Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Στο όνομα του Κεμάλ!

Σεπτεμβριανά, 1955: Η Κωνσταντινούπολη στις φλόγες

του Στέλιου Ελληνιάδη

Οι καταστροφές που προκάλεσε ο όχλος, μέσα σε λίγες μόνο ώρες, ήταν τρομακτικές. Στόχος: Εβραίοι, Αρμένιοι και -με τη μερίδα του λέοντος- Έλληνες. 4.348 επιχειρήσεις, χίλια σπίτια, 110 ξενοδοχεία, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 αθλητικά κέντρα, 21 εργοστάσια και 73 εκκλησίες με σημαντικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, ιερά σκεύη και εικόνες μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας καταστράφηκαν εν μέρει ή ολοσχερώς. Η Πόλη έχανε οριστικά ένα μεγάλο μέρος από την σπουδαία πολιτιστική της κληρονομιά. 

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αντνάν Μεντερές, βασικός υπεύθυνος του πογκρόμ, το οποίο πραγματοποιήθηκε με τους μηχανισμούς του κόμματός του, απέδωσε την ευθύνη στους κομμουνιστές με την κατηγορία ότι οργάνωσαν τα επεισόδια κατ’ εντολήν της Κομμουνιστικής Διεθνούς για να σαμποτάρουν το ΝΑΤΟ!

Αυτό προβλεπόταν από την «Επιχείρηση Gladio» που στόχο είχε στις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, να ενοχοποιεί και να εξουδετερώνει τους κομμουνιστές. Αμέσως, συνελήφθησαν 45 γνωστοί κομμουνιστές, μεταξύ των οποίων ο Αζίζ Νεσίν και ο Κεμάλ Ταχίρ, και φυλακίστηκαν για μερικούς μήνες. Εν τωμεταξύ, χιλιάδες άλλοι που συνελήφθησαν, βάνδαλοι και πλιατσικολόγοι, κρατήθηκαν μόνο για λίγες μέρες, ενώ οι πρωταίτιοι αθωώθηκαν στα δικαστήρια.

Τελικά, λίγα χρόνια αργότερα, ο πέλεκυς έπεσε βαρύς στον Μεντερές, τον υπουργό Εξωτερικών Ζορλού και τον πρόεδρο Τζελάλ Μπαγιάρ. Καταδικάστηκαν σε θάνατο από στρατιωτικό δικαστήριο και οι δύο πρώτοι απαγχονίστηκαν το 1961. Ο Μεντερές για να ενισχύσει την κοινωνική του βάση είχε κάνει μεγάλα βήματα οπισθοδρόμησης, επιτρέποντας την ανοικοδόμηση πολλών τζαμιών και την επαναλειτουργία θρησκευτικών σχολών που είχαν απαγορευτεί από τον Κεμάλ. Στη δίκη παρουσιάστηκαν πολλά στοιχεία για το ρόλο των τριών, αλλά όχι των μυστικών υπηρεσιών, στα Σεπτεμβριανά.

Η σιωπή της Ελλάδας

 

Ο ξεριζωμός των Ρωμιών αντιμετωπίστηκε ως ένα ζήτημα ήσσοντος σημασίας.

Στη αρχή της δεκαετίας του ’50, η ελληνική κυβέρνηση και ο στρατός είχαν τεθεί κάτω από την απόλυτη κηδεμονία των Αμερικανών. Πρωθυπουργοί και υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών ορίζονταν ή εγκρίνονταν από τις ΗΠΑ μέσω της πρεσβείας στην Αθήνα. Η φτωχή Ελλάδα είχε στείλει στρατιώτες στην άπω ανατολή να πολεμήσουν εναντίον Κορεατών και Κινέζων για τα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η νέα τάξη των πλουσίων είχε ευεργετηθεί με τα δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ και τα φορτηγά πλοία που δόθηκαν στους εφοπλιστές, και δεν ήθελε αντιπαραθέσεις.

Η Αριστερά, σακατεμένη από τον Εμφύλιο, προσπαθούσε να ανασυγκροτήσει το ηθικό και τις δυνάμεις της, διασκορπισμένη σε φυλακές και ξερονήσια, στην Πολωνία και το Ουζμπεκιστάν.

Διανοούμενοι και καλλιτέχνες δεν συγκινήθηκαν από το δράμα του ελληνισμού της Πόλης. Είναι εκπληκτικό ότι η πρώτη ταινία που πραγματεύεται τους διωγμούς είναι η Πολίτικη Κουζίνα του Κωνσταντινουπολίτη Τάσου Μπουλμέτη, 40 χρόνια αργότερα! Στο τόσο ευαίσθητο ελληνικό τραγούδι, ξεχωρίζει μόνο η περίφημη Κωνσταντινούπολη του Κώστα Βίρβου, που τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Οι μελέτες μετριούνται στα δάχτυλα, οι αναφορές στον Τύπο ελάχιστες και η ελληνική κοινωνία προσπέρασε το γεγονός αδιάφορα.

Σ’ αυτό συνέβαλε και ο πειθαρχημένος τρόπος με τον οποίο οι Ρωμιοί της Πόλης εντάχθηκαν στην ελληνική κοινωνία. Δεν διεκδίκησαν, δεν έκαναν φασαρία και πάλεψαν μόνοι τους ξέροντας ότι ο δρόμος επιστροφής στην πατρίδα ήταν κλειστός.

Στον Τύπο, όπως επισημαίνει και η Αριάνα Φερεντίνου, ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Πόλης δεν παρουσιάστηκε ως σημαντικό ιστορικό γεγονός, μέχρι σήμερα. Και για την κοινή γνώμη, ο αφελληνισμός της Πόλης δεν αποτέλεσε άλλο έναν κρίκο στην αλυσίδα των μεγάλων τραγωδιών που έχουν καταγραφεί στη συλλογική μνήμη, όπως η Άλωση της Πόλης και η Μικρασιατική Καταστροφή.

Ίσως, έπαιξε ρόλο στην υποβάθμιση του πογκρόμ, ο ηρωικός αγώνας των Κυπρίων εναντίον της βρετανικής κατοχής που συνέβαινε ταυτόχρονα και οι θυσίες των αγωνιστών είχαν εξάψει και μονοπωλήσει τον εντόπιο πατριωτισμό.

Εξάλλου, ούτε η κυπριακή ηγεσία ούτε η ελληνική ήθελαν να συνδεθεί το πογκρόμ με τον αγώνα των Κυπρίων για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση. Έτσι, πέρασε στα ψιλά αυτή η «παράπλευρη απώλεια» του απελευθερωτικού αγώνα.

Πώς φτάσαμε στα Σεπτεμβριανά;

Η ελληνική παρουσία στην Κωνσταντινούπολη είναι συναρπαστική και συνάμα αξιοπερίεργη. Για να μην πάμε πολύ πίσω, στην αρχή του 20ου αιώνα, η περίοδος είναι εξαιρετικά ανώμαλη για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εσωτερικά οξύνεται η σύγκρουση ανάμεσα στους Νεότουρκους και τον Σουλτάνο και εξωτερικά διαλύεται έχοντας ανοιχτά μέτωπα σε όλο της τον περίγυρο. Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Ρώσοι, Βαλκάνιοι, Αρμένιοι, από κοντά Αμερικανοί, και βεβαίως Έλληνες, διεκδικούν τμήματα που θεωρούν ότι τους ανήκουν ή αποτελούν ιμπεριαλιστική λεία.

Ακόμα και σ’ αυτές τις συνθήκες, ο πολυεθνικός χαρακτήρας της αυτοκρατορίας εξακολουθεί να αποτελεί ένα δίχτυ προστασίας για τις εθνικές μειονότητες. Ούτε οι ήττες των Οθωμανών στους Βαλκανικούς Πολέμους δεν επηρεάζουν το στάτους, τη ζωή και την ασφάλεια των ελληνικών κοινοτήτων στην Πόλη, τη Σμύρνη και την Καππαδοκία. Ο Πόντος πρέπει να ειδωθεί ξεχωριστά.
Αυτή η πολιτική συνεχίζεται στην Κωνσταντινούπολη, και υπό το νέο καθεστώς. Εγγύηση δεν είναι μόνο η συνθήκη της Λωζάννης, που εύκολα παραβιάστηκε στις δεκαετίες ’50 και’60, αλλά ο Κεμάλ που υπολογίζει στη συμβολή των μειονοτήτων στον εκσυγχρονισμό της Τουρκίας. Ο Κεμάλ απορρίπτει οτιδήποτε συνδέεται με τον οθωμανισμό, ακόμα και τα τραγούδια. Η βεβιασμένη προσπάθεια δημιουργίας τουρκικής εθνικής συνείδησης και δυτικότροπου κράτους συναντάει προβλήματα και εσωτερικές αντιστάσεις. Είναι πολύ δύσκολη η έξοδος από την καθυστέρηση και η δημιουργία τουρκικής άρχουσας τάξης, μορφωτικά και οικονομικά εύρωστης, σε συνθήκες σχεδόν καθολικού αναλφαβητισμού, έλλειψης υποδομών, ανύπαρκτης διοίκησης κ.λπ. Αρχικά, και πολλοί Ρωμιοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι την αποφασιστικότητα του Κεμάλ να δημιουργήσει ένα αμιγώς κοσμικό κράτος που η εκκλησία, ισλαμική ή χριστιανική, θα περιορίζεται σε θρησκευτικά καθήκοντα, χωρίς άλλες εξουσίες. Πάντως, σε γενικές γραμμές, η ελληνική μειονότητα διατηρεί το ρόλο της στους σημαντικούς τομείς της εκπαίδευσης, της κουλτούρας και του εμπορίου, μαζί με Αρμενίους και Εβραίους. Το 1927, οι Έλληνες της Πόλης ανέρχονται περίπου σε 120 χιλιάδες άτομα, με δεκάδες σχολεία, εκκλησίες, κοινωφελή ιδρύματα κ.λπ. Η συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, το 1930, υπογράφεται σε εξαιρετικά θερμό κλίμα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμα και τη συγκρότηση ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας. Ανοίγονται νέες προοπτικές όχι μόνο για τους Έλληνες με τουρκική υπηκοότητα, αλλά και για τους Έλληνες με ελληνική υπηκοότητα. Ο παππούς μου, ο Κώστας, Χιώτης με ελληνική υπηκοότητα, ζούσε στην Πόλη με «διαμονητήριον», που φυλάσσεται στο οικογενειακό μας αρχείο.
Τα σύννεφα εμφανίζονται μετά τον πρόωρο θάνατο του Κεμάλ, το 1938. Ο παγκόσμιος Πόλεμος, με την Τουρκία ουσιαστικά ουδέτερη χάρη σε εύστοχους χειρισμούς, προκαλεί μεγάλη οικονομική κρίση την οποία διαχειρίζονται πολιτικοί που είχαν έρθει σε ρήξη με τον Κεμάλ, με επικεφαλής τον Ισμέτ Ινονού.

Ο φόρος περιουσίας, το 1942, που αποσκοπεί αφενός στην εξασφάλιση πόρων για το κράτος και αφετέρου στη μεταφορά οικονομικής και κοινωνικής ισχύος από τις μειονότητες στους Τούρκους, στην ολιγόμηνη εφαρμογή του, προκαλεί ένα ισχυρό πλήγμα, με κατασχέσεις περιουσιών και εξορίες, στον ελληνισμό.

Με τη λήξη του πολέμου και την υπαγωγή Ελλάδας και Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο, με κοινό εχθρό πλέον τη Σοβιετική Ένωση, η νέα περίοδος αναδημιουργίας των Ρωμιών, χαρακτηρίζεται «χρυσή εποχή» (1947-1955). Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αναβαθμίζονται, το Πατριαρχείο ενισχύεται (και σαν αντίβαρο στο Πατριαρχείο Μόσχας), ο νέος πατριάρχης Αθηναγόρας φτάνει στην Πόλη με το αεροπλάνο του προέδρου Τρούμαν, επιστρέφονται περιουσίες στις ελληνικές κοινότητες, δύο Έλληνες βουλευτές εκπροσωπούν τη μειονότητα, για πρώτη φορά Τούρκος πρωθυπουργός πηγαίνει στο Φανάρι και καταργούνται οι βίζες.
Ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης, ο Παπαϊωάννου και άλλοι καλλιτέχνες, ηθοποιοί και μουσικοί, ψυχαγωγούν Έλληνες και Τούρκους στα ελληνικά κοσμικά κέντρα. Ένα κλίμα ευφορίας επικρατούσε στην Πόλη στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50.

Τι άλλαξε και όλα γκρεμίστηκαν;

Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για τα Σεπτεμβριανά. Η πιο εκλαϊκευμένη θεωρεί ότι όλα είναι αποτέλεσμα του εγγενούς μίσους των Τούρκων για τους Έλληνες. Ότι κάθε ενέργεια των Τούρκων αποσκοπεί στην καταστροφή της Ελλάδας. Αυτή η άποψη είναι διαδεδομένη και επηρεάζει συμπεριφορές και πολιτικές από την άκρα Δεξιά (χοντροκομμένα) ώς την άκρα Αριστερά (εκλεπτυσμένα).

Η δεύτερη θεωρεί ότι η βασική αιτία για τα Σεπτεμβριανά, είναι το κυπριακό. Υποστηρίχτηκε εξ αρχής από τον τότε γενικό πρόξενο της Ελλάδας στην Πόλη Βύρωνα Θεοδωρόπουλο με αναφορά του στο υπουργείο Εξωτερικών.

Ο πριν από λίγα χρόνια γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη Αλέξης Αλεξανδρής, γέννημα-θρέμα Κωνσταντινουπολίτης, στην εμπεριστατωμένη μελέτη του, επισημαίνει ότι τα προβλήματα της ελληνικής μειονότητας ανέκυπταν κάθε φορά που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνούσαν σοβαρή κρίση.

Στην Τουρκία, τα τελευταία χρόνια, μια γενιά τολμηρών αναθεωρητών της επίσημης ιστορίας, όπως η Ντιλέκ Γκιουβέν, υποστηρίζει -με πολλά καινούρια ανέκδοτα στοιχεία από ξένα και τουρκικά αρχεία- ότι, χωρίς να αγνοείται το κυπριακό και ο βρετανικός παράγοντας, τα Σεπτεμβριανά είναι «προϊόν» του «εκτουρκισμού».

Αναμφίβολα, το νέο καθοριστικό για τις εξελίξεις στοιχείο που υπεισέρχεται στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’50, είναι η ανάπτυξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κυπρίων και η αντίδραση των Άγγλων που καταφέρνουν να μετατρέψουν την αντίθεση Κυπρίων-Άγγλων σε αντίθεση Ελλάδας-Τουρκίας, χρησιμοποιώντας την ελληνική μειονότητα στην Πόλη για να οδηγήσουν σε ρήξη τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι η εποχή του Ψυχρού Πολέμου και η Κύπρος είναι χρήσιμη στους Βρετανούς που προσπαθούν να διασώσουν κάποιες αποικίες. Ακόμα και απλοί Πολίτες έλεγαν πάντοτε ότι πίσω από τα Σεπτεμβριανά είναι οι Εγγλέζοι. Μερικές φορές, το βίωμα είναι σημαντικότερο από τις αναλύσεις των ειδικών.

Κι αυτό αποδεικνύεται από πληθώρα στοιχείων. Κατ’ αρχήν, οι Τούρκοι δεν είχαν δείξει κανένα ενδιαφέρον για την τύχη της Κύπρου μέχρι τη στιγμή που παρακινούνται εκβιαστικά από τους Βρετανούς. Έτσι, πιέζεται η Ελλάδα να μην υποστηρίξει τους Κύπριους αδελφούς και να μην φέρει το θέμα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Η προβοκάτσια στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης που αποτελεί το έναυσμα για το πογκρόμ, οργανώνεται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια των εργασιών της συνδιάσκεψης του Λονδίνου, ανάμεσα σε Αγγλία, Ελλάδα και Τουρκία. Με την επακόλουθη διακοπή των διαπραγματεύσεων, η Βρετανία μπλοκάρει, στις 23 Σεπτεμβρίου, τη συζήτηση της κυπριακής αυτοδιάθεσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Μετά το πογκρόμ, σύμφωνα με τον Β. Θεοδωρόπουλο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ John Foster Dulles, στέλνει τηλεγράφημα σε Αθήνα και Άγκυρα, συστήνοντας και επιβάλλοντας ψυχραιμία!

Ο τότε πρωθυπουργός Anthony Eden, στα απομνημονεύματά του, εξηγεί ότι στόχος της Βρετανίας ήταν να μην παρουσιαστεί το κυπριακό σαν πρόβλημα που δημιουργεί η βρετανική αποικιοκρατία, αλλά σαν ελληνοτουρκική διένεξη. Μία λαϊκή εξέγερση εναντίον των Ρωμιών της Πόλης ήταν ο καλύτερος τρόπος για να προκληθεί μια οξεία κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Για να υλοποιηθεί το σχέδιο, ενεργοποιούνται οργανώσεις εθνικιστών και επιστρατεύονται λούμπεν στοιχεία. Ο πληθυσμός της Πόλης είχε αυξηθεί κατά 60% σε μια δεκαετία, κυρίως από φτωχούς αγρότες που κατοικούσαν σε παραγκογειτονιές. Και για να εξασφαλιστεί μεγάλη συμμετοχή, μετακινήθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από την επαρχία, με τρένα, λεωφορεία και πλεούμενα. Σ’ αυτό το κομμάτι του πληθυσμού, περνούσε εύκολα η προπαγάνδα ότι «οι ξένοι τρώνε το ψωμί μας», ειδικά σε περίοδο οικονομικής ύφεσης. «Η εχθρότητα ήταν κοινωνική και όχι πολιτική», είχε γράψει τότε, ο δημοσιογράφος Χουσεΐν Τζαχίτ Γιαλτσίν.

Ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός της Πόλης δεν είχε βρεθεί σε τόσο δυσμενή θέση. Οι απελάσεις των Ρωμιών με ελληνική υπηκοότητα, δέκα χρόνια αργότερα, αποτέλεσαν το δεύτερο μαζικό και οργανωμένο κύμα διώξεων, εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης στην οποία είχαν περιέλθει οι δύο χώρες με τις ενδοκοινοτικές αγριότητες του ’63-’64 στην Κύπρο. Η ΕΟΚΑ Β΄, προς μεγάλη ικανοποίηση των Βρετανών, είχε τσιμπήσει το δόλωμα και πολεμούσε πια εναντίον των Τούρκων μειονοτικών, αλλά και του Μακαρίου και των Κυπρίων κομμουνιστών. Η κατάσταση γινόταν ακόμα πιο εκρηκτική από την παρουσία ελληνικού και τουρκικού στρατού στο νησί που είχε συμφωνηθεί από τον Καραμανλή, το 1959, στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, που όριζαν τις τρεις χώρες (Βρετανία, Τουρκία, Ελλάδα) ως εγγυήτριες. Έκτοτε, η στρατιωτική παρουσία των Βρετανών στο νησί ήταν σχεδόν αδύνατο, πρακτικά και νομικά, να αμφισβητηθεί. Μέχρι που ήρθε η χούντα των Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη για να θάψει το κυπριακό ακόμα πιο βαθιά και να ολοκληρώσει την έξοδο των Ρωμιών από την Πόλη.

 Δεν θα μπορέσω ποτέ να το ξεχάσω

Ήμουν 14 ετών. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το ξεχάσω. Ακόμα θυμάμαι τι είδα στο Μπέγιογλου το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Η σκηνή ήταν σοκαριστική. Ο μεγάλος δρόμος έμοιαζε με εμπόλεμη ζώνη, με τις βιτρίνες των μαγαζιών και στις δύο πλευρές σπασμένες και όλα τα προϊόντα πεταμένα στο δρόμο. Στοίβες από ρούχα, βιβλία, τετράδια, πολυελαίους και πολλά άλλα πράγματα. Άνθρωποι έπαιρναν ό,τι έβρισκαν. Έμοιαζε με την ημέρα της κρίσεως. Αυτό που παρατήρησα αμέσως ήταν ότι υπήρχαν και κάποια μαγαζιά απείραχτα. Αυτά που είχαν αναρτημένη την τουρκική σημαία δεν είχαν υποστεί καταστροφές. Τα καταστραμμένα είχαν επιγραφές με ελληνικά ονόματα. Αν και έχει περάσει μισός αιώνας, ακόμα ανατριχιάζω όταν το θυμάμαι. Φεύγοντας, οι Έλληνες πήραν μαζί τους μια σημαντική κουλτούρα, ένα χρώμα και ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Μας άφησαν μόνους στην Ιστανμπούλ να ζήσουμε τις άχρωμες ζωές μας. Μετά, μας κατέκλυσε η θλίψη, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά.

Mehmet Ali Birand, 7 Σεπτεμβρίου 2005

Στόχος μία ομοιογενής τουρκική πολιτεία

Ήταν μία κρατική επιχείρηση σχεδιασμένη να μεταφέρει κεφάλαια από τους επιχειρηματίες των μειονοτήτων στους μουσουλμάνους Τούρκους και να εξαναγκάσει τις μη τουρκικές κοινότητες να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους για να καθαρίσει ο δρόμος για μία ομοιογενή τουρκική πολιτεία. Το γεγονός προκλήθηκε από το αίτημα της Ελλάδας στον ΟΗΕ να αναγνωριστεί η αυτοδιάθεση της Κύπρου. Οι Έλληνες εγκατέλειψαν τα πατροπαράδοτα σπίτια και τη χώρα τους μαζικά, αφήνοντας την Τουρκία χωρίς τον πολιτισμικό πλούτο, την οικονομική επιχειρηματικότητα και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο η ανοχή θα ανθούσε μέσα από τις πολιτισμικές ανταλλαγές. Η δημόσια εικόνα των μειονοτήτων, που αντιμετωπίζονταν σαν «πέμπτη φάλαγγα» πάντα έτοιμη για προδοσία, δηλητηρίασε την πολιτική ζωή της χώρας. Ο απλός πολίτης οδηγήθηκε να πιστεύει ότι υπήρχαν παντού εχθροί, γι’ αυτό έπρεπε να είναι διαρκώς σε επιφυλακή έναντι των «υπονομευτών». Ατυχώς, ο «άλλος» ήταν πάντα κάποιος από μας. Έτσι, το «έθνος-κράτος» που τόσο εξαίρεται στην επίσημη ρητορία δεν βρήκε ποτέ μία στιγμή ηρεμίας, επειδή το έθνος μονίμως πολεμούσε εναντίον του εαυτού του.
Ergil Dogu, 17 Σεπτεμβρίου 2008

Από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε:

-Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά…

-Μεϊχανέδες, μαντίλες και ο Τσόμσκι

-Τάσος Κωστόπουλος: χαφιεδίζοντας τους Πόντιους στη “Sabah”

-Οι δικοί μας Τούρκοι

-O μαύρος Σεπτέμβρης του ’55

-Ελληναράδες ψευτοπατριώτες και Οικουμενικό Πατριαρχείο

Ημερίδα της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών για τα Σεπτεμβριανά του 1955

 

Advertisements

12/09/2010 - Posted by | -προσφυγιά, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Δρόμος εφημερίδα, -Ιδεολογικά, -Κύπρος, -Μνήμες, -Περί έθνους, -Πολιτική, -Mειονότητες στην Τουρκία, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, Κωσταντινούπολη

12 Σχόλια »

  1. Ζω για να δω την Τουρκία να βαδίζει πέρα από τη Σκύλλα του κεμαλισμού και τη Χάρυβδη του ισλαμισμού…

    Σχόλιο από Πλάνητας | 13/09/2010

  2. Πορεία μνήμης και αφιερώματα στον τουρκικό Τύπο για τα Σεπτεμβριανά

    Πενήντα πέντε χρόνια έχουν περάσει από το Σεπτέμβρη του 1955 όταν τουρκικός όχλος υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Η αφορμή δόθηκε από μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη που αργότερα αποδείχτηκε ότι υπήρξε σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση.

    Πορεία μνήμης…

    Πορεία μνήμης για την 55η επέτειο των «Σεπτεμβριανών» οργάνωσε χθες στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης το Ίδρυμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η πορεία ακολούθησε την ίδια διαδρομή με εκείνη που είχαν διανύσει πριν 55 χρόνια τα μέλη του εξαγριωμένου όχλου των Τούρκων για να καταλήξουν στο Πέρα. Αφετηρία ήταν η πλατεία Ταξίμ και κεντρικό σύνθημα, αυτή τη φορά, «Ποτέ Ξανά».

    Οι συμμετέχοντες διέσχισαν την παλιά οδό του Πέρα -σήμερα Ιστικλάλ – όπου στις 6 προς 7 Σεπτεμβρίου καταγράφηκαν οι βανδαλισμοί σε βάρος των ρωμαίικων περιουσιών, κρατώντας πλακάτ και πανό «5.317 καταστήματα καταστράφηκαν», «400 γυναίκες βιάστηκαν», «4.214 σπίτια καταστράφηκαν».

    «Δεν είναι η πρώτη φορά που η οργάνωσή μας αναλαμβάνει κάτι τέτοιο. Από το 1996, οπότε αρχίσαμε επίσημα τη δράση μας, προσπαθούμε να ενημερώνουμε τον κόσμο για ό,τι συνέβη τότε» δήλωσε η εκπρόσωπος του Ιδρύματος, Αϊσέ Γκιουναϊσού.

    Τα ‘Σεπτεμβριανά’ στον τουρκικό τύπο…

    Στα γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου του 1955 αναφέρεται με μακροσκελή αφιερώματα και ο τουρκικός τύπος.

    «Τα γεγονότα της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου ήταν κατόρθωμα του κράτους της Εργκενεκόν» σχολιάζει η εφημερίδα, αλλά δεν αποκλείει την εμπλοκή των Βρετανών «που ήθελαν να προκαλέσουν αναστάτωση».

    «Πρόκειται για μια μελανή μέρα, κατά την οποία έγιναν επιθέσεις και καταστροφές εναντίον των μειονοτήτων και πρώτα εναντίον των Ρωμιών», δημοσιεύει η «Taraf» και παραθέτει το χρονικό των γεγονότων, που οδήγησαν στο πογκρόμ.

    «Η ιστορία ξεκίνησε την 6η Σεπτεμβρίου του 1955, όταν ο κρατικός ραδιοσταθμός μετέδωσε ότι εξερράγη βόμβα στο σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησε δεύτερο παράρτημα της εφημερίδας EKSPRES στην Κωνσταντινούπολη, που διατύπωνε τον ίδιο ισχυρισμό ως «είδηση» στην πρώτη σελίδα. Ενώ η ίδια η εφημερίδα είχε κυκλοφορία 20 – 30.000 φύλλων, το παράρτημα που εξέδωσε τυπώθηκε σε 290.000 φύλλα» σημειώνει η εφημερίδα.

    «Μετά την έκδοση του παραρτήματος πλήθη κατευθυνόμενα από τον Σύνδεσμο ‘Η Κύπρος είναι Τουρκική’ με ρόπαλα και παρόμοια αντικείμενα συναντήθηκαν στην πλατεία του Ταξίμ και άρχισαν να προχωρούν στη Λεωφόρο Ανεξαρτησίας. Τα σπίτια των Ρωμιών είχαν σημαδευτεί από πριν με κόκκινους σταυρούς. Οι οικίες τα καταστήματα και όλοι οι χώροι, που έφεραν ταμπέλες με ξένες ονομασίες, λεηλατήθηκαν. Οι ενέργειες αυτές έγιναν ταυτόχρονα σε 52 συνοικίες της Κωνσταντινούπολης, στη Σμύρνη και τα Πριγκηπονήσια και πολλοί ήταν οι ιστορικοί χώροι που μετατράπηκαν σε ερείπια. Η λεωφόρος του Πέρα είχε γεμίσει από εμπορεύματα των καταστημάτων, που λεηλατήθηκαν. Στα νεκροταφεία βεβηλώθηκαν οι τάφοι των Ρωμιών».

    Όπως αναφέρει η «Taraf», ο τότε βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος, Αλέξανδρος Χατζόπουλος, του οποίου το σπίτι είχε λεηλατηθεί, κατέθεσε ότι εκείνο το βράδυ με σκάφη έφθασαν στην Πρίγκηπο περίπου 300 άτομα, τα οποία στη συνέχεια κατέστρεψαν κάτω από τα βλέμματα της Αστυνομίας τα σπίτια των Ελλήνων.

    «Οι στρατιωτικές μονάδες και η Αστυνομία δεν επενέβησαν. Την πρώτη ημέρα δεν έγινε καμία ανακοίνωση από την κυβέρνηση και ενώ τη νύχτα κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος, το πρωί η απόφαση άρθηκε και επαναλήφθηκαν τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας. Ο στρατός, ο οποίος απλώς παρακολουθούσε τα γεγονότα, τελικά παρενέβη στο τέλος της δεύτερης ημέρας. Όταν στις 7 Σεπτεμβρίου κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος, τότε ήρθε στο φως και η εικόνα των όσων έγιναν».

    «Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τη νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, μετά από δημοσιεύματα τουρκικών που υποστήριζαν ότι έγινε βομβιστική επίθεση στο σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη είχαν σαν αποτέλεσμα να καταστραφούν 4.214 σπίτια, 1.004 χώροι εργασίας μεταξύ των οποίων και 21 εργοστάσια, 73 εκκλησίες, μια συναγωγή, δύο μοναστήρια, 26 μειονοτικά σχολεία, πέντε αθλητικοί σύλλογοι και δύο νεκροταφεία. Στη Σμύρνη σημειώθηκαν επιθέσεις σε 14 σπίτια, έξι καταστήματα, στο ελληνικό Προξενείο, στην Καθολική Εκκλησία και στο Βρετανικό Πολιτιστικό Κέντρο» αναφέρει η εφημερίδα Cumhuriyet.

    «Ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου, 40 χρόνια αργότερα, δήλωσε ότι αυτή η τραγωδία σημειώθηκε εν γνώση του τότε Δημοκρατικού Κόμματος και της Ειδικής Πολεμικής Διεύθυνσης» καταλήγει το δημοσίευμα.

    http://tvxs.gr/node/65389

    Σχόλιο από Σ | 31/10/2010

  3. Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών
    (Οι.Ομ.Κω)
    ΨΗΦΙΣΜΑ
    (30 Οκτωβρίου 2010)
    Για τους Βανδαλισμους στο Ελληνικό Κοιμητήριο στην Παναγία της Ίμβρου

    Το Δ.Σ. της Οι.Ομ.Κω έχοντας ενημερωθεί για τους εκτεταμένους βανδαλισμούς σε τάφους στο Ελληνικό Κοιμητήριο της Ίμβρου εκφράζει με τον πλέον έντονο τρόπο τον αποτροπιασμό και καταδίκη του. Επιθέσεις κατά των Νεκροταφείων αποτελούν βαρύτατες πράξεις βίας κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθόσον συναντώνται σε περιπτώσεις βάναυσων αντιμειονοτικών πράξεων αφού κίνητρο των βανδάλων είναι η βαρύτατη προσβολή και ταπείνωση της Κοινότητας από την οποία προέρχονται οι νεκροί.

    Θα πρέπει η Τουρκική Κυβέρνηση άμεσα να ενεργήσει στα πλαίσια του Νόμου προβαίνοντας στις απαιτούμενες ενέργειες εύρεσης των υπαιτίων και την παραδειγματική τους τιμωρία.
    Είμαστε υποχρεωμένοι να θυμίσουμε ότι παρόμοιοι βανδαλισμοί συνέβησαν στις 2 Σεπτεμβρίου 2009 στο Ελληνικό Κοιμητήριο του Βαλουκλή και δυστυχώς η σοβαρότητα του γεγονότος είχε αγνοηθεί τόσο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά και τις Κυβερνήσεις που έχουν δεσμευτεί με την συνθήκη της Λωζάννης να προστατεύσουν τα δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητας της Τουρκίας με πρώτες την Κυβέρνηση της Τουρκίας και της Ελλάδος.
    Η ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ, ως ο Ομοσπονδιακός Φορέας των εκπατρισμένων Κωνσταντινουπολιτών σε όλη την γη, έχει επισημάνει στο παρελθόν προς την Τουρκική Κυβέρνηση και τους Διεθνείς Οργανισμούς την αναγκαιότητα λήψης μέτρων για την εξάλειψη των πράξεων φυλετικού
    μίσους στη Τουρκία.

    Καλούμε την Τουρκική κυβέρνηση να εξαλείψει τους μηχανισμούς παραγωγής και άσκησης βίας που στρέφονται κατά των μειονοτικών δικαιωμάτων, όπως αυτά περιγράφονται στη Συνθήκη της Λωζάννης, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και άλλες συναφείς διεθνείς συνθήκες.

    Το Δ.Σ. της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 01/11/2010

  4. 2010 OSCE REVIEW CONFERENCE
    30 Σεπτεμβρίου – 8 Οκτωβρίου 2010, Βαρσοβία

    Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου
    Working Session 7: Tolerance and Non-Discrimination I
    National Minorities

    Η Ελληνική Μειονότητα στην Τουρκία

    Εισαγωγικές παρατηρήσεις:

    Ευχαριστούμε τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και την παρούσα Προεδρία της για την ευκαιρία που μας παρέχει να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας και να προσδιορίσουμε τις δράσεις, οι οποίες πρέπει να αναληφθούν εκ μέρους της Τουρκίας, συμμετέχουσας στον ΟΑΣΕ χώρας, αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θρησκευτικές ελευθερίες της ελληνικής μειονότητας σε αυτή την χώρα.

    Εκπροσωπώ τον Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών, μια μη κυβερνητική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1928, και αντιπροσωπεύει την εκπατρισθείσα ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης.

    Επομένως, η παρέμβασή μου θα επικεντρωθεί στις πιό πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα της μειονότητας και τις θρησκευτικές ελευθερίες στην Τουρκία, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά μέσω της προοπτικής της ελληνικής μειονότητας.
    Θα περιλαμβάνει τόσο τον προσδιορισμό ανεπαρκειών όσο και την υποβολή προτάσεων.

    Γενική παρατήρηση:

    Οποιαδήποτε προσπάθεια που κάνει η Τουρκία ώστε να ανταποκριθεί στα πρότυπα και να εκπληρώσει τα κριτήρια της ΕΕ σε αυτά τα ζητήματα είναι ένα βήμα πιό κοντά στην πραγματοποίηση των στόχων της. Πράγματι, είναι ένα βήμα πιό κοντά να εμπνεύσει η Τουρκία – εκεί όπου δεν υπάρχουν – και να ενισχύσει – εκεί όπου υπάρχουν – συμπεριφορές μη-διακρίσεων• ισότητα ενώπιον του νόμου για όλους τους ανθρώπους και τους θεσμούς• ελευθερία λατρείας για τις μη-μουσουλμανικές θρησκευτικές κοινότητες• προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.

    Θετικές εξελίξεις:

    Υπήρξαν κάποιες θετικές, πρόσφατες εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα, άξιες να αναφερθούν.

    • Η έγκριση της συνταγματικής αναθεώρησης στο δημοψήφισμα στην Τουρκία, στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, θεωρείται ως ένα βήμα προς την ορθή κατεύθυνση, καθώς αυτές οι μεταρρυθμίσεις αφορούν σε αρκετές μακροχρόνιες προτεραιότητες των προσπαθειών της Τουρκίας προς την κατεύθυνση της πλήρους συμμόρφωσης με τα κριτήρια εισδοχής στην Ε.Ε. Αν και οι συνταγματικές αναθεωρήσεις αποτελούν ως επί το πλείστον βελτίωση, δεν είναι αρκετές ώστε να μετασχηματίσουν την Τουρκία σε μια πλήρως λειτουργική δημοκρατική κοινωνία, καθώς

    δεν γίνεται μνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως και εκείνων των μειονοτήτων.
    Στα πλαίσια της Συνταγματικής Αναθεώρησης, η ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, με δικαιοδοσία επί θεμάτων διακρίσεων, συνιστά σημαντική εξέλιξη, επίσης απαραίτητη σε ό,τι αφορά στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε. Η αποτελεσματική λειτουργία της Αρχής θα είναι ως προς αυτό καθοριστική.

    • Καλωσορίζουμε την αποδοχή εκ μέρους της τουρκικής κυβέρνησης της αίτησης του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου να τελέσει θεία λειτουργία την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου, στην ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά, η οποία παρέμενε κλειστή επί 88 έτη. Πράγματι, το γεγονός αυτό αποτελεί μια χειρονομία καλής θελήσεως για τις θρησκευτικές ελευθερίες των μη’μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία.

    • Επίσης, καλωσορίζουμε την έκδοση από το τουρκικό κράτος μιας πρόσφατης εγκυκλίου, η οποία αναθεωρεί το καθεστώς (δικαιοδοσίες) του υποδιευθυντή ως προς εκείνο του διευθυντή, ο ποίος ανήκει στη μειονότητα.

    • Η τουρκική κυβέρνηση έχει αρχίσει, από το τέλος του 2009, έναν διάλογο με μη-μουσουλμανικές κοινότητες. Αν και αποτελεί ένα ενθαρρυντικό βήμα προς στη σωστή κατεύθυνση, αυτός ο διάλογος δεν έχει αποφέρει οποιαδήποτε απτά, μετρήσιμα αποτελέσματα.

    • Μια άλλη θετική εξέλιξη ήταν η έκδοση, στις 13 Μαΐου 2010, μιας εγκυκλίου, που υπεγράφη από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, και αφορά στην κατάσταση των μη-μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία. Αυτή πρόκειται να προστεθεί σε έναν μακρύ κατάλογο παρόμοιων εγκυκλίων που έχουν εκδοθεί στο παρελθόν προκειμένου να εξεταστούν, με ελάχιστη ή καμία επιτυχία, οι συνεχιζόμενες αδικίες εις βάρος των μη-μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία. Η εγκύκλιος θα κριθεί σε εύθετο χρόνο από την άποψη των αποτελεσμάτων και του αντίκτυπου που μπορεί να έχει ή όχι. Εντούτοις, αποτελεί μια εξέλιξη άξια αναφοράς, για το απλό γεγονός ότι τυπικά αναγνωρίζει ότι οι τουρκικές αρχές είναι απρόθυμες να εφαρμόσουν την ισχύουσα νομοθεσία υπέρ των μη-μουσουλμανικών κοινοτήτων, με αναγωγή σε συμπεριφορές και πρακτικές που δείχνουν σαφώς ότι ο σεβασμός των θρησκευτικών, ανθρώπινων δικαιωμάτων της μειονότητας δεν επικρατεί ακόμη στη χώρα.

    Παραμένοντα ελλείμματα αναφορικά με την ελληνική μειονότητα και τα Ιδρύματα της, και συγκεκριμένα me τα δικαιώματά της επί των περιουσιών και της κληρονομίας αυτών,
    στην Τουρκία – και προτάσεις:

    Η ελληνική μειονότητα στην Τουρκία -πάλαι ποτέ ευημερούσα, σήμερα δυστυχώς φθίνουσα, τόσον από δημογραφική όσο και από οικονομική άποψη- βρίσκεται αντιμέτωπη με συνεχιζόμενες δυσκολίες και προκλήσεις ως αποτέλεσμα του διαφορετικού εθνικού και θρησκευτικού υποβάθρου της.

    • Τα περιουσιακά δικαιώματα των Ιδρυμάτων της ελληνικής μειονότητας εξακολουθούν να παραβιάζονται σοβαρά. Ειδικότερα, τα Ιδρύματα της ελληνικής μειονότητας έχουν πληγεί από τις μαζικές δημεύσεις των περιουσιακών στοιχείων τους. Όταν ψηφίσθηκε, ο Νόμος 5737/2008 που αναφέρεται στα Ευαγή Ιδρύματα – τα καλούμενα Βακούφια – χαιρετίστηκε ως βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Εντούτοις, έγινε σύντομα εμφανές ότι αυτός ο νόμος δεν αντιμετωπίζει όλα τα ζητήματα σχετικά με τα μη-μουσουλμανικά Ιδρύματα και την ακίνητη περιουσία τους.
    Ομοίως, δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα των κατειλημμένων μη-μουσουλμανικών Ιδρυμάτων, τα οπία διαχειρίζονται από την Τουρκική Γενική Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων, όπως και των περιουσιακών στοιχείων τους. Συνεπώς, υφίσταται επείγουσα ανάγκη για περαιτέρω τροποποιήσεις του Νόμου 5737. Το προσωρινό άρθρο 7 επιβάλλεται να τροποποιηθεί έτσι ώστε να επιτραπεί η άμεση επιστροφή όλων των δημευθεισών περιουσιών στους δικαιούχους και δοθεί αποζημίωση για τις περιουσίες εκείνες που περιήλθαν στην κυριότητα τρίτων.

    • Ένας διοικητικός ή δικαστικός μηχανισμός πρέπει να καθιερωθεί έτσι ώστε να επανεξετάσει την αξιολόγηση των αιτήσεων που έχουν υποβληθεί στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων υπό το προσωρινό άρθρο 7 και να ακυρώσει αυθαίρετες απορρίψεις και απαιτήσεις με τις οποίες καλούνται οι αιτούντες να υποβάλουν περαιτέρω αποδεικτικά στοιχεία. Εδώ, πρέπει να τονισθεί ότι, τον Μάρτιο 2010, μόνον 96 αιτήσεις επιστροφής περιουσιών από ένα σύνολο 1410 έγιναν αρχικώς δεκτές.

    • Η εκδοθείσα από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων (ΓΔΒ) εγκύκλιος, αναφερόμενη στο προσωρινό άρθρο 7, πρέπει άμεσα να καταργηθεί.

    • Η κυβέρνηση πρέπει να παρακολουθεί στενά τους γραφειοκρατικούς οργανισμούς, όπως είναι η
    ΓΔΒ και τα κτηματολογικά γραφεία έτσι ώστε να διασφαλίσει ότι αυτοί τηρούν τις οδηγίες της πρωθυπουργικής σχετικής εγκυκλίου της 13ης Μαΐου 2010. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο πρέπει να εκδώσει μια συμπληρωματική εγκύκλιο που ειδικώς να καλεί τη ΓΔΒ και τα κτηματολογικά γραφεία να μη απαιτούν από τα ιδρύματα να υποβάλουν αποδεικτικά στοιχεία που δεν διαθέτουν ή δεν δύνανται να αποκτήσουν.

    • Όλες οι προαναφερθείσες ενέργειες θα επιτρέψουν, μεταξύ άλλων:
    – Να τεθεί τέρμα στην κατάτμηση των μειονοτικών Ιδρυμάτων ως αποτέλεσμα του ισχύοντος
    βακουφικού συστήματος• η ενοποίηση των διάφορων μειονοτικών Ιδρυμάτων είναι βασική
    για την επιβίωση τους και την αποδοτική όπως και οικονομικώς συμφέρουσα λειτουργία τους.

    – Να επιστραφούν τα (24) κατειλημμένα ελληνο-ορθόδοξα Ιδρύματα στο νόμιμο ιδιοκτήτη τους,

    – Να λυθεί το ζήτημα της ακίνητης περιουσίας που κατελήφθη και μεταβιβάστηκε σε τρίτους. προβλέποντας την παροχή αναλόγων αποζημιώσεων.

    – Να αναγνωρισθεί η ισονομία των μειονοτικών Ιδρυμάτων και όλων των άλλων Ιδρυμάτων, τερματίζοντας κατά συνέπεια τις μεροληπτικές πρακτικές εναντίον τους.

    – Να επιλυθεί το ζήτημα των μειονοτικών κοιμητηρίων και να αναγνωρισθεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους από τις μειονοτικές κοινότητες (όπως σαφώς δηλώνεται στο άρθρο 42 της Συνθήκης της Λωζάνης).

    • Η Τουρκία πρέπει επίσης να εξασφαλίσει ότι οι Έλληνες πολίτες δύνανται να απολαμβάνουν πλήρως των δικαιωμάτων τους από την κληρονομηθείσα πατρογονική ιδιοκτησία. Η Τουρκία πρέπει να προσαρμοστεί στις σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και να εφαρμόσει τη νομοθεσία περί ληξιαρχικών πράξεων.

    • Στο εκπαιδευτικό πεδίο, χαιρετίζουμε την έκδοση από το Τουρκικό κράτος μιας πρόσφατης εγκυκλίου που αναθεωρεί το καθεστώς του Υποδιευθυντή στα μειονοτικά σχολεία σε σχέση με αυτό του Διευθυντή που είναι μέλος της μειονότητας. Θα παρακολουθήσουμε την εφαρμογή αυτής της εγκυκλίου.

    • Στο ίδιο πεδίο, ζητάμε από την Τουρκία να απαλείψει όλες τις αναφορές των σχολικών διδακτικών βιβλίων, οι οποίες στρέφονται κατά της μειονότητας, δεδομένου ότι αυτές χαλκεύουν την ιστορική πραγματικότητα, ενθαρρύνουν τη μεροληπτική συμπεριφορά κατά των μελών της μειονότητας και υποκινούν ενέργειες μίσους.

    • Στην Τουρκία, τα μέλη της ελληνικής μειονότητας δεν διορίζονται στην διοίκηση, στο αστυνομικό σώμα, στο στρατό και στο δικαστικό σώμα. Λαμβάνοντας υπ΄ όψη τη σχετική παράγραφο 19.8 της Απόφασης 1704 (2010) της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης (PACE) του Συμβουλίου της Ευρώπης, ζητούμε όπως η Τουρκική Κυβέρνηση θέσει τέρμα σε αυτή την αδικία και τις διακρίσεις, και μεταξύ άλλων να ορίσει μια ποσόστωση για θέσεις διορισμού των μελών της μειονότητας στις δημόσιες υπηρεσίες.

    • Ζητούμε από την Τουρκία να λάβει σοβαρά υπ’ όψη τις συστάσεις διεθνών Διασκέψεων που αναφέρονται στα ανθρώπινα δικαιώματα και να ενεργήσει βάσει αυτών. Για παράδειγμα, το Μάρτιο του 2009, η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων (Committee on the Elimination of Racial Discrimination) , αν και χαιρετίζει την εκτενή νομοθετική μεταρρύθμιση εκ μέρους της Τουρκίας, παρατήρησε ότι πολλά θέματα υπολείπονται του επιθυμητού επιπέδου για την προστασία και την προώθηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

    • Η Τουρκία δεν πρέπει να φεισθεί καμιάς προσπάθειας στον προσδιορισμό εκείνων των ανεπαρκειών και την ανάλογη αναθεώρηση τόσο της σχετικής νομοθεσίας όσο και της εφαρμογής της, με σκοπό την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων σε όλα τα πεδία και την ευαισθητοποίηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα εν γένει.

    • Πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία είναι συμβαλλόμενο μέρος στα Σύμφωνα International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) του ΟΗΕ, Covenant on Economic, Social & Cultural Rights (ICESCR) του ΟΗΕ και στη Συνθήκη International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination (ICERD). Εντούτοις, οι επιφυλάξεις και οι δηλώσεις της Τουρκίας – σχετικά με τα δικαιώματα των μειονοτήτων, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την δυνατότητα εφαρμογής στην χώρα κ.λπ. – στην επικύρωση αυτών των Συμφώνων και της Συνθήκης, αποτελούν αιτίες για ανησυχία.

    • Γενικότερα, η Τουρκία πρέπει να αναλάβει όλες τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες και να λάβει συγκεκριμένα μέτρα ώστε να διευκολύνει την επιστροφή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που έχουν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα μετά από συστηματικές διώξεις και παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους.

    Η κατάσταση των μη-μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Τουρκία και οι προκλήσεις που αυτές αντιμετωπίζουν:

    • H διατύπωση της Επιτροπής της ΕΕ, όπως περιλαμβάνεται στην Έκθεση Προόδου του 2009 (Progress Report) σχετικά με την Τουρκία, αναφέρει: «Non-Muslim communities (in Turkey) – as organized structures of religious groups – still face problems due to lack of of legal personality». Στο ίδιο θέμα, δηλ. στο ζήτημα νομικού προσώπου, και επιπλέον, η πιο πρόσφατη Κοινή Θέση της ΕΕ, μετά από τη 48η Συνεδρίαση του Συμβουλίου Σύνδεσης ΕΕ-Τουρκίας (που πραγματοποιήθηκε το Μάιο 2010 στις Βρυξελλών) ήταν επίσης σαφής: «Turkey needs to ensure that they (i.e. non-Muslim communities) can acquire legal personality, exercise their property rights and train their clergy… The EU calls on the Turkish authorities to make more strenuous efforts to prevent discrimination, intolerance and religiously motivated acts of violence. In light of the above, the EU invites Turkey to take also into account the opinion of the Venice Commission of the Council of Europe delivered on March 15, 2010”.

    • Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ψήφισμα του στις 10 Φεβρουαρίου 2010, υπογραμμίζει “freedom of religion as a universal fundamental value and calls on Turkey to safeguard it for all;”. Στο ίδιο ψήφισμα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο “underlines in particular the need for all religious communities to be granted legal personality”.

    • Το θέμα νομικού προσώπου των μη-μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Τουρκία καλύπτεται εκτενώς σύμφωνα με τη γνώμη της Επιτροπής Venice Commission of the Council of Europe. Στα συμπεράσματά της, η Επιτροπή αναφέρεται στο άρθρο 9, από κοινού με το άρθρο 11, της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως επιτραπεί η δυνατότητα στις θρησκευτικές κοινότητες να αποκτήσουν νομικό πρόσωπο. Η άποψη σαφώς δηλώνει ότι «the Venice Commission can see no justification … for not granting such rights to the non-Muslim religious communities” and “encourages the Turkish authorities to….introduce legislation making it possible for all non-Muslim religious communities as such to acquire legal personality”.

    • Μια άλλη πιό πρόσφατη βασικής σημασίας εξέλιξη είναι η ετυμηγορία που εκδόθηκε στις 15 Ιουνίου 2010 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ECtHR), για την υπόθεση του Ορφανοτροφείου της Πριγκήπου. Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί υπέρ της επιστροφής του Ορφανοτροφείου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως νόμιμο ιδιοκτήτη του. Αυτή είναι μια σημαντικότατη απόφαση του ECtHR που δημιουργεί σαφές προηγούμενο.

    • Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ετών, έχει αναφερθεί αριθμός επιθέσεων (δυσφημιστικές ενέργειες και βανδαλισμοί) εναντίον χώρων λατρείας στην Τουρκία. Περιστατικά βεβήλωσης έχουν επίσης συμβεί εναντίον μη-μουσουλμανικών Ιδρυμάτων ή κοινοτικών κοιμητηρίων.

    • Τέλος, η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής Χάλκης εκκρεμεί. Η εν λόγω Σχολή, η οποία παραμένει κλειστή από το 1971, αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της θρησκευτικής ιστορίας και παράδοσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και μια εκκλησιαστική Σχολή. Παρά τις διαβεβαιώσεις ως προς την επαναλειτουργία της, οι Tουρκικές Αρχές πρέπει να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση.

    Καταληκτική δήλωση:

    Αυτή ήταν μια ενδεικτική επισκόπηση μερικών εκ των προκλήσεων που η ελληνική μειονότητα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν στην Τουρκία. Κατ’ ουδένα τρόπο υπήρξε εξονυχιστική. Αυτό θα απαιτούσε μια λεπτομερή ανάλυση του ιστορικού και θρησκευτικού υποβάθρου των εν λόγω θεμάτων.

    Ως καταληκτική παρατήρηση, θα επιθυμούσα να υπογραμμίσω ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκείνων της μειονότητας, όπως και των θρησκευτικών ελευθεριών είναι ευθύνη κάθε κράτους. Δεν είναι θέμα το οποίο αντιμετωπίζεται μόνο με εγκυκλίους και δηλώσεις καλών προθέσεων. Απαιτείται αποφασιστική θέληση, εποικοδομητικός διάλογος και συνέχιση της προσπάθειας. Ο σεβασμός αυτών των δικαιωμάτων είναι πρωτίστως επωφελής για την Τουρκία καθώς θα ενισχύσει τις κοινωνικές, εθνικές και θρησκευτικές δομές, και θα διασφαλίσει τον πλουραλισμό και την διαφορετικότητα στη χώρα.

    Εν τέλει, κάθε εξέλιξη κρίνεται εκ του πραγματικού και μετρήσιμου αποτελέσματος που επιφέρει.

    Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας._

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/12/2010

  5. Περί ΑΟΖ, Υφαλοκρηπίδος και λοιπών «Δημιουργικών Ασαφειών»

    [Ι. Θ. Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας-Γεωπολιτικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2-01-2011]

    Είναι σαφές ότι επί των ημερών μας αναπτύσσεται ένας διάλογος σχετικώς με τα θέματα Υφαλοκρηπίδος και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της χώρας . Και μάλιστα υπό το φως της πρόσφατης Συμφωνίας Καθορισμού Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, η οποία μάλιστα προκάλεσε και την εντόνως εκφρασθείσα «δυσφορίαν» της Αγκύρας. Εγράφησαν δε εξαιρετικά κείμενα από ειδικούς και διπλωμάτες εις τον καθημερινόν Τύπον των Αθηνών σχετικώς με αυτά. Επειδή όμως ορισμένα εξ αυτών δημιουργούν (ίσως εσφαλμένως και ίσως αποκλειστικώς εις τον γράφοντα), την εντύπωσιν ότι εμφυλοχωρούν κάποιες «δημιουργικές ασάφειες» εις το νομικόν πλαίσιον της Συμβάσεως για το Δίκαιον της Θαλάσσης του Montego Bay του 1982, οι οποίες να αναγκάζουν, πιθανώς την Ελλάδα, σε υποχωρήσεις από τα, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, θεωρούμενα κυριαρχικά της δικαιώματα, ας εστιάσουμε σε ορισμένα στοιχεία αυτού του νομικού πλαισίου και ας προσπαθήσομε να τα αναλύσομε. Θα εκκινήσουμε εκ της παραδοχής ότι η Ελλάς δεν είναι «αναθεωρητική χώρα» και ρυθμίζει την εξωτερικήν της πολιτική βάσει των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου. Εάν η Ελλάς παύσει να βασίζεται εις αυτούς και επιλέξει τον ολισθηρόν κατήφορον των «πολιτικών» καλουμένων λύσεων με την Τουρκία, τότε δύο τινά δύνανται να συμβούν: είτε η Ελλάς να αποδεχθεί τελικώς τον κανόνα της ισχύος και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικώς ενδεχόμενο κίνδυνο θερμών προκλήσεων από την Άγκυρα εις το Αιγαίο και την Ν/Α Μεσόγειο είτε να απωλέσει, ακόμη και άνευ αυτών των προκλήσεων, εθνικήν κυριαρχία εις το Ανατολικόν Αιγαίο, την Θράκη και την Ν/Α Μεσόγειο (Καστελλόριζο).

    Α. Υφαλοκρηπίδα και Μέση Γραμμή

    Αναφορικώς με την υφαλοκρηπίδα οι διατυπώσεις είναι απολύτως σαφείς και ενισχύονται μάλιστα από τη Συνθήκη του Montego Bay του 1982. Με τη σύμβαση αυτή , επιλύθηκε ένα από τα πλέον ακανθώδη προβλήματα του Δικαίου της Θάλασσας: επήλθε συμφωνία για το πλάτος των Χωρικών Υδάτων (Χωρικής Θαλάσσης), η οποία ηδύνατο πλέον να εγγίζει το εύρος των 12 ναυτικών μιλίων (ν.μ). Ο κανόνας αυτός μάλιστα, λόγω της ευρυτάτου εφαρμογής του, έχει αποκτήσει πλέον εθιμικήν ισχύ. Για την οριοθέτηση των επικαλυπτωμένων δε, Χωρικών Υδάτων (χωρικών Θαλασσών) υιοθετήθη η αρχή της Μέσης Γραμμής με ελάχιστες μόνον εξαιρέσεις (άρθρο 15). Η περίπτωση αυτή δύναται να καλύψει απολύτως την περίπτωση Ελλάδος-Τουρκίας. Αναφορικώς τώρα με τα κυριαρχικά δικαιώματα που ασκεί το παράκτιον κράτος το οποίο διαθέτει την συγκεκριμένην υφαλοκρηπίδα, αυτά έχουν την έννοια των «κυριαρχικών δικαιωμάτων» δηλαδή το ότι ουδέν άλλο κράτος δύναται να τα διεκδικήσει, έστω και αν το παράκτιο αυτό κράτος δεν ασκεί τα εν λόγω δικαιώματα εις την πράξη. Επίσης, να τονισθεί ότι τα δικαιώματα αυτά, συμφώνως προς την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης εις την Υπόθεση της Υφαλοκρηπίδος της Βορείου Θαλάσσης , υφίστανται υπέρ του παρακτίου Κράτους ipso juro et ab initio (αυτοδικαίως και εξυπαρχής) χωρίς το Κράτος αυτό να χρειάζεται να προβεί εις ουδεμία νομικήν ενέργεια .

    Β. Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και Μέση Γραμμή

    Επίσης, η Υφαλοκρηπίδα, συμφώνως προς την Σύμβαση του 1982, διαθέτει ως ελάχιστον εύρος, την έκτασιν του βυθού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) δηλαδή μέχρι 200 ν.μ. Δύναται όμως να υπερβεί και το όριον αυτό, όταν το Υφαλοπλαίσιον του παρακτίου κράτους εκτείνεται πέραν από τα 200 ν.μ., οπότε η Υφαλοκρηπίδα εξικνείται μέχρι και το τέλος του Υφαλοπλαισίου ή τα 350 ν.μ. ή ακόμα να εκτείνεται στα 100 ν.μ πέραν από την ισοβαθή καμπύλην των 2.500 μέτρων .

    Γ. Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, Μέση Γραμμή και Ευθιδικία

    1) Τώρα, ας εξετάσομε και ένα σημείον, το οποίο κατά τινες, μπορεί να δημιουργήσει ασάφειες οι οποίες θα απαιτούσαν μάλλον «πολιτικού τύπου προσεγγίσεις» και όχι -κατά βάσιν- νομικού. Πρόκειται, δια το άρθρον 74, εις το οποίο η νέα Σύμβασις (1982) προβλέπει σύναψη Συμφωνίας «συμφώνως προς το διεθνές Δίκαιον, όπως αυτό καθορίζεται στο άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου, προς τον σκοπόν καταλήξεως εις δικαίαν (επιεική) λύση». Η «δημιουργική ασάφεια» λοιπόν, την οποίαν φαίνεται να επικαλούνται ορισμένοι αναλυταί, προκύπτει ακριβώς εδώ. Εις το πλαίσο αυτό όμως, εμπεριέχεται και η μέθοδος χαράξεως της Μέσης Γραμμής-Μέσης Αποστάσεως, η οποία ήδη έχει αποτελέσει απολύτως πρόσφατο νομικόν προηγούμενο εις τις περιπτώσεις χαράξεως ΑΟΖ μεταξύ ι) Κύπρου και των γειτονικών της παρακτίων χωρών. Δηλαδή, στις 12 Δεκεμβρίου 1988, η Κύπρος επεκύρωσε την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θαλάσσης. Τον Φεβρουάριο του 2003 και τον Ιανουάριο του 2007, η Κύπρος υπέγραψε συμφωνία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Λίβανο, αντιστοίχως. Η συμφωνία βασίζεται στη διεθνώς αποδεκτή αρχή της μέσης γραμμής και τους όρους της Συμβάσεως του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θαλάσσης. Τον Δεκέμβριο του 2010 ακολούθησε η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Παράλληλα, η Κύπρος εγκαινίασε στις 16 Φεβρουαρίου 2007 τον πρώτο γύρο υποβολής αιτήσεων αδειών ερεύνης και αδειών εκμεταλλεύσεως υδρογονανθράκων, ο οποίος έληξε στις 16 Ιουλίου 2007. Αριθμός εταιρειών επέδειξε ενδιαφέρον και δόθηκαν σε αυτές σχετικές πληροφορίες .
    Η Τουρκία, δια τις δύο εκ των περιπτώσεων αυτών δεν αντέδρασε ούτε λεκτικώς! Αντέδρασε μόνον-και αποκλειστικώς-λεκτικώς, δια την περίπτωσιν Κύπρου-Ισραήλ. Και βεβαίως η αντίδρασίς της κατέπεσε εις το απόλυτο και αβυσαλέον… διπλωματικόν κενόν! Συνεπώς, όταν η -κατά το ήμισυ- υπό τουρκικήν κατοχήν Κύπρος, με κατοχικά τουρκικά στρατεύματα της τάξεως των 40.000 ανδρών εις τα εδάφη του Βορείου τμήματός της, δύναται να εφαρμόσει την Μέσην Γραμμήν δια την χάραξιν της ΑΟΖ, την οποίαν προηγουμένως, μονομερώς είχεν ορίσει ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος, συνεπάγεται ασφαλώς ότι και η ισχυρά (;) αλλά και υπερήφανος (;) Ελλάς θα δύναται το τοιούτον πολλαπλασίως! Ή μήπως αυταπατώμαι;
    1.1.) Εξετάζοντες ακόμη και την αρχήν της ευθιδικία/equity, η οποία εμπεριέχει και την αρχήν «των ειδικών περιπτώσεων» τις οποίες ασαφώς και αβασίμως από νομικής πλευράς, επικαλείται η Τουρκία, πρέπει να λάβουμε υπόψιν όλα τα ανωτέρω τα οποία και αποτελούν σαφώς ελληνική πολιτικήν επιλογή διαπραγματευτικής στρατηγικής, με βάση πάντοτε το πρόταγμα του raison d’État. Και πάντως, και η περίπτωση της «δικαίας λύσεως/ευθιδικίας» οφείλει, κατά νόμον, να είναι απόρροια του Διεθνούς Δικαίου και σύμφωνη ως προς αυτό .
    Και δια την πλήρη διασαφήνιση του ζητήματος πρέπει να σημειωθούν τα εξής : ι) συμφώνως προς την Σύμβαση του 1982 (άρθρο 121) οι Νήσοι διαθέτουν πλήρη δικαιώματα Υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ. Εξαιρούνται μόνον οι βραχονησίδες οι οποίες «δεν δύνανται να κατοικηθούν» (προσοχή, δεν ομιλεί ο νόμος περί «μη κατοικουμένων», αλλά περί «μη δυναμένων να κατοικηθούν»!) «ή δεν έχουν ιδική των οικονομική ζωή, και οι οποίες δικαιούνται να έχουν μόνον χωρική θάλασσα και συνορεύουσα ζώνη». Κοντολογίς, οι βραχονησίδες αυτές δικαιούνται να έχουν μέχρι 12 ν.μ εύρος Χωρικής Θαλάσσης και ακόμη άλλα 12 ν.μ Συνορεύουσας Ζώνης! Να σημειωθεί εδώ, ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ανάλογα δικαιώματα καν εις το Καστελόριζο! Δεν αναγνωρίζει λοιπόν η γείτων, «φίλη» και «σύμμαχος», δικαίωμα Χωρικών Υδάτων και φυσικά ούτε Συνορεύουσας Ζώνης στις βραχονησίδες αλλά ούτε καν εις τις Νήσους του παρακτίου Κράτους το οποίον και τις διαθέτει, και δεν δέχεται να ακολουθήσει τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας το οποίο, όμως, όπως απαιτεί η οιαδήποτε λύσις, ακόμη και ευθιδικίας, οφείλει να συντελείται με σαφή τήρηση των υπ’ αυτό προβλεπομένων κανόνων! Τί να συζητήσομε λοιπόν επ’ αυτού και βάσει ποίας «ευθιδικίας», πέραν των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου με την Τουρκία; Αυτό πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψιν εις ο οιοσδήποτε αναλυτής εις οιανδήποτε ανάλυσίν του. Διπλωμάτης, ακαδημαϊκός ή απλώς σκεπτόμενος πολίτης .

    Δ. Περίκλειστη ή Ημιπερίκλειστη Θάλασσα και τουρκικές διεκδικήσεις

    3) Υπάρχει ένα ακόμη σημείον το οποίον πρέπει να εκθέσουμε για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις, οι οποίες δύνανται να οδηγήσουν σε παρερμηνείες συνεπαγώμενες ολεθρίους χειρισμούς αναφορικώς με τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος στο Ανατολικό Αιγαίο. Πρόκειται για τα άρθρα 122 και 123 της Συνθήκης του 1982, τα οποία προτείνουν κάποιες εξαιρέσεις από τις παραδεδεγμένες και κοινώς αποδεκτές λύσεις του Δικαίου της Θαλάσσης αφορώσες τις περιπτώσεις των λεγομένων «κλειστών ή ημικλείστων Θαλασσών». Πρέπει να τονίσουμε ότι η ρύθμισις αυτή έχει χαρακτήρα συστάσεως και όχι δεσμευτικό, και προβλέπει απλώς συνεργασία στους τομείς της ι) εξερευνήσεως, διατηρήσεως και εκμεταλλεύσεως των «ζώντων φυσικών πόρων» (δηλαδή:αλιεία), των Θαλασσών αυτών όπως και εις τους τομείς ιι) της θαλασσίας επιστημονικής ερεύνης και της προστασίας του Θαλασσίου περιβάλλοντος (Περιβαλλοντική προστασία). Συνεπώς, τα οποιαδήποτε επιχειρήματα της Τουρκίας περί της Ημικλείστου Θαλάσσης του Αιγαίου δεν δύνανται, ακόμη και εάν εγίνοντο, παρ’ ελπίδα, αποδεκτά από την Αθήνα, να επεκταθούν σε τομείς συνεκμεταλλεύσεως υποθαλασσίου πλούτου (υδρογονανθράκων), ούτε βέβαια εκχωρήσεως εθνικής κυριαρχίας στους τομείς της Υφαλοκρηπίδος, διότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται κατ’ ουδένα τρόπο από την Σύμβαση του 1982! Πρέπει όμως να σημειώσουμε ακόμη μία ανακόλουθη στάση της Τουρκίας η οποία αποδεικνύει την γνωστή εις τους Τούρκους μέθοδος των «καλών και συμφερόντων» και μάλιστα δια της μεθόδου «των δύο μέτρων και δύο σταθμών»: ι) Η Τουρκία ούτε υπέγραψε αλλά και ούτε επικύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θαλάσσης. Ωστόσο, υιοθέτησε, περί το τέλος του 1986, ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και ήρθε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη… μέθοδο της μέσης γραμμής (!). ιι) Αργότερα η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα και ήρθε σε αναλόγου μορφής και περιεχομένου συμφωνία με αυτήν την οποίαν είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Έτσι, ενώ η Τουρκία έχει προχωρήσει, σε συνεργασία με παρευξείνια κράτη στην οριοθέτηση της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα – μιας «περίκλειστης ή ημίπερίκλειστης θαλάσσης», όπως ισχυρίζεται ότι είναι και η Μεσόγειος – αρνείται να πράξει το ίδιο και εις την… Μεσόγειο, έχοντας όμως η ίδια δημιουργήσει προηγούμενο εις την Μαύρη Θάλασσα. Αυτά αποτελούν ισχυρά όπλα στα χέρια της ελληνικής Διπλωματίας, αρκεί να της δοθεί η εντολή να τα χρησιμοποιήσει…

    Ε. Τουρκία και οι Ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις ως προς την υπογραφή της Νέας Συνθήκης για το Δίκαιο της Θαλάσσης

    Αναφορικώς τώρα με τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Τουρκίας ως προς την εφαρμογή της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θαλάσσης του 1982, πρει να υπογραμμίσουμε ότι: ι) η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας έχει κυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ( 10 Δεκεμβρίου 1998 )και κατ΄ επέκταση αποτελεί μέρος του κοινοτικού κεκτημένου. Όλες οι υπό ένταξη χώρες – περιλαμβανομένης της Τουρκίας – οφείλουν κατά το χρόνο της ένταξής τους να εφαρμόσουν το κοινοτικό κεκτημένο. ιι) το Συμβούλιο της ΕΕ στις 2 Ιουνίου 2005 κατέστησε σαφές ότι «Η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί μικτή συμφωνία, δηλαδή έχει συναφθεί και από την Κοινότητα και από τα κράτη μέλη. Δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 6 της πράξεως της αφορούσης τους όρους προσχωρήσεως των νέων κρατών μελών, τα κράτη αυτά δεσμεύονται να προσχωρήσουν στις συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν συνάψει τα παλιά κράτη μέλη και, μαζί με αυτά, η Κοινότητα» ιιι) στις 2 Απριλίου 2007 ο Όλι Ρεν δήλωσε σαφώς ότι «Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης αποτελεί όντως κοινοτικό κεκτημένο, το οποίο η Τουρκία αναμένεται να υιοθετήσει και να εφαρμόσει μετά την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Επιτροπή θα συνεχίσει να ελέγχει την εφαρμογή του κεκτημένου στην Τουρκία» ιιιι) αναλόγου περιεχομένου ήταν επίσης η απάντηση του κ. Ρεν σε ερώτηση του Κυπρίου Ευρωβουλευτή κ. Ι. Κασουλίδη αναφορικώς με τις παραβιάσεις της ΑΟΖ της Κύπρου από τουρκικό σκάφος. Συγκεκριμένα, ο κ. Ρεν στην απάντησή του την 5η Μαρτίου 2009 προβαίνει σε ιδιαίτερη μνεία των συμπερασμάτων της 8ης Δεκεμβρίου 2008, όπου αναφέρεται ότι «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποθαρρύνει τυχόν απειλές, προστριβές, ή πράξεις οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τις σχέσεις καλής γειτνίασης και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών» .

    Στ. Η ελληνο-τουρκική Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997

    Η Συμφωνία της Μαδρίτης του Ιουλίου του 1997, επί Κυβερνήσεως Κ. Σημίτη, είναι ακόμη ένα σημείο το οποίο η Αθήνα οφείλει να συνεκτιμήσει και να χειρισθεί αναλόγως στην κρίσιμη συγκυρία των ελληνο-τουρκικών συνομιλιών αλλά και για το θέμα της χαράξεως της ελληνικής ΑΟΖ. Στη συμφωνία αναφέρεται ότι: «Και οι δύο χώρες θα αναλάβουν προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις, που θα βασίζονται μεταξύ άλλων και σε:
    […]
    ΙV ) Σεβασμό στα νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.
    V ) Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας, ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση
    […]
    Οι δύο αυτές παράγραφοι είναι οι επίμαχες και εκείνες οι οποίες χρησιμοποιούνται ή/και υπονοούνται από την ισλαμική κυβέρνηση της Άγκυρας ως βάση νομιμοποιήσεως των διεκδικήσεών της εις το Ανατολικό Αιγαίο και βεβαίως εις το Καστελόριζο. Ένα λαμπρό δείγμα αυτής της τουρκικής αναλύσεως, μας έδωσε, ήδη από τον Ιούνιο του 2007 Τούρκος Πρόεδρος κ. Γκιούλ, όταν εις το περιθώριο της Συνόδου του ΟΣΕΠ δήλωσε στην εφημερίδα Καθημερινή ότι: «Η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν νομικά και ζωτικά συμφέροντα και ανησυχίες στο Αιγαίο με μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους. Εχουν δεσμευθεί με τη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 να σέβονται τις αρχές αυτές και να διευθετούν τις μεταξύ τους διενέξεις με ειρηνικά μέσα και με αμοιβαία συναίνεση».
    Ακόμα όμως και αυτό το επιχείρημα της ισλαμικής Κυβερνήσεως της Άγκυρας δεν είναι επαρκές για να «γκριζάρει» το Αιγαίο και τη Ν/Α Μεσόγειο. Και αυτό διότι: ι) η Τετάρτη Παράγραφος ομιλεί περί «νομίμων ζωτικών συμφερόντων και ενδιαφερόντων» των δύο χωρών. Δηλαδή συμφερόντων και ενδιαφερόντων των οποίων η διεκδίκηση ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο και στην περίπτωση αυτή, από το Διεθνές Δίκαιον της Θαλάσσης του 1982! και ιι) η Πέμπτη Παράγραφος έχει ήδη πολλαπλώς καταρρακωθεί και εξευτελισθεί πλήρως από την τουρκική συμπεριφορά των διαρκών παραβιάσεων και υπερπτήσεων στο Αιγαίο, όπως και από μόνην την ύπαρξη του casus belli! Συνεπώς, η καταγγελία από ελληνικής πλευράς της Συμφωνίας αυτής είναι και εύκολη και επιβεβλημένη, ακριβώς λόγω των δύο ανωτέρω στοιχείων.
    Και πάντως, ακριβώς λόγω της προκλητικής -και κάθε άλλο παρά ειρηνικής- συμπεριφοράς της Τουρκίας στο Αιγαίο η Συμφωνία αυτή έπρεπε ως ελάχιστο διπλωματικό μέτρο ή έστω διπλωματική ποινή, να καταγγελθεί από ελληνικής πλευράς στο σύνολό της. Επίσης η ύπαρξη και μόνη του εισέτι ισχύοντος casus belli ακυρώνει πλήρως το ουσιαστικό περιεχόμενο των Παραγράφων Ι, ΙΙ και ΙΙΙ οι οποίες προβλέπουν αντιστοίχως: ι) Αμοιβαία δέσμευση για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη συνεχή ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας, ιι) Σεβασμό της κυριαρχίας της κάθε χώρας και ιιι) Σεβασμό των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών αλλά-και κυρίως-το γράμμα και το πνεύμα της Παραγράφου VI η οποία (τί ειρωνία…) προβλέπει «δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, στη βάση αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας». Ερωτώ λοιπόν, εάν το casus belli δεν αποτελεί «απειλή χρήσεως βίας» τότε τί αποτελεί; Ειρηνικό μέσο;
    Για όλους λοιπόν τους ανωτέρω λόγους, από όποια πλευρά και αν ειδωθεί η Συμφωνία αυτή, παρά τις καλές προθέσεις της χώρας μας, δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει έστω και ως κείμενο… Οφείλει η Ελλάδα να δείξει ότι δεν ανέχεται επιτέλους την κοροϊδία και τον ευτελισμό και να δώσει ένα μήνυμα σοβαρότητος και εις το υπόλοιπο διεθνές της περιβάλλον…
    Αυτή η κίνηση είναι αυστηρώς διπλωματική, καθόλου πολεμοκαπηλική, αλλά επαρκώς σαφής για τα κέντρα εκείνα που ενδιαφέρονται για την ειλικρίνεια των συμμάχων τους στην περιοχή, είτε όντως το εννοούν είτε όχι. Και κάτι ακόμα: εάν όλα αυτά δεν αρκούν εις την ελληνική Εξωτερική Πολιτική για να ανταπεξέλθει άνευ εθνικών παραχωρήσεων, τότε τίποτε δεν θα της αρκέσει. Δυστυχώς…

    Σχόλιο από AMEN | 10/01/2011

  6. Από: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ

    Θέμα: Re: ΕΡΖΕΡΟΥΜ συνέχεια..

    Ημερομηνία: Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011 11:30 πμ

    »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

    ….Ευπρεπής και άοσμος ο λόγος του Γιώργου..

    ….το «καρντάσι», ο Ταπίτ, μας δουλεύει άγρια..Παραλίγο να…κλάψει γοερά στην αγκαλιά του Γιώργου, όταν έμαθε για τα στίφη των λαθρομεταναστών..!!!

    Και για κατοχή μίλησε ο Γιώργος και για παραβιάσεις μίλησε και για τα «τείχη» μίλησε..Σαν μαγνητόφωνο, όπως πάντα..

    Αυτά που λέγονται και ξαναλέγονται χρόνια και χρόνια…χωρίς να γίνεται τίποτε..

    Για τον Νταβούτογλου,όμως,που στο βιβλίο του η μισή Ελλάδα είναι Τούρκικη

    και ο δικός τους πολιτισμός είναι η μητέρα όλων των πολιτισμών, ούτε μια λέξη..

    Για τους δουλέμπορους της οργανωμένης λαθρομετανάστευσης και τη συνενοχή της Τουρκίας,ούτε μια λέξη

    Για τίς κ.κ.Ρεπούση, Δραγώνα,Φραγκουδάκη που με τα κείμενά τους «διορθώνουν» την ιστορία μας και κατακεραυνώνουν την Ακαδημία επειδή βράβευσε τη Χαρά Νικοπούλου, ύμνους..

    Για τα σημερινά, επίσημα,Τούρκικα,σχολικά βιβλία που βαφτίζουν Τούρκικα τα νησιά μας και αποκαλούν χασάπηδες τους ήρωες του «21, σιωπή..Εκτός από τη σύμφωνη γνώμη του κ.Πάγκαλου..

    Οι μόνοι που τολμήσαμε, το 1988-90, με την Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας ( Θεοδωράκης,Αζίζ Νεσίν,Γιασάρ Κεμάλ, Λιβανελί κ.α..), να περιφρονήσουμε τις τότε αλληλολιβανιζόμενες εξουσίες και τους παντοδύναμους «προστάτες» μας και να ανοίξουμε διάλογο λαός με λαό, αποδοκιμαστήκαμε άγρια.Στην Ελλάδα μας είπαν προδότες και στην Τουρκία κάψανε ζωντανό τον Αζίζ Νεσίν..

    Αυτό γίνεται και τώρα.

    Οι μεγάλοι «προστάτες » μας και οι πληρωμένοι κοντυλοφόροι τους,

    πολεμούν παντοιοτρόπως τη θέληση των λαών μας να πάρουν την τύχη τους

    στα χέρια τους..

    Υπονομεύουν,παρερμηνεύουν,περιθωριοποιούν κάθε λέξη των Ανεξάρτητων,

    Λαικών,Κινήσεων..

    Επιδοτούν σκανδαλωδώς οποιαδήποτε «νεοουμανιστική»,ψευτοκουλτουριάρικη παρέα..

    Αλληλολιβανίζονται,τα «καρντασάκια»,για να κερδίσει τις εκλογές ο ένας και για να μείνει στην εξουσία ο άλλος..

    Έχασαν κι οι δυό τη μάχη για την υποδούλωση της Κύπρου,με το σχέδιο Ανάν και μάχονται τώρα για ένα νέο σχέδιο Ανάν, υποδούλωσης του Αιγαίου.

    Εφαρμόζουν πιστά τις εντολές των Η.Π.Α.,για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε.,για να διαλύσουν την Ευρώπη και να ξανακάνουν τον πλανητάρχη τους, μοναδικό αφεντικό του κόσμου ολόκληρου..

    Το Ερζερούμ έχει μείνει για πάντα στην Ιστορία σαν ένα Νταχάου για τους Έλληνες σκλάβους..

    Αλίμονό μας αν αύριο γίνει και ο τάφος του Αιγαίου..

    Στέφανος Ληναίος – 8.1.11

    Σχόλιο από AMEN | 10/01/2011

  7. ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 23/01/2011-Σελίς 16

    Εκπλήσσεσαι όταν διαβάζεις ότι μορφωμένοι άνθρωποι μιας χώρας, η οποία μάλιστα βρίσκεται στον προθάλαμο της Ευρώπης προσπαθούν να προβάλουν ως επιτεύγματα των προγόνων τους διάφορες ανακαλύψεις, εφευρέσεις χωρίς οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο, ορμώμενοι από φαντασία και φανατισμό. Από την τάση αυτή των Τούρκων δεν μπόρεσε να ξεφύγει και η Κύπρος. Πρόσφατα στον τουρκικό Τύπο ισχυρίζονται ότι η Μονή του Αποστόλου Αντρέα στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο δεν έχει σχέση με τον Άγιο της Χριστιανοσύνης και το θαύμα του με το αγίασμα αλλά πρόκειται για χώρο όπου ετάφη ένας εκ των συνοδών του Μωάμεθ.
    Οικειοποιούνται μάλιστα και το αγίασμα υποστηρίζοντας ότι αυτό ανέβλυσε όταν χτύπησε με το ραβδί του το έδαφος για να ξεδιψάσουν οι στρατιώτες του Ισλάμ. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι τον ισχυρισμό αυτό προβάλλουν δύο καθηγητές τουρκοκυπριακού πανεπιστημίου.
    Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε ότι άγιοι της χριστιανικής θρησκείας ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα Τούρκοι.
    Πριν μερικά χρόνια η εφημερίδα Σαμπάχ της Κωνσταντινούπολης αναφέρθηκε στους ισχυρισμούς του αρχιτέκτονα Ερντογάν Βαφά ο οποίος «βάπτισε» τον Αγιο Νικόλαο… Τούρκο. Σύμφωνα με την έρευνα του αρχιτέκτονα στη βιβλιοθήκη του Βατικανού και στα πανεπιστήμιο Βουκουρεστίου, Γκότιγκεν και Χαϊδελβέργης ο Άγιος κατάγονταν από τους Τούρκους Οguzκαι το όνομά του ήταν Σαρί Σαλτούκ. Όταν ο Σαρί ήταν ηλικία 4 ετών, η οικογένειά του ασπάστηκε τον χριστιανισμό και του έδωσε το όνομα Νικόλαος. Στη μελέτη του Βαφά διαβάζουμε ότι ο Άγιος δεν έζησε στα Πάταρα της νότιας Τουρκίας καθότι εκεί ο καιρός είναι ζεστός καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους και δεν δικαιολογούνται τα χοντρά του ρούχα, ότι η περιβολή του είναι όμοια με αυτή των Τούρκων της Βαγδάτης.
    Και να ήταν μόνο οι Άγιοι Νικόλαος και Ανδρέας. Από τις έγκυρες έρευνές τους δεν γλύτωσαν ούτε ο Όμηρος, ούτε ο Θαλής, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας. Από τη στιγμή που κάποιος κατάγεται από την Μικρά Ασία και τη γύρω περιοχή είναι Τούρκος (!).
    Αν πάμε πιο παλιά θα δούμε ότι ο Νώε καταγόταν από τη Σινώπη της Μαύρης Θάλασσας (άρα Τούρκος). Ο εξ Αδάνων ιστορικός Τζεζμί Γιουτσεβέρ μελέτησε το γενεαλογικό του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα και κατέληξε στο αδιαμφισβήτητο (!) συμπέρασμα ότι οι πρόγονοί του ήταν Τούρκοι (τουρκοκυπριακή εφημερίδα Κίπρισλι 25-11-2010). Ο ιστορικός ισχυρίζεται ότι τα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας περιλάμβαναν το σημερινό Σουδάν, τη λίμνη Βικτόρια, τα δυτικά της Κένυας και μέρος της Ουγκάντα. Ο παππούς του Ομπάμα, ονόματι Χουσεϊν Ονγιανγκο, άνηκε στη φυλή Λουό η οποία ασπάστηκε τον μωαμεθανισμό όταν η περιοχή όπου ζούσε κατακτήθηκε από του Οθωμανούς.
    Οι Τούρκοι δεν περιορίστηκαν στην καταγωγή μόνο του Ομπάμα. Σύμφωνα με τη Ραντικάλ (11-4-05) ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄ ήταν καθαρόαιμος Τούρκος και το πραγματικό του όνομα ήταν Βαρόλ Γιουσούφ.
    Πολλές φορές επιστήμονες, σε μια προσπάθεια να γίνουν πιστευτοί παρουσιάζουν τους Οθωμανούς ως Τούρκους.
    Ο αρθογράφος της Άφρικα Αρίφ Ταχσίν παραδέχεται ότι οι Οθωμανοί δεν είχαν καμιά σχέση με τους Τούρκους. Στις 24-2-2000, στην ίδια εφημερίδα ο Αϊχάν Καϊμάκ έγραφε: «Ο τουρκολόγος-ιστορικός Μπερνάρτ Λέβις στα συγγράμματά του αναφέρει ότι Οθωμανοί και Τούρκοι δεν είχαν καμιά σχέση. Το ίδιο και η Γαλλίδα συνάδελφός του Κλοντ Τσαχέν η οποία σημειώνει: «οι Οθωμανοί στην αρχή ονόμαζαν Τούρκους, τους νομάδες τουρκομάνους και στη συνέχεια τους άξεστους επαρχιώτες που μιλούσαν την τουρκική».
    Κατά τον Τούρκο συγγραφέα του βιβλίου « Αχ εμείς οι Τούρκοι με τα μαύρα μουστάκια», Ντεμιρτάς Τζεϊχούν «οι Οθωμανοί αποκαλούσαν Τούρκο όποιον ήθελαν να προσβάλουν, να βρίσουν». Εθεωρείτο μεγάλη βρισιά να αποκαλέσεις έναν οθωμανό στρατιωτικό Τούρκο. Ο αρθρογράφος της Αφρίκα Μεχμέτ Αλί Σαχ έγραφε: Οι Οθωμανοί αποκαλούσαν τους Τούρκους Ετρακ-ι Μπι-ιντράκ – δηλαδή «άμυαλοι Τούρκοι». Το 2004, όταν ο Γάλλος πρόεδρος Σιράκ σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας σημείωσε: Είναι ανούσιο να λέμε ότι οι Τούρκοι δεν είναι Ευρωπαίοι. Άλλωστε είμαστε όλοι παιδιά του Βυζαντίου.
    Η δήλωση εκείνη έγινε για να παύσει το ρεύμα που επικρατούσε τότε μεταξύ μεγάλης μερίδας του γαλλικού λαού κατά της παραχώρησης ημερομηνίας για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ΤουρκίαςΕυρωπαϊκής Ένωσης.
    Οι δηλώσεις Σιράκ ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών με τον Υπουργό Εξωτερικού Εμπορίου της Τουρκίας Κουρσάτ Τουζμέν να τον διαψεύδει και να δηλώνει: Εμείς δεν είμαστε παιδιά των βυζαντινών αλλά των Οθωμανών. Οι Ευρωπαίοι δεν ξέρω τίνος παιδιά είναι.
    Στο χορό των διαψεύσεων αναμίχθηκε και ο νυν Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (τότε καθηγητής) Εκμελετίν Ιχσάνογλου.
    Αντίθετη γνώμη έχει ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Μπιλγκί Νιγιαζί Οκτέν, ο οποίος δήλωσε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι ένα εξισλαμισμένο Βυζάντιο.
    Οι πιο γνωστοί ποιητές τους, οποίους παρουσιάζουν Τούρκους οι Ναμίκ Κεμάλ, Τεβφίκ Φικρέτ , Μεχμέτ Ακίφ Ερσοϊ αισθάνονταν υπερήφανοι για την οθωμανική τους καταγωγή και το διαλαλούσαν. Ο Μεχμέτ Ακίφ Ερσοϊ έγραψε τους στίχους του τουρκικού εθνικού ύμνου αλλά στον ύμνο δεν υπάρχει η λέξη Τούρκος. Εκτός όμως από τους οθωμανούς αυτούς ποιητές, Τούρκο και σελτζούκο παρουσιάζουν τον Σαντίκ Σελίμ , άσχετα αν η ανθρωπότητα τον γνωρίζει ως Johann Wofgang Von Goethe (Μiliet4-1-1996).
    ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΕΠΟΥΚ … Σύμφωνα με την τ/κ εφημερίδα Σταρ ο καθηγητής της τουρκικής Γλωσσολογικής Εταιρείας Σουκρού Χαλούκ Ακαλίν σε διάλεξή του στην Ουάσιγκτον ισχυρίστηκε ότι τα παιδιά των πρώτων Τούρκων έπαιζαν ένα παιγνίδι που το έλεγαν τεπούκ και έμοιαζε με το σημερινό ποδόσφαιρο. Παλαιότερο δημοσίευμα της Μιλιέτ αναφέρει ότι το ποδόσφαιρο ήταν το εθνικό παιγνίδι των Τούρκων της εποχής ενώ άλλα σπορ που φέρουν τουρκική σφραγίδα είναι η ιππασία, πάλη, σκοποβολή, ξιφασκία, σκι μέχρι και πόλο. Εκτενής αναφορά σε όλα αυτά στο βιβλίο του καθηγητή Σωματικής Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Γκαζί, Χασάν Ονγκελ «Ο αθλητισμός στον τουρκικό πολιτισμό».
    Μπιφτέκι των Τατάρων το… χάμπουργκερ ΜΑΚΡΥΣ ο κατάλογος με τις τουρκικές εφευρέσεις. Σύμφωνα με την Χουριέτ ( 2-15-04) το χάμπουργκερ είναι τουρκική επινόηση και το ονόμαζαν μπιφτέκι των Τατάρων. Οι πολεμιστές αυτοί έβαζαν ωμό το κρέας κάτω από τη σέλα των αλόγων το οποίο ψηνόταν από την τριβή λόγω πίεσης του ιππέα.
    Σύμφωνα με το βουλευτή του κόμματος Δικαιοσύνης-Ανάπτυξης Βελί Καγιά οι Γάλλοι έκλεψαν από τους προγόνους των Τούρκων το «ουμ», που δεν είναι άλλο από το παντελόνι. Ο βουλευτής ισχυρίζεται ότι το ένδυμα αυτό εξυπηρετούσε τους ιππείς. Ο καθηγητής Τουντζέρ Γκιουλσόι όχι μόνο συμφωνεί με τον βουλευτή αλλά ισχυρίζεται ότι το πουκάμισο και το σακάκι θα ήταν άγνωστα στους Ευρωπαίους αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι. Κατά τη Σαμπάχ το ρομπότ είναι τουρκική εφεύρεση του έτους 1200 στο Ντιγιάρμπακιρ. Τουρκική εφεύρεση είναι και το πιρούνι σύμφωνα με τη Χουριέτ.
    Γενάρχες Εσκιμώων και ερυθροδέρμων… Σύμφωνα με την τουρκική Τερτζουμάν, με εντολή του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ τη δεκαετία του ’30 έγιναν οι πρώτες έρευνες για να αποδειχθεί η τουρκική καταγωγή των ερυθροδέρμων της Αμερικής…
    Το θέμα ανατέθηκε στον τότε πρόξενο της Τουρκίας στο Μεξικό Ταχσίν Μαγιατεπέκ. Μετά από έρευνες με ειδικούς, ο πρόξενος ενημερώνει την Αγκυρα ότι όντως οι ερυθρόδερμοι έχουν τουρκική καταγωγή. Η έκθεση του προξένου εκτίθεται στην Τουρκική Αρχαιολογική Εταιρεία.
    Ο αρχαιολόγος Ογους Τουρκάν μελέτησε τα ήθη, έθιμα, λεξιλόγιο, σχέδια των υφασμάτων των ερυθροδέρμων της αμερικανικής ηπείρου και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για πρωτότουρκους και πρωτομογγόλους. Σύμφωνα με τις έρευνες του Τουρκάν οι ερυθρόδερμοι δεν είναι αυτόχθονες Αμερικανοί αλλά μετακινήθηκαν εκεί από την Ασία μέσω των Βερίγγιου Πορθμού.
    Σύμφωνα με τον καθηγητή βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Γκαζίαντεπ Αχμέτ Αρσλάν, εκτός από τους ερυθρόδερμους, Τούρκοι είναι οι Εσκιμώοι, οι Ιταλοί και οι Βέλγοι. Ο ίδιος καθηγητής ισχυρίζεται ότι και ο δικέφαλος αετός είναι εμβλημα των Ογούζων Τούρκων.
    Σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Μπιλγκί, Αρίφ Ατζάλογλου, τόσο ο Λένιν όσο και ο Τολστόι ήταν Τούρκοι. Ο πρώτος κατάγονταν από τους Τούρκους Τσουβάς και το επίθετό του Ουλιάνοβ προέρχεται από το τουρκικό ουλάν.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 28/01/2011

  8. Turkish minority foundations entering a new stage

    http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkish-minority-foundations-entering-a-new-stage-2011-02-07
    http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=13220

    Στην εκλογή του Λάκη Βίγκα, μέλους της Ομογένειας, στη θέση του εκπροσώπου των μειονοτικών ιδρυμάτων, στο πλαίσιο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων (ΓΔΒ), αναφέρεται η Hurriyet Daily News, σε δημοσίευμα της Vercihan Ziflioglu με τίτλο: «Οι μειονότητες έχουν την δικιά τους φωνή στο κράτος».
    Ο Λάκης Βίγκας, ως γνωστόν, εκπροσωπεί στο συμβούλιο τα αρμενικά, συροχαλδαίικα, ελληνικά και λοιπά μειονοτικά ιδρύματα, σημειώνει η Απογευματινή της Κωνσταντινούπολης, που αναδημοσιεύει την είδηση. Παράλληλα, τονίζει ότι, εκλογή εκπροσώπου των μειονοτικών ιδρυμάτων στην διοίκηση της Γ.Δ.Β. είναι υποχρεωτική, σύμφωνα με τον νέο περί βακουφίων νόμο, και η εκλογή του κ. Βίγκα έγινε από μειονοτικά αυτά ιδρύματα.
    Σε δηλώσεις του, ο κ. Βίγκας τόνισε ότι κατά το παρελθόν οι μειονότητες φοβόντουσαν ακόμη και να διαβούν το κατώφλι της Γενικής Διεύθυνσης, αλλά τώρα χάρη στην προσπάθεια εναρμόνισης με την ευρωπαϊκή νομοθεσία τα πράγματα αλλάζουν. Προσέθεσε ότι πρέπει να δοθεί σημασία στο μέλλον των μειονοτικών ιδρυμάτων

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 10/02/2011

  9. Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

    Του Διονύση Χαριτόπουλου

    Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

    Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολ οκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

    Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

    Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γιΆ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

    Στην ουσία ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

    Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

    Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα β ήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

    Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

    Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γιʼ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

    Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

    Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

    Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

    Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

    Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

    Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

    Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

    Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

    Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και δι άφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

    Όμως όλα έχουν ένα όριο.

    Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

    Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

    Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:

    Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

    Σχόλιο από Ζ | 17/02/2011

  10. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/06/2011

  11. Hey this is a good article . Can I use some of it on my page?

    Σχόλιο από content keting | 30/04/2012

  12. […] επέζησαν ως Βαθύ Κράτος. Τους είδαμε να οργανώνουν τα Σεπτεμβριανά στην Κωσταντινούπολη το 1955 και να εξοντώνουν τους […]

    Πίνγκμπακ από -Mπράβο Ταγίπ… « Πόντος και Αριστερά | 04/09/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: