Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ποιά η δικιά μας Αριστερά;

Λίγες μέρες πριν έγινε ένα μεγάλο μπέρδεμα με ένα φίλο που μας πρότεινε να αναρτήσουμε την  Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την επέτειο των 90 χρόνων του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας με το “μήνυμα της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα”, ώστε να ξεκινήσει μια συζήτηση για όλα αυτά. Εμείς, θεωρώντας ότι μοιραζόμασταν μια κοινή αντίληψη της Ιστορίας και με την φόρτιση που προκάλεσε η ανάγνωση της «Ανακοίνωσης» συντάξαμε και ανεβάσαμε το: Το ΚΚΕ, τα Μικρασιατικά και ο νόμος 815.

Δυστυχώς δεν έγινε κατορθωτό να γίνει μια συζήτηση όπως θα επιθυμούσε ο συγκεκριμένος φίλος. Για μας, τέτοιες συζητήσεις είχαν γίνει αρκετές φορές στο παρελθόν και λίγο πολύ είχαμε συγκλίνει ως κολεχτίβα σε μια συγκεκριμένη προσέγγιση. Αλλά όπως φαίνεται το γεγονός της ύπαρξης τέτοιων θέσεων για την περίοδο εκείνη -όπως αυτή της «Ανακοίνωσης» του ΚΚΕ- που αναπαράγονται με τόση ευκολία, κάνει επιτακτική την ανάγκη να επανερχόμαστε διαρκώς στο ζήτημα προσπαθώντας να ξεκαθαρίσουμε ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Αναδημοσιεύουμε εδώ μια θέση ενός εξ ημών, του Μ-π (και κατά κόσμον «Μαρξιστή-Πεσιμιστή) που κατατέθηκε ως σχόλιο στους «Σχολιαστές χωρίς σύνορα«, σε μια καλή παρουσίαση την ιστορίας του αριστερού κινήματος υπό τον τίτλο:  ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1944-1949

«…πρέπει να λάβουμε υπόψη και νέες προσεγγίσεις για τις απαρχές της οργάνωσης της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς και να ξεπεράσουμε τον μύθο ότι το άπαν ξεκίνησε με το ΣΕΚΕ. Στην πραγματικότητα το ΣΕΚΕ εξέφρασε την κίνηση στα παλαιοελλαδικά εδάφη+νέες χώρες όπως προέκυψαν απ’ τους Βαλκανικούς Πολέμους. Απηχούσε περισσότερο την κίνηση των Παλαιοελλαδιτών και των Εβραίων σοσιαλιστών της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί δηλαδή μια τοπικιστική εκδοχή του ελληνικού επαναστατικού κινήματος….

 

Υπήρχαν ελληνικές μάζες εξωελλαδικές που είχαν τελείως αυτόνομες δικές τους αριστερές εκφράσεις. Ούτε οι Πόντιοι, ούτε οι Μικρασιάτες και οι Κωσταντινουπολίτες σχετίζονταν με το ΣΕΚΕ. Εκφράζονταν διαφορετικά, εφόσον διαφορετικό ήταν το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνταν. Το ζήτημα της διαμόρφωσης του μεταοθωμανικού κόσμου ή οι εξελίξεις στη Ρωσία, οδήγησαν τους πολύμορφους αυτούς, ένδημους, πληθυσμούς να εκφράζονται επαναστατικά με διαφορετικούς τρόπους που ξεκινούσαν από την υιοθέτηση των απόψεων του Γιαννιού, μέχρι το ποντιακό αντάρτικο κατά των νεότουρκων, τη μαχνοβτσίνα στον ευξεινοποντιακό Βορρά και τις ελληνικές κομμουνιστικές οργανώσεις της Ρωσίας.

Μόνο μετά το 1922, μπορούμε να μιλάμε ότι όλες οι διαφορετικές εκδοχές της ελληνικής Αριστεράς μπορούν να συνθεθούν και να ξεκινήσουν μια κοινή πορεία στο νοτιοβαλκανικό Νότο όπου τελικά υπήρξε το έδαφος που εντάχθηκε στο έθνος-κράτος μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας περάσματος από την προνεωτερική Οθωμανική Αυτοκρατορία στην εποχή των εθνικών κρατών.

Κάποια απ’ αυτά τα ζητήματα προσπαθούμε να τα “δουλέψουμε” και αποτελούν ένα από τα θέματα που μελετούν πλέον ιστορικοί που προέχονται από τις προσφυγικές ομάδες.

Κάποια πρωτόλεια κείμενα που αναρτήσαμε στο μπλογκ μας είναι τα εξής:

-ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/17/2006/

-H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα
https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/05/13/13-5-2007/

Advertisements

02/01/2011 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Διάλογοι στο διαδίκτυο, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Περί Πόντου, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, Αναθεωρητισμός, ΚΚΕ, Μικρά Ασία

6 Σχόλια »

  1. Φίλοι του Π&Α,
    εγώ είμαι αυτός που σας ενημέρωσα για το μήνυμα του ΚΚΕ στα 90χρονα του ΚΚΤ. Το έκανα έχοντας την προσδοκία να γίνει ένας διάλογος πάνω στα ζητήματα της Μικρασιατικής Εκστρατείας, του διεθνισμού, της προσφυγιάς κλπ. Θεωρώ όμως ακόμη και σήμερα που την ξανακοίταξα, την ανάρτησή σας με τίτλο «Το ΚΚΕ, τα μικρασιάτικα και ο νόμος 815» άτυχη και άστοχη.
    Εμένα με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να την παρακολουθήσω!!!!
    Το πως συνδέονται ο Μεταξάς, το ΚΚΕ, οι πορείες που κάνει σήμερα το ΠΑΜΕ και με τα ΚΝΑΤ του 79, δεν μπορώ να το κατανοήσω!!!
    Παρακολουθώ το blog σας, το οποίο συνεχίζω να το αξιολογώ θετικά. Χάρηκα όταν το ανακάλυψα και χαίρομαι για την ύπαρξή του. Για μένα αποτελεί πηγή σημαντικής πληροφορίας. Αλλά με ενδιαφέρουν οι πληροφορίες που τεκμηριώνονται ή τουλάχιστον διασταυρώνονται.
    Ευχαρίστως να συμμετάσχω και στους διαλόγους που αναπτύσσονται, διατυπώνοντας τις απόψεις μου. Αλλά με συγχωρείτε, δεν μπορώ να ικανοποιήσω κανενός τις εμπάθειες.
    Για την ποντιακή καταγωγή μου είμαι κάτι παραπάνω από περήφανος. Ποτέ μου όμως δεν είχα σχέση με τους ποντιακούς συλλόγους και τα ποντιακά σωματεία, γιατί όλα αυτά τα εθνικο-θρησευτικά στοιχεία που αναπτύσσονται σ’ αυτούς, εμένα με ενοχλούν και με απωθούν.
    Πάντα είχα την πεποίθηση, ότι εμείς οι ποντιοι είμαστε προοδευτικοί και δημοκράτες. Οι οικογενειακές καταβολές μου αυτό μου υπαγορεύσανε. Πιστεύω στους ανθρώπους και έχω μάθει, αν και απόγονος προσφύγων, να μην τους ξεχωρίζω ούτε με βάση της θρησκεία τους, ούτε με βάση την εθνικότητά τους.
    Πάντα καλοπροαίρετα,
    Κυφωνίδης Νίκος

    Σχόλιο από Νίκος Κυφωνίδης | 03/01/2011

  2. Συγχωρέστε με,
    λησμόνησα να σας ευχηθώ:
    ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

    ΚΥΦΩΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΣ

    Σχόλιο από Νίκος Κυφωνίδης | 03/01/2011

  3. Αγαπητέ Νίκο Κυφωνίδη. Σ’ εμένα έλαχε ο κλήρος να διαχειριστώ την πρότασή σου και όταν διάβασα την «Ανακοίνωση» -ως έχων και ποντιακά γονίδια εξοργίστηκα τα μάλα και- αντέδρασα αμέσως.

    Δούλευα έτσι κι αλλοιώς ζητήματα της συμπεριφοράς του σκληρού μηχανισμού του ΚΚΕ, όπως αυτά είχαν εμφανιστεί από τη δεκαετία του ’70 και επαναλαμβάνονταν κατά καιρούς με αποκορύφωμα τη συγκεκριμένη στάση του ΠΑΜΕ.

    Πίσω απ’ όλες αυτές τις συμπεριφορές υπήρχε ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας συνδυασμένο με την αυταρχική αντίληψη επικράτησης του μηχανισμού. Και όλα αυτά ανεξάρτητα από την όποια πολιτική αντίληψη είχαν εκείνη τη στιγμή ως πολιτικός σχηματσιμός. Ανεξάρτητα εάν ήταν οπαδοί του Χρουτσιόφ ή του Στάλιν, απολογητές του Μπρέζνιεφ και του Γιαρουζέλσκι, υποστηρικτές του Βιντέλα και του Κεμάλ Ατατούρκ κ.λπ. η συμπεριφορά τους ήταν ίδια. Αυτό το γεγονός δημιουργεί φαινόμενο που σχετίζεται με τη χαρακτηροδομή του «βαθέος κράτους» που λειτουργεί στα άδυτα του ΚΚΕ, τις σχέσεις της καθοδήγησης με τα μέλη και τη λειτουργία του κόμματος εντός του κινήματος.

    Παράλληλα είναι γνωστό ότι εκείνη την ιστορική εποχή που μας ενδιαφέρει πάρα πολύ (1919-1922) το ΚΚΕ ως ΣΕΚΕ είχε ακριβώς τις ίδιες απόψεις με το Λαϊκό Κόμμα, που είχε πρωτοδιατυπώσει ο Μεταξάς από το 1915. Για τον Μεταξά η παρέμβαση της Ελλάδας στη Μικρά Ασία συνιστούσε «αποικιοκρατική πολιτική» για το ΚΚΕ «ιμπεριαλιστική επέμβαση». Η πολυπλοκότητα της εποχής, οι ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατέρρεε από τις επιθέσεις των εθνικισμών, οι γενοκτονίες των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων που είχαν αποφασιστέι πολύ νωρίτερα και είχαν αρχίσει να υλοποιούνται ήταν ψιλά γράμματα για τους παλαιοελλαδίτες νοτιοβαλκάνιους συντρόφους.

    Ένας φίλος του μπλογκ μας σε μια ανάλυση και σύγκριση των θέσεων του ΣΕΚΕ και του τουρκικού εθνικισμού για εκείνη την κρίσιμη εποχή έγραψε ότι το ΣΕΚΕ είχε πολύ πιο πατριωτικές (υπέρ των τούρκων) θέσεις από τους ίδιους τους Τούρκους εθνικιστές, οι οποίοι δεν θεωρούσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία «Τουρκία».. Και όλα αυτά με κείμενα της εποχής που το αποδεικνύουν.

    Ελπίζω να επέστρεψαν από τις διακοπές όσοι έχουν ασχοληθεί επισταμένως με την εποχή και να εισφέρουν στη συζήτηση αυτή.

    Πάντως, κάνοντας την αυτοκριτική μου, δέχομαι ότι το κείμενο εκείνο ήταν βιαστικό. Δεν μπόρεσα να αποσαφηνίσω ότι θεωρούσα ενιαίο τον πυρήνα σκέψης και νοοτροπίας, που είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πολύ συγκεκριμένων συμπεριφορών και την ύπαρξη διάφορων εκφράσεων μέσα στην ιστορία που οδηγούν στην περιφρόνηση του λαού προς όφελος της κομματικής ορθόδοξηςάποψης…

    Πάντως, όπως και νά έχει το πράγμα: ΚΑΛΗ και αγωνιστικη ΧΡΟΝΙΑ.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/01/2011

  4. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/01/2011

  5. 6.12.2011

    Αριστερά

    Μπαίνοντας ή βγαίνοντας;

    Υπάρχουν δεκάδες χαρακτηρισμοί που μπορείς ν’ αποδώσεις στην ελληνική Αριστερά. Και επειδή η αντικειμενικότητα δεν υπάρχει, αλλά είναι απλώς το μέτρο της ευπρέπειας του υποκειμενισμού μας, υπάρχουν ευπρεπείς, αλλά και όχι τόσο, χαρακτηρισμοί. Στους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της Αριστεράς πολλοί έχουν να αντιτάξουν ιδεολογικές εμμονές κι εγκληματικές αγκυλώσεις. Και η Αριστερά με τη σειρά της μπορεί ν’ απαντήσει πως όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της δεν θα υπήρχαν, αν στην Ελλάδα λειτουργούσε η Δημοκρατία και τα κόμματά της δεν διώκονταν επί δεκαετίες, δεν αναγκάζονταν να συνδέσουν την ύπαρξή τους με την καχυποψία και τη σκληρή στάση.

    Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου η Αριστερά δεν ήταν πολιτικός χώρος, αλλά ζωή που αναμετριόταν με τον θάνατο. Στους τοίχους ήταν κρεμασμένα όλα τα κάδρα. Του εκτελεσμένου παππού, του Άρη, και αργά, πολύ αργά των μεταλλείων της Εθνικής Αντίστασης. Στη δεκαετία του ‘80, ο άλλος παππούς δεν ζούσε για να χαρεί που του αναγνώρισαν ότι ήταν ένας πατριώτης που πολέμησε Τούρκους και Γερμανούς και όχι ένα μίασμα, ανθέλληνας και γονιός ανθελλήνων.

    Στον άλλο τοίχο υπήρχε η Αριστερά των μη κάδρων. Βιβλία, δίσκοι του Μίκη ,του Μάνου, η Χαρούλα, η ιστορία του Εμφυλίου του Γρηγοριάδη, ο Μαρξ στιβαρός στο Κεφάλαιό του, ο Χέμινγουεϊ να λιάζεται έξω απ’ τη Φλοριντίτα, ο Ντοστογιέφσκι στο Υπόγειό του, ο Ρίτσος στη Σονάτα, ο Νερούντα στο Εστραβαγάριο κι ο Ελύτης να μιλάει για μια Μαρίνα «που ‘χει μια γεύση τρικυμίας στα χείλη», όπως ακριβώς τη φανταζόμουν. Ήταν η αξιακή Αριστερά με την απαίτηση στη γνώση που θ’ απελευθέρωνε τον κόσμο.

    Η Αριστερά έφυγε απ’ τους τοίχος του σπιτιού και διεκδίκησε, μαζί με την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη, το όνειρο. Αυτό το όνειρο, τόσο ποιητικό, άντεξε να βρέχεται σε πορείες, να χτυπάει το χέρι στα φοιτητικά έδρανα, να ξημερώνεται σε σκοτεινά γραφεία και τσιπουράδικα, κατακεραυνώνοντας αυτό που συμβαίνει με αυτό που ο Λένιν είχε προβλέψει, να κάνει έρωτα κάτω από το πορτρέτο του Τσε, ν’ αγωνιά για τη σοδειά του καφέ στη σοσιαλιστική Νικαράγουα.

    Αναρωτιέμαι, όπως πολλοί της γενιάς μου, τι είναι η Αριστερά σήμερα. Κατανοώντας την αναγκαιότητά της, αναζητώντας αυτή την άλλη φωνή που μπορεί ν’ ακουστεί σαν τραγούδι μέσα στη βουή της ισοπέδωσης και της αλλοτρίωσης. Η Αριστερά σήμερα καταγράφει ίσως μεγάλα εκλογικά ποσοστά, αλλά συνεχίζει να μην μπορεί να εκφράσει κάτι παραπάνω απ’ τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση. Πιστεύω πως η Αριστερά, τις τελευταίες δεκαετίες, είναι μικρή απέναντι στα μεγάλα και μεγάλη απέναντι στα μικρά.

    Όταν μιλάει για τον εαυτό της -οποιοδήποτε από τα αυτάρεσκα, εγωπαθή κομμάτια της που προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν την παγκόσμια κρίση, όταν δεν μπορεί την εσωκομματική-, τον βγάζει απ’ το κάδρο του πολιτικού συστήματος. Θεωρεί πως δεν ανήκει σε αυτό, επειδή δεν έχει κυβερνήσει. Ναι, είναι άδικο ν’ αποδίδεις στην Αριστερά την ευθύνη που έχει ο δικομματισμός, αλλά μπορείς ν’ αποδίδεις την ευθύνη της γνώσης που δεν έγινε πολιτική πρακτική. Της ευθύνης που δεν πήρε. Και μαζί, την ευθύνη για μια Ελλάδα που αφέθηκε να σαπίζει επειδή ο καπιταλισμός έτσι κι αλλιώς είναι σαπίλα.

    Όσο η Αριστερά ασχολούνταν με τη διαφωνία της για το πώς θα είναι η άλλη Ελλάδα, οι εχθροί της έφτιαχναν τη σημερινή. Με το δημοσιονομικό πρόβλημα, το έλλειμμα, την τηλεοπτική αποχαύνωση, την πολιτική ανεντιμότητα. Όσο η Αριστερά λεξιμαχούσε για μια χώρα ελεύθερη από εξαρτήσεις, απαξιούσε ν’ ασχοληθεί με τα μικρά. Την ανελευθερία, δηλαδή, που δημιουργούσαν οι συμβάσεις με τους εθνικούς εργολάβους, και τα ιδιωτικά σχολεία.
    Στη γραφειοκρατία του ελληνικού Δημοσίου, η Αριστερά έβρισκε τον εαυτό της. Συνεδριάσεις, θεωρητικά κείμενα, σεχταριστική δράση. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε η αναξιοκρατία με το ρουσφέτι και η Αριστερά, αντί να υπερασπιστεί την αξιοκρατία και την αξιολόγηση, θεσμοθέτησε με την ανοχή της και πολλές φορές τον λαϊκισμό μια Ελλάδα ανεκτική απέναντι στην παρακμή. Κάθε Δημόσιο ήταν καλό, κάθε ιδιωτικό δαιμονοποιημένο.

    Ο συνδικαλισμός, τέρας της κομματικής συναλλαγής, έγινε κομμάτι της πολιτικής με την ευλογία της Αριστεράς. Οι καθηγητές μπορούσαν ν’ ανησυχούν για 10 ευρώ παραπάνω, ν’ απεργούν επίσης, αλλά όχι για την παραπαιδεία ή τα βιβλία της ντροπής. Οι γιατροί ν’ απεργούν για τις υπερωρίες, αλλά όχι για την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος από τις προμήθειες. Οι αγρότες είχαν πάντα δίκιο όταν κατέβαζαν τα τρακτέρ. Ποτέ άδικο για τις ψεύτικες επιδοτήσεις, την εγκατάλειψη της καλλιέργειας, τον πολιτικό εκβιασμό που κατέληγε σε είσπραξη.

    Η Αριστερά έχασε το συγκριτικό πλεονέκτημα της ευθύνης και της κοινωνικής ευαισθησίας της. Έγινε ένα τίμιο παράρτημα ενός σάπιου πολιτικού συστήματος, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις λαϊκές μάζες που ήταν εθισμένες σε αυτό. Αναπαρήγαγε θεωρητικά, πολιτικά και ιδεολογικά σχήματα, αντί να παράξει καινούργια. Παραδόθηκε στον αυτοματισμό της αμφισβήτησης και της αντίδρασης, αντί στην επεξεργασία. Το πιο συντηρητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας σήμερα στον συνδικαλισμό, στα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, στο Δημόσιο, χρησιμοποιεί την Αριστερά ως το χαλάκι κάτω απ’ το οποίο κρύβει τα σκουπίδια.

    Η Αριστερά πρέπει σήμερα ν’ απαντήσει όχι για τον εαυτό της αλλά για την κοινωνία «ποια Αριστερά;». Και κυρίως σε όλα τα επιχειρήματα σχετικότητας που δεν την τοποθετούν με ευθύνη κοινωνικά, έστω και δυσάρεστα. Γιατί Αριστερά ναι, αλλά μπαίνοντας ή βγαίνοντας;

    http://www.lifo.gr/mag/columns/4458

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 09/12/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: