερα- να πείσουν ότι αυτό που ουσιαστικά συνέβη ήταν μια εσωτερική μετακίνηση πληθυσμού από απομακρυσμένες συνοικίες προς το κέντρο για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, τα δραματικά γεγονότα του 1955 σήμαναν τον αφελληνισμό της Πόλης και το τέλος της συνύπαρξης μειονοτήτων, ενώ αλλοίωσαν ανεπιστρεπτί τον χαρακτήρα της Βασιλεύουσας.

    http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=6196&Itemid=1

    Σχόλιο από 1453 | 30/05/2011

  4. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/07/2011

  5. το πρώτο βίντεο έχει αφαιρεθεί. Μπορείτε να το διορθώσετε εάν υπάρχει άλλο στο youtube?

    Σχόλιο από PontosZei | 29/05/2015

  6. Μπορώ να σε ρωτήσω εάν έχεις ασχοληθεί με την αποκαλυπτική ιστορία του Δημοσθένη Λιακόπουλου;

    Σχόλιο από Ιστολόγα | 01/06/2015

  7. Ομιλια ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ για την Αλωση… στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
    ————————————————————————————————————–

    Έχουμε δικαίωμα και χρέος και καθήκον να
    θυμόμαστε τους υπέρ πίστεως και
    πατρίδος πεσόντας-Απογευματινή-1-6-2015
    Νικολάου Μαγγίνα

    Στον Άγιο Νικόλαο, στο γειτονικό στο Φανάρι Τζιμπαλί της Πόλης χοροστάτησε, στις 29 Μαΐου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη μνήμη της Αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης, ο βυζαντινός Ναός της οποίας που σήμερα λειτουργεί ως μουσουλμανικό τέμενος, βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα.

    Παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Ιεράρχες Θεοδωρουπόλεως Γερμανός και Συνάδων Διονύσιος, Αρχιερατικώς Προϊστάμενος της Περιφερείας Φαναρίου-Κερατίου Κόλπου, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη
    Ευάγγελος Σέκερης, καθώς και πλήθος προσκυνητών από την Πόλη και την Ελλάδα. Η εικόνα της Αγίας ήταν στολισμένη με ρόδα, όπως τότε,
    που την βρήκαν οι Οθωμανοί στις 29 Μαΐου του 1453 και μετονόμασαν ως εκ τούτου τον Ναό της σε Gul Camii (Τέμενος των ρόδων).

    Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με έκδηλη συγκίνηση ανέγνωσε Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών εκείνων που αγωνίσθηκαν για την πίστη και την πατρίδα κατά την Άλωση της Βασιλίδος των Πόλεων, της Πόλης μας. Στη δεξίωση που ακολούθησε στον προαύλιο χώρο τον Οικουμενικό Πατριάρχη προσφώνησε ο Επόπτης της Περιφερείας Επίσκοπος Συνάδων Διονύσιος.

    Ο Πατριάρχης μιλώντας από στήθους και εκ καρδίας,αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Αγίου Πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου καθώς ήταν
    ο πρώτος Πατριάρχης και ταυτόχρονα Γενάρχης μετά
    την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ενώ δεν παρέλειψε
    να σημειώσει πως το σημερινό Τρισάγιο αποτελεί ελάχιστη προσευχητική ενθύμηση προς τους μακαριστούς Πατέρες και προπάτορές μας οι
    οποίοι αγωνίσθηκαν για τη διατήρηση της πίστης αλλά και των αξιών και ιδανικών της φυλής μας και ότι οφείλουμε εμείς οι σημερινοί διάδοχοι και επίγονοί τους να τους ενθυμούμαστε με αγάπη και στοργή εμπνεόμενοι στην
    συνέχιση του χρέους αλλά και της ειρήνης και της καταλλαγής των λαών.

    Είπε χαρακτηριστικά: «Σήμερα που είναι μία αποφράς ημέρα για το Γένος μας ήτο άξιον και δίκαιον να ενθυμηθώμεν τους αγωνισθέντας και πεσόντας. Έχουμε και δικαίωμα και χρέος και καθήκον να ενθυμούμεθα τους ομογενείς
    και ομοδόξους και ομοπίστους αδελφούς μας οι οποίοι έπεσαν κυριολεκτικώς υπέρ πίστεως και πατρίδος. Ποιός άλλος θα τους ενθυμηθεί και
    ποιός άλλος θα προσευχηθεί για την ανάπαυση των ψυχών τους; Εμείς! Οι συνεχισταί των, οι διάδοχοί των.

    Διότι εμείς δεν είμαστε ξενοφερμένοι εδώ. Είμαστε οι συνεχισταί εκείνων των προγόνων μας, δεν είμαστε μετανάστες εδώ, Είμαστε αυτόχθονες και γηγενείς, σαρξ εκ της σαρκός, γέννημα θρέμμα
    αυτής της Πόλεως. Και κατά τούτο έχουμε χρέος να τιμούμε και να ενθυμούμεθα την μνήμη των προγόνων μας, των πατέρων μας».

    Στο τέλος συνεχάρη τόσο τον άοκνο και αθόρυβα εργαζόμενο Επίσκοπο Διονύσιο όσο και την Εφοροεπιτροπή για το σημαντικό έργο
    που προσφέρουν στη φτωχική αυτή Κοινότητα.

    Σχόλιο από B.A. | 01/06/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: