Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

– «Τρεις Γενοκτονίες, μια στρατηγική». Ένα ενδιαφέρον συνεδριο

Στο… σκαμνί για την τριπλή γενοκτονία

του Γιώργου Αποστολίδη gapostolidis@pegasus.gr

 Η αποκατάσταση της αλήθειας και η διεθνής αναγνώριση της εξόντωσης Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων είναι ο στόχος Συνεδρίου που θα γίνει στις 17-19 Σεπτεμβρίου στην Παλαιά Βουλή.

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο… Από τη μια πλευρά η ποντιακή διάλεκτος που ακόμα είναι ζωντανή, ο κεμεντζές (ποντιακή λύρα) και οι χοροί κότσαρι και πυρρίχιος. Από την άλλη μαρτυρίες για ομαδικούς τάφους στη Σαμψούντα και το Γαβάκ, την Ερπάα και το Γιαζισλάρ, εκεί όπου οστά ανακαλύφθηκαν τυχαία και κατέληξαν σε ποτάμι της περιοχής.

Οι μνήμες του Πόντου διατηρούνται έναν αιώνα μετά τη σφαγή και το διωγμό Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τη γη που γεννήθηκαν. Στην αποκατάσταστη της αλήθειας και τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας στοχεύει και το μεγάλο διεθνές συνέδριο που θα διεξαχθεί την επόμενη εβδομάδα (17-19 Σεπτεμβρίου) στην Αθήνα, στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής.  Υπό τον τίτλο «Τρεις γενοκτονίες, μία στρατηγική», σειρά επιστημόνων θέτουν στο ίδιο πλαίσιο τα όσα υπέστησαν οι λαοί της Ανατολής, Ελληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι στις αρχές του 20ού αιώνα. Αναλύουν τα γεγονότα και υπογραμμίζουν την τεράστια σημασία που έχει σήμερα η διεθνής καταδίκη της γενοκτονίας, την οποία άλλωστε ο ΟΗΕ έχει χαρακτηρίσει ως «έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας».

Οι διοργανωτές

Το συνέδριο διοργανώνεται από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Ποντίων Εκπαιδευτικών και στην Οργανωτική Επιτροπή μετέχουν πολλές οργανώσεις όπως η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας, η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας, η Πανελλήνια Ενωση Ασσυρίων και η Ενωση Σμυρναίων.

Ιδιαίτερο κύρος προσθέτει στο συνέδριο η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων και ακαδημαϊκών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η πρόσφατη, άλλωστε, αναγνώριση του εγκλήματος από το σουηδικό Κοινοβούλιο και την Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ δίνει μια νέα διάσταση στην προσπάθεια να αναδειχθεί η ιστορική αλήθεια.

«Ο στόχος μας είναι διπλός. Αρχικά η ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης για την τεράστια σημασία που έχει η αναγνώριση της γενοκτονίας. Οφείλω όμως να πω ότι αυτό δεν έχει σχέση με τον τουρκικό λαό σήμερα. Ούτε αντίστοιχα υπάρχει μνησικακία. Η αναγνώριση της γενοκτονίας από την Τουρκία θα λειτουργήσει ευεργετικά για τη φίλη και σύμμαχο χώρα», λέει ο Αντώνης Παυλίδης, πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου.

«Το δεύτερο σημείο είναι η διαμόρφωση των προϋποθέσεων για να προχωρήσει η διεθνής αναγνώριση των τριών γενοκτονιών. Εμβλημα του συνεδρίου είναι ο παγκοσμίως γνωστός πίνακας του Ντελακρουά που αποτυπώνει τη σφαγή της Χίου το 1822. Ηταν ίσως η αρχή στη διαδρομή για την καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων. Τα θύματα της γενοκτονίας στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν 353.000 Πόντιοι, 1,5 εκατ. Αρμένιοι και περίπου 500.000 Ασσύριοι», λέει ο κ. Παυλίδης και σημειώνει ότι η Διεθνής Ενωση Ακαδημιών για τη μελέτη των Γενοκτονιών (IAGS) σε συνέδριο που έγινε το 2007 στο Σεράγεβο ενέκρινε το ψήφισμα της αναγνώρισης.

Η στάση που τηρεί το σημερινό τουρκικό κράτος αποτελεί ένα από τα κεντρικά θέματα του συνεδρίου, ενώ μεταξύ άλλων θα παρουσιαστεί το ζήτημα της γενοκτονίας υπό την οπτική του διεθνούς δικαίου, καθώς και το θέμα της οικειοποίησης των περιουσιακών στοιχείων που παραμένει ανοικτό κλπ.

Ανάμεσα στους ομιλητές ιδιαίτερη θέση κατέχει ο κ. Βάσσος Λυσσαρίδης, που έρχεται από την Κύπρο, αλλά και ξένοι σύνεδροι όπως π.χ. από το Ισραήλ ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ολοκαυτώματος και Γενοκτονίας που εδρεύει στην Ιερουσαλήμ.

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
«Οι Ελληνες ήταν τα πρώτα θύματα αυτής της εθνικιστικής ιδέας»

Η αναγνώριση της γενοκτονίας επισημάνθηκε εξαρχής, έστω και αν μετέπειτα καλύφθηκε από τη σκόνη των ισορροπιών και της διπλωματίας. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη Χένρι Μόργκενταου το 1918 σημείωνε ότι: «Οι Αρμένιοι δεν είναι ο μοναδικός υπό τουρκικό έλεγχο λαός ο οποίος υπέφερε… Την ιστορία που διηγήθηκα για τους Αρμένιους, θα μπορούσα να την έλεγα, με μερικές παραλλαγές, για τους Ελληνες και τους Ασσύριους. Πραγματικά, οι Ελληνες ήταν τα πρώτα θύματα αυτής της εθνικιστικής ιδέας».

Οπως αναφέρει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης, η ένταση των διωγμών οδήγησε ακόμα και συμμάχους της Τουρκίας να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους. Ο μαρκήσιος Παλαβιτσίνι, τον Ιανουάριο του 1918, ανέφερε: «Είναι σαφές ότι οι εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου δεν υπαγορεύονται από στρατιωτικούς λόγους και επιδιώκουν κακώς εννοούμενους πολιτικούς σκοπούς». Αλλά και ο Αυστριακός πρόξενος της Αμισού έγραφε σε υπηρεσιακή επιστολή ότι ο εκτοπισμός των Ελλήνων της ποντιακής παραλίας βρισκόταν στο πλαίσιο του προγράμματος των Νεότουρκων με το οποίο επιδίωκαν την εξασθένηση του χριστιανικού στοιχείου.

Διεθνής καταδίκη
Σημαντικά βήματα από ΗΠΑ, Σουηδία

Μέχρι σήμερα η γενοκτονία των Αρμενίων έχει αναγνωριστεί σε περίπου 40 χώρες. Στη Γαλλία, μάλιστα, προωθείται η ποινικοποίηση της «μη αναγνώρισης», κάτι που έχει ήδη θεσμοθετηθεί στο Βέλγιο και την Ελβετία, όπου μάλιστα είχε παραπεμφθεί στις Αρχές Τούρκος υπουργός που δήλωσε ότι δεν συνέβη ποτέ γενοκτονία.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων στις 4 Μαρτίου 2010 από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ. Η απόφαση χαρακτήριζε γενοκτονία τις μαζικές δολοφονίες Αρμενίων και συνιστούσε τη χρήση του όρου «γενοκτονία» σε κάθε σχετική επίσημη αναφορά της αμερικανικής κυβέρνησης.

Ενα μεγάλο βήμα όμως έγινε την περασμένη άνοιξη, καθώς η Σουηδία, με ψήφους 131 υπέρ, 130 κατά και 88 αποχές, ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη γενοκτονία Ποντίων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων από τα στρατεύματα του Κεμάλ. Στην προσπάθεια αυτή μετέχει και ο Νίκος Παπαδόπουλος, βουλευτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο οποίος έχει σημειώσει χαρακτηριστικά ότι η Τουρκία πρέπει να συμφιλιωθεί με την ιστορία της, ώστε οι σχέσεις της με άλλα κράτη να βασίζονται στην αλήθεια.

Στην πράξη, βέβαια, η Τουρκία αντέδρασε με ανακλήσεις πρεσβευτών για διαβουλεύσεις τόσο από τη Σουηδία όσο και από τις ΗΠΑ, ενώ ανάλογες διπλωματικές εντάσεις σημειώθηκαν με τη Γαλλία.

Από την εφημερίδα ‘Εθνος

Διεθνές Συνέδριο «Τρεις γενοκτονίες, μια Στρατηγική»

Στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στις 17-19 Σεπτεμβρίου διεθνές συνέδριο με θέμα «Τρεις γενοκτονίες, μια στρατηγική». Στο συνέδριο αυτό, οι εργασίες του οποίου θα ξεκινήσουν την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.45 με την πανηγυρική συνεδρίαση, θα εξεταστούν σε κοινό πλαίσιο οι γενοκτονίες των λαών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων) στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ παράλληλα θα εξεταστούν τρόποι κοινής δράσης με στόχο τη διεθνή αναγνώριση και αποκατάσταση του εγκλήματος.

Είναι αναγκαίο να τονιστεί, ότι ο αγώνας για την αναγνώριση των τριών γενοκτονιών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαμάχης μεταξύ κρατών ή θρησκευτικών ομάδων, αλλά ότι είναι ζήτημα ανθρωπίνων αξιών και δικαιωμάτων. Είναι ένας αγώνας που – σύμφωνα με τη σύμβαση του ΟΗΕ το 1948 για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας – δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, Αρμένιους ή Ασσύριους, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η Οργανωτική Επιτροπή του συνεδρίου θα δώσει συνέντευξη τύπου την Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010 και ώρα 12.00 στην αίθουσα όπου θα πραγματοποιηθεί το συνέδριο (Παλαιά Βουλή, Σταδίου & Κολοκοτρώνη). Στη συνέντευξη θα παρουσιαστούν το περιεχόμενο και οι στόχοι του συνεδρίου, στο οποίο θα λάβουν μέρος ακαδημαϊκοί και προσωπικότητες απ’ την Ελλάδα και το εξωτερικό (Ισραήλ, Τουρκία, ΗΠΑ, Ρωσία, κ.ά.), ενώ παράλληλα θα αναλυθούν οι διαστάσεις της σημαντικής αυτής προσπάθειας.

Η Υπεύθυνη Τύπου
ΔΡ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ ΛΙΑΝΑ
mystaki2010@yahoo.gr

Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου «Τρεις Γενοκτονίες, μια Στρατηγική»
Πολυτεχνείου 6, 1ος όροφος, 10433 ΑΘΗΝΑ
e-mail: 3genocides@gmail.com
Τηλ. 6977978545

Το Πρόγραμμα Εργασιών του Συνεδρίου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

19:00-19:45 Προσέλευση
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ
Συντονιστής: Σαββίδης Παντελής, Δημοσιογράφος

Μέλη: Παυλίδης Αντώνης, Χαριτίδου Γεωργία, Καραμπετιάν Κασπάρ, Σαββίδης Γιάννης, Μπατσάρας Κυριάκος

20:00 Εναρξη
20:00-21:00 Χαιρετισμοί
21:00-21:15 Πανηγυρική Ομιλία
Βάσσος Λυσαρίδης, Τέως Πρόεδρος Κυπριακού Κοινοβουλίου

21:30-22:00 Δεξίωση

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Πρώτη Συνεδρίαση

Συντονιστής: Ραγκιπ Ζαράκογλου
Μέλος: Μυστακίδου Λιάνα

09:00-09:20 Αντωνόπουλος Ιωάννης, Δρ Ιστορίας Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι πρώιμες γενοκτονίες του Οθωμανικού Κράτους το 19 αιώνα: Από τη Χίο (1822) στο Σασσούν (1894-96).

09:20-09:40 Adam Jones, Associate Professor of Political Science, University of British Columbia,Kelowna. Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας από τους Οθωμανούς.

09:40-10:00 Joseph Zava, Professor Department of Sociology and Marketing, Finance University under the Goverment of Russian Federation. Oι Ασσύριοι και άλλοι χριστιανικοί πληθυσμοί ως θύματα της τουρκικής πολιτικής μεταξύ του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.

10:00-10:20  Καραθανάσης Αθανάσιος, Καθηγητής Ιστορίας ΑΠΘ. Η γενοκτονία των Ελλήνω της Μικράς Ασίας.

10:20-10:40 Sait Cetinoglu, Author Researcher.Το ιδεαλιστικό στοιχείο του Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής.

10:40-11:10 Συζήτηση
11:00-11:30 Διάλειμμα

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ
Συντονιστής: Στέφος Αναστάσιος
Μέλος: Παπαδοπούλου Αρχοντία

11:30-11:50 Γαλανού Χαρά, Νομικός εγκληματολόγος. Η μελέτη της γενοκτονίας των χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου.

11:50-12:10 Ragip Zarakoglu, Publisher Author. Το ζήτημα της οκειοποίησης των περιουσιών των χριστιανών της Ανατολής από το κράτος στο πλαίσιο των γενοκτονιών τους.

12:10-12:30 Τσιρκινίδης Χάρης, Συγγραφέας Νομικός. Αντικειμένική και νομική τεκμηρίωση του εγκλήματος της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής.

12:30-12:50 Μαλκίδης Θεοφάνης, Δρ Κοινωνικών Επιστημών. Η γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με βάση τη σύμβαση του ΟΗΕ για την πρόληψητου εγκλήματος της γενοκτονίας.

12:50-13:30 Συζήτηση

ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ
Συντονιστής: Καθηγητής Μάζης Ιωάννης
Μέλος: Αμπαριάν Σταύρος

17:00-17:20 Ευρυβιάδης Μάριος, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Παντείου Πανεπιστημίου. Η κατασκευή της εικόνας της Τουρκίας μεταπολεμικά.

17:20-17:40 Σαρρής Νεοκλής, Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Παντείου Πανεπιστημίου. Η άρνηση της γενοκτονίας των χριστιανικών μειονοτήτων από το σύγχρονο τουρκικό κράτος. Μεθοδολογία και ερμηνεία.

17:40-18:00 Λυγερός Νίκος, Καθηγητής, Στρατηγικός Σύμβουλος. Στρατηγική ανάλυση της γενοκτονίας.

18:00-18:20 Thea Halo, Author Researcher. H Γενοκτονία των Ελλήνων, Ασσυρίων και Αρμενίων. Αίτια και μύθοι.

18:20-18:40 Συζήτηση

18:40-19:00 Διάλειμμα

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ

19:00-19:20 Hilda Tchoboian, President of European Armenian Federation. H Ευρωπαική Ενωση και το ζήτημα της Γενοκτονίας.

19:20-19:40 Χαραλαμπίδης Μιχάλης, Πολιτικός Επιστήμων, Διεθνής Ενωση για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των λαών. Ούτε Σκύλα, ούτε Χαρυβδη. Πολυκεντρική Ανατολία.

19:40-20:00 Ashour Giwargis, Author Researcher.Το υπόβαθρο της γενοκτονίας, οι συνέπειες της και η παγκόσμια συνείδηση.

20:00-20:30 Συζήτηση

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ

09:00-09-20 Nik Papadopoulos, President of European section of the Inter-parliamentary Association of Greek origin Deputies. Η Σουηδική εμπειρία και η ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας στρατηγικής προς τις επόμενες διεθνείς αναγνωρίσεις των Γενοκτονιών.

09:20-09:40 Israel Charny, Professor, Executive Director, Institute on the Holocaust and Genocide, Jerusalem. H ψυχολογία της άρνησης ύπαρξης άλλων θυμάτων: Η απαίτηση της αποκλειστικότητας και της υπεροχής (ανησυχητικά, περί των ανόμοιων κινήτρων αυτών που διέπραξαν Γενοκτονία).

09:40-10:40 Στρογγυλό τραπέζι

10:40-11:00 Πορίσματα Συνεδρίου.

Οργανωτική Επιτροπή:

Παυλίδης Αντώνης, Εκπαιδευτικός, Πρόεδρος
Χαριτίδου Γεωργία, Εκπαιδευτικός, Γενική Γραμματέας
Μυστακίδου Λιάνα, Υπέυθυνη Τύπου
Καραμπετιάν Κασπάρ, Πρόεδρος Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας (Α.Ε.Ε)
Μπατσάρας Κυριάκος, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ενωσης Ασσυρίων
Σαββίδης Γιάννης, Πρόεδρος ΣΠΟΣ Ν.Ελλάδας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Π.Ο.Ε)
Τσίρκας Ευάγγελος, Πρόεδρος Ενωσης Σμυρναίων
Αβραμίδης Γαβριήλ, Δημοσιογράφος, Μέλος ΔΣ ΠΟΕ
Αβραμίδης Κώστας, τ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Τυφλίδας
Αλεξανδρίδης Κώστας, Μέλος ΔΣ ΠΟΕ
Αμαραντίδης Γιάννης, Πρόεδρος  Ενωσης Ποντίων Καστοριάς
Αμπαριάν Σταύρος, Εκπαιδευτικός, Μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής
Καραμπετιάν Αγκοπ, Μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής
Καρατζάς Αριστείδης, Εκδότης, Ιστορικός
Κωτσίδης Θεόφιλος, Πρόεδρος Ποντιακής Νεολαίας ΠΟΕ
Λεσγίδης Παναγιώτης, Μέλος ΔΣ ΣΠΟΣ Ν.Ελλάδος της ΠΟΕ
Μαυρίδου Χρύσα, Εκπαιδευτικός, Μέλος ΔΣ ΠΟΕ
Μπεντροσιάν Ταβιτ, Μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής
Μικιρδιτσιάν Κυριάκος, Εκπαιδευτικός, Μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής
Οράν Αβραάμ, Αντιπρόεδρος Πανελλήνιας Ενωσης Ασσυρίων
Παπαδοπούλου Αρχοντία, Εκπαιδευτικός, Ιστορικός
Σαπουντζάκης Χάρης, Εκπαιδευτικός, Πρόεδρος ΚΕΜΙΠΟ Νέας Ιωνίας
Χονδροματίδης Γιώργος, Εγκληματολόγος, Μέλος ΔΣ ΣΠΟΣ Ν.Ελλάδος της ΠΟΕ
Νίκος Λυγερός, Καθηγητής, Στρατηγικός Σύμβουλος του Συνεδρίου

ΦΟΡΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας (Α.Ε.Ε)
Ενωση Σμυρναίων
Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε)
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ποντίων Εκαπιδευτικών
Πανελλήνια Ενωση Ασσυρίων

 

14/09/2010 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Μνήμες, -Νεοελληνικά, -Mειονότητες στην Τουρκία, Μικρά Ασία

12 σχόλια »

  1. ——————————————————————-
    Κοινή επιστολή διαμαρτυρίας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων (ΟΠΣΕ) και Θρακικών Σωματείων (ΠΟΘΣ)
    ——————————————————————-

    ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

    Προς την

    Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου «Τρεις Γενοκτονίες μία στρατηγική»

    Πολυτεχνείου 6 1ος όροφος ΑΘΗΝΑ 104 33

    Κύριοι,

    Όταν ενημερωθήκαμε για την οργάνωση και πραγματοποίηση του συνεδρίου αυτού, δηλώσαμε απερίφραστα τη συμμετοχή μας, με τη βασική προϋπόθεση ότι θα συμμετείχαμε ως ισότιμα και ομότιμα μέλη στην οργανωτική του επιτροπή.

    Με την πάροδο του χρόνου και ηθικά μετά την ανακοίνωση που εξέδωσε η «οργανωτική επιτροπή» χωρίς αριθμό και ημερομηνία και υπογράφεται από τους Δρ. Παυλίδης Αντώνιος Δρ. Χαριτίδου Γεωργία Δρ. Μυστακίδου Λιάνα Πρόεδρος Γεν. Γραμματέας Υπεύθυνη τύπου

    Εκπλάγηκαμε αφού διαπιστώσαμε ότι βρισκόμαστε εκτός και ούτε καν ερωτηθήκαμε για τη δημιουργία και έγκριση της.

    Άλλωστε μελετώντας με ιδιαίτερη προσοχή, το κείμενο της ανακοίνωσης σας διαπιστώσαμε πως ανήκουμε στις Εθνικοτοπικές εκείνες ομάδες, των οποίων ζητάτε τη συμπαράσταση τους προκείμενου να δημιουργήσετε πλουραλισμό συμμετοχών, και ακόμη ότι στις προθέσεις σας δεν είναι να αναδείξετε τη μία και μοναδική γενοκτονία του ΕΛΛΗΝΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΘ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, παρά μόνο τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

    Σας δηλώνουμε και πάλι ότι η θέση μας ήταν ξεκάθαρη ευθύς εξ αρχής και ότι οι μεθοδεύσεις τις οποίες μετέρχεστε δεν συνάδουν με το ύφος, το κύρος ,και με τις αρχές και ιδέες μας στο θέμα της γενοκτονίας.

    Τα ανωτέρω συζητήθηκαν και τηλεφωνικά από τους προέδρους μας με τον κ. Παυλίδη, υποβλήθηκαν και προτάσεις μας γραπτώς και απάντηση δεν λάβαμε μέχρι σήμερα.

    Δηλώνουμε απερίφραστα προς κάθε κατεύθυνση ότι είμαστε υπέρ της μιας και μοναδικής γενοκτονίας του Ελληνικού γένους που υπέστη από τις Τουρκικές ορδές και όχι των μεμονωμένων.

    Επειδή διαπιστώνουμε εμπαιγμό και απαξίωση σας κάνουμε γνωστό ότι αποχωρούμε οριστικά και αμετάκλητα από το υπό οργάνωση συνέδριο σας και του λοιπού σας ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΜΕ να κάνετε χρήση των επωνυμιών μας, στις δημόσιες σχέσεις σας και με οποιοδήποτε φορέα προκειμένου να επιτύχετε την όποια πρόσκτηση ωφελημάτων.

    Για το Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ. Για το ΔΣ. της Ο.ΠΣ.Ε.

    ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ (Π.Ο.Θ.Σ)

    ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΏΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (Ο.Π.Σ.Ε)

    Σχόλιο από ΟΠΣΕ | 14/09/2010

  2. Aυτές τις βρίσκω εξαιρετικές:

    Israel Charny, Professor, Executive Director, Institute on the Holocaust and Genocide, Jerusalem. H ψυχολογία της άρνησης ύπαρξης άλλων θυμάτων: Η απαίτηση της αποκλειστικότητας και της υπεροχής (ανησυχητικά, περί των ανόμοιων κινήτρων αυτών που διέπραξαν Γενοκτονία).

    Sait Cetinoglu, Author Researcher.Το ιδεαλιστικό στοιχείο του Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής.

    -Ragip Zarakoglu, Publisher Author. Το ζήτημα της οκειοποίησης των περιουσιών των χριστιανών της Ανατολής από το κράτος στο πλαίσιο των γενοκτονιών τους.

    Adam Jones, Associate Professor of Political Science, University of British Columbia,Kelowna. Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Μικράς Ασίας από τους Οθωμανούς.

    Joseph Zava, Professor Department of Sociology and Marketing, Finance University under the Goverment of Russian Federation. Oι Ασσύριοι και άλλοι χριστιανικοί πληθυσμοί ως θύματα της τουρκικής πολιτικής μεταξύ του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα

    Γαλανού Χαρά, Νομικός εγκληματολόγος. Η μελέτη της γενοκτονίας των χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό το πρίσμα του Διεθνούς Δικαίου.

    Thea Halo, Author Researcher. H Γενοκτονία των Ελλήνων, Ασσυρίων και Αρμενίων. Αίτια και μύθοι.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 15/09/2010

  3. Μου κάνει τρομερή εντύπωση η παντελής έλλειψη αναφοράς στην εξόντωση του θρακικού ελληνισμού, και θα περίμενα έστω και ένα εικοσάλεπτο αφιερωμένο σε αυτήν. Ειδικά, ο πατριώτης μου ο Μαλκίδης που γνωρίζει πολύ καλά για τη Θράκη μου κάνει εντύπωση που θα μιλήσει για την Μικρά Ασία.
    Και η ανακοίνωση των Θρακικών Σωματείων είναι λογική και εύλογη.
    Για τη συμμετοχή του παράφρονος Σαρρή ας μην μιλήσω καλύτερα…

    Anyway, ας βάλω ένα ωραιότατο τραγούδι ποντιακού ροκ για να μην συγχυστώ:

    Σχόλιο από doctor | 15/09/2010

  4. κανενας απο »ψηλα» της ποε δεν θα απαντησει στο σχολιο 1….. ή της επιτροπης καποιος που να ξερει τι γινεται…

    Σχόλιο από tasos | 16/09/2010

  5. Εγώ δεν κατάλαβα πως κάλεσαν τον Χαραλαμπιδη να μιλήσει πολιτικά σε μια επιστημονική συνάντηση. Αν θυμάμαι καλά στο προηγούμενο συνέδριο που διοργάνωσε ο Παυλίδης στην Κομοτηνή, ο Χαραλαμπίδης βγήκε και τους έκραξε και τους κατάγγειλε σκληρά, μ’ εκείνο το «αποφασίζουμε και διατάζουμε» απολυταρχικό του ύφος.

    Σχόλιο από pontios | 16/09/2010

  6. «Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε Διεθνές Συνέδριο στην Αθήνα με θέμα: “Τρεις Γενοκτονίες μια στρατηγική” στις 17 Σεπτεμβρίου 2010»
    Ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν. Ο Ταλαάτ δημιούργησε τον Αϊχμάν. Οι Τοπάλ Οσμάν και Κεμάλ πρόδρομοι για τα Νταχάου, το Δίστομο και τον ορφανό Πενταδάκτυλο.

    Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει την συνέχιση.

    Όταν γυρίζω πίσω χάνω την πυξίδα και τον χρόνο, τη γλώσσα, τη φυλή, την εθνότητα, γιατί κοινός ο πόνος, κοινή η οργή, κι η εμμονή για δικαίωση.

    Σαμψούντα, Άδανα, Σμύρνη, Κερύνεια με κυνηγούν και στερεότυπα καταγράφω.
    Αν ξεχάσω την Αμισό, τη Σάντα, την Κόνικα, τη Σασσούν, το Ασσυριακό Khoy, τη Σμύρνη θα’ χω ενταφιάσει την αξιοπρέπεια μου,

    Αν παραγνωρίσω την Ποντιακή κραυγή «Μ΄ αοιλή εμάς και βάϊ εμάς η Ρωμανίαν πάρθεν», τους σταυρωμένους νέο-Σπάρτακους που μεταθανάτια σταυρώνουν τους σταυρωτήδες θάχω χάσει τον αυτοσεβασμό μου.

    Γιατί θα με κυνηγούν οι κραυγές των θρυμματισμένων από τους Τσέτες νηπίων στους Ποντιακούς βράχους, οι ρόγχοι των απαγχονισμένων Αρμένιων διανοούμενων, οι πατημασιές των πεταλωμένων, ο άφωνος πόνος των βιασθέντων, το περήφανο βλέμμα του Πόντιου με την εθνική συνείδηση που δεν πεθαίνει ούτε στη διασπορά ούτε στην πατρώα γη με το στα φανερά Μαχμούτ αγάς και στα κρυφά Νικόλας τα ζωντανά μάτια των αποκεφαλισθέντων Αρμενίων, η Αρμένισσα μάνα που θηλάζει το βρέφος με πηχτό αίμα, τα ακρωτηριασμένα σώματα των Ασσυρίων, οι καμένες σάρκες στη Σμύρνη, και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος, οι εξόριστοι σοφοί της Ιωνίας που χωρίς του Όμηρου τα ποιητικά αδημονούν κι αγανακτούν κι αναζητούν τους τραγωδούς, τους ποιητές, τ΄Απόλλωνα τη λύρα και την απέριττη τη γνώριμη αρχιτεκτονική.

    Καμένη Ιωνία.

    Δεν κάηκαν μονάχα οι άνθρωποι. Έριξαν στην πυρά θεούς, θεάνθρωπους άφθαστους στίχους, σκέψεις που το σκοτάδι έκαψαν κι έμεινε τώρα ορφανή με μόνο σιωπηλούς θεούς να καρτερούν.

    Θα με κυνηγάνε οι αποδιωγμένοι της Κωνσταντινούπολης, οι χωρίς ελεύθερη πατρίδα της Αλεξανδρέττας, τα ξεροπήγαδα με τους δολοφονημένους Κύπριους και τα ορφανά αχνάρια του Κανάρη στη Λάπηθο.

    Ακόμα και οι στρατολογίες θανάτου με την έφηβο Πόντιο ν΄αναφωνεί.

    Μάνα παρακαλάω τον Θεό

    σολτάτος να μην πάω

    σιαπκαν να μην σκεπάουμε

    ταλήν να μη εφτάω.
    Θα με κυνηγά ο Τουμανιάν με την κραυγή της ερήμου οργής, ο Τζελαλιάν με το «Σήκω καϋμένε μου ραγιά», ο εξόριστος Σεφέρης αλλά και ο Αυξεντίου ο όρθιος με καμένη σάρκα ζωντανός στον Μαχαιρά.

    Η νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας είχε ως δόγμα αφομοίωση ή αφανισμός.

    Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Abdul Hamid «Για να λύσουμε το Αρμενικό πρέπει να εξαφανίσουμε τους Αρμένιους και του Αρχιστράτηγου Σιερκέρ» προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ. «Θα σας κάψουμε όλους. Ή εσείς ή εμείς». Φυλετικά και οικονομικά τα κίνητρα.

    Ο Ταλάτ με άμετρο κυνισμό απαντάει στην έκκληση του Μόργενταου να μη προχωρήσει σε απαγχονισμούς Αρμενίων ότι θα δώσουμε αμνηστία μετά τους απαγχονισμούς.

    Οι Κούρδοι διασώθηκαν τότε ως αφομοιώσιμοι παρά την θέση του Νazim ότι όλα τα μη Τουρκικά έθνη θά’ πρεπε να εξολοθρευθούν.

    Ενώ ο Φερίντ πασάς ομολογεί την ενοχή στη διάσκεψη Παρισίων ο Σακίρ δηλώνει ότι αν είχαμε εξαφανίσει τους Ρουμάνους τους Βούλγαρους, τους Σέρβους, τους Ελληνες αυτά τα εδάφη θα ήσαν τώρα δικά μας και ο Τσάβιτ ομολογεί και τους οικονομικούς λόγους.

    Και προκλητική η προσπάθεια να επιρριφθεί ευθύνη στα θύματα των γενοκτονιών.

    Ο Κεμάλ δηλώνει στον Αράλωφ ότι οι Πόντιοι ευθύνονται για τον αφανισμό τους και το ίδιο επαναλαμβάνεται για τους Αρμενίους.

    Και δυστυχώς αυτή η νέο-οθωμανική πολιτική συνεχίζεται διαφοροποιημένη με όχι μόνο την ανοχή αλλά και την ενίσχυση της Τουρκίας που βαρύνεται όχι μόνο με παρελθοντικά εγκλήματα αλλά και με την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο, την εθνοκάθαρση την δολοφονία 1,5% του πληθυσμού, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενός ολόκληρου λαού.

    Έτσι η νέο-οθωμανική πολιτική προωθείται με τον Νταβούτογλου να απαιτεί κηδεμονία των Μουσουλμανικών μειονοτήτων στον πρώην Οθωμανικό χώρο προβάλλοντας το Κυπριακό ως πρότυπο με την προκλητική δήλωση ότι τα εγγυητικά δικαιώματα στην Κύπρο πρόσφεραν την «νομική» ευκαιρία για την εισβολή και τον βίαιο διαχωρισμό.

    Προχωρεί ακόμα πιο πέρα. Ότι η Τουρκία θα πρέπει να ελέγχει τις Κυπριακές εξελίξεις κι αν ακόμα δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος γιατί αποτελεί απαραίτητο στοιχείο στους σχεδιασμούς της να αποβεί περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμια εμβέλεια. Έτσι αποτελεί αφέλεια ότι η προσφορά οποιονδήποτε παραχωρήσεων προς τους Τουρκοκύπριους θα οδηγήσει σε λύση. Η επιλογή είναι ή προσαρμογή προς τις τουρκικές απαιτήσεις και μετατροπή της Κύπρου σε κηδεμονευόμενο μεταποικιοκρατικό μόρφωμα της Τουρκίας ή στρατηγική που να καθιστά τους τουρκικούς στόχους ανέφικτους ή οδυνηρούς για τις ευρύτερες προοπτικές της Τουρκίας, κυρίως τις Ευρωπαϊκές.

    Σήμερα η Τουρκία απαιτεί ανταμοιβή για το έγκλημα της κατά της Κύπρου όπως ο Ταλαάτ απαιτούσε να εισπράξει τις ασφάλειες ζωής των απαγχονιζομένων Αρμενίων.

    Γι΄αυτό επιβάλλεται ευρύτερα μια νέα στρατηγική βασισμένη στις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος.

    Γι΄αυτό συναισθηματικά αλλά και ρεαλιστικά δηλώνω:

    Αν λησμονήσω τον χορό του Ζαλόγγου στην Κόνακα θα με κυνηγούν οι Ακριτίδηδες, οι Χαραλαμπίδιδες πρόδρομοι των Καραολήδων.

    Αν λησμονήσω τις αφηγήσεις του Χοβιβιάν και τις γυναίκες στη Σασσούν θα με κυνηγούν οι στρατιές των δολοφονημένων και ο Αρμένιοι της διασποράς.

    Αν λησμονήσω το Khoy θα με κυνηγά ο Agha Petros και το Gawar και γενικά το Ασσυριακό Seyfa.

    Αν λησμονήσω τη Σμύρνη θα με κυνηγά η πανάρχαια Ιωνία και οι δικοί μου στα Βουρλά.

    Αν διαγράψω τις γενοκτονίες θα με κυνηγά ο Sortiaux με τη δραματική διαπίστωση ότι οι νεκροί ήσαν τυχερότεροι των ζωντανών, αλλά ακόμα και ο Τσέρτσιλ και ο Κλεμανσώ με τις έστω δειλές αναγνωρίσεις του εγκλήματος και ο Ανατόλ Φρανς που χαρακτήρισε τον Ταλάατ τύραννο του τρόμου.
    Θέλουμε φιλία με όλους τους λαούς. Συμπάσχουμε με τον Τούρκο κρατούμενο στα λευκά κελιά.

    Όμως φιλία σημαίνει σεβασμό των εθνικών δικαιωμάτων και των διεθνών συνθηκών. Μονόπλευρη φιλία ισοδυναμεί με εθελοδουλία.

    Ο Νταβούτογλου δυστυχώς εννοεί την φιλία ως προσαρμογή προς τις παράλογες και παράνομες Τουρκικές αξιώσεις.

    Απαιτεί συγκυριαρχία στο Αιγαίο, κηδεμονία στη Θράκη αλλά και στις Μουσουλμανικές κοινότητες των Βαλκανίων και Αλεξανδρετοποίηση της Κύπρου και συγχρόνως Ευρωπαϊκή πορεία a la carte.

    Η μεταοθωμανική Τουρκία όχι μόνο αρνείται την αναγνώριση εγκλημάτων αλλά θεωρεί τα θύματα ως υπεύθυνα.

    Αυτοπεταλώθηκαν οι Πόντιοι, αυτοαπαγχονίσθηκαν οι Αρμένιοι, αυτοπυρπολήθηκαν οι Μικρασιάτες, αυτοκτόνησε ο Χρύσανθος, τα μαθηματικά στην Αλεξανδρέττα πήραν καινούρια διάσταση, οι Ασσύριοι αυτοκατακρεουργήθηκαν, οι Κωνσταντινοπολίτες πήραν τον δρόμο της φυγής εθελούσια κι οι Κύπριοι γενναιόδωρα παραχώρησαν εθελοντικά τη γη τους στους έποικους.

    Θα χαιρετίζαμε μια αληθινά καινούρια Τουρκία με σεβασμό στις παγκόσμιες αξίες όμως δεν είναι μόνο που μας κυνηγά το παρελθόν μας ταλανίζει το παρόν.

    Δίπλα στην Κόνακα, τα Άδανα, τη Σμύρνη αν επισκεφθείτε την Κύπρο θα σκοντάψετε στο συρματόπλεγμα της ντροπής που κρατάει διχοτομημένη την Ευρωπαϊκή Κύπρο, θα αντικρύσετε την τεράστια κατοχική σημαία που πληγώνει τον Πενταδάκτυλο και την αξιοπρέπεια μας, θα μαρτυρήσετε βιασμένες εκκλησίες, πλαστογραφημένες παραδόσεις με μια ανθρωπότητα όχι απλώς βουβή, αλλά με επιβράβευση της Τουρκίας με παρουσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας και προεδρία στο Συμβούλιο Ευρώπης.

    Κι έτσι και πάλι καταναγκαστικά οι Πόντιοι με ταξιδεύουν στο Μπεϊλάν, με τους Καδίογλου, τον Ιστύλ, τον Αντων πασά, πρόδρομους του Καραολή.

    Οι Αρμένιοι με συνοδεύουν στην πορεία θανάτου με τη σκελετωμένη μάνα και να με ρωτάει ιτσιουν.

    Οι Σμυρνιοί καταριούνται όχι μονάχα τους σφαγείς αλλά και τους χθεσινούς συμμάχους.

    Οι Κωνσταντινοπολίτες σαρκάζουν για τη νέα τάξη πραγμάτων κι οι Κύπριοι ρωτούν πως το θύμα οδηγείται στο εδώλιο του κατηγορούμενου από Άννες και Καϊάφες με τους Πόντιους Πιλάτους να μην νίπτουν καν τας χείρας.

    Ο Νταβούτογλου διακηρύσσει μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες εφόσον οι γείτονες προσαρμόζονται στην επεκτατική τους πολιτική.

    Στην Κύπρο προτείνουν δυο κράτη, δυο λαούς, φυλετικά καθεστώτα και κυριαρχία της μειοψηφίας.

    Ευρωπαϊκά δικαστήρια έμμεσα αποφαίνονται ότι η βία δημιουργεί δίκαιο και ότι οι αποδιωγμένοι ιδιοκτήτες περιουσιών χάνουν τα δικαιώματα τους μια και για μακρό χρονικό διάστημα απουσιάζουν. Δεν απουσιάζουν. Ο κατοχικός στρατός εμποδίζει την επάνοδο. Ζητά συγκυριαρχία στο Αιγαίο.

    Όμως παρά τη διεστραμμένη Παγκοσμιοποίηση με υπεροχή του οικονομικού ενάντι του πολιτικού, παρά τη νέα διεθνή τάξη δυο μέτρων και δυο σταθμών, με επιλεκτική εφαρμογή διακηρυγμένων αρχών, παρά το τεράστιο χάσμα κατανομής πόρων και τεχνογνωσίας ένα καινούριο σύννεφο πλανάται πάνω στον πλανήτη που προμηνεί μια άλλη πορεία έστω κι αν η πολυδιάσπαση των εργαζομένων παρακωλύει κοινή δράση.

    Η στέρηση εθνικών δικαιωμάτων εκτρέφει την τρομοκρατία και η κρατική τρομοκρατία την συντηρεί.

    Η αποπολιτικοποίηση και η αποεθνοποίηση αποτελούν τα σύγχρονα όπλα της παγκόσμιας άρχουσας ελίτ και των εθνικών παραρτημάτων τους, όμως η λαϊκή αντίδραση ανακόπτει παγκόσμιες κηδεμονίες και δημοκρατικά ελλείμματα. Μοιραία η πρόοδος. Μοιραία η εποικοδομητική αλλαγή και οι παθόντες και πάσχοντες λαοί αποτελούν την αιχμή του αγώνα για μια άλλη παγκόσμια τάξη. Η Τραπεζούντα κατηγορεί, το Αραράτ υπενθυμίζει, ο Πενταδάκτυλος καταριέται τους βουτυροσπόνδυλους, η Σμύρνη κι η Πόλη εμβολιάζουν.

    Όταν αναφερόμαστε σε εθνικές ρίζες μας καθορίζουν ως ρομαντικούς και εθνικιστές.

    Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις την δική σου τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής.

    Χρειαζόμαστε μια νέα διεθνή τάξη πραγμάτων.

    Χρειαζόμαστε μια παλινόρθωση αξιών.

    Η κοινωνία της ζούγκλας οδηγεί στην έκρηξη.

    Η κοινωνία της αδικίας οδηγεί σε ανωμαλία.

    Αν με μοιρολατρικό ρεαλισμό αγνοήσω τη κραυγή του Ποντίου, αν αποδεχθώ ότι αποσιώπηση της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι απαραίτητη για εξομάλυνση στην περιοχή.

    Αν διαγράψω τον αφανισμό του Ελληνισμού της πανάρχαιας Ιωνίας θα με κυνηγούν ο Παντέλ Χαραλαμπίδης ο Κότσα Αναστάς, ο Χρυσόστομος, ο Μπαλακάν, ο Μνασιάν, ο Βαρανζαν που ζητάει μια χούφτα στάχτη από το πατρικό σπίτι ο Τεχλιριάν, και θα χάσω τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια μου.

    Τα αρχεία του Χαλεπιού αναφέρουν εκτελέσεις νηπίων.

    Ναι απαιτούμε δικαίωση. Αναγνώριση εγκλημάτων και θεραπεία όπου είναι εφικτή.

    Και θ’ αγωνισθούμε γι΄αυτό. Και στα ενενήντα μου χρόνια δεν αναζητώ προσχήματα απουσίας.

    Μου είπαν: Γιατί αγωνίζεσαι αφού έχει χαθεί η μάχη

    Είπα: Γιατί αν δεν συνεχίσω δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.
    Στο δρόμο προς τον Πόντο

    απ΄την νεοπατρίδα

    προς το Αραράτ προς τη Σμύρνη

    μυριάδες οι σταυρωμένοι

    Όμως όπου και νάναι

    ο σταυρωμένος Σπάρτακος

    θα σταυρώσει τους σταυρωτήδες.
    Τo’ πα πολλές φορές.

    Ούτε ο θάνατος δεν είναι δικαιολογητικό απουσίας.

    Η σκυτάλη προχωρεί. Θα χτίσουμε ένα καλύτερο κόσμο.

    Θα τερματίσουμε μόνο με τη δικαίωση.

    Κι εγώ τώρα τερματίζω.

    Θεέ της οργής και του τρόμου

    Αυτή τη φορά δεν σου ζητώ να

    μου χαρίσεις δυο τελευταίες ώρες

    για να ζητήσω συγχώρεση απ΄όσους

    αδίκησα

    αλλά για να μαρτυρήσω τη

    δικαίωση της Ποντιακής, της

    Αρμενικής, της Μικρασιατικής, της Ασσυριακής

    γενοκτονίας και της

    Κυπριακής τραγωδίας.
    Στην Κόνακα και στη Σασσούν

    συνεχίζεται ο μακάβριος Ζαλόγγειος χορός

    και στην Σαμψούντα ο αιώνιος Πόντος αναμένει

    Στα Άδανα η βιασμένη Αρμένισσα ρωτάει ιτσιν κι ας έχει εκτελεσθεί ο Ταλαάτ

    Η Ιωνία καταριέται όχι μονάχα τους δολοφόνους μα και τους άφωνους

    Στην Αλεξανδρέττα μοιρολογούν για χαμένες πατρίδες

    Ο Πενταδάκτυλος μουντζώνει με πέντε δάκτυλα μια παγκόσμια γενιά

    Η μνήμη δεν δολοφονείται

    Χωρίς δικαίωση δολοφονεί τους δολοφόνους

    Οι νεκροί ξεπηδούν επαναστατημένοι απ΄τα μνήματα

    Αυτή η ιστορία έχει μόνο ένα τέλος

    Την αληθινή δικαίωση.

    Κι γι΄αυτή θ΄αγωνισθούμε ως το τέλος.

    Και να θυμάσθε:

    Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν

    Σχόλιο από C. | 27/09/2010

  7. Assyrian, Greek, Armenian Genocide Conference Held in Athens
    GMT 9-23-2010 4:0:10
    Assyrian International News Agency
    To unsubscribe or set email news digest options, visit http://www.aina.org/mailinglist.html
    The International Conference «Three Genocides, One Strategy» was held from 17th to the 19th of September 2010 at the Old Parliament House in Athens, Greece. There were representatives from Sweden, United States of America, Israel, Turkey, France, Lebanon and other countries present at this Conference.
    An Assyrian Genocide Recognition contingent joined together with its Greek and Armenian counterparts last weekend, in a conference discussing the joint Genocide of the three peoples that took place in South Eastern Turkey and North Western Iran. Seyfo, as it is known to the Assyrians, took place during the First World War, claiming the lives of over 750,000 Assyrians — it was a genocide that claimed about three million Greeks, Armenians and Assyrians overall.
    Among the Assyrian Delegates was Seyfo Center’s Director, Sabri Atman, a regular attendee of the Three Genocides, One Strategy annual conference since its inception in 2008. The Assyrian delegates included Kyriakos Batsaras, Thea Halo, Ashur Giwargis, and Joseph Zaya.
    On the second day of the Conference Ashur Giwargis presented his speech. The first point made was:
    We are simply Assyrians, not Chaldeans neither Syriacs nor Syrians, because Chaldeans are Catholic Assyrians, and Syrians or so-called Syriacs, are Orthodox Assyrians, so, It would be better to say «Assyrians» because it’s our ethnic national identity, and in this case we would be talking about all the Assyrian sects. We can’t say «Arabs and Sunna» because there are Sunni and Shiite Arabs.
    He covered the background of the Genocide, its consequences and the world’s conscience:
    The official records such as the Russian, British and even Turkish correspondence, confirm that between 1914 and 1922, Turkey had led its armies which invaded the unarmed Assyrian, Armenian and Greeks’ villages and towns and committed ethnic cleansing whereby about 600 000 Assyrians, the equivalent of two thirds of the Assyrian nation at the time were massacred.
    Ashur Giwargis highlighted the importance and significance of the Genocide recognition:
    The international community’s neglect of this issue is like a second Genocide and disrespect for the concepts of humanity, and the most dangerous thing is that this silence is considered as an incitement for more expected Genocides against the weak people in the world, including the Assyrian people whom I present as an example.
    The final and third day of the conference commenced with Mr Nik Papadopoulos’ speech. Mr Nik Papadopoulos is the President of European section of the Inter-parliamentary Association of Greek origin. The presentation followed by Mr Sabri Atman’s address to the congregation. In his address Mr Atman proclaimed the importance of recognition, acceptance and reconciliation of past atrocities to the healing process:
    It is clear from the Ottoman documents that 1915 deportations and massacres were not only directed against the Armenians. The general plan was to get rid of all the local indigenous non-Muslim people. So that what was left from that huge empire, all that of Anatolia, to be homogenized as Turkey or Turkish nation! This at the end resulted in over 3 million of Armenians, Assyrians, Greeks, Jews and Yezidis being massacred or deported from their homelands.
    He elaborated on how there is a permanent weight and difficulty the genocide survivors bear, as they face constant denial by the perpetrators which adds insult to the injury suffered. It should not be dismissed that:
    December 19th 2007 the International Association of Genocide Scholars adopted a resolution to recognize the Assyrian Genocide. This is a huge milestone. An international organisation made of qualified scholars has made a resolution that what happened to Armenians, Greeks, Assyrians, Jews and Yezidis by the Ottoman Empire was in fact Genocide.
    Turkey has been claiming that it has changed and has become a Democratic country and should be welcomed to the European Union:
    Today I call upon Turkey to free itself from its taboos and recognize that, during the late Ottoman Empire, hundreds of thousands of Armenians, Assyrians, Greeks and other minorities were killed in a planned, organized genocide that was carried out by the government of the time.
    In a series of events that is nothing short of ironic, Armenia and Greece have yet to officially acknowledge the Assyrian Genocide:
    For obvious reasons republic of Armenia should recognise the Greeks and Assyrian Genocide. And also for the same reason Greece should also recognise the Assyrian Genocide. Who else better than Greeks and Armenians can understand our pain and sufferings? Assyrians request from Greece and Armenia to officially recognise the Assyrian Genocide.
    Sabri Atman concluded his speech with:
    I have a suggestion for the organisers of this event. As three nations, let us stand together to have a memorial monument for the victims of the Armenian, Greek and Assyrian Genocide right here in Athens!
    Three Genocides, One Strategy, One Voice, One Recognition, One Healing!
    Turkey should know this: the descendants of the Greeks, Armenians and Assyrians living all over the world will never leave you alone until you acknowledge and recognise the Genocide!
    Professor Israel Charny, Executive Director of the Institute of the Holocaust and Genocide in Jerusalem addressed the congregation following Mr Sabri Atman. One of Professor Israel Charny’s publications is «Encyclopedia of Genocide».
    The next «Three Genocide, One Strategy» Conference will be held in 2012 in Sweden.
    By Seyfo Center
    http://www.seyfocenter.com

    Σχόλιο από C. | 27/09/2010

  8. Ομιλία του Sait Çetinoğlu στο συνέδριο Τρείς Γενοκτoνίες, Μία Στρατηγική. Αθήνα 17-19 Σεπτεμβρίου 2010

    Η ανάπτυξη του εθνικισμού του 19ου αιώνα επηρεάζει και τον χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιρροή της πρωτοπορίας της αστικής τάξης αρχίζει και διαμορφώνει την ιδεολογία στο ότι οι Ρωμιοί ανήκουν στο Ελληνικό έθνος. Στην πραγματικότητα ο μακρινός Πόντος έχει ελάχιστη επικοινωνία με την Ελλάδα που απόκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1821.

    Ιστορικό Υπόβαθρο

    Η ανάπτυξη του εθνικισμού του 19ου αιώνα επηρεάζει και τον χριστιανικό πληθυσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με την επιρροή της πρωτοπορίας της αστικής τάξης αρχίζει και διαμορφώνει την ιδεολογία στο ότι οι Ρωμιοί ανήκουν στο Ελληνικό έθνος. Στην πραγματικότητα ο μακρινός Πόντος έχει ελάχιστη επικοινωνία με την Ελλάδα που απόκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1821.

    Η διαδικασία κρίσης ταυτότητας του 19ου και 20ου αιώνα υπήρξε η περίοδος διαμόρφωσης και του σύγχρονου Ελληνισμού. Η αιτία είναι η δημιουργία μιας νέας αυτογνωσίας με νέα δεδομένα. Αποτέλεσμα της κρίσης αυτής είναι η μεταμόρφωση της πολιτισμικής ταυτότητας σε μια πολιτική ταυτότητα. Η νέα αυτή εθνική ταυτότητα διαθέτει πολιτικό περιεχόμενο και προβλέπει την ολοκλήρωση του Ελληνισμού στο διεθνές σύστημα των Κρατών. Η ίδια ταυτότητα κρίσης υφίστανται και για τους Ποντίους. Όμως το όραμα του Πόντου, κατακερματίζεται σαν αποτέλεσμα της reel πολιτικής της εποχής.

    Ο Πόντος γεύθηκε την ημι-ανεξαρτησία του την περίοδο 1916-18 και συνέχισε τον αγώνα του μέχρι το τέλος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου το 1922. Όσοι διαφοροποιόντουσαν από τον αγώνα ανεξαρτησίας του Πόντου ταυτιζόταν με τους όρους ως «φυγάδες» και «υπάκουοι των Ελλαδιτών». Η βαθιά αγάπη των Ελλήνων του Πόντου για την πατρίδα τους φαίνεται στο κείμενο που απευθύνει ο Πρόεδρος του Συνεδρίου των Ποντίων κ. Κωνσταντινίδης προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ελευθέριο Βενιζέλο κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης ειρήνης στο τέλος του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου. Στο κείμενο αυτό αφού ο Κωνσταντινίδης κατακρίνει τις απόψεις του Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ν. Πολίτη περί των οικονομικών δυνατοτήτων του Πόντου, τονίζει τη σημασία της βιομηχανικής και εξαγωγικής ανάπτυξης και το παραγωγικό δυναμικό του Πόντου. Ο Πόντος ήταν από τις πιο ανεπτυγμένες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Αυτός ο ορθόδοξος χριστιανικός λαός είτε μιλούσε ελληνικά είτε τουρκικά αναγκάστηκε με τη συνθήκη της Λοζάννης να εγκαταλείψει την πατρίδα του που για 3 χιλιάδες χρόνια είχε δώσει το είναι του, τα χώματα που είχε φυτέψει και θερίσει, μην αφήνοντας κανένα από τα μέλη του πίσω και μετανάστευσε αναγκαστικά πρώτα απ’ όλα στην Ελλάδα και σ’ όλο τον πλανήτη ως πρόσφυγας αδιοργάνωτα.

    Εξαναγκάστηκαν να θυμούνται το όραμα της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους έχοντας χάσει τον μισό πληθυσμό τους στις σφαγές και στους δρόμους της προσφυγιάς.

    Το Ποντιακό ζήτημα έχει άμεση σχέση με το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το Κομμουνιστικό κίνημα υπό την ηγεσία του Λένιν ενστερνιζόταν την απελευθέρωση των εθνών βλέπει την αντίφαση με αυτά που είχε πει: «εγώ και οι Μπολσεβίκοι είμαστε οι Νεότουρκοι της Σοβιετικής Επανάστασης».

    Αντίθετα η Ρόζα Λούξεμπουργκ εγκλεισμένη σε φυλακές του Βερολίνου καλούσε σε αμέριστη συμπαράσταση προς τους Χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγοντας: «Καμιά χώρα δεν έχει ελπίδα για πρόοδο εφ’ όσον μένει υπό Τουρκική κυριαρχία. Για το Ανατολικό ζήτημα το καθήκον μας είναι να δεχτούμε τον κατακερματισμό της Τουρκίας και να δείξουμε αμέριστη συμπαράσταση προς τους Χριστιανικούς λαούς «.

    H Ρόζα Λούξεμπουργκ στην εργασία της «Οι δραστηριότητες των Γερμανών Ιμπεριαλιστών στην Τουρκία», αναφέρει τα ύψιστα οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα των γερμανών στην Τουρκία. Τα Οθωμανικά εδάφη είναι το κυριότερο πεδίο δράσης των Γερμανών ιμπεριαλιστών. Τον σημαντικότερο ρόλο παίζουν οι Γερμανικές τράπεζες. Ένα παράδειγμα της προπαγάνδας για αυτούς τους σκοπούς είναι η οργάνωση στις 8 Νοεμβρίου 1898 στη Δαμασκό τελετής από τους Γερμανούς ότι ακολουθούν τα βήματα του Σαλαϊντιν Εγιουπή κάτω από τις πράσινες σημαίες του προφήτη για την υπεράσπιση της Μουσουλμανικής Κοινότητας και ορκίζονται γι’ αυτό. Όπως λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ η ανάληψη του ρόλου από τους Γερμανούς της ανάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είναι τίποτα άλλο από το μακιγιάρισμα ενός νεκρού. Η διαπίστωση της Ρόζα Λούξεμπουργκ ότι η κατασκευή του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβάνει μια ύψιστη εκμετάλλευση των μαζών και αποτελεί σημαντικό σημείο που πρέπει να τονιστεί.

    Ο ρόλος της Deutsche Bank είναι καθοριστικός. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να φανατίσουν τους Τούρκους εναντίον των μη-μουσουλμανικών λαών της Αυτοκρατορίας μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Η μαρτυρία της Διδούς Σωτηρίου είναι σημαντική αφού λέει όλα για μια προκήρυξη ως Deutsche Palestinien Bank «Αν εμείς οι Τούρκοι είμαστε φτωχοί και υποφέρουμε η αιτία είναι οι γκιαούρηδες που μας έχουν αρπάξει από τα χέρια μας τον πλούτο. Πόσο καιρό ακόμα θα το δεχόμαστε αυτό. Μην αγοράζετε προϊόντα τους και μην συναλλάσσετε μ’ αυτούς. Τι περιμένετε από τη φιλία μ’ αυτούς; Τι κερδίζετε προσφέροντας τόση αγάπη και αδελφοσύνη σ’ αυτούς».

    Στα πλαίσια αυτά ο Γερμανός Στρατάρχης Λίμαν Φον Σάντρες το 1916 είχε διατάξει τον εκτοπισμό των Ελλήνων από τα παράλια. Ο ίδιος όταν βλέπει ότι παρά όλους τους εκτοπισμούς παραμένουν οι Έλληνες του Αϊβαλί μένουν ακόμα στα σπίτια τους διατάξει το Πάσχα του 1917 τον εκτοπισμό τους λέγοντας «Δεν διώξατε ακόμα αυτούς τους άπιστους! Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια Ανατολή που θα έχει εκκαθαριστεί από τα Χριστιανικά της στοιχεία. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις άλλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α. και Ιταλία αν μελετήσουμε τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του Πολέμου και μετά. Δεν είναι αδικία να πούμε ότι αυτά τα κράτη ότι έμειναν αδιάφορα στην εξόντωση των αρχαίων λαών της Ανατολής.»

    Η Πολιτική οργάνωση στον Πόντο.
    Τα γραφόμενα στα Τουρκικά για το ζήτημα του Πόντου είναι πανομοιότυπα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Όλα τα αναφερόμενα βασίζονται σε προπαγανδιστικό βιβλίο που τυπώθηκε το 1922 από το Εκδοτικό Τυπογραφείο Πληροφοριών με τίτλο το Ζήτημα του πόντου (Pontos Meselesi).

    Πρόκειται για προπαγανδιστικό κείμενο. Σ’ όλες τις πηγές διατυπώνονται οι ίδιες προτάσεις. Κατά την προπαγάνδα αυτή το Ρωμαίικο Ποντιακό Σωματείο ιδρύθηκε το 1904 στην Αμερικανική Σχολή Μερζιφούντας ως μια μυστική Οργάνωση. Με την ίδρυση το 1908 στη Σαμσούντα των Σωματείων «Νόμιμης Άμυνας» (Mukaddes Anadolu Rum Cemiyeti) εξαπλώθηκαν οι Ποντιακές οργανώσεις και ιδρύθηκαν παραρτήματα από το Μπατούμι μέχρι την Ινέπολι. Το 1909 το Ρωμαίικο Ποντιακό Σωματείο ότι τέθηκε υπό την διοίκηση του Μικρασιατικού Σωματείου στην Αθήνα και ότι το επόμενο έτος εκδόθηκε μια διακήρυξη με τίτλο «Πόντος» και ότι εντατικοποίησε τη δράση του. Ότι οι δραστηριότητες αυτές ενισχύθηκαν από τους Ρώσους κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και ότι μετά από τη συνθήκη του Μούδρου τον Νοέμβριο του 1918 οι δραστηριότητες αυτές άρχισαν να καθοδηγούνται από την Ελλάδα. Κατά το προπαγανδιστικό βιβλίο του 1922 σκοπός ήταν η ίδρυση μιας Δημοκρατίας του Πόντου με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα ή την Σαμσούντα στα εδάφη από το Μπατούμι μέχρι την Σινώπι. Τα γραφόμενα αυτά είναι πολύ μακριά από το να εξηγήσουν τι συνέβη πραγματικά στον Πόντο. Ο Μουσταφά Κεμάλ χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις στο Λόγο (Νουτούκ) του.

    Οι ηγέτες στο Ποντιακό κίνημα είναι δύο ιερωμένοι ο Μητροπολίτης της Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης και ο Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος που έχουν διαφορετική προσωπικότητα και πολιτικές προσεγγίσεις στο ζήτημα του Πόντου. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ενώ διαμορφώνει μια Ποντιακή ιδέα συνδεδεμένη με την Ελλάδα, ο Χρύσανθος αντιπροσωπεύει την ειρηνική και συμβιβαστική γραμμή και προβάλει μια πολύ εθνική ισότιμη-αυτόχθονη Ποντιακή ιδέα. Αν και υπάρχουν εκπρόσωποι σοσιαλιστικών ιδεών στον Πόντο, το Ποντιακό κίνημα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τους δυο αυτούς ιερωμένους.

    Στη διάρκεια έναρξης του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου που μέχρι τότε οι Πόντιοι έχουν υπηρετήσει μόνο σε υπηρεσίες αγγαρείας στο Οθωμανικό Ναυτικό δείχνουν όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Αυτοκρατορίας να καταταγούν στο στρατό. Αποτελεί ιστορική αλήθεια ότι στην έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πολλοί χωρικοί λιποτάκτησαν από το στρατό και επέστρεψαν σε περιοχές κοντά στα χωριά τους, με τα όπλα τους ή χωρίς, και διέμειναν σε υπαίθριους χώρους. Με τον τρόπο αυτό αρχίζουν να συγκροτούνται ένοπλες κρατικές ομάδες.

    Με την προσπάθεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εγκαταστήσει στα χωριά πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εισερχόμαστε στο δεύτερο στάδιο των επεισοδίων. Η απόφαση άρνησης των Ποντίων να δεχτούν τους πρόσφυγες στα χωριά τους αποτελεί την έναρξη της αντίστασης κατά των αρχών. Ενώπιον της κατάστασης αυτής η Κυβέρνηση το φθινόπωρο του 1915, αρχίζει την επιχείρηση κατά των χωριών Οκσέ, Τσιχμάν και Τεύκερης, που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση της εγκατάστασης των προσφύγων. Τα χωριά πυρπολούνται, ο πληθυσμός διασκορπίζεται και οι μάχιμοι άνδρες όπως ο πιο γνωστός Βασίλης Ανθόπουλος – Βασίλη Ουστάς – αρχίζει και συγκροτεί ένοπλες δυνάμεις ομάδες αντίστασης. Πολλές ένοπλες ομάδες συγκεντρώνονται στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας.

    Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους η επικρατούσα άποψη των διανοουμένων είναι ότι σε ειρήνη και συνεργασία με τους Τούρκους της περιοχής θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια Τουρκο-Ποντιακή Ένωση. Στη διάδοση της άποψης αυτής ο ρόλος του «Ανατολικού Κόμματος» υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Χρύσανθου είναι μεγάλη.

    Οι Νεότουρκοι μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους πριν από την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιο της «λύσης» των εθνοτικών προβλημάτων με την εξόντωση των άλλων εθνοτήτων πράγμα που είχαν αποφασίσει στο συνέδριο τους το 1911 στη Θεσσαλονίκη. Αρχίζει με την έναρξη του Πολέμου η πρακτική των εκτοπίσεων. Το γεγονός ότι η ιδέα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης Ποντιακής Δημοκρατίας βρίσκει εύκολα οπαδούς οφείλεται και στην αντίδραση κατά των ενεργειών των Νεοτούρκων. Αρχίζει η εποχή ίδρυσης οργανώσεων που έχουν σκοπό την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των ποντίων σ’ όλη την περιοχή του Πόντου. Υπάρχει και μια μικρή ομάδα μεταξύ των Ποντίων που υπερασπίζεται την ιδέα της Ένωσης με την Ελλάδα. Αυτοί αποκαλούνται Ενωτικοί. Όμως αντικειμενικοί λόγοι (γεωγραφική απόσταση) καθιστούν ισχυρότερη την άποψη των Ποντίων που υπερασπίζονται την ανεξαρτησία. Μεταξύ αυτών που υπερασπίζονται τη γραμμή ανεξαρτησίας του Πόντου είναι ο εκδότης της εφημερίδας εποχή στην Τραπεζούντα ο Καπετανίδης που απαγχονίστηκε το 1921 στην Αμάσεια.

    Το Κεντρικό Συμβούλιο του Πόντου ιδρύεται τον Οκτώβριο του 1917 στη νότια Ρωσία. Τον ίδιο μήνα ο Κ. Κωνσταντινίδης που συναντάται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο του εξηγεί τους σκοπούς του Ποντιακού Κινήματος. Ο Κωνσταντινίδης σε ομιλία που απευθύνει προς τους Ποντίους λέει τα εξής: «Συμπατριώτες, έχει λάχει σε εμάς να διεκδικήσουμε την εθνική ενότητα και να την πετύχουμε σε εμάς. Ελάτε να ενωθούμε κάτω από το σκοπό της ανεξαρτησίας και να ελπίζουμε ότι οι προστάτιδες δυνάμεις η Ρωσία, Αγγλία και η Γαλλία να αναγνωρίσουν αυτήν την ελπίδα μας για πολλούς αιώνες και να υποστηρίξουν την Ποντιακής Δημοκρατία». Στα μέσα του Οκτωβρίου του 1917 συνέχεται στην Αθήνα ένα συνέδριο με θέμα την ίδρυση ενός ανεξάρτητου Ποντιακού κράτους.

    Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, που είναι γιος του πρώην δημάρχου Κερασούντας του καπετάν Γιώργη, επηρεασμένος από τη διακήρυξη του Σοβιέτ να καθορίσουν οι λαοί της Ρωσικής Αυτοκρατορίας τις δικές τους τύχες, οργανώνει την 4 Φεβρουαρίου 1918 στη Μασσαλία Συνέδριο Όλων των Ποντίων με τη συμμετοχή των Ποντίων από τις Ευρωπαϊκές Χώρες, τις Η.Π.Α. και άλλες χώρες. Το Συνέδριο ελπίζοντας στην υποστήριξη των Σοβιέτ απευθύνει επιστολή προς τον υπουργό εξωτερικών των Σοβιέτ Λέον Τρόκτσυ. Στην επιστολή αυτή τονίζεται ότι θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να επιστραφεί η Τραπεζούντα στους Τούρκους και ζητείται η υποστήριξη της ιδέας τους ανεξαρτησίας του Πόντου.

    Η επιστολή αυτή δεν αντιμετωπίζεται θετικά από την Γαλλία και τους συμμάχους της. Όπως προκύπτει από τα παραπάνω το Συνέδριο αυτό αποτελεί τη διακήρυξη τον αγώνα για τον ανεξάρτητο Πόντο. Στις 4 Μαρτίου 1918 αρχίζει την έκδοση της στην Κωνσταντινούπολη η εφημερίδα Πόντος σαν φωνή της ανεξαρτησίας του πόντου και με τη δράση του Ποντιακού Σωματείου στην πόλη όπου ζουν πολλοί Πόντιοι το Ποντιακό ζήτημα παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

    Ανατολικός Πόντος
    Με την κατάληψη του ανατολικού Πόντου το 1916 ο Πόντος έχει διαιρεθεί σε δύο τμήματα με αποτέλεσμα να διαφοροποιηθεί η πορεία των δυο περιοχών. Όταν ο Ρωσικός στρατός φθάνει στην Γομούρα πλέον η πτώση της Τραπεζούντας είναι αναπόφευκτη. Η Τουρκική διοίκηση βλέποντας το αναπόφευκτο της πτώσης της Τραπεζούντας κάλεσε το Μητροπολίτη Χρύσανθο και τους Έλληνες προύχοντες και παρέδωσε την τύχη της πόλης σ’ αυτούς αναθέτοντας την προστασία του αμάχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Μετά από μια σύντομη τελετή ο νομάρχης Αζμί απευθυνόμενος στον Χρύσανθο είπε: πήραμε αυτή τη χώρα από τους Ρωμιούς, τώρα την επιστρέφουμε στους ίδιους. Όταν οι Ρώσοι εισήλθαν την 16 Αυγούστου 1916 βρήκαν μια Ελληνική διοίκηση στην πόλη. Η υποδοχή από τους Έλληνες Ποντίους προς τους Ρώσους ήταν ένθερμη. Ο Χρύσανθος δημιούργησε μια τυπική Βουλή υπό την ηγεσία του που διοίκησε την περιοχή μέχρι την επάνοδο των Τούρκων στην περιοχή, Ο Μητροπολίτης προστάτεψε τις οικογένειες των Μουσουλμάνων που είχαν φύγει από τον φόβο τους. Επίσης ο ίδιος προσπάθησε να εισαγάγει ένα νέο πνεύμα ισότητας μεταξύ των εθνοτήτων. Η ανεξάρτητη αυτή διοίκηση συμμετείχε στα Σοβιέτ το 1917.

    Δυτικός Πόντος
    Η κατάσταση στο δυτικό πόντο είναι πολύ διαφορετική. Η Ρωσική Αυτοκρατορία με την Αγγλία διαπραγματεύεται την περιοχή του Πόντου που θα ενταχθεί στην κυριαρχία της. Οι ένοπλοι αντάρτες που είχαν καταφύγει στα βουνά που αποτελούνται από ανεξάρτητες ομάδες ενισχύονται μετά από την έναρξη των εκτοπίσεων του τοπικού πληθυσμού από τους Τούρκους το 1916. Ο Βασίλης Ανθόπουλος συγκροτεί την 3 Ιουλίου 1916 μια ομάδα ένοπλης αντίστασης στη Σεβάστεια και με την ελπίδα ότι ήταν οι Ρωσικές δυνάμεις όταν προχωρήσουν προς τον δυτικό Πόντο να ξεκινήσει γενική επανάσταση. Όμως η διακοπή της Ρωσικής προέλασης αλλάζει τα σχέδια του Ανθόπουλου. Πιστεύοντας ο Ανθόπουλος ότι οι Ρώσοι τον περιπαίζουν αποφασίζει να δημιουργήσει νέα δεδομένα και με την ένοπλη ομάδα του των 80 ατόμων επιτίθεται σε Τουρκικά χωριά σε άτομα που θεωρεί ότι έχουν τυραννήσει τους Χριστιανούς και σκοτώνοντας αυτούς καίει τα σπίτια τους, στη συνέχεια συγκρούεται στα Κοτύωρα με τις Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και χάνοντας τη μάχη καταφεύγει στην Τραπεζούντα όπου διαμένει μέχρι το τέλος του Πολέμου.

    Η αντίδραση των Τούρκων στα συμβάντα αυτά είναι δύο: Οι αντεπιθέσεις των Τουρκικών τσετέδων και η εξορία. Όσον αφορά την πρώτη φαίνεται ότι είναι μια περισσότερη τοπική αντίδραση. Όπως στην περίπτωση των Χριστιανών υπάρχουν και Μουσουλμάνοι λιποτάκτες που είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν τα εθνικιστικά σχέδια του Σωματείου Ένωσης και Προόδου. Ο πλέον δραστήριος στην περιοχή είναι ο Τοπάλ Πσμάν Αγάς από την Κερασούντα. Ο ίδιος και οι βοηθοί του δρουν με τους λιποτάκτες και φυγόδικους ελεύθερα χωρίς κανένα περιορισμό. Ο Τοπάλ Οσμάν είναι παράγοντας τρόμου στην περιοχή. Ακόμα και ο τοπικός Μουσουλμανικός πληθυσμός ζητάει την απομάκρυνση του.

    Μεταξύ των ένοπλων ανταρτών των Ποντίων σας στρατιωτικός ηγέτης βρίσκεται ο Αντών Πασάς. Ενώ υπερασπίζεται μαζί με τη σύζυγο του Πελαγία τα Ποντιακά χωριά είναι ο κυριότερος παράγοντας φόβου των Τουρκικών κρατικών και αντάρτικων δυνάμεων. Ο ίδιος σκοτώνεται το 1917 ενώ η σύζυγος του Πελαγία συνεχίζει τον αγώνα μέχρι το 1923. Μεταξύ των ενόπλων ομάδων στην περιοχή βρίσκονται και Κιρκάσιοι.

    Οι εξορίες
    Ο Ανδρεάδης εξιστορεί τις εξορίες που υπέστη ο τοπικός πληθυσμός με τον εξής τρόπο «Όλη η παράλια περιοχή του Πόντου, δυτικά του Χαρσώτη ποταμού, εκκενώθηκε πλήρως. Οι τσετέδες κατά τα δικά τους λεγόμενα επιτίθεντο για εκδίκηση στα Χριστιανικά Χωριά. Λεηλατούσαν τα υπάρχοντα του απροστάτευτου λαού και πυρπολούσαν τα σπίτια τους για να τους εξαναγκάσουν σε φυγή. Αν δε τολμούσε κάποιος να αντισταθεί θανατωνόταν άμεσα. Το καλοκαίρι του 1916 ήταν πολύ θερμό». Με τα λόγια αυτά συνόψιζε τις συγκρούσεις, τις εξορίες και τις λεηλασίες. Με τη δικαιολογία ότι διενεργούν κατασκοπεία υπέρ των Ρώσων ο χριστιανικός πληθυσμός δυτικά του Χαρσώτη ποταμού εξορίστηκε 50 χιλιόμετρα νοτιότερα από τα παράλια. Με την κατάσχεση των περιουσιών των εξορισμένων έχουμε μια εφαρμογή του σχεδίου των Ενωτικών καθοδηγούμενο και από τους Γερμανούς για τη δημιουργία ενός ενιαίου κράτους απαλλαγμένοι από τις μειονότητες. Η πρώτη απόφαση για την εξορία των Ελλήνων αποφασίστηκε όπως φαίνεται τον Οκτώβριο του 1916 από την παραμεθόρια πόλη Τρίπολη και ανακοινώθηκε στον τοπικό πληθυσμό την 9 Νοεμβρίου και εφαρμόστηκε στις 16 Νοεμβρίου 1916.

    Σε έγγραφο που ετοίμασε να σταλεί από το Υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας για να σταλεί στο Βερολίνο αναφέρονται τα εξής: Η Τουρκική πολιτική έχει τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή με σκοπό την πλήρη εξαφάνιση τους με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων. Οι Τούρκοι χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμού και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους να οδηγούν προς το θάνατο. Τα σε σπίτια τους αφού καταληφθούν από τους τσετέδες λεηλατούνται πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Όποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων του Πόντου.

    Με την ήττα των Οθωμανών στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμου στην περιοχή του Πόντου εγκαθίστανται Αγγλικές δυνάμεις (Ινδοί στρατιώτες με Άγγλους αξιωματικούς) και για να εξασφαλίσουν τα μελλοντικά τους συμφέροντα ζητούν από τους Πόντιους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους στον τουρκικό στρατό. Οι αντάρτες δεν πέφτουν σ’ αυτή τη παγίδα και δεν παραδίδουν τα όπλα τους. Οι Έλληνες του Πόντου ενστερνίζονται το σκοπό της ίδρυσης της Ποντιακής Δημοκρατίας. Επιστρέφουν από τη Ρωσία περίπου 100.000 Πόντιοι. Αρχίζουν βαθμιαία οι αντάρτες να κατεβαίνουν από τα βουνά στις πόλεις. Περιφέρονται συνέχεια στις πόλεις όπως στην Αμάσσεια. Επειδή το Ποντιακό κίνημα φθάνει σ’ ένα επικίνδυνο για το Οθωμανικό για το κράτος βαθμό, η Οθωμανική Κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει στον Πόντο τον Μουσταφά Κεμάλ.

    Ο Μουσταφά Κεμάλ στην περιοδεία του που ξεκινάει για να καταπνίξει το Ποντιακό κίνημα με την επιθυμία των Άγγλων και την ηθική και υλική υποστήριξη του Σουλτάνου. Όταν φθάνει στην Σαμσούντα συναντιέται με τον Άγγλο Ταγματάρχη Hurst και καλεί τους εκπροσώπους των κοινοτήτων στο στρατιωτικό κυβερνείο. Ο ηγέτης των Ελλήνων Μητροπολίτης Γερμανός δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Στην έκθεση που στέλνει ο Μουσταφά Κεμάλ στην Σουλτανική Κυβέρνηση αναφέρει ότι οι Ποντιακές αντάρτικες δυνάμεις υπό την ηγεσία του Γερμανού έχουν πολιτικούς σκοπούς…. Ο Μουσταφά Κεμάλ με την άφιξη του στη Σαμσούντα την 19 Μαΐου 1919 αρχίζει αμέσως την οργάνωση των τουρκικών ανταρτικών ομάδων κατά των Ποντιακών Ομάδων που επεδίωκαν την ανεξαρτησία. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που συνάντησε ήταν ο Τοπάλ Οσμάν. Όπως φαίνεται και από τα κρατικά αρχεία ο Μουσταφά Κεμάλ δίνει μεγαλύτερη σημασία στο ποντιακό ανταρτικό κίνημα παρά στο Ελληνικό Κράτος. Για το λόγο αυτό κινητοποιεί δύο σώματα στρατού και κινητοποιούνται 30 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες εναντίον των 18 χιλιάδων ανταρτών των οποίων η ηγεσία αριθμεί από 300 αντάρτες.

    Οι αντάρτες αν και δεν επιτυγχάνουν να αποτρέψουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, δημιουργούν «απελευθερωμένες περιοχές» στα βουνά στις οποίες καταφεύγουν οι Έλληνες από τα καταστραμμένα τους χωριά. Η δημιουργία νέων ανταρτικών ομάδων και την αδυναμία του Τουρκικού στρατού να τους εξουδετερώσει οδηγεί σ’ ένα τοπικό συμβιβασμό κατά τον οποίο τα Τουρκικά χωριά έναντι της ασφάλειας τους παρέχουν τροφή και υλικά στους Πόντιους αντάρτες.

    Το Τέλος του Κινήματος και η Εκδίωξη
    Οι συνεχείς εκκλήσεις των ανταρτών για βοήθεια τόσο από τον Βενιζέλο όσο και από τους Βασιλικούς μένουν αναπάντητες. Το Ελληνικό κράτος δεν κατάλαβε ποτέ τον αγώνα ανεξαρτησίας του Πόντου ή δεν θέλησε να τον καταλάβει. Όταν το Δορύλαιο (Εσκίσεχιρ) καταλήφθηκε από τον Ελληνικό στρατό η Ποντιακή Επιτροπή από την Κωνσταντινούπολη επισκέφθηκε τον Έλληνα Πρωθυπουργό που βρισκόταν εκείνη την περίοδο στη Σμύρνη. Αν και προέβη σε μια τελευταία έκκληση για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στον Πόντο, το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο που προετοιμαζόταν να πορευθεί προς την Άγκυρα. Για ακόμη μια φορά η Ελλαδική Κυβέρνηση είχε αφήσει τους Ποντίους μόνους τους.

    Η διαμορφωθείσα κατάσταση μετά από τις πρώτες επιτυχίες των ανταρτών και την προσπάθεια τους για ενότητα οδηγεί σε κάμψη της ισχύος τους από την απουσία ενοποιημένης κοινής διοίκησης. Η κάμψη του ηθικού μεταξύ των ανταρτών είναι γρήγορη. Ο Τουρκικός στρατός με τη βοήθεια των Μπολσεβίκων αναδιοργανώνεται και με τη βοήθεια των Ιταλών και Γάλλων ενισχύει τη θέση του. Οι εξελίξεις αυτές αποθαρρύνουν την τάση μεταξύ των ανταρτών να δημιουργήσουν κοινό στρατηγείο διοίκησης σε βαθμό που αρχίζουν τα αντάρτικα σώματα να αυτονομούνται και ακόμα να συγκρούονται μεταξύ τους μερικές φορές. Το τέλος είναι τραγικό. Παρ’ όλη την αποστασιοποίηση του Ελληνικού Κράτους, στο Ποντιακό κίνημα παρουσιάζεται πάντοτε η τάση ταυτοποίησης με το Ελληνικό Κράτος. Σαν παράδειγμα όταν το 1921 ο Ελληνικός στρατός προχωράει προς τα ενδότερα ο Κυριάκος Παπαδόπουλος γνωστός με το όνομα Παρασκούλις (Κοντοπόδαρος) προσπαθεί με 500 Πόντιους αντάρτες να ενωθεί με τον Ελληνικό Στρατό. Το κόστος της αυτόνομης δομής του Ποντιακού αντάρτικου πληρώνεται με μεγάλο κόστος. Οι μονάδες που συγκροτούνται από το στρατηγό Ανόνια στο Βατούμι διαλύεται από τους Μπολσεβίκους. Υπάρχουν μαρτυρίες Ποντίων ανταρτών που συλλαμβάνονται στη Ρωσία και παραδίδονται στους Τούρκους. Η Τουρκό- Σοβιετικοί προσέγγιση καταλήγει στην αρνητική στάση των Μπολσεβίκων προς τα απελευθερωτικά κινήματα στην Ανατολή. Εξάλλου υπάρχουν καταγγελίες από τους Ποντίους για σύλληψη τους από τους Αμερικανούς ναυτικούς που βρίσκονται στην περιοχή και στη συνέχεια παραδίδονται στην Αμμάσεια στα Τουρκικά δικαστήρια.

    Η Κυβέρνηση της Άγκυρας για να εμποδίσει τη δράση των ανταρτών στην περιοχή αρχίζει την εκκένωση και εξορία των Ελληνικών χωριών που παρέχουν στους αντάρτες.

    Η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να στρατολογήσει όλους που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα στην περιοχή. Όπως στην των Οθωμανών στρατολογούνται όλοι οι μη-μουσουλμάνοι σε τάγματα εργασίας. Αν και ένα μέρος των Ποντίων δεν υπακούει ένα μέρος οδηγείται στα Αμελέ Ταμπουρλαρι και με τον τρόπο αυτό να αδρανοποιηθεί.

    Στη συνέχεια αρχίζει η συλλογή των όπλων στην περιοχή αρχίζοντας από τους μη-μουσουλμάνους. Προβάλλεται αντίσταση στις μονάδες που έρχονται να μαζέψουν όπλα στην περιοχή της Σαμσούντας και σε άλλες περιοχές όπως επίσης παρουσιάζεται σοβαρή αντίσταση στις περιοχές Τοκάτι, Τσαρσαμπά και στην περιοχή Νεμπιάν της Μπάφρας. Η προσπάθεια αυτή του Τουρκικού στρατού που ξεκινάει την 6 Απριλίου 1921 παρ’ όλη την ασκούμενη σοβαρή βία δεν επιτυγχάνει. Οι στρατιωτικές μονάδες ενισχυμένες με το σύνταγμα της Κερασούντας αποτυγχάνουν στις περιοχές Τσαρσαμπά και Νεμπιάν. Η Κυβέρνηση της Άγκυρας κηρύσσει την περιοχή του Πόντου ως εμπόλεμη ζώνη και αποφασίζει την εξ’ ολοκλήρου εξορία όλων των Ελλήνων του Πόντου την 21 Ιουνίου 1921. Εξάλλου οι περισσότερες υπαίθριες περιοχές έχουν ήδη εκκενωθεί και τα χωριά έχουν πυρποληθεί. Μετά από την απόφαση αυτή στις 16 Ιουνίου η Εκτελεστική Επιτροπή με το φόβο μιας Ελληνικής απόβασης στην Σαμσούντα αποφασίζει τον εκτοπισμό όλων των Ελλήνων της περιοχής από 16 μέχρι 50 ετών. Αρχίζει η σύλληψη όλων των ανδρών στις περιοχές Σαμσούντας, Μπάφρας και Αλατσάμ. Την επόμενη μέρα αναχωρεί η πρώτη ομάδα των εκτοπισμένων. Η ομάδα αυτή στην πόλη Καβάκ δέχεται πυρά, κατά τους Τούρκους από τους Έλληνες αντάρτες και κατά τους Έλληνες από τους Τούρκους φρουρούς και σκοτώνονται πολλοί.

    Παρόμοια γεγονότα συμβαίνουν κατά τις μετακινήσεις τον μήνα Ιουνίου. Τα επεισόδια προκαλούνται από τα Τουρκικά σώματα άτακτων (Τσετέδες) που επωφελούνται από τη στάση των συνοδών φρουρών των εξορισμένων. Στις επιθέσεις αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο οι άτακτες ομάδες του Τοπάλ Οσμάν και του Σακί Αλί από την Τοκάτι. Λόγω των αντιδράσεων από τα συμβάντα σε έγγραφο που στέλνει το Υπουργείο Εσωτερικών στις 25 Ιουνίου 1921 αναφέρεται ότι η μετακίνηση των Ελλήνων γίνεται για στρατιωτικούς λόγους και δεν πρόκειται για εκτόπιση και ότι δεν πρέπει να εξορίζονται τα γυναικόπαιδα και ότι πρέπει να προστατεύονται η ζωή, οι περιουσίες και η τιμή των γυναικών που θα μείνουν πίσω. Ζητείται στο έγγραφο η επιβολή αυστηρών ποινών στους κρατικούς υπαλλήλους που προβούν σε ενέργειες κατά των γυναικόπαιδων και των εξορισμένων ανδρών. Ωστόσο μαθαίνουμε από τον Υπουργό Υγείας της εποχής Ριζά Νούρ ότι στην πράξη τα πράγματα δεν ήταν καθ’ όλου έτσι. Ο Ριζά Νούρ που υπήρξε και κύριος διαπραγματευτής στη Λωζάννη αναφέρει στα απομνημονεύματα του τις συνομιλίες του με τον Τοπάλ Οσμάν. Του λέω, Αγά καθάρισε τον Πόντο καλά: «Μην αφήνεις πέτρα – πάνω σε πέτρα στα Ελληνικά χωρία του Πόντου». Με απάντησε: «Έτσι κάνω, όμως επειδή οι εκκλησίες τους και τα κτίρια τους μπορούν να χρησιμεύσουν τα φυλάω». Του είπα: «Γκρέμισε και αυτά, μάλιστα σκόρπισε τις πέτρες μακριά. Δεν ξέρεις τι γίνεται, μην πουν κάποτε ότι εδώ υπήρχε εκκλησία». Η απάντηση που έδωσε ο Τοπάλ Οσμάν ήταν «Πράγματι έτσι θα κάνω, δεν το σκέφτηκα τόσο καλά». Λέει ο Ριζά Νούρ ότι ο Τοπάλ Οσμάν είναι ένας νέος Κιόρογλου.

    Όταν η Κυβέρνηση της Άγκυρας αναγκάζεται να στείλει στρατεύματα από την περιοχή του Πόντου στο δυτικό μέτωπο, μειώνεται η ροή των εξοριών. Μετά από την αποτυχία του Ελληνικού στρατού στον Σαγγάριο αρχίζει η κυρία επιχείρηση στον Πόντο. Την περίοδο αυτή εντείνονται οι επιχειρήσεις κατά των Ελλήνων ανταρτών στα βουνά και παράλληλα οι εξορίες που συνεχίζονται με ένταση. Στις αποστολές εξοριών συμπεριλαμβάνονται και τα γυναικόπαιδα με εντολή του Νουρετίν Πασά πλέον παρόλο που στην αρχική διαταγή για εξορία δεν υπάρχει τέτοια εντολή. Για το θέμα αυτό δεν υπάρχει καμία αντίδραση των ανωτέρων του. Κατά τον Νουρετίν Πασά «οι Έλληνες (Ρωμιοί) είναι φίδια και τα δηλητήρια αυτών φιδιών είναι οι γυναίκες». Οι γυναίκες υποστηρίζουν σωματικά, ηθικά και υλικά τους άνδρες τους που έχουν συναρπαστεί με το όνειρο του Πόντου. Εξάλλου στα δικαστήρια της Αμμάσειας δικάζονται και γυναίκες που κατηγορούνται για κατασκοπεία, υπόθαλψη σε εγκλήματα και υπόκρυψη εγκληματιών.

    Στη διάρκεια των επιχειρήσεων στον Πόντο, στις συζητήσεις που γίνονται στη Βουλή της Άγκυρας, παύεται από τη θέση του διοικητή της Κεντρικής Στρατιάς ο Ναυρεντίν Πασάς λόγω παρανόμων ενεργειών και ανικανότητας στις 8 Νοεμβρίου 1921, στις 8 Φεβρουαρίου καταργείται η διοίκηση της Κεντρικής Στρατιάς και αναλαμβάνει την ευθύνη των επιχειρήσεων το Υπουργείο Εσωτερικών με την 10η ταξιαρχία. Διοικητής της ταξιαρχίας διορίζεται ο Τζεμίλ Τζαχίτ Μπέης. Οι ενισχυμένες δυνάμεις από πλευράς ανδρών και όπλων περατώνουν την υπόθεση που σέρνει χρόνια τον Φεβρουάριο του 1923.

    Στην πραγματικότητα η αρχή του τέλος στον Πόντο ξεκινάει τον Δεκέμβριο του 1920. με την ολοκληρωτική ήττα των Αρμενίων στο τέλος του 1920 οι Κεμαλιστές έρχονται σε απευθείας επικοινωνία με τους Μπολσεβίκους. Η βοήθεια που ρέει από τους Σοβιετικούς προς τους Κεμαλιστές και από την άλλη πλευρά με τις συμφωνίες που υπογράφονται μεταξύ των Σοβιετικών – Άγγλων, Σοβιετικών – Τούρκων και της Αγγλίας με τον Μπεκίρ Σαμί στις 16 Μαρτίου 1921 έχει καθοριστεί η μοίρα του Ποντιακού κινήματος. Μετά από την ημερομηνία αυτή οι Άγγλοι κηρύσσουν την ουδετερότητα τους. Με πρώτο το Ελλαδικό Κράτος όλοι εγκαταλείπουν τους Έλληνες του Πόντου στην τύχη τους. Η Αγγλία υποστηρίζει την Τουρκία ως ενδιάμεσο κράτος με την Σοβιετική Ένωση. Η «reel politik» της εποχής – ας πούμε και detant – είναι η αιτία που καθορίζει το τέλος του ποντιακού κινήματος. Τα τελευταία ανταρτικά σώματα που μένουν μετά από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης διαφεύγουν από τα παράλια του Πόντου στην Ελλάδα με πλοία ή στην Ρωσία.

    Ωστόσο ακόμα και ένα χρόνο μετά από την αποχώρηση του Ελληνικού στρατού από την Μικρά Ασία υπάρχουν αντάρτικα σώματα στα βουνά του Πόντου που πολέμου.

    Σύμφωνα με τους αριθμούς που δίνει η Κεντρική Ένωση του Πόντου στην Αθήνα ο αριθμός των θυμάτων της περιόδου 1914-1922 είναι συνολικά 303.238 άτομα.

    Απ’ αυτό τα 232.556 δολοφονήθηκαν στην διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ενώ την περίοδο του Αυγούστου 1922 μέχρι την άνοιξη του 1924 ο αριθμός των θανάτων είναι 50.000 στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα. Σ’ αυτούς τους αριθμούς δεν συμπεριλαμβάνονται τα θύματα την ανταλλαγή. Εκτιμάται ότι κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής ο αριθμός των νεκρών Ελλήνων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Τουρκία είναι περίπου 200.000.

    Ο Γ. Βαλαβάνης εκτιμά ότι ο αριθμός των θυμάτων μέχρι το 1924 είναι 353.000.

    Το Ποντιακό κίνημα συνθλίβει στο περιβάλλον «reel politik» στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δημιουργήθηκαν κάτω από τα βλέμματα των νικητριών δυνάμεων οι προϋποθέσεις για την Γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/10/2010

  9. (αν εξυπηρετεί ,θα μπορούσα να την ξαναστείλω ,Ευχαριστώ,
    Με Τιμή
    η πρόεδρος του Συλλόγου Μικρασιατών «Η ΚΥΖΙΚΟΣ» Άργους Ορεστικού.)

    Σχόλιο από Τσουμαροπούλου Μαρία | 09/11/2010

  10. κ. Τσουμαροπούλου, το κείμενό σας μας το είχε στείλει ένας κοινός φίλος, αλλά κάπου θα παράπεσε.

    Αναρτήστε το εδώ ως σχόλιο για αρχειακούς λόγους…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/11/2010

  11. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ
    «Η ΚΥΖΙΚΟΣ»
    Άργους Ορεστικού ΑΠ 70

    Θεμα «Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ « Η ΚΥΖΙΚΟΣ» ΆΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ OΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ «ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ,ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ»,ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ»

    Ο Σύλλογος Μικρασιατών «Η ΚΥΖΙΚΟΣ» Άργους Ορεστικού,καταδικάζει Απερίφραστα τη Γενοκτονία τόσο των Χριστιανικών Λαών ( Ελλήνων,Αρμενίων,Ασσυρίων),όσο και των υπολοίπων Σαράντα Εφτά (47) μικρών Εθνοτήτων καθώς και της Κουρδικής Μειονότητας ,της καθ’ημάς Ανατολής (Μ.ΑΣΙΑΣ),των αρχών του 20ου Αιώνα {1914-1924}και προτείνει: Αγαστή Συνεργασία μεταξύ όλων των σχετικών Συλλόγων.
    Παράθεση ικανών Ιστορικών στοιχείων & παράθεση ικανων Στατιστικών Στοιχείων αντίστοιχα ,ούτως ώστε να κατατεθεί μία πρόταση – ψήφισμα ΚΟΛΑΦΟΣ,που εκ των πραγμάτων θα ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙ τη νυν Τουρκία να ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ την ΑΔΙΚΗ & ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ αυτή ενέργεια…!
    Από την πλευρά μας παραθέτουμε τα κάτωθι ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ (Ιστορικά & Στατιστικά Αποδεικτικά του Όλου και Άριστα Οργανωμένου Εγκλήματος Στοιχεία)

    Σύμφωνα με τα επίσημα Ιστορικά Δεδομένα:

    Όσον Αφορά τους Έλληνες ,Περισσότερο από ένα εκατομμύριο ψυχές χάθηκαν το ’22 στο σύνολο του Μικρασιατικού χώρου (Μικρασιάτες Δυτικής Μ.Ασίας,Πόντου &Καππαδοκίας { καταγραφή Τζώρτζ Χόρτον ,Αμερικανού Προξένου στη Σμύρνη το ‘22},Οι Τριακόσιες Πενήντα Τρεις (353.000) Χιλιάδες εκ των οποίων ήταν Πόντιοι.

    Όσον Αφορά τους Αρμένιους,ο αριθμός τυς ανέρχεται στο Ενάμιση Εκατομμύριο (1.500.000).

    Όσον Αφορά τους Ασσύριους,που ήταν Χριστιανοί Καθολικοί και Γιακοβίτες,ο αριθμός τους ανέρχεται στις Εφτακόσιες Πενήντα Χιλιάδες (750.000)

    Όσον αφορά τους Έλληνες,που εξαιρέθηκαν της «Ανταλλαγής των Πληθυσμών»,ο αριθμός τους ανέρχεται στις Διακόσιες Χιλιάδες (200.000) Κωνσταντινοπολίτες,Ίμβριους & Τενέδιους)

    Όσον αφορά τους Έλληνες που εκτοπίστηκαν στην Πρώην Σοβιετική Ένωση,ο αριθμός τους ανέρχεται στις Τριακόσιες με Τετρακόσιες Σαράντα Χιλιάδες (300.000-440.000)

    (Συμπληρωματικά αναφέρουμε ότι Τριαντα Εφτά χιλιάδες Έλληνες Στρατιώτες (37.000) έπεσαν στο πεδίο της μάχης,λόγω της Προδοτικής Συμπεριφοράς των «συμμάχων» και περίπου Ένα εκατομμύριο,διακόσιες-εικοσι-μία χιλιάδες-Οχτακόσιοι –Σαρανταεννιά (1.221.849) έφθασαν στην Ελληνική Επικράτεια ,ως Πρόσφυγες το ‘’22 και ‘’23 με τη Συνθήκη της Λωζάνης για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών ,βάσει της Απογραφής του 1928)

    Όσον Αφορά όλους τους υπόλοιπους Λαούς της Περιοχής ,η Κουρδική Μειονότητα καθώς και Σαράντα Εφτά (47) μικρές Εθνότητες (Μουσουλμάνοι, Κρυπτοχριστιανοί του Πόντου αλλά και Τουρκόφωνοι Μουσουλμάνοι Ελληνική Εθνικής Συνειδήσεως),μπήκαν στο «χορό του Θανάτου»μετά τους Αρμένιους & τους Έλληνες…!

    Εν Κατακλείδι ,τονίζουμε ότι: Η Αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι ο μόνος ΔΡΟΜΟΣ για το ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ της Τουρκίας,Είμαστε ΕΝΑΝΤΙΟΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ) και Ανοιχτοί σε ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ ,όπως και ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ με ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!

    (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: « Η Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μ.Ασίας» ( Βλάσης Αγτζίδης ,διδάκτορ Σύγχρονης Ιστορίας)
    « Ελληνες στην Τουρκία ( Χρηστάκος Δόλοπας) { από το άρθρο του στο Περιοδικό «Ενδοχώρα}
    Διεθνής Ένωση Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών {Ασσυριακή Γενοκτονία}
    Εθνολόγοι Πανεπιστημίου Βόννης { Κρυπτοχριστιανοί Πόντου/ Μουσουλμάνοι / Μουσουλμάνοι Ελληνικής Εθνικής Συνειδήσεως ,Κουρδική Μειονότητα, 47 μικρές Εθνότητες της Μ.Ασίας}
    «Το Έπος της Μ.Ασίας» (1919-1922) { Εγκυκλοπαίδεια}
    « Ρωμιοσύνη» ( Ιωάννης Ρωμανίδης 1975)
    « Λαοί και Φυλαί της Μ.Ασίας» (Γ.Κ Σκαλιέρης ,1922)
    «Ο Γόρδιος Δεσμός των Εθνοτήτων» (Περικλής Ροδάκης 1990)
    «Ελευθεροτυπία» (εφημερίδα)
    T.V «ΑΡΓΩ» Θεσ/νίκης (τρεις εκπομπές(91-92)
    Στοιχεία Πληθυσμιακά του Καθηγητή της Ιστορίας Κώστα Φωτιάδη (92)
    Μελέτες για τη Γενοκτονία ( Φάνη Μαλκίδη)
    « Ελεύθερος Πόντος» (15νθήμερη Εφημερίδα)
    Εγκυκλοπαίδεια « Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού» (τόμος 4ρτος « Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»
    Τόμος 8γδοος «ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ»
    Τόμος 9νατος « Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΠΟΝΤΟΣ»
    Τόμος 10κατος « Η ΦΩΤΟΔΟΤΡΑ ΜΙΚΡΑΣΙΑ (ΙΩΝΙΑ,ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ κ.ά.)»

    Με Αγωνιστικούς χαιρετισμούς το Δ.Σ :

    Η Πρόεδρος Τσουμαροπούλου Μαρία
    Η Αντιπρόεδρος Ψωμαδάκη Έλλη
    Η Γραμματέας Μουτζίκη Στέλλα
    Ο Αναπληρωτής Γραμματέας Γιοβάνης Νικόλαος
    Ο Ταμίας Ιωάννης Κόντος

    Τα Μέλη Μουζάκης Δημήτριος
    Τατσόπουλος Μηνάς
    *************************************

    ( καθώς και Μέλη του Σώματος του Συλλόγου
    Δατσιάδου Θωμαή )

    Άργος Ορεστικό 07/05/2010

    Σχόλιο από Β. | 21/11/2010

  12. Κρύβουν την ταυτότητα των Ελληνικών μνημείων
    Agora on May 29, 2010 — Leave a Comment

    Επιστολή προς τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Τ. Ερτογάν

    «Κύριε Πρωθυπουργέ,

    Πρόσφατα συμμετέχοντας μαζί με τριάντα μέλη διαφόρων Ακαδημιών σε μια περιήγηση στη χώρα σας ξεκινήσαμε από την Κωνσταντινούπολη με πούλμαν και αφού περάσαμε στην Ασία κατευθυνθήκαμε μέσω Νίκαιας και Προύσας στα δυτικά παράλια, επισκεπτόμενοι κυρίως αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία.

    Αφού φτάσαμε μέχρι τα Δίδυμα, κατόπιν μέσω Αφροδισιάδας, Mamukale, Afion Kara Hisar, φτάσαμε στην Άγκυρα, όπου στις 23-28 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η Σύνοδος της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημιών (Union Academique Internationale).

    Κατά την περιοδεία μας είδαμε αρκετά πράγματα στη χώρα σας τα οποία είναι βέβαιο ότι αξιολογήθηκαν θετικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να αποφασίσει αν θα σας δεχθεί στους κόλπους της.

    Σημειώσαμε ωστόσο και αρκετά αρνητικά σημεία, τα οποία θα βαρύνουν ίσως την πλάστιγγα εναντίον σας.

    Ένα τέτοιο αρνητικό σημείο είναι ο πολιτιστικός ρατσισμός που ασκείται συστηματικά σε βάρος του ελληνικού πολιτισμού στη χώρα σας.

    Παντού όπου περάσαμε στις επισκέψεις μας σε αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία δεν είδαμε και δεν ακούσαμε πουθενά τη λέξη Ελλάδα, Έλληνας, ελληνικός κ.λπ.

    Στην επίσκεψή μας στο πρώτο μουσείο -εκείνο του Canak Kale- ένα μουσείο που τα 3/4 των εκθεμάτων του είναι ελληνικά πουθενά δεν αναγνωριζόταν η προέλευσή τους, αλλά αποκρυβόταν, με κουτοπόνηρο μάλιστα τρόπο.

    Όταν κάτι το ελληνικό δεν μπορούσε να αποδοθεί -εικονικά έστω- σε Φρύγες, Λυδούς, Μυσούς κ.λπ., επιστρατευόταν μια αόριστη ορολογία “ελληνιστικό – ρωμαϊκό”, “ρωμαϊκή εποχή” ή “αρχαϊκή εποχή”, “5ος αι.”, “4ος αι.” κ.ο.κ.

    Ήδη στο Canak Kale δύο συνάδελφοι ακαδημαϊκοί -ο ένας κορυφαίος αρχαιολόγος- σχολίασαν επικριτικά τη συμπεριφορά σας αυτή.

    Είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι δεν μπορείτε να αποκρύβετε την ταυτότητα των ελληνικών μνημείων επικαλούμενοι συνεχώς τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

    Είναι σήμερα σε όλους γνωστό ότι ο όρος “ρωμαϊκή αυτοκρατορία” για την Ανατολή κατάντησε να είναι μόνο χρονολογική ένδειξη.

    Μια πόλη, όπως η Αφροδισιάδα ή όποια άλλη, ήταν πόλη ελληνική και επί ρωμαιοκρατίας και τα μνημεία της έγιναν από έλληνες τεχνίτες για έλληνες πολίτες και σε ελληνικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς.

    Δεν φτάνουν οι ρωμαϊκές θέρμες ούτε η παράλειψη του φλύαρου κατά τα άλλα τούρκου ξεναγού να αναφέρει ότι ο πρώτος ναός της Αφροδίτης ήταν του 6ου π.Χ. αιώνα για να βαφτιστεί η πόλη ρωμαϊκή.

    Πρέπει, κύριε πρωθυπουργέ, να συνειδητοποιήσετε ότι ο ελληνικός πολιτισμός κατέχει σημαίνουσα θέση στην παιδεία και στις καρδιές όλης της Δύσης αλλά και παγκόσμια.

    Οι Έλληνες δημιούργησαν μεγάλο μέρος του πολιτισμού τους στο έδαφος της χώρας σας και επομένως και εσείς είσθε κληρονόμοι ενός ένδοξου πολιτισμού.

    Γι’ αυτό πρέπει να είσθε ευγνώμονες στους Έλληνες της αρχαιότητας και του μεσαίωνα που γέμισαν κυριολεκτικά τη χώρα σας με τόσο αξιόλογα μνημεία, ώστε σήμερα ο τουρισμός σας να ευημερεί και εξαιτίας της επιθυμίας εκατομμυρίων ανθρώπων να επισκεφθούν τα μνημεία αυτά.

    Όπως δε αναφέρετε με το εθνικό τους όνομα τους άλλους πολιτισμούς που δημιουργήθηκαν στη χώρα σας, έτσι πρέπει να αναφέρετε και τον ελληνικό.

    Δυστυχώς έως τώρα η μισαλλοδοξία σας δεν σας επέτρεψε να σκεφθείτε ψύχραιμα και νηφάλια και να αναλογισθείτε ότι επιβάλλεται ο σεβασμός στον πολιτισμό που δημιούργησε ο άνθρωπος πάνω στη γη, καθώς σε κάθε πολιτισμό καθαγιάζεται η δημιουργικότητα του λαού που τον διέπλασε στη μακρόχρονη ιστορία του.

    Η πολιτιστική κληρονομιά μιας χώρας, ιδιαίτερα τα μνημεία και τα λοιπά έργα τέχνης, αντιπροσωπεύει την πνευματική παρουσία και τη διανοητική εμβέλεια του λαού που τη δημιούργησε.

    Αποτελεί δε ως γνωστόν κοινό κτήμα της ανθρωπότητας.

    Σε μια εποχή που επιζητείτε επίμονα να γίνετε δεκτοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων, ο πολιτιστικός πλούτος που κληρονομήσατε πρέπει όχι μόνο να προστατεύεται αποτελεσματικά αλλά και να αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής σας έγνοιας, εκθέτοντας το κοινό αυτό αγαθό στις μεταγενέστερες γενεές με το αληθινό του όνομα.

    Με εξαιρετική τιμή
    Ν. Κονομής
    Πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών»

    http://agora-dialogue.com/?p=6661

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/12/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: