Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό

Η εμφάνιση του πολιτικού ισλάμ και η σύγκρουσή του με τους εθνικιστές, αντιμετώπιζεται στη «μικρά πλην έντιμο» πατρίδα μας με ανάμικτα συναισθήματα.

Άλλοι (καθεστωτικοί συνήθως και «αντιεθνικιστική»   αριστερά) επιχαίρουν, αφού πρώτα ως κεμαλικότεροι των κεμαλικών είχαν δαιμονοποιήσει τους ισλαμιστές  δίνοντας γη και ύδωρ στους κεμαλιστές (επίσης εντός τών συνόρων,  κινήθηκαν απωθώντας και εξορκίζοντας τους ελλαδίτες Πόντιους που «τόλμησαν» να μιλήσουν για τη γενοκτονία ή για την ύπαρξη Ποντίων στην Τουρκία. Έφτασαν ακόμα και στο σημείο να προτείνουν να τιμηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ στην πόλη των προσφύγων-θυμάτων του)

….και άλλοι (ακροδεξιοί έως και πατριωτική αριστερά)  από ενόχληση «ηγάπησαν» προσφάτως τους Τούρκους εθνικιστές και τον κεμαλισμό (ως το μη χείρον βελτιστον!) και επικεντρώνονται φοβικά στα μεγαλοϊδεατικά του Νταβούτογλου, υποτιμώντας πλήρως τις εσωτερικές αντιθέσεις της γείτονος (ενώ κάποιοι απ’ αυτούς επιχειρούν να ντρεσάρουν και  να δώσουν μαθήματα «ορθής πολιτικής συμπεριφοράς» στους Πόντιους).

[Οπότε, βλέποντας αυτές τις δύο συμπεριφορές θα έπρεπε να αναφωνήσουμε: «Ούτε με τον Γιάννη, ούτε με τον Γιαννάκη!¨ Απλώς….ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ!]

Ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό» του Δημήτρη Σαραντάκου, (που δημοσιεύτηκε στις 21.9.2010, στην εφημερίδα «Εμπρός» της Μυτιλήνης) αλιεύσαμε στο διαδίκτυο και σας το προτείνουμε: 

Ο γείτονας διαθέτει τσαγανό

Το πρόσφατο δημοψήφισμα στη γειτονική μας χώρα, κατά το οποίο ο τουρκικός λαός ενέκρινε με καθαρή πλειοψηφία την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικό μιας τελείως ασυνήθιστης πορείας ηγέτη χώρας, που ως τώρα ανήκε στη χορεία των «δορυφόρων» των υπερδυνάμεων.

Ο Ταγίπ Ερντογάν με τις ενέργειές του και τη γενικότερη στάση του τα τελευταία χρόνια έδειξε πως διαθέτει το πιο σημαντικό χάρισμα, που θα έπρεπε να διαθέτουν ηγέτες τέτοιων χωρών: τη βούληση να επιβάλλει τις απόψεις του αλλά και την ικανότητα να κάνει πράξη αυτήν τη βούληση.

Ας δούμε πώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Χωρίς να προέρχεται από πολιτικά τζάκια και χωρίς να έχει την εύνοια των πραγματικών κυρίαρχων της πολιτικής σκηνής της χώρας, δηλαδή του στρατού και των τραπεζών, αναδείχτηκε στην ηγεσία του ισλαμικού κόμματος του Ερμπακάν, το οποίο αναμόρφωσε, μειώνοντας τον έντονα λαϊκίστικο χαρακτήρα του.

Να θυμηθούμε πως το πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν παγίωσε την καθιέρωση του στρατού ως πολιτειακού παράγοντα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, αλλά και οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στην Τουρκία ο στρατός έχει από το σύνταγμα δικαίωμα να επεμβαίνει στην πολιτική όταν η ηγεσία του φρονεί πως οι εξελίξεις είναι «εθνικώς ασύμφορες».

Αυτό είχε επιχειρήσει να κάνει το 1973 και σε μας ο Παπαδόπουλος με το Μαρκεζίνη, αλλά του χάλασαν τα σχέδια τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Εν τούτοις ο Ερντογάν τόλμησε να συλλάβει και να παραπέμψει σε δίκη δεκάδες στρατηγούς, πράγμα αδιανόητο ως πριν από λίγα χρόνια.

Επί δεκαετίες η Τουρκία ήταν σύμμαχος με το Ισραήλ, βοηθώντας έτσι την Αμερική να ελέγχει τις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Τώρα πια δεν είναι. Ουσιαστικά Τουρκία και Ισραήλ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Βοήθησε βεβαίως στην εξέλιξη αυτή και η πειρατική συμπεριφορά του Ισραήλ στο θέμα της διεθνούς βοήθειας προς την πολιορκημένη Γάζα, κατά την οποία σκοτώθηκαν κάποιοι Τούρκοι ακτιβιστές και άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πιάστηκαν όμως και πολλοί Έλληνες ακτιβιστές, αλλά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης σε σύγκριση με της τουρκικής ήταν η μέρα με τη νύχτα. Δεν ξέρω γιατί μου θύμισε το «ευχαριστώ τις ΗΠΑ» του Σημίτη στην κρίση των Ιμίων.

Ο Ερντογάν, όμως, ακολουθεί τελείως διαφορετική γραμμή από την αμερικανική και στις σχέσεις του με το Ιράν. Όχι μόνο δε μετέχει στο εμπάργκο των Αμερικανών και των δορυφόρων τους, αλλά διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.

Ο Ερντογάν είναι ο μόνος Τούρκος πολιτικός, που τόνισε το πόσο άσκοποι είναι οι συνεχείς εξοπλισμοί που απορροφούν τεράστια κονδύλια από τους προϋπολογισμούς της Τουρκίας και της Ελλάδας και ευχήθηκε να βρεθεί τρόπος να τα βρουν οι δυο χώρες, ώστε να σταματήσει αυτή η αιμορραγία. Από όσο ξέρω, κανένας Έλληνας πολιτικός και από τα δύο κόμματα εξουσίας – τρομάρα τους – δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.

Φυσικά, όλα αυτά τα πολύ επικίνδυνα βήματα τα κάνει με μεγάλη προσοχή και σωφροσύνη και έχοντας πάντα τη λαϊκή επιδοκιμασία. Η ως τώρα στάση του δεν είναι στάση του απερίσκεπτου και λογά εθνικιστή. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω πατριώτη, που είναι κάτι το διαφορετικό.
Ένα μικρό παράδειγμα πείθει για αυτό. Με εντολή του, όλοι οι υπουργοί και κυβερνητικοί εκπρόσωποι (και ο ίδιος φυσικά) στις συναντήσεις τους με ξένους επισήμους, είτε Αμερικανούς είτε Ευρωπαίους, μιλάνε πάντοτε τουρκικά. Σε μας αντίθετα, όλοι ανεξαιρέτως, από τον πρωθυπουργό μας ως τον τελευταίο διπλωματικόν υπάλληλο, σε συναντήσεις με ξένους επίσημους (και φυσικά και με Τούρκους) θα μοστράρουν τα άπταιστα αγγλικά τους.

Εξ όνυχος τον λέοντα, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών…

Επίσης δείτε:

-Erdoğan: POTAMYA ‘YA HOŞGELDİN

-Πορεία στην τoύρκικη πρεσβεία!

-”Ο Πόντος γίνεται πραγματικά Εύξεινος “

-Ελληναράδες ψευτοπατριώτες και Οικουμενικό Πατριαρχείο

-To τουρκικό αίνιγμα!

Advertisements

27/09/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

16 Σχόλια »

  1. Επειδή για όλα όσα μας έχουν συμβεί μας αρέσει να ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους, ας δούμε τι έκανε στη Δυτική Θράκη ο Παπανδρέου που από τα ζεϊμπέκικα με τον Τζεμ φαίνεται ότι πέφτει στην αγκαλιά του Νταβούτογλου, ο οποίος κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Στην ίδια κατεύθυνση και οι προηγούμενοι γελοίοι της Ν.Δ. που επέτρεψαν την δημιουργία υποκαταστήματος της τουρκικής τράπεζας ZIRAAT στην Κομοτηνή, ώστε να αυτονομηθεί και οικονομικά η μειονότητα που ποδηγετειται από τους Τούρκους εθνικιστές του προξενείου που φύτεψε στην Θράκη η επάρατος Δεξιά, που πρώτη συνειδητά προσπάθησε να εκτουρκίσει τους βουλγαρόφωνους Πομάκους.

    Και η Αριστερά παραμένει σιωπηλή και άβουλη μπροστά στο πάρτι αυτό του τουρκικού εθνικισμού στην Δυτική Θράκη, επιτρέποντας με την αφωνία της να υποκρίνονται τους πατριώτες οι ακροδεξιοί απόγονοι της ξενοδουλείας και της εξάρτησης:

    ———————————

    ΔΕΥΤΈΡΑ, 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010

    Καλλικράτης: Ποιοί ειναι οι αρχιτέκτονες αυτού του εθνικού εγκλήματος;

    -Καλλικράτης: Ο ήπιος συναινετικός και… νόμιμος εκτουρκισμός της Θράκης
    -Σχέδιο της Άγκυρας που εμφανίζει στατιστικά τουρκικό έθνος στην μισή Θράκη
    -Απαραίτητη η άμεση επιβολή απαγόρευσης μεταδημοτεύσεων στην Θράκη
    -Τι έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου που δεν μιλάει καθόλου για τη Θράκη;
    -Οι εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να χαρακτηριστούν από την
    συμμετοχή όλων, για να μην εμφανιστούν παράξενα αποτελέσματα ακόμη και
    σε δήμους που δεν δείχνουν να έχουν «πρόβλημα»

    Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Καλλικράτη. Κανείς όμως μέχρι σήμερα δεν «πλησίασε» την εφαρμογή του νέου αυτοδιοικητικού χάρτη στην περιοχή της Θράκης. Μία ευαίσθητη περιοχή της χώρας, η οποία χρήζει ειδικής μέριμνας, αφού λάθη δεκαετιών, σοβαρές παραλείψεις, αλλά και «περίεργες» πολιτικές τοποθετήσεις από την Αθήνα αλλά και από αστείους και φοβικούς τοπικούς πολιτικάντηδες, έχουν διαμορφώσει ένα σκηνικό απολύτως κατάλληλο για δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.
    Είναι γνωστό πως η Άγκυρα «ορέγεται» την Θράκη. Βέβαια, γνωστό είναι πως δεν μπορεί να «βάλει πόδι» για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως λόγω της ισχυρής Ελληνικής στρατιωτικής άμυνας στον ποταμό Έβρο. Έτσι, τα σχέδια της Τουρκίας είναι από καιρό γνωστό πως έχουν προσανατολιστεί στην Κοσοβοποίηση ή στην «γκριζοποίηση» της Ελληνικής Θράκης, με άτυπη τουρκική συγκυριαρχία. Και στο σημείο αυτό, ακριβώς, η Τουρκία δέχτηκε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να της δώσει η Ελληνική πλευρά. Ο Καλλικράτης, η νέα δομή, η ανακατανομή και το «μοίρασμα» που έγινε από
    το υπουργείο Εσωτερικών και τον (πολλά βαρύ κύριο Ραγκούση), φούσκωσε τα πανιά της Άγκυρας, η οποία άρχισε να επιταχύνει τις διαδικασίες επιλογής έμπιστων σε αυτήν προσώπων, που έχουν ήδη «δοκιμαστεί» επιτυχώς από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής.

    Νομός Ροδόπης
    Στο νομό Ροδόπης, με βάση τον Καλλικράτη, θα υπάρξουν τέσσερις (4) Δήμοι, μετά από τις συγχωνεύσεις Δήμων και Κοινοτήτων (οι οποίες συγχωνεύσεις άφησαν και πολλές «απορίες» γύρω από την… σκοπιμότητά τους). Ενδιαφέρον, σε κάθε περίπτωση, δείχνει να είναι το μοίρασμα -που καταφέρνει να επιβάλει ο περιβόητος Καλλικράτης- θέτοντας μία ιδιότυπη ισορροπία μεταξύ χριστιανικού και μουσουλμανικού πληθυσμού (να σημειωθεί πως υπάρχουν πλείστες όσες ενστάσεις κυρίως από την πλευρά των Πομάκων μουσουλμάνων που φωνάζουν για τοποθέτηση τουρκόφιλων στα «κεφάλια» τους…).

    Αναλυτικά:
    Δήμος Κομοτηνής: Ο Δήμος Κομοτηνής έχει συνενωθεί με τον Δήμο Αιγείρου και τον Δήμο Σιδηροχωρίου, αποκτώντας με τον τρόπο αυτό σημαντική ενίσχυση στον χριστιανικό πληθυσμό (η οποία ενίσχυση ίσως να είναι και πλέον του δέοντος εις βάρος άλλου δήμου του νομού Ροδόπης. Έτσι επικρατεί μία παράξενη κατάσταση, ακόμη μή σταθεροποιημένη, αφού οι «ισχυροί» χριστιανικοί υποψήφιοι δείχνουν να επιζητούν συμφωνία με
    εκπροσώπους του μουσουλμανικού πληθυσμού (κυρίως μέσα στην πόλη της Κομοτηνής). Πληροφορίες μας αναφέρουν πως αυτοί οι μουσουλμάνοι «ακουμπάνε» στην πλευρά του Τουρκικού Προξενείου. Έτσι, ενώ ο δήμος της Κομοτηνής θα περάσει σε «χριστιανικά χέρια», ταυτόχρονα θα επηρεάζεται πάρα πολύ από τις διαθέσεις του τούρκου προξένου και από τις εκάστοτε πιέσεις-απαιήσεις που θα δημιουργεί το μουσουλμανικό στοιχείο που θα βρίσκεται στην «πλευρά» του νικητή Δημάρχου. Στον Δήμο της Κομοτηνής αναμένεται το ποσοστό που θα «κερδίσει» ο συνδυασμός των τουρκοφρόνων, να κυμανθεί γύρω στο 35-40%, ενώ εάν δεν υπάρξει συμφωνία μερίδας μουσουλμάνων με κάποιον χριστιανικό συνδυασμό δεν αποκλείεται να υπάρξει οριακή νίκη από την πλευρά ενός συνδυασμού με
    υποψήφιο δήμαρχο χριστιανό.

    Δήμος Σαππών: Ένας εν πολλοίς αμφισβητούμενος δήμος, που όμως «δείχνει» πως τελικά γέρνει προς την ανάδειξη χριστιανού Δημάρχου, αφού θα στηριχθεί από τον πρώην Δήμο Μαρωνείας ο οποίος είχε υψηλότατο ποσοστό χριστιανών δημοτών. Η ένωση των δύο δείχνει να είναι αρκετά ισχυρή και τηρουμένων των σημερινών ισορροπιών, προφανώς η δημοτική αρχή θα βρεθεί υπό την διοίκηση χριστιανού δημάρχου. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν πως το ποσοστό που αναμένεται να συγκεντρώσει η τουρκόφωνη παράταξη θα πλησιάσει και ίσως θα καταφέρει να ξεπεράσει το 30%. Ποσοστό που όμως ίσως να ανατραπεί αφού δεν είναι γνωστό το ποσοστό μεταδημοτεύσεων που έχει προηγηθεί το προηγούμενο διάστημα (από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές) τόσο στον χριστιανικό όσο και στον μουσουλμανικό πληθυσμό. Οι μετακινήσεις που έχουνε γίνει είναι άγνωστες, οπότε -δεδομένου του συγκεντρωτισμού της μουσουλμανικής παράταξης- ίσως θα πρέπει να υπάρξει κάποια σύνεση στις παρατάξεις των χριστιανών υποψηφίων.

    Δήμος Αρριανών: Ένας δήμος που ουσιαστικά έχει παραδοθεί (αμαχητί) από τον Καλλικράτη (των Ραγκούση και Παπανδρέου) στον τουρκόφρονο συνδυασμό. Υπάρχουν σημαντικά παράπονα από την πλευρά Πομάκων μουσουλμάνων, οι οποίοι σκέφτονται την μεταδημότευση στις Σάππες, για να μην είναι αναγκασμένοι να «προσκυνάνε» τουρκόφρονα δήμαρχο προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ό,ποιες ανάγκες τους. Αναμένεται η επικράτηση του συνδυασμού τουρκοφρόνων, που θα κερδίσει την εκλογική μάχη, να ξεπεράσει το ποσοστό του 60%, μεταβάλλοντας έτσι την περιοχή της ανατολικής ορεινής Ροδόπης σε καθαρό «θύλακα» του Προξενείου και της Άγκυρας.

    Δήμος Ιάσμου
    : Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Δήμος Ιάσμου, αφού αποτελεί και το ξεκάθαρο «χάρισμα-δώρο» του Καλλικράτη στο τουρκικό προξενείο. Κι αυτό, επειδή ενώ θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται κάποια χωριά (Αίγειρος-Παλλάδιο-Γλυκονέρι-Καλλίστη) με σχεδόν αποκλειστικά χριστιανούς κατοίκους, μεταφέρθηκαν στον Δήμο Κομοτηνής, παραδίδοντας έτσι τον (μέχρι σήμερα) χριστιανικό Δήμο Ιάσμου στα χέρια του ό,ποιου τουρκόφρονα υποψηφίου θέσει υποψηφιότητα. Στον Δήμο Ιάσμου έχουν «συγχωνευθεί» ο Δήμος Σώστη (με μεγάλο αριθμό μουσουλμάνων) και η κοινότητα Αμαξάδων (άντρο του τουρκικού προξενείου στην δυτική
    πλευρά του νομού Ροδόπης. Η πιθανολόγηση ποσοστού νίκης του τουρκόφρονα υποψηφίου ίσως να αγγίξει στον συγκεκριμένο Δήμο εξωφρενικά νούμερα, ξεπερνώντας ακόμη και το ποσοστό του 70%…, δημιουργώντας έναν ακόμη ξεκάθαρο «θύλακα» τουρκοφρόνων, όπου το προξενείο θα έχει τον πρώτο λόγο.
    Σε κάθε περίπτωση, η αναφορά για όλους τους Δήμους του νομού Ροδόπης έγινε σε τουρκόφρονες υποψηφίους, αφού οι τελευταίες αναφορές στα διάφορα «τουρκο-πανηγύρια» ήταν σαφείς και γύρω πάντα από συσπείρωση των μουσουλμάνων σε ανθρώπους που θα πάρουν το «χρίσμα» του τούρκου
    προξένου. Οι μουσουλμανικοί συνδυασμοί δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμη, γεγονός που προδίδει πως γίνονται σημαντικές διεργασίες για τις όποιες συμφωνίες γίνονται αυτή τη στιγμή στους μουσουλμάνους (μέχρι και το όνομα του γνωστού δημοσιογράφου Ντεντέ έχει ακουστεί ως
    υποψηφίου Δημάρχου…!). Πάντως, συζητείται έντονα και η εμφάνιση συνδυασμών από την πλευρά του τουρκο-εθνικιστικού κόμματος του Αχμέτ Σαδίκ. Τέλος, (για το νομό Ροδόπης) δεν θα πρέπει να αμεληθεί η «τάση» των τουρκόγλωσσων εφημερίδων να ζητάνε την ανάδειξη νέων ανθρώπων, που θα είναι άφθαρτοι και «πιστοί στον αγώνα»…!

    Τέλος, το τεράστιο «λάθος» του Καλλικράτη, είναι πως «διαγράφει» τον Πομακικό πληθυσμό, τον οποίο τοποθετεί (πολύ έξυπνα) μέσα σε τουρκόφωνους πληθυσμούς, στερώντας του τη δυνατότητα (ενώ κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατόν) να τονίσει την ύπαρξη των Πομάκων δημιουργώντας έναν Δήμο γι αυτούς (όχι επιπλέον από τους ήδη υπάρχοντες) αντί να τους τον στερήσει, όπως γίνεται τώρα…

    Νομός Ξάνθης
    Στο νομό Ξάνθης, το κατασκεύασμα της τοπικής αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης», έφερε μεγάλες αλλαγές. Συνενώσεις (αδικαιολόγητες) μεγάλων δήμων, διαχωρισμό της ορεινής περιοχής που κατοικούν Πομάκοι και επικίνδυνες καταστάσεις που θα εξαρτηθούν (και πάλι) από μεταδημοτεύσεις ή «πιέσεις» του τουρκικού προξενείου. Κατʼ αρχήν, οι δήμοι έχουν μειωθεί, και από πέντε (5) έγιναν τέσσερις (4)! Το γιατί, το γνωρίζει μόνο ο… αναμοχλευτής υπουργός Εσωτερικών.

    Δήμος Ξάνθης: Ενώθηκε με τον ορεινό δήμο Σταυρούπολης. Τελείως αναιτιολόγητα; Όχι φυσικά. Το κυβερνών κόμμα ελπίζει πως θα μπορέσει να μικρύνει την ψαλίδα από τη Νέα Δημοκρατία. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Η περίπτωση ανόδου των μουσουλμάνων είναι μηδενική. Ο νικητής των δημοτικών εκλογών αναμένεται να συγκεντρώσει ποσοστό που θα κυμαίνεται γύρω στο 55%. Από το σημείο αυτό και μετά, τίποτε…

    Δήμος Μύκης
    : Καθαρά μουσουλμανικός, με πομάκους κατοίκους. Καταλαμβάνει την ορεινή βόρεια και βορειο-ανατολική περιοχή του νομού. Ουσιαστικά παραδίνεται στο τουρκικό Προξενείο, αφού είναι γνωστό πως τα τρία μεγάλα κέντρα τουρκοφρόνων (Μύκη, Εχίνος, Κένταυρος) του νομού Ξάνθης κυριαρχούν ποικιλοτρόπως (κυρίως μέσα από την θρησκευτική τρομοκρατία, αλλά και μέσω των απειλών απώλειας εργασίας αφού οι «εργολάβοι» οικοδομών κατοικούν κάτω από τη στέγη του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής) στους Πομάκους. Εάν ο συγκεκριμένος Δήμος χωριζόταν και ένα μέρος του πήγαινε στο Δήμο Ξάνθης, ενώ το υπόλοιπο
    μέρος του δημιουργούσε έναν Δήμο με την Σταυρούπολη (αμιγώς χριστιανική περιοχή), ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τώρα δημιουργείται μία γκετοποιημένη περιοχή, θύλακας τουκοφρόνων, άκρως ελεγχόμενη από την Άγκυρα και της προσφέρεται το επιχείρημα του
    παραμερισμού και της σύγχρονης επιβολής «μπάρας»… Δυστυχώς, το παρελθόν της περιοχής δεν έχει δίδαξει τίποτε στους σύγχρονους αναρμόδιους των Αθηνών, οι οποίοι επαναλαμβάνουν τα λάθη, προσφέροντας νέες λαβές στην τουρκική προπαγάνδα. Τα ποσοστά εδώ (αν και δεν έχουν ανακοινωθεί συνδυασμοί) δεν είναι αντικείμενο έρευνας, αφού το τουρκικό προξενείο «παίζει μπάλα» στην περιοχή, χωρίς αντίπαλο!!! Με ξεκάθαρη ευθύνη της κυβέρνησης και του υπουργείου Εσωτερικών…

    Δήμος Αβδήρων: Αυτή είναι η έκπληξη, αφού συγχωνεύθηκε (προφανώς για λόγους οικονομίας) ο Δήμος Βιστωνίδας με τον Δήμο Αβδήρων. Στο σημείο αυτό ίσως να χρειαστεί προσοχή και ίσως θα έπρεπε να ελεγχθούν οι μεταδημοτεύσεις τουρκοφρόνων που μετακινήθηκαν από τα ορεινά και κατοικούν πλέον σε χωριά της περιοχής, αφού το προξενείο φρόντισε να τους δώσει (μέσω της Ziraat Bank) τα κατάλληλα ποσά για αγορά γης και ανέγερσης κατοικίας. Αν και δεν αναμένεται κάποια έκπληξη, θα σημειωθεί άνοδος (στατιστική) στην εμφάνιση του «τουρκόφωνου» πληθυσμού. Και τα στατιστικά είναι στοιχεία που μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης στα διάφορα διεθνή φόρα, όπου τρέχουν οι διάφοροι σύλλογοι επιστημόνων για να αναφέρουν καταπατήσεις της Ελλάδας εις βάρος των «τούρκων» της Ελληνικής Θράκης. Η «συγχώνευση» της αμιγώς μουσουλμανικής κοινότητας Σελέρου θα μειστοποιήσει τα ποσοστά των μουσουλμάνων. Εάν, δε, υπάρχει σημαντικός αριθμός μεταδημοτεύσεων από πλευράς χριστιανών, υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας προβλήματος. Το κυβερνών κόμμα ευελπιστεί να κερδίσει τον Δήμο, με τον κύριο Τσολακίδη, ο οποίος πρόσφατα είχε πάει στην Τουρκία για να παρακολουθήσει μία γιορτή των «Τούρκων της Θράκης»… Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση αναζήτησης ψήφου που έχει χαρακτηριστεί και ως «τουρκοτσολιαδισμός»… Τα ποσοστά νίκης αναμένονται γύρω στο 55%, ενώ εάν υπάρξει η αναμενόμενη συσπείρωση των τουρκοφρόνων μουσουλμάνων, δεν αποκλείεται να δούμε ένα 20% να «ξεπετιέται», κυριολεκτικά από το πουθενά.

    Δήμος Τοπείρου: Ένας ακόμη δήμος που το κυβερνών κόμμα ελπίζει να θριαμβεύσει. Άλλωστε επί σειρά εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης εκλέγεται ο ίδιος υποψήφιος. Όμως, στον δήμο αυτό παρατηρείται μία έντονη κινητικότητα (το ίδιο συμβαίνει και στον δήμο Αβδήρων) από αυτοκίνητα που επισκέπτονται μουσουλμάνους της περιοχής. Τα αυτοκίνητα
    αυτά είναι από την ορεινή περιοχή και οι οδηγοί τους πραγματοποιούν επισκέψεις αβροφροσύνης (στα πλαίσια θρησκευτικής αλληλεγγύης λόγω του Μπαϊράμ). Στην πραγματικότητα, πρόκειται για επισκέψεις άσκησης πίεσης ή εξαγοράς ψήφων, αφού οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής είναι
    αθιγγανικής καταγωγής που όμως έχουν επηρεαστεί αρκετά από τους τουρκόφρονες. Έκπληξη στο αποτέλεσμα; Αν και η «ιστορία» μας λέει πως αποκλείεται, η κινητικότητα των τουρκοφρόνων (που δεν υπήρχε σε προηγούμενες εκλογικές περιόδους) μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί. Τα ποσοστά του νικητή δημάρχου, αναμένονται γύρω στο 55%.

    Η σιωπή της κυβέρνησης για την Θράκη
    Αξιοπερίεργη είναι η στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου, που επί μήνες έχει αποφύγει να κάνει οποιαδήποτε αναφορά για την Θράκη. Σε πολλούς θυμίζει τις αποστάσεις που κρατάει ο ένοχος από τον τόπο του εγκλήματος. Ενός εγκλήματος που, ίσως, δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό. Είναι γεγονός, πάντως, πως οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ευλπιστούν σε μία καλή απόδοση μέσω Καλλικράτη. Το ζητούμενο είναι, όμως, πόσο θα κοστίσει στην ελληνικότητα της ευρύτερης περιοχής μία «καλή απόδοση» στα εκλογικά αποτελέσματα.
    * Μήπως το διακύβευμα είναι τελικά πολύ σπουδαιότερο από το αποτέλεσμα;
    * Μήπως η Θράκη κινδυνεύει να χάσει πολλά περισσότερα από όσα θα κερδίσουν τα πολιτικά κόμματα;
    * Μήπως μία στατιστική άνοδος (3 ή 4 τουρκόφρονες δήμοι) σε Ροδόπη και
    Ξάνθη, σταθούν αιτία για να θέσουν ζητήματα «ιδιαίτερου καθεστώτος» από τους καλο-δασκαλεμένους πρακτορίσκους της Άγκυρας;
    * Αντέχει ο Ελληνισμός της περιοχής ένα σοκ αμφισβήτησης της Ελληνικότητας της περιοχής;
    * Και αν όχι, έχει συνυπολογίσει ο κύριος Ραγκούσης και ο κύριος Παπανδρέου τι ακριβώς θα σήμαινε για την Ελλάδα μία πιθανή αίτηση δημιουργίας «ανεξάρτητης μουσουλμανικής αρχής» για την περιοχή;
    Τι πρέπει να γίνει;

    Ποιά μπορεί να είναι η Ελληνική απάντηση στις μεθοδεύσεις της Άγκυρας για την Κοσοβοποίηση της Θράκης;
    Τι μπορούν να κάνουν οι Έλληνες για να μην μετατραπεί σε γκρίζα περιοχή ένα ολόκληρο γεωγραφικό διαμέρισμα της χώρας;

    Η απάντηση είναι μία και μόνη. Οι Έλληνες χριστιανοί πρέπει να απαντήσουν με καθολική συμμετοχή στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Πρέπει να περάσουν το μήνυμα στην Άγκυρα, πως στην Ελληνική Θράκη τον πρώτο λόγο τον έχουν οι Έλληνες κάτοικοί της και όχι η Αθήνα και τα κυβερνώντα κόμματα με τις ό,ποιες μεθοδεύσεις τους. Από αυτές τις εκλογές δεν πρέπει να λείψει ούτε ένας χριστιανός ψηφοφόρος. Σε αυτές τις εκλογές η Θράκη «παίζει» με το μέλλον της. Οι κάτοικοί της είναι μόνοι απέναντι στην Τουρκία και καλούνται ως σύγχρονοι ακρίτες να αποδείξουν πως ξέρουν να προφυλάσσουν την πατρίδα τους από τους σχεδιασμούς και τις προσεγμένες κινήσεις της Άγκυρας.

    Δυσφορία των Πομάκων για τον παραγκωνισμό τους από την κυβέρνηση και τον Καλλικράτη
    Σχετικό δημοσίευμα της Πομακικής εφημερίδας «Ζαγάλισα» (αρ. φύλλου 43, Ιούλιος 2010) όχι μόνο ενισχύει την άποψή μας, αλλά δυστυχώς αποδεικνύει πως η Θράκη λίαν συντόμως θα αποτελεί γκρίζα ζώνη για την Ελλάδα…

    Τουρκοκαλλικράτης!
    Οι τουρκοφοβικές και ανίκανες Ελληνικές κυβερνήσεις, όταν σχεδιάζουν για τη Θράκη, οι μόνοι με τους οποίους δεν «διαβουλεύονται» είναι οι Πομάκοι. Πάντα απευθύνονται μονοπωλιακά στους γνωστούς εκπροσώπους της Άγκυρας εν Ελλάδι, τόσο κρυφά όσο και φανερά.
    Έτσι βλέπουμε ότι στον σχεδιασμό της κυβέρνησης για τον περίφημο «Καλλικράτη» που αφορά τη συνένωση των Δήμων και Κοινοτήτων, στο νομό Ροδόπης, δεν τέθηκε κανένα κριτήριο για το τι πρέπει να γίνει σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των Πομάκων.
    Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας «Ζαγάλισα», η πλειοψηφία είναι δυσαρεστημένη με τον σχεδιασμό της υπαγωγής των δύο Πομακικών κοινοτήτων της Οργάνης και του Κέχρου στο νέο γιγαντωμένο -πληθυσμιακά και εδαφικά- τουρκόφωνο δήμο Αρριανών (με έδρα την Φιλλύρα). Οι Πομάκοι κάτοικοι της ανατολικής πλευράς της ορεινής Ροδόπης θα ήθελαν έναν πομακικό δήμο αποτελούμενο από τα χωριά της κοινότητας Οργάνης, της κοινότητας Κέχρου, την Εσοχή και την Ραγάδα. «Τι δουλειά έχουμε εμείς με τους τουρκόφωνους;» αναρωτιούνται Πομάκοι από τη Σμιγάδα, ενώ κάποιοι από την κοινότητα Κέχρου, σκέφτονται να κάνουν μεταδημότευση στις Σάπες για να μην έχουν σχέση με τους τουρκόφρονες των πεδινών και το νέο Δήμο Αρριανών όπου υποχρεωτικά θα ενταχθούν…!

    Το τουρκικό ΥΠΕΞ βέβαια είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένο, αφού οι δύο Πομακικές κοινότητες θα χάσουν την διοικητική και πολιτισμική τους αυτοτέλεια και θα ενταχθούν στην πλημμυρίδα των τουρκοφρόνων.
    Κάποιοι κάτοικοι σχολίασαν θετικά τη δήλωση του πρώην υπουργού Ευριπίδη Στυλιανίδη: «…αξίζει να σημειώσουμε ότι και στον προβλεπόμενο δήμο Αρριανών, δεν λαμβάνονται υπʼ όψιν ούτε τα
    πολιτισμικά αλλά ούτε και τα αναπτυξιακά κριτήρια που σχετίζονται με τη μορφολογία της περιοχής κι έτσι οι Πομακικές ορεινές κοινότητες του Κέχρου και της Οργάνης υπάγονται στο νεοσύστατο δήμο Αρριανών που κατοικείται κυρίως από τουρκογενείς μουσουλμάνους» (εφημ. «Χρόνος», Κομοτηνή, 28.5.2010).
    Κι εμείς σχολιάζουμε θετικά την δήλωση, με την εξής έντονη επιφύλαξη: Καλό θα είναι, τέτοιες δηλώσεις για τους Πομάκους να γίνονται από υπουργούς και βουλευτές όταν είναι στην κυβέρνηση και έχουν επιρροή.
    Τότε, αποκτούν και ουσία, έχουν νόημα και φέρνουν αποτελέσματα.

    Αλλιώς, εντάσσονται σε επικοινωνιακές πολιτικές και διατυπώνονται εκ του ασφαλούς. Είναι σαν να δίνουμε ευχές μπαϊραμντάν σονρά (μετά το πέρας του μπαϊραμιού…). Ας θυμηθούμε και τις περυσινές δηλώσεις για τους Πομάκους του Απόστολου Κακλαμάνη (όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν
    αντιπολίτευση). Σήμερα, τσιμουδιά ο κύριος Κακλαμάνης… τσιμουδιά…

    ΠΗΓΗ: Ανιχνεύσεις, http://www.votegreece.gr/archives/4666

    Σχόλιο από Vanity Fair | 28/09/2010

  2. Προσωπική μου άποψη. Ο Ερντογάν δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης από ότι ο Εβρέν, ο Ετζεβίτ ,ο Ινονού ή ο Κεμάλ.
    Απλώς και μόνο αντιπροσωπεύει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ήτοι τα μέλη ενός επιχειρηματικού στρώματος προερχόμενα κυρίως από την Ανατολία και όχι από τα δυτικά παράλια της Τουρκίας, ( όπου ακόμα και τώρα πλειοψηφούν οι οπαδοί του Κεμάλ και των ανωτέρω αναφερθέντων).
    Αυτό το στρώμα εκμεταλλευόμενο αρχικά εντονότερα, το φθηνό εργατικό των φτωχών περιοχών της Ανατολίας ( οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού εις βάρος του PKK ενίσχυσαν την ύπαρξη του με το ξερίζωμα αρκετών Κούρδων από τις εστίες τους ) ισχυροποίησε ιδιαίτερα την θέση του τα τελευταία χρόνια στην Τουρκική οικονομία, δίνοντας της υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης .
    Στην προσπάθεια του να κυριαρχήσει έναντι του Στρατού ( που στην Τουρκία είναι από τους μεγαλύτερους καπιταλιστές καθώς τα ταμεία των στρατιωτικών κατέχουν πλειοψηφικά μετοχικά πακέτα σε πολλές σημαντικές επιχειρήσεις ) και ανταποκρινόμενο σε αιτήματα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων που απαιτούσαν εκδημοκρατισμό και άνοιγμα της τουρκικής κοινωνίας, υιοθετεί τα αιτήματα τους, που στο κάτω κάτω το ευνοούν και οικονομικά.
    Το στρώμα αυτό και ο πολιτικός του εκπρόσωπος ( ο Ερντογάν ) δεν καταργεί την φιλοπατρία του Κεμάλ. Απλώς και μόνο της δίνει άλλο περιεχόμενο. Δεν μιλάμε για Τουρκία και για Παντουρκισμό άλλα για Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου ζούσαν σε ένα κράτος ( ξεχνά να πει ότι κάποιοι από αυτούς ήταν υπόδουλοι ). Άρα η μητέρα Τουρκία, ο διάδοχος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ( καθώς οι Τούρκοι ήταν ο πυρήνας της αυτοκρατορίας τόσο πολιτικός όσο κυρίως στρατιωτικός ) έρχεται να αγκαλιάσει όλους τους λαούς της περιοχής, στην πραγματικότητα να πατρονάρει τους λαούς της περιοχής ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκεύματος.
    Σήμερα η Τουρκία εκμεταλλευόμενη :
    τη γεωγραφική θέση της ( σταυροδρόμι μεταξύ δύο ηπείρων ), την οικονομική της ανάπτυξη,
    το γεγονός ότι είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα όπου οι θεσμοί της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας λειτουργούν επιτυχώς τα τελευταία χρόνια και
    τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ
    επιχειρεί να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη.
    Στα πλαίσια των ανωτέρω κάνει και μερικές υποχωρήσεις ( πχ η λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, η επίλυση του θέματος εκλογής νέου Πατριάρχη που δεν θα είναι Τούρκος υπήκοος, το άνοιγμα κάποιων εκκλησιών, η δήλωση του Ερντογάν ότι ο ξεριζωμός των προσφύγων του ’22 δεν εξυπηρέτησε κανένα, ο κλάδος ειρήνης που είναι μόνο φραστικός κλπ )
    Όμως δεν ξεχνά το στόχο της : την μετατροπή της σε περιφερειακή δύναμη.
    Έτσι κινείται στο Αιγαίο, στην Κύπρο, στα Βαλκάνια ( Αλβανία, ΠΓΔΜ, Βουλγαρία ) στη Μέση Ανατολή κλπ
    Τώρα τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση? Ότι έκαναν μια ζωή.
    Καθώς αποτελούν τους πολιτικούς εκπροσώπους μιας εξαρτημένης μεταπρατικής αστικής τάξης ( ιδίως μετά την Κατοχή και τον εμφύλιο που υπήρχε μια πρόσδεση της στον βαθμό της ενσωμάτωσης, στο ατλαντικό άρμα επιρροής, θέλοντας να κρύψει έτσι τον δοσιλογισμό της στην Κατοχή ) ( Να ναι καλά ο Παπατζής που παραιτήθηκε τον Δεκέμβρη του 44, ο ανεμόμυλος. Έβαλε και αυτός το χεράκι του όπως το βάζει τώρα ο εγγονός του ) ακολουθούν μια πολιτική εθελοδουλείας και τα δύο κόμματα εξουσίας. Όσο για την Αριστερά, υπάρχει Αριστερά σήμερα?
    Ένα ΚΚΕ αριστερή τάπα του συστήματος και ένας ΣΥΡΙΖΑ παράδειγμα προς αποφυγή που έδειξε ότι χωρίς πραγματική δημοκρατία, που θα έχει σαν αποτέλεσμα την αλλαγή της σκέψης και του τρόπου ζωής των των αριστερών, δεν γίνεται καμία αλλαγή.
    Όσο για τις ψευτοδιεθνιστικές απόψεις κάποιων Αριστερών σε εισαγωγικά αυτές απορρέουν από δύο κατευθύνσεις :
    Aπό το γεγονός ότι το ΚΚΕ δημιουργήθηκε σαν ένα αντίγραφο και μερικές φορές φερέφωνο του ΚΚΣΕ. Έτσι για αυτούς ο Κεμάλ ήταν πατριώτης και ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία κατακτητής. Οι Πόντιοι που τράβηξαν τα πάνδεινα επί Στάλιν ήταν ανύπαρκτοι κλπ
    Από την άλλη μια ομάδα, αντιδρώντας στις εξώφθαλμες χοντράδες του ΚΚΕ υιοθέτησε ένα ψευτοευρωπαισμό ( ευρωλιγούρια ) και ένα δήθεν κοσμοπολιτισμό, με αποτέλεσμα στα εθνικά θέματα να παίζουν μπάλα οι φασίστες που πρόδωσαν την Κύπρο, εξαφάνισαν τους Πομάκους με την απόφαση των Κυβερνήσεων του Μεσοπολέμου ότι όλοι οι μουσουλμάνοι της Θράκηςε είναι Τούρκοι, δεν έβγαλαν κιχ για τα Σεπτεμβριανά, κατέβασαν όλους τους Αλβανούς και την μειονότητα της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα, το έπαιζαν νταήδες όταν προτάθηκε το πακέτο Πινέιρο για την Σλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ( τι πιο σωστό όνομα από αυτό? )και τώρα θα δεχτούν να λέγετε μπλα μπλα Δημοκρατία της Μακεδονίας στις μεταξύ μας σχέσεις και Μακεδονία από όλους τους άλλους
    Αυτά.
    Να το ξέρετε συν/φοι του Πόντος και Αριστερά Σας παρακολουθώ. Είστε μια όαση

    Σχόλιο από doukas | 28/09/2010

  3. doukas ευχαριστούμε απ΄ την καρδιά μας, που κατανόησες την βαθύτατη αντιφατικότητά μας!!!!!

    Τη Διεθνή στα ποντιακά (και όχι μόνο) την άκουσες στου Καναλιώτη;

    http://kanali.wordpress.com/2010/09/27/internazionaleapostolidisnikos/

    Ομερ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/09/2010

  4. Μιας και ο προπαραπάνω σχολιαστής αναφέρθηκε στον «Καλικράτη» ας δούμε ποιός πραγματικά ήταν ως ιστορικό πρόσωπο?

    Δεν είναι όπως πολλοί νομίζουν ο αρχιτέκτονας που μαζί με τον Ικτίνο έκτισαν την Ακρόπολη, άλλος ο εκ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΑΧΑΙΑΣ Καλλικράτης ο πολιτικός…. Ο Καλλικράτης αυτός έζησε το 2ο αιώνα π.Χ. και έτυχε να κυβερνά το μεγαλύτερο «κοινό «της εποχής του: την Αχαϊκή Συμπολιτεία.Την περίοδο εκείνη πολλές περιοχές είχαν δημιουργήσει τέτοια κοινά όπως η Αιτωλία, η Βοιωτία και η Ήπειρος. Στόχος των συμπολιτειών ήταν να δυναμώσει μέσω της συνεργασίας πολλές μικρές αδύναμες πόλεις. Όπως η τωρινή κυβέρνηση επιδιώκει να αναβαθμίσει την αυτοδιοίκηση με την συγχώνευση των δήμων σε μεγαλύτερους και την απόδοση περισσότερων αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες. Όμως, ο Καλλικράτης δεν δημιούργησε την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Ούτε έμεινε γνωστός για κάτι καλό.

    Για την ακρίβεια μισήθηκε ίσως περισσότερο από κάθε άλλο άρχοντα της Συμπολιτείας… έμεινε γνωστός για τη ρωμαιοδουλεία του, το ρουφιάνεμα των 1000 σημαντικότερων Αχαιών συμπολιτών του, που εξορίστηκαν και γενικά για πράξεις που οδήγησαν στην αποδυνάμωση της πατρίδας του και την υποδούλωσή της στους Ρωμαίους φίλους του, το 146π.Χ. Ο περιηγητής Παυσανίας τον χαρακτηρίζει ως τον «κακό δαίμονα όλης της Ελλάδας» και ο Πολύβιος, μορφή φυσικής αποστροφής

    Σχόλιο από Zonianitis | 29/09/2010

  5. Κουστουρίτσα: Θα μπορούσαν να με πυροβολήσουν
    Πρώτη καταχώρηση: Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010, 13:12

    Σάλος έχει προκληθεί στην Τουρκία από την επεισοδιακή επίσκεψη του διάσημου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα στην Antalya, όπου ήταν καλεσμένος των διοργανωτών του φεστιβάλ σινεμά «Χρυσό Πορτοκάλι», για να συμμετάσχει στην κριτική επιτροπή.

    Λίγο πριν αποχωρήσει από την Τουρκία, μετά από μια επεισοδιακή ημέρα παραμονής του εκεί, ο διάσημος σκηνοθέτης παρέθεσε συνέντευξη Τύπου. Εκεί χαρακτήρισε ως «βάρβαρο σκάνδαλο» αυτό που συνέβη εναντίν του από την τουρκική πλευρά, ενώ έκανε ειδική μνεία στην στάση και δημόσια συμπεριφορά του υπουργού Πολιτισμού της χώρας, Ερτουρούλ Γκιουνάι, η οποία σύμφωνα με τον Κουστουρίτσα έθεσε ακόμα και τη ζωή του σε κίνδυνο:

    «Όταν τον υπουργό Πολιτισμού τον βλέπω σαν εχθρό μου. Όταν ο υπουργός Πολιτισμού μιας χώρας κάνει τετοιες δηλώσεις σε βάρος μου, τότε ένας απλός άνθρωπος μπορεί και να με πυροβολήσει»!

    Επίσης στους παράγοντες που τον κατηγόρησαν ότι υπερασπίστηκε τη γενοκτονία των Βοσνίων, ο Εμίρ Κουστουρίτσα απάντησε λακωνικά: «Γιατί μένουν σιωπηροί στη γενοκτονία των Αρμενίων;»

    Από την πλευρά του ο Ερτουρούλ Γκιουνάι αρκέστηκε στο να δηλώσει ότι οι δηλώσεις αυτές του Κουστουρίτσα είναι «ατυχείς».

    Τι προηγήθηκε

    Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η παρουσία Κουστουρίτσα στο φεστιβάλ, επικράτησε αναβρασμός στα τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία εξαπέλυσαν δριμύτατη επίθεση εναντίον του διάσημου σκηνοθέτη, επειδή «υποστήριζε τα εγκλήματα σε βάρος των μουσουλμάνων στη Βοσνία».

    Ο Εμίρ Κουστουρίτσα ήταν μουσουλμάνος και έγινε χριστιανός, λέγοντας ότι «πήρα τη θρησκεία που είχαμε πριν μας καταλάβουν οι Τούρκοι πριν από 500 χρόνια, όταν όλοι οι Σέρβοι ήταν χριστιανοί». Ωστόσο στο παρελθόν, ο σκηνοθέτης είχε επισκεφτεί πολλές φορές άλλες πόλεις της Τουρκίας, όπως την Κωνσταντινούπολη και την Προύσα, χωρίς να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Όταν όμως πάτησε το πόδι του στην Antalya, όπου ο λαός σε γενικές γραμμές απωθεί τον ισλαμισμό και ό,τι αυτός συνεπάγεται για τις κυρίως τουριστικού χαρακτήρα επιχειρήσεις του, τα τουρκικά ΜΜΕ δημιούργησαν μεγάλο θέμα.

    Την ευκαιρία άδραξαν μέλη των Γκρίζων Λύκων και άλλων ακροδεξιών οργανώσεων που δημιούργησαν μικροεπεισόδια τόσο κατά τα χθεσινά εγκαίνια του φεστιβάλ, όσο και σήμερα το πρωί, έξω από τον χώρο του φεστιβάλ.

    Ο Κουστουρίτσα έφτασε στην Antalya χθες και από την πρώτη στιγμή ο θόρυβος γύρω από την παρουσία του εκεί ήταν μεγάλος. Χρειάστηκε αστυνομική συνοδεία για να φτάσει από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο του, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της χώρας, Ερτουρούλ Γκιουνάι, είπε «αφού θα είναι αυτός εκεί (στο φεστιβάλ) εγώ δεν θα πάω».

    Ο διάσημος σκηνοθέτης αφού είπε ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας «προπαγάνδας» της κυβέρνησης εναντίον του και ότι υπάρχουν πολιτικοί λόγοι για την αποδοκιμασία του, αποφάσισε να αποχωρήσει από το φεστιβάλ και τη χώρα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορεί να γίνει τέχνη»!

    Πηγή: http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=180440&cid=5

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/10/2010

  6. Σάλος στην Τουρκία από δηλώσεις Ερντογάν για εκδίωξη μειονοτήτων
    ——————————————————————————–

    Ο πρωθυπουργός Τ. Ερντογάν έκανε λόγο για εκδίωξη των εθνικών μειονοτήτων στο παρελθόν από την Τουρκία.

    Συνεχίζεται στην Τουρκία η πλούσια αρθρογραφία σχετικά με όσα είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για την εκδίωξη των εθνικών μειονοτήτων από την Τουρκία. Οι αρθρογράφοι θέτουν θέμα λήψης μέτρων όπως η αποκατάσταση της περιουσίας των μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων, η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη και σε μία περίπτωση φτάνουν στο σημείο να ζητήσουν, «οι μετακινήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη να γίνονται με αεροσκάφος των Τουρκικών Αερογραμμών που θα φέρει δικέφαλο αετό».

    Ο Τζενγκίζ Τσαντάρ, αρθρογράφος της «Ραντικάλ» επικρίνει την αρνητική αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσω του αντιπροέδρου του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Ονούρ Οϊμέν. Ο τελευταίος, αναφερόμενος στις δηλώσεις Ερντογάν είχε πει «δεν κατάλαβα τι είπε ο πρωθυπουργός. Δεν ξέρω κανέναν που να έχει εκδιωχθεί λόγω της εθνικής ταυτότητάς του. Μπορεί να έχουν γίνει λάθη στο παρελθόν, αλλά είναι λάθος να κατηγορείται για φασισμό το τουρκικό κράτος».

    Ο Τσαντάρ λέει ότι «ουδείς διατυπώνει την κατηγορία περί φασισμού για το παρελθόν της Τουρκίας. Απλώς υπογραμμίζεται ότι αυτά που έγιναν, ήταν προϊόν φασιστοειδούς αντίληψης» και υπογραμμίζει: «Τι ήταν τα επεισόδια του 1955; Ο φόρος περιουσίας του 1942; Ο εκτοπισμός στη Θράκη; (Ο αρθρογράφος αναφέρεται στα επεισόδια που είχαν ξεσπάσει το 1934 σε βάρος των Εβραίων της περιοχής, οι οποίοι υπέστησαν κατά χιλιάδες αναγκαστικό εκτοπισμό) Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η αναγκαιότητα της ανταλλαγής των πληθυσμών; Πώς θα έπρεπε να αναφερθούμε στα γεγονότα του 1915; Είναι ξεκάθαρο τι λέει ο πρωθυπουργός. Αν δεν το καταλαβαίνουμε ή δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί μόνο με το αν διακατεχόμαστε ή όχι, από φασιστοειδή αντίληψη».

    Ο Τζαν Ντουντάρ της «Μιλιέτ» σημειώνει ότι ο Ερντογάν μπορεί να αναπτύσσει φιλολογία, αλλά «δεν τηρεί τους λόγους του» και σημειώνει: «Η υπόθεση των μειονοτήτων δεν ανήκει στο παρελθόν. Εάν ακούσουμε τα λόγια του Χραντ Ντινκ και αφήνοντας κατά μέρος το παρελθόν, δούμε το σήμερα, θα δούμε ότι η κατάσταση αυτών που δεν έχουν εκδιωχθεί είναι χειρότερη από αυτήν των εκδιωγμένων. Εξακολουθεί να υφίσταται το πρόβλημα των δικαιωμάτων του πολίτη. Οι περιουσίες των εκδιωγμένων που έχουν κατασχεθεί, το θέμα των βακουφικών περιουσίων, η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής… Όλα εξαρτώνται από αποφάσεις της κυβέρνησης. Τι πρέπει να περιμένει κανείς από έναν πρωθυπουργό που χαρακτηρίζει τις μεθοδεύσεις του παρελθόντος, αποτέλεσμα φασιστοειδούς αντίληψης; Να αλλάξει την αντίληψη αυτή και να λύσει τα προβλήματα. Δυστυχώς όμως. Κάνει αυτοκριτική, αλλά δεν συνεχίζει».

    Ο Ντουντάρ υπογραμμίζει επίσης ότι «μπορεί να έγιναν αυτά που έγιναν στο παρελθόν, αλλά είναι δύσκολο να απαντηθούν σήμερα ερωτήματα όπως για ποιο λόγο οι μη μουσουλμάνοι πολίτες μας παρότι υπηρετούν τη στρατιωτική θητεία, δεν μπορούν να πάρουν βαθμό αξιωματικού, δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν στη βουλή και δεν μπορούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι».

    Ο Ιχσάν Νταγί της φιλοκυβερνητικής «Ζαμάν» γράφει σήμερα ότι «καθώς κάναμε ένα μέρος αυτών που κάναμε, δεν είχε καν ανακαλυφθεί η έννοια του φασισμού, αλλά είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχε ανακαλυφθεί ο εθνικισμός. Έπληττε τον κόσμο η αντίληψη περί εθνικισμού και έθνους- κράτους που στηριζόταν στη θεωρία της μίας και μοναδικής εθνότητας και εκκαθάριζε ή αφομοίωνε τους διαφορετικούς. Η εμπειρία αυτή έγινε πραγματικότητα και στα εδάφη αυτά, με τον πιο αιματηρό τρόπο. Οι αρχιτέκτονες του σχεδίου ήταν τα στελέχη του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου. Αργότερα υπήρξαν και οι κληρονόμοι τους».

    Ο αρθρογράφος καταλήγει σημειώνοντας: «Το 1914 ο πληθυσμός των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν 1,8 εκατομμύρια. Οι Αρμένιοι ήταν 1,2 εκατομμύρια. Στα σημερινά μας εδάφη, ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τις 50.000. Σε καμία περίοδο της Ιστορίας, τα εδάφη αυτά δεν ήταν σε τέτοιο βαθμό πατρίδα μιας ομοιογενούς κοινωνίας που απαρτίζεται από ανθρώπους τόσο ίδιους από εθνοτική και θρησκευτική άποψη. Σήμερα πλέον έχουμε ξεχάσει να συμβιώνουμε με ξένους. Και για το λόγο αυτό δεν μπορούμε να υποφέρουμε ούτε τις δικές μας διαφορετικότητες. Εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε ως εχθρούς τους διαφορετικούς. Έφυγαν και οι διαφορετικοί και απομείναμε μόνοι, ο ένας εχθρός του άλλου. Διότι αφότου διώξαμε αυτούς που διώξαμε, ξεχάσαμε να συμβιώνουμε με τους διαφορετικούς».
    Ο Γιαγμούρ Ατσίζ, αρθογράφος της φιλοκυβερνητικής «Σταρ», υπογραμμίζει την ανάγκη, να προβεί η κυβέρνηση σε βήματα σχετικά με τις μειονότητες και υπογραμμίζει ότι «το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η επιστροφή των βακουφίων που άρπαξε το τουρκικό κράτος από τους πολίτες μας ελληνικής, αρμενικής και συρορθόδοξης καταγωγής, με τρόπο ληστρικό και να τους αποζημιώσει για τη ζημιά που υπέστησαν όλα αυτά τα χρόνια της ληστείας. Δεν γίνεσαι μεγάλο κράτος με το να κορδώνεσαι. Αυτό ονομάζεται γαλόπουλο και όχι κράτος. Ο πρώτος όρος για το μεγάλο κράτος είναι να συμπεριφέρεσαι σαν μεγάλο κράτος. Το δεύτερο βήμα είναι να δοθεί άδεια για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Η Σχολή αυτή εξυπηρετούσε τις ανάγκες των Ορθοδόξων όχι μόνο της Τουρκίας αλλά και των 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων του κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πατριάρχης Φαναρίου είναι Οικουμενικός Πατριάρχης».

    Ο αρθρογράφος αναφέρει τέλος: «Θεωρώ ντροπή για την Τουρκία, ο Πατριάρχης να ταξιδεύει στο εξωτερικό με ελληνικό αεροσκάφος. Πρέπει να ταξιδεύει με ένα αεροσκάφος των Τουρκικών Αερογραμμών που θα φέρει το Βυζαντινό έμβλημα με το δικέφαλο αετό. Ο κληρονόμος του Βυζαντίου ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η κληρονόμος αυτής, είναι η Τουρκία».

    Ο Οκτάι Εκσί, κύριος αρθρογράφος της «Χουριέτ» σημειώνει ότι δεν μπόρεσε να καταλάβει τι ακριβώς εννοούσε ο Τούρκος πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι «θα καταλάβαινα αν έλεγε ότι οι μειονότητες και οι άνθρωποι με διαφορετική εθνοτική ταυτότητα στην Τουρκία, έχουν υποστεί συγκεκριμένες πιέσεις. Εάν όσοι έχουν διαφορετική από την πλειοψηφία εθνική καταγωγή, αντιμετωπίζουν διακρίσεις και δεν μπορούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, αξιωματικοί και αστυνομικοί – και κατά τη γνώμη μου υπάρχουν οι διακρίσεις αυτές – τότε θα επικροτούσαμε τον πρωθυπουργό και θα λέγαμε, σωστά είναι αυτά που λέει και σε αυτόν αναλογεί το καθήκον να λύσει το πρόβλημα. Θα ζητούσα επίσης από τον ίδιο, να λύσει με τρόπο που αρμόζει σε κράτος δικαίου το πρόβλημα της ακίνητης περιουσίας που υποστηρίζεται ότι ανήκει στις μειονότητες».

    Ο αρθρογράφος αντιτίθεται και λέει ότι «δεν λέει αυτά ο πρωθυπουργός. Λέει ότι εκδιώχθηκαν όσοι ήταν διαφορετικής εθνικής καταγωγής. Εάν εννοεί τη συμφωνία περί ανταλλαγής πληθυσμών που υπέγραψαν ο Ισμέτ Πασά και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τότε δύσκολα θα βρει κάποιον που δεν θα γελάσει ακούγοντας την άποψη αυτή».

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_26/05/2009_281411

    Σχόλιο από Ματσουκάτης | 19/10/2010

  7. O Αυστριακός βουλευτής E. Στάντλερ (γνωστός και για την αντίθεση του στην σφαγή των Σέρβων) διαλύει την φασιστική Τουρκία και τους θιασώτες της. Μαθήματα για το πως φέρονται οι πολιτικοί με παντελόνια στους φονιάδες των λαών.

    “Να απελαθεί άμεσα ο Τούρκος πρέσβης”

    “Θεωρείτε έγκλημα κατά του Τουρκισμού την ενσωμάτωση στις ξένες κοινωνίες και μας εγκαλείτε επειδή δεν σας …ενσωματώνουμε”;

    “Ε όχι και πνευματικοί ηγέτες οι μουφτήδες”!!

    “Σας είπαμε εμείς να μας στείλετε τους βάρβαρους σας από την Ανατολία”;

    “Ε όχι να μιλούν και οι Τούρκοι για …ανθρώπινα δικαιώματα!”

    “Πάρε το εξπρές του μεσονυχτίου και τράβα πίσω στην ρομαντική σου χώρα!”

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Υπουργέ μου, θέλω να κάνω μια αίτηση: Ο Ομοσπονδιακός Υπουργός Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καλείται να δηλώσει τον Τούρκο Πρέσβη Kadri ECVET Tezcan, ‘persona non grata’ (ανεπιθύμητο), και να απαιτήσει την άμεση ΑΠΕΛΑΣΗ του. (χειροκροτήματα).. Κύριοι από την τουρκική πρεσβεία δεν πρόκειται να είμαι ευγενικός όπως ο συνάδελφός μου van de Bellen και να πέσω γονατιστός, μιλώντας για την «εξοχότητά σας”. Όχι, “κύριοι” της τουρκικής πρεσβείας – δεν υπάρχουν κυρίες εδώ, “κύριοι” από την τουρκική πρεσβεία, μέλη του κοινοβουλίου, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μια περίπτωση δολοφονίας.

    3 του Ιουνίου 2010-όχι πολύ καιρό πριν κ. ομοσπονδιακέ υπουργέ, στην πόλη Iskenderun, (Αλεξανδρέττα), ο Αρχιεπίσκοπος Luigi Padovese, μαχαιρώθηκε 8 φορές μέσα στην καρδιά, από τον 26χρονο μουσουλμάνο Μουράτ Altun, φωνάζοντας «Allahu Akbar», «Ο Αλλάχ είναι ο μεγαλύτερος” . Ο αρχιεπίσκοπος πετάχτηκε από τον κήπο του και βγήκε στους δρόμους φωνάζοντας για βοήθεια – αλλά μάταια. Τότε ο δράστης του έκοψε το κεφάλι, αφήνοντάς το να κρέμεται από το σώμα από λίγο δέρμα. Πολλοί ιερείς δολοφονήθηκαν στην Τουρκία από το 2008. Κατά το έτος 2008 …

    (κάποιος τον διακόπτει) -Τι είπες; “Τι είναι αυτό το δράμα;” Ξέρω ότι δεν νοιάζεστε γι ‘αυτό το δράμα. Αυτοί είναι οι φίλοι σας! Θα πρέπει να ντρεπόσαστε, γι ‘αυτό, δεν σας αρέσει! Αυτός είναι ο λόγος! – Το περίμενα πολύ αυτό! Η αφοσίωσή σας στην θρησκευτική ελευθερία δεν είναι παρά καθαρή υποκρισία! Όταν το κεφάλι ενός καθολικού αρχιεπισκόπου κόβεται, δεν υπάρχει καμία αντίδραση! Και τώρα επιτρέψτε μου να αντιμετωπίσω τους κυρίους της τουρκικής πρεσβείας. Δεν διανοούμαι να φανταστώ τον σάλο που θα ξεσπάσει εάν κάποιος αγγίξει ένα μουσουλμάνο ιμάμη ή κάποιον άλλο μουσουλμάνο. Δεν έχει νόημα να τους αποκαλούμε “πνευματικούς” ηγέτες έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν έχει υπάρξει αντιπρόσωπος της θρησκείας σας να δεχτεί επίθεση, αλλά αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο στη χώρα σας. Προσέξτε τον πρεσβευτή. Εμείς δεν σας ζητήσαμε να μας στείλετε όλους τους αναλφάβητους της Ανατολίας. Η Τουρκία τους έστειλε εδώ. Εμείς δεν σας ζητήσαμε να στείλετε ισλαμιστές της παλαιολιθικής εποχής από την Ανατολία. Οι άνθρωποι που θάβουν 16χρονη κόρη τους ζωντανή, επειδή είχε «εξωσυζυγικές σχέσεις», όπως συνέβη πριν 2 χρόνια. Εμείς δεν σας ζητήσαμε να το κάνετε αυτό. Κα Muhltonnen έχετε καμία συμπόνια για αυτό το κορίτσι των 16 ετών, το οποίο θάφτηκε ζωντανό; Δεν ήταν καθολική, και έτσι έχετε τη δυνατότητα να λυπηθείτε γι ‘αυτήν. Δεν σας είπαμε να την στείλετε εδώ! Οι Τούρκοι τους έστειλαν εδώ. Και έρχεται μετά εκείνος (ο πρεσβευτής) και διαμαρτύρεται ότι δεν ‘ενσωματώνονται’ (οι Τούρκοι), ενώ την ίδια στιγμή τους λένε να μην ενσωματωθούν.

    Όλο αυτό το διάστημα ο Ερμπακάν κάνει ταξίδια στις ευρωπαϊκές χώρες και κηρύσσει ότι η ένταξη και η αφομοίωση είναι «έγκλημα κατά του τουρκισμού». Έτσι είναι τα πράγματα. Κυρίες και κύριοι του κυβερνητικού συνασπισμού, που είστε γεμάτοι ρομαντισμό περί ‘ανοχής’ και «αφοσίωσης» στα ανθρώπινα δικαιώματα, ξέρετε ότι υπάρχει ένας νόμος στην Τουρκία , ο Ν. 301 στην τουρκικό ποινικό δίκαιο, που λέει ότι αν κάποιος είχε πει τα πράγματα που ο πρέσβης είπε, μόνο αν αυτά απευθύνονται απέναντι στην Τουρκία, θα πρέπει να καταδικαστεί ως εγκληματίας. Ο Ν. 301 ποινικοποιεί την «δυσφήμηση του τουρκικού έθνους, του κράτους, της δημοκρατία, των θεσμών”, ο οποίος οδηγεί σε φυλάκιση από 6 μήνες έως και δύο χρόνια. Αυτή είναι η Τουρκία, που τώρα μας λέει τι να κάνουμε. Κύριε πρεσβευτής μπείτε στο Orient Express και γυρίστε πίσω στην Κωνσταντινούπολη, στον «παράδεισό» σας! Σας λέω, η χώρα αυτή δεν είναι αποτελείται αποκλειστικά από «ρομαντικούς της ανοχής». (Κορυφαία δήλωση). Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που έχουν βαρεθεί και έχουν κουραστεί από τις φούσκες της μονόπλευρης φλυαρίας περί «ανοχής», που σας τρέφουν κ. Πρέσβη. Το εκμεταλλεύεστε αυτό, έτσι δεν είναι; Και οφείλω να σας πω, ότι μερικοί άνθρωποι στην πολιτική δεν θα τον αποδεχθούν αυτό. Και οι ψηφοφόροι έξω, δεν το δέχονται καθόλου, μπορώ να σας το πω στα σίγουρα.
    (Κοίτα ποιος μιλάει) Αυστρία: Ο Τούρκος πρέσβης κατηγορεί τους Αυστριακούς ότι δεν ενσωματώνουν “ξένους πολιτισμούς”

    —————————————————————

    Σκληρή πολιτική αντιπαράθεση Βιέννης – Άγκυρας μαίνεται από χθες, μετά την πρωτοφανούς βιαιότητας λεκτική επίθεση του Τούρκου πρεσβευτή στην Βιέννη κατά της Αυστρίας και των πολιτών της.

    Ο πρέσβης Καντρί Ετσβέντ Τετσάν (Kadri Ecved Tezcan) κατηγόρησε τις αυστριακές Αρχές για «γκετοποίηση» των Τούρκων, ενώ επιτέθηκε με δριμύτητα στην Αυστριακή υπουργό Εσωτερικών λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι έπρεπε να ανήκει στην ακροδεξιά.

    Ο πρέσβης Καντρί Ετσβέντ Τετσάν αναφέρθηκε στους Αυστριακούς πολίτες και συλλογικά, λέγοντας πως αυτοί ενδιαφέρονται για ξένους πολιτισμούς μόνο στις διακοπές τους. Mάλιστα κάλεσε τους διεθνείς οργανισμούς που εδρεύουν στη Βιέννη, όπως ΟΗΕ, ΟΠΕΚ και ΟΑΣΕ να εγκαταλείψουν τη χώρα, καθώς, όπως σημειώνει, υπάρχουν πολλές χώρες στον κόσμο στις οποίες οι ξένοι είναι ευπρόσδεκτοι.

    Αναφερόμενος στην Αυστριακή υπουργό Εσωτερικών Μαρία Φέκτερ, ο Τούρκος πρεσβευτής αναφέρει πως βρίσκεται σε λάθος κόμμα (υπονοώντας προφανώς πως θα έπρεπε να ανήκει σε κόμμα της Ακροδεξιάς), πως της λείπει μια φιλελεύθερη και ανοικτή συμπεριφορά και πως αυτή θα πρέπει να πάψει να επεμβαίνει στη διαδικασία ενσωμάτωσης, καθώς όπως λέει από κάθε πρόβλημα που δίνεται στο υπουργείο Εσωτερικών προκύπτει μια αστυνομική λύση.

    Ανάλογα επιθετική είναι η τοποθέτηση του πρεσβευτή της Τουρκίας στο θέμα της αντιμετώπισης των συμπατριωτών του στην Αυστρία. Ο Τετσάν καταγγέλλει τις αυστριακές Αρχές ως υπεύθυνες για τη δημιουργία «γκέτο» Τούρκων, ενώ κατηγορεί τις αυστριακές οικογένειες ότι, μη στέλνοντας τα παιδιά τους σε σχολεία με πλειοψηφία εθνικών μειονοτήτων, εξωθούν τους Τούρκους στην απομόνωση.

    «Οι Τούρκοι είναι ευτυχισμένοι, δεν θέλουν τίποτε από εσάς, δεν θέλουν να τους μεταχειρίζεστε όπως ένα μικρόβιο» αναφέρει στη συνέντευξή του, προσθέτοντας πως οι Αυστριακοί ενδιαφέρονται για ξένους πολιτισμούς μόνον κατά τις διακοπές τους.

    Ο Τούρκος πρεσβευτής τονίζει ακόμη πως στο θέμα της μαντίλας δεν «πέφτει λόγος» στους Αυστριακούς, καθώς αυτή δεν αντιβαίνει στους νόμους και καθένας είναι ελεύθερος να τη φορά, ιδιαίτερα σε μια χώρα στην οποία επιτρέπεται ο γυμνισμός, ενώ απευθυνόμενος και στους συμπατριώτες του, τους καλεί να μάθουν τη γερμανική γλώσσα και να τηρούν τους νόμους.

    Ο Τούρκος πρεσβευτής κλήθηκε για εξηγήσεις στο αυστριακό ΥΠΕΞ. Ως απόλυτα άστοχες, απαράδεκτες και ασεβείς χαρακτήρισαν τις δηλώσεις του Τούρκου πρεσβευτή ο αντικαγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός του συγκυβερνώντος (με τους Σοσιαλδημοκράτες) συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος Γιόζεφ Πρελ, καθώς και ο γενικός γραμματέας του κόμματός του Φριτς Κάλτενεγκερ.

    Ο Αυστριακός αντικαγκελάριος, στηρίζοντας πλήρως την προερχόμενη από το κόμμα του υπουργό Εσωτερικών Μαρία Φέκτερ, ζήτησε από το υπουργείο Εξωτερικών να καλέσει άμεσα τον Καντρί Ετσβέντ Τετσάν για εξηγήσεις, ενώ από τον πρέσβη της Αυστρίας στην Άγκυρα ζητήθηκε να κάνει παράσταση διαμαρτυρίας στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών. Εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του πρεσβευτή αναμένεται να ζητήσει και ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Σπίντελεγκερ από τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Σπίντελεγκερ είχε πραγματοποιήσει μόλις τον περασμένο μήνα επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία.

    Η επίθεση του πρεσβευτή έρχεται δύο ημέρες μετά τη δημοσιοποίηση αντιπροσωπευτικής δημοσκόπησης της Αυστριακής Εταιρείας Ευρωπαϊκής Πολιτικής, στην οποία διαπιστώνεται η αμετάβλητη, σαφής απόρριψη από την πλειονότητα των Αυστριακών, και μάλιστα σε ποσοστό 69%, μιας ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, ποσοστό 69% των ερωτηθέντων απορρίπτει την τουρκική ένταξη και μόλις ένα 17% την υποστηρίζει. Οι νέοι μέχρι 25 ετών τοποθετούνται θετικότερα -το 23% υποστηρίζει την ένταξη και «μόνο» το 54% αντιτίθεται σε αυτήν. Στις ηλικίες άνω των 66 ετών τα ποσοστά αυτά είναι αντίστοιχα, 12% «υπέρ» και 79% «κατά» της ένταξης.

    Σε αντίθεση με την αρνητική τοποθέτηση απέναντι στην τουρκική ένταξη στην ΕΕ, η ίδια δημοσκόπηση διαπιστώνει την υποστήριξη του αυστριακού πληθυσμού στην ένταξη της Κροατίας σε ποσοστό 68% και της Ισλανδίας σε ποσοστό 62%, ενώ σχετικά αδιάφορα τοποθετούνται οι ερωτηθέντες στο θέμα της ένταξης της ΠΓΔΜ, με ένα ποσοστό 39% να την αποδέχονται και 37% να την απορρίπτουν.

    Ο σκεπτικισμός και οι επιφυλάξεις των Αυστριακών απέναντι σε μια ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, καταγράφονται σε όλες τις δημοσκοπήσεις τα τελευταία χρόνια και μάλιστα σε ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό που μερικές φορές έχει περάσει το 80%, ώστε η Αυστρία να βρεθεί με τον τρόπο αυτό στην κορυφή του καταλόγου των χωρών των οποίων ο πληθυσμός αντιτίθεται στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

    Πηγές: http://tosokaki.blogspot.com/

    Σχόλιο από Μπουτάρης | 07/12/2010

  8. [1] ‘Έθνος’ (16/12/2010) «Το ελληνικό Κατάρ βρίσκεται στην Κρήτη και το Ιόνιο… Έρευνες έδειξαν μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου», Γιώργος Αποστολίδης
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&pubid=47066948#

    [2] ‘Εμπροσθοφύλακας’ (23/12/2010) «Οι γεωπολιτικές και οικονομικές διαστάσεις της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ και το Καστελόριζο»
    http://www.efylakas.com/archives/8319

    [3] Νίκος Λυγερός, «Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Καστελόριζο» , ‘Perfection’ Vol. 11 (10), Νοέμβριος 2010
    http://www.lygeros.org/6459-gr.html

    [4] ‘Κόσμος του Επενδυτή’ (27/11/2010) «Στο φώς οι μυστικές διαπραγματεύσεις», Σταύρος Λυγερός, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
    http://lomak.blogspot.com/2010/11/blog-post_1427.html

    [5] ‘Ριζοσπάστης’ (05/12/2010) «”Γκρίζα ζώνη” το μισό Αιγαίο, ανύπαρκτο το Καστελόριζο»
    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5984249&publDate=5/12/2010

    [6] ‘Ριζόσπαστης’ (02/12/2010) «Στον αέρα η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου»
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5978579

    Σχόλιο από αριστερός | 27/12/2010

  9. Hμερομηνία δημοσίευσης: 31-12-10

    Ποια είναι τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο

    Μια απόπειρα κατανόησης και συνολικής προσέγγισης των ζητημάτων που αφορούν την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ελλάδας

    Του Γεωργιου Σαββαϊδη*

    Οι γραμμές αυτές γράφονται σε μία προσπάθεια επεξήγησης και καλύτερης κατανόησης ορισμένων κανόνων του ισχύοντος Δικαίου της Θαλάσσης αφενός και της ανάγκης συνολικής προσέγγισης των ζητημάτων που αφορούν την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ελλάδος αφετέρου. Η προσπέλαση των ζητημάτων αυτών δεν είναι ευχερής διότι εμπλέκονται νομικά, πολιτικά, ιστορικά, αμυντικά και οικονομικά ζητήματα διαφόρου προελεύσεως και σημασίας που απαιτούν μακρόχρονη γνώση, παρακολούθηση των εξελίξεων και συνολική εκτίμηση και προσέγγιση πριν από την ανάληψη δράσεων και πρωτοβουλιών.

    Παρεμβάσεις
    Το πολυσύνθετο και πολυδιάστατο των ζητημάτων αυτών επεξηγεί, σε σημαντικό βαθμό, αλλά όχι πλήρως την αποσπασματική προσέγγισή τους από πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, διπλωματικούς και δημοσιογραφικούς ταγούς κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια τουλάχιστον. Δυστυχώς όμως παρεμβαίνουν πέραν των γνωστικών ελλείψεων και των εγγενών δυσκολιών κατανόησης, και άλλοι σοβαρότεροι παράγοντες πολιτικού, ιδεολογικού, ιδεοληπτικού ή και συνωμοσιολογικού, ορισμένες φορές, χαρακτήρος που εκτρέπουν την ανάγκη ήρεμης, νηφάλιας και συνεκτικής προσέγγισης των πολύ σημαντικών αυτών ζητημάτων.

    Οι παρεμβάσεις αυτές αποδίδουν προθέσεις ανεπίτρεπτων συμβιβασμών, αποκαλύπτουν δήθεν αναληφθείσες δεσμεύσεις προς γείτονες και τρίτους, εμπλέκουν τον χειρισμό ζητημάτων εσωτερικής φύσεως και επικαιρότητας με τον χειρισμό πρωτοβουλιών ή και διμερών διαπραγματεύσεων της χώρας, με προφανή ζημιογόνα αποτελέσματα στη διεξαγωγή των τελευταίων κ. τ. λ. Κοινή επωδός και σύνηθες αβασάνιστο συμπέρασμα των προαναφερθέντων είναι ότι η χώρα στερείται πολιτικής και διπλωματικής σοβαρότητος στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών, ότι οι έχοντες την ευθύνη των χειρισμών κινούνται συχνά μεταξύ ανεπάρκειας, ερασιτεχνισμού ή και εθνικής μειοδοσίας και ότι ενόψει όλων αυτών των (διαχρονικών) ανεπαρκειών, δυσλειτουργιών ή και ελλείψεων σταθερών πατριωτικών αντιβάρων, είναι προτιμότερο αν όχι αναγκαίο τα σχετικά ζητήματα να παραμένουν ανέγγιχτα ή αρρύθμιστα.

    Οι αντιλήψεις αυτές, που κατά καιρούς εκφράζονται από διάφορες πλευρές, επιβάλλουν νομίζω μία συνοπτική, λόγω χώρου, αλλά επιχειρηματολογημένη ανασκευή:

    Πρώτον. Η Ελλάς έχει θέσει κατά τα τελευταία χρόνια ως βασικό στρατηγικό στόχο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της με όλα τα γειτονικά της κράτη με βάση τα δικαιώματα που απορρέουν από το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης. Εάν σκεφθεί κανείς πόσους αγώνες και θυσίες απήτησε για το Εθνος μας ο διαδοχικός καθορισμός των χερσαίων συνόρων της χώρας από το 1830 και εντεύθεν, μπορεί σχετικά εύκολα να αντιληφθεί τη σημασία και το εύρος του εγχειρήματος μέσω της διπλωματίας και της διαπραγμάτευσης.

    Δεύτερον. Λέγοντας θαλάσσιες ζώνες εννοούμε, κατά το Διεθνές Δίκαιο, τέσσερις διαφορετικές θαλάσσιες περιοχές οι οποίες υφίστανται σήμερα γύρω από την εδαφική επικράτεια της χώρας ή δεν υφίστανται αλλά μπορούν να εγκαθιδρυθούν στο μέλλον υπό τις προϋποθέσεις και τα όρια που καθορίζει το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης. Οι ζώνες αυτές είναι τα χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ζώνη, η υφαλοκρηπίδα και η αποκλειστική οικονομική ζώνη. Εντός των ζωνών αυτών ισχύουν διαφορετικά νομικά καθεστώτα εξικνούμενα από την πλήρη άσκηση κυριαρχίας μέχρι την άσκηση ορισμένων διοικητικών αρμοδιοτήτων.

    Τρίτον. Το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης παρέχει κατ’ αρχήν τουλάχιστον ισότητα νομικών δικαιωμάτων σε όλα τα τμήματα ενός κράτους είτε αυτά είναι ηπειρωτικά είτε νησιωτικά. Εισάγει όμως μία εξαίρεση στην αναγνώριση αυτών των δικαιωμάτων, καθόσον αφορά στην υφαλοκρηπίδα και την αποκλειστική οικονομική ζώνη, προκειμένου περί βράχων που είναι ακατοίκητοι ή δεν μπορούν να συντηρήσουν μορφή οικονομικής ζωής. Στις ειδικές αυτές περιπτώσεις τους αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα και συνορεύουσα ζώνη.

    Τέταρτον. Το ισχύον Δίκαιο καθορίζει για κάθε μία από τις προαναφερθείσες ζώνες διαφορετικά μέγιστα όρια. Τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ορίσουν το maximum του προβλεπόμενου ορίου ή και ολιγότερο. Προκειμένου περί χωρικών υδάτων και εφόσον ορίζεται το maximum σε περιοχές στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας, το παράκτιο κράτος υποχρεούται στην εφαρμογή ορισμένων συγκεκριμένων διατάξεων του Δικαίου της Θαλάσσης, που σκοπόν έχουν την εξασφάλιση της ελευθερίας διεθνούς ναυσιπλοΐας και αεροπλοΐας.

    Πέμπτον. Τα ισότιμα δικαιώματα που αναγνωρίζονται, όπως προαναφέρθηκε, στα κράτη αναφορικά με τα ηπειρωτικά και νησιωτικά εδάφη τους, υπόκεινται στη διαδικασία της οριοθέτησης εφόσον οι αντίστοιχες θαλάσσιες ζώνες τους επικαλύπτονται.

    Πρόκειται περί της διαδικασίας εκείνης η οποία αποτελεί το αναγκαίο συμπλήρωμα της αναγνωρίσεως όλων των δικαιωμάτων των εδαφών όπως προεξετέθησαν. Η διαδικασία της οριοθέτησης συνιστά θεωρητικά νομική και τεχνική μεθοδολογία. Τέτοιος όμως περιοριστικός χαρακτηρισμός είναι απλώς απατηλός ή ψευδεπίγραφος. Και τούτο για δύο λόγους: Kατά πρώτον διότι το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης διαφοροποιεί τη διαδικασία της οριοθέτησης εκάστης θαλασσίας ζώνης και κατά δεύτερον επειδή η φρασεολογία που χρησιμοποιείται είναι ηθελημένα αόριστη και παραπέμπει ρητά στη μέση γραμμή ίσης αποστάσεως μόνο στην περίπτωση της χωρικής θαλάσσης που οριοθετείται, ενώ στις πολύ σημαντικές περιπτώσεις της υφαλοκρηπίδος και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, ηθελημένα και πάλι αόριστα και γενικόλογα, παραπέμπει στο Διεθνές Δίκαιο και στην ανάγκη επιτεύξεως ενός δίκαιου αποτελέσματος, ως προϊόντος της συγκεκριμένης οριοθέτησης.

    Εκτον. Τις προαναφερθείσες και ηθελημένα αόριστες και γενικόλογες αυτές διατυπώσεις ήλθε να ερμηνεύσει με σειρά αποφάσεών του από το 1969 και εφεξής το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι αποφάσεις αυτές συνιστούν κυμαινόμενη διεθνή νομολογία, με εισαγωγή διαφόρων κριτηρίων, τα οποία υποτίθεται ότι αφορούν στην συγκεκριμένη υπόθεση που άγεται ενώπιον του ΔΔΧ. Παρά ταύτα δημιουργούν σπουδαία νομικά προηγούμενα, τα οποία οι διάδικοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να εκμεταλλευθούν, να ερμηνεύσουν ή και να παρερμηνεύσουν κατά τα συμφέροντά τους είτε στο στάδιο των διαπραγματεύσεων είτε στο στάδιο της δικαστικής παραπομπής εφόσον φθάσουν μέχρις εκεί.

    Εβδομον. Τα προεκτεθέντα που αναφέρονται τόσο στην αναγνώριση δικαιωμάτων των παρακτίων κρατών επί των θαλασσίων ζωνών, όσο και στην οριοθέτηση των δικαιωμάτων αυτών, είναι ενδεικτικά ότι αυτοματισμοί στην αναγνώριση δικαιωμάτων ή ασφαλείς προβλέψεις για την έκβαση δικαστικών παραπομπών με βάση όχι μόνο το ηθελημένα ασαφές Δίκαιο της Θαλάσσης, αλλά και την εξελισσόμενη διεθνή νομολογία είναι αστάθμητοι εν πολλοίς παράγοντες και δεν θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένοι.

    Ογδοον. Η παραπομπή σε διεθνή δικαστική επίλυση, πέραν των αβεβαιοτήτων εκβάσεως που παρουσιάζει, απαιτεί και σύνταξη συνυποσχετικού (που αποτελεί ειδική διεθνή συμφωνία και χρειάζεται κύρωση από τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων). Επί πλέον, συνιστά χρονοβόρο και δαπανηρή διαδικασία, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο παρεμβάσεως τρίτων χωρών κατά το στάδιο της εκδικάσεως προς προστασία των πραγματικών ή εικαζομένων συμφερόντων τους και, τέλος, δεν αποκλείει εξ ορισμού διαφωνίες περί την εφαρμογήν της εκδοθησομένης αποφάσεως ιδίως εάν υπάρξει κακοπιστία των διαδίκων.

    Τα δεδομένα αυτά οδηγούν ορισμένους διεθνολόγους να προτιμούν μία συμβιβαστική διμερή συμφωνία οριοθέτησης από μία ιδιαίτερα ευνοϊκή για τον ένα των διαδίκων δικαστική απόφαση, η οποία ενδεχομένως θα αμφισβητηθεί στην πράξη.

    Ενατον. Ολοι οι ανωτέρω παράγοντες ομού λαμβανόμενοι και συνεκτιμώμενοι οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η χώρα μας ορθώς ανέλαβε προσπάθεια προ μερικών ετών να ορίσει, μέσω διαπραγματεύσεων με τις όμορες χώρες, τις θαλάσσιες ζώνες τις οποίες δικαιούται βάσει του Διεθνούς Δικαίου.

    Οι χειριζόμενοι τα ζητήματα αυτά, εν ονόματι πάντοτε των Κυβερνήσεων της χώρας μας, δεν είναι ερασιτέχνες ή αιθεροβάμονες μη αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες ή τους κινδύνους που κρύβουν πάντοτε οι διαπραγματεύσεις αυτές.

    Διάλογος
    Ομως θα πρέπει να υπογραμμισθεί κατά τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι διαπραγμάτευση οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών κατά το Διεθνές Δίκαιο δεν σημαίνει αποδοχή ή παραδοχή διεκδικήσεων, διαστρεβλωμένων δικαιωμάτων, επιδιώξεων ή μεθοδεύσεων της οποιασδήποτε άλλης πλευράς. Διάλογος με απόντες, κωφούς ή υποστηρικτές, κατ’ όνομα μόνον της καλής γειτονίας δεν γίνεται να υπάρξει. Διαπραγμάτευση εξάλλου παρομοίων θεμάτων υπό το κράτος μεγαφώνων και προβολέων πουθενά στον κόσμο δεν διεξάγεται και αν τυχόν επιχειρηθεί θα είναι εξ ορισμού αδιέξοδος. Απαιτείται λοιπόν ενότητα σκοπού, σοβαρότητα, πρωτοβουλία, βαθιά γνώση του αντικειμένου σε όλες τις πολύπλευρες πτυχές του και, τέλος, και προ παντός ισχυρή πολιτική βούληση.

    *Ο κ. Γεώργιος Σαββαΐδης είναι Πρέσβης, Συντονιστής Πολιτικοστρατιωτικών και Επιχειρησιακών Υποθέσεων ΥΠΕΞ, πρώην Γεν. Γραμματεύς του ΥΠΕΞ και Επικεφαλής της Διαπραγματευτικής Ομάδος της χώρας μας με τις όμορες χώρες για την οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_31/12/2010_427343

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/01/2011

  10. ———————————————–
    ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
    ———————————————–

    Αλλάζουν τα βιβλία Ιστορίας στην Τουρκία
    Δεν θα διδάσκονται µόνο οι τουρκικές θέσεις

    ΡΕΠΟΡΤΆΖ: ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΑ ΠΕΛΩΝΗ
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

    Ριζικές αλλαγέςστο µάθηµα της Σύγχρονης Ιστορίας στην Τουρκία – που θα περιλαµβάνονται και οι θέσεις της Ελλάδας – φαίνεται ότι προετοιµάζει το υπουργείο Παιδείας της γείτονος, σύµφωνα µε δηµοσίευµα τουρκικής εφηµερίδας.

    Κατά τη «Σαµπάχ», το υπουργείο Παιδείας θα εισαγάγει νέο µάθηµα στο οποίο οι µαθητές δεν θα διδάσκονται µόνο τις τουρκικές θέσεις αλλά και τις θέσεις άλλων χωρών για διάφορα ζητήµατα. Μάλιστα, το δηµοσίευµα της εφηµερίδας – η οποία, όπως λένε διπλωµατ ικές πηγές,φροντίζει πάντα ναπροβάλλει το θετικό προφίλ της Τουρκίας προς τα έξω – αναφέρει ως παράδειγµα της νέας πρακτικής το γεγονός ότι οι µαθητές θα διδάσκονται και τις θέσεις της Ελλάδας για την υφαλοκρηπίδα. Ακόµη, φιλοξενεί δηλώσεις ιθυνόντων του υπουργείου Παιδείας, σύµφωνα µε τις οποίες το ίδιο θα ισχύει και για το Κυπριακό, δηλαδή θα υπάρχουν αναφορές και για όσα υποστηρίζει η ελληνοκυπριακή πλευρά.

    Η αλλαγή, εφόσον προωθηθεί, θεωρείται µεγάλη µεταρρύθµιση, καθώς, όπως έλεγαν διπλωµατικές πηγές, µέχρι σήµερα στα τουρκικά βιβλία Ιστορίας (έχουν γραφεί µετά το πραξικόπηµα του 1980) διδασκόταν «πατριδογνωσία» στη βάση της αντίληψης ότι η χώρα βρίσκεται υπό διαρκή απειλή από γείτονες και εχθρούς. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ είναι το γεγονός ότι ακόµη στα σχολεία διδάσκεται το µάθηµα Στοιχεία Εθνικής Ασφάλειας, το οποίο – παρ’ ότι έγιναν αλλαγές στην ύλη µετά το 1998 – περιλαµβάνει, µεταξύ άλλων, τις αρχές του Ατατουρκισµού και τις «απειλές και συνωµοσίες κατά της Τουρκικής ∆ηµοκρατίας». Αναφέρεται χαρακτηριστικά στην παρουσίαση του βιβλίου (Α. Ινσέλ – Α. Μπαϊράµογλου «Ο τουρκικός στρατός», εκδ. Βιβλιόραµα): «Η Τουρκική ∆ηµοκρατία, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, απειλείται από τις ξένες δυνάµεις. Η τουρκική νεολαία πρέπει να είναι έτοιµη να αντιµετωπίσει τις απειλές αυτές». Η Τουρκία παρουσιάζεται ως χώρα η οποία λόγω της γεωπολιτικής της θέσης συγκεντρώνει το παγκόσµιο ενδιαφέρον. Πρώτοι ως απειλή έρχονται οι γείτονες. Οπως σηµειώνεται, «είναι γνωστό ότι ηΕλλάδα είναι πρώτη σε ενέργειες κατά της Τουρκίας. Τέτοιες ενέργειες συνδέονται µε το ζήτηµα της Μεγάλης Ιδέας, των νησιών του Αιγαίου και των χωρικών υδάτων και της Κύπρου».

    Ενώ η Αρµενία, «έχει στόχο να ιδρύ σει τη Μεγάλη Αρµενία, που αν και η ίδια θεωρεί ότι υπήρχε ιστορικά, στην ουσία δεν υπάρχει».

    Σε κάθε περίπτωση, αν η µεταρρύθµιση εφαρµοστεί, θεωρείται µάλλον απίθανο να µη ζητήσουν οιΤούρκοι κάτι αντίστοιχο από την Ελλάδα στη λογική της «αµοιβαιότητας» και της δηµιουργίας θετικού κλίµατος – για παράδειγµα, να ανταποδώσει µε αντίστοιχες αναφορές στα ελληνικά βιβλία Ιστορίας.

    ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΤΑΙ ότι τον περασµένο Μάιο, λίγο πριν από την πανηγυρική πρώτησυνεδρίαση του Ανώτερου ΣυµβουλίουΣυνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας που έφερε δεκάδες τούρκους υπουργούς στην Αθήνα και µε αφορµή και την επίσκεψη της υπουργού Παιδείας στην Ελλάδα, ο τουρκικός Τύπος διοχέτευε πληροφορίες περί συµφωνίας για αλλαγές των βιβλίων Ιστορίας εκατέρωθεν, που ωστόσο δεν υφίστατο.

    Να σηµειωθεί ότι από τη «Σαµπάχ» είχε διαρρεύσει για πρώτη φορά το θέµα περί αλλαγής τουχαρακτηρισµού της Ελλάδας ως “εξωτερικής απειλής” και της απάλειψης του casus belli από την ΕρυθράΒίβλο της τουρκικής εθνικής ασφάλειας. Το πρώτο είναι ήδη γεγονός, όµως το δεύτερο, για το οποίο έγινε συζήτηση, οι ένοπλεςδυνάµεις το απέπεµψαν.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 27/01/2011

  11. ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, Ο ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ: Αχμέτ Νταβούτογλου: Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες

    Παναγιώτης Ήφαιστος
    Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς http://www.ifestosedu.gr
    Έθνος της Κυριακής 27.2.2011 http://www.ethnos.gr σ. 25 αναρτημένο και στην σελίδα http://www.ifestosedu.gr/109ΝταβούτογλουΚοσμοθεωρίες.htm.

    Το βιβλίο του τούρκου Υπουργού Εξωτερικών και καθηγητή Αχμέτ Νταβούτογλου, Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες. Η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική (Εκδόσεις Ποιότητα 2011) είναι το κοσμοθεωρητικό και φιλοσοφικό θεμέλιο του νέο-Οθωμανισμού και η πνευματική δεξαμενή των νεότουρκων ισλαμιστών ηγετών.

    Το γιατί αφορά την εθνική στρατηγική μας το λέει ο Sun Zu: «Εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη». Και το νέο-Οθωμανικό ιδεολόγημα είναι για τους έλληνες ακραία απειλητικό.

    Στο Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, ο Νταβούτογλου επιχειρεί μια αυτό-εκπληρούμενη προφητεία: Προετοιμάζει πνευματικά το έδαφος για ένα ανερχόμενο ηγεμονικό ισλαμικό νεοτουρκικό κράτος. Πολιτικός σκοπός: Να καταστεί η Τουρκία πόλος και άξονας της ισλαμικής αναβίωσης στο «πλανητικό στρατηγικό βάθος» όπου ζουν 1,5 δισεκατομμύρια μουσουλμάνοι, ένας άλλος κόσμος απέραντος, τόσο κοντινός αλλά και τόσο άγνωστος σ’ εμάς. Ο τίτλος του βιβλίου που ακολούθησε το Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες και που κυκλοφόρησε ήδη στα ελληνικά τον περασμένο Ιούνιο είναι δηλωτικός: Το στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας (Εκδόσεις Ποιότητα 2010). Η ελληνική μετάφρασή του προκάλεσε κοσμογονία σχολίων και αφυπνιστικών αναλύσεων για την νέο-Οθωμανική απειλή. Μερικές από αυτές τις αναλύσεις, δυστυχώς, ήταν αχρείαστα συναισθηματικού χαρακτήρα.

    Αυτό που χρειάζεται είναι γνώση και ορθολογιστικές εκτιμήσεις. Ψύχραιμη ανάγνωση δείχνει πως ο Νταβούτογλου δεν είναι τυχαίος: Ξέρει τι λέει, ξέρει πώς να το πει και δείχνει πως μπορεί να το πει ιδεολογικοπολιτικά περίτεχνα. Προπαντός χωρίς συμπλέγματα. Στηρίζει χωρίς αναστολές την πίστη του, την πατρίδα του και τον σκοπό του. Όμως, επειδή μας απειλεί ευθέως, απερίφραστα και εμπράγματα, είναι πολύ επικίνδυνος. Αποτελεί απειλή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη και την Δύση εν γένει: Στον ελληνικό και δυτικό πολιτικό πολιτισμό από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι σήμερα, με κοσμοθεωρητικά θεοκεντρικό τρόπο, κάθετα, και ασυμβίβαστα, αντιπαραθέτει την δική του ισλαμική πίστη και κοσμοθεωρία. Ο Νταβούτογλου, βέβαια, ρητά, ολόρθος, με αυτοπεποίθηση και χωρίς αναστολές, τον δικό του σκοπό και την δική του πίστη υπηρετεί. Εμείς τι; Χθες, για παράδειγμα, έτυχε να δω μια τηλεοπτική εκπομπή για το 1821, εκτιμώ εθνομηδενιστική, και ανέτρεξα στον Θουκυδίδη: «Περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα παρά τα σχέδια των εχθρών μας» (Περικλής). Τα σύνδρομα εχθρολαγνείας, σε όποια κοινωνία και αν αναπτύσσονται, βλάπτουν.

    Τέλος, είναι ένα πράγμα το νέο-Οθωμανικό πλασματικό ιδεολόγημα και άλλο το 1,5 δισεκατομμύρια του κόσμου του Ισλάμ. Τα δύο δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκη πλην Ερντογάν και Νταβούτογλου το ριψοκινδυνεύουν. Οι νέο-Οθωμανοί ρίχνουν το ιδεολόγημά τους μέσα στην δίνη της μεταβατικής διεθνούς πολιτικής μέσα σε ένα ασταθές, ρευστό και δυναμικό περιβάλλον όπου όλα συμπλέκονται άναρχα. Άμα σμίξουν πίστη και πολιτική, το μίγμα είναι σίγουρα εκρηκτικό. Η Τουρκία είναι ανθρωπολογικά, θεσμικά και οικονομικά ισχυρή και σε αυτό ποντάρει. Στη διεθνή πολιτική, μύριες αντίρροπες τάσεις αναμειγνύονται δυναμικά: Κοντόφθαλμοι ηγέτες, οραματικοί ηγέτες, ροκανισμένες κοινωνίες, ασταθή καθεστώτα, μεθυσμένοι παρακμάζοντες ηγεμόνες, εξεγέρσεις στο πεδίο της απέραντα αστάθμητης ανθρωπολογίας, διπλωματικές μπλόφες που τελικά μετράνε, πλουτοπαραγωγικά συμφέροντα, και τόσα άλλα. Στους νέο-Οθωμανικούς σκοπούς δυνητικά βαίνουν αντίρροπα οι αξιώσεις ανεξαρτησίας των εθνών της περιφέρειάς μας, τα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, μνήμες της Οθωμανικής δεσποτείας, και όπως φαίνεται πλέον και το συμφέρον επιβίωσης των πανίσχυρων Εβραίων. Η Ελλάδα; Το ζήτημα είναι αν κοιμόμαστε ή αν είμαστε ξύπνιοι και ζωντανοί! Ακόμη ένα βιβλίο, λοιπόν, που προσφέρεται για ορθολογισμό και αφύπνιση.

    Προδημοσίευση – Σύντομα εδάφια από το βιβλίο
    Μια κοσμοθεωρία για όλους τους μουσουλμάνους

    Ισλαμική κοσμοθεωρία: «είναι η τελική συναίνεση πάνω σε τρία θεμελιώδη δόγματα του Ισλάμ, δηλαδή την πίστη στην ενότητα του Αλλάχ (οντολογική αρχή), την πίστη στην προφητεία (επιστημολογική αρχή) και την πίστη στη μετά θάνατον ζωή (εσχατολογική αρχή). Αυτές οι διαστάσεις καθορίζουν και το αξιολογικό πλαίσιο της ισλαμικής κοινωνικής σκέψης». «Η γνώση της οντολογικής σχέσης του ανθρώπου με τον Αλλάχ είναι η θεμελιώδης ουσία του ισλαμικού τρόπου πίστης, σκέψης και ζωής».
    Αντιδυτικός

    Στο Ισλάμ και στην Δύση, υποστηρίζει διαρκώς, αναπτύχθηκαν δύο κάθετα διαφορετικές και βαθύτατα ασύμβατες κοσμοθεωρίες: «Η ισλαμική κοσμοθεωρία που περιλαμβάνει τα πάντα, κοσμοθεωρία που είναι πλήρως εναλλακτική της δυτικής κοσμοθεωρίας και όχι συμπληρωματική της, παρέχει επαρκή θεωρητικά και αντιληπτικά εργαλεία για μια τέτοια προσπάθεια». «Οι συγκρούσεις και αντιθέσεις μεταξύ της Ισλαμικής και της Δυτικής πολιτικής σκέψης πηγάζουν κυρίως από το φιλοσοφικό, μεθοδολογικό και θεωρητικό τους υπόβαθρο και όχι από απλές θεσμικές και ιστορικές διαφορές». Τα δύο παραδείγματα είναι ασύμβατα γιατί «Η πίστη στην ενότητα της ανθρώπινης ευθύνης και στην ενότητα της ζωής πηγάζει άμεσα από την πεποίθηση στην υπερβατική ενότητα του Αλλάχ. Αυτές είναι οι δύο κύριες βάσεις πάνω στις οποίες εδράζονται όλες οι διαδικασίες κοινωνικοοικονομικής και κοινωνικοπολιτικής νομιμοποίησης στο Ισλάμ».

    Η ισλαμική κοσμοθεωρία περιλαμβάνει τα πάντα

    «Η βασική αρχή της ισλαμικής θεοκεντρικής κοσμολογίας είναι η πεποίθηση του ταουχίντ (λα ιλάχα ίλλα Αλλάχ, δεν υπάρχει έτερος Θεός πλην του Θεού) και η αντίληψη που έχει για τον Αλλάχ. Η καρδιά της ομολογίας της ενότη¬τας του Αλλάχ (ταουχίντ) και το αληθινό θεμέλιο της πίστης αποτελούνται από αυτό το υποχρεωτικό δόγμα: Πιστεύω στον Αλλάχ, στους αγγέλους Του, στα βιβλία Του, στους αποστό¬λους Του, στην ανάσταση μετά θάνατον, στην απόφαση του Αλλάχ για το καλό και το κακό, στον υπολογισμό των αμαρτι¬ών, στη ζυγαριά, στον παράδεισο και στην κόλαση και στο ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Ο Αλλάχ ο τιμημένος είναι ένας, όχι υπό την έννοια του αριθμού, αλλά υπό την έννοια του ότι δεν έχει άλλο. Δεν γεννά και δεν γεννιέται και δεν υπάρχει κανείς σαν Αυτόν (112). Δεν μοιάζει με κανένα δημιουργημένο πράγμα ούτε κάποιο δημιουργημένο πράγμα μοιάζει μ’ Αυτόν. Υπάρχει ανέκαθεν με τα ονόματα και τις ιδιότητές Του· αυτά που ανή¬κουν στην ουσία Του κι αυτά που ανήκουν στη δράση Του». Αυτά τα χωρία επηρέασαν τη λαϊκή πίστη των μαζών ανά τους αιώνες».

    Ισλαμικό κράτος ως άμυνα στον εκδυτικισμό – Μέση Ανατολή

    «Η αμφισβήτηση των παραδοσιακών πολιτικών κουλτουρών και δομών από τους πρωτοπόρους των νέων δο¬μών του συστήματος των εθνών-κρατών αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει μια νέα αντίληψη περί κράτους. Το κράτος άρχι¬σε να απεικονίζεται ως κυρίαρχο στοιχείο εντός του διεθνούς συστήματος, αντί ως πολιτικό εργαλείο για τα ηθικο-νομικά ιδεώδη του ισλαμικού συστήματος πίστης. Έτσι, η αντίληψη για τον Νταρ αλ-Ισλάμ ως εναλλακτικής διεθνούς τάξης αντικατα¬στάθηκε από την αντίληψη του ανήκειν σε ένα στοιχείο του διε¬θνούς συστήματος το οποίο ιδρύθηκε από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις και εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Αυτός ο μετασχηματισμός ήταν πραγματικό σοκ για τις μουσουλμανικές μάζες, οι οποίες καθόλη τη διάρκεια της μέ¬χρι τότε ιστορίας έβρισκαν ζωτικό χώρο (Lebensraum) για την πραγμάτωση των ηθικονομικών ιδεωδών τους. Αυτές οι συν¬θήκες τις έφεραν σε διάσταση με τις εκδυτικισμένες ελίτ που αρνούνταν τα ηθικονομικά ιδεώδη του κράτους και της πα¬ραδοσιακής κουλτούρας καθώς και με το διεθνές σύστημα το οποίο εξάλειψε τον πολιτικό ζωτικό χώρο για την πραγμάτωση αυτών των ηθικονομικών ιδεωδών. Η σύγχρονη αντίληψη περί ισλαμικού κράτους προέκυψε ως αποτέλεσμα του μηχανισμού άμυνας της ισλαμικής κουλτούρας».

    Σχόλιο από Ξεσαλωμένος | 28/02/2011

  12. Tουρκική διαμαρτυρία για την προβοκατόρικη επίθεση στο τουρκικό στρατωτικό νεκροταφείο

    Επίθεση που σημειώθηκε τα χαράματα της 25ης Μαρτίου στο τουρκικό στρατιωτικό νεκροταφείο Αθηνών – Πειραιώς, καταδικάζει με ανακοίνωση του το τουρκικό υπουργείου Εξωτερικών.

    «Μας προκαλεί εντύπωση η στιγμή αυτής της επίθεσης», αναφέρει η ανακοίνωση και προσθέτει: «Πιστεύουμε ότι αυτές οι ενέργειες που προέρχονται από όσους ενοχλούνται από την ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα» .

    «Περιμένουμε από τις ελληνικές αρχές να εντοπίσουν το συντομότερο δυνατόν τους δράστες της επίθεσης, η οποία πλην του τουρκισμού προσβάλλει θεμελιώδεις ανθρωπιστικές αξίες, και να τους οδηγήσουν στην δικαιοσύνη», καταλήγει η ανακοίνωση.
    Tα ξημερώματα χθες κάποιοι, το πιθανότερο προβοκάτορες ή πράκτορες, προκάλεσαν ζημιές στο νεκροταφείο.

    Βέβαια, πάντα υπάρχουν και οι θερμόαιμοι ανεγκέφαλοι, αλλά είναι μία πράξη ποου φωνάζει από μακριά ότι πρόκειται για έργο προβοκατόρων.
    Πηγή ‘Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr’

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2011

  13. Ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής W.R. Pearson, χαρακτήριζε σε εμπιστευτικό έγγραφο ως «άτεγκτη», την πολιτική της Τουρκίας στο Κυπριακό και θεωρούσε τον Ταγίπ Ερντογάν, ως τον «άνθρωπο –κλειδί», για να πάρει τις σωστές αποφάσεις στο Κυπριακό, για το Ιράκ, την εσωτερική πολιτική αλλά και την οικονομική μεταρρύθμιση της χώρας.

    Κατά την διάρκεια του 2002, ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ήταν δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, θεωρείτο ως ο ισχυρότερος πολιτικός της Τουρκίας. Αντιμετώπιζε όμως την έντονη αντίθεση από το βαθύ κράτος, το οποίο όπως αναφέρεται στο εμπιστευτικό έγγραφο, θα χρησιμοποιούσε όλη τη δύναμη που διέθετε, είτε μέσω νομικών διαδικασιών είτε μέσω προβοκατόρικων ενεργειών για να κρατήσει τον Ερντογάν σε ανισορροπία.

    Το βαθύ κράτος, αναφερόταν στο έγγραφο, απαρτίζεται από μια ομάδα Τούρκων πολιτικών και στρατιωτικών, οι οποίοι αντιτίθενται σε κάθε δημοκρατική μεταρρύθμιση στο πολιτικό σύστημα. Η πολιτική τους ατζέντα, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την προώθηση του εθνικισμού και των συμφερόντων της Τουρκίας.

    «Να πιεστεί ο Ντεκτάς για λύση το συντομότερο»

    Όσον αφορά το κυπριακό, όπως αναφέρεται στο έγγραφο, οι ΗΠΑ, θα υποβοηθούσαν τον Ερντογάν, ούτως ώστε μέσω του Ντεκτάς, να επιτευχθεί λύση το συντομότερο.
    Ως αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα επαναλάμβαναν την στήριξη τους στην υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ε.Ε και θα έδινε στον Ερντογάν τις τελευταίες πληροφορίες των ΗΠΑ για το σημείο στο οποίο βρίσκονταν οι διαπραγματεύσεις, όπως παραδοσιακά έκαναν στην Άγκυρα, οι ΗΠΑ.

    Σε ένα προσωπικό σημείωμα, ο συντάκτης, τονίζει ακόμα ότι ο Ερντογάν έχει ισχυρή άποψη για την προσωπική του εικόνα, με έντονη υπερηφάνεια. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά αναφέρει το σημείωμα, πλήττονται εύκολα όταν θεωρεί ότι δεν τυγχάνει αρκετού σεβασμού ενώ αντιδρά έντονα στην κριτική.

    «Το χαρακτηριστικό του Ερντογάν», σχολιάζει ο συντάκτης του σημειώματος, «είναι ότι κάνει τις δηλώσεις του μετριοπαθώς και λακωνικά. Αν συναντήσει αντίδραση, γίνεται ιδιαίτερα άτεγκτος και αλλάζει θέμα». Το σημείωμα, ετοιμάστηκε για την επίσκεψη του Ερντογάν στην Ουάσινγκτον το 2002.

    Το περιεχόμενο του εγγράφου όπως διέρρευσε μέσω Wikileaks:

    C O N F I D E N T I A L SECTION 01 OF 03 ANKARA 008852

    SIPDIS

    E.O. 12958: DECL: 12/04/2012
    TAGS: PREL PGOV ECON PINS TU
    SUBJECT: SCENESETTER FOR DEC. 9-10 WASHINGTON VISIT OF AK PARTY CHAIRMAN R. TAYYIP ERDOGAN

    REF: A. ANKARA 6856
    B. ANKARA 8252
    C. ANKARA 7683
    D. ANKARA 8448
    E. ANKARA 8382

    (U) Classified by Ambassador W.R. Pearson; reasons: 1.5 (b,d).

    1. (C) Summary: As Turkey’s strongest politician Tayyip
    Erdogan is key to our ability to influence the AK Party
    government and public opinion on Iraq and other strategic
    U.S. interests. His heightened sense of pride is
    undiminished, indeed boosted, by the Kemalist State’s
    continuing attempts to spike his return to full public life;
    treating him as if he were already head of government will
    thus pay enormous dividends for U.S. influence in Turkey and
    underscore to the EU our strong support for a date for
    Turkish accession talks from the Copenhagen summit. End
    summary.

    2. (C) Coming off a smashing electoral victory by his AK
    (Justice and Development) Party and a tour of 14 EU capitals
    where he was welcomed like a head of government, unelected
    Tayyip Erdogan is the new colossus in Turkish politics. What
    gave Erdogan’s party its victory on Nov. 3 were his
    reputation as a responsive mayor of Istanbul, his advocacy of
    fair and just reforms, and his political magnetism across
    Anatolia, a magnetism enhanced by the State’s controversial
    decision to rule him ineligible to stand for election (ref
    A). Erdogan is now determined to parlay his victory and new
    national stature into a restoration of his political rights
    so he may enter Parliament and assume the prime ministership
    by late winter or early spring.

    3. (C) Despite his popularity in urban sprawls and across
    Anatolia, Erdogan is far from being universally liked.
    Indeed, he is loathed by most of the Establishment. The
    Establishment prefers to portray him as a mediocrely
    educated, local tough guy made (too) good, a charismatic but
    dangerous preacher-politician who will lead Turkey to the
    Sharia. Many political and bureaucratic insiders tell us
    that, for this reason, the Deep State (ref B) will do all in
    its power through legal maneuver or provocations to try to
    keep Erdogan permanently off balance.

    4. (C) In this context Erdogan’s visit to Washington is an
    excellent opportunity to promote core U.S. interests by (1)
    demonstrating that we respect the democratic election results
    in Turkey and the AK government’s commitment to further
    democratization; (2) strengthening our influence with AK and
    Erdogan as the paramount politician in Turkey today; and (3)
    convincing Erdogan, the one politician who can deliver Turkey
    at this stage, to make the right decisions on Iraq, Cyprus,
    and domestic political and economic reform.

    Erdogan The Man

    5. (C) Erdogan’s charisma, defensiveness, strong intuition,
    commanding (even authoritarian) presence, common touch —
    rare among Turkish politicians — and slight swagger come
    from having to make his way as a youth in the gritty Istanbul
    neighborhood of Kasimpasa, attending a preacher (imam-hatip)
    high school, and playing professional soccer. He is both
    prone to emotional reactions and cool in wielding political
    power. He has a huge self-image and heightened sense of
    pride, both easily wounded when he thinks he is not being
    shown due respect, and reacts badly to criticism. Yet he has
    proved he has a strong pragmatic streak as mayor of the 12
    million-strong Istanbul, in trying to break out of sclerotic
    approaches to Cyprus, and in having a well-tuned (if
    acquired) sense of timing on when to push and when to hold
    back on sensitive questions like the headscarf issue.

    6. (C) Not knowing any foreign language and lacking a strong,
    well-rounded education, Erdogan relies on his intuitions,
    presence, and ability to bond to manage meetings with foreign
    interlocutors. He will listen intently and expects his
    interlocutors to treat him and the subject seriously, even
    earnestly. At the same time, he is open to the well-timed
    joke or lighter comment. In the latter regard, Erdogan is a
    passionate fan of Fenerbahce, nicknamed the Yellow Canary,
    one of the big three Istanbul (and Turkish) soccer clubs; a
    gift with a yellow or yellow and blue motif would be a hit,
    especially if accompanied by a comment relating to his
    passion for soccer. Erdogan’s style is to make his points
    initially softly and laconically; if he meets resistance he
    ratchets up his second response, becoming more stern with
    each exchange on the topic. He reacts badly to overt
    pressure or implied threats. The best way to convince him to
    take a tough decision is to appeal calmly but man-to-man to
    his sense of destiny as Turkey’s leader.

    Erdogan’s Party

    7. (C) Ref (C) lays out AK’s strengths and challenges as they
    may affect U.S. interests. In the latter regard, we are
    seeing a post-election differentiation, and thus more of an
    opening for intra-party tension, in two areas. First,
    between the party’s parliamentary group (which just elected a
    more religiously conservative set of whips than P.M. Gul
    expected) and party leadership (which is more weighted to the
    pragmatic group around Erdogan and Gul). Second, between
    fiery parliamentary Speaker Arinc and the calmer Gul (ref D).
    Erdogan will have his hands full keeping the party together
    as the strains of governing and legislating and outside
    pressures from the Establishment, public opinion, and foreign
    policy demands play on the fractions and fissures already
    extant in this conglomerate party. Many of our contacts from
    left to center-right predict that AK will split within a
    year. Perhaps this assessment is wishful thinking tinged
    with envy, but AK indeed faces marked internal stresses going
    forward.

    Erdogan’s Government

    8. (C) Erdogan is not yet in the government, but by
    dominating the news he has ensured that everyone here and
    abroad recognizes him as de facto — and future de jure —
    head of government. Gul’s cabinet (ref E), formed under
    Erdogan’s guidance, mixes men with experience dealing with
    the Deep State or bureaucracy — Defense (DefMin Gonul is
    respected by President Sezer, who is otherwise wary of the
    new government), Interior, MFA, Education — with insiders
    from Erdogan’s Istanbul municipal administration and some
    with wheeler-dealer business connections.

    9. (C) Gul will rapidly shepherd through Parliament
    EU-related democratic reforms and the constitutional changes
    designed to open the door for Erdogan’s assumption of the
    prime ministership, perhaps in mid- to late winter. A large
    question remains whether AK has a skillful enough pool of
    talent to staff the Undersecretary levels and below. We thus
    share Turkish observers’ questions about how well AK will be
    able (a) to respond pragmatically on foreign policy; (b) to
    maintain credible economic reform and banking supervisory
    standards; and (c) to carry out its intended strong reform
    and anti-corruption drives when faced with deeply entrenched
    interests and practices.

    How to Influence Erdogan

    10. (C) Given Erdogan’s wariness toward the Turkish
    bureaucracy, it will be key to draw Erdogan aside from his
    bureaucratic minders to elicit his true thinking on sensitive
    topics. At the same time, U.S. interlocutors can enhance the
    impact of their message if they have aides cultivate his
    closest advisors, especially Erdogan’s closest foreign policy
    advisor Omer Celik. In the wake of the Dec. 3
    Wolfowitz-Grossman visit, we suggest the following approach
    to Erdogan on four key questions:

    –Iraq: emphasize the benefits to Turkey of full cooperation
    in coalition preparations for a possible military operation
    and convince Erdogan he can sell maximum cooperation as not
    letting foreigners control Turkey’s future: «if you don’t
    play the game you don’t make the rules.»

    –EU and reform: in reiterating the strength of our support
    for Turkey’s candidacy, give Erdogan our latest information
    on EU member states’ stance (as we have been doing regularly
    in Ankara) to prepare him for his lobbying in Copenhagen,
    emphasize the crucial impact of further reform, and urge him
    to portray the Summit decision on Turkey positively.

    –Cyprus: urge Erdogan to get Denktas to reach a settlement
    soonest.

    –Economic reform, anti-corruption, anti-torture measures,
    and open government: note that Erdogan’s party will be
    measured at home most by these four yardsticks, note the
    centrality of maintaining reform momentum and strong, clean
    banking regulation for the government’s image and for
    preserving market confidence (Erdogan is coming under the
    sway of corrupt and failed bank owners).
    PEARSON

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/03/2011

  14. Περί της καταγωγής του Ερντογάν

    Ο εκ Ποταμιάς Ριζούντας του Πόντου καταγόμενος Ταγίπ Ερντογάν

    Ο Ερντογάν ενοχλείται πολύ όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση το πόσο Τούρκος είναι.

    Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε τηλεοπτική συνέντευξη στο κανάλι NTV, στις 10 Ιουνίου 2011, σε σχετική ερώτηση που αφορά τη καταγωγή του, μίλησε με τον ποιο προσβλητικό και απαξιωτικό τρόπο για την ελληνική του καταγωγή, λέγοντας τη φράση που συνηθίζεται να λέγεται όταν αναφέρεται η λέξη διάβολος, δηλαδή «ο έξω από εδώ», όταν είπε τη λέξη Rum (Έλληνας).

    Πόντιος ο Ταγίπ
    Τούρκοι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ο Ερντογάν έχει ελληνική καταγωγή, από το χωριό Ποταμιά της Ριζούντας του Πόντου. Ο ερευνητής Cezmi Yurtsever αναφέρει ότι με τον εξισλαμισμό των Ποντίων ταυτόχρονα έγινε αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του Πόντου, αλλάζοντας τις ελληνικές ονομασίες χωριών και πόλεων με τουρκικές. Όπως αναφέρει, παρόλο ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια που ο Fatih Sultan Mehmet που κυρίευσε τον Πόντο, εξισλαμίζοντας τον ελληνικό πληθυσμό και με φιρμάνι (διάταγμα) άλλαξε τις ονομασίες, μέχρι σήμερα οι κάτοικοι του Πόντου χρησιμοποιούν την ελληνική ονομασία των χωριών τους.
    Ο Ερντογάν, σε πρόσφατη περιοδεία στην περιοχή της Ριζούντας (η ονομασία που έδωσαν οι Τούρκοι της Ριζούντας είναι RIZE, ανατολικά της Τραπεζούντας), επισκέφθηκε και το χωριό καταγωγής των γονιών του, την Ποταμιά. Στη πλατεία του χωριού ένα μεγάλο πανό έγραφε ʽPotamya Hos Geldiginizʼ, δηλαδή η Ποταμιά σας καλωσορίζει. Κατέβηκε από το λεωφορείο, χόρεψε με τους ομοχώριούς του που ήταν ντυμένοι με ποντιακές παραδοσιακές στολές και στην ομιλία του είπε ότι ένας απόδημος από την Ποταμιά, όταν επισκέπτεται το χωριό του, το αποκαλεί με την παραδοσιακή ονομασία Ποταμιά και όχι με την τουρκική ονομασία που είναι ʽGuneysuʼ (νερό του νότου).
    Αυτό το βίντεο με την υποδοχή το Ερντογάν στη Ποταμιά, το χρησιμοποίησε ο ηγέτης του Εθνικιστικού Κόμματος Devlet Bahceli στη προεκλογική εκστρατεία, για να πλήξει τον Eρντογάν ότι είναι ελληνικής καταγωγής.

    Εντοπίζεται στο αρχείο
    Ο Τούρκος ερευνητής, για να στηρίξει το εύρημά του, παραθέτει στοιχεία από το φορολογικό αρχείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για τους κατοίκους του χωρίου Ποταμιά και βρήκε τα στοιχεία του προπάππου το Erdogan, ότι ήταν επικεφαλής αντάρτικης ομάδας Ελλήνων του Πόντου εναντίον των Τούρκων κατακτητών. Το επίθετο του προπάππου του Ερντογάν ήταν το εξισλαμισμένο Bakatoglu Memis. Το φορολογικό βιβλίο στη στήλη εθνική καταγωγή έγραφε τη λέξη ʽΕξισλαμισθείςʼ και στη στήλη ονοματεπώνυμο το νέο ισλαμικό όνομα.
    Το αρχείο είναι του 1850 και φαίνεται ότι ο προπάππος του Ερντογάν ήταν ο πιο πλούσιος, διότι όλοι οι χωριανοί πλήρωναν φόρους 20-30 γρόσια ο καθένας και ο προπάππος του Ερντογάν πλήρωσε 38 γρόσια. Η οικογένεια άλλαξε επίθετο το 1934, διότι η λέξη ʽBakatʼ, που ήταν το επίθετο της οικογένειας, εθεωρείτο βρισιά, διότι όλοι οι Έλληνες αντάρτες αποκαλούνταν ʽBakatʼ. Στον Πόντο, συνεπώς, η λέξη αυτή είχε τη σημασία Έλληνα αποστάτη, στασιαστή εναντίον των Τούρκων.
    Το σύνδρομο του γενιτσαρισμού
    Οι γονείς του Ερντογάν εγκατέλειψαν το χωριό τους την Ποταμιά και εγκαταστάθηκαν σε φτωχή συνοικία της Κωνσταντινούπολης στο ʽKasim Pasaʼ, που σήμερα είναι κακόφημη. Ο Ερντογάν γεννήθηκε στο Kasim στις 29 Φεβ. 1954. Στη συνέντευξή του στο NTV, ο Τούρκος Πρωθυπουργός ανέφερε ότι είναι και αισθάνεται Τούρκος, και θα κινηθεί δικαστικά σε συγγραφείς που τον αναφέρουν ως Έλληνα.

    Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι όπως όλους τους σημερινούς κατοίκους του Πόντου που, ενώ γνωρίζουν ότι έχουν ελληνική καταγωγή, διακατέχονται από το σύνδρομο του γενιτσαρισμού και θέλουν να αποδείξουν στη πράξη ότι είναι πιο Τούρκοι από τους υπολοίπους. Γι’ αυτόν το λόγο το Εθνικιστικό Κόμμα του Devlet Bahceli έχει τις πιο πολλές τυπικές οργανώσεις στον κατεχόμενο Πόντο. Το σύνδρομο του γενιτσαρισμού έχει όλα τα χαρακτηριστικά παιδιού αγνώστου πατρός που είναι φοβία, ανασφάλεια, παράλογες εκρήξεις θυμού, εντυπωσιασμού, εκδικητικότητας και κομπλεξισμού.
    http://www.sigmalive.com/

    Σχόλιο από Ερδογανίδης | 25/07/2011

  15. Erdogan must also apologize – on behalf of the Turkish republic – for the Armenian, Assyrian/Aramean and Greek Genocides of 1913-1922.

    http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkish-prime-minister-erdogan-apologizes-for-dersim-killings-2011-11-23

    Turkish Prime Minister Erdoğan apologizes for Dersim killings

    Anatolia News Agency
    Wednesday, November 23, 2011
    Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan just apologized on behalf of the Turkish Republic for the 1937-1939 Dersim killings.

    Prime Minister Erdoğan showed documents dated August 1939, which stated the operations had killed over 13,000 people between 1936 and 1939.

    Erdoğan further defined the Dersim killings as «the most tragic incident of our near past.»

    © 2011 Hurriyet Daily News

    http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=erdogan-aims-to-destroy-ataturk8217s-legacy-chp-2011-11-22
    Erdoğan aims to destroy Atatürk’s legacy: CHP

    ANKARA – Hürriyet Daily News
    Tuesday, November 22, 2011
    Debate over the Dersim killings deepens as PM Erdoğan promises to reveal new documents on the military operations while the main opposition leader accuses Erdoğan of trying to discredit Mustafa Kemal Atatürk

    Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan’s active involvement in a debate over the 1938 Dersim killings is a reflection of his underlying intention to discredit the legacy of Mustafa Kemal Atatürk, Turkey’s main opposition leader has said.

    “Your intention is to settle scores with Atatürk, to dispose of the Republic. We are aware of that,” Kemal Kılıçdaroğlu said yesterday at the parliamentary group meeting of his Republican People’s Party (CHP).

    Kılıçdaroğlu spoke shortly after Erdoğan said he would today disclose documents exposing the CHP’s role in a military crackdown on a 1938 Alevi rebellion in Dersim, now Tunceli, in which thousands perished.

    Erdoğan challenged Kılıçdaroğlu, himself an Alevi from Tunceli, to face up to his party’s responsibility for the killings which took place at a time when the CHP ruled Turkey in a single-party regime.

    “It’s a golden opportunity for the CHP to face up to the Dersim tragedy as its chairman is a tribe member from Tunceli. You’re from Tunceli, why do you shy away?” Erdoğan said.

    In an unusually emotional outburst, Kılıçdaroğlu said: “Yes, I’m from Dersim, and I am a son of this nation. Now, I’m the chairman of the CHP and I am proud of it. God willing, I will also be prime minister soon.”

    Denouncing Erdoğan’s rhetoric as “provocative and divisive,” the CHP leader ridiculed his advocacy of the people of Tunceli, a province where the ruling Justice and Development Party (AKP) has never won a parliamentary seat.

    “You cannot be the mouthpiece of the people who suffered in Dersim. The people of Dersim would consider your advocacy an insult,” Kılıçdaroğlu said.

    He said the CHP had nothing to be ashamed of in its past, while accusing Erdoğan of being an heir to those who opposed Atatürk’s quest for independence after World War I but favored instead a British or U.S. mandate.

    “Yesterday you were advocates of a mandate and today you are sub-contractors,” he said, echoing his earlier accusations that the AKP’s foreign policy was dictated by Washington.

    Kılıçdaroğlu chided the 12 lawmakers who issued a joint declaration last week against Hüseyin Aygün, the CHP’s Tunceli deputy who re-ignited the debate over Dersim and stirred intra-party tensions with remarks asserting that the CHP was responsible for the killings.

    “You may harm me, but you cannot harm the CHP, I will not allow this to happen,” he said.

    Erdoğan dismissed Kılıçdaroğlu’s suggestion that incumbent prime ministers should apologize for past atrocities on behalf of the Turkish state.

    © 2011 Hurriyet Daily News

    Σχόλιο από for Dersim killings | 24/11/2011

  16. […] ακροδεξιούς Τούρκους συμμορίτες τους σταμάτησε ο Ταγίπ Ερντογάν. Δεν έχει σημασία εάν ο Ερντογάν εκφράζει μια άλλη […]

    Πίνγκμπακ από -Mπράβο Ταγίπ… « Πόντος και Αριστερά | 04/09/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: